Η ‘’ονοματολογική’’ κακοδοξία της διαθρησκειακής πίστεως εις τον ίδιον Θεόν

visit counter

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_________________________

Οι Θεοί δεν είναι πολλοί. Ο Θεός είναι ένας και είναι ο Αληθινός Τριαδικός Θεός.  Στις μέρες μας τα ατοπήματα προς χάριν μιας πρωτόγνωρης διαθρησκειακής ‘’συνύπαρξης’’ πληθαίνουν.  Προβάλλονται  απαράδεκτες διαθρησκειακές συγκρητιστικές διακηρύξεις. 

 

Δεν φείδονται κάποιοι να ομιλούν και περί πίστης όλων των ανθρώπων στον ίδιο Θεό, με τη διαφορά ότι χρησιμοποιούν διαφορετικά ονόματα.  Αυτό είναι μεγάλη κακοδοξία, αλλά και μεγάλη βλασφημία.  Είναι απλά ‘’ονοματολογική’’ η διαφορά;  Πιστεύουν όλοι οι άνθρωποι στον αληθινό Τριαδικό Θεό;  Τέτοιες απαράδεκτες δηλώσεις δεν καταδεικνύουν εκφράσεις αβρότητας, αλλά ονοματολογική κακοδοξία. 

 

Δεν πιστεύουν όλοι οι άνθρωποι στον ίδιο Θεό και απλά τον αποκαλούν με διαφορετικό όνομα, όπως κακοδόξως προβάλλεται.  Σίγουρα αυτή η ‘’ονοματολογική’’ κακοδοξία, βολεύει τα διαθρησκειακά συναπαντήματα, όπου το επιζητούμενο να εφευρίσκονται  ‘’κοινά’’ κατά την άποψή τους, με πρώτιστο σκοπό την καλούμενη ‘’ειρηνική συνύπαρξη’’. 

 

Ο τονισμός – παρατήρηση από Κύπριο Ιεράρχη ότι, ‘’οι θρησκείες συνυπάρχουν σε επίπεδο πολιτισμών’’, σίγουρα είναι υπηρετικός της καλούμενης ‘’ειρηνικής συνύπαρξης’’.  Είναι όμως ορθή;   

 

Η τελειότητα της διδασκαλίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού περί της αγάπης προς τους μισούντας και αγαπώντας ημάς, δεν επιτρέπει τέτοιας μορφής ‘’πρόσθετα’’.  Αρκεί η τελειότητα της χριστιανικής αγάπης, την οποία μόνο ο Κύριος δίδαξε.  Η αγάπη προς κάθε άνθρωπο, επιβάλλει τη διάπυρο έγνοια να γνωρίσουν οι συνάνθρωποί μας οι οποίοι ζουν σε πλάνες, τον μόνο Άληθινο Θεό.  Η μεγάλη αγάπη του Αποστόλου Παύλου ας είναι το παράδειγμα, ο οποίος έφτασε να πει το, ‘’ηυχόμην γαρ αυτός εγώ ανάθεμα είναι από του Χριστού υπέρ των αδελφών μου’’ (Ρωμ. 9,3).

 

Είναι γεγονός ότι όλοι αυτοί οι οποίοι καταλαμβάνονται από τέτοιου συνυπαρξιακό συρφετό, επιμελώς αποφεύγουν και κάποιοι ουδέποτε αναφέρονται στον λόγο του Κυρίου, ‘’μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν’’ (Ματθ. 10, 34).

 

Δυστυχώς υπάρχουν κάποιοι Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι ανθρωπάρεσκα διαλαλούν, προς χάριν  μια άλλης ‘’συνύπαρξης’’, ότι όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας. Με αυτόν τον τρόπο εξομοιώνουν τις πλάνες με την με την Πίστη στον αληθινό Τριαδικό Θεό.  Όποιος αγαπά όλους τους συνανθρώπους του και θέλει εξ όλης  καρδίας του να γνωρίσουν την αληθινή Πίστη οι συνάνθρωποί του οι οποίοι πιστεύουν σε θρησκειακές πλάνες, δεν τους αφήνει ναι επαναπαύονται στην πλάνη τους.

 

‘’Ουκ έστι εν άλλω ουδενί η σωτηρία’’ (Πραξ. 4,12) , αναφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων. Πως λοιπόν ο ανθρωπάρεσκος συγκρητισμός ανακαλύπτει και στις θρησκειακές πλάνες  σωτηρία;   Εάν αυτό το μήνυμα δίνουν τους συνανθρώπους μας αυτούς, πως θα έλθουν ‘’εις επίγνωσιν αληθείας’’;  Ισχυρίζονται οι Ιεράρχες αυτοί με τον τρόπο τους, ότι υπάρχει και ‘’εν άλλω  η σωτηρία’’; 

 

Είναι δυνατό να πιστεύουν οι Ιεράρχες αυτοί, ότι ευαρεστούν κιόλας τον Κύριο με τη στάση τους αυτή;  Άπαγε της βλασφημίας.  Δυστυχώς το απυρόβλητο τέτοιων βλάσφημων αναφορών, κάνει να φαίνονται οι θεολογικές ενστάσεις για τα βλάσφημα τούτα ατοπήματα, ως δήθεν αποτέλεσμα ακρότητας, καθότι και οι κόλακες πληθαίνουν και οι αλλόκοτες σκοπιμότητες.

