ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

visit counter

Παλαιοί και σύγχρονοι διωγμοί κατά της Πίστεως

visit counter

Οι πρώτοι καιροί τού Χριστιανισμού υπήρξαν χρόνια μαρτυρίου και αίματος. Τρεις ολόκληροι αιματοβαμμένοι αιώνες. Τότε ή χριστιανική πίστη, ήταν συνυφασμένη μέ τόν διωγμό. Ό χριστιανισμός ευρίσκετο κάτω άπό τά ανελέητα χτυπήματα μιας πρωτοφανούς σέ ώμότητα βαρβαρότητας. Ποτάμι έτρεχε το αίμα γερόντων, ανδρών, γυναικών, σφριγηλών,παλληκαριών, τρυφερών παρθένων, μικρών παιδιών, ακόμη καί νηπίων. «Νέφος μαρτύρων». Δεν έμεινε βασανιστικός τρόπος και όργανο πού νά μήν χρησιμοποιήθηκαν γιά νά λυγίσουν τούς γενναίους αθλητές της πίστεως. Ξυλοδαρμοί, καυτά λάδια, παγωμένα νερά, καρφιά, λογχισμοί, συντριβή οστών, διαμελισμός μελών τού σώματος. Μαρτυρικοί θάνατοι δι’ αποκε­φαλισμού, λιθοβολισμού, πνιγμού, πυρός, κατασπαράξεως από αγριεμένα λιοντάρια καί άλλων φρικτών τρόπων. Παρ’ όλα αύτά τό Δέντρο της πίστεως, πού φύτεψε ό Αρχηγός τών Μαρτύρων, ό Χριστός μας, όχι μόνον δέν ξερριζώθηκε από τήν μανία τού είδωλολατρικού μίσους, αλλά ρίζωσε βαθύτερα.

Όσο πιό πολύ χυνόταν αίμα μαρτύρων, τόσο ποτιζόταν με αυτό καί φούντωναν τά κλαδιά του καί σκέπαζαν όλο καί πε­ρισσότερους άνθρώπους. Χάριζε μέ τόν ίσκιο του την δροσιά τού Πνεύματος, γέμιζε μέ θεϊκούς καρπούς, έσωζε ψυχές. Πρώτος μάρτυρας ό Χριστός, ό Αρχηγός τής πίστεώς μας, επάνω στόν Σταυρό. Στά πανάχραντα ιχνη Του βάδισαν οί στρατιές τών μαρτύρων, οί οποίοι «διά τόν πόθον τού Χριστού βασάνους εγκαρτερήσαντες». Πρωτομάρτυρας ό Άγιος Στέφανος. Ας προ­σέξουμε ιδιαιτέρως τό μεγάλο τους μυστικό πού τούς οδηγούσε στό μεγαλείο τού σωτηριώδους μαρτυρίου. Πρίν δώσουν τήν μαρτυρία τού αϊματος, είχαν δώσει τήν μαρτυρία τής ζωής. Τής κατά Χριστόν ζωής. Πί­στεψαν ακράδαντα στόν Χριστό καί βίωναν κατά τό θέλημά Του. Καί ακόμη ή θερμή προσευχή τους, ή οποία επέσυρε τήν δύναμη Εκείνου. «Οί μάρτυρές Σου Κύριε, έν τη άθλήσει αυτών... σχόντες τήν ισχύν Σου, τούς τυράννους καθειλον». Οί Μάρτυρες του Χριστού γνώριζαν καί εφάρμοζαν τό «έως τού θανάτου αγώνισαι περί τής αληθείας» (Σοφία Σειράχ Δ. 28).Οι επί μέρους περίοδοι τών μεγάλων διωγμών κατά τούς απαίσιους αυτούς τρεις αιώνες, διακρίνονται καί είναι γνωστοί μέ τά ονόματα των μιαρών αυτοκρατόρων έπί τής παντοδυναμίας των όποιων έγιναν διωγμοί. Βεβαίως οί διωγμοί των πιστών οπαδών τού Χριστού αρχίζουν αμέσως μετά τήν εγκαθίδρυση καί επί τής γής τής Εκκλησίας Του μέ πλήθος μαρτύρων. 'Όμως συστηματοποιούνται άπό άθεους αυτοκράτορες καί ή έναρξη κάθε διωγμού χωριστά, σημειώνεται κατά τήν παρατιθέμενη χρονολογία μετά Χριστόν.

