ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ (Συνέχεια)

visit counter

----------------------------------------------------------------------------------------

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ -ΟΜΟΛΟΓΙΑ  ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ :

 https://apotixisi.blogspot.com/2026/01/blog-post_11.html#comment-form

----------------------------------------------------------------

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ:

Όταν  και οι αποτειχισμένοι μέσα απο τα σχόλια μας αναδεικνύουμε τη συνοδικότητα (δηλαδή τη διαδικασία κρίσης και φανέρωσης της πίστεως μέσω της Συνόδου) ως το ΜΕΓΙΣΤΟ πρόβλημα των ημερών μας ....ΤΟΤΕ κατι πάει στραβά και δεν εχουμε δυστυχώς ακόμη καταλάβει οτι ζούμε στα έσχατα των γραφων ,στις ημέρες του αντιχρίστου με τα σημεία των καιρών να μας το επιβεβαιώνουν !
Μα , για όνομα του Θεού , συγκρίνεται σήμερα η ψευδο-εκκλησία των ψευδοεπισκόπων μας- η παναιρεση του οικουμενισμού- με άλλες προγενέστερες περιόδους αιρέσεων και πλάνης για να μιλάμε για συνοδικότητα (consensus patrum) ; δεν θα μιλούσαμε καν για συνοδικότητα αν οι ψευδοεπίσκοποι μας δεν είχαν στην απόλυτη πλειοψηφία τους αποστατήσει και είχαν κάποιο απ αυτούς εφαρμόσει τη συνοδικότητα και είχαν εκβάλει τους αιρετικούς και διασώσει την εκκλησία του Χριστού ! αφου όμως δεν το κάνουν ως ΜΙΣΘΩΤΟΙ ποιμένες δεν τους ενδιαφέρει το ποίμνιο ,που όντας ακατήχητο συνενεί στην αγαπολογία τους και πείθεται απο τον καισαροπαπισμό τους ! αρα κι εμεις οι αποτειχισμένοι πέφτουμε ετσι στην παγίδα του οικουμενισμού υποστηρίζοντας "συνοδικότητες" στα εσχατα χρόνια των ψευδοποιμένων και του αντιχρίστου που προετοιμάζουν !
και φυσικά το ποίμνιο (αποτειχισμένο και μη) περιμένει ετσι χωρις να ΑΝΤΙΔΡΑ τη σύνοδο για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα !
ΠΟΣΟΙ και ΠΟΣΟΙ όμως Χριστιανοί αδελφοι μας ολα αυτα τα χρόνια
πεθαίνουν μέσα στην αιρεση ; ποιος εχει την πνευματική ευθύνη για όλους αυτους; και να επαναλάβω τα λόγια του Άγιου Ιωάννη Μαξίμοβιτς : «Στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση θα έχει τόσο εξαπλωθεί που οι πιστοί δε θα βρίσκουν ιερέα και ποιμένα να τους προστατέψει από την πλάνη και να τους συμβουλέψει στη σωτηρία. Τότε, οι πιστοί δε θα μπορούν να δεχτούν ασφαλείς οδηγίες από ανθρώπους, άλλα οδηγός τους θα είναι τα κείμενα των Αγίων Πατέρων. Ιδίως σε αυτή την εποχή, ο κάθε πιστός θα είναι υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. «Δεν διδάχθηκες, ότι σε δύσκολους καιρούς ο κάθε Χριστιανός είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τη Χριστιανοσύνη στο σύνολό της; Ότι κάθε μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας έχει ευθύνη για ολόκληρη την Εκκλησία; Και ότι σήμερα η Εκκλησία έχει εχθρούς και διώκεται από έξω αλλά και από μέσα»; Αδελφοί, καιρός να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας απέναντι στο Θεό και την ιστορία. Μην ανέχεστε άλλες λοξοδρομίες και πλάνες από τους ιερείς και αρχιερείς σας! Μην κάνετε τα »στραβά μάτια», είστε συνυπεύθυνοι! Οι Άγιοι σας προειδοποιούν…»
Την εκκλησία μας -το μικρό ποίμνιο - και ΟΧΙ τους πολλούς και πλανεμένους δεν θα την σώσουν οι ψευδοεπίσκοποι των ημερών μας ,ούτε η «αγορα των αποτειχισμένων» αλλά ο ίδιος ο ιδρυτής της ,ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός ,αμήν

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ-π.Δ.Α

Το κείμενο που παρατίθεται εκφράζει μια βαθιά αγωνία για την πορεία της Εκκλησίας στους καιρούς μας, αγωνία που δεν μπορεί να απορριφθεί επιπόλαια. Η αίσθηση αλλοίωσης της πίστεως, η κριτική στον οικουμενισμό, η απογοήτευση από την ιεραρχία και η εσχατολογική εγρήγορση αποτελούν στοιχεία που έχουν ιστορικά προηγούμενα και βρίσκονται μέσα στην πατερική εμπειρία. Η Εκκλησία έχει ζήσει περιόδους όπου η πλειοψηφία των επισκόπων πλανήθηκε και η αλήθεια διασώθηκε από μειοψηφίες, μοναχούς ή και λαϊκούς. Επομένως, η επαγρύπνηση και η διάκριση δεν είναι ούτε ακραίες ούτε ξένες προς την ορθόδοξη παράδοση.