 

Δίνεται στους αλλόθρησκους συνανθρώπους μας η εντύπωση, ότι στις πλάνες των θρησκειών τους, υπάρχει σωτηρία.  Πως λοιπόν παρεπόμενα θα εγκαταλείψουν την πλάνη τους;  Δεν γίνεται αντιληπτό ότι είναι αντιεκκλησιαστικό ένα τέτοιο κακόδοξο θεώρημα.  Πως είναι δυνατό, δια μας πλάνης να παρέχεται σωτηρία; 

 

Η πρόσφατη ‘’ονοματολογική’’ κακοδοξία, έρχεται να προστεθεί στο αντιχριστιανικό εφεύρημα ότι ‘’όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας’’.  Είναι ‘’ονοματολογική’’ η διαφορά;  Όλοι πιστεύουν τον ίδιο Θεό;  Το πρόβλημα είναι η χρήση διαφορετικού ονόματος για τον Αληθινό Θεό;  Σε περίοδο ‘’παχέων αγελάδων’’ ευκόλως διαδίδουν κάτι τέτοιο, αφού δυσκόλως άλλοι Ιεράρχες θα  ανασκευάσουν την πλάνη τους. 

 

Οι Βουδιστές σε τι πιστεύουν;  Στις ζοφερές πλάνες που ο Βούδας ‘’εφηύρε’’, πλανώντας τόσα εκατομμύρια συνανθρώπων μας.    Οι Ινδουιστές βιώνουν και αυτοί το έρεβος φρικτών πλανών.   Οι μωαμεθανοί πολεμώντας την Αγία Τριάδα φανερώνουν την αθεότητά τους.  Ο Εβραϊσμός  αρνείται τον Χριστό.  Είναι ‘’ονοματολογικό’’ το πρόβλημα; 

 

Καμιά έκπτωση δεν επιτρέπεται σε θέματα Πίστεως. Ο εύκολος και αντορθόδοξος δρόμος μιας άλλης ‘’συνύπαρξης’’, απότοκης της συνυπαρξιακής ‘’ιδεολογίας’’,  η οποία εφευρίσκει   τα κατ’ αυτή ‘’ελάσσονα’’, εκφεύγοντας τοιουτοτρόπως της ομολογίας, ποτέ δεν ήταν ο δρόμος των Πατέρων της Εκκλησίας μας. 

 

Δεν αντιλαμβάνονται την κακόδοξη αβρότητά τους;  ‘’Τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ;  ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου;  (Β Κορ. 6, 15) Γιατί λοιπόν αυτό το ‘’άνοιγμα’’ ασεβείας προς όσους δεν πιστεύουν στον αληθινό Τριαδικό Θεό;  ‘’Διο εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, λέγει Κύριος’’ (Β Κορ. 6, 17).  

 

 

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είπε στους μαθητές του, ‘’Εφανέρωσά σου το όνομα τοις ανθρώποις ους δέδωκάς μοι εκ του κόσμου’’ (Ιω. 17,5).  Αυτό γιατί το προσπερνούν; Καμιά θέση δεν έχουν στην εν Χριστώ ζωή οι άτοποι ‘’αγαπολογικοί’’ ρητορισμοί.  Καμιά εξουσία δεν έχουν να αλλοιώνουν τα θέματα της Ορθόδοξης Πίστης, όποιοι κι αν είναι, όπως καμιά εξουσία δεν έχουν να απαιτούν σιωπή στα κακόδοξα φληναφήματά τους.   ‘’Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις· τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία;  τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος’’ (Β΄ Κορ. 6, 14);  

 

Η απάνθρωπη βία των τζιχαντιστών, από το κοράνι έλκει την καταγωγή της (Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

visit counter

Η ανθρωπότητα  με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τα απάνθρωπα εγκλήματα των τζιχαντιστών. Τα  πρόσφατα αποτρόπαια των τζιχαντιστών στη Συρία τι φανερώνουν;  Μήπως παρερμήνευσαν την υποδεικνυόμενη βία η οποία ενυπάρχει στο κοράνι; 

 Τι κι αν υπάρχουν Ιεράρχες της Εκκλησίας μας (ολίγιστοι ευτυχώς), οι οποίοι καταφεύγουν σε ωραιολογίες για το κοράνι;  Η αγάπη προς τον αληθινό Τριαδικό Θεό, αλλά και η αγάπη προς όλους τους συνανθρώπους μας, δεν μας επιτρέπει να  ακολουθήσουμε το ατόπημά τους.

 Τα εγκλήματα των τζιχαντιστών στη Συρία για παράδειγμα, δεν είναι σημερινά.  Να θυμίσουμε τα αποτρόπαια εγκλήματα των τζιχαντιστών, σε βάρος χριστιανών.  

 Να θυμίσουμε επίσης το αποτρόπαιο έγκλημα των τζιχαντιστών με τον αρχαιολόγο ερευνητή Χάλεντ Άσαντ στην Παλμύρα (82 ετών).  Η απάνθρωπη εκτέλεση του Σύρου αρχαιολόγου Χάλεντ Άσαντ τον Αύγουστο του έτους 2015, ο οποίος ήταν διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου της Παλμύρας, τον οποίον αποκεφάλισαν οι τζιχαντιστές, για τον λόγο ότι δεν τους αποκάλυψε τα αρχαιολογικά ευρήματα, για να μην τα καταστρέψουν.

Αυτό ήταν ακόμα ένα έγκλημα ανάμεσα στο πλήθος των εγκλημάτων των φανατικών μουσουλμάνων.  Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες από το πλήθος των απάνθρωπων εγκληματικών ενεργειών των τζιχαντιστών σε βάρος Χριστιανών και όχι μόνο.