επί Νέρωνος τό έτος 64

επί Δομετιανού τό έτος 81

επί Τραϊανού το έτος 112

επί Μάρκου Αυρηλίου τό έτος 176

επί Σεπτιμίου Σεβήρου τό έτος 202

επί Δεκίου τό έτος 249

επί Ουαλεριανού τό έτος 258

επί Διοκλητιανού τό έτος 304

Αλλά καί σέ κατά τόπους περιφέρειες, σκληροί ηγεμόνες κάθε περιοχής, έδιωξαν μέ φανατισμό τήν πίστη τού Χριστού καί τούς ευλογημένους οπαδούς της. Τό έτος 313 μΧ. ό αύτοκράτορας τού Βυζαντίου Μέγας Κωνσταντίνος, ό άνακηρυχθεΐς άγιος καί ίσαπόστολος, μέ διάταγμα περί άνεξιθρησκείας δίνει τέλος στους διωγμούς τών χριστιανών. Αλλά διωγμοί της χριστιανικής πίστεως - σέ μικρότερη βεβαίως έκταση - καί μάρτυρες Χρίστου, συνέχισαν νά υπάρχουν σέ όλες τις εποχές.Εμεις οι Έλληνες δικαιούμαστε νά υπερηφανευόμαστε γιά τούς Νεομάρτυρές μας της σκοτεινής καί βάρβαρης περιόδου τών τετρακοσίων χρόνων τουρκικής σκλαβιάς. «Νέφος μαρτύρων», πάλιν «νεοφανείς οπλίται της πίστεως, υπέρ Χριστού προθύμως έναθλήσαντες». Νέοι καί νεάνιδες, άνδρες καί γυναίκες, σεβαστοί γέροντες καί πλήθος κληρικών. Υπάρχει συνέχεια καί στούς ύστερους χρόνους. Κατά τόν Μακεδονικό Αγώνα, τήν Μικρασιατική καταστροφή, τήν γερμανική κατοχή. Ακόμη συναντάται πλήθος θυμάτων γιά τήν πίστη τού Χριστού, καινούργιοι μάρτυρες, άπό τίς ένο­πλες κομμουνιστικές δυνάμεις κατά τήν περίοδο 1942-1949. Στήν περί πτώση αύτή οί μάρτυρες στήν πλειοψηφία τους υπήρξαν ενάρετοι καί ατρόμητοι κληρικοί. «Οί άθλήσαντες στερρώς έν ύστέροις έτεσι».

Αλλά καί πολλά μέρη τής Δεσποτείας Κυρίου έχουν νά παρουσιάσουν Μάρτυρες Χριστού στά νεώτερα χρόνια. Ξανάζησαν στήν μεγαλύτερη διάρκεια τού εικοστού αιώνα, οί μαρτυρικές άλλά καί ηρωικές εποχές τών πρώτων χριστιανικών αιώνων, στίς ανατο­λικές ευρωπαϊκές χώρες, πού ύπέστησαν τήν δοκιμασία τού λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», τού άθέου αύτού συστήματος, καθώς καί σέ χώρες, σέ άλλες πε­ριοχές τού πλανήτη, μέ τό ίδιο καθεστώς διακυβερνήσεως. Όμως ματαίως προσπάθησαν οί εχθροί τής χρι­στιανικής πίστεως. Γιατί στήν περίοδο τής παντοδυ­ναμίας τους χιλιάδες χριστιανοί αντιστάθησαν καί μαρτύρησαν γιά τόν Χριστό καί μετά τήν κατάρρευση τών καθεστώτων αύτών, σέ όλες αύτές τίς χώρες, «σάν τήν σπίθα κρυμμένη στήν στάχτη» έφούντωσε καί άνθεί σήμερα ή χριστιανική πίστη καί άποτελούν πρότυπον χριστιανικών χωρών, μέ θερμουργό πίστη αρχόντων καί αρχομένων, υπόδειγμα για άλλα κράτη, τά όποια καί δέν υπέστησαν τήν δική τους δοκιμασία.

