Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ.(Μία αντιρρητική θέση)

visit counter

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικός)

Εισαγωγικά.

Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε σε Μητρόπολη της Αττικής, μετά την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από το πίσω μέρος της Αγίας Τραπέζης, εκτός των άλλων, ανέδειξε και ένα νέο πρόβλημα. Την άγνοια του χριστεπωνύμου πληρώματος εκτός των άλλων και για τις Λατινικές επιδράσεις στην Ορθόδοξη λατρεία. Γνωρίζουμε την οικουμενιστική νοοτροπία του επισκόπου της συγκεκριμένης Μητρόπολης. Ο Επίσκοπος αυτός είναι  υπέρμαχος  του ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΥ  και προέβη και σε άλλες  οικουμενιστικές ενέργειές, για τις οποίες το χριστεπώνυμο πλήρωμα ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕ ΠΛΗΡΩΣ. Όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια,  όλες οι μαρτυρίες των ειδικών λειτουργιολόγων, της λειτουργικής θεολογίας  και των υπαρχόντων μοναστηριακών τυπικών ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΟΥΝ το  χριστεπώνυμο πλήρωμα.

Δυστυχώς, κάποιοι υπερ-ορθόδοξοι αντι-οικουμενιστές θεώρησαν την αντίδραση του λαού  για την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από το πίσω μέρος της Αγίας Τράπεζας ως υγιή ορθόδοξη αντίδραση, χωρίς να ερευνήσουν  περισσότερο το θέμα. Δυστυχώς,  υπάρχουν  λατινικές πρακτικές που  έχουν εισβάλλει στην  Ορθόδοξη λατρεία και λόγω έλλειψης σωστής κατήχησης οι περισσότεροι τα αγνοούν.

Αποτέλεσμα των λατινικών επιδράσεων αυτών είναι να αναπαράγουμε την ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ της Σταύρωσης την οποία προβάλλουμε ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΩΣ.(!!!!!;;;;) και ποικιλοτρόπως. Δηλαδή, αγωνιζόμαστε υποτίθεται Ορθοδόξως, για να διατηρήσουμε κάθε ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ στην ορθόδοξη λατρεία. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο.

 Στο παρακάτω άρθρο προσπαθούμε να διερευνήσουμε το θέμα, αφού προηγουμένως ξεκαθαρίσουμε ότι άλλο είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ (=μόνο σχήμα) και άλλο ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ (=Σταυρός + Χριστός).

Περισσότερα στον παρακάτω σύνδεσμο.

https://fdathanasiou.wordpress.com/2024/09/09/%ce%bf-%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b9%ce%b5%cf%81/

Η ΙΕΡΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ, Η ΑΓΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ

visit counter

 

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού).

Η ιερά προσκομιδή είναι η αυτοτελής, πλέον, ακολουθία που προηγείται της Θείας Λειτουργίας και έχει σκοπό την προετοιμασία, την ευλογία των ευχαριστιακών ειδών, του άρτου και του οίνου, ώστε αυτά να μεταβληθούν κατά τη θεία λειτουργία σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

Το Άγιο δισκάριο ως μικρογραφία της Εκκλησίας

Το δισκάριο περιέχει: (αριστερή εικόνα).

1. Τον Αμνό

2. Τη μερίδα της Θεοτόκου

3. Τις  μερίδες των αγγέλων και όλων των αγίων και τοποθετούνται αριστερά του Αμνού. Οι άγιοι που μνημονεύονται είναι οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι, οι Θεοπάτορες μαζί με τον άγιο της ημέρας και τελευταίος ο Πατέρας της Εκκλησίας που συνέγραψε την τελούμενη Θεία Λειτουργία.