 Οι ισλαμικές φρικαλεότητες των τζιχαντιστών από που αντλούν το τόσο μένος; Ποιος αμφιβάλλει ότι η βία των τζιχαντιστών έλκει την καταγωγή της από τις βίαιες υποδείξεις του ανίερου κορανίου. Το κοράνι είναι γεμάτο από υποδεικνυόμενες βιαιότητες. Εξάλλου και η ετυμολογία τη λέξης τζιχάτ, παραπέμπει στην ισλαμική φράση «ιερός πόλεμος».

 Οι κορανιακές προτροπές, τις οποίες ακόμα και Ορθόδοξοι Ιεράρχες προσπερνούν,  υποδεικνύουν απόλυτη εξουσία απέναντι σε όσους δεν πιστεύουν στις πλάνες τους Μωάμεθ.  Το κοράνι υπόσχεται ανταμοιβή γι’ αυτούς που πεθαίνουν κάτω από τις σημαίες του Αλλάχ, του θεού που κατασκεύασε Μωάμεθ.   

 Μιλά το κοράνι, για τον τρόμο που θα σκορπίσουν σε όσους εξομοίωσαν τον κατασκευασμένο από τον Μωάμεθ Αλλάχ με άλλες θεότητες.  Υποδείξεις όπως το ‘’να κολυμήσετε στο αίμα τους εχθρούς σας’’, δεν συνάδουν με τις ενέργειες των τζιχαντιστών;  Μήπως πρόκειται για παρερμηνεία εκ μέρους των τζιχαντιστών;   Η μόνη παρερμηνεία είναι εκείνη των ολίγιστων ευτυχώς Ορθοδόξων Ιεραρχών, οι οποίοι προσπερνούν την υποδεικνυόμενη κορανική βία.

Η φρικτή κορανική υπόδειξη να κτυπούν όσους δεν πιστεύουν στο κατασκεύασμα του Μωάμεθ στο λαιμό μέχρι να τους νικήσουν εντελώς, είναι συμβολή στην ειρήνη, όπως διαλαλούν και Ιεράρχες ακόμη;  Ποια συμβολή στην ειρήνη καταδεικνύει η υπόδειξη προς τους πιστούς του Μωάμεθ, να σκοτώνουν τους εχθρούς τους παντού όπου τους βρίσκουν;

Αυτή είναι ‘’θρησκεία αγάπης’’, όπως χαρακτηρίστηκε από τους ολίγιστους αυτούς Ιεράρχες της Εκκλησίας μας;  Αυτοί είναι τρόποι έκφρασης ή απάνθρωπες και βίαιες υποδείξεις;

 Όταν όμως αναφερόμαστε σε φανατικούς μουσουλμάνους, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι την υπαγορευόμενη κορανική βία εφαρμόζουν. Η βαρβαρότητα των τζιχαντιστών έλκει την καταγωγή της από την υποδεικνυόμενη απάνθρωπη κορανική βία.

Με λύπη θυμούμαστε και την παλαιότερη  υπόδειξη χωρίς ανασκευή, Κυπρίου Ιεράρχη, όταν οι Τουρκοκύπριοι δάσκαλοι αντέδρασαν στη διδασκαλία του κορανίου στα σχολεία των κατεχομένων της Κύπρου.

Ο εν λόγω Ιεράρχης σε ερώτηση – απορία δημοσιογράφου, αν αυτό (το κοράνι) θα βοηθούσε τον τόπο,  χαρακτήρισε την ερώτηση ως φασιστική αντίληψη, τονίζοντας  τη θέση του με το άτοπο ερώτημα ‘’Ποιος ξέρει τι βοηθά, πως κτίζεται, πως δομείται μια σκέψη; Ποιος είναι αυτός, ο  οποίος θα καταρτίσει έναν κατάλογο με βιβλία που θα βοηθήσουν την επανένωση του τόπου;  Αυτό δεν είναι ελευθερία…».

Ποια βοήθεια μπορεί να υπάρξει από το ανίερο κοράνι, που είναι γεμάτο από υποδείξεις για βιαιότητες.  Όσον αφορά την αναφορά, «αυτό που λέτε είναι φασιστική αντίληψη», θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι και προσεκτικά να μη διαβάσει κανείς το ανίερο κοράνι, θα αντιληφθεί το πλήθος των φασιστικών υποδείξεων – διατάξεων οι οποίες υπάρχουν σ’ αυτό και που καταστρατηγούν τη θεόσδοτη ελευθερία του ανθρώπου. Σίγουρα θα αντιληφθεί ότι ‘’βοηθά’’ το κοράνι, σε μια ακράτητη και απάνθρωπη βία, αλλά και στο αντίθεο μένος για τον αληθινό Τριαδικό Θεό.

Περί του «Καρναβαλιού»

visit counter

Περί του «Καρναβαλιού»

π. Νικόλαος Γεωργαντώνης, Εφημέριος Γερακίου Λακωνίας – Θεολόγος, Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Θεολογίας ΕΚΠΑ

    Ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να φτάσει είτε στον Παράδεισο ή στην Κόλαση. Ο Θεός δεν καταπιέζει κανέναν και αφήνει τον άνθρωπο, ελεύθερα να επιλέξει. Δυστυχώς, παρόλο που ο κόσμος σπουδάζει, μελετά, έχει περισσότερη πρόσβαση σε πηγές για να μάθει την Αλήθεια, συνεχίζει να πράττει μια άσχημη και κακόδοξη παράδοση. Όλες οι παραδόσεις μας που έχουνε επικρατήσει, δεν συμβαδίζουν πάντα με την Ορθόδοξη πίστη μας. Πολλά ήθη και έθιμα πέρασαν από την Αρχαιότητα στην Ορθόδοξη Ελλάδα χωρίς να γνωρίζουν οι άνθρωποι από που προήλθαν και τι σημαίνουν. Τέτοια παράδοση είναι το Καρναβάλι που θα αναπτυχθεί στο παρόν άρθρο.

            Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ομοίωση» του Θεού[1]. Το «κατ’ εικόνα» παρέχει την δυνατότητα στον άνθρωπο να ενωθεί με τον Θεό, να γίνει κατά χάρη θεός και να φτάσει στο «καθ’ ομοίωσιν». Αυτό αποκτάται όταν ο άνθρωπος παραμένει καθαρός, αμόλυντος, αληθινός, μέσω της συμμετοχής του στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Μπορεί η μεταμφίεση και οι «Απόκριες» να φαίνονται αθώα και αβλαβή. Αλλά εάν εξεταστεί το θέμα λίγο καλύτερα, θα φανεί ότι κάθε άλλο παρά «αθώο» είναι το «Καρναβάλι». Το «Καρναβάλι» προέρχεται από την λατινική λέξη «Carnivale» που σημαίνει «Αποχαιρετισμός στο κρέας». Για αυτό το λόγο συνδέθηκε με την περίοδο της Απόκρεω της Ορθοδόξου πίστεως. Προέρχεται από τις ειδωλολατρικές εορτές των Αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων όπως «τα Σατουρνάλια, τας καλένδας του Ιανουαρίου, τα Λουπερκάλια του Φεβρουαρίου, κ.α.»[2]. Σε αυτές τις εορτές, κάθε ηθικός φραγμός εξαφανιζόταν και «όλα» ήταν επιτρεπτά με τους ανθρώπους να φτάνουν να πράττουν άθλιες, ανήθικες πράξεις, αποκρύπτοντας την ταυτότητα τους με μια μάσκα. Αυτό συνεχίζεται και σήμερα σε πολλά μέρη της Ελλάδος όπου γίνονται τα «Καρναβάλια».

Υπάρχουν και Αγιογραφικά χωρία που νουθετούν τους πιστούς για την αποφυγή τέτοιων καταστάσεων. Ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος λέει, «Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων»[3].  Επίσης, ο Απόστολος Παύλος λέει, «ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίτας καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας»[4]. Άρα, φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι το πνεύμα του Καρναβαλιού έχει σκοπό να αντιστρέψει ότι υπάρχει στον κόσμο, από θεολογικής απόψεως μέχρι φιλοσοφικής και ηθικής.

            Συμπερασματικά, γίνεται κατανοητό ότι η Ορθοδοξία είναι ασυμβίβαστη με το παγανιστικό έθιμο του Καρναβαλιού. Υπάρχει καταδίκη της Εκκλησίας κατά του Καρναβαλιού με τον 62ος κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (692 μ.Χ.). Η περίοδος που ανοίγει το Τριώδιο, είναι μια περίοδο περισυλλογής και μετάνοιας που σκοπό έχει να προετοιμάσει τον άνθρωπο για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, κάτι που φαίνεται από τα τροπάρια των Ακολουθιών αυτής της περιόδου. Πως γίνεται η Εκκλησία να κηρύττει κατά την ημέρα της Απόκρεω την μετάνοια, την ενθύμηση της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου Ιησού Χριστού και από την άλλη οι Χριστιανοί να συμμετέχουν σε μια καθαρή ειδωλολατρική εορτή που αντιστρέφει το Ευαγγέλιο; Κατά τη βάπτιση του, ο κάθε Χριστιανός καλείται να «αποτάξει τον σατανά και όλη την πομπή του». Δηλαδή κάθε τι που έρχεται να αμαυρώσει το πρόσωπο του ανθρώπου όπως το μασκάρεμα, συμμετοχή σε αμαρτωλά και ανήθικες εορτές, κ.α. μόνο από τον Θεό δεν προέρχονται. Καλό οι γονείς να μιλούν στα παιδιά και να εξηγούν ποια είναι η αλήθεια. Όταν τα παιδιά όχι μόνο ακούνε την Αλήθεια αλλά και την βιώνουν στο σπίτι, τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να ακολουθήσουν τις Παραδόσεις που συμβαδίζουν με την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη. Αρκεί να υπάρχει θέληση στο να πράττει ο καθένας το Ευαγγέλιο.

---

[1] Γεν. 1, 26.

[2] Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, «Καραβάλι», Τόμος Γ’, σ. 862.

[3] Α’ Ιωαν 5, 21.

[4] Ρωμ. 13, 12 – 14.

«Πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ οἱ Παπικοί» (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς)

visit counter

 

«Πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ οἱ Παπικοί»

(Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς)

... Ἐπάθαμε δυστυχῶς πολλά, διότι στήν ἀρχή τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, πού ἐκτιμοῦσαν πολλοί ὅτι θά ἦταν ὁ αἰῶνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Διάβολος διά τοῦ πάπα καί τῶν φιλοπαπικῶν ἐχάραξε ἄλλη πορεία, φιλοπαπική, φιλοδυτική, οἰκουμενιστική, ἐκκοσμικευμένη, ἀνατρεπτική τῶν θεσμῶν καί τῶν Παραδόσεων τῆς Ὀρθοδοξίας.

