Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940

visit counter

ΙΕΡΕΑΣ ΣΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΤΟ 1940

Η συμβολή του κλήρου και της Εκκλησίας, στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940–1941)

 

Θεία Λειτουργία στην πρώτη γραμμή του μετώπου. web

Πηγή φωτογραφία: stratistoria.wordpress.com

Το τιμημένο ράσο, στην πρώτη γραμμή του πολέμου.

Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, ο οποίος ξέσπασε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, αποτέλεσε μια από τις ενδοξότερες σελίδες της νεότερης Ελληνικής ιστορίας, που όπως και πολλές άλλες, γράφτηκε με αίμα, πόνο, δάκρυα και αναστεναγμούς αλλά και με ελπίδα και χαρά.Το «Όχι» του Ιωάννη Μεταξά προς τις αξιώσεις του Μουσολίνι δεν ήταν μόνο πολιτική πράξη, αλλά και έκφραση εθνικής ψυχής. Ολόκληρος ο Ελληνικός λαός, από τον απλό αγρότη έως τον επιστήμονα, ένιωσε ότι υπερασπιζόταν όχι απλώς τα σύνορα, αλλά την ίδια την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του έθνους.

Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, η Εκκλησία της Ελλάδος και ο Ορθόδοξος κλήρος, διαδραμάτισαν ρόλο καθοριστικό. Η συμβολή τους υπήρξε πνευματική, ηθική, εθνική και υλική. Δεν περιορίστηκαν στο να ευλογούν απλώς τις σημαίες και τους στρατιώτες του αγώνα, αλλά συμμετείχαν ενεργά, ενισχύοντας το ηθικό του λαού και του στρατού, προσφέροντας περίθαλψη στους τραυματίες και στηρίζοντας τις οικογένειες των στρατιωτών και κάποιες φορές αναγκάζονταν να λάβουν μέρος στον αγώνα αυτόν της άμυνας και αναχαίτισης του εχθρού, ακόμα και ενόπλως.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΕΣΩΝ ΙΕΡΕΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΙΤΑΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΜΠΑΖΙΩΤΗΣ ΕΚ ΝΑΥΠΛΙΟΥ www.eeod.gr

Ο πρώτος Ιερέας που έπεσε στο Αλβανικό μέτωπο.Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Μπαζιώτης.

Πηγή: www.eeod.gr

Η Εκκλησία μπροστά στο κάλεσμα του έθνους

Η κήρυξη του πολέμου βρήκε την Εκκλησία της Ελλάδος ενωμένη και αποφασισμένη. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύσανθος Φιλιππίδης ήταν από τους πρώτους που εξέφρασαν δημόσια τη συμπαράσταση της Εκκλησίας προς τον αγωνιζόμενο λαό. Με εγκυκλίους και μηνύματα προς το ποίμνιο, κάλεσε τους πιστούς σε προσευχή, σε ενότητα και σε θάρρος.

Η πιο ουσιαστική συμβολή της Εκκλησίας υπήρξε πνευματική και ηθική. Ο κλήρος, γνωρίζοντας τη βαθιά πίστη του Ελληνικού λαού, χρησιμοποίησε τη δύναμη της πίστης ως κινητήριο μοχλό για την εθνική άμυνα. Οι ιερείς μιλούσαν και από άμβωνος αλλά και στο πεδίο των μαχών για την αξία της θυσίας, για το χρέος προς την πατρίδα και για τη θεϊκή προστασία που θα σκέπαζε τους στρατιώτες στο μέτωπο.

Πήγαιναν οι ιερείς στο μέτωπο?

Στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου, όπου ο Ελληνικός στρατός αντιμετώπισε την Ιταλική επίθεση, πολλοί ιερείς υπηρέτησαν ως στρατιωτικοί ιερείς ή εθελοντές. Βρέθηκαν κυριολεκτικά δίπλα στους στρατιώτες μέσα στα χαρακώματα, προσφέροντας εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, προσευχή, αλλά και λόγια παρηγοριάς.

Ιερέας ευλογεί τα όπλα στο μέτωπο το 1940 www.stratistoria.wordpress.com

Photo: Στρατιωτικός ιερέας ευλογεί τα όπλα.

Πηγή: www.stratistoria.wordpress.com

Ενώ ο στρατός πολεμούσε στα βουνά της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου, στα μετόπισθεν η Εκκλησία ανέλαβε τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Οι Μητροπόλεις και οι ενορίες οργάνωσαν συσσίτια, εράνους, συλλογή ρουχισμού και τροφίμων για τον στρατό και τις οικογένειες των επιστρατευμένων.