4. Τη μερίδα του Επισκόπου

5. Μερίδες ζώντων

6. Μερίδες κεκοιμημένων

Όπως βλέπουμε έτσι συναγμένους επάνω στο δισκάριο τον Κύριο και δίπλα Του τη Θεοτόκο, όλους τους αγίους αγγέλους και δικαιωμένους ανθρώπους, τα ζώντα και τα κεκοιμημένα μέλη της Εκκλησίας ως μία πνευματική οικογένεια, μία σύναξη γύρω από το Χριστό, είναι ωσάν να βλέπουμε την εικόνα της οικουμενικής Εκκλησίας, της στρατευόμενης και της θριαμβεύουσας, συνηγμένης επί τω αυτώ σε κάθε θεία λειτουργία, ώστε να πραγματοποιείται κάθε φορά σε κάθε λειτουργία η προσευχή του Κυρίου προς τον Πατέρα Του «ίνα πάντες εν ώσιν». Αυτό συνιστά τον εκκλησιολογικό χαρακτήρα της ιεράς προσκομιδής. Άριστη περιγραφή αυτής της εικόνας μας δίδει ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.

ΒΑΣΙΚΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΣΟΙ ΜΝΗΜΟΝΕΥΤΟΝΤΑΙ (ΖΩΝΤΕΣ - ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΙ)  ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ.

Όμως, παράλληλα, αυτή η σύναξη πάνω στο ιερό δισκάριο κατά τρόπο μυστικό και εσχατολογικό είναι μία εικόνα, πρόγευση της βασιλείας του Θεού, όπου ο Κύριος-Βασιλεύς ως επί του θρόνου Του κάθεται επί του δισκαρίου και γύρω Του είναι συνηγμένη όλη η Εκκλησία και αναμένει την τελική κρίση και δικαίωση, πράγμα το οποίο άριστα αποτυπώνεται εικονογραφικά με το θέμα της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου και της τελικής κρίσεως, ιδιαίτερα στους πρόναους των μοναστηριακών Ναών.

Διηγήσεις από τα συναξάρια των Αγίων

Από τον βίο της Οσίας Μελάνης της Ρωμαίας ((338-439 μ. Χ.).

Διασώζεται στις σελίδες του βίου της και η εκκλησιολογική (κριτική) διαμαρτυρία της Αγίας προς λειτουργό ιερέα, που μνημόνευσε αιρετική στην Αγία Αναφορά της Θ. Λειτουργίας.

Μεταφρασμένο κείμενο. Διηγείται ο λειτουργός ιερέας.

 «Όπως μνημόνευσα λοιπόν στην αγία αναφορά το όνομα της γυναίκας ενός υπάτου μαζί με τους κεκοιμημένους, η οποία τελείωσε το βίο της στη ξενιτιά, στους αγίους Τόπους – διότι έχουμε τη συνήθεια εμείς να το κάνουμε αυτό, ώστε να μεσιτεύουν για εμάς τη φοβερή εκείνη ώρα – και επειδή είχε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί μας, με εμάς τους ορθοδόξους, κάποιοι μας πληροφόρησαν ότι είναι αιρετική∙ τόσο αγανάκτησε η ευλογημένη (δηλ. η Οσία Μελάνη), ώστε αμέσως, την ίδια στιγμή, να μου φωνάξει αυθόρμητα∙ «Ζει ο Κύριος, αν την ονομάζεις – μνημονεύεις, δεν θα κοινωνώ από την προσφορά σου». Κι όταν της έδωσα το λόγο μου πάνω στο άγιο θυσιαστήριο, ότι ποτέ πια δε θα τη μνημονεύσω, απάντησε∙ «Πολύ είναι και μία φορά! Επειδή τη μνημόνευσες, δεν κοινωνώ».

(πηγή: ΜΗΤΕΡΙΚΟ ΤΟΜΟΣ ΣΤ -ΕΚΔΟΣΗ  «Ι. Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου», στις σελίδες 205-323 όπου  υπάρχει (εκτεταμένος) ο βίος της Οσίας Μελάνης)

ΣΧΟΛΙΑ

1. Η μνημόνευση στην Αγία Αναφορά (εκφώνως) προϋποθέτει ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ στην Ιερά Προσκομιδή (μιστικώς). Δηλ. όσα ονόματα εκφώνως μνημονεύονται, έχουν μνημονευθεί μυστικά στην Ιερά Προσκομιδή με εξαγωγή μερίδος.