... Μεταλλάξαμε τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό ψεῦδος τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτό καί μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμίας καί ἀκαθαρσίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 1, 24-25).

... Ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν διακοπεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καί ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία διά τῶν αἰώνων θεωρεῖ αἵρεση καί πλάνη τόν Παπισμό, κατασκεύασμα τοῦ Διαβόλου.

Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός, ὁμόθρονος καί ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Παπικοί ἔχασαν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα σ’ αὐτούς.

... Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στούς «Ἀποδεικτικούς Λόγους, Περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» μᾶς διδάσκει ὅτι καί πάλι ὁ ἀρχέκακος ὄφις, ὁ Διάβολος, σηκώνει τό κεφάλι του ἐναντίον μας καί προσβάλλει τίς ἀλήθειες τῆς Πίστεως.

Αὐτός παρεκίνησε τούς παλαιούς αἱρετικούς, τούς Ἀρείους, τούς Ἀπολιναρίους, τούς Εὐνομίους, τούς Μακεδονίους καί πολλούς ἄλλους νά χύσουν τό δηλητήριο τῆς αἱρέσεως μέσα στήν Ἐκκλησία, τυλιγμένο μέ λόγια εὐσεβείας, καί νά τήν παρουσιάσουν σάν ἕνα νέο θαλερό φυτό γεμᾶτο ἀπό ὡραίους καρπούς.

Αὐτός λοιπόν ὁ πονηρός καί καταραμἐνος ὄφις, «τό πρῶτον καί μέσον καί τελευταῖον κακόν», ὁ ἀκούραστος ἐπιτηρητής τῆς ἀπάτης καί εὐμήχανος σοφιστής, δέν ξέχασε καθόλου τήν χαρακτηριστική του κακοτεχνία, ἀλλά μέ τούς Λατίνους, πού εἶναι πειθήνια ὄργανά του, «διά τῶν αὐτῷ πειθηνίων Λατίνων», διδάσκει περί τοῦ Θεοῦ καινούργιες διδασκαλίες, πού φαίνεται νά ἔχουν μικρή διαφορά, εἶναι ὅμως ἀφορμές γιά μεγάλα κακά καί προκαλοῦν στήν Ὀρθοδοξία πολλά καί δεινά ἔκφυλα καί ἄτοπα, τά ὁποῖα δείχνουν ὅτι στά δογματικά θέματα περί τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι  μικρό τό παραμικρό· «οὐ μικρόν ἐν τοῖς περί Θεοῦ τό παραμικρόν».

---------------------------- 

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ - ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ. -Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Η έννοια του αναθέματος της Συνόδου των Ρώσων της Διασποράς (ΡΟΕΔ, Αύγουστος 1983)

visit counter

Ένα επιχείρημα που επιστρατεύεται ως προς την καθαίρεση των Ιερέων που κοινωνούν με την αίρεση του Οικουμενισμού, άνευ άλλης συνοδικής πράξεως, είναι το ανάθεμα της συνόδου των Ρώσων της Διασποράς (ΡΟΕΔ).

 Ανάγκη λοιπόν να φέρουμε εις το μέσον το κείμενο:

«Τοις βάλλουσι κατά της Εκκλησίας του Χριστού και διδάσκουσιν ότι η του Χριστού Εκκλησία μεμέρισται εν ούτω καλουμένοις "κλάδοις", οίτινες διαφέρουσιν αλλήλων εν διδασκαλία και τρόπω ζωής, η ότι η Εκκλησία ουχ υφίσταται ορατώς, αλλ’ απαρτισθήσεται εν τω μέλλοντι, όταν άπαντες οι "κλάδοι" η τμήματα η ομολογίαι η προσέτι και θρησκείαι ενωθώσιν εν ενί σώματι· και οίτινες ου διακρίνουσι την ιερωσύνην και τα μυστήρια των αιρετικών, αλλά λέγουσιν ότι το βάπτισμα και η ευχαριστία των αιρετικών εισίν ικανά προς σωτηρίαν· ωσαύτως, τοις κοινωνούσιν εν γνώσει τοις προμνημονευθείσιν αιρετικοίς η συνηγορούσι, διαδίδουσι, η υπεραμυνομένοις της καινοφανούς αυτών αιρέσεως του οικουμενισμού εν προσχήματι αδελφικής αγάπης, η υποτιθεμένης ενώσεως των διαχωρισθέντων χριστιανών. Α Ν Α Θ Ε Μ Α».

 

Το ίδιο το κείμενο χωρίζεται σε τρία μέρη:

1) Αυτοί οι οποίοι βάλλουν κατά της Εκκλησίας και διδάσκουν την θεωρία των κλάδων η όταν ενωθούν οι κλάδοι η οι θρησκείες τότε έχουμε την Εκκλησία. Εδώ το κείμενο αναφέρεται σ’ αυτούς που ενσυνειδήτως πλήττουν την Εκκλησία (όσο το κατ’ αυτούς) και διδάσκουν τα ανωτέρω.

2) Και αυτοί που (εννοείται βάλλουν κατά της Εκκλησίας και) δεν διακρίνουν την ιερωσύνη και τα μυστήρια της Εκκλησίας από τα μυστήρια των αιρετικών και λέγουν πως είναι ικανά προς σωτηρία. Εδώ πρέπει να ερμηνευθεί η λέξη αιρετικοί. Δύο εκδοχές υπάρχουν:

α) να εννοεί τους εκτός Εκκλησίας αιρετικούς, το και πιθανότερο, όπως και από άλλα κείμενα της συνόδου φαίνεται (βλ. επιστολές πόνου) και

β) τους ίδιους τους Οικουμενιστές που δρούν εντός της Εκκλησίας, που εμείς θεωρούμε ως απίθανο, ωστόσο το συμπεριλαμβάνουμε διότι έτσι εκλαμβάνεται υπό ορισμένων.