Η Εκκλησία ανέκαθεν συνδέονταν με την πορεία του Ελληνικού έθνους. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, έχοντας υπέρμαχο την Κυρία Θεοτόκο και τους Αγίους, κάτι το οποίο ομολογούν μάτια και χείλη ακόμα και ανθρώπων που δεν ταυτίζονται οι απόψεις τους με το πιστεύω της Εκκλησίας, αποκάλυψαν ακόμη φωτεινότερα, την σχέση πίστης και πατρίδας, Εκκλησίας και λαού, Εκκλησίας και Έθνους. Στα κηρύγματα, οι ιερείς μιλούσαν για τους ήρωες του 1821, για τη Θεοτόκο που «σκέπει το Έθνος» και για τη συνέχιση της ιστορικής αποστολής του ελληνισμού.

Η μορφή του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού

Μετά την Κατοχή της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονα, τον Μάιο του 1941, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ανέλαβε ο Δαμασκηνός Παπανδρέου, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα για την Εκκλησία και το έθνος. Ο Δαμασκηνός συνέχισε τη γραμμή πατριωτικής και φιλανθρωπικής δράσης. Μεγάλος αριθμός προσώπων του Κλήρου σε διάφορες βαθμίδες, Αρχιερείς, ιερείς, διάκονοι, μοναχοί και μοναχές, κοσμούν τις δάφνες του στεφάνου της άμυνας και του απελευθερωτικού αγώνα της περιόδου αυτής. Ακόμα και σε εκτελεστικά αποσπάσματα αλλά και σε αγχόνες στάθηκαν ανδρείοι, κλήρος και λαός.

Ιδιαίτερη θέση στην πολεμική προσπάθεια κατέχουν τα μοναστήρια. Οι μονές της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας βρέθηκαν κοντά στο μέτωπο και λειτούργησαν ως καταφύγια τραυματιών και κέντρα εφοδιασμού. Αυτός είναι και ο λόγος πυρπολήσεως και καταστροφής μερικών Μονών από τον εχθρό.

Στο Αλβανικό μέτωπο, ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος www.stratistoria.wordpress.com

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος, υπήρξε για τον Ελληνικό λαό, μια πνευματική δοκιμασία. Οι δύσκολες συνθήκες του μετώπου, το ψύχος, η πείνα και οι απώλειες αντιμετωπίστηκαν με ζωντανή και ένθερμη πίστη, με αδελφοσύνη, συναλληλία και αλτρουισμό. Οι στρατιώτες προσεύχονταν πριν από κάθε μάχη, έφεραν μαζί τους μικρές εικόνες ή Σταυρούς που είχαν ευλογήσει οι ιερείς τους.

Μετά τη λήξη του πολέμου και την απελευθέρωση της χώρας, το έργο της Εκκλησίας αναγνωρίστηκε ευρέως. Ο Ελληνικός λαός θυμόταν με ευγνωμοσύνη τους ιερείς που είχαν πολεμήσει, τους μοναχούς που είχαν βοηθήσει, και τους αρχιερείς που είχαν στηρίξει το έθνος στις πιο δύσκολες στιγμές.

Η συμβολή του κλήρου και της Εκκλησίας στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με στατιστικά στοιχεία. Ήταν κυρίως ηθική και πνευματική, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρωπιστική και πατριωτική. Βασικό χαρακτηριστικό της δύσκολης αυτής περιόδου,όσον αφορά τον ρόλο της Εκκλησίας ήταν η άμεση επαφή, σχέση και συμπαράσταση προς τον κάθε πλησίον, κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτου φυλής, δόγματος, χρώματος και αντιλήψεως. Η Εκκλησία ενέπνευσε τον λαό με λόγους πίστης και ελπίδας, στάθηκε στο πλευρό των στρατιωτών και των αιχμαλώτων, προσέφερε ανεκτίμητη φιλανθρωπική βοήθεια και έγινε σύμβολο ανθρωπιάς και ενότητας.

 

Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Κοκκίνης 1940 www.eeod.gr

Ο πόλεμος του 1940–1941 δεν ήταν μόνο στρατιωτικός, ήταν και πνευματικός αγώνας, όπου η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη για την πατρίδα ένωσαν έναν αγώνα ολόκληρο έθνος. Η Εκκλησία της Ελλάδος απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι αποτελεί ζωντανό οργανισμό στην ιστορία του Ελληνικού λαού. Η συμβολή της στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, παραμένει ένα λαμπρό παράδειγμα πίστης, ανθρωπιάς και θυσίας που εξακολουθεί να μην εμπνέει τις νεότερες γενιές, αλλά και έναυσμα για τη συμπαράσταση προς κάθε έθνος, κάθε λαό, κάθε άνθρωπο που βιάζεται και δυναστεύεται από οποιονδήποτε. επιβουλεύεται την ύπαρξη του.

ΕΡΕΥΝΑ / ΣΥΝΤΑΞΗ

Ιάκωβος Ιερομόναχος

Γρηγόρης Γαλάνης

Το προδικασμένο μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών

visit counter

Άρθρο γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη*

Σε όλες τiς γλώσσες υπάρχουν οι λέξεις συμφωνία, υπόσχεση, υπογραφή, φερεγγυότητα, εμπιστοσύνη.