2. Η Οσία θεωρούσε πως είναι παράβαση της ορθόδοξης πίστης (και μολυσμός πίστεως), η μνημόνευση αιρετικών (έστω και λαϊκών)  την ώρα της αγίας αναφοράς. Κατά τη συστολή των Τιμίων δώρων (ένωση Σώματος και Αίματος κατά την οποία  Λειτουργός  ρίχνει τις μερίδες μνημόνευσης στο Δισκοπότηρο), τότε προκύπτει μολυσμός του Μυστηρίου, επειδή πνευματικά ακάθαρτη μερίδα τη βάλαμε στο Άγιο Ποτήριο.

3. Μόνο ΜΙΑ ΦΟΡΑ έγινε η  μνημόνευση της  αιρετικής στην προσκομιδή και στην Αγία Αναφορά  και αυτό  ήταν η αιτία να διακόψει η Οσία Μελάνη τη Μυστηριακή και ως εκ τούτου την εκκλησιαστική κοινωνία (αποτείχιση) με τη συγκεκριμένη τοπική εκκλησία.

Τι διδασκόμαστε από αυτό; Ότι, όταν μνημονεύονται  ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ, διακόπτουμε την εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς που τους μνημονεύουν.

Ο κ.Ν.Σακαλάκης έγραψε και τα εξής με αφορμή το γεγονός αυτό από το βίο της Οσίας:

«Το ομολογιακό βάρος της εκκλησιολογικής στάσης της Οσίας Μελάνης «αντιμετωπίζεται» από το πλήρωμα, σήμερα, με δύο τρόπους, έναν άμεσο και έναν έμμεσο. Ο άμεσος στηρίζεται στην πλήρη άγνοια (άσχετοι) της ιστορίας  των  αγίων,  ο  δεύτερος  (έμμεσος)  τρόπος απηχείται στα εγχειρήματα διατυπώσεως θεωριών με σκοπό να εξοβελίσουν το καθήκον τους, ως πολεμική ιερά, έναντι της παναιρέσεως του οικουμενισμού, δηλ. εφευρίσκουν «δυνητικές» δικαιολογίες, ότι (δήθεν) θα προκληθούν σχίσματα στην Εκκλησία από την διακοπή μνημόνευσης των σημερινών αιρετικών επισκόπων ή ας γίνουμε πιο ευαίσθητοι στην προσωπική κάθαρση ή ας μείνουμε εντός εκκλησίας κ.λ.π.

Στην προοπτική που έχει διανοίξει η ομολογιακή – εκκλησιολογική στάση της Οσίας Μελάνης, είναι ανάγκη ο κάθε πιστός να επαναξιολογήσει τη σχέση του με τους αιρετικούς ποιμένες. Να μιμηθεί δηλ. την Οσία Μελάνη

Το φρόνημα της Αγίας Μελάνης περί «μη ονομάζειν αιρετικούς εν τη αγία αναφορά», συνιστά υποχρεωτικότητα διακοπής της μνημονεύσεως των σημερινών οικουμενιστών επισκόπων. Αν θελήσει κανείς να αποτιμήσει την σημερινή Μοναχική – Μοναστηριακή πραγματικότητα με μέτρο την Οσία Μελάνη, θα είναι πολλαπλή η διαπίστωση ομολογιακής ανεπάρκειας. Θωρακίζονται (κρύβονται) πίσω από ασκητικά κείμενα, ανεχόμενοι την αίρεση στο όνομα, φευ, του αγιασμού και της υπακοής!

Σήμερα, οι σκέψεις (και μόνο) περί μη εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους αιρετικούς επισκόπους απωθούνται. Δεν φθάνουν καν στη συνείδηση. Εκλαμβάνονται ως ανταρσία κατά της Εκκλησίας. δυστυχώς!»

Ένα άλλο παράδειγμα που αποδεικνύει τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ παλαιών και νεοφανών Αγίων είναι και το παρακάτω από το βίο του Οσίου Ευμενίου (Σαριδάκη) στο βιβλίο του Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου. 