Ωστόσο, το σοβαρό θεολογικό πρόβλημα του κειμένου δεν βρίσκεται στην αγωνία του, αλλά στον τρόπο με τον οποίο εντοπίζει το αίτιο της κρίσης. Η συνοδικότητα παρουσιάζεται ως το μέγιστο πρόβλημα των ημερών μας, σχεδόν ως μια ξεπερασμένη ή επικίνδυνη διαδικασία. Αυτό όμως συνιστά εκκλησιολογική αστοχία. Η συνοδικότητα δεν είναι ανθρώπινο διοικητικό σχήμα ούτε ουδέτερος μηχανισμός που ακυρώνεται όταν οι επίσκοποι αποδεικνύονται ανάξιοι. Είναι δομικό στοιχείο της Εκκλησίας, τρόπος υπάρξεώς της μέσα στην ιστορία. Οι Πατέρες ποτέ δεν απέρριψαν τη συνοδική αρχή, ακόμη και όταν αντιμετώπισαν ληστρικές συνόδους ή γενικευμένη πλάνη· διέκριναν μεταξύ αληθινής και ψευδοσυνόδου, αλλά δεν κατήργησαν τη συνοδικότητα ως τέτοια.

. Οι Άγιοι μίλησαν για έσχατους καιρούς, όχι όμως για να καταργήσουν την εκκλησιαστική ζωή, τη θεσμική διάσταση της Εκκλησίας ή τη θεραπευτική της προοπτική. Ακόμη και μέσα στη βαθύτερη κρίση, η Εκκλησία παραμένει το Σώμα του Χριστού και δεν ταυτίζεται ούτε με την πλειοψηφία ούτε με μια «καθαρή» μειοψηφία που αυτοανακηρύσσεται ως το μόνο μικρό ποίμνιο.

Η επίκληση του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς είναι σοβαρή και δεν πρέπει να υποτιμάται, αλλά απαιτεί ορθή ερμηνεία. Ο Άγιος μίλησε για προσωπική ευθύνη διάκρισης σε δύσκολους καιρούς, όχι για ατομική εκκλησιολογία ούτε για κατάργηση της ιεραρχίας. Δεν δίδαξε ότι κάθε πιστός γίνεται κριτής της καθολικής Εκκλησίας, αλλά ότι οφείλει να μη συναινεί στην πλάνη και να προσκολλάται στην πατερική παράδοση με ταπείνωση και φόβο Θεού.

Η αποτείχιση, όπως ορίζεται από τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας, είναι ένα αμυντικό και προσωρινό μέτρο για την προστασία της πίστεως, όχι μόνιμη κατάσταση ούτε νέο εκκλησιαστικό ήθος. Όταν μετατρέπεται σε σταθερή ταυτότητα, συνοδευόμενη από γενικευμένες καταδίκες και απόρριψη κάθε προοπτικής θεραπείας, κινδυνεύει να αλλοιωθεί και να οδηγήσει, έστω άθελά της, σε σχισματική νοοτροπία.

Η πιο αληθινή φράση του κειμένου είναι ότι την Εκκλησία δεν θα τη σώσουν ούτε οι ψευδοεπίσκοποι ούτε οι αποτειχισμένοι, αλλά ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ακριβώς όμως γι’ αυτό, κανείς δεν δικαιούται να την περιορίζει στα μέτρα της δικής του ομάδας ή της δικής του βεβαιότητας. Η οδός των Αγίων υπήρξε πάντοτε ομολογία χωρίς πανικό, διάκριση χωρίς σχίσμα και προσήλωση στην αλήθεια με βαθιά ταπείνωση και εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

Η υγιής ορθόδοξη συνοδικότητα  ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ consensus partum δεν είναι ούτε τυπική διαδικασία ούτε πλειοψηφικό σύστημα εξουσίας, αλλά τρόπος ζωής της Εκκλησίας εν Αγίω Πνεύματι. Δεν ταυτίζεται με οποιαδήποτε σύναξη επισκόπων, ούτε νομιμοποιείται αυτόματα από τίτλους και αξιώματα. Είναι γνήσια μόνο όταν υπηρετεί την αλήθεια της πίστεως και τη σωτηρία του λαού του Θεού.

Η ορθόδοξη συνοδικότητα θεμελιώνεται στο γεγονός ότι η Εκκλησία ανήκει στον Χριστό και όχι στους επισκόπους, οι οποίοι δεν είναι ιδιοκτήτες αλλά διάκονοι και μάρτυρες της Αποστολικής Παραδόσεως. Οι Σύνοδοι δεν «παράγουν» αλήθεια· ομολογούν την ήδη βιούμενη πίστη της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και η αυθεντικότητα μιας Συνόδου δεν κρίνεται τη στιγμή που συνέρχεται, αλλά εκ των υστέρων, από το αν γίνεται δεκτή στο σώμα της Εκκλησίας ως σύμφωνη με την πατερική και λειτουργική της ζωή.