Στις γλώσσες των βορειότερα από εμάς Βαλκανικών Λαών, υπάρχει και μία επιπλέον λέξη, μάλλον αμετάφραστη, η λέξη «μπέσα».

Οι λαοί αυτοί μάλιστα υπερηφανεύονται, γιατί έχουν την αποκλειστικότητα ύπαρξης και χρήσης της λέξης.

Όμως δεν αντιλαμβάνονται, ούτε αυτοί αλλά κυρίως ούτε εμείς, ότι όποια συμφωνία, υπόσχεση, υπογραφή και εάν εξασφαλίσεις από ένα βόρειο γείτονα μας, αυτό δεν αρκεί.  Χρειάζεται και μία επιπρόσθετη επιβεβαίωση, που στη καθημερινή πρακτική διατυπώνεται με την ερώτηση αμφισβήτησης και αμφιβολίας: «Μπέσα;» Για να υπάρξει πάντα μια τυπική απάντηση «Μπέσα!».

Στο τέλος της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν ανεγράφη το τυπικό: «Μπέσα;»-«Μπέσα!».

Τι θα συμβεί λοιπόν; Ποιο το μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών;

Εδώ είναι Βαλκάνια και εκτός από το «Μπέσα» υπάρχει και η «Μπαμπεσιά». Τώρα την ομοιότητα της ρίζας και των φθόγγων των λέξεων, ας το αφήσουμε να το εξετάσουν οι γλωσσολόγοι.

Στην βαλκανική πρακτική κρίνεται αναγκαία η επιβεβαίωση με την πρώτη (μπέσα), διότι συχνότερα, σχεδόν κατά κανόνα, συμβαίνει η δεύτερη (μπαμπεσιά).

Τι θα συμβεί λοιπόν; Οι θεωρίες και οι προσδοκίες πολλές. Ας ακολουθήσουμε όμως την βεβαία οδό, την πεπατημένη. Την ασφαλή οδό της πείρας, του ιστορικού προηγούμενου και της καταγεγραμμένης πρακτικής.

Ιστορικό προηγούμενο πρώτο:

Οι σκοπιανοί υπέγραψαν την ενδιάμεση συμφωνία. Την τήρησαν; Πανθομολογουμένως, φυσικά και όχι. Ό,τι μπορούσαν να καταστρατηγήσουν το έκαναν και μάλιστα με τον πιο απροκάλυπτο και μεθοδευμένο τρόπο.

Πραγματικό δεδομένο δεύτερο, πιο πρόσφατο:

Υπογράψαμε τη Συμφωνία των Πρεσπών (στο εξής ΣτΠ). Μίλησε ο πρωθυπουργός μας για φιλίες, κοινό μέλλον, κοινή προκοπή και προοπτική και πολλά ιδεαλιστικά. Και ενώ ο ΥΠΕΞ μας τραγουδούσε χαμογελώντας και χαριεντιζόμενος το «Hapy birthday», χειροκροτώντας και σιγολικνιζόμενος χαριτωμένα στον ρυθμό, και προτού στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής στη συμφωνία, ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ αναφέρθηκε, κατάμουτρα στον διαμεσολαβητή και στους συνυπογράψαντες, πέντε φορές στους «Μακεδόνες» του.

Δεν θα αναφερθούμε στα αναγραφόμενα στην ρηματική διακοίνωση, που προοιωνίζουν και προδιαγράφουν ξεκάθαρα τα επερχόμενα.

Ιστορικό προηγούμενο τρίτο:

Η συμφωνία της οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αλβανία. Η συμφωνία υπογράφηκε και κυρώθηκε κατά τα προβλεπόμενα, σε ένα κλίμα συνδιαλλαγής και αλληλοκατανόησης. Η Αλβανία εισέρχεται στο ΝΑΤΟ. Και μετ’ ού πολύ, ο μη εκλεγείς αλβανός πρόεδρος δημοκρατίας, προσβάλει στα αρμόδια δικαστήρια της Αλβανίας τη συμφωνία και την καταργεί. Η συμφωνία αυτή δεν ισχύει σήμερα και τελεί υπό επαναδιαπραγμάτευση. Αυτά στις μέρες μας.

Τα δεδομένα της συμφωνίας των Πρεσπών:

Κατά το Σύνταγμα της πΓΔΜ, μόνο η υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας (στο εξής ΠτΔ) δεσμεύει τη χώρα του στις διεθνείς Συμφωνίες.

Ο πρόεδρος Ιβανώφ δεν υπέγραψε τα της Συνθήκης των Πρεσπών. Μία βαρύτατη νομική πλημμέλεια** που προφανέστατα οδηγεί σε ακυρότητα. Επιπλέον διαφωνεί καθέτως με την ΣτΠ και μάλλον εκφράζει το 70% του λαού του, που δεν προσήλθε στο δημοψήφισμα.

