Η πριγκίπισσα με τη μεγάλη καρδιά.(Η Αγία Θεοδώρα η πολιούχος της Άρτας).Βιβλιοπαρουσίαση.

visit 

ο

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

‘Ενα καινούργιο βιβλίο για την Αγία Θεοδώρα, την βασίλισσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου και πολιούχου της Άρτας κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κυριακίδη.Συγγραφέας του βιβλίου η Αρτινή Φιλόλογος και Θεολόγος Αρετή Κασσελούρη.

Η ταραχώδης και ρομαντική ιστορία μιάς Ελληνίδας, που από νωρίς αξιώθηκε να γίνει βασίλισσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου και μετά από ποικίλες προσωπικές δοκιμασίες να αντέξει και να αναδειχθεί μοναχή και αγία της Εκκλησίας μας, περιγράφεται με ελκυστική λογοτεχνική γλαφυρότητα και ελκυστική δεξιοτεχνία στο βιβλίο αυτό.

Γράφει σχετικά η συγγραφέας του βιβλίου.

“Η ζωή της μοιάζει με παραμύθι.Και θα είχε ξεχαστεί, όπως ξεχάστηκαν πολλές παραμυθένιες ζωές στο διάβα της ιστορίας. Όμως αυτή η πριγκίπισσα είχε κάτι αλλιώτικο από τους άλλους .Ήταν μιά πριγκίπισσα με μεγάλη καρδιά. Τόσο μεγάλη ήταν η καρδιά της, που χωρούσε όλους τους ανθρώπους μέσα της, και τους καλούς και τους κακούς.

Ήταν τόσο γερή και δυνατή, που κατάφερε να είναι ζωντανή ακόμα και σήμερα. Και έδωσε αίμα, για να έχουν ζωή οι κάτοικοι που έζησαν και ζουν σε αυτό τον τόπο. Τους κράτησε ανόθευτη την πίστη και ατόφια την Ελλάδα μέσα τους. Και αφού άντεξε τόσα χρόνια η καρδιά της ,σίγουρα ποτέ δεν θα πεθάνει. Γιατί ό,τι αντέχει στο χρόνο, είναι αυτό που κρατάει ζωντανό τον κόσμο”.

.

Χαρακτηριστικά του βιβλίου – Περιεχόμενα.

Σε πέντε  κεφάλαια και σε 166 σελίδες η συγγραφέας κατορθώνει με τρόπο γλαφυρό  και ευχάριστο να παρουσιάσει την πολυκύμαντη ζωή της Αγίας.

“Θα διηγηθώ, (γράφει η κ.Κασελούρη), σαν την μητέρα μου, με τρόπο μυθοπλαστικό, τον βίο της πριγκίπισσας Θεοδώρας, που δεν ήταν καθόλου παραμυθένιος, στηριγμένη στα λίγα στοιχεία που αναφέρονται στην βιογραφία της, στην τοπική παράδοση και στην ιστορία του Δεσποτάτου της Ηπείρου (που δημιουργήθηκε το 1204 μ.Χ και κράτησε μέχρι τα μισά του 14ου αιώνα ). Και εύχομαι, αφού την γνωρίσουμε , “να ζήσουμε και μείς καλύτερα”, όπως μας έλεγε η μάνα μας, όταν τέλειωνε το παραμύθυι.(Εισαγωγή σελ.10)

Το πρώτο κεφάλαιο αναφέρεται στην παιδική και εφηβική ζωή της Αγίας. Περιέχει δε και ιστορικά στοιχεία από την Ιστορία του Δεσποτάτου της Ηπείρου.

Στο δεύτερο κεφάλαιο περιγράφεται η πολυτάραχη ζωή της Αγίας. Η γνωριμία της, ο  αρραβώνας  της και ο  γάμος της με τον Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄Κομνηνό, ο ερχομός της στην Άρτα, ο διωγμός της από το παλάτι, λόγω της παράνομης σχέσης του συζύγου της με την  Γαγγρινή, η περιπλάνησή της στα ορεινά Τζουμέρκα, η γέννηση του πρώτου γυιού της Νικηφόρου, η ανακάλυψή της από τον ιερέα  της Πρένιστας (σημερινό Κορφοβούνι)  στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, η μετάνοια του συζύγου της, η απομάκρυνση της Γαγγρινής  και η επιστροφή της  Θεοδώρας στο παλάτι.