 3) Ομοίως (με τους ανωτέρω), εις όσους κοινωνούν εν γνώσει με αυτούς τους αιρετικούς που έχει προμνημονεύσει η υπερασπίζουν, διαδίδουν η υπεραμύνονται τα του Οικουμενισμού.

Και για τις τρεις αυτές κατηγορίες εξαπολύει το ανάθεμα, το οποίο αναφέρεται σε λαικούς και μη. Εμείς επικεντρώνουμε την προσοχή μας μόνον ως προς κληρικούς που έχουν ιερωσύνη. Εάν προς στιγμή δεχθούμε ότι το ανάθεμα (ως προς το κείμενο αυτό) σημαίνει καθαίρεση και άκυρα - ανυπόστατα μυστήρια, ως το θέλει αυτή η θεωρία, οι δύο πρώτες ομάδες καθαιρούνται αυτομάτως.

 Ως προς την τρίτη:

α) Κατά την πρώτη εκδοχή, όσοι Ιερείς κοινωνούν εν γνώσει με τους εκτός Εκκλησίας αιρετικούς καθίστανται λαικοί, όσοι εν αγνοία παραμένουν ως Ιερείς. Οι υπόλοιποι όσοι δεν κοινωνούν μ’ αυτούς τους αιρετικούς, που αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος και είναι Ορθόδοξοι στο φρόνημα, αυτούς δεν τους αναθεματίζει το κείμενο, άρα παραμένουν ακαθαίρετοι. Το αποτέλεσμα που προκύπτει εξ όλων αυτών είναι να συλλειτουργούν εντός του ιερού βήματος κληρικοί με λαικούς η το εξ ίσου παράδοξο να μνημονεύουν λαικούς ως Επισκόπους, δηλαδή επέρχεται πλήρη σύγχυση εντός της Εκκλησίας.

β) Κατά την δευτέρα εκδοχή, όσοι Ιερείς κοινωνούν με τους Οικουμενιστές που δρούν εντός της Εκκλησίας (οι οποίοι Οικουμενιστές ήδη καθαιρέθηκαν άνευ άλλης πράξεως κατά την θεωρία αυτή), εν γνώσει, καθίστανται και αυτοί λαϊκοί, όσοι κοινωνούν εν αγνοία παραμένουν ως Ιερείς. Και εδώ έχουμε μείξη των αμείκτων ως αποτέλεσμα, δηλαδή να συλλειτουργούν Ιερείς με λαϊκούς εντός του ιερού βήματος η μνημόνευση των λαϊκών ως Επισκόπων. Αυτά είναι τα τραγικά αποτελέσματα που επιφέρει αυτή η ερμηνεία και μάλιστα από πότε ισχύουν; Δεν αναφέρει πουθενά το κείμενο περί συνοδικής αναγνωρίσεως της αιρέσεως αλλά από την στιγμή της εκδόσεως και δημοσιοποιήσεώς του, δηλαδή τον Αύγουστο του 1983. Δηλαδή από τον Σεπτέμβριο του αυτού έτους μέχρι σήμερα παρατηρείται αυτό το εξωφρενικό φαινόμενο και δεν προβλέπεται να σταματήσει και αυτό το εισήγαγε ένα κείμενο. Το πρόβλημα όμως δεν λήγει εδώ, έχουμε και συνέχεια· όσοι εβαπτίσθησαν, ενυμφεύθησαν και όποια άλλη ιερατική πράξη ετελέσθη υπό Ιερέως εν γνώσει κοινωνούντος, θεωρούνται ως μη γενόμενα και πρέπει να επαναληφθούν, εκτός εάν τελούσε εν αγνοία ο Ιερεύς. Πως όμως θα γίνει γνωστό αυτό εάν έχει κοιμηθεί; Αλλά και εάν ζει και ψεύδεται; Νομίζουμε πως επαρκούν τα ανωτέρω για να καταδειχθεί σε πόσα άτοπα οδηγεί αυτή η θεωρία. Κατέστη σαφές ότι η έννοια του αναθεματισμού στο κείμενο αυτό δεν νοείται ως καθαίρεση. Εάν τα μυστήρια καθίστανται άκυρα και έχουμε απώλεια της ιερωσύνης, αυτό πρέπει να συμβαίνει για όλους και στους εν γνώσει και στους εν αγνοία κοινωνούντες. Η εισαγωγή του εν γνώσει δείχνει πως είναι καταδικαστέοι, πρέπει να τους καθαιρέσει σύνοδος.

Σ’ αυτά συνάδουν και τα εξής:

«Ο εν Καναδά επίσκοπος της Ρ. Διασποράς Βιτάλιος, αξιολογών εις πρόσφατον άρθρον του το κατά των οικουμενιστών ανάθεμα της Συνόδου του, γράφει τα εξής σημα- ντικά, τα οποία πρέπει να προσέξουν ιδιαιτέρως οι απανταχού γης ορθόδοξοι επίσκοποι.