Κεντρικό στοιχείο της υγιούς συνοδικότητας είναι η συμφωνία με την Αγία Γραφή, τους Αγίους Πατέρες και τους Ιερούς Κανόνες. Όπου μια σύνοδος καινοτομεί δογματικά, συμβιβάζεται με την αίρεση ή αποσιωπά την αλήθεια χάριν ειρήνης και διπλωματίας, παύει να εκφράζει το φρόνημα της Εκκλησίας, ακόμη κι αν είναι τυπικά «κανονική». Η ιστορία γνωρίζει ληστρικές συνόδους και συνόδους που απορρίφθηκαν, όχι επειδή έλειπαν οι τίτλοι, αλλά επειδή έλειπε το Πνεύμα της Αληθείας.

Η υγιής συνοδικότητα προϋποθέτει επισκόπους ορθοτομούντας τον λόγο της αληθείας, με παρρησία και φόβο Θεού, όχι με πνεύμα καριέρας, πολιτικής ισορροπίας ή υποταγής σε κοσμικές πιέσεις. Ο επίσκοπος μέσα στη Σύνοδο δεν εκφράζει τον εαυτό του, αλλά την πίστη της Εκκλησίας της οποίας προΐσταται, και κρίνεται αυστηρότερα όταν σιωπά μπροστά στην πλάνη.

Ταυτόχρονα, η ορθόδοξη συνοδικότητα δεν αποκλείει το πλήρωμα της Εκκλησίας. Ο λαός του Θεού, οι κληρικοί, οι μοναχοί και οι θεολόγοι δεν νομοθετούν, αλλά μαρτυρούν. Η αποδοχή ή η απόρριψη μιας συνόδου από το εκκλησιαστικό σώμα αποτελεί ουσιώδες κριτήριο της γνησιότητάς της. Έτσι διασώζεται η ισορροπία ανάμεσα στην ιεραρχία και τη συνείδηση της Εκκλησίας, χωρίς λαϊκισμό αλλά και χωρίς επισκοποκεντρικό αυταρχισμό.

Η υγιής συνοδικότητα δεν καταργείται ούτε σε περιόδους γενικευμένης κρίσης ή αποστασίας. Αντιθέτως, τότε αποκαλύπτεται η αληθινή της φύση: όχι ως μηχανισμός νομιμοποίησης της πλάνης, αλλά ως μέσο κρίσης και θεραπείας. Ακόμη και όταν οι Σύνοδοι αποτυγχάνουν, η συνοδική αρχή παραμένει, διότι ανήκει στην ίδια την ύπαρξη της Εκκλησίας και όχι στην ηθική ποιότητα των φορέων της.

Τέλος, η υγιής ορθόδοξη συνοδικότητα είναι αδιαχώριστη από την ταπείνωση, τη μετάνοια και την εσχατολογική ελπίδα. Δεν υπόσχεται ιστορική παντοδυναμία ούτε εγγυάται ότι δεν θα υπάρξουν πτώσεις, αλλά μαρτυρεί ότι ο Χριστός οδηγεί την Εκκλησία Του μέσα από κρίσεις προς την αλήθεια. Γι’ αυτό η συνοδικότητα δεν είναι εμπόδιο στην ομολογία, αλλά ο φυσικός της χώρος, όταν βιώνεται ορθόδοξα και πατερικά.

Η ορθόδοξη συνοδικότητα και το χριστεπώνυμο πλήρωμα βρίσκονται σε αδιάσπαστη και οργανική σχέση, διότι και τα δύο εκφράζουν τη ζωή της Εκκλησίας ως Σώμα Χριστού. Η συνοδικότητα δεν είναι διοικητικός μηχανισμός της ιεραρχίας, αλλά τρόπος με τον οποίο ολόκληρη η Εκκλησία διακρίνει και ομολογεί την αλήθεια εν Αγίω Πνεύματι.

Οι επίσκοποι έχουν τον κανονικό ρόλο της συνοδικής κρίσης και διατύπωσης, αλλά η γνησιότητα αυτής της κρίσης φανερώνεται από τη συμφωνία της με τη συνείδηση του χριστεπώνυμου πληρώματος. Το πλήρωμα δεν νομοθετεί ούτε αντικαθιστά τη Σύνοδο, αλλά μαρτυρεί την αποστολική πίστη μέσα από τη λειτουργική και ασκητική ζωή της Εκκλησίας και, όταν χρειαστεί, με τη μη αποδοχή αποφάσεων που αλλοιώνουν την Παράδοση.

Όταν η συνοδικότητα αποκόπτεται από το πλήρωμα, εκφυλίζεται σε αυταρχισμό· όταν το πλήρωμα απολυτοποιεί τη δική του κρίση, οδηγείται σε ατομισμό και σχισματικό ήθος. Η υγιής εκκλησιαστική ζωή προϋποθέτει τη δυναμική αυτή ισορροπία, όπου ιεραρχία και πλήρωμα συμπορεύονται στην υπακοή προς τον Χριστό, την Κεφαλή της Εκκλησίας