Τον προσεχή Απρίλιο στην πΓΔΜ έχουν εκλογές ΠτΔ. Εκτιμάται αναμφίβολη εκλογή άλλου προσώπου στην θέση του ΠτΔ.

Εμείς πλέουμε πλησίστιοι για την κύρωση της ΣτΠ και η πΓΔΜ, μπαίνει στο ΝΑΤΟ.

Ποια κατά την γνώμη σας θα είναι η επόμενη κίνηση (σύντομα ή αργότερα) του πρώην ΠτΔ κ. Ιβανώφ, που δεν υπέγραψε την ΣτΠ, και ο οποίος εκ πεποιθήσεως διαφωνεί με αυτήν;

Λέτε να προσφύγει κατά της Συνθήκης των Πρεσπών; Να ακολουθήσει το προηγούμενο της Συμφωνίας της ΑΟΖ με την Αλβανία;

Συνηθίζεται να λέγεται ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Εδώ δεν επαναλαμβάνεται. Εδώ αντιγράφεται. Ποιος να μπει στον κόπο να σκεφτεί άλλον τρόπο; Αντιγραφή και επικόλληση.

Πόσο απονήρευτοι, αδιάβαστοι, απροετοίμαστοι, αδιάφοροι, αμελείς και αφελείς μπορεί να είμαστε;

Το μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι προδικασμένο από τους αδέξιους μικροκουτσαβακισμούς κάποιων και δυστυχώς όπως πάντα εις βάρος της φιλτάτης Ελλάδος μας.

Η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι η Ακύρωση της Συμφωνίας***, για λόγους τυπικών και ουσιαστικών παραλείψεων και παραβιάσεως διατάξεων όρων της Συμφωνίας, του Συντάγματος της πΓΔΜ και του Διεθνούς Δικαίου.

Η ΣτΠ είναι παγίδα. Είναι απάτη. Το μόνο πρακτικό αποτέλεσμα της είναι ότι μας αποστερεί και μας απογυμνώνει από τα ισχυρότατα Διπλωματικά όπλα*** που διαθέτουμε τώρα: Την αρμοδιότητα που μας δίνει ο ΟΗΕ για το ονοματολογικό και τη σύνδεσή του με την είσοδο στο ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Αποδεχόμενοι τη συμφωνία καταθέτουμε τα όπλα αμαχητί και μάλιστα χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Η κύρωση, αλλά και η μη κύρωση της, οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Μόνο η Ακύρωση της Συμφωνίας αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση.

Τέλος η ΣτΠ δε λύνει κανένα πρόβλημα. Είναι πανομοιότυπη περίπτωση με την συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου για το Κυπριακό. Δεν ήταν Λύση, αλλά απομείωσε και μετέτρεψε την περίλαμπρη νίκη του ηρωικού αγώνα του Κυπριακού Λαού (ΕΟΚΑ), στην απαρχή πολλαπλών επομένων προβλημάτων και δεινών, που ζούμε μέχρι σήμερα.

 Η συμφωνία των Πρεσπών θα πνιγεί στα βαλτόνερα της όχθης της λίμνης. Μια το 1949 και μια το 2019. Με μόνες αναμνήσεις το καπέλο του Κοτζιά,τη γραβάτα Ζάεφ-Τσίπρα και το μεγαλείο της ψυχής του συνόλου του Ελληνικού Λαού, ενάντια στο τσαλάκωμα των Εθνικών του Πιστεύω.

Ψηλά οι καρδιές.

Έλληνες Βουλευτές σταθείτε στο ύψος των Ιερών στιγμών.

Ακυρώστε την Συνθήκη των Πρεσπών.

Αλλιώς είστε συνένοχοι και συναυτουργοί σε μια πρωτοφανή μπάσταρδηΕθνογένεση.

Ανασταίνετε και αναζωπυρώνετε το Ιδεολόγημα του Μακεδονισμού.

Δεν υπάρχει Μακεδονικό Έθνος και Μακεδονικός Λαός. Οι Μακεδόνες είναι φύλο του αρχέγονου Ελληνικού Έθνους και του Ελληνικού Γένους. Δεν είναι ξεχωριστό έθνος.

Όποιος αισθάνεται Μακεδόνας είναι Έλληνας.

*Ο Ευαγ. Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

**Χάριν συντομίας και απλοποιήσεως του κειμένου, αναφέρθηκε μόνο ένας λόγος ακυρότητος. Αρμοδιότεροι επί του θέματος προσδιορίζουν και άλλους λόγους, πολλούς και σημαντικούς.

