ΤΡΙΤΗ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»

visit counter

Αποτελεί αναμφίβολα καθαρό χάσιμο χρόνου η ενασχόληση με τα σοφιστικά παραληρήματα του Ι.Π. Επανέρχομαι αποκλειστικά και μόνο για να ξεσκεπάσω τις εσκεμμένες διαστρεβλώσεις, τις φτηνές σοφιστείες και την εγκληματική άγνοια, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τον εαυτό του.(σχετικό link. (https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_18.html 

Α. Αν ο Ι.Π. και ο θίασος των παρεπιδημούντων σχολιαστών του έμπαιναν στον στοιχειώδη κόπο να ξεφυλλίσουν έστω και ένα υποτυπώδες εγχειρίδιο Κανονικού Δικαίου –αντί να αυτοσχεδιάζουν θεολογικά – θα έρχονταν αντιμέτωποι με μια αμείλικτη εκκλησιολογική αλήθεια που ξεσκεπάζει την απόλυτη γύμνια τους.

Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες (15ο και 16ο της Α' Οικουμενικής Συνόδου, καθώς και τον 6ο της Δ' Οικουμενικής Συνόδου), η λεγόμενη «απολελυμένη χειροτονία» (η χειροτονία κληρικού στα χαμένα, χωρίς διορισμό σε συγκεκριμένο ναό) καθώς και η αυθαίρετη, τυχοδιωκτική μετακίνηση από Μητρόπολη σε Μητρόπολη, απαγορεύονται ρητά, κατηγορηματικά και επί ποινή καθαιρέσεως. Η Εκκλησία δεν αναγνωρίζει «ιπτάμενους» ή «ελεύθερους σκοπευτές» ρασοφόρους.

Ένας κληρικός λογίζεται ως «εκκλησιαστικά μετέωρος» αποκλειστικά και μόνο σε δύο αυστηρά προσδιορισμένες περιπτώσεις, τις οποίες η κανονική τάξη αντιμετωπίζει ως θεσμικές εξαιρέσεις και όχι ως κανονικότητα:

• Μετά τη λήψη απολυτηρίου γράμματος: Όταν τελεί υπό κανονική μετάθεση, ευρισκόμενος σε ένα αυστηρά ενδιάμεσο, μεταβατικό στάδιο από τη στιγμή που αποδεσμεύεται από τον Μητροπολίτη του μέχρι την επίσημη ενσωμάτωσή του από τον νέο. Σε αυτό και μόνο το σύντομο διάστημα, η οργανική του θέση αιωρείται θεσμικά.
• Σε περίπτωση κανονικού επιτιμίου ή αργίας: Όταν έχει τεθεί σε κατάσταση προσωρινής παύσης της ιεροπραξίας (αργίας) ή τελεί υπό εκκλησιαστική ανάκριση, τελώντας σε μια ιδιότυπη «πνευματική απομόνωση» εν αναμονή της τελεσίδικης καταδικαστικής ή απαλλακτικής απόφασης του Συνοδικού Δικαστηρίου.

Συνεπώς, το να συγχέει κανείς τον σαφή, αυστηρό και νομικά κατοχυρωμένο όρο «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΕΩΡΟΣ» με το φαιδρό ιδεολόγημα και την αντικανονική εφεύρεση της «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕΤΕΩΡΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ», δεν αποτελεί απλώς μνημείο έσχατης, ανεπίδεκτης μάθησης αμάθειας. Αποτελεί συνειδητό δόλο, πνευματική απάτη και εσκεμμένη παραπλάνηση των πιστών.

Η επιστράτευση ψευδεπίγραφων όρων για να δικαιολογηθούν κανονικές παρεκτροπές και προσωπικά αδιέξοδα δεν είναι θεολογία·. Ο νοών νοείτω και ο ασχημονών ας αναλάβει τις ευθύνες του.

Β. Ας αφήσει τις φτηνές υπεκφυγές  ο Ι.Π. Δεν ζητήσαμε από τον ίδιο, ως άτομο, να μας πει, αν ατομικά αναγνωρίζει τον Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς ως Άγιο — η προσωπική του γνώμη στερείται εκκλησιαστικής βαρύτητας. Το ερώτημα ήταν σαφέστατο, συγκεκριμένο και περιμένει ακόμα απάντηση: Τον αναγνωρίζει ως Άγιο η Σύνοδος ΓΟΧ του Καλλινίκου, στην οποία ο ίδιος ανήκει και την οποία ανήκει; (Για  άλλους Αγίους δεν ασχολούμαι, ΕΠΕΙΔΉ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ).

Γ.   Για  το θέμα της Μυστηριακής Χάριτος  διάβασα ότι  το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του, ο Χρυσόστομος Καβουρίδης υποστήριζε την πάγια θέση ότι η εισαγωγή του νέου ημερολογίου το 1924 ήταν μεν μια αντικανονική μονομερής ενέργεια (καινοτομία) που έθετε τους Νεοημερολογίτες υπό την κατηγορία των ιερών κανόνων, αλλά δεν στερούσε αυτόματα τα μυστήριά τους από τη Θεία Χάρη. Θεωρούσε ότι τα μυστήρια της Εκκλησίας της Ελλάδος παρέμεναν έγκυρα και είχαν ακόμα αγιαστική χάρη. Δίδασκε ότι η ηγεσία της επίσημης Εκκλησίας είχε καταστεί «δυνάμει» (εν δυνάμει) έκπτωτη της χάριτος λόγω της καινοτομίας, αλλά όχι ακόμη «ενεργεία» (στην πράξη). Για να στερηθούν οριστικά και «ενεργεία» τη Θεία Χάρη τα μυστήρια των Νεοημερολογιτών, πίστευε ακράδαντα ότι απαιτούνταν απαραίτητα η σύγκληση μιας νόμιμης Πανορθόδοξης ή Οικουμενικής Συνόδου που θα τους δίκαζε και θα τους καταδίκαζε επίσημα. Μέχρι τότε, η διακοπή μνημοσύνου από την πλευρά των Παλαιοημερολογιτών γινόταν ως προφύλαξη (βάσει του 15ου κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου) και όχι επειδή η άλλη πλευρά ήταν εντελώς εκτός Εκκλησίας.

Ωστόσο, το 1950, προς το τέλος της ζωής του και υπό την πίεση των εσωτερικών διασπάσεων της παράταξής του —κυρίως λόγω της αυστηρότερης στάσης των «Ματθαιικών» που θεωρούσαν εξαρχής τα μυστήρια των Νεοημερολογιτών άκυρα— ο Χρυσόστομος Καβουρίδης εξέδωσε μια ιστορική εγκύκλιο στην οποία διαφοροποίησε τη στάση του. Στην εγκύκλιο αυτή διακήρυξε ότι η Εκκλησία της Ελλάδος «στερείται της αγιαστικής χάριτος» και πρότεινε τη διενέργεια αναμύρωσης (επαναληπτικού χρίσματος με Άγιο Μύρο) για όσους πιστούς επέστρεφαν από το νέο στο παλαιό ημερολόγιο. Αυτή η μεταγενέστερη διακήρυξη προκάλεσε έντονες θεολογικές αντιδράσεις από την κρατούσα Εκκλησία, ενώ ακόμη και εντός των κόλπων των Παλαιοημερολογιτών αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο τριβής, καθώς ορισμένοι υποστηρίζουν ότι έγινε για λόγους σκοπιμότητας προκειμένου να αναχαιτιστεί η διαρροή πιστών και άλλοι τη θεωρούν την τελική δογματική του θέση. Επίσης απότι διαβάζω η αναμύρωση εφαρμόζεται στην Σύνοδο Καλλινίκου.Αυτό σημαίνει ότι ΜΟΝΟ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ  ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ (ΟΧΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ) δεν αρκεί.Αυτό γιατί το απωσιωπάτε;

Για περισσότερα  στα εξής κείμενα:

1,Το Διάγγελμα των Τριών Αρχιερέων ΓΟΧ 1935

(https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2023/05/1935.html)

2.Η Ομολογία-Αποκήρυξη των Αρχιερέων ΓΟΧ του 1935, ο 31ος Αποστολικός Κανόνας και ο 15ος Κανόνας της ΑΒ Συνόδου

 (https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2023/05/1935-31-15.html)

 

1.      Η Εγκύκλιος του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου (1950) και η Εγκύκλιος 1974/5-6-1994 της Αυξεντιανής Συνόδου των ΓΟΧ

 (https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2023/05/1950-19745-6-1994-1974.html)

Επίσης  μπορεί  να μας πεί ο Ι.Π τι σημαίνουν τα γραφόμενα  «Κατ΄ αρχάς δεν υπήρξε διακοπή κοινωνίας το 1924. Οἱ παλαιοημερολογίτες το 1924, με έλεγχο και με διαμαρτυρίες αντιμετώπισαν τους καινοτόμους. Ιερείς που δεν δέχθηκαν την αλλαγή, ανήκαν στην κρατούσα εκκλησία (δεν υπήρχαν τότε οι Γ.Ο.Χ. με σχηματισμό Συνόδου), λειτουργούσαν κρυφά με το παλαιό ημερολόγιο και γι αυτό τον λόγο διωκόντουσαν κλήρος και λαός.» Δηλαδή  οι παλαιοημερολογίτες ιερείς μνημόνευαν τους επισκόπους της κρατικής Εκκλησίας; Κάτι τέτοιο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την καταγεγραμμένη ιστορία των ΓΟΧ και τα γεγονότα της περιόδου. Μήπως θα έπρεπε να ξαναδείτε τις πηγές σας πιο προσεκτικά για να δούμε ποιος πρέπει να στρωθεί για διάβασμα;;

Δ. Αναφορικά με το ζήτημα της Ινδονησίας τα ίδια τα δημοσιευμένα κείμενα και άρθρα του Ι.Π  αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα, που τον εκθέτει ανεπανόρθωτα. Η αυτοδιάψευσή του είναι μνημειώδης· τα γραπτά μένουν και τον καταδικάζουν.

Του υπενθυμίζω ότι το διαδίκτυο δεν είναι πεδίο για να συκοφαντεί κανείς —εμμέσως πλην σαφώς— μια ολόκληρη ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ιεραποστολική Εκκλησία, όπως αυτή της Ινδονησίας. Το εκκλησιαστικώς πρέπον και κανονικό θα ήταν να απευθυνθεί αρμοδίως στους ίδιους τους υπευθύνους (στη Σύνοδο Καλλινίκου/GOI) για να λύσει τις απορίες του. Το έπραξε αυτό ο Ι.Π.; Αν ναι, ας μας το αποδείξει τώρα με επίσημα έγγραφα. Αν πάλι επιλέγει να «λύνει» τα εσωτερικά και  προβλήματα της παράταξής  του  μέσω διαδικτυακών ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΩΝ, ειλικρινά λυπάμαι για την  κατάντια.

Ε. Γράφτηκαν και τα εξής: «Επίσης τα της Εκκλησίας μας τα λύνουμε μόνοι μας κλήρος και λαός, δεν έχουμε καμία ανάγκη εξωεκκλησιαστικών προσώπων που δεν έχουν καμία σχέση μαζί μας»

Και τον ερωτώ με τη σειρά μου: Ποια ακριβώς είναι αυτή η «Εκκλησία» που εκπροσωπείτε κ.Ι.Π.; Μια Σύνοδο έχετε –όχι Εκκλησία– την οποία, δυστυχώς, με περίσσιο θράσος στην ομολογία πίστεώς σας, τολμάτε να ταυτίζετε με τη συνέχεια της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Αυτό δεν είναι απλώς πλάνη· είναι ξεκάθαρη βλασφημία.

 Όταν δημοσιεύετε  κείμενα σε ένα ανοιχτό, δημόσιο ιστολόγιο στο διαδίκτυο, απευθύνεσθε  μόνο στο στενό οπαδικό  σας  ακροατήριο ή στον ευρύτερο εκκλησιαστικό κόσμο; Γνωρίζετε ότι  από τη στιγμή που επιλέγει κάποιος να εκθέτει τις απόψεις του στη δημόσια σφαίρα, αυτές υπόκεινται αυτόματα σε  δημόσιο έλεγχο και  κριτική . Το να απαιτείτε  τώρα να μένουν στο απυρόβλητο τα γραφόμενά σας, επειδή προφανώς αδυνατείτε  να ψελλίσετε  το παραμικρό θεολογικό επιχείρημα για να στηρίξετε τις θέσεις του, δεν προδίδει απλώς πνευματική δειλία· προδίδει πανικό.

Καθίσταται πλέον φανερό  ότι η συζήτηση διολισθαίνει σε έναν ενορχηστρωμένο αντιπερισπασμό. Τόνισα εξάλλου —κατηγορηματικά και πέραν πάσης αμφιβολίας— στις προηγούμενες τοποθετήσεις μου ότι ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΜΕ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ της ημερολογιακής μεταρρύθμισης, αλλά αποκλειστικά και μόνο με το αμιγώς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ που αυτή σχετίζεται.

Η  αναφορά του σε ιστορικά συμβάντα που ουδέποτε έθιξα, αποτελεί την ακράδαντη απόδειξη της πλήρους ένδειας των επιχειρημάτων του. Πρόκειται για μια φτηνή σοφιστική απόπειρα να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους της συζήτησης, προκειμένου να προστατευτεί η προφανής αδυναμία του να απαντήσει ο Ι.Π.επί της ουσίας

π.Δ.Α

ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»

visit counter

Με αφορμή το νέο δημοσίευμα του ιστολογίου «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ» υπό τον τίτλο «Οι αντιφάσεις μιας "οφειλομένης απαντήσεως"» (17 Ιουλίου 2026),

( https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_17.html) καθίσταται επιβεβλημένη μια δεύτερη απάντηση για την αποκατάσταση της αλήθειας.

Α. Πριν μπούμε στο θέμα, πρέπει να θυμίσουμε στον συντάκτη κ. Ι.Π. το αυτονόητο: το να υπερασπιζόμαστε δημόσια στο διαδίκτυο τις θεολογικές απόψεις που έχουμε δημοσιεύσει είναι  δικαίωμά μας. Δεν απαιτείται καμία «άδεια» ή «πρόσκληση», για να αντικρούσει κανείς την κριτική που δέχεται στο δημόσιο βήμα.

Β. Το κείμενο του κ. Ι.Π. αποτελεί μνημείο επικοινωνιακού εντυπωσιασμού και θρίαμβο του «φαίνεσθαι» έναντι του εκκλησιολογικού «είναι». Με περίτεχνη ρητορική μαεστρία, επιχειρεί να ικανοποιήσει ένα ακροατήριο διψασμένο για «εύκολες και γρήγορες νίκες», στερούμενο όμως παντελώς θεολογικού βάθους. Αφού πρώτα διολίσθησε σε προσωπικές επιθέσεις  κατά του γράφοντος, στη συνέχεια, με έναν λόγο που αγγίζει τα όρια του παραληρήματος, απέφυγε συστηματικά να απαντήσει στα καίρια δογματικά ερωτήματα. Διαστρεβλώνοντας τις θέσεις μας, σπεύδει τώρα να «κλείσει την πόρτα» του διαλόγου, προφανώς, για να αποφύγει την αναπόφευκτη και συντριπτική θεολογική αντιπαράθεση. Πρόκειται για την κλασική τακτική εκείνου που επιδιώκει να έχει τον τελευταίο λόγο «στα χαρτιά», αποφεύγοντας όμως να εκτεθεί σε έναν αληθή, ζωντανό διάλογο επί των Πηγών και των Ιερών Κανόνων.

Γ. Ο κ. Ι.Π. αποκρύπτει τεχνηέντως τις χαοτικές εκκλησιολογικές διαφορές μεταξύ του αντι-οικουμενιστικού αγώνα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς (στον οποίο βασίζεται  η στάση του αγωνιστού Ιεράρχου Αρτεμίου) και της ιδιότυπης παλαιοημερολογιτικής διασπάσεως του 1924. Αντ' αυτού, προτιμά να αναλώνεται σε γραφειοκρατικές λεπτομέρειες και προσωπικές αιχμές.

Δ. Τα Αναπάντητα Δογματικά Ερωτήματα

Ο κ. Ι.Π. απέτυχε παταγωδώς να αγγίξει τα συντριπτικά δογματικά και ιστορικά επιχειρήματα που θέσαμε (Σημεία Α, Β, Γ, Δ, Ζ της πρώτης ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ). Συγκεκριμένα, άφησε στο απόλυτο θεολογικό σκοτάδι τα εξής:

• Γιατί οι Γ.Ο.Χ. αρνούνται να αναγνωρίσουν την αγιότητα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς;
• Πώς εξισώνεται η διακοπή κοινωνίας του 1924 για ένα ημερολογιακό ζήτημα (το οποίο δεν μετέβαλλε το Πασχάλιο, άρα δεν συνιστούσε αίρεση) με την αποτείχιση του Αρτεμίου, η οποία έγινε αποκλειστικά για την παναίρεση του Οικουμενισμού;
• Πώς συμβιβάζεται η ακραία θέση των Γ.Ο.Χ. ότι οι νεοημερολογίτες στερούνται παντελώς Μυστηριακής Χάριτος, με την ισορροπημένη εκκλησιολογία του Αρτεμίου που δεν προβαίνει σε τέτοιες αυθαίρετες δογματικές γενικεύσεις;
• Πώς παρακάμπτεται το πρόβλημα της προβληματικής κανονικής προελεύσεως των χειροτονιών των Γ.Ο.Χ. (με τις συνεχείς κρίσεις, καθαιρέσεις και την αναζήτηση χειροτονιών από τη Ρωσική Διασπορά), τη στιγμή που η αρχιερατική χειροτονία του Αρτεμίου υπήρξε απολύτως αδιαμφισβήτητη και οικουμενικά αναγνωρισμένη;

Ε. Αντί να απαντήσει σε αυτά, ο κ. Ι.Π. μεταθέτει το θέμα στο προσωπικό επίπεδο, προσπαθώντας να πλήξει την αξιοπιστία του γράφοντος (π.Δ.Α.). Η αντικειμενική αλήθεια μιας εκκλησιολογικής θέσεως (ότι η Σύνοδος του Αρτεμίου αποτελεί την πλέον συνεπή δογματικά λύση) δεν εξαρτάται από την προσωπική στάση του εισηγητή της. Παραδείγματος χάριν, αν ένας ιατρός που καπνίζει προειδοποιήσει ότι το κάπνισμα βλάπτει την υγεία, η ιατρική αυτή αλήθεια παραμένει 100% έγκυρη, παρά την προσωπική του ασυνέπεια. Η αναφορά μας ότι «ο γράφων δεν ανήκει σε καμία ομάδα νεοαποτειχισμένων για λόγους που δεν είναι του παρόντος» δεν παρέχει στον κ. Ι.Π. το δικαίωμα να ακυρώσει τη θεολογική ανάλυση. Αυτό αποτελεί φθηνή ρητορική υπεκφυγή. Και για να μην ανησυχεί ο Ι.Π ας γνωρίζει  ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΕΩΡΟΣ.

ΣΤ. Το Ζήτημα της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας.

Σχετικά με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI), ο κ. Ι.Π. επιδεικνύει μια εξαιρετικά στεγνή, σχεδόν γραφειοκρατική και «νομικίστικη» αντίληψη περί της Εκκλησίας.

Θεωρεί ότι, επειδή η GOI αναγκάστηκε —υπό το βάρος των απηνών διωγμών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως— να αναζητήσει κανονική στέγη υπό το ωμοφόριο του Καλλινίκου για να επιβιώσει, αυτό την ταυτίζει αυτόματα με το «γοχικό πνεύμα», τη γοχική θεολογία και τη γοχική ιστορία.

Η εκκλησιολογική πραγματικότητα όμως τον διαψεύδει οικτρά. Η GOI δεν ξεκίνησε από καβγάδες για το ημερολόγιο στην Αθήνα. Δημιουργήθηκε από το μηδέν, χάρη στον τεράστιο αγώνα του πατέρα Δανιήλ Μπαμπάνγκ και των συνεργατών του, που βάπτισαν χιλιάδες πρώην μουσουλμάνους και προτεστάντες. Το να ισχυρίζεται κανείς ότι η GOI είναι Ορθόδοξη, επειδή συνδέεται  με τους Γ.Ο.Χ. της Αθήνας(2023) , και όχι επειδή οι άνθρωποί της έχυσαν αίμα, ιδρώτα και δάκρυα για να χτίσουν αυτή την ολοζώντανη ιεραποστολή, δείχνει μια στενά τυπολατρική νοοτροπία που κολλάει μόνο στα χαρτιά και χάνει την ουσία.Και πρίν το 2023 ανήκε στους ROCOR

Ποτέ δεν είπαμε ότι η Ορθοδοξία αποδεικνύεται με νούμερα και στατιστικές. Αλλά το να συγκρίνει κάποιος  τους νηπιοβαπτισμούς  σε μια Εκκλησία που τη συντηρεί το κράτος, με τις συνειδητές βαπτίσεις ανθρώπων που αποφάσισαν να αλλάξουν πίστη στη μεγαλύτερη μουσουλμανική χώρα του κόσμου, είναι μια φτηνή πονηριά και σοφιστεία  του χειρότερου είδους.

Ζ. Το ερώτημα που επιστρέφεται: Εφόσον υιοθετείτε τη λογική της διαδικτυακής εκκλησιολογικής ανακρίσεως, μπορείτε να μας απαντήσετε ευθέως. Ανήκετε εσείς στη Σύνοδο των Γ.Ο.Χ. υπό τον Καλλίνικο, η οποία αποδέχεται ως κανονικό τον (κατά τα λεγόμενά σας) «Οικουμενιστή» Επίσκοπο Νικοπόλεως Δανιήλ;

Η. Για να αντιληφθούν οι αναγνώστες τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον διάλογο ο κ. Ι.Π., αποκαλύπτουμε ότι αρνήθηκε κατηγορηματικά να δημοσιεύσει στο ιστολόγιό του τα παρακάτω άρθρα-απαντήσεις μας, καθώς αυτά κατέρριπταν πλήρως την επιχειρηματολογία του.

Παραθέτουμε τους συνδέσμους των αποκλεισθέντων άρθρων (ΟΧΙ ΣΧΟΛΙΩΝ) για την αποκατάσταση της αλήθειας

1. Η Συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας στο FUKRI: Μια Απάντηση σε παραπλανητικό δημοσίευμα
2. Η Στρατηγική Σημασία της Συμμετοχής σε Διαθρησκειακές Εκδηλώσεις για την Ορθόδοξη Ινδονησιακή Εκκλησία (G.O.I)

Η λογοκρισία και η διολίσθηση σε προσωπικές επιθέσεις αποτελούν την έσχατη ομολογία της θεολογικής  ένδειας. Ο διάλογος απαιτεί δογματικό θάρρος, το οποίο δυστυχώς απουσιάζει.

π.Δ.Α

Οφειλόμενη απάντηση στο ιστολόγιο «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ»

visit counter

Στο ιστολόγιο «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ» δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Περί Γ.Ο.Χ., αποτειχίσεως και της “μοναδικής οδού”» (https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_16.html), το οποίο σχολιάζει δικό μου κείμενο με τίτλο «Σχόλια σε δημοσίευση για ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ» — δημοσιευμένο στο Facebook, καθώς και στα ιστολόγια «ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ» 

 (https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/07/blog-post_65.html)

και «ΟΜΟΛΟΓΙΑ» (https://apotixisi.blogspot.com/2026/07/blog-post_15.html).

Επειδή ο αρθρογράφος (κ. Ι.Π.) επιχειρεί να αποδομήσει τις απόψεις μου με τρόπο που κρίνω παραπλανητικό, θεωρώ υποχρέωσή μου να απαντήσω, ώστε να μη δημιουργηθεί σύγχυση στους αναγνώστες.

Το κύριο πρόβλημα του κ. Παπαρήγα εστιάζεται στο γιατί προτείνω την ένταξη των αποτειχισμένων στη Σύνοδο του Επισκόπου Αρτεμίου και όχι στη Σύνοδο των Γ.Ο.Χ. υπό τον Αρχιεπίσκοπο Καλλίνικο, επιστρατεύοντας για τον σκοπό αυτό ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΕΣ απόψεις του γράφοντα  περί της «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας», τις οποίες αποφεύγει να δημοσιεύσει.

Πριν αναπτύξω τις θέσεις μου, διευκρινίζω δύο πράγματα: Πρώτον, ο γράφων δεν ανήκει σε καμία ομάδα νεοαποτειχισμένων, για λόγους που δεν είναι του παρόντος· Δεύτερον, ο κ. Παπαρήγας βιάστηκε να εξάγει συμπεράσματα, χωρίς να γνωρίζει ποιο ακριβώς είναι το μοντέλο ένταξης που προτείνω.

Ξεχνάει ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ο κ.Ι.Π, ότι η Σύνοδος του μακαριστού επισκόπου  Αρτεμίου αποτελεί συνέχεια της διδασκαλίας του μεγάλου ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς  τον οποίον οι Γ.Ο.Χ. δεν αναγνωρίζουν ως Άγιο. Ξεχνά, επίσης, ο Ι.Π. ότι ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς αποδόμησε τα προσυνοδικά κείμενα της Συνόδου της Κρήτης ως αιρετικά και ο αντι-οικουμενιστικός του αγώνας είχε ως αποτέλεσμα να αποκλεισθεί στη Μονή Τσέλιε, ο ίδιος δε, αποτειχίστηκε από τους αιρετικούς επισκόπους της Σερβικής Εκκλησίας συμπεριλαμβανομένου και του Πατριάρχη Γερμανού.

Η Ομολογία Πίστεως των Γ.Ο.Χ. δεν έχει καμία σχέση με τη θεολογία της Συνόδου Αρτεμίου· η παρουσίασή τους ως ισοδύναμων εκκλησιολογικών λύσεων συνιστά θεολογικό σφάλμα. Οι βασικές διαφορές ΓΟΧ και Συνόδου Αρτεμίου είναι οι εξής:

Α. Η ιστορική ύπαρξη των Γ.Ο.Χ. στην Ελλάδα ξεκινά το 1924, με κύρια αιτία την αλλαγή του εκκλησιαστικού ημερολογίου (εισαγωγή του Διορθωμένου Ιουλιανού), την οποία θεωρούν πρωταρχική «καινοτομία» πίστεως. Αντιθέτως, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν άλλαξε ποτέ το ημερολόγιό της· ακολουθεί το Ιουλιανό μέχρι σήμερα. Η ρήξη του Αρτεμίου με τη Σύνοδο του Βελιγραδίου δεν είχε λοιπόν καμία σχέση με το ημερολόγιο, αλλά βασίστηκε σε δογματικές διαφωνίες (συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, προσεγγίσεις με το Βατικανό) και σε ζητήματα εκκλησιαστικής διοίκησης.(Κοσσυφοπέδιο)

Β. Η πλειοψηφία των παλαιοημερολογητικών παρατάξεων θεωρεί ότι οι επίσημες (νεοημερολογίτικες) Εκκλησίες έχουν απωλέσει τη Θεία Χάρη και ότι τα μυστήριά τους είναι άκυρα ή ελλιπή. Ενδεικτική είναι η πορεία του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου (Καβουρίδη), ηγετικής μορφής του κινήματος των Γ.Ο.Χ., που σημαδεύτηκε από έντονες μεταβολές και αναθεωρήσεις.

Ο Επίσκοπος Αρτέμιος, αντιθέτως, ξεκίνησε τον αγώνα του με την αυτοσυνειδησία του κανονικού Σέρβου Επισκόπου που διώκεται αναίτια. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο ίδιος και οι μοναχοί του απέφυγαν να κηρύξουν τις επίσημες Ορθόδοξες Εκκλησίες «στερημένες Χάριτος». Και αν στη συνέχεια η στάση του σκληρύνθηκε, αυτό οφείλεται στους συνεχιζόμενους διωγμούς και την αλλοίωση της πίστης. Η  αρχική του προσέγγιση δεν ήταν η πλήρης απόρριψη του ορθοδόξου κόσμου, αλλά η κάθαρση της δικής του τοπικής Εκκλησίας.

Γ. Ο Επίσκοπος Αρτέμιος εφάρμοσε το πνεύμα του ΙΕ´ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας και του ΛΑ´ Αποστολικού. Η  ηγεσία του Πατριαρχείου Σερβίας, υποστήριξε, είχε διολισθήσει στην αίρεση του Οικουμενισμού και του συγκρητισμού (συμμετοχή στο Π.Σ.Ε, συμπροσευχές με ετεροδόξους κ.λπ.). Σύμφωνα με το δεύτερο μέρος του ΙΕ´ Κανόνα, η διακοπή κοινωνίας ήταν επιβεβλημένη και «άξια επαίνου», καθώς έγινε για δογματικούς λόγους και όχι για προσωπικά κίνητρα. Συνεπώς, η δημιουργία νέας δομής δεν αποτελεί σχίσμα — το οποίο καταδικάζει ο ΛΑ´ Αποστολικός — αλλά συνέχεια της αυθεντικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που διαφυλάττει την πίστη.

Οι τρεις Αρχιερείς των Γ.Ο.Χ., στην αποκήρυξή τους, το 1935, δεν επικαλέστηκαν κανέναν συγκεκριμένο ιερό κανόνα, για να δικαιολογήσουν τη διακοπή κοινωνίας. Κι όμως, η Εκκλησία της Ελλάδος εισήγαγε το 1924 το Διορθωμένο Ιουλιανό ημερολόγιο — το οποίο διατηρεί το παραδοσιακό Πασχάλιο — και όχι το Γρηγοριανό. Το Γρηγοριανό είχε καταδικαστεί τον 16ο αιώνα, επειδή άλλαζε τον υπολογισμό του Πάσχα· το Διορθωμένο Ιουλιανό διαφέρει, σαφώ,ς από αυτό (διαφορετικές ημερομηνίες εορτών των αγίων, απουσία παπικών εορτών κ.λπ.). (https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2023/05/1935-31-15.html)

Για τους Γ.Ο.Χ. το ημερολογιακό ζήτημα αποτελεί πρωτεύον δογματικό ζήτημα και ορόσημο της πτώσης· για τη Σύνοδο Αρτεμίου είναι δευτερεύον μπροστά στον κίνδυνο του δογματικού συγκρητισμού και του Οικουμενισμού. (ο τρόπος με τον οποίο έγινε η ημερολογιακή μεταβολή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ).

Δ. Οι Γ.Ο.Χ. αντιμετώπισαν σοβαρές εσωτερικές κρίσεις ως προς την κανονικότητα των επισκοπικών τους χειροτονιών, αναζητώντας κατά περιόδους αναγνώριση ή χειροτονίες από εξωτερικές πηγές (όπως η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς). Ο Επίσκοπος Αρτέμιος, αντιθέτως, διέθετε αδιαμφισβήτητη, έγκυρη και κανονική χειροτονία από την επίσημη Σερβική Εκκλησία (χειροτονήθηκε το 1991)· όταν καθαιρέθηκε, προχώρησε στη χειροτονία δικών του «χωρεπισκόπων», με απόφαση κληρικολαϊκής συνέλευσης, για να εξασφαλίσει τη συνέχεια της κίνησής του.

Ζ. Οι Γ.Ο.Χ. λειτουργούν ως πλήρως παράλληλη και αυτόνομη εκκλησιαστική δομή, με ιεραρχία που αυτοπροσδιορίζεται ως η μόνη αληθινή Εκκλησία στην επικράτεια, όπως γράφεται στην ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΓΟΧ. Η Σύνοδος Αρτεμίου, αντιθέτως, αυτοπροσδιορίζεται από την αρχή ως «Επαρχία εν διωγμώ και εξορία»: αποτειχισμένο τμήμα εντός της ίδιας της Σερβικής Εκκλησίας, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με στόχο την αντίσταση εκ των έσω στην αίρεση του Οικουμενισμού και με την ελπίδα ότι η επίσημη Σερβική Εκκλησία θα επιστρέψει κάποτε στην ορθή τροχιά.

Η Εκκλησία της Ινδονησίας: Ορθόδοξη — όχι «Γ.Ο.Χ. Ινδονησίας»

Η αναφορά σε «Γ.Ο.Χ. Ινδονησίας» είναι ανακριβής. Υπάρχει η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI — Gereja Ortodoks Indonesia), η Ορθοδοξία της οποίας αποδεικνύεται από την πορεία και το έργο της, και όχι από την ένταξή της στη Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Καλλινίκου. Η ταύτισή της με το γοχικό σχήμα αποτελεί ιστορική και εκκλησιολογική ανακρίβεια.

Ο γράφων παρακολουθεί την πορεία της επί δύο δεκαετίες — δεν την «ανακάλυψε» πρόσφατα, όπως έκανε ο κ. Παπαρήγας, βρίσκοντας ευκαιρία να ξεκινήσει  αντιοικουμενιστικό αγώνα. Η αναγνώριση της Ορθοδοξίας της GOI δεν είναι ευκαιριακή ρητορική στρατηγική, αλλά καρπός μακροχρόνιας παρακολούθησης και γνώσης της εκκλησιαστικής πραγματικότητας της περιοχής.

Ο κ. Παπαρήγας, αντί να παρουσιάσει την πλήρη εικόνα, επιλέγει να αποσιωπήσει τα σχετικά μου άρθρα: δεν δημοσιεύει το πρωτογενές υλικό, δεν παραθέτει τις αναλύσεις που έχουν δημοσιευθεί επί σειρά ετών, δεν αναφέρει τη μακροχρόνια παρακολούθηση της GOI. Αρκείται σε συμπεράσματα που κατασκευάζει ερήμην του πραγματικού υλικού. Αυτό δεν είναι επιχειρηματολογία· είναι επιλεκτική παρουσίαση στην υπηρεσία προκαθορισμένης ατζέντας. Αντί να απαντήσει στα επιχειρήματά μου — τα οποία δεν συνάδουν με τη γοχική αφήγηση — προτιμά να τα αποσιωπήσει, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Έτσι, ο αναγνώστης μένει με την ψευδή εντύπωση ότι η αναγνώριση της GOI είναι κάτι πρόσφατο, ευκαιριακό και συνδεδεμένο με το γοχικό σχήμα, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για Ορθόδοξη Εκκλησία με ανεξάρτητη πορεία, της οποίας η αναγνώριση προηγείται χρόνια της εμπλοκής του κ. Παπαρήγα.

Ας τεθεί, λοιπόν, ένα απλό και μετρήσιμο ερώτημα: πόσους Προτεστάντες και Μωαμεθανούς βάφτισαν Ορθοδόξους τα τελευταία είκοσι χρόνια οι Γ.Ο.Χ. Ελλάδος;

Όταν, λοιπόν, ο κ. Παπαρήγας συγκρίνει τα δύο σχήματα ως ισοδύναμα εκκλησιολογικά, αποσιωπά το θεμελιωδέστερο κριτήριο: το έργο της Εκκλησίας στον κόσμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI) έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πιο δυναμικούς πυρήνες Ορθόδοξης ιεραποστολής στη Νοτιοανατολική Ασία, με χιλιάδες βαπτίσεις πρώην Προτεσταντών και Μουσουλμάνων. Ασκεί συστηματική, μαζική ιεραποστολή, επιδεικνύει εξωστρέφεια και η Ορθοδοξία της σφραγίζεται από το ζωντανό της έργο.

Η Ορθοδοξία δεν αποδεικνύεται με θεωρητικές κατηγορίες, εσωστρέφεια και αφηγήσεις δογματικού ελέγχου. Αποδεικνύεται με έργο, με ιεραποστολή και με τη ζωντανή μαρτυρία της Πίστεως στα έθνη. Η Εκκλησία της Ινδονησίας διαθέτει αυτό το έργο.

 

Επίλογος.

Η αντίφαση, τελικά, δεν βρίσκεται στη δική μου θέση· βρίσκεται στην προσπάθεια του κ. Παπαρήγα να εντάξει διαφορετικά, ασύμβατα εκκλησιολογικά και θεολογικά σχήματα σε μια ενιαία «αντιοικουμενιστική» παράταξη, αγνοώντας θεμελιώδεις δογματικές διαφορές και αποσιωπώντας οποιοδήποτε υλικό που δεν εξυπηρετεί την αφήγησή του.

π.Δ.Α.

Συνέντευξη του Επισκόπου Ξενοφώντος της επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία στην αμερικανοσερβική εφημερίδα «Sloboda» (Μέρος Α΄)

visit counter

«Όσο πιο βαθιά θάβεται η αλήθεια, τόσο πιο λαμπρή θα αναδύεται»

15 Ιουλίου 2026

Στις γραμμές που ακολουθούν παρουσιάζουμε το πρώτο μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Ράσκας και Πρίζρεν εν εξορία, κ.κ. Ξενοφών, στην αμερικανοσερβική εφημερίδα «Sloboda». Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουλίου 2026.

Από τη Συντακτική Ομάδα

Ο φετινός Ιούνιος σηματοδότησε τη 16η επέτειο από την ίδρυση της «Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν εν εξορία». Η επισκοπή αυτή συγκροτήθηκε από ένα τμήμα της μοναστικής κοινότητας που αποχώρησε από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, ακολουθώντας την οδό της εξορίας μετά τον διωγμό του μακαριστού Επισκόπου Αρτεμίου (Ραντοσάβλιεβιτς) από το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Σήμερα, η εν εξορία επισκοπή αριθμεί περισσότερες από 40 κατακόμβες (μοναστικούς πυρήνες), περίπου 150 μοναχούς και μοναχές, 15 έγγαμους ιερείς και έναν μεγάλο αριθμό πιστών.

Ο Επίσκοπος της εν εξορία Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν, κ. Ξενοφών (Τομάσεβιτς), μιλά στη «Sloboda» για τους λόγους ίδρυσης αυτής της εκκλησιαστικής δομής, τη ζωή στις κατακόμβες-μοναστήρια της, καθώς και για τη γενικότερη κατάσταση στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, την Ορθοδοξία, τη Σερβία και τη νότια επαρχία της. Δημοσιεύουμε τη συνέντευξη σε δύο μέρη.

Ερώτηση: Πόσο καλά γνωρίζει η κοινή γνώμη σήμερα τα γεγονότα της εκδίωξης του μακαριστού Επισκόπου Αρτεμίου από την έδρα της Επισκοπής Ράσκας, Πρίζρεν, Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων το 2010, και πώς δημιουργήθηκε η εν εξορία Επισκοπή;

Επίσκοπος Ξενοφών: Ακριβώς τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους συμπληρώθηκαν δεκαέξι ολόκληρα χρόνια από τότε που ο Επίσκοπος Αρτέμιος, δακρυσμένος, αποχαιρέτησε τον πιστό λαό και τη μοναστική αδελφότητα στην τράπεζα της Μονής Γκρατσάνιτσα, στις 8 Ιουνίου 2010. Τότε, στο συγκινητικό του κήρυγμα, είχε πει πως μια μέρα θα συγκεντρωθούμε ξανά στη Γκρατσάνιτσα για να τον κηδέψουμε στο κοιμητήριο του μοναστηριού, όπως άρμοζε και επιβαλλόταν. Όμως η πρόνοια, το θέλημα και η παραχώρηση του Θεού όρισαν διαφορετικά.

Ούτε η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Εκκλησίας ούτε ο Γέροντάς μας είχαν κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο για τη συνέχεια, όταν διατάχθηκε η εξορία του στη βόρεια Σερβία, στη Μονή Σισάτοβατς. Η εξορία αυτή ήταν άδικη, ανυπόστατη και πραγματοποιήθηκε κατά παράβαση κάθε εκκλησιαστικού κανόνα και του Καταστατικού της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Παύθηκε αντικανονικά από τα καθήκοντά του και απομακρύνθηκε από τη διοίκηση της επισκοπής του. Δεν του επετράπη καν να παραμείνει σε κάποιο από τα μοναστήρια της Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν, την οποία επί χρόνια καθοδηγούσε.

Για όποιον διέθετε έστω και ελάχιστη κοινή λογική και δεν ήταν συνδεδεμένος με τον Χριστό και την Εκκλησία Του μέσω εφήμερων πολιτικών, εκκλησιαστικών ή οικονομικών συμφερόντων, ήταν σαφές εξαρχής ότι επρόκειτο για έναν διωγμό με βαθιά θρησκευτικά —και όχι μόνο πολιτικά— κίνητρα.

Ο μακαριστός επίσκοπος είχε ξεκάθαρες, τεκμηριωμένες και δυναμικές θέσεις, τις οποίες εφάρμοζε με διορατικότητα και θάρρος από τη στιγμή της ανάρρησής του στον θρόνο της Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν το 1991, και ιδίως μετά την κατοχή του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων το 1999. Ο αγώνας του ενάντια στις αλβανικές θηριωδίες που διαπράττονταν εις βάρος του σερβικού λαού —υπό το απαθές και συγκαταβατικό βλέμμα της διεθνούς κοινότητας και των δυνάμεων του ΟΗΕ, που υποτίθεται ότι βρίσκονταν εκεί για να εφαρμόσουν το νομικά δεσμευτικό Ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας— υπήρξε μνημειώδης. Το θρησκευτικό και εθνικό του έργο βρισκόταν υπό στενή παρακολούθηση τόσο από εγχώριους όσο και από ξένους παράγοντες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2010, η τότε πρέσβειρα των ΗΠΑ, Μαίρη Γουόρλικ, είχε επισημάνει στον τότε Πατριάρχη Ειρηναίο την «επιζήμια» δραστηριότητα του Επισκόπου Αρτεμίου. Και ο Πατριάρχης Ειρηναίος έσπευσε να διεκπεραιώσει άμεσα αυτή την αποστολή...

Ερώτηση: Τι συνέβη στη συνέχεια;

Επίσκοπος Ξενοφών: Πέρα από τις προσπάθειες για τη διατήρηση του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων εντός της Σερβίας και την επιβίωση του σερβικού λαού, ο Επίσκοπος Αρτέμιος και ο κλήρος του έδωσαν ακόμα μία μεγάλη μάχη: τη μάχη για τη διαφύλαξη της Ορθόδοξης πίστης και των ιερών παραδόσεων από την αίρεση του οικουμενισμού. Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο αγώνας κατά του οικουμενισμού υπήρξε ο κύριος λόγος για τη βάναυση απομάκρυνση του Επισκόπου Αρτεμίου από τον θρόνο του. Στόχος ήταν να τοποθετηθεί στη θέση του ένας πιο «συνεργάσιμος» και «συμβιβαστικός» επίσκοπος, ο οποίος δεν θα αποτελούσε εμπόδιο ούτε στα σχέδια για την ανακήρυξη ενός ανεξάρτητου Κοσσυφοπεδίου (σε εθνικό επίπεδο) ούτε στην εξάπλωση της οικουμενικής αίρεσης (σε πνευματικό επίπεδο).

Ο σερβικός λαός σε μεγάλο βαθμό το αντιλήφθηκε αυτό. Αν δεν συνέβαινε αυτό, η εν εξορία Επισκοπή Ράσκας και Πρίζρεν δεν θα παρουσίαζε αυτή την έντονη λειτουργική και πνευματική ζωή όλα αυτά τα χρόνια, κηρύττοντας ιεραποστολικά το Ευαγγέλιο και τη γνήσια παράδοση του Αγίου Σάββα. Αυτό επιβεβαιώνεται από το πλήθος των πιστών που κατακλύζουν σήμερα τις σαράντα και πλέον κατακόμβες, τα μοναστήρια και τα παρεκκλήσιά μας, όχι μόνο στη Σερβία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η αλήθεια δεν κρύβεται ούτε θάβεται. Διότι, όπως έλεγε συχνά ο άγιος Γέροντάς μας: «Όσο πιο βαθιά θάβεται η αλήθεια, τόσο πιο λαμπρή θα αναδυθεί».

Ερώτηση: Δεκαέξι χρόνια μετά, έχουν γίνει πιο ξεκάθαρα τα πολιτικά και εκκλησιαστικά κίνητρα πίσω από τη δίωξη του Επισκόπου Αρτεμίου, όπως αποκαλύφθηκε και από τα έγγραφα των WikiLeaks; Κι αυτό παρά το γεγονός ότι επίσημα τιμωρήθηκε από την Εκκλησία για δήθεν οικονομικές ατασθαλίες, οδηγήθηκε στα πολιτικά δικαστήρια, ενώ ακόμα και μετά τον θάνατό του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης και πρόστιμα στους συνεργάτες του.

Επίσκοπος Ξενοφών: Από την πρώτη στιγμή αυτής της τραγελαφικής διαδικασίας ενώπιον του δικαστηρίου του Βελιγραδίου, απαιτήσαμε η δίκη να είναι ανοιχτή στο κοινό. Πολλοί από εμάς, μοναχοί και πιστοί, δίναμε το παρών σε κάθε ακροαματική διαδικασία. Δεν θέλαμε ο Γέροντάς μας και οι συνεργάτες του να δικαστούν στα κρυφά. Κανένας από όσους παρακολουθούσαν τη διαδικασία δεν μπορούσε να απαλλαγεί από την εντύπωση ότι αυτή η φάρσα είχε στηθεί σε πλήρη συνεργασία του κρατικού καθεστώτος με την εκκλησιαστική ηγεσία —και αναφέρομαι τόσο στο τωρινό καθεστώς όσο και στο προηγούμενο, του Τάντιτς.

Η επιχειρηματολογία τους ήταν πρόχειρη και αστήρικτη, γεμάτη τεράστιες δικονομικές παραβάσεις, τις οποίες είμαι βέβαιος ότι θα μελετήσουν και θα αναδείξουν στο μέλλον οι νομικοί επιστήμονες. Μιλάω για «απάτη» διότι η εικόνα της δίκης ήταν θλιβερή: ανίκανοι δικαστές, σκανδαλώδεις παραλείψεις της αστυνομίας (που έχασε τα κατασχεθέντα αρχεία-πειστήρια, τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ) και μάρτυρες κατηγορίας που δεν μπόρεσαν να εισφέρουν ούτε ένα στοιχειώδες αποδεικτικό στοιχείο για δήθεν κατάχρηση. Ήταν μια προκλητική και ολοφάνερη συμπαιγνία μεταξύ εισαγγελέων και δικαστών.

Ήταν συγκλονιστικό να βλέπει κανείς τον 85χρονο γέροντα, τον πνευματικό μας πατέρα, να απαντά με απόλυτη ηρεμία, ακρίβεια και επιχειρήματα σε κάθε ερώτηση. Θα έχει μεγάλη αξία να δημοσιευθούν κάποτε αυτά τα δικαστικά πρακτικά —αν, βέβαια, δεν «εξαφανιστούν» κι αυτά, όπως εκείνα τα περίφημα αρχεία που χάθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης.

Με την κοίμηση του Επισκόπου, η δίωξη εναντίον του έπαυσε, προς μεγάλη ανακούφιση εισαγγελέων και δικαστών. Έπρεπε, όμως, οπωσδήποτε να καταδικαστούν οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, ώστε να διατηρηθεί ένα πρόσχημα νομιμότητας στα μάτια της κοινής γνώμης. Ιδιαίτερα ντροπιαστική είναι η καταδίκη της Γιελένα Σουμπάρεβιτς, μιας σπουδαίας Σέρβας και ευσεβούς Ορθόδοξης, η οποία, ως αρχιτέκτονας, εργάστηκε για την αναστήλωση των σερβικών μνημείων στην Επισκοπή Ράσκας και Πρίζρεν. Καταδικάστηκε εντελώς άδικα σε κατ’ οίκον περιορισμό, ποινή την οποία εκτίει ακόμη. Της ευχόμαστε, έχοντας την ελπίδα της στον διωκόμενο Χριστό, να υπομείνει αυτή την αδικία, υπενθυμίζοντας στους διώκτες της ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τη δικαιοσύνη του Θεού και τη δίκαιη κρίση του Αγίου Σάββα.

Ερώτηση: Η περίπτωση του Επισκόπου Αρτεμίου αποτέλεσε την απαρχή μιας σειράς αντικανονικών απομακρύνσεων επισκόπων στη Σερβική Εκκλησία. Η πιο πρόσφατη σημειώθηκε στη φετινή Σύνοδο του Μαΐου, με την καθαίρεση του Μητροπολίτη Ιουστίνου της Επισκοπής Ζίτσης, ο οποίος υπήρξε το πνευματικά πρεσβύτερο τέκνο του Επισκόπου Αρτεμίου. Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι οι κατηγορίες αυτές επικεντρώνονται πάντα σε οικονομικά ζητήματα, παρόλο που στην περίπτωση του Ιουστίνου —όπως και του Αρτεμίου— υπάρχουν σαφείς ενδείξεις πολιτικής δίωξης;

Επίσκοπος Ξενοφών: Ξέρετε, οι ιστορίες για οικονομικές ατασθαλίες και κλοπές εις βάρος των φτωχών είναι οι πιο εύκολες για να «πουληθούν» και να δικαιολογηθούν στον δοκιμαζόμενο και ταλαιπωρημένο λαό μας. Είναι πολύ πιο δύσκολο να στηρίξεις ένα κατηγορητήριο που αφορά ζητήματα πίστης, ιερών κανόνων, δογμάτων και ορθόδοξης αλήθειας. Στα οικονομικά, αντίθετα, μπορείς πάντα να κατασκευάσεις σενάρια και να τα παρουσιάσεις όπως σε βολεύει, ειδικά στη σημερινή εποχή της πληροφοριακής σύγχυσης.

Κάποτε, ένας δυστυχής μητροπολίτης, εκ των διωκτών του Επισκόπου Αρτεμίου, ισχυριζόταν με δάκρυα στα μάτια ότι «ο Αρτέμιος χτίζει βίλες σε όλη τη Σερβία με τα χρήματα των θυμάτων του Κοσσυφοπεδίου». Ορισμένοι από αυτούς τους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους —οι οποίοι εδώ και δεκαετίες δεν ποιμαίνουν εν Χριστώ, αλλά υπηρετούν εκείνους από τους οποίους έλαβαν τα αξιώματα και τα προνόμιά τους— έχουν ήδη φύγει από τη ζωή για να κριθούν «εν αληθεία». Παραμένει, ωστόσο, ο Επίσκοπος Μπάτσκας, Ειρηναίος (Μπούλοβιτς), γνωστός για την τάση του να μην αφήνει ποτέ ατιμώρητο όποιον τολμήσει να του εναντιωθεί.

Ωστόσο, δεν θα εξίσωνα σε καμία περίπτωση τη δίωξη και την παύση του Επισκόπου Ιουστίνου της Ζίτσης —αν και σαφώς αντικανονική και πιθανώς βασισμένη σε ψεύδη— με τον ανελέητο διωγμό που υπέστη ο Επίσκοπος Αρτέμιος. Σε αντίθεση με τον Αρτέμιο, ο οποίος ήταν ένας μόνιμος «κολυμβητής κόντρα στο ρεύμα», υπερασπιστής της παρακαταθήκης του Κοσσυφοπεδίου και της Ορθόδοξης αλήθειας, ο Επίσκοπος Ιουστίνος δεν είχε να επιδείξει κάποια ιδιαίτερη αντίσταση απέναντι στους εκκλησιαστικούς νεωτερισμούς και τον οικουμενισμό (πέρα από κάποιες δημόσιες εμφανίσεις συμπαράστασης σε φοιτητές και αγρότες κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων). Αντιθέτως, συμμετείχε κανονικά στην αιρετική «Ληστρική» Σύνοδο της Κρήτης το 2016 ως μέλος της σερβικής αντιπροσωπείας, συνυπέγραψε τις αποφάσεις της, συμμετείχε σε συμπροσευχές και επέτρεψε την απομάκρυνση του πνευματικού του πατέρα, Αρτεμίου, το 2010 χωρίς να αντιδράσει.