"Ούτω διά της δηλώσεως του αναθέματος επροστατεύσαμε το ποίμνιόν μας από αυτόν τον αποκαλυπτικόν πειρασμόν και ακουσίως εθέσαμε συγχρόνως ένα σοβαρόν ερώτημα εις την συνεί- δησιν όλων των τοπικών Εκκλησιών, εις το οποίον οφείλουν αργά η γρήγορα, ούτως η άλλως, να δώσουν μίαν απάντησιν. Το πνευματι- κον των μέλλον εν τη παγκοσμίω Ορθοδόξω Εκκλησία θα εξαρτηθή από την απάντησιν του ερωτήματος αυτού.

Συμφώνως τω εκκλησιαστικώ Δικαίω το ανάθεμα το οποίον εξηγγέλθη από ημάς είναι καθαρώς τοπικού χαρακτήρος της Ρωσικής δηλ. Ορθοδόξου Εκκλησίας εν Διασπορά αλλά πράξει (de facto) έχει τεραστίαν ιστορικήν σπουδαιότητα, παγκο- σμίως, ιστορικώς και εκκλησιαστικώς, ακριβώς διότι ο Οικουμενισμός ο ίδιος είναι μία αίρεσις παγκοσμίου ευρύτητος.

Η θέσις αύτη της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας εν Διασπορά είναι σαφεστάτη εις τας συνειδήσεις όλων των Ορθοδόξων. Δι’ ημάς αυτό αποτελεί ένα μεγάλο σταυρόν τον οποίον ο Κύριος έθεσε επάνω μας. Αλλά δεν ηδυνάμεθα να σιγώμεν έτι πλέον, καθόσον η σιωπή θα ισοδυνάμει με προδοσίαν της αληθείας, εκ της οποίας προ- δοσίας είθε ο Κύριος να διαφυλάξη πάντας ημάς"759.

Και η έκδοσις του παρόντος ακριβώς εις αυτό αποβλέπει· να προκαλέση διακοπήν της ενόχου σιωπής, ώστε να αυξήση το με- τωπον των ενισταμένων κατά της αιρέσεως Ορθοδόξων προς σωτηρίαν των αθανάτων ψυχών των, μιάς των οποίων ουκ έστιν άξιος όλος ο κόσμος.

(ΠΗΓΗ.ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ.Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΜΟΛΥΣΜΟΥ.

Οι παραπομπές στο βιβλίο)

Η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης σε εκκλησιολογικά θέματα. Ένα πρωτότυπο πείραμα (Β)

visit counter

ΜΕΡΟΣ -Β

ΕΡΩΤΗΣΗ. Πότε απαιτείται (και πότε δεν απαιτείται) επίσημη ενέργεια της Εκκλησίας για την καθαίρεση αιρετικών;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΗΓΗΣ 1 (=πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης)

α) Διάκριση μεταξύ «αὐτομάτου» (πνευματικής) έκπτωσης και «συνοδικής-κανονικής» καθαίρεσης

1.       Αυτόματη (πνευματική) έκπτωση

o    Όταν κάποιος (ιδίως κληρικός) κηρύττει ανοιχτά και συνειδητά νέα αίρεση, ο ίδιος πνευματικά αποκόπτεται «αὐτομάτως» από το Σώμα της Εκκλησίας. Η χάρη της ιερωσύνης δεν μπορεί να παραμένει ενεργή σε κάποιον που πολεμά την ορθή πίστη «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ».

o    Αυτή η «αυτοκαθαίρεση» έχει να κάνει με την ουσιαστική (ontological) διάσταση της ένταξης στο Σώμα του Χριστού. Από τη στιγμή που παραχαράσσεται η πίστη και δεν υπάρχει μετάνοια, ο συγκεκριμένος κληρικός δεν δύναται να τελέσει έγκυρα μυστήρια.

2.       Συνοδική-κανονική καθαίρεση

o    Πρόκειται για την επίσημη ανακήρυξη (θεσμική-κανονική) πως ο συγκεκριμένος

«αιρετικός» κληρικός καθαιρείται και παύει να λογίζεται ως ιερεύς ή επίσκοπος της Εκκλησίας.

o    Η Εκκλησία, δια των αρμοδίων οργάνων της (Σύνοδος, τοπική ή οικουμενική),

επιβεβαιώνει ενώπιον όλων το ήδη συντελεσθέν πνευματικό γεγονός. Δηλαδή, η συνοδική πράξη «σφραγίζει» ή «κάνει εμφανές και δεσμευτικό για όλους» ό,τι ήδη έχει γίνει σε πνευματικό επίπεδο.

β) Πρακτικός λόγος ύπαρξης και ανάγκης της συνοδικής απόφασης

·         Οι Πατέρες της Εκκλησίας ανέκαθεν τόνιζαν πως πρέπει να αποφεύγονται σύγχυση και αντικρουόμενες απόψεις εντός του εκκλησιαστικού σώματος.

·         Επομένως, η συνοδική διαδικασία ρυθμίζει:

1.       Την αποσαφήνιση της Ορθής Πίστης.

2.       Την προστασία του ποιμνίου από την πλάνη.

3.       Την αποτροπή περαιτέρω σχισματικών καταστάσεων.

4.       Τη διασφάλιση της (οπτικής, “κανονικής”) ενότητας της Εκκλησίας.

Με άλλα λόγια, παρότι ο αιρετικός (κληρικός) χάνει τη σωστική χάρη «αυτόματα» όταν επισήμως διακηρύσσει και εμμένει σε αίρεση, η καταδίκη/καθαίρεση διά συνόδου ή διά της αρμοδίας

επισκοπικής αρχής καθίσταται απαραίτητη προκειμένου να διακρίνεται τυπικά και ξεκάθαρα στους οφθαλμούς όλων το ποιος είναι σε κοινωνία με την Εκκλησία και ποιος όχι.