***Εκτενέστερη προσέγγιση υπάρχει στο άρθρο «Υπάρχει συμφέρουσα Εθνικά λύση στην Συμφωνία των Πρεσπών;» που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο στις 20-1-19

ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ Φωνή ἀγωνίας Κλήρου καί Λαοῦ γιά τήν ἁγιοτόκο καί αἱματοβαμμένη Μακεδονία μας.

visit counter

Ὁ προφήτης Ἰωνᾶς ἔζησε κατά τόν ὄγδοο π.Χ αἰῶνα. Κατά τά χρόνια ἐκεῖνα, ἠ πόλις Νινευή ἦταν μιά πόλις βουτηγμένη μέσα στήν ἁμαρτία. Οἱ κάτοικοί της, ἄρχοντες καί λαός μαζί, εἶχαν ἐγκαταλείψει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί εἶχαν παραδοθεῖ στίς μάταιες ὑλικές ἀπολαύσεις καί στήν ανθρωποκτόνο λατρεία τῆς σάρκας. Μέ τρόπο θαυμαστό, ὁ προφήτης Ἰωνᾶς καταφθάνει στήν Νινευή καί μέ ἐντολή τοῦ Θεοῦ προφητεύει τήν καταστροφή της πόλεως, διδάσκοντας ταυτοχρόνως στούς Νινευίτες τήν δύναμη καί τήν ἀξία τῆς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί τῆς μετάνοιας.

Οἱ Νινευίτες ἄκουσαν μέ προσοχή τόν προφήτη Ἰωνᾶ. Φοβήθηκαν ἀπό τόν προφητικό του λόγο καί συνετίσθηκαν. Λούστηκαν στά δάκρυα γιά τίς ἁμαρτίες τους. Νήστεψαν σαράντα ἡμέρες καί ἐπέδειξαν εἰλκρινή καί φιλότιμη μετάνοια.

Ὁ Θεός εἶδε τήν μεταστροφή τους, εἶδε τόν κόπο τῆς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί τῆς μετανοίας τους, καί ὡς φιλεύσπλαχνος καί δίκαιος Πατέρας πῆρε ἀμέσως τόν λόγο Του πίσω. Συγχώρεσε καί μέ τά δυό Του χέρια τούς μετανοημένους Νινευίτες καί ἔτσι ἠ πόλις τῆς Νινευή σώθηκε άπό τήν προαναγγελθεῖσα καταστροφή.

Οἱ Ἕλληνες οἱ σημερινοί, πόσο ἄραγε ἀπέχουμε ἀπό τήν ἀκόλαστη καί ἁμαρτωλή ζωή τῶν τότε Νινευιτῶν; Καί πόσο μακριά μπορεῖ νά εἴμαστε ἀπό μιά καταστροφή τῆς Πατρίδας μας, γιά τούς ἴδιους λόγους, πού προφητεύτηκε τότε καί ἡ καταστροφή τῆς Νινευή;
Νά ποῦμε, ὅμως, καί τό ἄλλο: Εἶναι ἤ δέν εἶναι ὁ ἴδιος Θεός καί σήμερα, μέ τήν ἴδια εὐσπλαχνία, μέ τό ἴδιο ἔλεος, μέ τήν ἴδια δικαιοσύνη, ὅπως καί τότε;

Ἀδελφοί, σύνδουλοι καί συνοδίτες στόν ἀγῶνα τόν πνευματικό, τί λέτε; Ξεκινᾶμε νά μιμηθοῦμε στήν συντριβή καί στήν μετάνοια τούς φαύλους καί ἁμαρτωλούς Νινευίτες, πού τόσο τούς μοιάζουμε στήν ἁμαρτωλή τους ζωή;

Σήμερα στήν Πατρίδα μας, δέν χρειάζεται νά ξαναβγεῖ ὁ προφήτης Ἰωνᾶς καί νά μιλήσει. Διότι τά προφητευμένα, ἤδη τά ζοῦμε καί τά βιώνουμε. Ἁμαρτήσαμε καί δέν μετανοήσαμε. Δέν εἴπαμε οὔτε ἕνα ‘’ἥμαρτον’’.

Σφάλαμε καί δέν ζητήσαμε οὔτε μία συγγνώμη ἀπό τόν Κύριό μας.

Καί τώρα, νά πού ἦρθε καί ἡ ὥρα τῶν λογαριασμῶν. Ἡ ὥρα τῆς Θείας Δικαιοσύνης. Τῆς Δικαιοσύνης ἐν ἀγάπῃ καί φιλανθρωπίᾳ ἀφάτῳ. 

Ἀπό τήν μιά μεριά, ἡ Πίστη μας, ἡ πολυτίμητη Ὀρθοδοξία μας, ἔχει μπεῖ στό ἐκτελεστικό ἀπόσπασμα. Αἱρετικοί καί αἱρέσεις ἐπιτίθενται μέ βαναυσότητα. Σχίσματα καί διαιρέσεις ταλανίζουν τήν Ἐκκλησία, πληγώνουν τό Σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Λύκοι προβατόσχημοι ἔχουν εἰσβάλει στήν μάνδρα τῶν θεουμένων καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο νά κατασπαράξουν τά πρόβατα τά λογικά τῆς ποίμνης τοῦ Κυρίου Ἡμῶν  Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ προδοσία τῆς Πίστεως πραγματοποιεῖται πλέον ἐντελῶς ἀπροκάλυπτα.