Παρ' όλα αυτά, ο Επίσκοπος Μπάτσκας δεν ξέχασε ποτέ ότι ο Ιουστίνος προερχόταν από τη Μονή Τσρνα Ρέκα, το «φυτώριο» του μοναχισμού που αναγέννησε ο Επίσκοπος Αρτέμιος. Αυτό φαίνεται πως ήταν καθοριστικό για τη δίωξή του, καθώς ο ισχυρός άνδρας της Μπάτσκας επιθυμεί να εξαφανίσει κάθε αναφορά και ίχνος του Επισκόπου Αρτεμίου στη Σερβική Εκκλησία. Αν είναι έτσι —και πιστεύω πως είναι— τότε ας ετοιμάζονται και τα υπόλοιπα πνευματικά παιδιά του Αρτεμίου, που σήμερα δηλώνουν υποκριτικά ότι «δεν ακούν τον Αρτέμιο, αλλά την Εκκλησία». Ήρθε, φαίνεται, και η δική τους σειρά.

Ερώτηση: Παρά τις καθαιρέσεις και τους αφορισμούς που επιβλήθηκαν στον Επίσκοπο Αρτέμιο και τους μοναχούς του το 2010, πώς τεκμηριώνετε τη θέση σας ότι η εν εξορία Επισκοπή αποτελεί «το πιο αγνό και υγιές κομμάτι της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας»; Υπάρχει ιστορικό προηγούμενο στην Ορθοδοξία όπου ένα πρόσωπο ή μια μικρή ομάδα κατάφερε να διασώσει και να ενισχύσει την πίστη;

Επίσκοπος Ξενοφών: Οι διωγμοί, οι αφορισμοί και τα αναθέματα που επιβάλλουν οι αιρετικοί στους Ορθοδόξους δεν έχουν καμία ισχύ ούτε πνευματικό αποτέλεσμα ενώπιον του Θεού και της Εκκλησίας Του. Αυτό μας διδάσκει η εκκλησιαστική ιστορία, η οποία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα.

Ας θυμηθούμε μερικούς μόνο αγίους:

• Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, από τους μεγαλύτερους Πατέρες της Εκκλησίας, εξορίστηκε δύο φορές και καθαιρέθηκε άδικα από τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Κατηγορήθηκε με ραδιουργίες για τη δημιουργία σχίσματος, κάτι που ο ίδιος δεν αποδέχθηκε ποτέ, καλώντας μάλιστα τους πιστούς να μην αναγνωρίσουν την καθαίρεσή του.

• Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο οποίος υπερασπίστηκε τη δογματική αλήθεια για τις δύο θελήσεις και φύσεις του Χριστού, διώχθηκε και εξορίστηκε από τον αυτοκράτορα και τον πατριάρχη, πεθαίνοντας στην εξορία. Αργότερα, η Έκτη Οικουμενική Σύνοδος δικαίωσε πλήρως τη διδασκαλία του και τον ανακήρυξε άγιο.

• Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος εξορίστηκε επανειλημμένα επειδή εναντιώθηκε στις αντικανονικές αποφάσεις του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και για τον αγώνα του υπέρ των ιερών εικόνων.

• Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός (Εφέσου), ο οποίος στάθηκε μόνος του ενάντια στην ψευδοένωση με τους Λατίνους στη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας.

Υπάρχουν αναρίθμητα τέτοια παραδείγματα, φτάνοντας μέχρι τη σύγχρονη εποχή με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς (ROCOR), η οποία ανέδειξε αγίους όταν διέκοψε την κοινωνία με το ελεγχόμενο από το σοβιετικό καθεστώς και οικουμενιστικό Πατριαρχείο Μόσχας.

Για να απαντήσω λοιπόν ευθέως: Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει επιβιώσει ιστορικά χάρη σε μεμονωμένα πρόσωπα που διαφύλαξαν την πίστη. Το δικό μας παράδειγμα δεν είναι πρωτοφανές· ακολουθεί απλώς την οδό των Πατέρων και Ομολογητών της πίστης μας.

Αυτή τη στάση και την αυθεντική πίστη αναγνωρίζει και αγκαλιάζει σήμερα πλήθος πιστών στη Σερβία και σε όλο τον κόσμο, συσπειρωμένο κάτω από το λάβαρο που ύψωσε ο μακαριστός Γέροντάς μας, Επίσκοπος Αρτέμιος. Εμείς, ως πνευματικά του παιδιά, αγωνιζόμαστε να συνεχίσουμε την ομολογία αυτής της Αλήθειας και να υπηρετούμε την Εκκλησία με όλες μας τις δυνάμεις.

Ερώτηση: Το 2010, περισσότερο από το ένα τρίτο των μοναχών αποχώρησε από την Επισκοπή Ράσκας και Πρίζρεν. Ποια είναι η δομή της εν εξορία Επισκοπής σήμερα; Πόσα μοναστήρια-κατακόμβες λειτουργούν στη Σερβία και το εξωτερικό, πόσοι είναι οι μοναχοί και οι ιερείς, και πώς λειτουργεί η διοίκηση, δεδομένου ότι πέρα από εσάς, ως διάδοχο του Αρτεμίου, υπάρχουν άλλοι τρεις βοηθοί επίσκοποι;

Επίσκοπος Ξενοφών: Κατά τη διάρκεια του διωγμού του Επισκόπου Αρτεμίου, πολλά μοναστήρια της περιοχής εκκενώθηκαν από μοναχούς που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με τις αντικανονικές αποφάσεις της Συνόδου. Ο ίδιος ο Επίσκοπος, σχολιάζοντας τις ενέργειες των σφετεριστών της εκκλησιαστικής εξουσίας, είχε πει χαρακτηριστικά: «Ρίξατε ατομική βόμβα στην Επισκοπή Ράσκας και Πρίζρεν!»

Ακολουθήσαμε τον επίσκοπό μας χωρίς κανένα προσχέδιο, οδηγούμενοι μόνο από τη συνείδησή μας που δεν μας επέτρεπε να δεχτούμε την αντικανονική του καθαίρεση και την απαγόρευση να είναι ο πνευματικός μας πατέρας.

Ακόμα και μετά την εξορία του στη Μονή Σισάτοβατς, οι αντικανονικές αποφάσεις εις βάρος του συνεχίστηκαν. Τον Σεπτέμβριο του 2010 του απαγόρευσαν να λειτουργεί, επειδή ο πιστός λαός συνέρρεε μαζικά εκεί όπου βρισκόταν. Βλέποντας ότι οι αντικανονικές διώξεις δεν είχαν τέλος, ο Επίσκοπος επέστρεψε στο Κοσσυφοπέδιο και τέλεσε τη γνωστή Θεία Λειτουργία στη Μονή Ντουμπόκι Πότοκ. Ακολούθησαν τα γεγονότα που όλοι γνωρίζουν: για πρώτη φορά στην ιστορία της Σερβίας, με κοινή επιχείρηση της σερβικής και της αλβανικής αστυνομίας, μοναχοί και επίσκοπος εκδιώχθηκαν βίαια από το μοναστήρι. Από εκείνη την ημέρα, ανήμερα της εορτής του Ταξιάρχη Μιχαήλ το 2010, ξεκίνησε ουσιαστικά η εξορία μας.

Το γεγονός ότι σήμερα έχουν αναπτυχθεί τόσες κατακόμβες και μοναστήρια αποτελεί πραγματικό θαύμα Θεού. Η εν εξορία Επισκοπή μας είναι μια πλήρως λειτουργική εκκλησιαστική δομή, με πλούσιο ιεραποστολικό και εκδοτικό έργο. Αριθμούμε πλέον πάνω από 40 κατακόμβες, περίπου 150 μοναχούς και μοναχές, 15 ιερείς και χιλιάδες πιστούς, με τη θυσία και τη βοήθεια των οποίων —και με τις ευλογίες του Αγίου Σάββα— συνεχίζουμε το έργο μας προς δόξαν Θεού.

Τη συζήτηση διηύθυναν οι: Dobrana Komnenić και Jelena Tasić

Πηγή: Εφημερίδα SLOBODA, τεύχος 2273, 10 Ιουλίου 2026, σελ. 12

ΠΗΓΗ:https://www.eparhija-prizren.org

-----------------------------------------------------------------

Επεξηγήσεις ιστολογίου

Τα έγγραφα των WikiLeaks αναφέρονται σε εκατομμύρια απόρρητα, κρατικά, στρατιωτικά και διπλωματικά έγγραφα, καθώς και σε ιδιωτικές επικοινωνίες, τα οποία έχουν διαρρεύσει και δημοσιευτεί στον ιστότοπο WikiLeaks.

--------------------------------------------------------

Η απομάκρυνση του Μητροπολίτη Ιουστίνου της Επισκοπής Ζίτσης (Žiča) από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί μία από τις πιο ηχηρές και αμφιλεγόμενες εκκλησιαστικές κρίσεις των τελευταίων ετών, φέρνοντας στο φως ένα έντονο παρασκήνιο όπου η επίσημη εκκλησιαστική εκδοχή συγκρούεται ανοιχτά με σοβαρές καταγγελίες για πολιτική δίωξη.

Από τη μία πλευρά, η επίσημη κατηγορία της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (SPC) επικεντρώθηκε σε σοβαρές οικονομικές ατασθαλίες. Η Σύνοδος προχώρησε στην καθαίρεση του Μητροπολίτη επικαλούμενη παραβάσεις στη διαχείριση της επισκοπής του, όπως η υπογραφή επιζήμιων συμβάσεων εκατομμυρίων με εταιρείες και ιδιώτες χωρίς την απαιτούμενη έγκριση, η χορήγηση παράνομων δανείων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις στη Σερβία, καθώς και άλλες οικονομικές καταχρήσεις που κρίθηκαν ασυμβίβαστες με τους εκκλησιαστικούς κανόνες.

Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, πολλοί θεολόγοι, αναλυτές, αλλά και μερίδα του κλήρου και των πιστών υποστηρίζουν ότι οι οικονομικές κατηγορίες αποτελούν απλώς το πρόσχημα για την πολιτική εξόντωση ενός «μη συνεργάσιμου» ιεράρχη. Στο επίκεντρο αυτής της κριτικής βρίσκεται η ανοχή και η έμμεση υποστήριξη που παρείχε ο Μητροπολίτης Ιουστίνος σε φοιτητές και πολίτες που διαδήλωναν κατά της σερβικής κυβέρνησης, ιδιαίτερα μετά από κοινωνικές τραγωδίες όπως αυτή στο Νόβι Σαντ. Η ένταση κορυφώθηκε όταν επέτρεψε σε ομάδα διαμαρτυρόμενων φοιτητών να διανυκτερεύσουν στην ιστορική Μονή Στουντένιτσα, η οποία υπαγόταν στη δικαιοδοσία του, μια κίνηση που προκάλεσε την οργή του Πατριαρχείου καθώς έσπασε την επιβεβλημένη γραμμή «εκκλησιαστικής ενότητας» και υπακοής προς το κρατικό καθεστώς. Παράλληλα, εκκλησιαστικοί κύκλοι δείχνουν ως ενορχηστρωτή της δίωξης τον πανίσχυρο Επίσκοπο Μπάτσκας, Ειρηναίο (Μπούλοβιτς) —στενό σύμμαχο της κρατικής εξουσίας— ο οποίος επιδίωκε να εξαλείψει κάθε εστία ανεξαρτησίας στη Σύνοδο, αλλά και να «τιμωρήσει» τον Ιουστίνο για τις πνευματικές του καταβολές, μιας και υπήρξε πνευματικό παιδί του καθαιρεθέντος Επισκόπου Αρτεμίου.

Η ίδια η διαδικασία της καθαίρεσης χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως μια «δικαστική φάρσα» εξπρές. Λίγο πριν από τη Σύνοδο, παραδόθηκε στον Ιουστίνο ένας ογκώδης φάκελος εκατοντάδων σελίδων με τις κατηγορίες, στον οποίο του δόθηκε προθεσμία μόλις δύο εβδομάδων για να απαντήσει, ενώ παράλληλα του απαγορεύτηκε η επικοινωνία με δικηγόρους ή στενούς συνεργάτες. Στην κρίσιμη ψηφοφορία της Ιεράς Συνόδου των Επισκόπων, 27 ιεράρχες ψήφισαν υπέρ της οριστικής απομάκρυνσής του από τον θρόνο της Ζίτσης, ενώ 6 ιεράρχες μειοψήφησαν και τάχθηκαν κατά της καθαίρεσης. Ανάμεσα σε αυτούς που διαφώνησαν βρίσκονται ισχυρά ονόματα της ιεραρχίας, όπως ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Ιωαννίκιος, ο Θεοδόσιος, ο Γρηγόριος και ο Μαξίμος, γεγονός που αποτυπώνει ανάγλυφα το βαθύ σχίσμα και τη διαιρεμένη εικόνα στους κόλπους της Σερβικής Εκκλησίας.

Η Σημασία της Υπεράσπισης της Ορθόδοξης Πίστης

visit counter

Η υπεράσπιση και διατήρηση της ορθόδοξης πίστης ήταν πάντα το πιο ουσιώδες και πιο υψηλό, ταυτόχρονα και το πιο δύσκολο επίτευγμα στην Εκκλησία. Σε αυτό το επίτευγμα, πριν από όλους και πάνω από όλους, καλούνται οι επίσκοποι και οι ιερείς, αλλά και κάθε ορθόδοξος χριστιανός. Χωρίς την αληθινή πίστη δεν υπάρχει ούτε δυνατότητα κοινωνίας με τον Θεό, και αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε σωτηρία. Χωρίς την ορθόδοξη πίστη δεν υπάρχει ούτε Ορθόδοξη Εκκλησία. Όλα στην Εκκλησία πηγάζουν από την ορθή και ορθόδοξη ομολογία της πίστης. Όλη η ορθοδοξία της Ορθόδοξης Εκκλησίας πηγάζει από την ορθοδοξία της πίστης που ομολογεί η Εκκλησία.

Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, η ορθόδοξη πίστη είναι η ψυχή της, είναι η θεο-αποκαλυμμένη Αλήθεια, και η πληρότητα αυτής της αποκάλυψης, η ίδια η ενσάρκωση αυτής της αλήθειας είναι ο ίδιος ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας. Άρα, το νόημα, ο νους, ο λόγος, η λογική, ο νους της Εκκλησίας του Χριστού είναι η ορθόδοξη πίστη, της οποίας η ουσία και ο οντολογικός συμπύκνωμα είναι ο ίδιος ο Χριστός. Η Αλήθεια ταυτίζεται με τον Χριστό, ιδιαίτερα η αλήθεια της ορθόδοξης ομολογίας της πίστης. Γι' αυτό ο πατήρ Ιουστίνος κηρύσσει ότι ο Χριστός είναι η ενσαρκωμένη Αλήθεια. Γι' αυτό να υπερασπίζεις την Αλήθεια σημαίνει να υπερασπίζεις τον Χριστό.

 

Η Διδασκαλία του Αγίου Φωτίου

Ότι η άμυνα και διατήρηση της ορθόδοξης πίστης δεν είναι μόνο το πιο ουσιώδες έργο κάθε ορθόδοξου ποιμένα και κάθε ορθόδοξου χριστιανού, αλλά και το πιο άγιο και σωτήριο έργο, μας το δείχνει η αρχή του βίου του αγίου και θεοφόρου πατέρα της Εκκλησίας, Φωτίου του Κωνσταντινουπόλεως, του βροντερού ελεγκτή της ρωμαιοκαθολικής αίρεσης, ακόμα και στα σπάργανά της.

Αυτή η αρχή έχει ως εξής: Οι θεοφόροι Πατέρες μας, αφού ρύθμισαν στην Εκκλησία του Θεού όλα τα θεοπρεπή και θεάρεστα, όπως και οι ίδιοι παρέλαβαν από τους αγίους Αποστόλους, μας άφησαν ως ιερή παράδοση και αυτή τη θεόδοτη διδασκαλία: να ομολογούμε και να υπερασπιζόμαστε την αληθινή πίστη — την  Ορθόδοξη — είναι μεγαλύτερο από όλες τις άλλες αρετές. Καμία άλλη αρετή, λένε, δεν είναι τόσο μεγάλη ενώπιον του Θεού και τόσο χρήσιμη για την Εκκλησία, όσο η ομολογία και η υπεράσπιση της αληθινής και αληθινής πίστης. Διότι η Αλήθεια είναι ο Θεός (Ιωάν. 14, 6), και η αγάπη προς την Αλήθεια του Θεού και η ομολογία της θεόδοτης Αλήθειας στην Εκκλησία, δηλαδή της αληθινής εκκλησιαστικής πίστης, ελευθερώνει και αγιάζει και σώζει εμάς τους ανθρώπους (Ιωάν. 8, 32· 17, 19· 2 Θεσσ. 2, 10).

Αυτή την ιερή διδασκαλία ειδικά τόνιζαν και υπογράμμιζαν εκείνοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας που πέρασαν ολόκληρη τη ζωή τους σε αγώνα για τη διατήρηση της αληθινής και σωτήριας πίστης του Χριστού, με την οποία μόνο εμείς οι άνθρωποι σωζόμαστε και αποκτούμε την αιώνια ζωή. Αυτή η ιερή διδασκαλία και παράδοση των Πατέρων, επιβεβαιωμένη και μαρτυρημένη από ολόκληρη τη ζωή τους, είναι το καλύτερο μάθημα και παράδειγμα και για τις σημερινές μας γενιές, που έχουν κρυώσει και σκληρυνθεί στην αδιαφορία τους για την αληθινή πίστη εξαιτίας της έλλειψης ζήλου «για την αγάπη της αλήθειας», όπως λέει ο άγιος Απόστολος (2 Θεσσ. 2, 10).

 Η  διατήρηση και η ομολογία της ορθόδοξης πίστης είναι το πιο άγιο και σωτήριο έργο; Διότι με τη διατήρηση της ορθόδοξης πίστης δεν σώζεται μόνο ο φύλακάς της, αλλά και αναρίθμητες γενιές εκείνων που έρχονται μετά από εμάς σε αυτόν τον κόσμο και βαπτίζονται και σώζονται στην ίδια αυτή ορθόδοξη πίστη, την οποία εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να φυλάξουμε και να παραδώσουμε στους απογόνους μας ακέραιη και ολοκληρωμένη, διότι μόνο τέτοια πίστη είναι σωτήρια.

...., ο άγιος Μάξιμος Ομολογητής στη Μυσταγωγία του, στην οποία ερμηνεύει την ιερή λειτουργία, λέει ότι η Εκκλησία είναι εικόνα του Θεού. Με ποιον τρόπο εξηγεί αυτή την άποψη; Λέει, ότι η Εκκλησία, όπως και ο Θεός, ενώνει στον εαυτό της όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως τάξης, φυλής, ηλικίας. Και με τι ενώνει η Εκκλησία τους ανθρώπους στον εαυτό της με αυτόν τον τρόπο; Με την πίστη, την ορθόδοξη θεανθρώπινη πίστη, διότι όλοι οι άνθρωποι στην Εκκλησία ομολογώντας την ορθόδοξη πίστη, ζώντας σύμφωνα με αυτήν, ενώνονται σε αυτήν, και με αυτόν τον τρόπο ενώνονται και με τον ίδιο τον Θεό.

Σε αυτή τη θέση του αγίου Μαξίμου βλέπουμε την ουσιαστική και βαθιά σύνδεση δύο πραγμάτων: την ενότητα της πίστης και την ενότητα εντός της Εκκλησίας....Ο μόνος αληθινός εχθρός της ενότητας στην Εκκλησίας και της ίδιας της Εκκλησίας είναι η αίρεση και εκείνοι που κηρύσσουν, υποστηρίζουν και διαδίδουν την αίρεση.

ΠΗΓΗ.Πηγή: ΑΓΙΟΣ ΑΡΧΙΠΟΝΤΑΣ ΛΑΖΑΡΟΣ, ΕΤΟΣ 2014, ΤΕΥΧΟΣ 13 (79), ΣΕΛΙΔΕΣ 111-119

ΧΩΡΟΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

7. 6. 2026. Δέκατη τρίτη Εκκλησιαστική-Λαϊκή Συνέλευση Προσευχής (Επισκοπή Ράσκας Πριζρένης στην εξορία)

visit counter

«Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ».(ΜΕΡΟΣ-Β( Χωροεπισκόπου Χβοστάν και Μπαράγεβο) Ναούμ (Μίρκοβιτς)

visit counter

ΜΕΡΟΣ -Β 

ΕΝΟΤΗΤΑ 5: Η ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΑΤΕΡΑ

Ασκητική και πνευματική καθοδήγηση:

• Ο νους ως «μάτι ψυχής» που τυφλώνεται από τα πάθη
• Η ανάγκη παραίτησης της ιδίας θελήσεως και παράδοσης σε γέροντα/πνευματικό πατέρα
• Ο πνευματικός ως «ιατρός της ψυχής» και «μεσολαβητής μεταξύ Θεού και ανθρώπου»
• Η υπακοή ως «σχολείο υπακοής προς τον Θεό»
• Η εσωτερική (καρδιακή) υπακοή έναντι της εξωτερικής («Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε...»)
• Μόνη εξαίρεση: όταν ο πνευματικός πέσει σε αίρεση και αρνηθεί την Ορθόδοξη Πίστη
• Παραπομπές σε Ιωάννη της Κλίμακος, Ιωάννη Κασσιανό, Αββά Ησαΐα, Αντώνιο Μέγα

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 6: Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Αντιπαραβολή υπακοής-ανυπακοής:

• Η ανυπακοή ως «πνευματικό σώμα του διαβόλου» (ψέμα και σκοτάδι — Ιω. 8:44)
• Η υπακοή ως «ζωή της δικαιοσύνης του Χριστού» (φως και αλήθεια)
• «Τίς μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;» (Β' Κορ. 6:14-15)
• Ο ανυπάκουος κόπτει τον εαυτό του από την πνευματική ενότητα και ενώνεται με τον διάβολο
• Ο ανυπάκουος ως «φουρνέλο» που καταστρέφει την αγάπη, ενότητα, συνοδικότητα και ειρήνη στην κοινότητα

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 7: Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΡΕΤΩΝ

Θεανθρώπινη ενότητα:

• Η ενότητα του ανθρώπου με τον Θεό εννοεί και την ενότητα με τους άλλους ανθρώπους και την κτίση
• Η Εκκλησία ως εικόνα της Αγίας Τριάδος επί γης (Ιουστίνος Πόποβιτς)
• Τα Ιερά Μυστήρια και οι Θείες Αρετές ενώνουν όλα τα μέλη της Εκκλησίας
• «Οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος... ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός» (Κολ. 3:11)
• Τα χαρίσματα του Πνεύματος: «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία...» (Γαλ. 5:22-23)
• Η ενότητα των πρώτων Χριστιανών («ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία» — Πραξ. 4:32)

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 8: Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Εκκλησιαστική θέση και κανονική πράξη:

• Η αγάπη ως «δεσμός τελειότητας» που ενώνει σε «μία ψυχή, μία καρδιά, ἕν σῶμα»
• Η υπακοή ως μητέρα των αρετών και δρόμος προς το «μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ. 4:13)
• Κριτική στην οικουμενιστική «Θεωρία των Κλάδων» ως ενότητα με τον σατανά
• Εφαρμογή του ΙΕ' κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως
• Αποτείχιση από το Πατριαρχείο Βελιγραδίου λόγω οικουμενιστικής αιρέσεως («γυμνῇ τῇ κεφαλῇ»)
• Προστασία της Εκκλησίας από σχίσμα και αιώνιο θάνατο

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 9: Η ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΗΓΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Σύνδεση ασκητικής και θεολογίας:

• Από την υπακοή → προσευχή → θεολογία
• Οι σημερινοί θεολόγοι: πολλοί σε αριθμό, αλλά «νεκρή» θεολογία λόγω έλλειψης πνεύματος υπακοής
• «Ἡ γνῶσις φυσιοῖ, ἡ δὲ ἀγάπη οἰκοδομεῖ» (Α' Κορ. 8:2)
• Οι υπάκουοι Πατέρες: Βασίλειος Μέγας, Ιωάννης Χρυσόστομος, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Αθανάσιος Μέγας, Φώτιος Μέγας, Μάξιμος Ομολογητής, Μάρκος Ευγενικός
• Προειδοποίηση: «Τη στιγμή που εξαφανιστούν υπάκουοι μοναχοί και Χριστιανοί, θα έρθει το τέλος του κόσμου»

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 10: ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Διττή εκλογή και πασχαλινή δοξολογία:

• Δρόμος ζωής: Ιερά υπακοή → προσευχή → ενότητα με Θεό → ειρήνη, αγάπη, συμπόνια → ευλογία και πολλαπλασιασμός → νίκη κατά των οικουμενιστών
• Δρόμος θανάτου: Ανυπακοή → απομάκρυνση Θεού → θάνατος της Επαρχίας και πληγή για την Ορθοδοξία στη Σερβία
• «Μπορούμε να πάρουμε τους δύο δρόμους... Από την ελεύθερά μας θέληση εξαρτάται πού θα πάμε»
• Επίκληση του Αναστημένου Κυρίου ως «ζωή μας, δρόμος μας, υπακοή μας, νους μας, φως μας, δύναμή μας»
• Πασχαλινή δοξολογία: «Χριστῷ τῷ Θεῷ Αναστημένῳ βοήσωμεν»

«Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!»

ΚΕΙΜΕΝΟ

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 5: Η ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΑΤΕΡΑ

Ο νους είναι «μάτι ψυχής». Τα αγκάθια της αμαρτίας και τα καρφιά των παθών απολύτως τυφλώνουν το μάτι μας, τον νου μας. Με σκοτεινό νου, με φλογέρα αισθήματα και επιθυμίες, με τόση φιλαυτία – αμετανόητος άνθρωπος δεν μπορεί μόνος του να πορεύεται την οδόν της σωτηρίας, δεν μπορεί να γιατρευτεί μόνος του από τα πάθη, δεν μπορεί να φανταστεί το εύρος, το μήκος, το βάθος και το ύψος του Ιερού Ευαγγελίου (Εφ. 3:18), δηλαδή τον απεριόριστο Κύριο, ο Οποίος κρύβεται στις Εντολές του. Ο κεραυνός των παθών μας κουφαίνει την ταπεινή φωνή του Θεού που βρίσκεται στην καρδιά μας. Στην παθιασμένη, αμετανόητη κατάσταση, το ρεύμα των σκέψεων μας συνεχώς καταβρέχεται από την θάλασσα των δαιμονικών πλανεμένων σκέψεων. Ο διάβολος κυρίως μεταμορφώνεται στον άγγελο φωτός, με δήθεν καλές και ιερές σκέψεις. Τότε, δεν ξέρουμε πια τι ανήκει στον εαυτό μας και τι ανήκει στον εχθρό. Εδώ, μόνο ο παντογνώστης Θεός μπορεί να κάνει σωστή διάκριση. Γι' αυτό το λόγο, η αμαρτωλή μας θέληση είναι το διαιρετικό τείχος μεταξύ μας και του Θεού. Ο οποίος παρακολουθεί την δική του θέληση είναι εχθρός του Θεού, λέει ο Αββάς Ησαΐας ο Αναχωρητής.

Επομένως, δεν πρέπει να πιστεύουμε ούτε εις τον εαυτό μας και τον νου μας, ούτε σ'αυτό που νομίζουμε ότι είναι καλό. Με σκοπό να αποκτήσουμε το έλεος του Θεού, πρέπει να πεθάνουμε μέσα μας, να σταυρωθούμε με τον Κύριο, να σηκώσουμε τον Σταυρό άρνησης του δικού μας θελήματος και να παραδοθούμε στα χέρια γερόντων και πνευματικών πατέρων, τους οποίους έδειξε ο Θεός για εμάς ως απάντησή του στην ήσυχη μας προσευχή.

Ο οποίος αρνήθηκε την θέλησή του, ακόμη και για όλα αυτά που νομίζει ότι είναι πνευματικά καλά και θεάρεστα, τέτοιος έχει ήδη πετύχει τον στόχο του, ακόμα και πριν από την αρχή του ανδραγαθήματος. Επειδή, ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος μας διδάσκει – η υπακοή υπάρχει όταν δεν πιστεύουμε σ' αυτά που φαίνονται καλά κατά τη γνώμη μας, έως το τέλος της ζωής μας. Υπακούοντας στον γέροντα μας, υπακούουμε στον Ίδιο τον Θεό και Τον μιμούμεθα, διότι Αυτός ο Ίδιος είπε στους μαθητές του και στους ακόλουθούς τους: «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με» (Λουκ. 10:16). Και στην Παλαιά Διαθήκη: «ἄνευ βουλῆς μηθὲν ποιήσῃς…» (Σοφ. Σειρ. 32:19). Και πάλι: «ἐπερώτησον τὸν πατέρα σου, καὶ ἀναγγελεῖ σοι, τοὺς πρεσβυτέρους σου, καὶ ἐροῦσί σοι» (Δευτ. 32,7), «ὁδοὶ ἀφρόνων ὀρθαὶ ἐνώπιον αὐτῶν, εἰσακούει δὲ συμβουλίας σοφός… Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσιν χάριν» (Παρ. 3:34, 12:15).

Ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακας λέει: «Διότι δεν είναι ο Θεός άδικος να κλείνη την πόρτα σε όσους κρούουν ταπεινά». Και επίσης: «Διότι δεν είναι άδικος ο Θεός να αφήση να πλανηθούν ψυχές πού με πίστι και ακακία εταπεινώθηκαν εμπρός στην συμβουλή και στην κρίσι του πλησίον. Ακόμη και ανίδεοι εάν είναι αυτοί που ερωτώνται, εκείνος που απαντά με το στόμα τους είναι ο άϋλος και αόρατος Θεός».

Ο πνευματικός είναι ιατρός της ψυχής μας. Ως εκ τούτου, οι Άγιοι Πατέρες μας συμβουλεύουν – ο υπάκουος πρέπει να βλέπει τον γέροντα σαν να βλέπει τον Ίδιο τον Χριστό. Και πάλι – ο πνευματικός είναι μεσολαβητής μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου, ο οποίος (ενώπιον του Θεού) είναι ιερατικός λειτουργός της ανθρώπινης σωτηρίας. Με την προϋπόθεση ότι τόν υπακούμε και πλησιάζουμε με πίστη και ηρεμία. Με αυτόν τον τρόπο, γίνονται θεοί κατά χάριν.

Ο Ίδιος ο Κύριος ήταν υπάκουος προς τον ουράνιο του Πατέρα, έως τον θάνατο Του στον Σταυρό και είπε για Τον Εαυτό Του: «ὅτι καταβέβηκα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ οὐχ ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με» (Ιω. 6:38). Αν και είναι πάνσοφος και τέλειος, χωρίς ανάγκη για χειραγώγηση και διδασκαλία από οποιονδήποτε, ωστόσο, υπάκουσε στην Υπεραγία Θεοτόκο και τον θετό πατέρα Ιωσήφ: «καὶ ἦν ὑποτασσόμενος αὐτοῖς». Αυτό ισχυρίζεται ο Απόστολος Λούκας (Λουκ. 2:51) και αυτό είναι ένα παράδειγμα ησυχίας και υπακοής για όλους εμάς.

Μεγάλη εμπειρία αποδεικνύει, λέει ο Όσιος Ιωάννης Κασσιανός, ότι ο μοναχός (ειδικά νεαρός), δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει τα πάθη του, εάν πριν δεν έμαθε μέσω υπακοής να χαλιναγωγήσει την θέλησή του. Η ρίζα όλων των παθών είναι η φιλαυτία, με την οποία ενώθηκε η αμαρτωλή και δήθεν γλυκή μας θέληση. Με κόψιμο της θέλησής μας, κόπτονται και ρίζες των παθών. Χάρη στο κόψιμο της θέλησής του, ο άνθρωπος μαθαίνει ένα μάθημα ηρεμίας. Η ηρεμία είναι ρίζα όλων των αρετών. Από την ρίζα αυτή προκύπτει απαλλαγή παθών. Κατά τη γνώμη του Αγίου Αντωνίου του Μέγα, μόνο η ηρεμία είναι πάνω από όλες τις παγίδες του διαβόλου.

Η υπακοή μας προς τον πνευματικό πατέρα δεν πρέπει να είναι μόνο εξωτερική, επιπόλαιη και με λόγια, αλλά και εσωτερική, καρδιακή και με έργα, επειδή ο Κύριος λέει: «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 7:21).

Η μόνη δικαιολογημένη αιτία απομάκρυνσης και κοψίματος υπακοής προς τον πνευματικό πατέρα, γίνεται εάν αυτός πέσει στην αίρεση και αρνηθεί την Ορθόδοξη Πίστη. Δηλαδή, ο πνευματικός στον οποίο πρέπει να υπακούμε, όπως έχουμε πει παραπάνω, είναι μόνο αυτός που έχει καθαρή Πίστη και ομολογεί ακλόνητα την Ορθόδοξη Πίστη χωρίς υποκρισία.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 6: Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Δεν είναι δυνατόν ο ανυπάκουος άνθρωπος να ενωθεί με τον υπάκουο Κύριο Ιησού Χριστό. Εάν είμαστε ανυπάκουοι στον πνευματικό, τον οποίο βλέπουμε, πως μπορούμε να υπακούμε στον Θεό που είναι Αόρατος; Πως μπορούν να εκπληρωθούν οι στόχοι μας; Εάν ο άνθρωπος με βάση την ιερά υπακοή δεν ενώνεται με τον ορατό του πνευματικό, πως μπορεί να ενωθεί με τον Αόρατο Θεό; Η υπακοή προς τον πνευματικό παρουσιάζεται ως σχολείο υπακοής προς τον Θεό.

Η ζωή του ανυπάκουου ανθρώπου είναι ζωή σε σκοτάδι και ψέμα. Ο διάβολος πάντα έχει τέτοια ζωή, διότι αυτός είναι ψέμα και πατέρας του ψέματος (Ιω. 8:44). Αυτός επινόησε ανυπακοή. Οι ανυπάκουοι άνθρωποι μόνο τον ακολουθούν. Κατά συνέπεια, η ανυπακοή είναι πνευματικό σώμα του διαβόλου. Από την άλλη πλευρά, η ζωή του υπάκουου ανθρώπου είναι ζωή της δικαιοσύνης του Χριστού, ζωή του φωτός του Χριστού. Τέτοια ζωή είναι μίμηση της ζωής του υπάκουου Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Ας μην πάρουμε τον ίδιο ζυγό με τον ανυπάκουο διάβολο: «τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ;» (Β' Κορ. 6:14-15). Πράγματι, ο ανυπάκουος μοναχός ή οποιοσδήποτε Χριστιανός που δεν έχει τίποτα με τον υπάκουο Κύριο Χριστό, βρίσκεται μακριά από τον στόχο του.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 7: Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΡΕΤΩΝ

Η πραγματοποιημένη ενότητα του ανθρώπου με τον Θεό μέσω της υπακοής, εννοεί και την ενότητα του ανθρώπου με τους άλλους ανθρώπους και όλη την κτίση. Τέτοια ενότητα δίνει στον άνθρωπο το χαρακτηριστικό θεϊκής καθολικότητας. Η θεϊκή αυτή ενότητα είναι η πιο πραγματική, η πιό περιεκτική και η πιο αθάνατη ενότητα επί γης. Τέτοια ενότητα είναι εικόνα και παράδειγμα της ενότητας, η οποία υπάρχει μεταξύ των υποστάσεων της Αγίας Τριάδος. Η Εκκλησία είναι εικόνα της Αγίας Τριάδος επί γης. Ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς θεολογεί: «Ο Θεάνθρωπος Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός με Τον Εαυτό Του και εντός του Εαυτού Του, με τον πιο τέλειο και ακέραιο τρόπο συνάθροιζε και εκπλήρωσε την ενότητα του Θεού και του ανθρώπου, δηλαδή Αυτός έκανε την ενότητα αυτή καθολική. Και καθώς με τον άνθρωπο, ούτω έκανε με όλο το σύμπαν και όλη την κτίση. Η κατάσταση της κτίσης είναι ουσιαστικά ενωμένη με τον άνθρωπο» (συγκρ. Ρωμ. 8:19-24). Ο θεανθρώπινος οργανισμός της Εκκλησίας περιέχει: «… τὰ πάντα, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι» (Κολ. 1:16). Τα πάντα βρίσκονται εντός του Θεανθρώπου, και Αυτός είναι Κεφαλή της Εκκλησίας (Преподобни Јустин Ћелијски, Догматика Православне Цркве III, Ваљево 2004, σελ. 213).

Τα Ιερά Μυστήρια και οι Θείες Αρετές μέσα στην Εκκλησία, ενώνουν όλα τα μέλη της Εκκλησίας (όλων των λαών και όλων των εποχών) με τον Κύριο, διότι σ'Αυτήν: «… οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός» (Κολ. 3:11). Στην Εκκλησία, είμαστε «πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3:28, συγκρ. Κολ. 3:11-15). Ο Κύριος προσευχήθηκε στον Θεό Πατέρα για την ενότητα αυτή: «ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν… ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν. ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν…» (Ιω. 17:21-23).

Με βάση το Σώμα του (Εκκλησία), ο Κύριος ένωσε σε ένα «υπέρ νούν και λόγον» οργανισμό τους αγγέλους, τους ανθρώπους και όλη την θεόκτιστη κτίση. Ως εκ τούτου, η Εκκλησία του Χριστού, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, είναι «… τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου» (Εφ. 1:23). Οι Χριστιανοί προσκαλούνται να πραγματοποιηθούν στον Εαυτό Τους το αιώνιο προορισμό Τρισάγιας Θεότητας για την ανθρωπότητα (Εφ. 1:1-5, 1:10), επειδή οι Χριστιανοί είναι ναός «τοῦ Θεοῦ ζῶντος», καθώς είπε ο Θεός: «… ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός» (Β' Κορ. 6,16).

Οι Θείες Αρετές ενώνουν τον άνθρωπο με τον Θεό, αλλά Αυτές ενώνουν και όλους τους Χριστιανούς στην αγάπη. Τοιουτοτρόπως, στην αλληλεξάρτητη ενότητα και στην συνοδικότητα, τους Χριστιανούς χαρακτηρίζουν: «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. 5:22-23). Όταν εκπληρώνονται αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε τηρούμε «… τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Εφ. 4:3). Με αλλά λόγια, η ενότητά μας και η συνοδικότητά μας στον Χριστό εξαρτώνται από τον κόπο μας, την προσπάθειά μας, την εκπλήρωσή μας των εντολών, την αγάπη μας προς τον Θεό και τους ανθρώπους και πάνω από όλα – την ιερά υπακοή που είναι μητέρα όλων των αρετών. Χάρη στην ιερά υπακοή, ο Χριστιανός αποκτάει αδιάλειπτη νοερά και καρδιακή προσευχή, με την οποία φονεύει τα πάθη και προστατεύεται από την αμαρτία. Έτσι, ο μοναχός, ο Χριστιανός ενώνεται με τον Θεό, με τους αγγέλους και όλους τους Αγίους. Και «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» στον Θεό προσευχόμαστε κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Τέτοια ένωση δεν έχει τίποτα κοινό με την ένωση που θέλουν να πραγματοποιήσουν οι οικουμενιστές σύμφωνα με την λεγόμενη και ψεύτικη «Θεωρία των Κλάδων». Με βοήθεια του ψέματος και του διαβόλου, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί η ενότητα των ανθρώπων στον Θεό και στην αγάπη, έχοντας κατά νου ότι ο Κύριος είναι «… ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ιω. 14:6). Την οικουμενιστική «ένωση των πάντων» την εννοούμε ως ενότητα των ανθρώπων με τον σατανά, ο οποίος «… ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ» (Ιω. 8:44). Δεν θέλοντας να γίνουμε μέλη τέτοιας διαβολικής κοινότητας, έχουμε εφαρμόσει προς το οικουμενιστικό Πατριαρχείο στο Βελιγράδι τον σωτήριο ΙΕ' κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος λέει: «Οἱ γὰρ δι' αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ' ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι» (Никодим Милаш, Правила Православне Цркве са тумачењима, књига 2, Нови Сад, 1896, σελ. 290).