Καί στίς τωρινές ημέρες μας ή πίστη στόν Χριστό βάλλεται καί νέοι μάρτυρες Χρίστου υπάρχουν. Είναι σέ αλλόθρησκες χώρες πού χριστιανοί ιεραπόστολοι εκήρυξαν τό Εύαγγέλιο καί λειτουργούν κοινότητες καί ενορίες χριστιανών, οι όποιοι αρκετές φορές νοιώθουν τόν απηνή διωγμό μέχρι θανάτου από τούς γηγενείς, ιδίως σέ μουσουλμανικές χώρες. Αντιστέκονται όμως καί ό χριστιανισμός συνέχεια εξαπλώνεται σέ όλα τά μήκη καί πλάτη της γής. Παρ’ όλα αύτά πρέπει νά αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν καί χώρες πού δείχνουν σεβασμό στήν χριστιανική θρησκεία καί δέν αντιδρούν στίς δραστηριότητες, λατρευτικές ή άλλες, τών πιστών. Στήν Χώρα μας βεβαίως δέν υπάρχουν σήμερα διωγμοί μέ τήν άσκηση σωματικής βίας καί κίνδυνο τής ζωής μας. Δόξα τώ Θεώ! Όμως τά τελευταία χρόνια παρατηρείται πολεμική κατά τής πίστεως από ανερμάτιστους ιδεολογικώς καί ηθικώς χρεωκοπημένους αστούς, αλλά κυρίως καί άπό αδίστακτους προπαγανδιστές τού κατεδαφιστού τών πάντων, άθεου μαρ­ξισμού. Κάνουν μετά μανίας ό,τι μπορούν νά βλάψουν την Εκκλησία τού Χριστού καί τούς πιστούς χριστιανούς τής Πατρίδας μας. Απαξιώνουν καί κατασυκοφαντούν τήν Εκκλησία καί τούς λειτουργούς της, μεγενθύνοντας παραλείψεις καί σφάλματα ελαχίστων, ναί ελάχιστων, εξ αύτών. Αμφισβητούν τά δόγματα καί τήν ιστορία τής χριστιανικής πίστεως. Προπαγανδίζουν μέ κάθε τρόπο εναντίον τους καί πολλές φορές ή εναντίωση αυτή γίνεται μέ κατ’ ευθείαν βολές. Αρνούνται τήν συμμετοχή της Εκκλησίας σέ κοινωνική προσφορά καί σέ Εθνική δράση. Παραποιούν βάναυσα τήν Ιστορία μας. Αρνούνται κάθε ηθική θέση και κα­τάσταση. Άπό τήν εκπαίδευση λείπει κάθε πνευ­ματικό στοιχείο πού αναφέρεται σέ ύψηλά ιδανικά, σέ χριστιανικά ιδεώδη. Εξαφανίζουν τά σύμβολα πού βοηθούν στήν ανύψωση τών άνθρώπων καί τήν άνάπτυξη τού θρησκευτικού καί έθνικού φρο­νήματος. Καταργούν τίς Εικόνες άπό δημόσιους χώρους, τόν Τίμιον Σταυρόν άπό τόν ιστό τής Σημαίας μας, ύποβαθμίζουν τά μαθήματα τών θρη­σκευτικών καί τής ιστορίας, δέν άναγνωρίζουν τήν άξία τής προσευχής στά σχολεία, υποτάσσονται αδιακρίτως σέ επιταγές τής παγκοσμιοποιήσεως, αποβλέποντες στήν αποχριστιανοποίηση καί αφελληνισμό τού λαού μας. Προσπαθούν νά δικαιολο­γηθούν γιά τίς θέσεις τους αύτές επικαλούμενοι τήν παρουσία άτόμων άλλων έθνοτήτων καί θρη­σκειών πού ζούν - σέ πολλές φορές παράνομα - στήν πατρίδα μας. Λές καί δέν υπάρχουν τόσοι άλλοι τρόποι σεβασμού διαφορετικών κατηγοριών συνανθρώπων μας, άλλα απαιτούν νά στερηθούν οι Έλληνες τίς αρχές τους καί τόν τρόπο ζωής τους. Νά αρνηθούν οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί τήν πατρίδα τους καί τήν πίστη τους. Ντροπή! καί δυ­στυχώς, τίς περισσότερες φορές, οί έν εξουσία όντες υποβοηθούν νά καταστούν όλα αυτά καί θεσμικά.