Καί ἀπό τήν ἄλλη, ἡ Πατρίδα μας ἡ ἀγαπημένη, ἡ μάνα μας ἡ Ἑλλάδα, ζεῖ μέσα στήν τυραννία, μέσα στά βάσανα, μέσα στήν στέρηση, στήν εἰρωνεία καί στήν περιφρόνηση. Τά χρέη μᾶς πνίγουν. Ἡ σκληρότητα τῶν δανειστῶν μας, μᾶς στραγγαλίζει. Ἡ ἀνικανότητα τῶν ἀρχόντων μας, μᾶς θλίβει καί μᾶς ἀπογοητεύει. Ἡ προδοσία σέ βάρος τῆς Μακεδονίας μας καί ὅχι μόνον, πλημμυρίζει τίς καρδιές μας ἀπό ἱερή ἀγανάκτηση καί ὀργή.

Μά ἐπιτέλους! Εἴμαστε ἤ δέν εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί; Πιστεύουμε ἤ δέν πιστεύουμε στό Ἔλεος καί στήν Εὐσπλαχνία τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ; Σώζει ἤ δέν σώζει τὀ ‘’ἥμαρτον’’ καί τό δάκρυ τό καυτό τῆς μετανοίας;

Τότε, γιατί δέν σπεύδουμε νά μιμηθοῦμε τούς Νινευίτες στήν λυτρωτική τους ἐσωτερική συντριβή καί μετάνοια; Ἐκεῖνοι τό ἔκαναν καί σώθηκαν. Γιατί νά μή τό κάνουμε κι ἐμεῖς, γιά νά σωθοῦμε;

Ἐκεῖνοι, νήστεψαν σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες. Ἐμεῖς, ἄς νηστέψουμε τοὐλάχιστον τρεῖς.

Ἐκεῖνοι, λούστηκαν στά δάκρυα καί ντύθηκαν σακιά καί κουρέλια.

Ἐμεῖς, ἄς ἀνάψουμε ἕνα κερί κι ἄς στερηθοῦμε ἔστω γιά μιά ἑβδομάδα τά γλέντια, τά στολίδια καί τά ἐνδύματα τά πολυτελῆ. 

Ἐκεῖνοι προσευχήθηκαν μέ θέρμη σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες. Τί εἶναι γιά ἐμᾶς νά προσφέρουμε, θυσία στόν Κύριό μας, τόν κόπο μιᾶς ὁλονυκτίας;

Γονυπετεῖς παρακαλοῦμε τούς σεπτούς μας Ἱεράρχες, νά ἀποφασίσουν, σήμερα κιόλας, τρία ἁπλά πράγματα:

1^ον. Νά κηρύξουν τριήμερη αὐστηρή νηστεία σέ ὁλόκληρη τήν Ἑλληνική ἐπικράτεια.

2^ον. Νά παρακινήσουν τόν Ὀρθόδοξο Ἑλληνικό Λαό, νά πάει μέσα στό τριήμερο γιά ἐξομολόγηση.

3^ον. Νά γίνει ὁλονυκτία κατά τήν τρίτη ἡμέρα τῆς νηστείας σέ ὅλα τά μοναστήρια τῆς Πατρίδας μας καί σέ ὅλες τίς πόλεις καί τά χωριά, ὅπου κατοικοῦν Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.

Σ’ αυτές τίς δύσκολες καί κρίσιμες ἱστορικές στιγμές πού διερχόμαστε, ποιός Ἕλληνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός  μπορεῖ  νά κοιμᾶται ἥσυχος;

Φωνή ἀγωνίας Κλήρου καί Λαοῦ

γιά τήν ἁγιοτόκο καί αἱματοβαμμένη Μακεδονία μας.                  22.1.2019

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ και η τύχη της συμφωνίας των Πρεσπών.

visit counter

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τους σκοπιανούς και τους σπόνσορες τους αλλά και για όλους που σιγοντάρουν πάνω σε αυτό το έκτρωμα που λέγεται συμφωνία. 

«Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ κλωτσάει και παίζει δυνατά για την Μακεδονία»... 

Το όνομα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ δεν το δίνει ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ «τελεία και παύλα»… 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2015: 

η Μακεδονία στο επίκεντρο του προσφυγικού κύματος με το ανθρώπινο μποτιλιάρισμα των ψυχών στα Ελληνο σκοπιανά σύνορα βλ. Ειδομένη, ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά το περήφανο δημοψήφισμα του ΟΧΙ σεΝΑΙ της 5ης Ιουλίου. 

Σας λέει τίποτε;

Γιατί εμάς μας λέει πολλά, καθ’ ότι στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ του δημοψηφίσματος και του κλεισίματος των συνόρων στην Ειδομένη, συναντήσαμε απρόοπτα ομάδα Ιταλών παπάδων (βλ. Βατικανό) που ενημερωνόταν για την … «ιστορικότητα της περιοχής». 