 

2.  Θεολογικός, δογματικός, σωτηριολογικός, εσχατολογικός λόγος πίσω από αυτήν την ανάγκη

1.       Θεολογικός - δογματικός λόγος

o    Η Εκκλησία είναι η «Κιβωτός της αλήθειας» (βλ. 1 Τιμ. 3:15) και «Σώμα Χριστού» (Εφεσ. 1:22–23). Όταν κάποιος διαστρέφει την πίστη και εμμένει πεισματικά σε αυτήν τη διαστροφή, τάσσεται εκτός του αληθινού Δόγματος, άρα εκτός Εκκλησίας.

o    Η συνοδική καταδίκη ενός κληρικού ως αιρετικού φανερώνει έμπρακτα ότι η διδασκαλία του βρίσκεται εκτός της παραδομένης αποστολικής πίστης.

2.       Σωτηριολογικός λόγος

o    «Εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία», κατά τους Πατέρες (π.χ. Μέγας Κυπριανός, Μέγας Βασίλειος). Η ακρίβεια της πίστεως συνδέεται άρρηκτα με τη θεραπεία του ανθρώπου και την κοινωνία με τον Θεό.

o    Η κανονική ανακήρυξη της αίρεσης διασφαλίζει πως οι πιστοί θα γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη διδασκαλία οδηγεί σε απομάκρυνση από τη Χάρη, άρα σε απώλεια της σωτηρίας.

3.       Εσχατολογικός λόγος

o    Η Εκκλησία βιώνει ήδη από τώρα το μυστήριο της «Βασιλείας του Θεού». Όποιος εισάγει ψεύδος για την πηγή της Αλήθειας (Χριστό) και γκρεμίζει το ορθό φρόνημα, βάλλει στην πράξη κατά του ίδιου του Σώματος του Χριστού.

o    Η επίσημη συνοδική πράξη θέτει ξεκάθαρα την οριοθέτηση: ποιος βαδίζει με τον Χριστό και ποιος «εξέρχεται» εκουσίως της αληθινής Εκκλησίας – αυτό θα κριθεί οριστικά και εσχατολογικά, όμως η Εκκλησία ήδη από την παρούσα ζωή κάνει διακριτή (φαινομενικά) την αλήθεια της από την πλάνη.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ. Πριν την επίσημη καθαίρεση, ο αιρετικός (κληρικός) είναι ή δεν είναι μέλος της Εκκλησίας;

α) Θεολογική (πνευματική) διάσταση

·         Στην πνευματική–οντολογική του διάσταση, ο κληρικός που κηρύττει αίρεση ήδη αποκόπτεται από τη χάρη και καθίσταται «εκτός Εκκλησίας» προτού καν συγκληθεί Σύνοδος ή εκδοθεί επίσημη απόφαση.

·         Οι Πατέρες (π.χ. Μέγας Φώτιος, Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς) μιλούν ξεκάθαρα για αυτομάτως έκπτωτους αιρετικούς.

β) Κανονική–ορατή διάσταση

·         Ενώ αυτό πνευματικά ισχύει, η ορατή–κανονική αναγνώριση λαμβάνει χώρα με την επίσημη καταδίκη/καθαίρεση από τη Σύνοδο (ή τον αρμόδιο επίσκοπο, εφόσον είναι κατώτερος κληρικός).

·         Επομένως, πριν από την επίσημη καθαίρεση ένας αιρετικός κληρικός:

o    Πνευματικά δεν είναι μέλος της Εκκλησίας (δεν μετέχει στη χάρη).

o    Τυπικά–εξωτερικά ενδέχεται ακόμα να φέρει τον τίτλο «επίσκοπος/πρεσβύτερος» μέχρι να καταδικαστεί συνοδικώς.

o    Ωστόσο, οι πιστοί δικαιούνται (και οφείλουν) να διακόψουν την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του, όταν αυτός «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» κηρύττει αίρεση (βλ. 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου).

 

Συνοψίζοντας

1.       Από τη στιγμή που κάποιος κηρύττει νέα αίρεση και εμμένει σε αυτή, πνευματικά– ενεργειακά δεν μετέχει πια στη Χάρη της Ιερωσύνης, άρα δεν έχει έγκυρα Μυστήρια.

2.       Επίσημα–κανονικά, όμως, η Εκκλησία (μέσω Τοπικής ή Οικουμενικής Συνόδου) προβαίνει σε καθαίρεση, για να διατρανώσει δημοσίως και αναμφιβόλως ότι ο συγκεκριμένος κληρικός

έχει εκπέσει. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύεται το ποίμνιο και αποφεύγονται σύγχυση και σκάνδαλα.

3.       Πριν από την επίσημη συνοδική καθαίρεση, ο κηρύττων αίρεση είναι ήδη

(πνευματικά/οντολογικά) εκτός Εκκλησίας, όμως τυπικώς/εξωτερικά μπορεί να εξακολουθεί να φέρει τον «τίτλο» — γι’ αυτό και είναι αναγκαία η κανονική απόφαση που επιβεβαιώνει και φανερώνει σε όλους την πτώση του.

Κοντολογίς, αυτό που συντελείται «εν δυνάμει» και αοράτως (η αποκοπή από τη Χάρη), η Εκκλησία το διακηρύσσει «εν ενεργεία» και ορατά δια των συνοδικών και κανονικών διαδικασιών προς σωτηρία των πιστών και διαφύλαξη της Εκκλησίας από τη σύγχυση.