Η Γυναίκα ως ψάλτρια! (κατά την Αγία Γραφή & τους Άγιους Πατέρες)

visit counter

 

«… αι γυναίκες υµών εν ταις Εκκλησίαις σιγάτωσαν,

ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν…»

(Α΄ Κορ. 14, 34-35)

Η Θεία Λειτουργία είναι µια παραδεισένια όαση στην τραχειά ερηµία της γήινης ζωής µας. Όταν ο Ιεροψάλτης ως εκπρόσωπος του λαού – διαβάζει ένα απόσπασµα από τις θεόπνευστες επιστολές των Αποστόλων, διάφορους στίχους ή ολόκληρους ψαλµούς που δανειστήκαµε από το ψαλτήρι ή όταν ο υµνωδός (ψάλτης) ψάλλει τα τροπάρια που περιγράφουν τη ζωή και τα µαρτύρια των αγίων µας βοηθούν να τοποθετούµε µε προσοχή και κατάνυξη την προσήλωσή µας στο πρόσωπο του Κυρίου µας Χριστού. «Το εκ της µελωδίας τερπνόν τοις δόγµασιν εγκατέµιξεν, ίνα τω προσηνεί και λείω της ακοής το εκ των λόγων ωφέλιµον λανθανόντως υποδεξώµεθα» (Μ. Βασιλείου, Οµιλία Α΄ στους ψαλµούς).

Ο κάθε Ιεροψάλτης πρέπει να έχει πίστη και µυστηριακή ζωή, στις δε λειτουργικές και λατρευτικές Συνάξεις πρέπει να έχει ταπείνωση, να είναι προσηνής και να µη µετατρέπει σε προσωπική ανάδειξη το ψαλτικό του χάρισµα, διότι είναι δώρο Θεού αυτό και ακυρώνει το ευχαριστιακό ήθος και εκθρονίζει το θεολογικό νόηµα.

Οι Ιεροψάλτες – Αναγνώστες υπάγονταν στο λεγόµενο κατώτατο κλήρο µαζί µε τους Υποδιακόνους και Νεωκόρους, έχουν χειροτεθεί από Αρχιερέα σε ειδική ακολουθία και πραγµατοποιούν διάφορα επίσηµα καθήκοντα στους Ιερούς Ναούς και µέσα στο Ιερό βήµα και γι’ αυτό και ρασοφορούν. Οι Ιεροί Κανόνες θέτουν όρια για τους ψάλτες και τους χαρακτηρίζουν πως ανήκουν εις τον κατώτατο κλήρο, ο 26^ος Αποστολικός Κανόνας, µας γνωρίζει για την απαγόρευση χειροτονία γάµου των ανωτέρων κληρικών (Ιερέων, Αρχιερέων), για τους κατώτερους τονίζει: «Των εις Κλήρον προελθόντων αγάµων κελεύοµεν βουλοµένως γαµείν Αναγνώστες και ψάλτας µόνον», δηλαδή, για όλους τους κληρικούς µε τη χειροτονία η της χειροθεσίας, ο γάµος επιτρέπεται µόνον στους Αναγνώστες και ψάλτες.

Ο 43^ος Αποστ. Κανόνας, οµιλεί ρητά για την ιεροπρέπεια και εκκλησιαστική συνείδηση που πρέπει να έχουν οι κατώτεροι κληρικοί: «Υποδιάκονος, ή Αναγνώστης, ή ψάλτης, τα όµοια ποιών (µε τον 42^ον Κανόνα) κύβοις σχολάζων, και µέθαις, ή παυσάσθω, ή καθαιρέσθω». Ο δε 69^ος Κανόνας µνηµονεύει τα περί νηστείας: «Ει τις… Υποδιάκονος, ή Αναγνώστης, ή Ψάλτης, την αγίαν Τεσσαρακοστήν ου νηστεύει, η Τετράδα, ή Παρασκευήν, καθαιρέσθω». Εκπίπτει του αυτού αξιώµατος.

Ο 8^ος Απ. Κανόνας θέτει τις υποχρεώσεις πάντων των «εκ του καταλόγου του Ιερατικού (δηλ. και των κατωτέρων κληρικών) προσφοράς γενοµένης, µη µεταλάβοι την αιτίαν ειπάτω, και εάν η εύλογος, συγγνώµης τυγχανέτω. Ει δε µη λέγοι, αφοριζέσθω…».

Υπάρχουν αρκετοί Ιεροί Κανόνες που µε θείο φωτισµό, µε αυθεντικό κύρος ρυθµίζουν όλα τα επισυµβαίνοντα µέσα στο χώρο της Εκκλησίας.

Αντίθετα οι γυναίκες λόγω φύλου έχουν κώλυµα ιεροσύνης, γι’ αυτό δεν επιτρέπεται να ασκούν τέτοια καθήκοντα µέσα στον Ιερό ναό, ακόµα και της Νεωκόρας. Ένας από τους λόγους µας τον περιγράφει ο Ιερέας Αλέξιος Τάαχ. “Σε καµία περίπτωση δεν επιτρέπονται αιµατοχυσίες στο ιερό. Το µόνο αίµα που µπορεί να υπάρχει εκεί είναι το Αίµα του Χριστού. Αν χυθεί εκεί έστω µια σταγόνα ανθρωπίνου αίµατος, σε αυτόν το ναό δεν µπορεί να τελεστεί η Αναίµακτη θυσία (ιερή ακολουθία), ώσπου να καθαγιαστεί ο ναός ξανά.

Σε ό,τι αφορά στις γυναίκες; Είναι απλό: Οι γυναίκες έχουν φυσιολογική απώλεια αίµατος κάθε µήνα, κάτι που αυτόµατα τις καθιστά «επαγγελµατικά ακατάλληλες».

Σε µοναστήρια και σε µικρές ενορίες, επειδή υπάρχει έλλειψη προσωπικού, επιτρέπεται να διακονούν στο ιερό γερόντισσες, οι οποίες δεν έχουν πλέον τη φυσιολογική απώλεια αίµατος. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσµίου Πολέµου, επειδή σχεδόν όλοι οι άνδρες ήταν στο µέτωπο, οπότε, οι γιαγιάδες ήταν και ψάλτες και αναγνώστες και νεωκόροι, όπως στους αποστολικούς χρόνους, ο θεσµός των διακονισσών, αν και τώρα συναντάται πολύ σπάνια.

Υπάρχει αρκετή βιβλιογραφία για τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία από την Αγία Γραφή, τους Αγίους Πατέρες και την Ιερά Παράδοση, εµείς θα ασχοληθούµε εν συντοµία αλλά και όσο γίνεται επιγραµµατικά, για να γνωρίζουν οι πιστοί το ωφέλιµο.

Ο πρώτος που ασχολήθηκε πριν από ένα αιώνα (1926-2026), ήταν ο µεγαλύτερος θεολόγος που πέρασε εδώ και διακόσια χρόνια, ο µακαριστός Παναγιώτης Τρεµπέλας, ο οποίος σε πόνηµα 40 σελίδων…, αναπτύσσει, γιατί η γυναίκα δεν µπορεί να ανέβει στο ψαλτήρι (αναλόγιο).

Στην εισαγωγή του αναφέρει, γιατί ασχολήθηκε µε το θέµα: «Από τίνος χρόνου να εισαγάγωσιν εις το χωρόν των ψαλτών και γυναικείας φωνάς. Ούτως δε συνεσταλµένως και δειλώς εις τας αρχάς, θαρραλεώτερον έπειτα, εισήχθη εις περισσοτέρως του ενός ναού η συµµετοχή των γυναικών εν τη ψαλµωδία. Αλλ’ η προχείρως εισαχθείσα αύτη µεταρρύθµισις αποτελεί τούτ’ αυτό καινοτοµίαν µη έχουσα προηγούµενον εν τη πράξει της Εκκλησίας.

» Επί τη βάσει πάντοτε µαρτυριών και αποδείξεων ιστορικών, θα ζητήσωµεν να µάθωµεν… πως δε ανέκαθεν δεν επετράπη εκ την γυναίκα να αναβή επί των ηµιχοριών των ψαλτών…» (σελ. 5).

Συνεχίζει µε αποδείξεις ιστορικές – λόγω χώρου θα αναφερθούµε σε τούτο µόνον – γράφει:

«Και ενωρίτερα µεν και αυτών των αποστολικών χρόνων ανεύχθη εις την γυναίκα η θύρα προς διακονίας εκκλησιαστικάς εις τας βαθµίδας τας κατωτέρας του κλήρου (διακόνισσοι), ως ψάλτριαν όµως της εκκλησιαστικής ψαλµωδίας κατάρχουσαν ουδέποτε συναντώµεν ταύτην (σελ. 23). Και προχωρώντας µας αναφέρει το εξής περιστατικό και κάποιον Παύλο Σαµοσατέα ο οποίος “συνέστησε χορόν εκ γυναικών, ίνα ψάλλη εν τω ναώ κατά την εορτήν του Πάσχα το 260 µ.Χ. Τότε συνήλθε σύνοδος των Επισκόπων και κατακρίθηκε επί των κακοδοξιών αυτού”. Αναφέρει χαρακτηριστικά:

«… Και είνε αξιοσηµείωτοι αι φράσεις, δια των οποίων η Σύνοδος εχαρακτήρισε το τόλµηµα τούτο του Σαµοσατέως. Αι φράσεις αύται εµπεριεχόµεναι εις την επιστολήν, την οποία η σύνοδος απηύθυνε προς τον Διονύσιον Ρώµης και Μάξιµον τον Αλεξανδρείας, έχουσιν ως εξής: “Ψαλµούς δε τους µεν εις τον Κύριον ηµών Ιησούν Χριστόν παύσας ως δη νεωτέρους και νεωτέρων ανδρών συγγράµµατα, εις εαυτόν δε εν µέση τη Εκκλησία τη µεγάλη του Πάσχα ηµέρα ψαλιωδείν γυναίκας παρασκευάζων, ών και ακούσας αν τις φρίξειεν”» (σελ. 25).(Ευσεβίου Εκκλ. Ιστορία βιβλ. VII κεφ. 30).

Τελειώνοντας ο µέγας τούτος θεολόγος τονίζει: «Αλλ’ εάν πρόκηται να ψάλλη η γυνή εν εκκλησιάσµατι αποτελουµένω αποκλειστικώς εξ οµοφύλων αυτής, δεν θα είχε κανένα λόγον η απαγόρευσις…

Η Σύνοδος συνεχίζει: »είνε και η µόνη αρµοδία αλλά και η µόνη υπεύθυνος να εξετάζη και να κρίνη και ν’ αποφαίνηται περί µέτρων και ηθών, των οποίων η λήψις και η επικράτησις σοβαρωτάτην δύναται ν’ ασκήση ροπήν επί του εκκλησιαστικού βίου.

»Το ανώτερον αυτό εκκλησιαστικόν Σώµα είνε αρµόδιον µεθ’ ώριµον σκέψιν και µελέτην και εκτίµησιν των περιστάσεων ν’ αποφανθή µέχρι τίνος σηµείου δύναται η γυναικεία συµµετοχή εν τη ψαλµωδία να επιτραπή, από τίνος δε να εµποδισθή και εντός ποίων ορίων να περιορισθή. Η Σύνοδος αύτη θέλει σκεφθή και θέλει καθορίσει και τον τρόπον, καθ’ όν θα εξετάζεται και η καταστολή και η περιβολή και το ήθος και ο εν γένει βίος των εκκλησιαζοµένων και εν τη υπηχήσει ταύτη συµµετεχουσών γυναικών, ώστε η όλη εµφάνισις αυτών εν τοις ναοίς να µη αποτελή πέτραν σκανδάλου, αλλ’ αφορµήν εµπνεύσεως αληθινής ευσεβείας και αισθηµάτων σεµνότητος. Η Ι. Σύνοδος της Ιεραρχίας θέλει προλάβει, ώστε η τοιαύτη των γυναικών συµµετοχή, εάν, εννοείται, ήθελε κριθή σκόπιµος, να µη ανοίξη βαθµηδόν ελευθέραν την ανάβασιν επί του χορού της Εκκλησίας και εις υψιφώνους του θεάτρου…» (σελ. 39).

Στο ίδιο θέµα αναφέρει και πάλι… πολύ αργότερα ο σοφός αυτός θεολόγος στο Υποµν. Τόµος Α΄, σελ. 392 για Κορίνθιες γυναίκες που αποπειράθηκαν να επιβληθούν ως ισότιµες στο κήρυγµα. Ως επίσης ερµηνεύοντας τα του αγ. Θεοφυλάκτου (1031-1126 µ.Χ.) στο Υπόµν. 1956, σελ. 393 γράφει: «Εκείνες οι γυναίκες που οµιλούν, ίσως να θέλουν να προβάλλονται µέσω των πνευµατικών και να εντυπωσιάζουν, γι’ αυτό ο απ. Παύλος τις απαγόρευσε να κηρύττουν».

Ο ίδιος ο Κύριός µας παρότι είχε µαζί του µαθήτριες, έδωσε την ευθύνη του κηρύγµατος και της διδασκαλίας των θείων λόγων του, µόνο στους µαθητές του (Ματθ. 28, 16-20).

Ο απ. Παύλος είναι κατηγορηµατικός: «γυναικί δε διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέν αυθεντείν ανδρός, αλλ’ είναι εν ησυχία» (Α΄ Τιµ. 2, 12).

Ο χρυσορρήµων πατήρ της Εκκλησίας Ιωάννης Χρυσόστοµος, επιβεβαιώνει τα του απ. Παύλου που δεν επέτρεψε σε καµία γυναίκα να κηρύττει, ακόµα ούτε τη στενή συνεργάτιδά του αγ. Ολυµπιάδα που είχε βίο ενάρετο και ήταν ικανή στο λόγο.

Ο αγ. Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης ονοµάζει τις γυναίκες του Αναλογίου ΧΡΙΣΤΟΚΑΠΗΛΟΥΣ.

Ο αγ. Ιωάννης ο Δαµασκηνός, αυτός ο µέγας υµνογράφος της Εκκλησίας, βάζει φραγµό: «Περί γυναικών ότι ου δει… λαλείν ή διδάσκειν εν Εκκλησία Θεού» (Migne, τόµος Α΄95, σελ. 1314).

Έχουµε αρµάδα αγίων Πατέρων (Μέγα Αθανάσιο, Αγ. Νείλο, Αγ. Οικουµένιο, Αγ. Αναστάσιο, Νικόδηµο Αγιορείτη…). Υπάρχει και απόφαση της ΣΤ΄ Οικουµενικής Συνόδου (680-681), η οποία βάζει τα πράγµατα στη θέση τους: «Μη εξέστω ταις γυναιξίν εν τω καιρώ της Θείας Λειτουργίας λαλείν, αλλά κατά την φωνήν Παύλου του Αποστόλου, σιγάτωσαν. Ου γαρ επιτρέπεται αυταίς λαλείν, αλλ’ υποτάσσεσθαι, καθώς και ο νόµος λέγει. Ει δε τι µαθείν θέλουσιν, εν οίκω τους ιδίους άνδρας επερατώσαν» (Ι. Κανόνας 70^ος, Ι. Πηδάλιον, σελ. 281).

Ο αυθεντικός και αναγνωρισµένος παγκοσµίως ερµηνευτής της Αγίας Γραφής, των Αγίων Πατέρων και της Ιεράς Παράδοσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας µακαριστός ηγούµενος της Ιεράς Μονής Κοµνηνείου Στόµιο Λάρισας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, σε οµιλία του που ρωτήθηκε από ακροατές: “Επιτρέπεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία να ψάλλουν οι γυναίκες κατά τη Θεία Λειτουργία;”. Απάντησε:

«Μάλιστα ούτε να ψάλλουν, ούτε να οµιλούν, ούτε να ερωτούν. Σαφώς λέει ο Απόστολος Παύλος ότι οι γυναίκες στο σπίτι θα ερωτούν τον άνδρα τους και τούτο για να µην γίνεται αταξία. Φαίνεται ότι πάντοτε οι γυναίκες έκαναν αταξία µε τις ερωτήσεις και λοιπά. Κι έτσι απαγορεύει ο Απόστολος Παύλος, θέµα ευταξίας δηλαδή, οι γυναίκες να µην οµιλούν αλλά να ρωτούν τους άνδρες τους για ότι απορία τους δηµιουργήθηκε στην Εκκλησία.

» … Σε ένα γυναικείο Μοναστήρι, θα το δείτε και µόνοι σας αυτό το πράγµα, είναι πάρα πολύ φυσικό να ψάλλουν στο Ναό οι γυναίκες. Γιατί ο Απόστολος Παύλος είπε «δεν θα ψάλλουν οι γυναίκες και δεν θα οµιλούν οι γυναίκες;». – Το είπε µε σκοπό να µην γίνεται αταξία και επιπλέον να µην γίνεται και σκάνδαλο. Διότι όταν ανεβαίνει εδώ µία γυναίκα και αρχίζει να κάνει επίδειξη φωνής και από κάτω οι άρρενες τέρπονται από την φωνή της ή µαζεύεται κόσµος και κόσµος για να ακούσει τη ψάλλουσα από εδώ κυρία, τι γίνεται; Τότε δεν θα παρακολουθήσουµε πια τη Λειτουργία αλλά άλλα πράγµατα θα γίνουν µέσα στο Ναό. Όταν όµως είναι όλο το Εκκλησίασµα γυναίκες κι αν δεν είναι γυναίκες αλλά υπάρχουν περιορισµοί, είναι γυναικείο Μοναστήρι, έχει µπροστά κάποια παραπετάσµατα, είναι ένα πρόσθετο τέµπλο που βάζουν συνήθως κατά τρόπο να µην φαίνονται οι Μοναχές που ψάλλουν, οπότε δύναται να είναι άνδρες από το πίσω µέρος και οι γυναίκες είναι στο Καθολικό τους και ψάλλουν, είναι πάρα γυναίκες. Είναι πάρα πολύ φυσικό. Δεν απαγορεύονται οι γυναίκες να ψάλλουν αλλά να ψάλλουν µε την έννοια ότι δεν είναι οι άνδρες µέσα στο Ναό, αυτό θέλει να πει ο Κανόνας του Αποστόλου Παύλου, δηλαδή αυτή η εντολή του Αποστόλου Παύλου. Όπως και στο θέµα του κηρύγµατος, όταν ο Απόστολος Παύλος απαγορεύει να οµιλεί η γυναίκα εις το Ναό, δεν σηµαίνει ότι µία γυναίκα δεν δύναται ποτέ να οµιλήσει. Απόδειξη, ότι ήδη υπάρχουν συνεργάτισσες του Αποστόλου Παύλου όπως ήτο η περίφηµη εκείνη Πρίσκιλλα, η περίφηµη. Και µάλιστα είναι αξιοπαρατήρητο ότι σε κάποια χαιρετίσµατα που στέλνει πρώτα βάζει την Πρίσκιλλα και µετά βάζει τον Ακύλα, τον άνδρα της. Όχι βεβαίως για λόγους φιλοφροσύνης, όπως συνήθως βάζουµε τα ονόµατα των κυριών και µετά των κυρίων αλλά για λόγους ουσιαστικούς, διότι ήτανε µία καταπληκτική γυναίκα. Αυτή η ιδία διόρθωσε έναν Αππολώ. Όταν στην Έφεσο κατέφτασε ο Απολλώς, τον διορθώνει η Πρίσκιλλα. Διότι όταν τον ήκουσε παρ’ ότι ήτανε λόγιος, Αλεξανδρινός λόγιος, όµως στα περί Χριστιανισµού δεν ήτανε πάρα πολύ ακριβής, όχι ότι ήτανε αιρετικός άνθρωπος, όχι. Ήτανε καλοπροαίρετος άνθρωπος, δεν είχε καµία διάθεση αιρέσεως αλλά δεν τα ήξερε πάρα πολύ καλά και µας σηµαίνει εκεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς ότι τον διόρθωσε να είναι ακριβέστερος και τον διορθώνει µια Πρίσκιλλα, µία γυναίκα. Βλέπετε ότι δεν απαγορεύει ο Απόστολος Παύλος να ασκεί το έργο αυτό αλλά όχι όµως ότι η Πρίσκιλλα οµιλούσε µέσα εις την Εκκλησία. Μπορούσε µία γυναίκα να οµιλεί αλλού σε άλλους χώρους. Να οµιλεί επί παραδείγµατι σε χώρους γυναικών, να είναι κατηχήτρια γυναικών που θα παρασκευάζοντο για το βάπτισµα. Μια γυναίκα µπορούσε πάρα πολλά να προσφέρει…

» Έτσι είναι εντελώς ειδική η περίπτωσις ότι η γυναίκα δεν πρέπει να ψάλλει και δεν πρέπει να οµιλεί εις τον Ναό, εντελώς ειδική περίπτωση. Ξανά λέω ακόµη µία φορά. Αν είναι όλο γυναίκες µέσα, δύναται η γυναίκα να ψάλλει. Ακόµη αν απουσιάζουν οι άνδρες και δεν είναι επίσηµη η ώρα, δύναται η γυναίκα και να οµιλήσει µέσα εις την Εκκλησία. Επίσηµη ώρα κηρύγµατος είναι µόνον το Λειτουργικόν κήρυγµα. Και αυτή η ώρα δεν είναι επίσηµη, µόνο το Λειτουργικό κήρυγµα είναι πολύ επίσηµο, εκεί δεν σηκώνει τίποτα. Αυτή τη στιγµή βλέπεται και διάλογο ανοίγω και µία αντίρρησή σας µπορεί να ακούσω. Την ώρα του κηρύγµατος στην Λειτουργία δεν επιτρέπεται τίποτα από όλα αυτά, απολύτως τίποτα. Έτσι µία ανεπίσηµη ώρα όπως αυτή, αν ήτανε όλο γυναίκες εδώ µέσα και µιλούσε µία γυναίκα, αυτό δεν απαγορεύεται. Πιστεύω αντιληφθήκατε πως έχει το πράγµα».

Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι το δηµοσίευµα, για τον αποκλεισµό των γυναικών από ψαλτήρι δεν έχει να κάνει µε την υποτίµηση της γυναίκας και ούτε περιφρόνηση µε την Ισότητα που πρώτη η Εκκλησία την εφάρµοσε, «ουκ ενί άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υµείς εις έστε εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3, 28), αλλά στην αυθαίρετη προσχώρηση εκ µέρους των γυναικών σε τοµείς που δεν µπορούν να εµπλέκονται, διότι αυτές είναι θείες εντολές, όπως και το θέµα της ιερωσύνης, ο Κύριός µας δεν επέτρεψε ακόµα τη Μητέρα του Παναγία να διακονήσει µέσα στο Ιερό Θυσιαστήριο και αυτή αποδέχθηκε το σιωπηλό και σεµνό ρόλο που ταιριάζει σε µια πιστή χριστιανή.

Τις εντολές αυτές εφάρµοσε η Εκκλησία 2000 χρόνια που ο ίδιος ο Θεός έκανε διάκριση στα δύο φύλα, τοποθετώντας στο ρόλο και στον τοµέα που πράττει να πορευθεί ο καθένας.

Τέτοιο δικαίωµα δεν µπορεί να επικαλεσθεί κάποιος ότι το έχει ο επίσκοπος το “κατ’ οικονοµία” να δίνει ευλογίες να ψάλλει γυναίκα, διότι περιφρονεί σκόπιµα το Χριστό και βρίσκεται σε λάθος δρόµο, είναι ωσάν να ευλογεί να παντρευτούν αδέλφια.

Το άρθρο δείχνει τη σωστή πλευρά του θέµατος για τον προβληµατισµό των πιστών που παρεµβαίνουν και ζητούν να πληροφορηθούν ποιά είναι και τι είναι η ορθή τάξη για τον καθένα µας στην Ορθόδοξη λατρεία.

Εφ. Αγώνας

 

ΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

visit counter

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ     ―Το Πρωτείο του πάπα και η κοσμική του δύναμη. Ο Ρωμαίος ποντίφηξ σύμφωνα με την Α΄ Σύνοδο του Βατικανού (1870) έχει «την πλήρη και υπέρτατη εξουσία δικαιοδοσίας εφ’ ολοκλήρου της Εκκλησίας», «το σύνολο της υπέρτατης ταύτης δυνάμεως και ισχύος», «δύναμη τακτική και απεριόριστη» επί πασών των Εκκλησιών και επί πάντων των ποιμένων, δικαιοδοσία απόλυτη και εις θέματα πίστεως και ηθών και εις θέματα πειθαρχίας και διοικήσεως της Οικουμενικής Εκκλησίας». Το πρωτείο του πάπα και πριν να γίνει δόγμα πίστεως ήταν η βασική και αδιαπραγμάτευτη θεωρία των Δυτικών. Το πρωτείο επεκτάθηκε και στην κοσμική εξουσία και έτσι ο πάπας δημιούργησε το κράτος του Βατικανού.      Το Βατικανό είναι κράτος με στρατό, αστυνομία, εξωτερική πολιτική και διεθνείς σχέσεις, τράπεζες και οικονομικές επιδιώξεις. Ο εκάστοτε πάπας είναι ηγέτης του κράτους του Βατικανού. Συγκεντρώνει στο πρόσωπό του εκκλησιαστική και κοσμική εξουσία. Έτσι η Δυτική «εκκλησία» έγινε μια ανθρωποκεντρική εκκοσμικευμένη οργάνωση και ο ανθρώπινος αμαρτωλός εγωισμός περιεβλήθη θείο κύρος. Η πτώση του Αδάμ επαναλήφθηκε με δήθεν εκκλησιαστικό και θεολογικό υπόβαθρο.      ―Το Αλάθητο. Το αλάθητο είναι μια άλλη μορφή του Πρωτείου. Αφού ο πάπας απέβη η ανωτάτη εκκλησιαστική αρχή, φυσικό ήταν να προσλάβει το αλάθητο των Οικονομικών Συνόδων. Έτσι ο πάπας εχρίσθη υπό της Α΄ Βατικανής Συνόδου (1870) αλάθητος και ανεξέλεγκτος διδάσκαλος «της πίστεως και των ηθών». Έτσι υπέπεσε στην μεγαλύτερη πλάνη και αίρεση και απέδειξε, ότι δεν είναι διδάσκαλος ορθοτομών τον λόγον της χριστιανικής αληθείας. Το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα επικυρώθηκαν και από την Β΄ Βατικανή Σύνοδο (1962-1965) και έτσι προσέλαβαν μεγαλύτερη ισχύ και αποτέλεσαν την μόνιμη αιρετική αγκύλωση και διαστροφή του Παπισμού. Το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα παρερμήνευσαν την αγία Γραφή, παραποίησαν την ιερά Παράδοση, πλαστογράφησαν την εκκλησιαστική ιστορία.      Η παραποίηση της ιστορίας έγινε με τις λεγόμενες Ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις (Θ΄ αιών), αγνώστου συγγραφέως, που είναι συλλογή παπικών συνοδικών κανόνων και διατάξεων στις οποίες προσετέθησαν νόθα και εντέχνως παραποιημένα έγγραφα, 94 τον αριθμό, που υποστηρίζουν τις θεοκρατικές και μοναρχικές ιδέες των παπών.      Ένα από τα έγγραφα αυτά είναι η Ψευδοκωνσταντίνειος δωρεά· ότι δήθεν ο Μ. Κωνσταντίνος αναχωρών από τη Δύση παρεχώρησε στον πάπα τη διοίκηση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους, αυτοκρατορική εξουσία, αυτοκρατορικές τιμές και αυτοκρατορικά διάσημα, ήτοι πορφύρα, ερυθρά πέδιλα, σκήπτρα, στέμμα και το ανάκτορο του Λατερανού. Καμμιά άλλη νοθεία στην παγκόσμιο ιστορία δεν συντελέσθηκε με τόσο μεγάλη τέχνη και δεν είχε τόσο μεγάλα αποτελέσματα. Η Σύνοδος της Κων/πόλεως (1722) θεωρεί το πρωτείο του πάπα πηγή όλων των αιρέσεων του Παπισμού.      Οι Παπικοί χάριν του πρωτείου παραβλέψανε τις άλλες διαφορές με τους Ορθοδόξους και δημιουργήσανε το σχήμα της Ουνίας. Μπορεί δηλαδή κάποιοι Χριστιανοί να είναι ενωμένοι με τον πάπα, κρατώντας όλες τις δογματικές διαφορές και παραδόσεις τους, αναγνωρίζοντας όμως το Πρωτείο του και την Μοναρχία του εφ’ όλης της Εκκλησίας. Μ’ αυτή τη μορφή επιδιώκουν οι Παπικοί να ενωθούν και με τους Ορθοδόξους. Ν’ αναγνωρίσουμε δηλαδή το Πρωτείο του πάπα και να κρατήσουμε τα δόγματά μας και τις παραδόσεις μας. Σ’ αυτό αποσκοπεί και ο διάλογος που γίνεται μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών. Να πεισθούμε να γίνουμε Ουνίτες.      ―Το Filioque. Δηλαδή ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται όχι μόνο από τον Πατέρα αλλά και από τον Υιό. Η διδασκαλία αυτή έχει την αρχή της σε αρχαίους Λατίνους πατέρες του 4ου και 5ου αιώνα, θεσπίσθηκε επίσημα σε συνόδους του Τολέδου (547 και 589), το 767 στο Φραγκικό Κράτος, και το 1014 υιοθετήθηκε επίσημα από όλον τον Παπισμό. Το δόγμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος έχει άμεση σχέση προς αυτήν την θεολογία περί της Αγίας Τριάδος. Επομένως, η αίρεση του Filioque, ως προσβάλλουσα κατ’ ευθείαν την Τριαδική Θεολογία, την κατ’ εξοχήν δηλαδή θεολογία, δεν εμφανίζεται απλώς ως δογματική διαφορά, αλλ’ ως αληθινή άβυσσος μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού.      ―Η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης και το καθαρτήριο πυρ. Κατά τους Παπικούς ο Θεός έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να σταυρωθεί, για να ικανοποιηθεί η θεία δικαιοσύνη από την προσβολή που υπέστη από την αμαρτία του ανθρώπου. Η θεωρία περί ικανοποιήσεως της θείας δικαιοσύνης δημιούργησε την Ιερά Εξέταση, τις Σταυροφορίες, τους ιερούς πολέμους και νομιμοποίησε την κάθε μορφής βία εναντίον των εχθρών της πίστεως, οι οποίοι τιμωρούμενοι και διωκόμενοι εξαγνίζονται έναντι του Θεού. Η θεωρία αυτή καθιστά τα λεγόμενα επιτίμια, που δίδουν οι πνευματικοί πατέρες στο μυστήριο της εξομολογήσεως, τιμωρητικά μέσα δικανικής φύσεως και όχι παιδαγωγικά όπως είναι σε μας.      Όσοι δεν πρόφθασαν σε αυτήν την ζωή να ικανοποιήσουν την Θεία Δικαιοσύνη με βάσανα και επιτίμια, θα την ικανοποιήσουν μετά θάνατον στο καθαρτήριο πυρ. Εκεί πάνε οι ψυχές των ανθρώπων μετά θάνατο, για να βασανιστούν προσωρινά μέσα στη φωτιά και να καθαριστούν από τις ποινές των αμαρτιών τους. Η διδασκαλία περί καθαρτηρίου πυρός θυμίζει την διδασκαλία του Ωριγένη «περί αποκαταστάσεως των πάντων» η οποία καταδικάστηκε από την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο.      ―Το δόγμα των αφέσεων. Είναι συνέπεια και αναγκαίο επακόλουθο της περί θείας δικαιοσύνης και καθαρτηρίου πυρός διδασκαλίας των Παπικών. Η αμαρτία δεν θεωρείται ασθένεια της ψυχής αλλά αξιόποινη παρεκτροπή και προσβολή του Θεού. Γι’ αυτό πέραν του καθαρτηρίου πυρός υπάρχουν:  α) Οι λυσίποινες αφέσεις.Τα λυσίποινα είναι άφεση, της οφειλόμενης για τις συγχωρηθείσες ήδη αμαρτίες, πρόσκαιρης τιμωρίας. Οι Παπικοί πρεσβεύουν ότι οι ποινές που επιβάλλονται από το Θεό στους αμαρτάνοντες διακρίνονται στις αιώνιες και τις πρόσκαιρες. Οι αιώνιες συγχωρούνται δια της μετανοίας, ενώ οι πρόσκαιρες προλαμβάνονται ή μετριάζονται δια των επιτιμίων ή των αφέσεων που παρέχονται από τον πάπα απεριόριστα, παντού και πάντοτε, από τους καρδιναλίους δια 200 μέρες, από τους μητροπολίτες για 100 μέρες και από τους επισκόπους για 50 μέρες.  β) Τα υπέρτακτα έργα ή οι περισσεύουσες αξιομισθίες. Δηλαδή η διδασκαλία αυτή λέγει ότι η υπερπλεονάζουσα αξιομισθία των έργων των αγίων δύναται να μεταβιβασθεί και σε άλλους. Ο πάπας, που διαχειρίζεται το θησαυρό των αξιομισθιών, αντλεί από το πλεόνασμα του ένα μέρος για να λύσει τις ποινές των αμαρτωλών, ζώντων και τεθνεώτων.      Το θλιβερό είναι ότι οι αφέσεις αυτές συνδέθηκαν με χρηματικές προσφορές των πιστών. Έλεγαν: «Μόλις σ’ αυτόν τον κορβανά της Εκκλησίας το χρήμα κουδουνίσει, μια ψυχή από το καθαρτήριο στον παράδεισο θα φτερουγίσει». Έτσι προκύψανε τα λεγόμενα συγχωροχάρτια. Αυτό έδωσε την αφορμή να ξεσπάσει το κίνημα του Προτεσταντισμού (1517), που αναστάτωσε την Ευρώπη με πολύχρονους θρησκευτικούς πολέμους και την πλήρωσε με απερίγραπτο μίσος και φανατισμό.      Ο καθηγητής της δογματικής Χρήστος Ανδρούτσος, ειρωνευόμενος τις ανωτέρω θέσεις του Παπισμού, λέγει: «Γιατί ο αγαθός και φιλεύσπλαχνος πάπας, ο έχων την απόλυτη εξουσία και το απόλυτο προνόμιο του δεσμείν και λύειν εφ’ όλης της ανά τον κόσμο Εκκλησίας, δεν δίδει δια μιας άφεση σ’ όλους τους ανά τους αιώνες αμαρτωλούς, αλλά περιμένει να πέσει το παραδάκι προσωπικά από τον καθένα και μετά να χορηγήσει τα συγχωροχάρτια;». Με αυτές τις θεωρίες ο Παπισμός περιέβαλε την θεομίσητη σιμωνία με δογματική εγκυρότητα και ισχύ.      ―Μαριολατρεία. Το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου (1854) δηλαδή ότι η Παναγία γεννήθηκε χωρίς το προπατορικό αμάρτημα, το δόγμα ότι η Παναγία είναι Μεσίτρια (1891), με την έννοια ότι τίποτα δεν παρέχεται σε μας άνευ της μεσιτείας της Θεοτόκου, το δόγμα της ενσωμάτου αναλήψεως της Θεοτόκου στον ουρανό χωρίς να γνωρίσει η Παναγία θάνατο και ταφή (1950), η διδασκαλία (δεν έχει γίνει ακόμη δόγμα) ότι η Παναγία είναι συλλυτρώτρια, δηλαδή «Μεσίτρια παρά τω Πατρί», τουτέστι είναι μεσίτης όπως ο Χριστός (πρβλ. Α΄ Τιμ. 2,5-6) και όχι μόνο «Μεσίτρια παρά τω Υιώ», και γενικά η Μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική Θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα.      ―Το Βάπτισμα. Ο Παπισμός εισήγαγε το δι’ επιχύσεως ή ραντισμού βάπτισμα, το οποίο μόνο σε έκτακτες ανάγκες επιτρέπουν οι πατέρες (π.χ. όταν είσαι στην έρημο και δεν υπάρχει νερό, πρβλ. «Διδαχή αποστόλων» § VII ), και το οποίο δυστυχώς τείνει να γίνει καθεστώς και στην ορθόδοξη Εκκλησία, αφού οι περισσότεροι των επισκόπων και των κληρικών τοποθετούν νερό στην κολυμβήθρα 10-15 πόντους και επιχύουν ύδωρ στο μωρό, αντί να το βαπτίζουν (βυθίζουν) εξ ολοκλήρου, «για να μη πνιγεί» δήθεν. Έτσι το βάπτισμα και σε μας τους ορθοδόξους τείνει να καταστεί ποδόλουτρο μετά επιχύσεως, αλλά παπικά.     ―Το Χρίσμα. Χωρίσανε το μυστήριο του χρίσματος από το μυστήριο του βαπτίσματος τα οποία καθιερώθηκαν να γίνονται συνεχόμενα, όπως ομολογεί και ο Τερτυλλιανός (τέλος β΄ αιώνος). Το Χρίσμα δεν δίδεται προ της ηλικίας των επτά ετών, εκτός θανάτου. Έτσι δεν μπορούν και να κοινωνήσουν οι μικρές ηλικίες.      --Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.  α) Τα άζυμα. Ο Παπισμός μεταχειρίζεται άζυμο άρτο για την τέλεση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας και όχι ένζυμο όπως είναι το σωστό.  β) Ο χρόνος καθαγιάσεως. Η καθαγίαση των Τιμίων Δώρων τελείται με την εκφώνηση των συστατικών του Μυστηρίου λόγων του Κυρίου: «Λάβετε φάγετε…» και «πίετε εξ αυτού…» ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία η καθαγίαση του άρτου και του οίνου και η μεταβολή σε σώμα και αίμα Χριστού τελείται με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος: «Και ποίησον τον μεν Άρτον τούτον, τίμιο Σώμα του Χριστού Σου», «το δε εν τω ποτηρίω τούτω τίμιον Αίμα του Χριστού Σου», «Μεταβαλών τω Πνεύματί Σου τω Αγίω».  γ) Η αποχή των Λατίνων λαϊκών εκ του Αγίου Ποτηρίου. Ο Παπισμός εδογμάτισε, ότι μόνο οι ιερουργούντες κληρικοί δικαιούνται της υπ’ αμφότερα τα είδη θείας Κοινωνίας. Οι μη λειτουργούντες κληρικοί και λαϊκοί επιτρέπεται μόνο του «Σώματος» και όχι του «Αίματος» του Κυρίου.  δ) Η αποχή της νηπιακής και παιδικής ηλικίας εκ της Θείας Ευχαριστίας. Ο Παπισμός και εδώ καινοτομών, απεστέρησε της Θείας Ευχαριστίας τα νήπια και τα στερούμενα επαρκούς κρίσεως παιδιά, ως μη ικανά ακόμη να διακρίνουν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.      ―Το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου. Ο Παπισμός τελεί το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου μόνο χάριν των ευρισκομένων επί της επιθανάτιου κλίνης πιστών. Τελευταία βέβαια διαφοροποιήθηκε η τακτική του και το δίνει και στους ασθενείς.      --Η ενέργεια των μυστηρίων. Διδάσκει ότι η ενέργεια αυτή είναι μηχανική, δίδεται δηλαδή κατά μαγικό τρόπο και δεν εξαρτάται από τη διάθεση, την ανταπόκριση, την προετοιμασία του πιστού, ή και την βιολογική κατάσταση του –αν είναι νεκρός ή ζωντανός-, γι’ αυτό υπάρχουν και τα συγχωροχάρτια για ζωντανούς και νεκρούς.      ― Ως προς τους κληρικούς:      Χειροτονεί τους κληρικούς διά χρίσματος, ενώ η Εκκλησία χειροτονεί τους μεν διακόνους και πρεσβυτέρους δια επιθέσεως των χειρών των επισκόπων, τους δε επισκόπους διά επιθέσεως του ευαγγελίου.      Απέδωσε στο ιερατείο πνευματικές ιδιότητες που δεν έχει. Ενώ οι κληρικοί σε μας τελούν τα μυστήρια εξ ονόματος του Θεού και δια της θείας χάριτος με την οποία είναι περιβεβλημένοι, σ’ αυτούς και σε ορισμένα μυστήρια (βάπτισμα, χρίσμα, εξομολόγηση) θεωρείται ότι τα τελούν με τη δική τους αξία. Δεν λένε «βαπτίζεται», «χρίεται», «συγχωρήσοι σοι δι’ εμού του αμαρτωλού» όπως εμείς, αλλά «βαπτίζω», «χρίω», «συγχωρώ».      Δημιούργησε τον βαθμό των καρδιναλίων δηλαδή των κληρικών (επισκόπων, πρεσβυτέρων, διακόνων) που αποτελούν την παπική αυλή. Οι καρδινάλιοι είναι ανώτεροι των επισκόπων και για να διακρίνονται φορούν ενδύματα ερυθρά. Αυτοί εκλέγουν τον Πάπα και όχι οι επίσκοποι. (Σύνοδος Ρώμης, που συνεκλήθη το 1059, κατέστησε την εκλογή του Πάπα αποκλειστικό προνόμιο των καρδιναλίων, για ν’ αποφευχθούν οι προσπάθειες του αυτοκράτορα και των ευγενών ν’ αναδεικνύουν Πάπα της εκλογής τους. Ενισχύει έτσι τον παποκαισαρισμό αλλά και τον απολυταρχισμό του παπισμού, περιορίζοντας την διοίκηση στην παπική αυλή). Με άλλα λόγια ο παπισμός θεσμοποίησε επίσημα το φαινόμενο της κλίκας!      Εισήγαγε την υποχρεωτική γενική αγαμία του λατινικού κλήρου.      ―Τα αγάλματα των Λατινικών ναών. Άλλη καινοτομία, που αφορά το εσωτερικό των ναών, είναι η χρήση αγαλμάτων. Ενώ η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος λέγει να κατασκευάζονται εικόνες «από χρώματα, από ψηφία και από ύλην επιτηδείαν… επάνω εις τα ιερά σκεύη και εσθήτας και σινδόνας και πανία· επάνω εις τοίχους και σανίδια», δεν αναφέρει καθόλου περί κατασκευής αγάλματος ή ανδριάντος.      Αλλά και η Δυτική θρησκευτική ζωγραφική είναι καθαρά ανθρωποκεντρική και νατουραλιστική. Κυριαρχείται από την φυσικότητα και τον ρεαλισμό, από τον παρόντα κόσμο και από τον νυν αιώνα. Επηρεάζεται από τις αρχές της Αναγεννήσεως παρά από την θεολογία των πατέρων της Εκκλησίας. Παρουσιάζει τις φυσιογνωμίες στην πραγματική-φυσική τους διάσταση όπως και το περιβάλλον. Επιζητεί την αισθητική εγκόσμια συγκίνηση και όχι την κατάνυξη και την μεταρσίωση του ανθρώπου. Υπάρχει πλήρες διαζύγιο της ζωγραφικής με το δόγμα και δεν υπάρχει καμμία επιστασία της θρησκευτικής αρχής. Η σύνοδος της Φρανκφούρτης (794), η οποία καταδίκασε τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, θεωρεί τη ζωγραφική ως απλό στοιχείο διακοσμήσεως των ναών και εποπτικής διδασκαλίας των πιστών. Δεν αποδίδει δογματική, θεολογική και λειτουργική σημασία στην τέχνη. Γι’ αυτό οι ζωγράφοι της αφέθηκαν εντελώς ελεύθεροι και ασύδοτοι να κάνουν ό,τι θέλουν. Φθάσανε στο κατάντημα να ζωγραφίζουν τους αγγέλους, το Χριστό, την Παναγία και τους αγίους έχοντας ως πρότυπα φυσικά μοντέλα ή και τις ερωμένες τους (Filipo Lipp (1406-1469), ο Ραφαήλ (1483-1520), ο Rubens (1577-1640). Επίσης ο Μιχαήλ Άγγελος και άλλοι τινές ζωγράφισαν κάτω από τις επιδράσεις του ομοφυλοφιλικού πάθους τους (πρβλ. εικονογραφίες Καπέλας Σιξτίνας)      ―Η εκκοσμίκευση του Παπισμού. Με την εισαγωγή χορών, μουσικών οργάνων, μουσικών εκδηλώσεων κ.λ.π.      ―Η νηστεία. Οι νηστείες των Παπικών είναι ελαφρότερες των νηστειών των Ορθοδόξων. Παλιότερα απαγόρευαν μόνο το κρέας. Τώρα όμως έχουν καταργήσει και αυτή την απαγόρευση.     ―Κατάργηση ιερών κανόνων. Το Βατικανό προ πολλού απέρριψε τους περισσότερους ιερούς κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων και εμόρφωσε δικό του Κανονικό Δίκαιο, για να πορευθεί ελεύθερο την οδό την άγουσα σε κάθε είδους καινοτομίες.      ―Υποτίμηση των δογματικών διαφορών και της μοναδικότητας της Χριστιανικής Πίστεως. Οι σύγχρονοι παπικοί θεολόγοι, προς εξυπηρέτηση της φιλοενωτικής πολιτικής του Βατικανού, που απορρέει από το κίνημα της παγκοσμιοποιήσεως που προωθούν οι ισχυροί της γης και όχι από την ανάγκη ενώσεως του κόσμου εν Χριστώ, χαρακτηρίζουν ως ανύπαρκτες τις περισσότερες των δογματικών διαφορών μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Τις θεωρούν απλώς ως θεολογούμενα ζητήματα ή ως νόμιμες εκφράσεις της ιδίας πίστεως, που εμπλουτίζουν τη χριστιανική παράδοση. Συγκαλούν συνεχώς πανθρησκειακά συνέδρια στα οποία τονίζεται ότι όλες οι θρησκείες λατρεύουν τον ίδιο Θεό, η καθεμιά με τον δικό της τρόπο, και προσπαθούν να επιτύχουν μία παγκόσμια διαθρησκειακή ένωση με αρχηγό τον πάπα. Γι’ αυτούς πρωταρχικό ρόλο έχουν οι πολιτικοί σχεδιασμοί και οι εγκόσμιες σκοπιμότητες της Νέας Τάξεως. Και προσπαθούν να διασώσουν το χαμένο κύρος τους και την μειωμένη επιρροή τους προσχωρώντας σ’ αυτή τη Νέα Τάξη. Δυστυχώς η πρακτική αυτή των Παπικών όπως και ανάλογες τάσεις των Αγγλικανών και Προτεσταντών αρχίζουν να υιοθετούνται και από εμάς τους Ορθοδόξους.      ―Η διδασκαλία περί της κληρονομήσεως της ενοχής του προπατορικού αμαρτήματος. Κατά την ορθόδοξη διδασκαλία κληρονομούμε αναπόφευκτα την αμαρτωλή κατάσταση που προέκυψε από το προπατορικό αμάρτημα, όχι όμως την ενοχή, αφού δεν ήταν δικό μας πταίσμα.      ―Η διδασκαλία περί του απολύτου προορισμού. Έχει τις αρχές της στο χώρο της Δυτικής (εκκλησίας) αν και δεν κατέστη επίσημο δόγμα του Παπισμού. Την παρουσίασε πρώτα ο Αυγουστίνος, την περιέγραψε ο Θωμάς Ακινάτης και μετά πέρασε στο χώρο του Προτεσταντισμού αναδεικνυόμενη σε βασικό δόγμα του. Κατ’ αυτήν όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί από τη φύση τους και ανεπίδεκτοι προόδου. Όμως ο Θεός εκλέγει μερικούς απ’ αυτούς και τους σώζει σύμφωνα με τις ανεξερεύνητες βουλές του. Η διδασκαλία περί απολύτου προορισμού, που όπως είδαμε έχει την αρχή της στα συγγράμματα παπικών θεολόγων, είναι «η μεγαλύτερη θεολογική ρατσιστική αντίληψη όλων των εποχών» (Ιερόθεος Βλάχος, επίσκοπος Ναυπάκτου) και «η θεωρία κατά την οποία «η δικαιοσύνη γίνεται βαναυσότητα και η χάρη καταντά αυθαιρεσία» (Μάριος Μπέγζος, καθηγητής Θεολογικής Σχολής Αθηνών).      ― Περί της άκτιστου ουσίας και των άκτιστων ενεργειών του Θεού. Η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού ευρίσκεται στην ταύτιση υπό του Παπισμού της άκτιστου ουσίας και των άκτιστων ενεργειών του Θεού και επιπλέον στο ότι αποδίδει κτιστές ενέργειες στον Θεό. Κτιστές ενέργειες όμως έχουν μόνο τα κτίσματα. Έτσι το άκτιστο φως της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας οι Παπικοί το θεωρούν κτιστό.      ―Η διαφορά μεταξύ ησυχαστικής και σχολαστικής θεολογίας. Στην Δύση αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός, ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική, ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νου, για την απόκτηση της γνώσεως του Θεού.      ―Η άποψη περί της ενιαίας μεθοδολογίας, για την γνώση του Θεού και των κτισμάτων, η οποία οδήγησε στην σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης. Η θεολογία είναι επιστήμη και μάλιστα θετική, διότι έχει γνωστικό αντικείμενο το Θεό και χρησιμοποιεί επιστημονική μέθοδο. Έχει την παρατήρηση-θέαση των ακτίστων ενεργειών του Θεού και χρησιμοποιεί το πείραμα, αφού υπάρχει δυνατότητα επαναλήψεως της εμπειρίας της θεώσεως, που έχουν οι επιστήμονες της πίστεως, οι άγιοι. Θεολογία και επιστήμη δεν συγκρούονται, γιατί έχουν διαφορετικό γνωστικό αντικείμενο και διαφορετικά πεδία έρευνας. Η επιστήμη απαντά στο πως και η θεολογία στο γιατί. Στην Ορθοδοξία η έρευνα του ακτίστου Θεού γίνεται από τη θεολογία, ενώ η έρευνα της κτίσεως γίνεται από την επιστήμη. Η γνώση του Θεού είναι υπερφυσική και πραγματοποιείται με τη κάθαρση της καρδιάς (Ψαλμ. 50,12), ενώ η γνώση του κόσμου είναι φυσική και πραγματοποιείται με την επιστημονική έρευνα.      ―Οι λειτουργικές καινοτομίες γενικά σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας. Θέσπισε τις πολλές θείες λειτουργίες στην ίδια αγία Τράπεζα και την ίδια μέρα. Εισήγαγε νέες τελετές και εορτές, όπως την εορτή της αγίας δωρεάς και της ιεράς καρδίας του Ιησού. Κατάργησε την επίκληση κατά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων και αρκέσθηκε στους ιδρυτικούς λόγους του Χριστού δια το μυστήριο της θείας ευχαριστίας. Κατάργησε επίσης τις μνήμες αρκετών αγίων.      ―Το σημείο του Σταυρού. Και αυτό το άλλαξαν οι Παπικοί. Ενώ εμείς οι Ορθόδοξοι ενώνουμε τα τρία δάχτυλα, που συμβολίζουν την Αγία Τριάδα και τα δύο διπλωμένα την θεία και ανθρώπινη φύση του Χριστού, αυτοί το κάνουν με όλη την παλάμη και εξ αριστερών προς τα δεξιά.      ―Η συνεχής πρόοδος της Εκκλησίας στην ανακάλυψη των πτυχών της αποκαλυπτικής αλήθειας. Με τη θεωρία αυτή θέλουν να δικαιολογήσουν τα δόγματά τους, που θεσπίσθηκαν πολύ αργότερα και που δεν υπήρχαν στην αρχαία αδιαίρετη Εκκλησία.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και η ομολογία !

visit counter

Ένα αληθινό και διδακτικό περιστατικό από την σχολική ζωή των ημερών μας.
Μια επιστολή γονέα που διαμαρτύρεται για τον Αποκριάτικο χορό στο σχολείο των παιδιών του …Η συνέχεια παρακάτω :

Aγαπητοί …γονείς και μέλη του Δ.Σ του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ,

Δια της παρούσης θα ήθελα να εκφράσω τις απόψεις μου σχετικά με τον κατάλογο εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων τον οποίον κλήθηκα να προσυπογράψω ή να εναντιωθώ .
Θα εστιάσω στο πνεύμα που τον διέπει , κυρίως δε σε ό,τι αφορά τον αποκριάτικο χορό.

Πρόσκαιρο ξεφάντωμα , γιορτή της ύλης. Η συνήθης δικαιολογία ότι τα παιδιά τον θέλουν…. Θυμίζει σε όλους μας , το Ρωμαϊκό «Άρτον και θεάματα (Panem et Circenses)».
Τί μήνυμα τους περνάμε όταν τα καλούμε σε ένα ROYAL HALL να πανηγυρίσουν , να ξεσκάσουν θα έλεγε κάποιος , να γλεντήσουν μέχρι τελικής πτώσεως …

Τί μήνυμα τους περνάμε όταν τα καλούμε να φάνε να πιουν και να χορέψουν μόνο , όταν στους κάδους σκουπιδιών που περιστοιχίζουν το σχολειό τους κάθε μεσημέρι αναζητούν ζωή και λίγα απομεινάρια ανθρωπιάς πολλοί συνάνθρωποί τους , ίσως και γονείς συμμαθητών τους …Τι μήνυμα τους περνάμε όταν αυτοί οι παραπάνω φτωχοί συμμαθητές τους δεν θα τα καταφέρουν να πληρώσουν το αντίτιμο του χορού και θλιμμένοι θα βλέπουν τα δικά μας παιδιά να ετοιμάζονται ξένοιαστα για το μεγάλο γεγονός ;

To μήνυμα είναι ένα : Περάστε καλά εσείς και αφήστε τους άλλους να πεινάνε ! Περάστε καλά εσείς και μην σας νοιάζει τι συμβαίνει στον κόσμο …Δεν είναι για σας αυτά …Τι νοιάζει το παιδί μου που άλλα παιδιά δεν έχουν ρεύμα και νερό …Τι νοιάζει το δικό μου παιδί αν υπάρχουν πολύτεκνες οικογένειες που περιμένουν όχι τον οίκτο μας …μα την αγάπη μας . Που είναι αλήθεια η αγάπη ; Πώς μπολιάζουμε τα παιδιά μας με αυτήν την τσαλαπατημένη από τους απανταχού αέναους καρναβαλιστές αρετή ,…την μόνη που μπορεί να δώσει ελπίδα για το ζοφερό αύριο που τα περιμένει …Σίγουρα όχι με έναν χορό σε ένα ψυχρό χωρίς ίχνος παιδικότητας και αγνότητας ROYAL HALL..

Μα με μια γιορτή αληθινή στο προαύλιο του σχολείου τους με μουσικές όμορφες με χαμόγελα ανυπόκριτα με αγάπη από τον έναν στον άλλον . Με φαγητά που όλοι θα καταφέρουν να φτιάξουν για να μοιραστούν σε όλους αδιακρίτως…και με ένα μήνυμα : Τα περισσεύματα να σταλούν στο συσσίτιο της Ευαγγελίστριας για να τραφούν οι ανήμποροι να ευφρανθούν οι ψυχές μας και να μάθουν τα παιδιά μας ότι ο διπλανός δεν είναι απλά συμμαθητής μα είναι και αδερφός . Αδελφοσύνη , Αλληλεγγύη , Ομαδικότητα , Περίσσευμα αγάπης , Ενδιαφέρον για ό,τι συμβαίνει στον κόσμο τους …στον κόσμο μας .

Επιτέλους τολμήστε…. Ακυρώστε τα συμπεφωνημένα ! κάντε την αρχή εσείς θα βρείτε και άλλους να σας ακολουθήσουν …
Πιστεύω ότι σαν άνθρωποι διέπεστε από ενδιαφέρον για πνευματική και ψυχική ανάταση των παιδιών μας και όχι για μια ακόμη αφορμή πνευματικού ληθάργου.

Όσο αναχρονιστικά μπορεί κάποιος με μια πρώτη ανάγνωση να χαρακτηρίσει τα παραπάνω , τόσο κατά την ταπεινή μου άποψη πιο μακριά θα βρεθούμε από το αληθινό πνεύμα της ανεπανάληπτα δύσκολης εποχής μας αλλά και μιας μακράς και ιερότατης περιόδου που σε λίγο θα αρχίσει για να οδηγήσει …τι ειρωνεία ….στην εορταζόμενη από όλους Ανάσταση …..

Μετά Τιμής
Ε.Σ
Γονέας

ΥΓ: Η νοοτροπία του όχλου , των πολλών , του αφού αυτό κάνουν όλοι , με βαραίνουν αβάσταχτα …Το δικό μου το παιδί αγόρασε στολή για να πάει στον χορό …Μην με αναγκάσετε να το οδηγήσω σε κάτι που δεν θα κεντρίζει την μνήμη και την ψυχή του με εικόνες ζωογόνες και ελπιδοφόρες για το δύσκολο αύριο που το περιμένει , μα με ένα κενό ηχορύπανσης και ψεύτικης ψυχαγωγίας …Δεν θέλουμε να σκορπίσουμε τις ψυχές των παιδιών μας ( αν εξετάσουμε την ετοιμολογία της διασκέδασης ) Θέλουμε να σπείρουμε στις εύφορες ψυχές τους αξίες και συναισθήματα …Αυτά θα τα κρατήσουν όρθια …

Η επιστολή διαβιβάστηκε και αναγνώστηκε στο Δ.Σ. του Συλλόγου . Έπειτα οι 4 στους 7 πλειοψήφησαν ώστε ούτε καν να υπάρξει απάντηση στην εν λόγω πρόταση . Αυτό δεν πτόησε τον συγκεκριμένο γονέα αλλά και άλλους περιφρονημένους…. μειοψηφήσαντες και αγωνιούντες γονείς οι οποίοι άρχισαν να ψάχνουν έναν τρόπο ώστε να περάσουν κάποιο μήνυμα στα παιδιά που θα πήγαιναν στον προγραμματισμένο χορό . Σκέφτηκαν λοιπόν κάθε παιδί να πάρει φεύγοντας ένα ψυχωφελές Χριστιανικό Ορθόδοξο παιδικό βιβλίο για το νόημα του Τριωδίου και της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής . Πολλά δόξα τω Θεώ έχουν γραφεί σχετικά . Ένα από αυτά από τις εκδόσεις Ποταμίτου σε σχετικά οικονομική τιμή . Έγινε λόγος να γίνει πρόταση στον Σύλλογο να καλύψει τα έξοδα , μα εκ προοιμίου θεωρήθηκε αυτονοήτως ότι θα απορριφθεί λόγω κόστους έστω και μικρού .
Η τύχη είναι το ψευδώνυμο του Θεού όταν δεν θέλει να βάλει την υπογραφή του.
Αναρωτιέστε γιατί το γνωμικό του Θεόφιλου Γκωτιέ παρεμβάλλεται στην διήγησή μας . Γιατί κάποιοι θα σπεύσουν να αναγάγουν στην τύχη το παρακάτω θαυμαστό γεγονός ….
Υπήρξε λοιπόν κάποια ευλογημένη Πρεσβυτέρα ( Πρεσβ.Ιουλία Ρουμανικής καταγωγής ) στην μακρινή Αμερική και στην Ελληνορθόδοξη Ενορία Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Νεμπράσκα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής , η οποία με ιεραποστολικό γενναίο φρόνημα προσέφερε αυτές τις Άγιες ημέρες ένα σεβαστό χρηματικό ποσό ( το κάνει τακτικά ) στις Εκδόσεις ώστε αυτές να αποστείλουν κατηχητικά βιβλία σε παιδιά .

http://photovolida.files.wordpress.com/2013/03/potamiths-sarakosth.jpg?w=43

Ευλόγησε ο Θεός και οι Εκδόσεις λοιπόν απέστειλαν 160 βιβλία για τα παιδιά του σχολείου. Όμως όταν οι γονείς τα πήγαν στο σχολειό να τα παραδώσουν στην Δ/ντρια άκουσαν έκπληκτοι αυτήν να αρνείται την διανομή τους στα παιδιά , ( σημειώνουμε ότι τα βιβλία είναι πλήρως ελεγμένα για την Δογματικής τους Ορθότητα από τον εξαίρετο κ.Δημ. Κόκορη και τον π.Παναγιώτη Καποδίστρια) γιατί όπως είπε δεν ρίσκαρε την θέση της !!! Το Σύνταγμα θεωρεί είπε την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη επικρατούσα θρησκεία και οποιαδήποτε μη εγκεκριμένη από το υπουργείο διανομή βιβλίων είναι παράνομη ως ασκούσα προσηλυτισμό !!! Φυσικά και αγνόησε τα επόμενα του ιδίου άρθρου του Συντάγματος όπου γίνεται λόγος για απαρασάλευτη τήρηση των ιερών παραδόσεων της Ανατολικής Ορθόδοξης και με αίμα ηρώων ποτισμένης Εκκλησίας του Χριστού…
Μετά από αυτήν την θλιβερή αντιμετώπιση οι Γονείς διένειμαν τα υπέροχα βιβλία στα κατηχητικά σχολεία της περιοχής …στα παιδιά που ακόμα αντιστέκονται στα ανίερα και άτολμα που οι νομιμόφρονες και συντεταγμένοι σύγχρονοι δάσκαλοί τους πρεσβεύουν στην πλειονότητά τους …Στην Ελλάδα των κρυφών σχολειών και των ηρώων που αγαπούσαν τον Χριστό και την Πατρίδα …Στον περιούσιο λαό του Κυρίου , αυτά τα παιδιά τουλάχιστον κατάλαβαν τι είναι το Τριώδιο και τι η Σαρακοστή…Έλαβαν έτσι μ’ αυτόν τον πανέμορφο και όλως διδακτικό τρόπο , ένα άνωθεν μήνυμα για την ιερή προετοιμασία την γλυκιά κατάνυξη και την ευλογημένη συμπόρευση …. Εφόδια αληθινά για τα δύσβατα που ορθώνονται μπροστά τους … Πνευματικές βακτηρίες για τον δρόμο της αληθινής εν Θεώ ευτυχίας …Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνέυματι …Καλή Σαρακοστή σε όλους ….Ας επιμείνουμε και ας μην διστάσουμε να γίνουμε ακόμα και αντιπαθείς στους …πολλούς . Ας μην εγκαταλείπουμε ποτέ τα παιδιά μας και την μάχη για την σωτηρία τους . Μας τα εμπιστεύθηκε ο Θεός …Ας μην τον απογοητεύουμε . Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και η ομολογία !

nondasskopeteas