Τότε αναρωτηθήκαμε γιατί; 

Σήμερα γνωρίζουμε…. 

ΙΟΥΝΙΟΣ 2018: 

ο νέος άξονας των διακινητών ανθρωπίνων ζωών άλλαξε. 

Το Αιγαίο έγινε επικίνδυνο και άνοιξε η διαδρομή Έβρος (ποτάμι) Εγνατία οδό (καρφί) για Θεσσαλονίκη, την μελλοντική πρωτεύουσα των Βαλκανίων που ονειρεύονται οι σπόνσορες.

Και αυτά τα τρισάθλια πραγματοποιούταν την στιγμή, που αποκορυφωνόταν οι διαπραγματεύσεις για την νέα ονομασία των Σκοπίων.

Σας λέει και αυτό κάτι; 

ΦΥΣΙΚΑ ΠΟΛΛΑ, δεν πρέπει να είσαι ειδικός στρατηγικός αναλυτής για να τα κατανοήσεις. 

Επίσης σας λένε τίποτε οι όμορφες ονομασίες των περιφερειών της διηυρυμένης αυτοδιοίκησης στην Μακεδονία μας; 

Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης- Κεντρικής Μακεδονίας – Δυτ. Μακεδονίας; 

Δείτε τι όμορφα όλα αυτά κουμπώνουν με την νέα ονομασία των Σκοπίων, την ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. 

Σε μια γενιά από τώρα, μπορεί μια πολιτική μετάλλαξη σαν την σημερινή (ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΟΙ) να ενώσει την «Νότια Μακεδονία» με την Βόρεια Μακεδονία, ώστε η Βόρεια Μακεδονία να μην στενοχωρείτε ως περίκλειστο κράτος; 

Να ποιο είναι το κερασάκι στην τούρτα… 

Το περίκλειστο κράτος των Σκοπίων και πως θα τα ανοίξουμε προς το ΑΙΓΑΙΟ… 

«Το Άρθρο 13 της Συμφωνίας με τα Σκόπια αναφέρει: 

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το δεύτερο συμβαλλόμενο μέρος, τα Σκόπια, είναι περίκλειστο κράτος, τα συμβαλλόμενα μέρη θα καθοδηγούνται από τις σχετικές προβλέψεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας». 

Τι λέει το Αρθρο 13: Οτι σε περίπτωση κύρωσης αυτής της συμφωνίας ως έχει, το κράτος των Σκοπίων επειδή είναι ένα περίκλειστο κράτος θααπαιτήσει πρόσβαση στο Αιγαίο για θέματα αλιείας κυρίως. 

Και επειδή αρχίζει η απορία να γιγαντώνεται…, τίθεται το εξής απλό ερώτημα. 

Από τη στιγμή που η Ελλάδα θα αποφασίσει να ανακηρύξει ΑΟΖ, και υπάρχουν κάποια δικαιώματα του περίκλειστου κράτους, γιατί υπάρχει η ανάγκη να υπάρχει χωριστό Άρθρο στην συμφωνία; 

Ποιος είναι ο ιδιαίτερος λόγος, που υποχρεούται η Ελλάδα να υπογράψει και να συνομολογήσει ιδιαίτερο άρθρο, που περιλαμβάνεται για το Δίκαιο της Θάλασσας;»  

https://www.pentapostagma.gr/ 14 Ιουνίου 2018

Και να ήταν μόνο το θέμα της ΑΟΖ, είναι και τόσα όλα που προσπαθούν εμβόλιμα και ύπουλα να κατοχυρώσουν. 

Είναι γνωστό ότι αυτοί που υπογράφουν τέτοιες διεθνείς συμβάσεις ούτε φιλέλληνες είναι στην πλειοψηφία τους, ούτε αγαπούν την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και κινούνται από τους γνωστούς κύκλους της νέας εποχής, της διαβολεμένης. 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ όμως ζει και αρδεύεται στην Ελληνικοτάτη Μακεδονία και μάλιστα είναι έτοιμη να αρδεύσει και τους γείτονες, αρκεί να είναι καλοπροαίρετοι. 

Σιγά- σιγά μαθαίνουν οι πιστοί, ότι ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ ένα μεγάλο κομμάτι της επίγειας σταυροαναστάσιμης πορείας του το διέδραμε σε χρόνια δίσεκτα για την Πατρίδα, στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. 

Εκινείτο μεταξύ της Βορείας Ηπείρου - Καστοριάς ( Δυτική Μακεδονία) με την ζωντανή ρωμιοσύνη των χρόνων του Δεσποτάτου της Ηπείρου και διέδραμε προς την Θεσσαλονίκη που είχε πέσει ήδη στα χέρια των τούρκων. 

Από την συμβασιλεύουσσα του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ χρησιμοποιώντας την λίθινη Εγνατία οδό μπορούσε να φτάσει μέσω Φιλίππων και ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΗΣ, στην Θράκη και από εκεί ήταν εύκολη η πρόσβαση του στο Ελεύθερο ακόμα κομμάτι της Ρωμιοσύνης για να φτάσει στην ΠΟΛΗ του ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. 