Το τρίτο κεφάλαιο αναφέρεται στην υπόλοιπη  ζωή της Αγίας και των παιδιών της, μέχρι τον θάνατο του συζύγου της Μιχαήλ Β΄Άγγελο Κομνηνό. Οι διπλωματικές δραστηριότητες της Ειρηνοποιού Αγίας, η ορθόδοξη θρησκευτική της πολιτική στο εσωτερικό του Δεσποτάτου της Ηπείρου, απόδειξη της οποίας είναι η ανοικοδόμηση πολλών βυζαντινών ναών είναι μερικά από τα περιεχόμενα του κεφαλαίου αυτού.

Αξιοσημείωτη είναι η  ιδιαίτερη αναφορά στην ζωή της θυγατέρας  της Οσίας Θεοδώρας Άννας, συζύγου του βασιλιά των δύο Σικελιών Μανφρέρδο, για την οποία  η ιστορική έρευνα απέδειξε ότι θα πρέπει να συγκαταριθμηθεί στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο, ως ομολογήτρια Αγία, λόγω των πολλών της αντιπαπικών αγώνων που της στοίχισαν την ζωή την δική της και των τριών της παιδιών.

Το τέταρτο κεφάλαιο αφιερώνεται στην ζωή της Αγίας ως μοναχής ,μέχρι την οσιακή κοίμησή της.

Στο πέμπτο κεφάλαιο γίνεται αναφορά στην ανακομιδή των λειψάνων της Αγίας καθώς και σε ορισμένα θαύματά της.

Το βιβλίο είναι εμπλουτισμένο με πολλές εικόνες. Η εικονογράφηση έγινε από τον Κομποταίο Αγιογράφο Κων/νο Κωτσιάκη, ο οποίος παριστάνει στιγμιότυπα από την ζωή της Αγίας. Οι φωτογραφίες από τα Βυζαντινά μνημεία της Άρτας και τον ναό της Αγίας  είναι του Αρτινού φωτογράφου Βασιλείου Γκανιάτσα.

Τέλος η πλουσιότατη βιβλιογραφία, που ξεπερνά τα 30 βιβλία και άρθρα παρατίθεται στο τέλος του βιβλίου και αποδεικνύει την γνήσια ιστορική έρευνα της συγγραφέως.

“…Η Αγία Θεοδώρα, η Πριγκίπισσα με τη μεγάλη καρδιά, είναι η πολιούχος Αγία, που απλώνει τη χάρη της και προστατεύει πάντοτε την Άρτα και όλο τον κόσμο. Αποτέλεσε και αποτελεί πρότυπο, γιατί τη συναντούμε σε όλους τους ρόλους, που μπορεί να παίξει μια γυναίκα μέσα στον κόσμο.

…αποτελεί διαχρονικό πρότυπο ζωής για όλες τις ηλικίες των ανθρώπων. Μεσιτεύει στον Κύριο και για πάντα θα τον παρακαλεί για μας και για όλα μας τα προβλήματα. Μένει πάντα εκεί στον Ναό της με τα Λείψανά της και η ψυχή της κοντά στο Θεό, μαζί με τους Αγγέλους . Σιωπηλά μας μιλά και όλους μας προτρέπει:

“-Να έχετε αγαπητοί μου συμπολίτες ,που ζείτε  ή επισκέπτεσθε την Άρτα μιά ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τον Θεό και να του μιλάτε ,όποια στιγμή και άν τον χρειάζεστε. Είναι ο Μόνος που πραγματικά αγάπησε τους ανθρώπους και έτοιμος να σας συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο στο διάβα της ζωής σας…. Εγώ θα είμαι, να είστε σίγουροι γι΄αυτό, δίπλα σε όλους . Και σε αυτούς που με αγαπούν και σ΄αυτούς που δεν με σέβονται και με πικραίνουν. Γιατί από μικρή μεγάλωσα με μεγάλη καρδιά, που σας χωράει όλους.