«Ο Άγιος Νικηφόρος ο λεπρός και ο γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης».

Γράφει ο μοναχός Ιερόθεος (πνευματικό τέκνο του αγ. Ευμενίου):

«Ο  Γέροντας μου εκμυστηρεύθηκε ότι μνημόνευσε στην Πρόθεση τον ευρωπαίο γνωστό ανθρωπιστή Ραούλ Φολερώ, παπικό στο δόγμα, επειδή είχε ευεργετήσει το Λεπροκομείο και ήταν πολύ καλός άνθρωπος. Τότε, άγγελος Κυρίου του πέταξε τη μερίδα από το άγιο Δισκάριο τρεις φορές. Την τρίτη φορά, του εμφανίσθηκε λέγοντάς του ότι εκεί (στην Πρόθεση) έχουν θέση μόνο τα μέλη της Εκκλησίας. Του εξήγησε ότι στο κομποσχοίνι του μπορεί να βάλει τους πάντες, αιρετικούς, ετεροθρήσκους, φονιάδες, εγκληματίες, ασελγείς, ζώντες και κεκοιμημένους, το πλήρωμα όλης της οικουμένης. Στην Ευχαριστιακή Αναφορά όμως, μόνο τους Ορθοδόξους, γιατί αυτοί αποτελούν τα μέλη της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας» (Σελ. 89).

Τα Εγκώμια και ο Επιτάφιος της Παναγίας.Ένα καινοφανές έθιμο της «φολκλορικής» Ορθοδοξίας

visit counter

Τα Εγκώμια και ο Επιτάφιος της Παναγίας.Ένα καινοφανές έθιμο της «φολκλορικής» Ορθοδοξίας

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (εκπαιδευτικού-χημικού)

Από τα τέλη περασμένου (20ου αι), τα Εγκώμια της Παναγίας και ο Επιτάφιος  άρχισαν  δειλά-δειλά να εισέρχονται  στη  λατρεία,   και να «εξαπλώνονται»,   συν  τω χρόνω, σ’  Ενορίες  της Ελλαδικής Εκκλησίας, ακόμα και σ’  Ελληνορθόδοξες Ενορίες  της Διασποράς, ακόμα και σε Μοναστήρια, (εκτός από τα Αγιορείτικα Μοναστήρια).

Το αυτό έθιμο κατακτά έδαφος στην εποχή των καινοτομιών και της φολκλορικής «ορθοδοξίας»! Στην Εκκλησία, λοιπόν, στην οποία ο Οικουμενισμός επιτρέπει ανεξέλεκτα στον καθένα να αυτοσχεδιάζει, ο Επιτάφιος και τα Εγκώμια της Θεοτόκου είναι μια ακολουθία που αρέσει, γιατί προσφέρει …θέαμα. Μια μεταλλαγμένη Μαριολατρεία κάνει προσπάθεια να προστεθεί στα ήδη «διεμβολήσαντα» τον ορθόδοξο χώρο!

Τα εγκώμια της Παναγίας.

Ξεκίνησαν από τις Κυκλάδες, κατά το μέσα του 19ου αι. προκαλώντας σύγχυση στην Εκκλησία. Το θέμα έφθασε στην Ιερά Σύνοδο  (Απρίλιος 1865).   Και υπό την Προεδρία του  αοιδίμου Μητροπολίτου  Αθηνών Θεοφίλου, συζήτησε το θέμα.  Και οι Συνοδικοί Αρχιερείς,  «επόμενοι τοις αγίοις Πατράσιν»,  δεν επέτρεψαν την εισαγωγή τους στη λατρεία, έστω και αν ήταν ύμνοι που εξυμνούσαν την Μητέρα του Χριστού.   Το σκεπτικό τους ήταν,   πως  τιμούμε δέοντως την Παρθένο,  όταν σεβόμαστε την τάξη της Εκκλησίας, και όχι όταν την καταφρονούμε. Απέστειλαν λοιπόν  «προς τους κατά το Κράτος Σεβασμιωτάτους Ιεράρχας»,  την υπ’αριθμ 135, αριθμ. πρωτ. 4319, 21/4/1865,  Εγκύκλιο,  «περί απαγορεύσεως Επιταφίου ύμνου εις την εορτήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου»,  επισημαίνοντας:  «… η  τοιαύτη ακολουθία είναι ασυνήθης και πάντη ξένη εις την καθ’ όλου ορθόδοξον Ανατολικήν του Χριστού Εκκλησίαν».  (δημοσιεύεται στην συνέχεια)