Όμως στις ψυχές της συντριπτικής πλειοψηφίας τού λαού μας, είναι ριζωμένη ή πίστη στόν Χριστό, ή ’Ορθοδοξία μας καί ή αγάπη στήν Ελλάδα. Στό θράσος τών αρνητών καί τών πολεμίων τής Πίστεώς μας καί τών άλλων ιδανικών, οί όποιοι διακηρύττουν τίς πλανεμένες ιδεολογίες τους καί προσπαθούν νά τίς διαδόσουν, έμεις αντιπαρατιθέμεθα μέ τήν ομο­λογία τής αλήθειας ή όποία είναι μέ τό μέρος μας. Χωρίς ντροπή καί φόβο θά ομολογούμε Χριστό Εσταυρωμένο, Σωτήρα καί Λυτρωτή μας, τόν μόνον πού μπορεί νά δώσει λύση σέ όλα τά βιοτικά προ­βλήματα στόν καθένα μας καί νά βοηθήσει όλες τίς κοινωνίες γιά ειρήνη, άγάπη, δικαιοσύνη, ισότητα καί νά μεγαλύνει τήν Ελλάδα μας καί τό σπουδαι­ότερο νά οδηγήσει τούς άνθρώπους, όσους βεβαίως θελήσουν καί αγωνιστούν γι’ αύτό, στήν Αιώνια Μακαριότητα. Στην διαδρομή τών αιώνων οί πιστοί χριστιανοί έχουν νά παρουσιάσουν γιά τήν πίστη τού Χριστού αγώνες, θυσία, αίματα. Προτίμησαν νά θυσιασθούν, παρά νά αρνηθούν τόν Χριστό. Τότε οί πιστοί πέθαιναν πρόθυμα γιά τήν πίστη τους. Σήμερα πολλοί θεωρούν δύσκολο νά ζήσουν κατά Χριστόν καί πρό παντός νά ομολογήσουν Αύτόν .Η θέση τού καθένα από εμάς ποιά είναι; Αλλά μήν ξεχνάμε ότι «μέσα μας τρέχει ηρώων αιμα, είμαστε απόγονοι μαρτύ­ρων». Καί ακόμη ότι ή Εκκλησία τού Χριστού καί πολεμουμένη νικά!

Πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

Συγκλονιστική» Έκθεση του Βατικανού … 100.000 χριστιανοί σκοτώνονται κάθε χρόνο για λόγους που σχετίζονται με την πίστη τους.

visit counter

 

From HEIL GAP (or mind the GAP)

Ένας ανώτατος αξιωματούχος του Βατικανού έχει διαρρεύσει μια “συγκλονιστική” έκθεση στον ΟΗΕ εκτιμώντας ότι οι πάνω από 100.000 χριστιανοί σκοτώνονται κάθε χρόνο για λόγους που σχετίζονται με την πίστη τους.

“Αξιόπιστη έρευνα έχει φτάσει στο συγκλονιστικό συμπέρασμα ότι  εκτιμάται πως περισσότεροι από 100.000 Χριστιανοί σκοτώνονται βίαια κάθε χρόνο, λόγω κάποιας σχέση με την πίστη τους.

Άλλοι Χριστιανοί έχουν υποβληθεί σε αναγκαστική εκτόπιση, καταστροφή των τόπων λατρείας τους, βιασμούς και απαγωγή των ηγετών τους – όπως συνέβη πρόσφατα στην περίπτωση των Επισκόπων Yohanna Ibrahim και Boulos Yaziji, στο Χαλέπι“, κατήγγειλε ο σεβασμιότατος Silvano Μαρία Tomasi στην έκθεση του ΟΗΕ του, σύμφωνα με το ραδιόφωνο του Βατικανού.

Ο αρχιεπίσκοπος αναφερόμενος στις απαγωγές του Ελληνορθόδοξου Μητροπολίτη Χαλεπίου Παύλου (Paul Yazigi),και του Συρορθόδοξου Μητροπολίτη Γρηγορίου (Mar Gregorios Ibrahim), οι οποίοι έπεσαν θύματα απαγωγής στη Συρία στις 22 Απριλίου 2013 και οι οποίοι … εξακολουθούν να λείπουν ένα μήνα μετά την απαγωγή τους.

Ο επίσκοπος του Βατικανού επεσήμανε επίσης στην έκθεση αυτή ότι ο Χριστιανισμός έχει περιθωριοποιηθεί στη Δύση.