Η Βασίλισσα της Άρτας Θεοδώρα, που με τιμάτε και με έχετε ως πολιούχο προστάτιδα, ήμουν και θα είμαι πάντοτε

Η Π ρ ι γ κ ί π ι σ σ α   μ ε  τ η ν μ ε γ ά λ η κ α ρ δ ι ά. (σελ.162)

Το βιβλίο διατίθεται στα θρησκευτικά βιβλιοπωλεία και η τιμή του είναι 15 ευρώ.

Μάθημα ζωής (ένας χρόνος μετά την καταστροφή στη Φουκουσίμα)

Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. Αποτελεί μαρτυρία για την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον «στιγμιότυπο» ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα.

Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two Hemispheres.

Αδελφέ μου,

Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου;...

Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.

Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι’ αυτό και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να προσφέρουμε προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό.

Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.

Χθες το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός.

Ο πατέρας του

δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του.

Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. «Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου.

Εγώ έχω ήδη φάει.

Πάρε την να την φας εσύ.

Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για διανομή.

Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: «Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα.» Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.

Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.

Ha Minh Than

πηγή: Περισπωμένη

Η Γιαγιά...!!!!

visit counter

Η γιαγιά....΄Ωρα να ψάξουμε να  την βρούμε.Κάποτε...,δεν μας χρειάζονταν!!!   Αντιγραφή από ένα σύγχρονο Αναγνωστικό που επιδιώκει να μας μάθει όχι μόνο ανάγνωση, αλλά και σύγχρονο τρόπο επιβίωσης !!!! Θέμα: Η γιαγια Όταν ο μπαμπάς έκλεισε το μαγαζί (γιατί κανείς δεν έμπαινε πια να ψωνίσει κι έτσι δεν μπορούσε να πληρώνει νοίκι και ΤΕΒΕ) κι η μαμά απολύθηκε, ήρθε να... μείνει μαζί μας η γιαγιά απ’ το χωριό. Η γιαγιά είναι πολύ καλή και πολύ πλούσια. Παίρνει 300 ευρώ σύνταξη απ’ τον ΟΓΑ και τώρα που μένει μαζί μας μας τα δίνει κι είμαστε κι εμείς πολύ πλούσιοι. Χτες φάγαμε ψάρια, που είναι καλό και ακριβό φαί. Είμαστε όλοι χαρούμενοι και δεν καταλάβαμε γιατί η Μαμά είπε στον Μπαμπά θυμωμένη «Μα για όνομα! Χρυσόψαρα θα φάμε, βρε Σταμάτη;». Κι ο Μπαμπάς (που η Μαμά τον λέει Σταμάτη) είπε «όλα τα κινέζικα είναι πιο φτηνά, ακόμα και τα ψάρια. Με τη σύνταξη της μάνας μου τι ήθελες να φάμε; Μπαρμπούνια;» Και μετά η Μαμά δεν είπε τίποτα και καθήσαμε όλοι στο τραπέζι να φάμε τα χρυσόψαρα. Μετά η γιαγιά πέθανε. Δεν ξέρω αν έφταιγε το χρυσόψαρο που έφαγε ή αν πέθανε από μόνη της, ξέρω μονάχα πως ο Μπαμπάς και η Μαμά πολύ λυπηθήκανε και κλαίγανε και λέγανε «τι θα κάνουμε, τώρα, χωρίς την σύνταξη, Παναγία μου;» και η Παναγία τους λυπήθηκε και τους είπε να βαλσαμώσουμε τη γιαγιά, όπως ο θείος Λεωνίδας είχε βαλσαμώσει εκείνο το κεφάλι από το γουρούνι το άγριο που είχε σκοτώσει στο κυνήγι και το είχε βάλει στον τοίχο της σάλας, στο σπίτι του στο χωριό. Εμείς της γιαγιάς δεν της βαλσαμώσαμε μόνο το κεφάλι. Ολόκληρη τη βαλσαμώσαμε γιατί, όπως είπε κι ο Μπαμπάς «δική μας είναι η γιαγιά κι ό,τι θέλουμε την κάνουμε». Έτσι τώρα έχουμε τη γιαγιά συνέχεια μαζί μας και παίρνουμε και τη σύνταξη του ΟΓΑ και είμαστε πάντα πλούσιοι. Μόνο που τα βράδυα, όταν μαζευόμαστε τα παιδιά κοντά στο τζάκι, η γιαγιά δεν μας λέει παραμύθια, παρά κάθεται ακούνητη, αμίλητη κι αγέλαστη, όπως ο Μπέρνυ στην ταινία «Τρελλό γουηκέντ στου Μπέρνυ», που είχα δει στην τηλεόραση, όταν έπαιζε. Τώρα δεν παίζει γιατί μας έχουνε κόψει το ρεύμα. Όμως τον Μπέρνυ δεν τον είχανε βαλσαμώσει καλά και μάζευε μύγες, ενώ εμείς τη γιαγιά τέλεια την κάναμε! Καμιά φορά, για να την βλέπει η γειτονιά (έτσι λέει ο Μπαμπάς), την βγάζουμε έξω και την στήνουμε όρθια δίπλα στην αυλόπορτα. Μοιάζει, τότε, η γιαγιά μ’ εκείνον τον ξύλινο ινδιάνο που στήνουν έξω από τα καπνοπωλεία στην Αμερική. Και μια φορά ξεχάσαμε να τη μαζέψουμε κι έβρεξε πολύ κι έγινε μούσκεμα. Και ύστερα τη βάλαμε κοντά στο τζάκι να στεγνώσει, αλλά μάλλον τη βάλαμε πολύ κοντά κι άρπαξε φωτιά. Ευτυχώς ο Μπαμπάς πρόλαβε και την έσβησε γρήγορα, αλλά μας μάλωσε γιατί «κοντέψαμε να αφανίσουμε το μοναδικό μας εισόδημα».   -- John Stavroulakis

Mία ημέρα του Στεπάν (Στέφανου)!

visit counter

Ο Στεπάν δεν μπορεί να ντυθεί, και τον φροντίζει η μητέρα του.
Ο Στεπάν γεννήθηκε χωρίς χέρια.
Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο ορφανοτροφείο.

Ουκρανία σε ένα ορφανοτροφείο στη Μονή Αναλήψεως Banchenskom κοντά στο χωριό Molnitsa. Συνήθως, η ζωή εδώ ξεκινά από τις 7 το πρωί…..

Ο Στεπάν δεν μπορεί να ντυθεί, και τον φροντίζει η μητέρα του.

Ο Στεπάν γεννήθηκε χωρίς χέρια.

Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο ορφανοτροφείο.

Κάθε μέρα η μητέρα του τον πλένει και τον βοηθάει να περιποιείται τον εαυτό του.

Έμαθε να ανοίγει τη βαλβίδα, με το πηγούνι του.

Ο Στεπάν βάζει στο αγαπημένο πουλόβερ του, το οποίο του χάρισαν οι ενορίτες της εκκλησίας.

Για λόγους ευκολίας, τα μανίκια του πουλόβερ είναι πιο κοντά.

Έχει έλλειψη ασβεστίου και κάθε μέρα πίνει ένα ειδικό χάπι.

Ο Στεπάν αγαπά το διάβασμα.

Περισσότερο του αρέσουν τα βιβλία με ζώα.

Αυτή την εγκυκλοπαίδεια την ξέρει σχεδόν απ ‘έξω.

Η αλλαγή της σελίδας γίνεται με δυσκολία.

Αλλά ο Στεπάν έμαθε να την γυρίζει με το πρόσωπο

Ήρθε η στιγμή για βόλτα και τον Στεπάν βοηθά η μητέρα Ελισάβετ.

Όπως όλα τα αγόρια, ο Στεπάν δεν θέλει να φορέσει το καπέλο, αλλά η μητέρα Ελισάβετ επιμένει

Στην είσοδο του ορφανοτροφείου όπου ζουν τα παιδιά. Λέγεται «Η πίστη, ελπίδα και αγάπη.”

Η ισορροπία, χωρίς χέρια, είναι πολύ δύσκολη.

Ακόμη περισσότερο όταν κατεβαίνει τις σκάλες.

Γι ‘αυτό ο Στεπάν προσπαθεί να κατέβει πολύ προσεκτικά.

Τελικά, η μεγάλη σκάλα ξεπεράστηκε.

Εκτός από τον Στέπα, μένουν άλλα 109 άτομα στο ορφανοτροφείο

Κάνει την βόλτα του και αυτό το κτίριο του θυμίζει πύραυλο.

Επικρατεί στον χώρο του μοναστηριού , καθαριότητα και τάξη στην περιοχή του μοναστηριού και κάθε χρόνο προσελκύει πολλούς τουρίστες.

Διασχίζει το προαύλιο

Συναντά άλλα παιδιά από το ορφανοτροφείο. Βλέποντας την κάμερα, καθίσαν να βγάλουν φωτογραφία

Και εδώ είναι το τέλος της διαδρομής του. Η πισίνα

Αυτή η φωτογραφία μπορεί να σας προκαλέσει σοκ αλλά ο Στεπάν είναι εξαιρετικός κολυμβητής

                                                                             

και βουτάει

Στην αρχή τρομάζεις. Φοβάσαι ότι δεν θα φανεί

Αλλά με δεξιοτεχνία καταφέρνει να έρθει στην επιφάνεια

Λόγω του προβλήματός του ο Στεπάν κολυμπάει προς τα πίσω και κατά διαστήματα σταματάει να ξεκουραστεί

Όταν ξεκίνησε να κολυμπά χρησιμοποιούσε σωσίβιο,

Τώρα όμως έμαθε να κολυμπά χωρίς αυτά

βγαίνει από την πισίνα

Κατά την επιστροφή του σταματά στον ναό

Στο μοναστήρι φυλάσσονται τα σωματίδια του Δέντρου της Ζωοποιού Σταυρού και τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ.

Παρά το γεγονός ότι ο ναός χτίστηκε μόλις το 1996, έχει το μεγαλείο ακόμη και από τις αρχαίες εκκλησίες.

Αυτή η εικόνα είναι η αγαπημένη του

Συχνά σταματά μπροστά της και προσεύχεται στον Θεό.

Του αρέσει να ζωγραφίζει. Σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα.

Ο Στεπάν αποφάσισε να ζωγραφίσει μια κάρτα για τον πατριάρχη Κυρίλλου, να τον ευχηθεί για τα 65α γενέθλιά του.

Πριν από λίγο καιρό, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία επισκέφθηκε το μοναστήρι και έγινε προσωπική γνωριμία με τον Στεπάν.

Το αγόρι λέει με ένα περήφανο χαμόγελο, αναφερόμενος στον άγιο Πατριάρχη, “δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη μέρα.

Όταν η Αγιότητά Του ήρθε σε μας, ήταν μια πραγματική απόλαυση.

Βλέποντας πως κολυμπώ, με φίλησε και είπε:. “θα γίνεις ένας μεγάλος κολυμβητής,”

Τώρα ο Στεπάν ονειρεύεται να γίνει ένας πρωταθλητής στην κολύμβηση στους Παραολυμπιακούς.

Αν Στεπάν είχε την ευκαιρία να ευχηθεί τον πατριάρχη, θα του ευχόταν μια μακρά ζωή, με υγεία και δύναμη για μεγαλύτερα επιτεύγματα. «Αγιώτατο Πατριάρχη, σας ευχαριστώ για την ευλογία σας. Ελάτε, ελάτε πάλι πίσω. Θα σας περιμένω “

Στην κάρτα απεικονίζει ένα κίτρινο ήλιο, τα σύννεφα μπλε και το πράσινο γρασίδι.

Πριν πάει για ύπνο προσεύχεται κι ευχαριστεί το Θεό για την δύναμη που του έδωσε και σήμερα να περάσει μια όμορφη μέρα……

Όταν θα ξανα-γκρινιάζετε για σκεφτείτε το καλύτερα…….

Read more: http://www.i-diadromi.com/2012/02/blog-post_9741.html#ixzz1ngVAI0ZV