Τα λεγόμενα «εγκώμια της Παναγίας» δεν ανήκουν στους επίσημους ύμνους της ᾿Εκκλησίας, με τους οποίους οι άγιοι πατέρες όρισαν εδώ και αιώνες να τιμούμε αυτήν την σημαντική εορτή. Γι᾿ αυτό και δεν υπάρχουν στο μηναίο στην ακολουθία της 15ης Αυγούστου, ούτε στον εσπερινό ούτε στον όρθρο ούτε στα μεθέορτα.

Και αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα με αυτά τα «εγκώμια». ᾿Από την στιγμή που δεν είναι καθιερωμένα επισήμως, δεν υπάρχει και σταθερό επίσημο κείμενό τους, αλλά σχεδόν κάθε περιοχή και κάθε μοναστήρι έχει δικά του «εγκώμια» με ποικίλες παραλλαγές και από διάφορους ποιητές-διασκευαστές, και κανείς δεν ξέρει ποια είναι τα αρχικά και παλαιά «εγκώμια της Παναγίας».

῾Υπάρχει όμως και κάτι άλλο σημαντικότερο· τα «εγκώμια» αυτά στην πραγματικότητα απαγορεύονται από το επίσημο Τυπικό της ᾿Εκκλησίας, και μάλιστα απαγορεύονται αυστηρώς και «διά ροπάλου»!

Συγκεκριμένα το Τυπικό της Μεγάλης ᾿Εκκλησίας, που συντάχτηκε από τον επιφανή πρωτοψάλτη της εποχής Γεώργιο Βιολάκη και εκδόθηκε από το πατριαρχικό τυπογραφείο στην Κωνσταντινούπολη το 1888 και είναι μέχρι σήμερα το επίσημο τυπικό όχι μόνον στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου αλλά και στα πατριαρχεία και αυτοκέφαλες ᾿Εκκλησίες ᾿Αλεξανδρείας, ᾿Ιεροσολύμων, ῾Ελλάδος, Κύπρου, ακόμη και στην ιερά μονή του Θεοβαδίστου όρους Σινά και στο Πρωτάτο του ῾Αγίου Όρους και αλλού, γράφει για τα «εγκώμια της Παναγίας» τα εξής·

«Στον όρθρο της εορτής της Κοιμήσεως, ανήμερα στις 15 Αυγούστου, «ευθύς μετά την καταβασίαν της θ´ (ωδής) συνηθίζεται ενιαχού, όπου πανηγυρίζεται η εορτή αύτη μεγαλοπρεπώς, προς πλείονα τάχα δόξα και τιμήν της Θεοτόκου, ίνα ψάλλωνται τα λεγόμενα “εγκώμια της Παναγίας”, κατά μίμησιν των του Κυρίου ημών, των ψαλλομένων εν τω όρθρω του Μ. Σαββάτου. Η Μεγάλη Εκκλησία κατακρίνουσα παν ο,τι καινοφανές και κακόζηλον, έστω και γινόμενον προς τιμήν της Θεοτόκου, αποδοκιμάζει ταύτα επισήμως και απαγορεύει μάλιστα αυστηρώς».

Σύμφωνα λοιπόν με το επίσημο Τυπικό της ᾿Εκκλησίας τα λεγόμενα «εγκώμια της Παναγίας» ψάλλονται τάχα προς δόξα και τιμήν της Θεοτόκου, άρα με αυτά δεν τιμάται πραγματικά η πάναγνος και αειπάρθενος μητέρα του Κυρίου μας, γι᾿ αυτό κατακρίνονται ως καινοφανή και κακόζηλα, αποδοκιμάζονται επισήμως και απαγορεύονται αυστηρώς!

Αυτήν την αυστηρή διάταξη του Τυπικού οι περισσότεροι (σχεδόν όλοι δηλαδή) την είχαν «ξεχάσει», διότι μετά την έκδοση του Τυπικού Βιολάκη σταμάτησε η όποια χρήση τους, πλην κάποιων μεμονωμένων περιπτώσεων, όπου διατηρήθηκαν ως τοπικό έθιμο, άγνωστο στους πολλούς.

Βεβαίως εύλογα γεννάται μία απορία. ᾿Αφού το επίσημο Τυπικό παίρνει τόσο αυστηρή θέση γι᾿ αυτά τα υμνογραφήματα, πως γίνεται σήμερα να έχουν διαδοθεί τόσο πολύ και να διαφημίζονται και να προβάλλονται ακόμη και από διάφορα ραδιοτηλεοπτικά μέσα;

Δυστυχώς είναι αλήθεια ότι σήμερα το επίσημο  Τυπικό  δεν γίνεται σεβαστό, αλλά καταπατείται αγρίως και αυθαιρέτως. Και καταστρατηγείται ακριβώς από αυτούς που έχουν οριστεί ως τηρητές και θεματοφύλακες της λειτουργικής τάξεως. Οι περισσότεροι ψάλτες, ακόμη και κληρικοί, δεν ξέρουν ότι υπάρχει επίσημο και υποχρεωτικό τυπικό της ᾿Εκκλησίας, αγνοούν ποιο είναι αυτό, και ουσιαστικά δεν το διδάχτηκαν ποτέ.

Ο Επιτάφιος της Παναγίας.

Οι Άγιοι δεν μας παρέδωσαν, παρά μόνο τον Επιτάφιο του Κυρίου και δεν είναι σωστό να εξισώνουμε τα πάντα. Την Παναγία την τιμάμε όπως αξίζει στην μητέρα του Κυρίου μας, αλλά Επιτάφιος στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει παραδοθή μόνο για τον Κύριο· γι’ αυτό πρέπει να εκλείψει το νέο αυτό έθιμο.

Απ΄ όσο ξέρουμε δεν υπάρχει Συνοδική Εγκύκλιος που αναιρεί την ανωτέρω, άρα ισχύει! H συνήθεια αυτή είναι αλλοίωση του ορθοδόξου ήθους και αυτό είναι που μετράει και κάνει την… «ευλάβεια» αυτή απαράδεκτη.

O Αρχιμ.-ιεροκήρυκας Δανιήλ Αεράκης  σε παλιότερο δημοσιευμένο άρθρο του με τίτλο-«Συναισθηματισμοί ή Θεολογία; Πένθος ή Χαρά; Μεταξύ των άλλων σημειώνει.

«Πάσχα και επιτάφιος δεν πάνε μαζί. Ή Πάσχα έχουμε ή επιτάφιο θρήνο και επιτάφιο κουβούκλιο. Από τη μια μεριά αποκαλούν πολλοί (και εκκλησιαστικοί) την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου  «Πάσχα του Καλοκαιριού», και από την άλλη ψάλλουν (αυθαίρετα) εγκώμια επιταφίου θρήνου στην Παναγία.

Από την μια μεριά ο ιερός υμνογράφος αποκαλεί «ἒνδοξον»την Κοίμηση και βεβαιώνει την αναστάσιμη χαρά αγγέλων και ανθρώπων: «Τῇ ἐνδόξῳ Κοιμήσει σου οὐρανοί ἐπαγάλλονται καί ἀγγέλων γέγηθε τά στρατεύματα»(αίνος εορτής). Και από την άλλη (πάλι αυθαίρετα) στήνουν στο κέντρο των Ναών ξύλινους μεγαλοπρεπείς (πανάκριβους) επιταφίους, και εκεί τοποθετούν μια ξύλινη Παναγία («κοιμωμένη») ή κάποιον πολυτελέστατο βελούδινο επιτάφιο με τη μορφή της, κατ’ απομίμηση του επιταφίου της Μεγ. Παρασκευής.

Από τη μια μεριά μερικοί (αυθαίρετα και πάλι) λένε, ότι, αφού είναι Πάσχα η γιορτή της Κοιμήσεως, καταλύουμε και κρέας (αν πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή), και από την άλλη σε τέτοια πασχαλινή πανήγυρη ψάλλουν (αυθαίρετα) ύμνους γεμάτους γλυκανάλατους συναισθηματισμούς και θρησκευτικούς λυρισμούς!

Ώστε  με επιτάφιο (Μεγ. Παρασκευή, δηλαδή) τρώμε … κρέας!

Γενικά το πρόβλημα είναι σοβαρό.

-Ποιος εισήγαγε την καινοτομία των εγκωμίων και του επιταφίου της Παναγίας; Η Εκκλησία στη μακραίωνα παράδοσή της δεν γνωρίζει τέτοιες τελετές και υμνωδίες.

Τα εγκώμια της Μεγ. Παρασκευής εμπεριέχονται στα επίσημα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας, εγκεκριμένα συνοδικώς.

Στο μηναίο του Αυγούστου, όπου οι ύμνοι της Κοιμήσεως και τα σχετικά αγιογραφικά αναγνώσματα, δεν γίνεται καμμία αναφορά σε επιτάφιο και εγκώμια στη Παναγία.

-Ποιος εισήγαγε την καινοτομία; Λένε, ότι κάποιο αγιοταφικό μοναστήρι κατασκεύασε τα σχετικά εγκώμια. Και επειδή συναισθηματικά αρέσουν, τα πήραν και τα έφεραν και στην Εκκλησία της Ελλάδος. Σιγά-σιγά πάει να γενικευθεί η αλλοίωση της γιορτής της Κοιμήσεως.

Ευτυχώς, που αρκετοί Μητροπολίτες αντιστέκονται και κρατούν τη θεολογική σοβαρότητα της γιορτής.

-Ρέπουμε σε θρησκευτικές φιγούρες και σε «εφέ». Βρήκαν, λοιπόν, την ευκαιρία να καλυφθεί η ποιμαντική κουφότητα και η θεολογική απουσία με ανύπαρκτους επιταφίους και ανόητους θρήνους.

Καλούν δε και την «μπάντα» να παιανίζει και τους επισήμους να παρίστανται και οργανώνουν… περιφορά επιταφίου μέσα στο καλοκαίρι!

Η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ύστερα από την φετινή κατάχρηση των θρησκευτικών αυθαιρεσιών, θα υποδείξει, όπως πιστεύουμε, τα δέοντα.

Κοίμηση έχουμε. Δεν έχουμε θάνατο. Στο θάνατο θρηνούν οι «μή ἒχοντες ἐλπίδα» (Α΄ Θες. δ΄ 13). Στην Κοίμηση αγάλλονται οι πιστοί. Όταν μάλιστα η Κοίμησις γίνεται Μετάστασις, όπως γιορτάζει η Εκκλησία για το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου».

Συμπερασματικά  σημειώνουμε τα εξής.

1) Η απαγόρευση του Οικ. Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι σαφής.

2) Η συγκεκριμένη τελετή σαφώς έχει τοπική -Ιεροσολυμίτικη- προέλευση, γίνεται στον τάφο της Παναγίας και ας μείνει εκεί. Εκεί όντως έχει νόημα και αξία. Παραπέρα χάνει…

. Ο Επιτάφιος και τα Εγκώμια είναι μια ιδιαιτερότητα του Χριστού μέσα στη λατρεία μας. Δεν αξίζει  ο Χριστός να έχει αυτή την ιδιαιτερότητα; Γιατί  την καταργούμε;

Μπορεί βέβαια  και τη Μεγάλη Παρασκευή να ψέλνουμε Εγκώμια στον Χριστό, και να περιφέρουμε τον Επιτάφιο,  κτυπώντας πένθιμα τις καμπάνες,  όμως  παράλληλα περιμένουμε την εκ νεκρών Ανάστασή Του.   Δεν μένουμε δηλαδή  στο θάνατό Του, που θα ήταν απελπισία.  Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και  με τα Εγκώμια και τον Επιτάφιο της Παναγίας. Η  τοποθέτηση του Επιταφίου    στη μέση του Ναού,  η περιφορά του  (σε μερικές ενορίες  χτυπάνε και  τις καμπάνες πένθιμα!), αφήνουν την  αίσθηση ότι η Παναγία πέθανε και έμεινε στον τάφο. Όμως, μετέστη προς τους ουρανούς, νικώντας και αυτή με τον  θάνατο, τον θάνατο. Αυτή η  νίκη κατά του  θανάτου «θάβεται» με τον Επιτάφιο, που κάνουμε προς τιμήν της!  Κάτι ήξεραν οι προγενέστεροι  Πατέρες-Συνοδικοί Αρχιερείς,  που είπαν:

«… Η  τοιαύτη ακολουθία είναι ασυνήθης και πάντη ξένη εις την καθ’όλου ορθόδοξον Ανατολικήν του Χριστού Εκκλησίαν

3) Το ιεροσολυμίτικο τυπικό όντως επικράτησε παντού. Σε ορισμένα όμως χρειάζεται διακριτική αυτοσυγκράτηση. Να ξεχωρίζουμε τα τοπικά.

4) Μια πιο συγκρατημένη τελετή στα πλαίσια της Λιτής του Εσπερινού της Παναγίας (όπως προτείνει ο Καθηγητής κ. Αριστ. Πανώτης σε έκδοσή του), χωρίς κουβούκλια και περιφορές -που θυμίζουν ακριβώς Μ. Παρασκευή- θα ήταν ίσως ανεκτή.

Βέβαια, το «Τυπικό» δεν είναι δόγμα, ώστε να μην μπορεί να αλλάξει. Όμως, αυτό δεν μπορεί να γίνει  από έναν Ιερέα,  ή από έναν Επίσκοπο, αλλά «Συνοδικώς» (Κανόνας ΛΔ΄ Αγίων Αποστόλων),    Αλίμονο, αν ο  κάθε Ιερέας ή ο κάθε Επίσκοπος «ράβει και  ξηλώνει» μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία κατά το δοκούν. Άλλωστε, μια διαφορά ανάμεσα στον Ορθόδοξο Χριστιανό και στον Προτεστάντη, είναι πως  ο μεν πρώτος είναι δεσμευμένος από την Παράδοσή του, και δεν μπορεί να κάνει πράγματα «ων ο παρελθών χρόνος ουκ έχει τα υποδείγματα» ( Μ. Βασίλειος, επιστολή 130), ενώ ο  δεύτερος, επειδή ακριβώς στερείται Παραδόσεως, κάνει ο,τι του αρέσει. Γι’αυτό και   η Αγία Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδος   «τους τολμώντας  τας εκκλησιαστικάς παραδόσεις αθετείν και καινοτομίαν τινά επινοείν» θέτε βαρύτατα επιτίμια (Πράξη Η΄). Και αν δεν μας συνετίζουν οι αποφάσεις  Οικουμενικών Συνόδων,  ποιος θα μας συνετίσει;

Τέλος ας έχουμε υπόψη ότι η Παναγία είναι θρόνος του Χριστού, Τον οποίον κρατάει και μας προτείνει προς προκύνηση και  δεν είναι… αυτόνομη ημίθεος (!!). Τέτοιες ευλάβειες δεν την τιμούν, την θυμώνουν…..

Ας την παρακαλούμε να ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ για μας, ώστε να μας σώσει ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

ΠΗΓΕΣ.

Α.Τ.Μ.Ε

Β.ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ.ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Γ.ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ. ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΨΑΛΤΟΛΟΓΙΟΝ(www.analogion.com)

Δ.ΔΙΠΤΥΧΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ε.ΤΥΠΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΡΗΓΑ

ΣΤ.ΤΥΠΙΚΟ Γ.ΒΙΟΛΑΚΗ.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΛΙΒΕΡΟΥ ΣΕΛ.306-307