Τι δουλειά είχε ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ θα αναρωτιέστε; 

Η Μακεδονία γνώρισε χρόνια πριν παρθεί η ΠΟΛΗ από τους Αγαρηνούς, την βαρβαροκρατία.

Και τι ήταν η ΒΑΡΒΑΡΟΚΡΑΤΙΑ; 

Όταν μπήκαν οι τούρκοι στην Θεσσαλονίκη αμέσως εφήρμοσαν το παιδομάζωμα, τον γενιτσαρισμό και τον κεφαλικό φόρο. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ μαζί με τον Διάκονο του ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ διέδραμαν αυτή την αγιοποτισμένη γη, διδάσκοντας και παρηγορώντας τον πονεμένο πιστό λαό. 

Άλλωστε από ένα ακρογιάλι αυτής της γης προς την Θράκη πέρασαν μετά την Άλωση της ΠΟΛΗΣ μαζί με άλλες κατατρεγμένες ψυχούλες στο Νησί της Λέσβου για να ολοκληρώσει εκεί στον Ένηπτο Λόφο των Καρυών της Θερμής και στην Σταυροπηγιακή Ιερά Μονή του Γενεθλίου της Θεοτόκουτην επίγεια βιοτή του. 

Τα μαρτύρια των ΝΕΟΦΑΝΩΝ αυτών ΑΓΙΩΝ γνωστά, τιμώμενα σήμερα εν ύμνοις και ωδαίς πνευματικές. 

Στους πόνους των μαρτυρίων τους προσετέθηκε και το μαρτύριο της δωδεκάχρονης Θερμιώτισσας ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΟΥΛΑΣ 

Τα Θαύματα αυτών των ΑΓΙΩΝ της Λέσβου παγκοσμίως πασίγνωστα, ενώνουν την γη με τον ουρανό και μας διαπαιδαγωγούν δεόντως… 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ εμφανίζεται πολλάκις υποστατικά μέσα σε νοσοκομεία (χειρουργεία), σε δύσκολες στιγμές μεταφέροντας το μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας μας. 

Όμως όσοι αξιώθηκαν να τον αντικρύσουν παρ όλη την αμαρτωλότητα τους, έχουν να πουν, ότι έβλεπαν ένα γλυκό, αλλά συνάμα αυστηρό ΑΓΙΟ. 

Άλλους τους χάιδεψε και τους παρηγόρησε, άλλους τους κλώτσησε και τους νουθέτησε. 

Άραγε τι θα κάνει με δαύτους που δίνουν την ιστορία της Μακεδονίας και λένε ξεδιάντροπα ότι λύνουν προβλήματα χρόνων; 

Θα σας πούμε ένα περιστατικό που αναφέρεται στο θαυμαστό συναξάρι της ανεύρεσης των ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ του στις 23 Ιουνίου του 1959. 

Όταν βρέθηκαν τα Ιερά Λείψανα του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ πάνω στον λόφο των Καρυών της Θερμής της Λέσβου για να μην είναι εκτεθειμένα, τα έβαλαν στην Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου στο χωριά της Θερμής. 

Εκεί ο Ιερέας έκρινε σε πρώτη φάση καθότι δεν είχε γίνει ακόμη η αγιοκατάταξη του ΑΓΙΟΥ, να βάλλει τα ιερά λείψανα σε μια ξύλινη λειψανοθήκη και να την κλείσει με ασφάλεια. 

Τότε παρουσιάστηκε ο ΑΓΙΟΣ θυμωμένος και είπε σε κατοίκους της Θερμής 

- Αν δεν ανοίξει η λειψανοθήκη μου και η εκκλησιά να παραμένει ανοικτή συνέχεια για να έρχεται ο κόσμος να με προσκυνάει 

- Να το ξέρετε θα κάνω ζημιά… 

- Αρκεί τόσα χρόνια που ήμουν μέσα στο χώμα… 

Είναι βεβαιόπιστο ότι ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ που αγαπάει ιδιαιτέρως την Μακεδονία, τώρα που προσπαθούν να κλείσουν τα διεθνή συμφέροντα την ΙΣΤΟΡΙΑ της σε μια «ξύλινη λειψανοθήκη συμφωνιών» και δεν θα αφήνουν την ανθρωπότητα να έρχεται και να προσκυνάει αυτή την ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ σαν Πανανθρώπινη Πολιτισμική Αλήθεια… 

ΝΑΙ για αυτό τον λόγο ο ΑΓΙΟΣ θα κάνει ΖΗΜΙΑ… 

ΝΑΙ ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ ρίχνει γερές κλωτσιές για παιδαγωγία όταν εξαντλούνται όλα τα άλλα. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ παίζει ήδη πολύ δυνατά και θα κάνει «ζημιές» δηλ. θα νουθετήσει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας