Ω…! ΕΛΛΑΔΑ – ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΙΝΕΣ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ ΤΗΣ… ΕΥΡΩΠΗΣ

visit counter

 

Η χώρα µας βρίσκεται σε εφιάλτη, ο επισιτισµός προ των πυλών, καταχνιά έχει καλύψει τον ορίζοντα. Η είσοδός µας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι µεγάλες διακηρύξεις µε την απογραφή της προσχώρησής µας, στις 28 Μαΐου 1979 έφερε τα αντίθετα αποτελέσµατα απ’ αυτά που υπόσχονταν οι αρχιτέκτονες του εγχειρήµατος.

Η καµουφλαρισµένη ευηµερία µε τις επιδοτήσεις ήταν µια ύπουλη τακτική, έριξαν λάδι στην κατηφόρα, για να γλιστρήσουµε, ή µας βάλανε επικαλυµµένο  δόλωµα  και το αρπάξαµε. Σκοπός τους να διαλύσουν τον πρωτογενή τοµέα που είναι Η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Οι άνθρωποι της παραγωγής γλυκάθηκαν µε της επιδοτήσεις (χρήµατα χωρίς κόπο) και άρχισαν να  αραιώνουν από τον παραγωγικό ιστό. Είδαν ότι το πρώτο πείραµα πέτυχε!. Προχώρησαν στο δεύτερο στάδιο που ήταν πιο ‘’φιλολαϊκή’’ πολιτική της Ε.Ο.Κ., Πάρτε–πάρτε! αλλά…εφαρµόστε τις οδηγίες µας!.  Θα κάψεις το ψαροκάικο, να µην ψαρεύεις στο αιγαίο και λιγοστέψουν τα ψάρια (Τούρκοι και παράκτιες χώρες ας το κάνουν)  και πάρε επιδότηση. Ξελακώστε τα δένδρα (ροδάκινα, µήλα, αχλάδια, αµπέλια…) και πάρτε επιδότηση. Μειώστε το βαµβάκι, σιτάρι και κηπευτικά και εισπράξτε επιδότηση. Διότι τα παραγόµενα πρέπει να αντιπροσωπεύουν µόνο το 50% της κατανάλωσης που κάνουµε! Το υπόλοιπο 50% θα πρέπει να το αγοράζουµε από αυτούς που δεν παράγουν, αλλά είναι µεταπωλητές και µεταπράττες.

       Η µη υπακουή στους κανόνες τους σήµαινε τιµωρία- διωγµός.  Η Ε.Ο.Κ. της ευηµερίας των λαών  άρχισε να βάζει πρόστιµα στους ανυπάκουους παραγωγούς. Η εφηµερίδα “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” είχε φέρει στο φως το 2015, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έβαλε πρόστιµο 5 δις δραχµές, επειδή οι κτηνοτρόφοι ξεπέρασαν το 50% της ποσόστωσης παραγωγής αγελαδινού γάλακτος που ήταν τους 625.000 τόνους και υπερέβησαν κατά 60.000 περίπου τόνους. Την επόµενη χρονιά άρχισαν να πετούν το πλεόνασµα. Ήταν το ξεκίνηµα που ανάγκασε πολύ κόσµο να εγκαταλείψει τον πρωτογενή τοµέα. Το πείραµά τους για τους γραφιάδες του καναπέ και των γραφείων των Βρυξελλών πέτυχε και προχωρούσαν!

Μας έκαναν πειραµατόζωα µε τα µνηµόνια. Οι καλοθελητές κυβερνώντες προσπαθούσαν µετά το Καστελόριζο να πείσουν τον ελληνικό λαό πόσο ωφέλιµο ήταν, να “αρπάξουµε” γρήγορα τα ευρωπαϊκά λεφτά, ως και από το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο (ΔΝΤ), διότι είναι έτοιµες και άλλες να µπούνε (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία…) και θα χάσουµε την ευκαιρία! Όλο αυτό ήταν ένα παραµύθι µε το “λεφτά υπάρχουν”. Μας έσυραν να δουν αντιδράσεις και να µας δοκιµάσουν παγκόσµια ως ένα οικονοµικό πειραµατόζωο!

Ο δηµοσιογράφος Γιάννης Πρετεντέρης κάνει την αυτοκριτική του σε συνέντευξη στη συναδέλφισσά του Κατερίνα Ανέστη (iefimerida.gr) γιατί τάχθηκε µε τη γραµµή µνηµονίου και ΔΝΤ. «Υποδυόµασταν το θέατρο ότι το χρέος είναι βιώσιµο… Όλοι ξέραµε από την πρώτη στιγµή ότι δεν είναι βιώσιµο, αλλά µας έλεγαν µην το πείτε τώρα, δεν είναι σωστό… Δεν είχαµε πει κουβέντα. Για ένα δεκάµηνο υποδυόµασταν το θέατρο, ότι το χρέος είναι βιώσιµο. Τρίχες: δεν ήταν. Εγώ δεν το έλεγα αυτό, απλώς δεν αντέκρουσα όσους το έλεγαν…» (Γ. Πρετεντέρης, βιβλίο “ο ψυχρός εµφύλιος… τα γεγονότα που διέλυσαν µια χώρα”, εκδόσεις Πατάκη).

Μας έκαναν πειραµατόζωα µε την πανδηµία γρίπης Α΄-H1N1 και αγοράσαµε προκαταβολικά συνολικά 24 εκατ. δόσεις για 10 εκατ. πληθυσµό. Αντίστοιχα η Ιταλία προµηθεύτηκε 24 εκατ. για πληθυσµό 60 εκατ. Η Πολωνία καθόλου και άλλες χώρες σε µικρές ποσότητες. Η Ευρώπη δεν τάβλεπε;  Ή για να δουλεύουν τα εργοστάσια τους;.

Η “τιµή µονάδος ανά δόση” του κάθε εµβολίου είχε 6,25 ευρώ για την Εταιρία Sanofi Pasteur SA, σε 7 ευρώ για την Glaxo Smith Kline και 8 ευρώ για τη Novartis.

Δηµιούργησαν µέσω δηµοσιευµάτων ένα κλίµα πανικού, περί επικινδύνου και θανατηφόρου ιού, µας χρησιµοποίησαν ως πειραµατόζωα και µας έβαλαν στην άκρη.

Γιατρός µεγάλου νοσοκοµείου που παραιτήθηκε από την επιτροπή εµβολιασµού, δήλωσε: «Ήταν µια προσπάθεια χειραγώγησης του κοινού σε πλανητικό επίπεδο από τις φαρµακευτικές εταιρίες. Το εµβόλιο αυτό έπρεπε να πουληθεί» (εφ. “Documento 28/10/2015).

Μας έκαναν πειραµατόζωα µε τους λαθροµετανάστες. Ένα δηµοσίευµα στην εφηµερίδα “ΤΟ ΠΑΡΟΝ” µας κατατοπίζει ακόµα και από το τίτλο του, έγραφε: «Μας εξαγοράζουν µε 35 δις ευρώ, για να µείνουν οι πρόσφυγες 10 χρόνια!». – Μόνιµος χωροφύλακας η Ελλάδα – και από κάτω: “Στο… εµπόριο πωλούνται ΑΦΜ προσφύγων σε καλές τιµές, τα οποία χρησιµοποιούνται για φοροδιαφυγή. Κανένας έλεγχος στις 700 Μ.Κ.Ο. που δρουν για τη… σωτηρία των προσφύγων”.

Το άρθρο άρχιζε: «Δεν πρόλαβε καλά-καλά να στεγνώσει το µελάνι του προηγούµενου φύλλου µας και έσκασε η βόµβα: Με τη βούλα και του ΟΗΕ, η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι ο “χωροφύλακας” τα επόµενα δέκα χρόνια. Θα φυλάει τις άλλες χώρες της Ευρώπης από τα καραβάνια των προσφύγων-µεταναστών που φεύγουν από την Αφρική και την λεία για να φτάσουν στη “γη της Επαγγελίας”. Καραβάνια, τα οποία προωθεί ο Ερντογάν…

» Την Τετάρτη 4 Σεπτ. 2019, στη Λέσβο έγινε σύσκεψη για το Μεταναστευτικό µε όλους τους δηµάρχους του βορείου Αιγαίου µε την παρουσία του επικεφαλής της Ύπατης Αρµοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες κ. Φ. Λεκλέρ, του εκπροσώπου της Ε.Ε. κ. Μανωλεδάκη, υπό την προεδρία του περιφερειάρχη Αιγαίου Κώστα Μουτζούρη.

» Οι εισηγήσεις όλων των τοπικών παραγόντων ήταν, ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο αυτή την κατάσταση µε τα “γκέτο” που έχουν στηθεί και τις καθηµερινές αφίξεις…

» Η απάντηση του επικεφαλής της Ύπατης Αρµοστείας στις τοποθετήσεις των τοπικών αρχόντων ήταν η… βόµβα των 35 δισεκατοµµυρίων ευρώ που… έριξε στο τραπέζι. Υπό µία προϋπόθεση, ότι τα νησιά θα µετατραπούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων την επόµενη δεκαετία.

» Τα λεφτά είναι πολλά… Αιφνιδιάστηκαν όλοι. Και αµέσως άλλαξε η… ατµόσφαιρα και σχεδόν όλοι έκαναν στροφή 180 µοιρών.

» Το κλίµα µεταβλήθηκε και επικράτησε το “θα τα βρούµε…”. Τα αργύρια για άλλη µια φορά έδειξαν τη δύναµή τους…» (“ΤΟ ΠΑΡΟΝ”, 15/9/2019).

Στην τοπική εφηµερίδα ο διδάκτορας του Παν. Θεσσαλίας κ. Αγ. Αγοραστός έγραφε: «Το “Προσφυγικό” παραµύθι έλαβε τέλος. Πρόκειται περί εισβολής». Το άρθρο άρχιζε: «Ο Ερντογάν µας έκανε µεγάλο “καλό”: Στέλνοντας τις ορδές των µουσουλµάνων στα σύνορα, και ο πιο δύσπιστος Έλληνας αντιλήφθηκε ότι δεν πρόκειται για “προσφυγικό” αλλά για λαθρο-εισβολή. Ή ακριβέστατα, για φανερή εισβολή εφόσον πλέον δεν γίνεται “λάθρα” (στα κρυφά)» (“ΕΛΕΥΘΕΡΑ”, 16/3/2020).

Δύο µόνο – από τις δεκάδες – εύλογα ερωτήµατα: α) Το Προεδρικό Διάταγµα 11/2025 (ΦΕΚ 194/15 Απρ. 2015) που δηµοσιεύθηκε σχεδόν πρόσφατα, το οποίο προέβλεπε στο άρθρο 14 (χρήσεις Γης) παρ. 1(41) για «Εγκαταστάσεις προσωρινής υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων µέχρι εκατό (100) ατόµων» σε όλους τους περιφερειακούς χώρους της χώρας που υπολογίζονται στους 1.600 και να εγκατασταθούν στο καθένα από 100 άτοµα, τί σκοπό έχει;

β) Μας έδωσε η Ύπατη Αρµοστεία του ΟΗΕ τα 35 δις ευρώ µε την προϋπόθεση τα νησιά µας να τα µετατρέψουν σε στρατόπεδα προσφύγων για µια δεκαετία; Μήπως γι’ αυτό, όπως έγραφε ο Τύπος ότι: «Ελληνικά πλοία φορτωµένα µε πολεµικό υλικό για την άµυνα της χώρας, αδειάζοντας τα νησιά µας… τι;» (“Ριζοσπάστης”, 12/7/2025).

Μας έκαναν πειραµατόζωα στον πρωτογενή τοµέα. Ο Έλληνας αγρότης είχε καταφέρει αιώνες να θρέφει τον πληθυσµό της, ακόµα και σε αντίξοες συνθήκες, και µε την αγροτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης όµως, φθάσαµε να εξαρτόµαστε σε τρόφιµα άλλων χωρών µε ανεξέλεγκτα αµφίβολης ποιότητας και πολλά, χωρίς καµιά πιστοποίηση.

ΝΑ ΠΟΥ ΦΘΑΣΑΜΕ

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα είχε πετύχει στο σιτάρι µέχρι το 1984 και µε τις παραδοσιακές ποικιλίες, όχι µόνο να έχει επάρκεια, αλλά και να εξάγει. Η παραγωγή Ζάχαρης µε τα τέσσερα εργοστάσιά της µέχρι 2005 κάλυπτε την εγχώρια ζήτηση και έκανε και εξαγωγές. Το 2006 η Ευρωπαϊκή Ένωση – µε την υπογραφή µας – µας “υποχρέωσε” να µειώσουµε την παραγωγή µας στο µισό και το υπόλοιπο να το εισάγουµε, αιτία να κλείσουν όλα τα εργοστάσια. Το ίδιο περίπου συµβαίνει και µε τα όσπρια. Τα φασόλια, καταναλώνουµε 35.000 τόνους και εισάγουµε τους 25.000. Φακές καταναλώνουµε 18.000 τόνους και εισάγουµε τους 10.000, το ίδιο συµβαίνει και µε τα υπόλοιπα, ρεβίθια, πατάτες…

Μας κάνουν πειραµατόζωα µε την κτηνοτροφία. Ένα δώρο του Θεού που λέγεται κτηνοτροφία και προσφέρει στην ανθρώπινη κοινωνία τροφή ζώσα και πλήθος ευεργετήµατα στην καθηµερινότητα, την τελειώνουνε για να µας φέρουν κρέατα κ.ά.  από “πλαστικά”.

Τα εργοστάσια στην Αµερική δουλεύουν στο φούλ και παρασκευάζουν τεχνικό (‘’υγιεινό‘’) κρέας.

Για την αντιαγροτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Ελλάδα  είχαµε γράψει το Μάιο του 2015. Η µικρή αυτή εφηµερίδα το είχε επισηµάνει “προφητικά” τί έρχεται!.

Η παρότρυνση, τότε για να ασχοληθούµε µε το θέµα ήταν µια αναµενόµενη απόφαση των Βρυξελλών για την κτηνοτροφία που την έφερε στο φως η εφηµερίδα Agrenda και έλεγε:

«Οι Βρυξέλλες εξετάζουν ενδελεχώς την κατάρτιση ενός προγράµµατος που θα δώσει την ευκαιρία στους παραδοσιακούς κτηνοτρόφους να “κλείσουν” την επιχείρηση, εισπράττοντας σε αντιστάθµισµα και για κάποιο διάστηµα µια αξιόλογη αποζηµίωση».

Αν κάποιος ρωτήσει, γιατί το κάνουν αυτό; Την απάντηση την είχε δώσει ο Ανδρέας Παπανδρέου τότε, πριν γίνει πρωθυπουργός, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να µας κάνει “γκαρσόνια”!

Θυµάστε! (το αναφέραµε πιο πάνω) Πώς κατέστρεψαν οι ψαράδες τις βάρκες τους, οι αµπελουργοί τα αµπέλια τους, οι τευτλοπαραγωγοί τα τεύτλα τους, οι καπνοκαλλιεργητές τα καπνά τους… µόνο, και µόνο για να πάρουν σούµα και χωρίς δουλειά τα τιποτένια χαρτζιλίκια των Ευρωπαίων, να τα φάνε, και µετά να τρέχουν για συντήρηση στα “γεύµατα αγάπης”. Το ίδιο σχεδιάζουν και για τους Έλληνες κτηνοτρόφους, παροτρύνοντάς τους να παρατήσουν τις στάνες τους για 30 αργύρια, µε απώτερο σκοπό να διευκολυνθούν οι γαλακτοκοµικές και άλλες επιχειρήσεις του ευρωπαϊκού βορρά, ώστε να κινούνται µε µεγάλη άνεση στην αγορά των γαλακτοκοµικών και της φέτας.

Θέλουν τη χώρα µας να µην παράγει τίποτα, παρά µόνον να εισάγει και να είναι µόνιµα ελλειµµατική και χρεωκοπηµένη.

Αφού, λοιπόν, δεν άφησαν βιοτεχνία για βιοτεχνία και εργοστάσιο ενεργό τα τελευταία 50 χρόνια, τώρα έχουν βάλει να καταστρέψουν και την εναποµείνασα γεωργοκτηνοτροφική παραγωγική βάση.

Τη µεγαλύτερη ευθύνη έχει η ελληνική πολιτική εξουσία.  Εν γνώσει ή αγνοία υπάρχει έλλειψη αγροτικής πολιτικής, διότι δεν µπορεί να επιβιώσει ο παραγωγικός τοµέας µε τόσο υψηλά κοστολόγια παραγωγής και τη στυγνή φορολογία. Μήπως όλα αυτά έχουν ένα στόχο και δεν το λένε, ώστε να µην µπορούν να είναι ανταγωνιστικές οι τιµές µας σε µια γη που παράγει τα πάντα  και να αναγκαστούµε να τα παρατήσουµε, να υποκύψουµε στα σχέδια της νέας Ευρωπαϊκής συµµορίας! Και να καταντήσουµε τα γκαρσόνια τους

Σωστή εθνική αντίδραση σ’ αυτό το εθνικό έγκληµα είναι: ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ να µην πάρει τα αργύρια του ξεπουλήµατος, των Ευρωπαίων, πιέζοντας παράλληλα τους κυβερνώντας να δώσουν κίνητρα, ώστε να ασχοληθούν περισσότεροι Έλληνες µε την κτηνοτροφία και τη γεωργία.

Αν δε γίνει αυτό, αν δε στραφούµε ξανά στην παραγωγή, τότε, αντί να διαβάζουµε ειδήσεις ο ένας στον άλλον, θα γίνουµε εµείς είδηση ως πένητες, άστεγοι, επαίτες, ακτήµονες…

Αυτά γράφαµε- περίπου- πριν εξήµισι (6,50) χρόνια. Πέρυσι (2024) εµφανίστηκε η φερόµενη “εξ ουρανού” πανώλη της ευλογιάς σε ένα πρόβατο στην Ελασσόνα σε µονάδα αποµονωµένη και χωρίς να έχει καµία επαφή µε άλλα ζώα. Απότοµα αυτή πετάχτηκε (η ευλογιά) µέχρι το Ρέθυµνο της Κρήτης. Περπάτησε µέχρι την Κόρινθο και έφθασε στη Ροδόπη και συνέχισε ακάθεκτη από τη µία άκρη στην άλλη άκρη και µέχρι στις 6 Αυγούστου του 2024 είχαν θανατωθεί 16.000 ζώα.

Τότε η εφηµερίδα µας ρωτούσε προς τις αρµόδιες αρχές, πώς γίνεται να αρρωσταίνουν ζώα που απέχουν χιλιόµετρα µεταξύ τους;

«Αναγκάζοµαι να καταθέσω το δικό µου, εναγώνιο, ερώτηµα: Μήπως – ξαναρωτάω – µήπως έχουν στήσει κόλπο να µολύνουν τα ζώα µέσω ζωοτροφών εν αγνοία των πιστοποιηµένων µεγαλοεταιριών τροφών; Διότι δεν είναι δυνατόν να κολλάνε από τη µία άκρη της χώρας στην άλλη!

» Μήπως δεν είναι τυχαίο ότι η Επιτροπή για την Κλιµατική Αλλαγή του ΟΗΕ, προτείνει αυστηρές ποινές, για να περιορίσουν τα ζώα; Διότι το µεθάνιο που απελευθερώνεται από τα ζώα, προκαλεί – λένε – επικίνδυνα επίπεδα υπερθέρµανσης του πλανήτη. Προνόησαν όµως µην προκύψει κάποια επισιτιστική κρίση. Γι’ αυτό βρήκαν και τη “λύση”: Ο Ευρωπαϊκός Οργανισµός Τροφίµων (EFSA) δήλωσε ότι τα έντοµα είναι πολύ θρεπτικά για τον άνθρωπο και πρότεινε δώδεκα προϊόντα διατροφής, µε γρύλους, ακρίδες, σκουλήκια… Ο δε Οργανισµός Τροφίµων και Γεωργίας των Ενωµένων Εθνών (FAD) µας περιγράφει την ωφελιµότητά τους: «Είναι µια υγιεινή και εξαιρετικά θρεπτική πηγή τροφίµων… και σε ένα πιο βιώσιµο σύστηµα διατροφής».

Και δε σταµατούν εδώ, προχώρησαν στην παραγωγή «ζωικού κρέατος» χωρίς να χρειάζονται ζώα, να “µολύνουν το περιβάλλον” και ούτε να σφάζονται ζώα, αλλά να παρασκευάζεται το κρέας σε εργαστήρια.

Ο Ούµα Σ. Βαλέτι της πολυεθνικής εταιρίας παραγωγής κρέατος Memphis Meats δήλωσε στο PTI: «Το κρέας που παράγει η οµάδα στα εργαστήρια, έχει και άλλα οφέλη, καθώς δεν είναι µολυσµένα από βακτήρια, δεν έχουν κορεσµένα λίπη… εστιάζει στην παραγωγή βοδινού, χοιρινού και κοτόπουλου, καθώς τα κρέατα αυτά έχουν τη µεγαλύτερη κατανάλωση…».

Μήπως όλα αυτά τα τελευταία χρόνια που βιώνουµε, είναι τυχαία! “Η γρίπη των χοίρων”, οι “τρελές αγελάδες”, η “γρίπη των πτηνών”, η “πανώλη των αιγοπροβάτων”, η…

Όλοι οι επικαθήµενοι στους θρόνους της εξουσίας, ακούνε, βλέπουν, και δεν µπήκαν στο κόπο ή µπήκαν, αλλά τους σταµάτησαν, για να βγουν και να µιλήσουν στο λαό για τα καταστροφικά συµπτώµατα που µας έρχονται» (“ΑΓΩΝΑΣ”, φ. 326/Αυγ. 2024).

Η κρίση σοβούσε από τον Αύγουστο του 2024, αλλά σχεδόν κανείς από τους κρατικούς φορείς – αν δεν υπήρχε λόγος – δεν µπήκε στο κόπο και την ευθύνη να ερευνήσει σε βάθος και πλάτος το φαινόµενο, να αναδείξει τη φλεγµαίνουσα εστία της νόσου, ώστε να ανακόψουν την καταστροφική κατηφόρα που αναµένονταν να προκύψει.

Οι φωνές και οι διαµαρτυρίες (κατακραυγές ουρανοµήκεις) από τους κτηνοτρόφους για την έξαρση και τη διασπορά της νόσου που την έβλεπαν οι κυβερνήτες και κωπηλάτες του πολιτικού σκάφους, έδειχναν ενδιαφέρον αλλά προσχηµατικά χωρίς κάποιες ενέργειες και προγραµµατισµό. Σαν κάτι άλλο να περίµεναν.

Στο χρόνο επάνω ήρθε καλπάζουσα. Τα επίσηµα νούµερα που έδωσε το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης είναι τροµακτικά. Τον Αύγουστο του 2024 είχαµε 10 κρούσµατα νόσου και θανάτωση ζώων 2.204. Το Σεπτέµβριο του 2024 έχουµε 42 κρούσµατα νόσου και θανάτωση 7.202 ζώων. Τον Αύγουστο του 2025 έχουµε εκτίναξη στα 195 και θανάτωση στα 55.151 ζώα. Τον Σεπτέµβριο του 2025 τα κρούσµατα φθάνουν στα 325 και θανάτους 65.014 χωρίς να είναι ο τελικός απολογισµός!

Ο απολογισµός είναι τροµακτικός, ακούγονται ολούθε εκρήξεις οργής. Διότι από τις 1.548 εκτροφικές µονάδες οι 1.231 έχουν προσβληθεί από τη νόσο:

ΑΡΜΟΔΙΟΙ  ΥΠΆΡΧΟΥΝ(!)

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ… ΕΙΝΑΙ ;;;

Ο αρµόδιος Ευρωπαϊκός επίτροπος Χάνσεν, όταν που ρωτήθηκε σχετικά από ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, του απάντησε ότι η Ελλάδα δε ζήτησε ούτε βοήθεια ούτε εµβόλια για τη νόσο που ταλανίζει όλη την Ελλάδα και σκοτώνει την κτηνοτροφία. Η τράπεζα της Ένωσης -είπε- διαθέτει 500 χιλ εµβόλια και αν χρειαστούν και άλλα, θα µας διαθέσουν!  Γιατί δε ζητάµε; Απάντηση δεν υπάρχει! Δε θέλουµε να πιστεύουµε αυτά που κάποιοι κακεντρεχείς διαδίδουν ότι στο βάθος της χαλαρής κυβερνητικής ηγεσίας είναι το ότι πίσω κρύβεται το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ για τα χιλιάδες ανύπαρκτα ζώα και τους ήρθε ως το ιδανικότερο “δώρο”!

{Την ώρα της εκτύπωσης, ήρθε η είδηση ότι η Βουλγαρία θα παραλάβει 500 χιλιάδες εµβόλια από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τα αιγοπρόβατά της- είναι που δεν συµφωνεί η Ε.Ε.!}

Δε θα επιχειρήσω να µεταφέρω την κυβερνητική θρηνωδούσα λιτάνευση για την πολυκύµαντη εξελεγκτική πορεία της νόσου, διότι αυτό θα φανεί ότι προσδίδει κάποιους λόγους. Θα καταθέσω όµως, το εξής, ότι δηλαδή υπάρχουν και άλλοι που έχουν ευθύνες για καθυστερήσεις, αµέλεια, ολιγωρία…

Το Νοµοσχέδιο που ψηφίστηκε στην Ολοµέλεια της Βουλής το 2010, έδωσε αρµοδιότητες για την εν γένει προστασία της υγείας των ζώων  στίς περιφέρειες. Να τι προβλέπει!

 Νοµοσχέδιο (υπ’ αριθ. 3852/2010 – ΦΕΚ 87/7-6-2010), πρόγραµµα Καλλικράτης – Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωµένης Διοίκησης στο κεφάλαιο Ε΄, Άρθρο 186, σελ. 1863 “αρµοδιότητες περιφερειών” γ΄ Υποτοµέας Κτηνοτροφίας από την παράγραφο 32 έως 44, αναφέρει:

Παρ.32: Η έρευνα και η µελέτη κάθε θέµατος που σχετίζεται µε την υγιεινή κατάσταση του ζωικού κεφαλαίου, χερσαίου, υδρόβιου και αµφίβιου και της προστασίας γενικά της υγείας των ζώων.

Παρ.33: Η εκτέλεση προγράµµατος παραγωγής ζωοτροφών σε ορεινές µειονεκτικές περιοχές.

Παρ.36: Ο συντονισµός και η εποπτεία της εφαρµογής των προγραµµάτων υγείας ζώων.

Παρ.37: Ο έλεγχος της νοµιµότητας στην κυκλοφορία των γεωργικών και κτηνοτροφικών φαρµακευτικών προϊόντων και η λήψη δειγµάτων για ανάλυση εγγυηµένης σύνθεσης.

Παρ.38: Η τήρηση µητρώου εµπόρων ζωικών προϊόντων και προϊόντων ζωικής προέλευσης από περιφερειακού επιπέδου κτηνιατρικές αρχές.

Παρ.39: Η παρακολούθηση του ενδοκοινοτικού εµπορίου των ζώων και εισαγόµενων ζώων, µέσω ηλεκτρονικού συστήµατος.

Παρ.42: Ο συντονισµός, η εφαρµογή προγράµµατος, η λήψη υγειονοµικών µέτρων, η σφαγή ή θανάτωση αιγοπροβάτων θετικών στη βουκέλλωση και ο έλεγχος εισαγωγής βοοειδών, χοίρων και αιγοπροβάτων.

ΝΑ ΤΟ  ‘’µικρό’’  ΕΡΩΤΗΜΑ!

Οι περιφέρειες εφάρµοσαν τις υποχρεώσεις που ορίζει ο νόµος; Οι κ. Περιφερειάρχες επιτηρούσαν για την υλοποίηση των σχετικών ελέγχων; Πάντως, κύριοι, κάτι δε πάει καλά, διότι πέρυσι που εκδηλώθηκε η νόσος, είχατε τεράστιο περιθώριο χρόνου να δράσετε και δεν το κάνατε και τώρα ρίχνετε τα κοπάδια µέσα στους λάκκους. Αυτό είναι τερατώδες, είναι βάναυσο, είναι απάνθρωπο, να ρίχνονται τα ζώα ζωντανά στους τάφρους, αυτά! Να βελάζουν σαν να ζητούν βοήθεια και ν΄άρχεται το µηχάνηµα να τα σκεπάζει, πού µέσα σ’ αυτά υπάρχουν χιλιάδες γκαστρωµένα, έτοιµα να γεννήσουν. Πω-πω… Θεέ µου! Θεέ µου!...  Που είναι οι φιλοζωικές οργανώσεις;…  Που είναι…..!!!

Πώς να µην πεθαίνουν οι άνθρωποι! Πώς να µη µαραζώνουν!  Πώς να µην αυτοκτονούν!  Τους τρώει το µαράζι, χειµώνα, καλοκαίρι, κρύο, ζέστες, χιόνια, βροχές και παγωνιές δίπλα στα ζώα, δίπλα στο κοπάδι, είναι η ζωή τους, είναι η αναπνοή τους.

Τα ξεγεννούν, τα µεγαλώνουν, τα φροντίζουν, τα πονάνε, σε πολλά τα έχουν δώσει ακόµα και όνοµα και αυτά όταν, τα φωνάζει ο τσοπάνης, τον ακούνε, µαθαίνουν τη “γλώσσα” τους. Το µαντρί τους είναι το δεύτερο σπίτι τους, είναι το λαογραφικό DNA τους.

Παρακολουθώντας απλωµένο το κοπάδι στο λιβάδι είναι µια θεία πανδαισία, να βλέπεις τον τσοπάνη να κάθεται σε κάποια πέτρα ή κούτσουρο, µε την γκλίτσα ή τη φλογέρα και κάποια να τον πλησιάζουν σαν καλοί φίλοι, για να τον συντροφεύσουν, να γλύφουν την κάπα του, τα πόδια του, και αυτός να τα χαϊδεύει. Να τα σφυρίζει και αυτά να καταλαβαίνουν ότι πρέπει να γυρίσουν, να τραβάει ο τσοπάνης µπροστά και αυτά πειθαρχηµένα – ωσάν στρατιώτες στην παρέλαση – να τον ακολουθούν, είναι κάτι άλλο, είναι ένα µεράκι, είναι ένας δεσµός µε τη φύση, είναι ένας καρπός εργασίας και αγάπης και πάνω απ’ όλα είναι δοξολογία στο Θεό που όλα µας τα έδωσε απλόχερα. Που τα πάντα εν σοφία εποίησε.

Σήµερα η κατάσταση είναι ασύλληπτη, ο κτηνιατρικός κλάδος δεν καταρρέει απλά, αλλά σε λίγο θα είναι µια µακρινή ανάµνηση. Οι δύο Θεσσαλοί αρµόδιοι υπουργοί τονίζουν να µην κάνουν εµβόλια, γιατί θα ζηµιωθούµε από τις εξαγωγές του τυριού. ΜΑ! µε το ρυθµό που πάµε, αφού δε θα υπάρχουν ζώα για ποιο τυρί οµιλούν οι άνθρωποι; Γρήγορα θα έρθει η ώρα του απολογισµού, τότε θα συνειδητοποιήσουµε τι έχει συµβεί. Οι ελλείψεις σε κρέας και γαλακτοκοµικά προϊόντα κλπ θα σαθρώσει την αγορά.

Σύµφωνα µε τα τελευταία στοιχεία (τέλος Σεπτεµβρίου 2025) του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, έχουν θανατωθεί 327.868 αιγοπρόβατα, µε ένα κόστος ανυπολόγιστο που µπορεί να φθάνει και τα 600 εκατ. ευρώ.

Το δράµα που ζούνε τώρα οι έλληνες (πειραµατόζωα) κτηνοτρόφοι, σύντοµα θα το αισθανθεί η κοινωνία, πλούσιοι και φτωχοί, µε το τσουκάλι χωρίς περιεχόµενο και το πορτοφόλι άδειο.

Η περιφέρεια Θεσσαλίας ζει ένα δράµα, διότι από τα 1231 κρούσµατα που εκδηλώθηκαν σ’ όλη την Ελλάδα, µέχρι τέλος Σεπτεµβρίου 2025, η περιφέρεια Θεσσαλίας είχε – ρεκόρ – τα 401, δηλαδή 1/3 της Ελλάδας.

Περιφερειάρχα Θεσσαλίας κ. Κουρέτα, η Θεσσαλία πορεύεται προς το χορό του Ζαλόγγου, θα ζήσουµε το θρήνο του προφήτου Ιερεµία και θα κλάψουµε ως ο προφητάναξ Δαυίδ: «Επί των ποταµών Βαβυλώνος εκεί εκαθήσαµεν και εκλαύσαµεν… επί ταις ιτέαις εν µέσω αυτής εκρεµάσαµεν τα όργανα ηµών’ (Ψαλ. ρλστ΄ 1-2).

Eφ. Αγώνας

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ελέγχει δριμύτατα τον Μητροπολίτη Φλωρίνης, που διαστρέφει τα λόγια του.

visit counter

Επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Στην ομιλία στην Μονή της Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου στις 25 Οκτωβρίου 2025  ο  μητροπολίτης Φλωρίνης μεταξύ των άλλων είπε και τα εξής:

1.Η Εκκλησία είναι η Σύνοδος της Κρατικής Εκκλησίας, που είναι Η ΜΌΝΗ αρμόδια για την εφαρμογή των ιερών κανόνων. Αυτή αποφασίζει πως θα εφαρμόζονται οι ιεροί κανόνες γι΄αυτό θα πρέπει ο λαός να κάνε υπακοή .

2.Η αποτείχιση είναι αίρεση και όσοι την εφαρμόζουν πάσχουν από εωσφορικό εγωϊσμό και αλαζονεία.

3.Τα Μυστήρια που τελέστηκαν στην Μονή της Αγίας Παρασκευής, από το 2017 έως την κοίμηση του γέροντα Μαξίμου Καραβά  είναι ΑΚΥΡΑ και πρέπει να επαναληφθούν.

4.Έχει ως επίσκοπος  απόλυτη εξουσία (πνευματική και διοικητική)  σε όλους τους ναούς και τις Μονές της Μητρόπολης και τα δικαιώματά του πηγάζουν από ΦΕΚ και κρατικούς νόμους.

Στον επίλογο δε, του ήρεμου μεν αλλά παραληρηματικού του λόγου. είπε τα παρακάτω:

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είπε τα εξής σημαντικά:» Καλύτερα να κάνουμε λάθη μέσα στην Εκκλησία , παρά να είμαστε σωστοί έξω από Αυτή».

(Ολόκληρη η ομιλία του Μητροπολίτη δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://www.youtube.com/watch?v=16iIJydQ-Ao)

Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από ένα λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου και κυκλοφορεί και με την εξής μορφή : «Καλύτερα μετά της Εκκλησίας να πλανάσαι παρά εκτός Αυτής να αληθεύεις».

Στην συνέχεια θα  αποδείξουμε την διαστροφή που επιχειρεί ο Μητροπολίτης Φλωρίνης (και δεν είναι ο μοναδικός) στα λόγια του χρυσορρήμονος Αγίου.

Το ιστορικό του λόγου

Ας δούμε όμως τι, που και πως το είπε ο ιερός Χρυσόστομος.

Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος εκτός της καταδίκης της αρειανικής αιρέσεως τακτοποίησε και όρισε τον συνεορτασμό της Εκκλησίας στην εορτή του Πάσχα.

Οι Τεσσαρασκαιδεκατίτες αρνήθηκαν να συμμορφωθούν και συνεόρταζαν την εορτή ύστερα από την Σύνοδο μετά των Ιουδαίων, την δεκάτη τετάρτη Νισσάν, μη ακολουθώντας την Εκκλησία. Ο άγιος Ιεράρχης στην προσπάθειά του όπως τους διορθώσει και ελκύσει προς εαυτόν, εκτός άλλων, εκφώνησε τον «κατά Ιουδαίων» τρίτο λόγο του «εις τους τα πρώτα Πάσχα νηστεύοντας». Συνεπώς, ως εκ προοιμίου φαίνεται, δεν αναφέρεται σε δόγμα πίστεως το θέμα αλλά τάξεως και αφορά σχισματική ομάδα, που εξήλθε της κοινωνίας της Εκκλησίας επειδή λάθος εξελάμβαναν το ζήτημα του καθορισμού της εορτής του Πάσχα και έδιναν σωτηριολογική σημασία εκεί που δεν έπρεπε να δώσουν.

Το ζητούμενο ήταν να συνεορτάζει η Εκκλησία και όχι η παρατήρηση ημερών και καιρών και ενιαυτών. Κατόπιν τούτων των εισαγωγικών καταχωρούμε το σχετικό απόσπασμα του ιερού Πατρός:

«Μη τοίνυν, των τελειοτέρων παραγενομένων πραγμάτων προς τα πρότερα επανατρέχωμεν»,: «μηδέ ημέρας και καιρούς και ενιαυτούς παρατηρώμεν, αλλά πανταχού τη Εκκλησία μετ’ ακριβείας επώμεθα, την αγάπη και την ειρήνην προτιμώντες απάντων». «Ει γαρ και εσφάλλετο η Εκκλησία, ου τοσούτον κατόρθωμα από της των χρόνων ακριβείας ην, όσον έγκλημα από της διαιρέσεως και του σχίσμα τος τούτου».

Μη λοιπόν, λέγει, από τα τελειότερα επιστρέφουμε στα ατελή.( Προηγήθηκε, υπό του αγίου Χρυσοστόμου, η διαφοροποίηση του παλαιού με το καινό Πάσχα). Μη λοιπόν, τους λέγει, ενώ έχουμε το νέο πνευματικό επιστρέφετε στο Νομικό πάσχα και συνεχίζει: Να μη παρατηρούμε ημέρες και καιρούς, αλλά πάντοτε να ακολουθούμε την Εκκλησία με ακρίβεια, προτιμώντας την αγάπη και την ειρήνη από όλα. Και επιφέρει το επίμαχο απόσπασμα: «Ει γαρ και εσφάλλετο η Εκκλησία, ου τοσούτον κατόρθωμα από της των χρόνων ακριβείας ην, όσον έγκλημα από της διαιρέσεως και του σχίσμα τος τούτου».

Δηλ.γιατί και αν έσφαλε η Εκκλησία, λέγει, δεν είναι τόσο μεγάλο το κατόρθωμα από την ακρίβεια των χρόνων, όσο το έγκλημα από της διαιρέσεως και του σχίσματος τούτου.

Πάνω λοιπόν σ’ αυτό το απόσπασμα στηρίζονται η ένσταση αλλά και άλλοι που επικαλούνται το: «Καλύτερα μετά της Εκκλησίας να πλανάσαι παρά εκτός Αυτής να αληθεύεις».

Eννοεί ο θείος Χρυσόστομος ότι μπορεί να σφάλλει, να πλανηθεί η Εκκλησία και μαλιστα σε δογματικά θέματα; Εμείς απαντούμε πως βεβαιότατα: ΟΧΙ.

« Η  Εκκλησία ως σύνολο, ως πλήρωμα, είναι αλάθητη, δεν αποκλείεται όχι μόνο μέλη της   Εκκλησίας να πλανηθούν, πατριάρχες, επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαικοί, αλλά και ολόκληρες τοπικές εκκλησίες παρασυρόμενες από τους επί κεφαλής τους προκαθημένους ή και από τοπικές συνόδους. Και όχι μόνο μία τοπική εκκλησία, αλλά και ομάδα τοπικών εκκλησιών. Η εκκλησιαστική ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα αιρέσεων, όπως ο Αρειανισμός, ο Νεστοριανισμός, ο Μονοφυσιτισμός, η Εικονομαχία, οι οποίες επί μακρά χρονικά διαστήματα εκυριάρχησαν κατά τόπους ή και καθολικά, οπότε την αληθινή Εκκλησία διέσωσαν όσοι, ολιγώτεροι ή περισσότεροι, δεν παρασύρθηκαν από τις αιρέσεις αλλά παρέμειναν στην παραδεδομένη πίστη..». (π.Θ.Ζήσης)

Ωστόσο, προς στιγμή, εάν μας επιτραπεί να γίνει αποδεκτό πως, ναί αυτό εννοεί, ας μας συγχωρέσει ο Άγιος, το κάνουμε όμως να δούμε σε τι άτοπα οδηγεί. Τότε μήπως έσφαλε, πλανήθηκε  η Εκκλησία στην διατύπωση του Τριαδολογικού δόγματος; Μήπως του Χριστολογικού και των άλλων δογμάτων; Μήπως στην διατύπωση του Συμβόλου της Πίστεως; Μήπως έσφαλε και ο απόστολος Παύλος λέγοντας ότι η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα  της αληθείας», (Α’ Τιμ. 3, 15);

Αλλά και ο ίδιος ο Χρυσόστομος λέγει ότι ο Παύλος είναι το στόμα του Χριστού: «Άκουσον γούν τι φησιν ο Παύλος· όταν δε τον Παύλον είπω, τον Χριστόν λέγω· εκείνος γαρ εστιν ο την Παύλου κινών ψυχήν».

 Άρα το λάθος αυτό πρέπει να καταλογισθεί στον ίδιο τον Κύριο, το οποίον είναι ατοπώτατον. Αλλά τότε τι έννοεί; Και εάν ακόμη, καθ’ υπόθεσιν, έσφαλε η Εκκλησία στον καθορισμό της ημέρας του Πάσχα - που πραγματικώς δεν έσφαλε - εσείς έπρεπε να ακολουθήσετε Αυτήν και να μη συνεορτάζετε με τους Ιουδαίους, θεωρώντας τούτο ότι σώζει, διότι τότε πρέπει να τηρήσετε και όλον τον νόμο.

Ιδού πως το διατυπώνει: «Και όπερ Παύλος προς Γαλάτας έλεγε, τούτο και εγώ υμίν λέγω· "γίνεσθαι ως εγώ, ότι καγώ ως υμείς". Τι δε τούτό εστιν; Έπειθεν αυτούς αποστήναι περιτομής, καταφρονήσαι σαββάτων και ημερών και των άλλων των νομίμων απάντων». Και κατωτέρω: "Αλλά και άτινα ην μοι κέρδη, ταύτα ήγημαι διά τον Χριστόν ζημίαν" τουτέστιν, Απέστην αυτών καθάπαξ. Γίνεσθαι ούν ως καγώ· και γαρ καγώ ως υμείς ήμην».

Το ότι ο κλεινός και άγιος τούτος Ιεράρχης εντέλλεται την απομάκρυνση εκ των κακοδοξούντων ποιμένων, τούτο τεκμηριώνεται από άλλα αποσπάσματά του, ενδεικτικώς:

«Τι ούν, φησιν, όταν πονηρός η, και μη πειθώμεθα; Πονηρός, πως λέγεις; ει μεν πίστεως ένεκεν, φεύγε αυτόν και παραίτησε, μη μόνον αν άνθρωπος η, αλλά καν άγγελος εξ ουρανού κατιών».

 

Ο δε όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης εν προκειμένω λέγει:

«Εχθρούς γαρ Θεού ο Χρυσόστομος, ου μόνον τους αιρετικούς, αλλά και τους τοις τοιούτοις κοινωνούντας, μεγάλη και πολλή τη φωνή απεφήνατο».

 

Ο δε όσιος Μελέτιος ο Γαλησιώτης λέγει:

«Ο δε χρυσόγλωττος πατήρ εν πλείστοις και πολλάκις υμάς υπέμνησα, φησίν, αγαπητά τεκνία, περί των ταίς αιρέσεσι δεινών περιπιπτόντων· αλλά νυνί και δέομαι, και δυσωπώ προθύμως μηδ’ όλως τοις αιρετικοίς κατά τι κοινωνείτε, μηδέ συγκαταβαίνετε τη τούτων βλασφημία· μη βρώμασι, μη πόμασι, μη σχέσει, μη φιλία, αυτοίς συναναμίγνυσθε και γαρ εκ τούτων πάντων της του Χριστού μερίζεσθε καθολικώς αγάπης, και βασιλείας ουρανών μακράν αλλοτριούσθε»

 

Επί τέλους πρέπει να τελειώνουμε μ’ αυτό το κακόδοξο παραμύθι.

(Πηγή: Ιερομονάχου Ευγενίου-Η ΈΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΜΟΛΥΣΜΟΥ)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: (όσοι θέλουν να το προμηθευτούν ΔΩΡΕΑΝ, με μοναδικό έξοδο τα ταχυδρομικά να μας στείλουν τα στοιχεία τους στο e-mail  melitinisdometianos@gmail.com)

Ο Ουράνιος θησαυρός της Ορθοδόξου Πίστεως, ούτε νοθεύεται, ούτε προδίδεται!

visit counter

Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΥΤΕ ΝΟΘΕΥΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ

Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, μέ ἀφορμή τούς ἐναγκαλισμούς καί τίς συμπροσευχές τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη μέ τόν Πάπα, χτυπάει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου:

«Ὀρθόδοξο εἶναι μόνον ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἶναι τῶν Ἁγίων Πατέρων».

«Τό δόγμα περί τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα εἶναι ὄχι μόνον αἵρεσις, ἀλλά παναίρεσις... Τό δόγμα αὐτό εἶναι ἡ αἵρεσις τῶν αἱρέσεων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατά τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ... Νέα προδοσία τοῦ Χριστοῦ· νέα σταύρωσις τοῦ Κυρίου...ἐπί τοῦ χρυσοῦ σταυροῦ τοῦ Παπικοῦ Οὐμανισμοῦ».

«Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κοινό ὄνομα γιά τούς ψευδοχριστιανισμούς, γιά τίς ψευδοεκκλησίες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Παπισμό.... Ἐδῶ δέν ὑπάρχει οὐσιαστική διαφορά μεταξύ τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ, Οἰκουμενισμοῦ καί ἄλλων αἱρέσεων, ὧν τό ὄνομα ‘’λεγεών’’».

-------------------------------------

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΥΤΕ ΝΟΘΕΥΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ, σελ. 37, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

Για την αντιγραφή Φώτιος Μιχαήλ,ιατρός

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

visit counter

 

Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ΄ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήϊνον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα=του ανθρώπου. Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικάς ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα. Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον:  διϋλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Δια δε του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα. Διατί; Διότι το ίδιον δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του κάθε ουμανισμού, από του βατικανού, του αναχθέντος εις δόγμα, μέχρι του σατανικού ουμανισμού του Σαρτρ. Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον Ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θυέλλας και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους.

ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΕΧΕΙ Ο ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ ΤΟΝ ΝΕΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΣΙΝΑ

visit counter

 Με το μαχαίρι στο λαιμό έχει ο κ. Γεραπετρίτης τον νέο Αρχιεπίσκοπο και Ηγούμενο Σινά Συμεών. Τον πιέζει να υπογράψει την συμφωνία που συνήψε το καθεστώς Μητσοτάκη με την Αίγυπτο.

Όπως έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενες αναρτήσεις ο κ. Μητσοτάκης έχει προσωπικούς λόγους να υπογραφεί μια συμφωνία την οποία δεν θέλουν οι μοναχοί.

Ο κ. Γεραπετρίτης παραβρέθηκε πριν λίγες εβδομάδες στην χειροτονία του Αρχιεπισκόπου και Ηγουμένου Σινά Συμεών στα Ιεροσόλυμα.

Είναι εντελώς ασυνήθιστο να παρευρίσκεται υπουργός εξωτερικών στην χειροτονία του Αρχιεπισκόπου Σινά.

Χαρακτηριστικό του ενδιαφέροντος που επιδεικνύει ο κ. Γεραπετρίτης για την υπογραφή της συμφωνίας είναι ότι στις 31 Οκτωβρίου θα παραβρεθεί στο Σινά και στην ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου ενώ την επόμενη ημέρα θα παρευρεθεί στα εγκαίνεια του Νέου Μουσείου στην Αιγυπτιακή πρωτεύουσα.

Οι μοναχοί δεν θέλουν να υπογραφεί η συμφωνία ως έχει γι αυτό και ετάχθησαν εναντίον του προηγούμενου Ηγουμένου. Αλλά και τώρα ο κ. Γεραπετρίτης έχει πιάσει το νέο ηγούμενο απο τον λαιμό.

 Δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο στην κυβέρνηση. Τα πουλάνε όλα.

Αναμένονται εξελίξεις.

Pantelis Savvidis fb

Όταν οι Έλληνες φαντάροι στα μετόπισθεν το 1940 έλεγαν Όχι στον δόλιο εχθρό, έλεγαν Ναι στην ιστορία τους

visit counter

 

 

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Στο μνήμα του μεγάλου τραγικού Αισχύλου που είχε αδελφό τον Κυναίγειρο (εκείνον που στη μάχη του Μαραθώνα όταν έφευγαν τα περσικά πλοία προσπάθησε να κρατήσει με το χέρι του ένα να μην απομακρυνθεί, κάποιος εχθρός τού το έκοψε και κείνος συνέχισε με το άλλο χέρι κι όταν κι αυτό του το έκοψαν προσπάθησε να κρατήσει το πλοίο με τα δόντια και τον αποκεφάλισαν – αλλά και ο ίδιος ο Αισχύλος ήταν οπλίτης στον Μαραθώνα και ναυμάχος στη Σαλαμίνα δέκα χρόνια αργότερα), στο μνήμα λοιπόν αυτού του τραγικού ποιητή έγραψαν πως ήταν ναυμάχος και πολέμησε μαζί με τους άλλους Ελληνες τους Πέρσες στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα. 

Ο Καβάφης στο ποίημά του «Νέοι της Σιδώνος» αναφέρεται στα πλούσια παιδάρια της μετά τον Αλέξανδρο εποχής που διασκεδάζουν σε «κλαμπ» της Σιδώνος, πόλης πλούσιας και έκδοτης στες ηδονές, όταν πληρώνουν έναν θεατρίνο να τους διαβάζει ερωτικά ποιήματα, εκείνος κάποια στιγμή τους απαγγέλλει το επίγραμμα στον τάφο του Αισχύλου και τα φανατικά για γράμματα εκείνα παιδάρια αγανακτούν που ο ποιητής ναυμάχος σεμνύνεται για τους αγώνες του υπέρ ελευθερίας και όχι για τον Προμηθέα, τον Αγαμέμνονα, τον Ετεοκλή, την Κλυταιμνήστρα και τους άλλους αριστουργηματικούς ήρωες των τραγωδιών του.

Τα φανατικά εκείνα παιδιά που έλεγαν Ναι εν πρώτοις στην ασφάλεια και την ευημερία τους αλλά κυρίως στην παιδεία την εκλεκτική που τους είχε εξασφαλίσει η αλεξανδρινή εκστρατεία δεν μπορούσαν μέσα στην έπαρση και τη χλιδή που ζούσαν πως όφειλαν τα αγαθά που απολάμβαναν στο Οχι που είχαν υψώσει οι πρόγονοί τους. Και το Οχι εκείνο ήταν εν πρώτοις Οχι σε μια ζωή ηττημένη, υπόδουλη, ταπεινωμένη, εξαρτημένη, φορτική σαν ξένη.

Προϋπόθεση για μια ελεύθερη, ανεξάρτητη, δημιουργική, τολμηρή ζωή, μια κοινωνία που να λέει Ναι, να καταφάσκει στην πρόοδο, την αλληλεγγύη, την έμπνευση, την καινοτομία είναι να αρνηθείς, να πεις Οχι στην υποταγή, στη σκλαβιά και στην εξάρτηση από τη βούληση ενός άλλου που σου στερεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

Το ίδιο δίλημμα ζωής είχαν και οι Mεσολογγίτες πολιορκημένοι. Στερήθηκαν τα πάντα, αισθάνονταν πως τους «πείραζε» ακόμη και το αεράκι που φύσαγε από το βουνό και τους προκαλούσε να πουν Οχι στην πείνα, τη δίψα, τον θάνατο των νηπίων, και ένα Ναι στο φαΐ και σε μια γιορτή και μια παραδοσιακή τελετή.

Ο Μαραθώνας, η Σαλαμίνα, το Μεσολόγγι, το Μανιάκι, η Αλαμάνα (οι Θερμοπύλες παλιότερα), το ολοκαύτωμα στην Κρήτη, το Τεπελένι, το Ρούπελ, η Καισαριανή είναι τόποι τού Οχι στην ταπείνωση και στην υποτέλεια και προϋπόθεση για το Ναι στην αυτόνομη δημιουργία.

Ο Αισχύλος και ο ήρωας αδελφός του ήξεραν πως για να πραγματωθούν τα προσωπικά, ατομικά τους όνειρα, έπρεπε τα «όνειρα να πάρουν εκδίκηση», που λέει ο Ελύτης.

Οταν λοιπόν οι έλληνες φαντάροι αλλά και οι γέροντες και οι γυναίκες και τα παιδιά στα μετόπισθεν το 1940 έλεγαν Οχι στον δόλιο εχθρό έλεγαν Ναι στην ιστορία τους, στις λέξεις τους, στα τραγούδια τους, στους χορούς τους, στη φιλοσοφία ζωής και στη δίψα για παιδεία και δημιουργία.

Το Οχι των Ελλήνων στην Τουρκοκρατία ήταν Οχι στον αφελληνισμό, στην απώλεια της γλώσσας, της πίστης, των ηθών και των παραδόσεων και ήταν Ναι την ίδια στιγμή στη δημιουργία μιας γενναίας ανώνυμης ποίησης και ενός στέρεου παραδοσιακού ιστού.

Οσοι γελοίοι σήμερα μέσα στην ασφάλεια που τους δώρισαν με αγώνες οι πρόγονοι χλευάζουν την παράδοση δεν αντιλαμβάνονται πως παράδοση είναι καθετί που αντέχει και επιβιώνει και προσφέρεται ως σκυτάλη για να επιδοθεί στον επόμενο σκυταλοδρόμο.

Οσα βλακόμουτρα σήμερα χλευάζουν τη λέξη και έννοια πατρίδα δεν αντιλαμβάνονται, οι αστοιχείωτοι, πως, όπως το έχω ξαναθυμίσει στους αμνήμονες, η λέξη πατρίς είναι επίθετο ουσιαστικοποιημένο όταν σιγήθηκε το ουσιαστικό γαία που συνυπήρχαν. Πατρίς γαία. Η γη όπου γεννήθηκε, μόχθησε και τάφηκε ο πατέρας μας, σας, τους!! Μόνο στα πάντα απροσδόκητα ελληνικά δημιουργήθηκε το γλωσσικό υβρίδιο: Μητέρα πατρίδα!!

Άρα λοιπόν τα Οχι των Ελλήνων είναι άρσει θετικά. Αρνούνται κάτι για να θέσουν κάτι σωτήριο στη θέση του. Αρνούμαι τη δουλεία, την εξάρτηση, την ταπείνωση, την αλλοτρίωση, την υποταγή, αποπροσωποίηση για να διασώσω την ελευθερία, τη δημιουργικότητα, την υπερηφάνεια, την αυθεντικότητα, την ανεξαρτησία, την εθνική μου ταυτότητα.

Πάλι θα γαυριάσουν οι ανθέλληνες, θα πουν αυτός μιλάει για εθνική ταυτότητα, όταν εμείς διατυμπανίζουμε πως η έννοια έθνος είναι κατασκευή, ιδεολόγημα, ιστορικό παραμύθι.

Ασ’ τους να λένε και να πληρώνονται οι μισθοί τους από τον έλληνα αγρότη, βοσκό, μάστορα, υπάλληλο, δάσκαλο, στρατιώτη στη σκοπιά που μιλάει τη γλώσσα που του έδωσε ο παππούς του («τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική στις αμμουδιές του Ομήρου» – Ελύτης), το λαδάκι στην κολυμπήθρα και στο καντηλάκι του τάφου που ευλόγησε η Αθηνά και η πατρική ακτή όπου έφτασε ταξιδεύοντας μέσα σε μύριες θάλασσες ο πνιγμένος ναυτικός από τη Σκιάθο για να βρει τη γαλήνη της πατρίδος γαίας, όπως αφηγείται ο Παπαδιαμάντης.

Ο Σεφέρης κάποτε στην Κύπρο σ’ ένα μοναστήρι είδε έναν καλόγερο να γυρίζει το μάγγανο στο πηγάδι, γέρικο ξύλινο μάγγανο, και ν’ ανεβάζει με τον κουβά νερό. Το μάγγανο έτριζε και ο σμυρνιός ποιητής, που είχε ζήσει στα νιάτα του στην πατρική εστία έξω από τη Σμύρνη, ακούγοντας αυτό το τρίξιμο το αποκάλεσε: «Φωνή πατρίδας»!

Ο Αισχύλος στην «Ορέστεια» εμμέσως αναφέρεται στην πατρίδα ως μυρωδιά, όταν καυχιέται ο Αγαμέμνονας πως έκαψε την Τροία, τη μυρίζει στις μυρωδιές τής χλιδής μιας πόλης που ταξιδεύει στον αέρα.

Φωνή πατρίδας, μυρωδιά πατρίδας, γεύση πατρίδας. Ναι, γεύση. Σκεφτείτε πως η λέξη νόστος (επιστροφή) του Ομήρου και το επίθετο νόστιμος (νόστιμον ήμαρ = η μέρα της επιστροφής στην πατρίδα) έφτασε σε μας να σημαίνει γεύση, αφού ακόμη και στον μακροχρόνια ξενιτεμένο η πατρίδα αποτυπώνεται στις γευστικές μνήμες της μητρικής μαγειρικής.

Στην αλλοτρίωση της φωνής της πατρίδας, της μυρωδιάς των κίτρων (που λέει για τη Ζάκυνθο ο ξενιτεμένος Κάλβος), της γεύσης του πασχαλινού οβελία (για να του τη θυμίσω με παρακαλούσε στη Βουλγαρία ένας Έλληνας φυγάς του Εμφυλίου) λέμε το Οχι μας για να ξαναγυρίσουμε στα Ναι της οδού που αρχίζει από το λίκνο και καταλήγει στον τάφο.

Ας μη μου δώσει η μοίρα μου / εις ξένη γην τον τάφο. / Είναι γλυκός ο θάνατος / μόνον όταν κοιμώμεθα εις την πατρίδα.

Κάλβος

Αυτοί οι ποιητές θα είναι πάντα οι εφιάλτες των εγχώριων ανθελλήνων

*Δημοσιογράφος – συγγραφέας

 

 

Πηγή: Τα Νέα

 

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940

visit counter

ΙΕΡΕΑΣ ΣΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΤΟ 1940

Η συμβολή του κλήρου και της Εκκλησίας, στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940–1941)

 

Θεία Λειτουργία στην πρώτη γραμμή του μετώπου. web

Πηγή φωτογραφία: stratistoria.wordpress.com

Το τιμημένο ράσο, στην πρώτη γραμμή του πολέμου.

Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, ο οποίος ξέσπασε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, αποτέλεσε μια από τις ενδοξότερες σελίδες της νεότερης Ελληνικής ιστορίας, που όπως και πολλές άλλες, γράφτηκε με αίμα, πόνο, δάκρυα και αναστεναγμούς αλλά και με ελπίδα και χαρά.Το «Όχι» του Ιωάννη Μεταξά προς τις αξιώσεις του Μουσολίνι δεν ήταν μόνο πολιτική πράξη, αλλά και έκφραση εθνικής ψυχής. Ολόκληρος ο Ελληνικός λαός, από τον απλό αγρότη έως τον επιστήμονα, ένιωσε ότι υπερασπιζόταν όχι απλώς τα σύνορα, αλλά την ίδια την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του έθνους.

Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, η Εκκλησία της Ελλάδος και ο Ορθόδοξος κλήρος, διαδραμάτισαν ρόλο καθοριστικό. Η συμβολή τους υπήρξε πνευματική, ηθική, εθνική και υλική. Δεν περιορίστηκαν στο να ευλογούν απλώς τις σημαίες και τους στρατιώτες του αγώνα, αλλά συμμετείχαν ενεργά, ενισχύοντας το ηθικό του λαού και του στρατού, προσφέροντας περίθαλψη στους τραυματίες και στηρίζοντας τις οικογένειες των στρατιωτών και κάποιες φορές αναγκάζονταν να λάβουν μέρος στον αγώνα αυτόν της άμυνας και αναχαίτισης του εχθρού, ακόμα και ενόπλως.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΕΣΩΝ ΙΕΡΕΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΙΤΑΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΜΠΑΖΙΩΤΗΣ ΕΚ ΝΑΥΠΛΙΟΥ www.eeod.gr

Ο πρώτος Ιερέας που έπεσε στο Αλβανικό μέτωπο.Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Μπαζιώτης.

Πηγή: www.eeod.gr

Η Εκκλησία μπροστά στο κάλεσμα του έθνους

Η κήρυξη του πολέμου βρήκε την Εκκλησία της Ελλάδος ενωμένη και αποφασισμένη. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύσανθος Φιλιππίδης ήταν από τους πρώτους που εξέφρασαν δημόσια τη συμπαράσταση της Εκκλησίας προς τον αγωνιζόμενο λαό. Με εγκυκλίους και μηνύματα προς το ποίμνιο, κάλεσε τους πιστούς σε προσευχή, σε ενότητα και σε θάρρος.

Η πιο ουσιαστική συμβολή της Εκκλησίας υπήρξε πνευματική και ηθική. Ο κλήρος, γνωρίζοντας τη βαθιά πίστη του Ελληνικού λαού, χρησιμοποίησε τη δύναμη της πίστης ως κινητήριο μοχλό για την εθνική άμυνα. Οι ιερείς μιλούσαν και από άμβωνος αλλά και στο πεδίο των μαχών για την αξία της θυσίας, για το χρέος προς την πατρίδα και για τη θεϊκή προστασία που θα σκέπαζε τους στρατιώτες στο μέτωπο.

Πήγαιναν οι ιερείς στο μέτωπο?

Στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου, όπου ο Ελληνικός στρατός αντιμετώπισε την Ιταλική επίθεση, πολλοί ιερείς υπηρέτησαν ως στρατιωτικοί ιερείς ή εθελοντές. Βρέθηκαν κυριολεκτικά δίπλα στους στρατιώτες μέσα στα χαρακώματα, προσφέροντας εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, προσευχή, αλλά και λόγια παρηγοριάς.

Ιερέας ευλογεί τα όπλα στο μέτωπο το 1940 www.stratistoria.wordpress.com

Photo: Στρατιωτικός ιερέας ευλογεί τα όπλα.

Πηγή: www.stratistoria.wordpress.com

Ενώ ο στρατός πολεμούσε στα βουνά της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου, στα μετόπισθεν η Εκκλησία ανέλαβε τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Οι Μητροπόλεις και οι ενορίες οργάνωσαν συσσίτια, εράνους, συλλογή ρουχισμού και τροφίμων για τον στρατό και τις οικογένειες των επιστρατευμένων.

Η Εκκλησία ανέκαθεν συνδέονταν με την πορεία του Ελληνικού έθνους. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, έχοντας υπέρμαχο την Κυρία Θεοτόκο και τους Αγίους, κάτι το οποίο ομολογούν μάτια και χείλη ακόμα και ανθρώπων που δεν ταυτίζονται οι απόψεις τους με το πιστεύω της Εκκλησίας, αποκάλυψαν ακόμη φωτεινότερα, την σχέση πίστης και πατρίδας, Εκκλησίας και λαού, Εκκλησίας και Έθνους. Στα κηρύγματα, οι ιερείς μιλούσαν για τους ήρωες του 1821, για τη Θεοτόκο που «σκέπει το Έθνος» και για τη συνέχιση της ιστορικής αποστολής του ελληνισμού.

Η μορφή του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού

Μετά την Κατοχή της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονα, τον Μάιο του 1941, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ανέλαβε ο Δαμασκηνός Παπανδρέου, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα για την Εκκλησία και το έθνος. Ο Δαμασκηνός συνέχισε τη γραμμή πατριωτικής και φιλανθρωπικής δράσης. Μεγάλος αριθμός προσώπων του Κλήρου σε διάφορες βαθμίδες, Αρχιερείς, ιερείς, διάκονοι, μοναχοί και μοναχές, κοσμούν τις δάφνες του στεφάνου της άμυνας και του απελευθερωτικού αγώνα της περιόδου αυτής. Ακόμα και σε εκτελεστικά αποσπάσματα αλλά και σε αγχόνες στάθηκαν ανδρείοι, κλήρος και λαός.

Ιδιαίτερη θέση στην πολεμική προσπάθεια κατέχουν τα μοναστήρια. Οι μονές της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας βρέθηκαν κοντά στο μέτωπο και λειτούργησαν ως καταφύγια τραυματιών και κέντρα εφοδιασμού. Αυτός είναι και ο λόγος πυρπολήσεως και καταστροφής μερικών Μονών από τον εχθρό.

Στο Αλβανικό μέτωπο, ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος www.stratistoria.wordpress.com

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος, υπήρξε για τον Ελληνικό λαό, μια πνευματική δοκιμασία. Οι δύσκολες συνθήκες του μετώπου, το ψύχος, η πείνα και οι απώλειες αντιμετωπίστηκαν με ζωντανή και ένθερμη πίστη, με αδελφοσύνη, συναλληλία και αλτρουισμό. Οι στρατιώτες προσεύχονταν πριν από κάθε μάχη, έφεραν μαζί τους μικρές εικόνες ή Σταυρούς που είχαν ευλογήσει οι ιερείς τους.

Μετά τη λήξη του πολέμου και την απελευθέρωση της χώρας, το έργο της Εκκλησίας αναγνωρίστηκε ευρέως. Ο Ελληνικός λαός θυμόταν με ευγνωμοσύνη τους ιερείς που είχαν πολεμήσει, τους μοναχούς που είχαν βοηθήσει, και τους αρχιερείς που είχαν στηρίξει το έθνος στις πιο δύσκολες στιγμές.

Η συμβολή του κλήρου και της Εκκλησίας στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με στατιστικά στοιχεία. Ήταν κυρίως ηθική και πνευματική, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρωπιστική και πατριωτική. Βασικό χαρακτηριστικό της δύσκολης αυτής περιόδου,όσον αφορά τον ρόλο της Εκκλησίας ήταν η άμεση επαφή, σχέση και συμπαράσταση προς τον κάθε πλησίον, κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτου φυλής, δόγματος, χρώματος και αντιλήψεως. Η Εκκλησία ενέπνευσε τον λαό με λόγους πίστης και ελπίδας, στάθηκε στο πλευρό των στρατιωτών και των αιχμαλώτων, προσέφερε ανεκτίμητη φιλανθρωπική βοήθεια και έγινε σύμβολο ανθρωπιάς και ενότητας.

 

Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Κοκκίνης 1940 www.eeod.gr

Ο πόλεμος του 1940–1941 δεν ήταν μόνο στρατιωτικός, ήταν και πνευματικός αγώνας, όπου η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη για την πατρίδα ένωσαν έναν αγώνα ολόκληρο έθνος. Η Εκκλησία της Ελλάδος απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι αποτελεί ζωντανό οργανισμό στην ιστορία του Ελληνικού λαού. Η συμβολή της στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, παραμένει ένα λαμπρό παράδειγμα πίστης, ανθρωπιάς και θυσίας που εξακολουθεί να μην εμπνέει τις νεότερες γενιές, αλλά και έναυσμα για τη συμπαράσταση προς κάθε έθνος, κάθε λαό, κάθε άνθρωπο που βιάζεται και δυναστεύεται από οποιονδήποτε. επιβουλεύεται την ύπαρξη του.

ΕΡΕΥΝΑ / ΣΥΝΤΑΞΗ

Ιάκωβος Ιερομόναχος

Γρηγόρης Γαλάνης

Το ντοκιμαντέρ «Ο Επίσκοπος Αρτέμιος - από τον τσοπανάκο έως τον Ποιμένα»

Ποιά εἶναι τά κριτήρια γιά νά χαρακτηριστεῖ μία Σύνοδος Θεόπνευστη καί ἐμφορούμενη Ἁγίου Πνεύματος;

visit counter

Ῥωμανίδης: «Δὲν εἶναι ἡ ὕπαρξις τοῦ ἐπισκόπου ἡ ἐγγύησις ὅτι μία Σύνοδος ἐμφορεῖται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Οὔτε ἡ Χάρις τῆς Ἀρχιερωσύνης ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία “εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν”»

 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πατερικὴ Θεολογία», τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου (†)

Πῶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καθοδηγεῖ, ποιοὺς καθοδηγεῖ καὶ σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ καθοδήγησις; Ἐκεῖνο ποὺ λένε μερικοὶ ὅτι, ὅταν μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀποφασίση κάτι, αὐτὸ εἶναι ἀλάθητο, ἐπειδὴ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι θεόπνευστη κλπ., εἶναι σὰν νὰ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ δεχθοῦμε ὡς ἀλάθητη διδασκαλία ὅ,τι ἀποφασίζει καὶ διακηρύσσει μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ πνεῦμα περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα.

Βέβαια εἶναι σωστὸ ὅτι μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι ἀλάθητη, ὅτι διδάσκει ἀλαθήτως, ὅτι εἶναι ὠφέλιμη γιὰ τὴν πίστι μας κλπ. Ναί, ἀλλὰ πῶς γίνεται καὶ εἶναι ἀλάθητη; Γιατί εἶναι ἀλάθητη; Γιατί οἱ ἀποφάσεις της εἶναι ἀλάθητες;

Ἡ μοντέρνα Ὀρθόδοξη θεολογία μιλάει πάρα πολὺ γιὰ θεοπνευστία. Ἀπὸ ὅσα ἔχω διαβάσει, βλέπω νὰ μιλᾶνε περὶ θεοπνευστίας, ἀλλὰ δὲν ἔχω βρῆ περιγραφὴ τῆς θεοπνευστίας…

ἐκείνης γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶνε. Εἴπαμε ὅτι καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες συμφωνοῦν στὸ ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι θεόπνευστος. Τί σημαίνει ὅμως θεοπνευστία; Καί, ἐὰν σώζεται κάπου, ποῦ σώζεται; Θὰ πῆ ὅμως κάποιος: Καλά, θεόπνευστοι ἦταν μόνο οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ἀπόστολοι; Μετά τούς Ἀποστόλους δὲν ἔχομε θεοπνεύστους ἀνθρώπους; Δὲν ἔχομε θεόπνευστα συγγράμματα ἐκτός τῆς Ἁγίας Γραφῆς; Καί, ἐὰν ναί, ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ θεόπνευστοι ἄνθρωποι; Καὶ ἂν ὑπάρχουν, πῶς ξέρομε ὅτι εἶναι θεόπνευστοι; Οἱ Προφῆτες ξέρομε ὅτι ἦσαν θεόπνευστοι. Ὁμοίως καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἤσαν θεόπνευστοι. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ αὐτούς, ποιοὶ ἄλλοι ἦσαν ἢ εἶναι θεόπνευστοι; Ἐπίσης ποιὰ εἶναι τὰ διάφορα στάδια αὐτῆς τῆς θεοπνευστίας, καὶ πῶς διακρίνονται; Πῶς ὁ ἄνθρωπος ἐμπνέεται ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ πῶς ξέρομε ὅτι ἕνας εἶναι ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν Διάβολο ἢ ἀπὸ φαντασιοπληξίες;

Ὁ Χριστός, ὅταν εἶπε ὅτι θὰ μᾶς δώση τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, τὸ ὁποῖο θὰ μᾶς ὁδηγήση εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν, δὲν μίλησε γιὰ Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Δὲν εἶπε δηλαδὴ ὅτι αὐτὸ θὰ γίνεται στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ δηλαδὴ τὸ καινὸν περὶ τοῦ ἀλαθήτου τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων δὲν περιλαμβάνεται μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Ὁ Χριστὸς εἶπε ἁπλὰ ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον θὰ εἶναι Ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση στὴν πλήρη ἀλήθεια. Προηγουμένως ὅμως, πρὶν δηλαδὴ ἀπὸ αὐτό, εἶπε ὅτι ἐὰν ἔχετε ἀγάπη μεταξύ σας, ἐγὼ καὶ ὁ Πατέρας μου θὰ ἔλθωμε καὶ θὰ κατοικήσωμε μέσα σας, καθὼς ἐπίσης εἶπε ὅτι τώρα, μὲ βλέπετε, ἀλλὰ ἀργότερα δὲν θὰ μὲ βλέπετε. Ἀλλά, ἐὰν ἔχετε ἀγάπη, πάλι θὰ μὲ βλέπετε. Καί, τὸ Πνεῦμα θὰ ἔλθη νὰ κατοικήση μέσα σας καὶ θὰ σᾶς ὁδηγήση εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν.

Ὅλα αὐτὰ ποὺ λέγει ὁ Χριστὸς καὶ ἀναφέρονται στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννη καὶ ποὺ τὰ διαβάζουν οἱ παπάδες τὴν Μεγάλη Πέμπτη, εἶναι βασικὰ κεφάλαια. Ἀλλὰ γιατί εἶναι βασικὰ κεφάλαια; Αὐτὴ ἡ προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, ἡ Ἀρχιερατική, γιατί ἔχει τόσο μεγάλη σημασία; Γιατί προσεύχεται ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Ἀποστόλων; Γιὰ ποιὰ ἕνωσι προσεύχεται; Μήπως, τῶν Ἐκκλησιῶν; Ποιὰ ἕνωσις εἶναι αὐτή; Αὐτό, τὸ «ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν», ὅταν τὸ λέγη ὁ Χριστός, τὸ ἐννοεῖ ἀσφαλῶς μέσα σὲ ὠρισμένα πλαίσια. Ποιὰ εἶναι αὐτά;

Τὰ κεφάλαια αὐτά, 14 ἕως 17, τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου κάνουν ὁλόκληρη ἀνάπτυξη περὶ τῆς πνευματικῆς καταστάσεως τῶν Ἀποστόλων σὲ σχέσι μὲ τὴν ἀγάπη καὶ ἀναφέρουν ποιὰ θὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀγάπης. Ἡ πλήρης μορφὴ ὅμως τῆς ἀγάπης ἀποκαλύπτεται στὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως. Ἡ θέωσις εἶναι ἡ πλήρης μορφὴ τῆς ἀγάπης. Δι’ αὐτῆς τῆς ἀγάπης, πού πηγάζει ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως, γίνεται ἡ πλήρης θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ ἀγάπη αὐτὴ ἀρχίζη νὰ ἐνεργῆται, ὅταν ἔλθη τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο μέσα στὸν ἄνθρωπο, ὁπότε γίνεται ὁ ἄνθρωπος κατοικητήριο καὶ ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί, ὅταν ἔλθη τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ κατοικήση μέσα στὸν ἄνθρωπο, φέρνει μαζί Του καὶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν. Τότε στὸν ἄνθρωπο κατοικεῖ ὁλόκληρη ἡ Ἁγία Τριάδα. Ἀλλὰ πῶς γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἔγινε ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Πῶς γίνεται αὐτὴ ἡ διαπίστωσις; Ὁ ἀληθινὸς πνευματικὸς πατέρας γνωρίζει πότε ἕνα πνευματικό του παιδὶ ἔχει λάβει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἔχει γίνει ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔχομε συγκεκριμένα Πατερικὰ κριτήρια στὸ θέμα αὐτό. Ποιὰ εἶναι αὐτά;

Ὅταν ὁ Χριστὸς μιλάη γιὰ τὴν ἔκχυσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν Ἐκκλησία καὶ στοὺς πιστούς, δὲν μιλάη ἀφηρημένα, δὲν ἐννοεῖ ὅτι θὰ τὸ στείλη σὲ ὅλην τὴν Ἐκκλησία γενικά. Οὔτε ὅτι, ἐπειδὴ οἱ δεσποτάδες καὶ οἱ παπάδες ἔχουν μία ἀλληλοδιαδοχὴ μὲ τὶς χειροτονίες, θὰ τὸ λάβη γενικὰ ὅλη ἡ Ἐκκλησία. Οὔτε ἐννοεῖ ὅτι ἐξ αἰτίας τῆς χειροτονίας τῶν ἐπισκόπων ὑπάρχει ὁπωσδήποτε ἡ ἐγγύησις ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο θὰ κατοικῆ μόνιμα μέσα στὴν Ἱεραρχία. Διότι, δὲν εἶναι ἡ ὕπαρξις τοῦ ἐπισκόπου ἡ ἐγγύησις ὅτι μία Σύνοδος ἐμφορεῖται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀπόδειξις εἶναι ὅτι ὑπῆρξαν μέσα στὴν Ἐκκλησία πολλοὶ ἐπίσκοποι, ποὺ κατεδικάσθησαν ὡς αἱρετικοί. Ἂν εἶχαν ἐκεῖνοι οἱ ἐπίσκοποι Πνεῦμα Ἅγιο, δὲν θὰ ἔπεφταν σὲ αἵρεσι. Ἄρα, δὲν εἶναι ἡ εἰς ἐπίσκοπον χειροτονία κάποιου ἀπόδειξις οὔτε ἐγγύησις ὅτι στὸν ἐπίσκοπο αὐτὸν κατοικεῖ ὁπωσδήποτε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἄρα, δὲν εἶναι ἡ Χάρις τῆς Ἀρχιερωσύνης ἐκείνη ποὺ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία «εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν».

Ὁ Χριστὸς μιλάει ἐδῶ γιὰ κάτι ἄλλο. Οἱ Πατέρες λένε καθαρὰ ὅτι ἐδῶ ὁ Χριστὸς μιλάει γιὰ δύο καταστάσεις. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος μιλάει γιὰ τὴν φώτισι καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος μιλάει γιὰ τὴν θέωσι. Ὅταν λέγη ὁ Χριστὸς ἴνα πάντες ἓν ὦσι, γιὰ ποιοὺς μιλάει; Γιὰ τοὺς Ἀποστόλους βέβαια. Δηλαδὴ παρακαλεῖ τὸν Πατέρα νὰ γίνουν οἱ Ἀπόστολοι «ἓν, καθὼς ἠμεῖς ἓν ἐσμεν». Δὲν λέγει εἷς, ἀλλὰ ἓν. Πῶς ὅμως ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἓν; Ἀπάντησις: Εἶναι ἑνωμένοι εἰς ἓν, κατὰ τὴν δόξαν (ἐνέργειαν) καὶ κατὰ τὴν οὐσίαν. Κατὰ τὰ Πρόσωπα, τὶς ὑποστάσεις, δὲν εἶναι ἑνωμένοι. Διότι τὰ Πρόσωπα στὴν Ἁγία Τριάδα, λένε οἱ Πατέρες, εἶναι ἀκοινώνητα μεταξύ τους. Τὰ κοινὰ στὴν Ἁγία Τριάδα εἶναι ἡ οὐσία καὶ ἡ φυσικὴ ἐνέργεια τῆς οὐσίας, δηλαδὴ ἡ δόξα. Καὶ κατὰ τί εἶναι ἓν ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, μὲ τὸ ὁποῖο ἓν καὶ ἐμεῖς θὰ γίνωμε ἓν, δηλαδὴ καὶ μεταξύ μας καὶ μὲ τὴν Ἁγία Τριάδα; Ποιὸ θὰ εἶναι αὐτὸ τὸ κοινὸ γνώρισμα; Ἀπάντησις: Εἶναι τὸ ἓν κατὰ τὴν δόξαν.

Δηλαδή, ὅπως ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἕνα κατὰ τὴν δόξαν, διότι ἔχουν κοινὴν τὴν δόξαν, ἔτσι καὶ ἐμεῖς θὰ γίνωμε ἕνα, ὅταν ὅλοι μας μετάσχωμε στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, ὅταν δηλαδὴ ὅλοι μας ἢ ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς γίνουν ἄξιοι, γίνουν μέτοχοι τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ ἀκτίστου Φωτός. Διότι, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος δοξάζεται, τότε γίνεται κοινωνὸς τῆς ἀκτίστου δόξης τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁπότε ἑνώνεται καὶ μὲ τὴν Ἁγία Τριάδα, ἀλλὰ καὶ μὲ ὅσους συνανθρώπους του εἶναι ἐκείνην τὴν στιγμὴ ἑνωμένοι καὶ ἐκεῖνοι μὲ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Ὁπότε ἐκεῖνο, γιὰ τὸ ὁποῖο προσεύχεται ὁ Χριστὸς στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο εἶναι, πρῶτα-πρῶτα γιὰ τὴν κάθαρσί τους, μετὰ γιὰ τὴν φώτισί τους καὶ τέλος γιὰ τὴν θέωσί τους. Ἑπομένως τὸ «ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν» ἀναφέρεται ὄχι γενικὰ σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀλλὰ εἰδικὰ σὲ ὅσους θὰ λάβουν μέρος στὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως. Δηλαδή, ὅταν ὁ ἄνθρωπος φθάση στὴν θέωσι, τότε μόνον ὁδηγεῖται εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν. Ἑπομένως ἡ πάσαν ἀλήθειαν (ὄχι περὶ τοῦ κτιστοῦ κόσμου, ἀλλὰ περὶ τοῦ Θεοῦ) γίνεται γνωστὴ μόνο στὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως.

Ἐπειδὴ ὅλοι οἱ Πατέρες εἶχαν αὐτὴν τὴν ἐμπειρία ἢ παρόμοια, διότι εἴτε ἤσαν σὲ κατάστασι φωτισμοῦ εἴτε ἤσαν σὲ κατάστασι θεώσεως, γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι τους ἔχουν τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἀντίληψι γιὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ κάνουν ὅλοι τους τὴν ἴδια ἑρμηνεία στὴν Ἁγία Γραφὴ στὰ βασικά της σημεῖα καὶ τὴν ἴδια ἑρμηνεία στὰ κείμενα τῶν ἄλλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀπὸ τὰ παραπάνω τί συνάγεται; Ὅσοι βρίσκονται σὲ κατάστασι φωτισμοῦ ἢ θεώσεως, αὐτοὶ εἶναι θεόπνευστοι ἢ δὲν εἶναι θεόπνευστοι; Ἀπάντησις: Αὐτοὶ φυσικὰ εἶναι θεόπνευστοι. Διότι θεοπνευστία σημαίνει τί; Σημαίνει νὰ εἶναι κάποιος ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἐν ἀντιδιαστολὴ πρὸς τί; Πρὸς τὸ νὰ εἶναι κανεὶς ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ τοὺς δαίμονες. Ἐκεῖνος θὰ εἶναι διαβολόπνευστος καὶ δαιμονόπνευστος.

Ἡ ὑψηλοτέρα μορφὴ τῆς Ἀποκαλύψεως ὅσον ἀφορᾶ στὴν θεοπνευστία, ἦταν ἐκείνη ποὺ συνέβη στοὺς Ἀποστόλους κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Τὸ κλειδὶ λοιπὸν τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας σχετικὰ μὲ τὴν θεοπνευστία εἶναι ἡ Πεντηκοστή. Ἐὰν κανεὶς μπορέση νὰ κατανοήση τὴν σημασία τῆς Πεντηκοστῆς γιὰ τὴν Πατερικὴ παράδοσι, τότε καὶ θεολόγος νὰ μὴν εἶναι, τουλάχιστον θὰ ξέρη τί εἶναι Θεολογία καὶ τί θεολόγος. Ὅπως δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι κανεὶς γιατρὸς γιὰ νὰ ξέρη τί εἶναι ἡ Ἰατρικὴ ἐπιστήμη καὶ τί εἶναι γιατρός, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο κάποιος μπορεῖ νὰ ξέρη τί εἶναι Θεολογία, ποιὸς εἶναι ὁ θεολόγος καὶ ποιὸς εἶναι ὁ θεολογῶν, χωρὶς νὰ εἶναι ὁ ἴδιος θεολόγος ἢ θεολογῶν.

orthodoxia-ellhnismos.gr

 

http://aktines.blogspot.gr/2016/07/blog-post_977.html#more