Σύμφωνα με τον αναφερόμενο κανόνα, ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε αποτείχιση από το Πατριαρχείο στο Βελιγράδι, το οποίο «γυμνή τη κεφαλή» και «ἐν λόγοις καί ἔργοις» κηρύττει την οικουμενιστική αίρεση. Με αυτό τον τρόπο, προστατεύουμε την Εκκλησία από το σχίσμα, την καθολικότητά μας με όλους τους Αγίους και τον εαυτό μας από τον αιώνιο θάνατο.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 8: Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι μόνο ο υπάκουος μοναχός ή Χριστιανός αποκτά από τον Θεό το στεφάνι όλων των αρετών, δηλαδή την αγάπη. Μέσω της αγάπης ο Χριστιανός ενώνεται με τον Θεό και μετά, με τους ανθρώπους που βρίσκονται στον Θεό – τους Χριστιανούς. Η αγάπη είναι «δεσμός της ειρήνης». Η αγάπη με την ειρήνη ως δύναμη ενώσεως, ενώνει όλους τους ανθρώπους με τον Θεό. Αυτή η ειρήνη δεν είναι «ἐκ τοῦ κόσμου τούτου», αλλά είναι «υπέρ νούν και λόγον» ειρήνη του Θεού, της οποίας η δημιουργική δύναμη είναι θεϊκή αγάπη. Η θεϊκή όμως αγάπη – ο συμμέτοχός της ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς κηρύττει – «είναι δεσμός τελειότητας» που συναθροίζει όλα τέλεια των Χριστιανών, ενώνοντας τους με τέτοιο τρόπο σε μία ψυχή, μία καρδιά, ἕν σῶμα – το σώμα της Εκκλησίας (συγκρ. Κολ. 3:14-15). Η θεϊκή αυτή αγάπη του Αγίου Πνεύματος, καθώς οι άλλες αρετές μαζί της (με επικεφαλής την ιερά υπακοή), διατηρούν και τηρούν την ενότητα της Εκκλησίας, του σώματος της Εκκλησίας, του πνεύματος της Εκκλησίας, της ζωής της Εκκλησίας (συγκρ. Εφ. 4:15-16).

Η υπακοή στον πνευματικό πατέρα δίνει στον άνθρωπο την δυνατότητα να προχωρήσει «ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν» και «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ. 4:13) προς την τέλεια ένωση με τον Κύριο και την τέλεια συνοδικότητα. Παράλληλα, ο μοναχός, ο Χριστιανός, δεν προχωράει μόνος του, αλλά πάντα συνοδικώς με Όλους τους Αγίους. Στην Εκκλησία, όλοι ζουν μια ζωή συνοδικώς, με ένα πνεύμα, με μια αλήθεια. Επομένως, μιλώντας για την συνοδικότητα των πρώτον Χριστιανών στην Ιερουσαλήμ, ο Άγιος Απόστολος Λούκας ισχυρίζεται: «Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία, καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ' ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά» (Πραξ. 4,32). Η προσωπικότητα του Κυρίου Χριστού είναι ψυχή συνοδικότητας της Εκκλησίας και ψυχή υπακοής του ανθρώπου.

Ο ανυπάκουος μοναχός κόπτει τον εαυτό του από την πνευματική ενότητα που είχε με τον πνευματικό του πατέρα και ενώνεται με τον διάβολο. Ο διάβολος με αμαρτία, πρώτα, καταστρέφει την ενότητα των πνευματικών ρευμάτων που βρίσκονται εντός του ανθρώπου και προσανατολίζονται προς τον Θεό, και μετά, με την στα θρύψαλα κατεστραμμένη ψυχή του ανθρώπου (μέσω υπερηφάνειας και μίσους), καταστρέφει την αγάπη, την ενότητα, την συνοδικότητα και την ειρήνη στην κοινότητα, στην οποία ο άνθρωπος ζει. Γι' αυτό, ο ανυπάκουος άνθρωπος είναι περισσότερο ή λιγότερο σαν φουρνέλο για την αγάπη, την ενότητα, την συνοδικότητα και την ειρήνη στην κοινότητα, στην οποία βρίσκεται. Είτε η κοινότητα αυτή είναι πνευματική είτε βιολογική, δηλ. ασχέτως εάν γίνεται λόγος για μητρόπολη, ενορία, μοναστήρι, οικογένεια κτλ. Η καταστροφική δύναμη αυτού του φουρνέλου εξαρτάται από το επίπεδο ανυπακοής, υπερηφάνειας και μίσους. Όσο περισσότεροι ανυπάκουοι υπάρχουν σε μια κοινότητα, τόσο λιγότεροι θα έχουν την αγάπη, την ενότητα, την συνοδικότητα και την ειρήνη.

Η λυχνία της Εκκλησίας του Θεού, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, λέει: «Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, το οποίο θα μπορούσε να καταστρέψει την Εκκλησία ή να το πούμε καλύτερα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο, το οποίο θα μπορούσε να το κάνει τόσο εύκολα, όσο όταν οι μαθητές με τους δασκάλους, τα τέκνα με τους πατέρες και οι κατώτεροι με τους ανώτερους δεν είναι στερεώς ενωμένοι». Με αλλά λόγια, ο Άγιος θέλει να πει ότι τίποτα δεν είναι τόσο επικίνδυνο για την εκκλησιαστική συνοδικότητα, όσο είναι η ανυπακοή των τέκνων προς τους πατέρες.

Στην κοινότητα, στην οποία δεν υπάρχει η υπακοή, δεν υπάρχει ούτε ο Θεός ούτε ο άγγελος. Και όπου υπάρχει η υπακοή, υπάρχουν και ο Θεός, ο άγγελος, η αρμονία, η συνοδικότητα, η σύμπνοια, η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, όλα τα αγαθά.

Πρέπει να ξέρουμε ότι η καθολικότητά μας διαλύεται (πάνω από όλα) από τα παράπονα για τον πλησίον και την χαλαρή συμπεριφορά, δηλαδή από την αυθάδεια και την καχυποψία.

Όλοι οι αιρεσιάρχες και οι μπροστάρηδες των σχισμάτων στην Εκκλησία είναι τέκνα της ανυπακοής. Αυτοί αποτελούν την αιτία των σχισμάτων, των αναταραχών, των διαιρέσεων στην Εκκλησία. Ο διάβολος, πρώτα, χρησιμοποιώντας την ανυπακοή, διαχωρίζει τον άνθρωπο από τον Χριστό και μετά από όλα, τα οποία ανήκουν στον Χριστό – τον καθολικό νου της Εκκλησίας, το καθολικό θέλημα της Εκκλησίας και την συνοδική ζωή της Εκκλησίας. Σήμερα, την αλήθεια αυτή μπορούμε το καλύτερο να δούμε στο παράδειγμα των οικουμενιστών στην Τοπική μας Εκκλησία. Οι οικουμενιστές, πρώτα, μέσω του μοχλού ανυπακοής έχουν εκδιώξει τους εαυτούς τους από την κοινότητα που είχαν με τους πνευματικούς τους και μετά, μέσω του μοχλού αιρέσεως, έχουν εκδιώξει τους εαυτούς τους από την εκκλησιαστική κοινωνία. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, έξω από την Εκκλησία στέκεται αυτός που δεν τηρεί την Πίστη της Εκκλησίας», λέει ο Όσιος Ιωάννης Κασσιανός (De incarn. Domini, Contra Nestor., lib. III, σελ. 14.).

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 9: Η ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΗΓΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Απο την σειρά των υπάκουων προέρχονται σεβαστοί γέροντες, επίσκοποι, φλογεροί αγωνιστές υπέρ της Πίστεως. Σήμερα, τέτοιοι γέροντες, επίσκοποι και αγωνιστές υπέρ της Πίστεως είναι πολύ μικρή μειοψηφία, επειδή ανυπάκουοι άνθρωποι είναι πολύ μεγάλη πλειοψηφία. Ποτέ δεν είχαμε τόσους θεολόγους και τόσες θεολογικές σχολές όπως σήμερα, αλλά ταυτόχρονα τόσους σπάνιους αγωνιστές υπέρ της Πίστεως. Γιατί; Διότι οι σημερινοί θεολόγοι δεν φύσηξαν το πνεύμα ιερής υπακοής στο σώμα θεολογικής γνώσεως. Δηλαδή, η θεολογική τους γνώση είναι νεκρή ή άνανδρη. Ξέρουμε ότι «ἡ γνῶσις φυσιοῖ» και «ἡ δὲ ἀγάπη», εάν βασίζεται στην υπακοή, «οἰκοδομεῖ» γέροντες, επισκόπους και αγωνιστές υπέρ της Πίστεως (Α' Κορ. 8,2).

Από την υπακοή προέρχεται η προσευχή και από την προσευχή προέρχεται η θεολογία. Μόνο εάν η υπακοή και η γνώση είναι ηνωμένες μέσα στον άνθρωπο, μπορεί να γίνει ο χριστοειδής γέροντας ή χριστοειδής επίσκοπος ή χριστοειδής αγωνιστής υπέρ της Πίστεως. Τέτοιοι ήταν οι μαχητές για την Ιερά Ορθοδοξία – ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος, ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός και πολλοί άλλοι. Το μέτωπο προστασίας της Πίστεως θα ήταν πολύ πιο δυνατό σήμερα άν υπήρχαν περισσότεροι υπάκουοι μοναχοί και Χριστιανοί. Δυστυχώς, το μέτωπο αυτό σήμερα βρίσκεται σε πιο χαμηλό επίπεδο στην εκκλησιαστική ιστορία. Τη στιγμή που εξαφανιστούν υπάκουοι μοναχοί και Χριστιανοί, θα έρθει το τέλος του κόσμου.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 10: ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όλα αυτά που έχουμε πει μπορούν να συνοψιστούν ως το εξής μήνυμα.

Εάν είμαστε υπάκουοι στον πνευματικό μας πατέρα και τον επίσκοπο, τους ηγούμενους και τους ανώτερους σχετικά με την υποτακτικότητά μας, δηλαδή εάν δεν ακολουθούμε την δική μας θέληση, ο Θεός θα μας δώσει το δώρο προσευχής. Αυτή η προσευχή θα μας ένωση μ'Αυτόν. Τότε, θα έχουμε την ειρήνη Του στην ψυχή, την αγάπη Του, την ταπείνωσή Του, το έλεος Του, την υπομονή Του, την ησυχία Του, την καθολικότητά Του. Μεταξύ μας θα κυριαρχήσουν η ιερά αγάπη, η ιερά ειρήνη και η ιερά συμπόνια, καθώς είχαν κυριαρχήσει μεταξύ των πρώτων Χριστιανών. Εάν έχουμε υπακοή προς τον Θεό, ο Θεός θα μας ευλογή ...και θα μας πολλαπλασιάζει, καθώς ευλόγησε και πολλαπλασίασε τους πρώτους Χριστιανούς. Και Αυτός θα νικήσει τους θεομάχους οικουμενιστές, όπως είχε νικήσει τους ειδωλολάτρες στην εποχή των πρώτον Χριστιανών.

Εάν είμαστε ανυπάκουοι, ο Θεός (μαζί με την ειρήνη, την αγάπη και την συμπόνια) θα απομακρυνθεί από εμάς. Αν γίνει κάτι τέτοιο, αυτό θα σήμαινε τον θάνατο για την Επαρχία μας Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία και την μεγάλη πληγή για την Ορθοδοξία στην Σερβία.

Μπορούμε να πάρουμε τους δύο δρόμους. Είτε τον δρόμο ζωής, δηλαδή τον δρόμο ιεράς υπακοής, είτε τον δρόμο θανάτου, δηλαδή τον θεομισητό δρόμο ανυπακοής. Από την ελεύθερα μας θέληση εξαρτάται που θα πάμε.

Ας ο Αναστημένος Κύριος μας δώσει τον νου και την δύναμη για να βαδίζουμε πάντα στον δρόμοζωής και ιεράς υπακοής. Ο Αναστημένος Κύριος είναι ζωή μας, δρόμος μας, υπακοή μας, νους μας, φως μας, δύναμή μας, σωτηρία μας, Ανάστασή μας, κάθε αγαθό μας.

Και εμείς, Χριστῷ τῷ Θεῷ Αναστημένῳ βοήσωμεν – «πρέπει σοι πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Αμήν.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς Ανέστη!