“Επιπλέον, σε ορισμένες δυτικές χώρες, όπου ιστορικά η χριστιανική παρουσία είχε γίνει αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας, προκύπτει μια τάση που τείνει να περιθωριοποιήσει τον Χριστιανισμό στη δημόσια ζωή, να αγνοήσει τις ιστορικές και κοινωνικές εισφορές του, ακόμη και να περιορίσει την ικανότητα των θρησκευτικών κοινοτήτων να διενεργούν τις  κοινωνικές και φιλανθρωπικές υπηρεσίες των.”

Αν και ο ακριβής αριθμός των Χριστιανών οι οποίοι  σκοτώνονται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, ομάδες επαγρύπνησης, όπως ο Persecution.Org έχουν δηλώσει ότι η δίωξη των πιστών σε όλο τον κόσμο είναι σίγουρα αυξημένη κατά την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα σε μέρη όπως η Αφρική και η Μέση Ανατολή.

Δύο εκατομμύρια Χριστιανοί ζουν σήμερα υπό διωγμό.

HEIL GAP (or mind the GAP)

Η απαγωγή των μητροπολιτών του Χαλεπίου και η ελληνική εξωτερική πολιτική! Του Σ. Καλεντερίδη

visit counter

Από τότε που ξεκίνησε η κρίση, εκείνοι που μιλούσαν στην Ελλάδα για την ανάγκη ενεργού πολιτικής παρουσίας της χώρας μας στα δρώμενα γύρω από το ζήτημα της αποσταθεροποίησης της Συρίας, ήταν ως συνήθως εκείνοι που χαρακτηρίζονται ως “γραφικοί” από τους θεσμικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες που χαράσσουν και υλοποιούν την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Στην κυριολεξία, ακόμα και ένα μικρό παιδί μπορούσε να διακρίνει τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τους Χριστιανούς της Συρίας, από τη δράση πληρωμένων δολοφόνων, είτε αυτές χαρακτηρίζονται ως φανατικοί ισλαμιστές, είτε αντιφρονούντες κλπ.

Η ελληνική κυβέρνηση, αντί να είναι πανταχού παρούσα και να τονίζει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους κινδύνους που ενέχουν αυτές οι εγκληματικές και καταστροφικές πολιτικές που εξοπλίζουν και ενθαρρύνουν τους λεγόμενους εξεγερμένους να συνεχίζουν τη δολοφονική τους δράση επί Χριστιανών και Αλαουιτών, δήλωνε την υποστήριξη και την αλληλεγγύη της στην …Τουρκία, που αποτελεί τον κύριο υποστηρικτή αυτών των εγκληματικών συμμοριών.

Μάλιστα, κλείνοντας άρθρο μας που είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα “δημοκρατία”, στις 2-11-2012, με τίτλο “Η αδίστακτη Τουρκία και η ανεξήγητη στήριξή μας” γράφαμε τα εξής:

…Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις, γνωρίζουν τον βρώμικο ρόλο της Τουρκίας στις δολοφονίες χιλιάδων ανθρώπων.

Τα γράφουμε αυτά γιατί είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τη σκοπιμότητα της δήλωσης και εκδήλωσης αλληλεγγύης από τον Έλληνα υπουργό εξωτερικών Κ. Αβραμόπουλο, για το θέμα της Συρίας προς την Τουρκία και προς τον κ. Νταβούτογλου, οποίος έχει βουτηγμένα τα χέρια του στο αίμα αθώων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και ελληνορθόδοξοι χριστιανοί της Συρίας, τη στιγμή μάλιστα που ο υφυπουργός εξωτερικών της Συρίας, Φαϋσάλ Μικντάτ, καλεί τη διεθνή κοινότητα να κατατάξει την Άγκυρα τις χώρες που στηρίζουν την τρομοκρατία, αναφερόμενος στις ομάδες της Αλ Κάιντα που δρουν και δολοφονούν αδιακρίτως στη Συρία.

Ο καπετάνιος να δει τη ρότα, γιατί μάλλον στραβά αρμενίζουμε…

Ο καπετάνιος, που αναφέρουμε στο άρθρο μας, είναι ο πρωθυπουργός και δυστυχώς δεν άλλαξε εγκαίρως τη ρότα, ή εκείνους που τη χαράσσουν.

Τώρα ήλθε η ώρα της κρίσης για όλους, για να αποδειχτεί για άλλη μια φορά ότι η πολιτική των δημοσίων σχέσεων και των χαμόγελων στο υπουργείο εξωτερικών, έχει δολοφονικά αποτελέσματα.

Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του, ιδιαίτερα μάλιστα εκείνοι που έχουν ευθύνες ηθικού αυτουργού στο έγκλημα που γίνεται εναντίον των χριστιανών της Συρίας και των απαχθέντων μητροπολιτών.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/

Πίσω και μετά(;) από την απαγωγή των χριστιανών Ιεραρχών στη Συρία

visit counter

Γράφει ο Μακεδών

Παρ’ όλες τις καθησυχαστικές δηλώσεις ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, υπάρχουν φόβοι πως δεν είναι έτσι τα πράγματα, σχετικά με την απαγωγή των δύοχριστιανών ιεραρχών στη Συρία. Ήδη, αγνοείται η τύχη, εδώ και μήνες, άλλων δύο κληρικών.

Ιδιαίτερα στην Συρία, οι μισθοφόροι-αντάρτες μουσουλμάνοι, πλην των θρησκευτικών λόγων, θεωρούν τους χριστιανούς και ως πολιτικούς αντιπάλους, επειδή οι τελευταίοι υποστηρίζουν το καθεστώς Άσαντ. Και το υποστηρίζουν εκ του λόγου ότι ο Άσαντ δεν προέβαινε σε θρησκευτικές διακρίσεις και συμμετείχαν απρόσκοπτα στα κοινά.

Οι μισθοφόροι -το απέδειξαν- επιδιώκουν την εξάλειψη της χριστιανικής παρουσίας (το 10% του πληθυσμού, όπως και των Αλεβιτών,  με συνεχείς επιθέσεις σε χριστιανούς και καταστροφές ναών.

Εκφράζονται λοιπόν φόβοι, μήπως η απαγωγή των δύο Ιεραρχών έχει βαθύτερες προεκτάσεις και ενδεχομένως, ιδιαίτερα σκοτεινά κίνητρα, με τελικό στόχο να γενικευτεί η σύρραξη μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Την απειλή του τζιχάντ την ακούμε πολύ συχνά τελευταία, ακόμη και στην περίπτωση της Βοστώνης από την μητέρα των δύο φερομένων ως δραστών.

Και μπορεί μεν η διεθνής κοινότητα να αδιαφορεί για την τύχη των χιλιάδων άσημων χριστιανών (ενισχύοντας μάλιστα τους μισθοφόρους), οι δύο Ιεράρχες όμως είναι προβεβλημένες προσωπικότητες και η απαγωγή τους δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Αν οι επιθέσεις κατά των χριστιανών συνέβαιναν μόνον στη Συρία, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι πρόκειται για τοπικό γεγονός. Όμως, συμβαίνουν παντού όπου πέρασε η διαβόητη «αραβική άνοιξη». Ακόμη και στην Λιβύη, όπου μέχρι πρότινος, τους Λίβυους δεν τους χαρακτήριζε ισλαμικός φανατισμός.

Εκείνο δε που δημιουργεί υπόνοιες περί οργανωμένου σχεδίου θρησκευτικών συγκρούσεων, είναι ότι η χριστιανική Δύση εξοπλίζει τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους, και δεν δείχνει σημεία ενόχλησης των διωγμών κατά των χριστιανών από «τα παιδιά» της.

Παρατηρείται δε και το φαινόμενο, να χάνουν οι Άραβες την υποστήριξη που τους παρείχε η διεθνής κοινή γνώμη ως προς το παλαιστινιακό ζήτημα, αφού λόγω αγνοίας θεωρούνται όλοι οι Παλαιστίνιοι πως είναι μουσουλμάνοι.

Κοντά σε όλα, περιττό να σημειώσουμε, ότι τακτικά στη στήλη μας έχουμε εκφράσει την άποψη, ότι η απρόσκοπτη -καθοδηγούμενη κατ’ άλλους- εισροή λαθρομεταναστών στις ευρωπαϊκές χώρες συντελεί -με την ύπαρξη αντιπαραθέσεων κατ’ αρχήν, και συγκρούσεων μετέπειτα- στην αποδυνάμωση της κρατικής ισχύος.

voria.gr

Συρία: Ένοπλοι εισέβαλαν σε Ορθόδοξο Μοναστήρι και το ρήμαξαν

visit counter

 

Ομάδα ένοπλων μαχητών  που πολεμά στο πλευρό των κομμάτων της αντιπολίτευσης επιτέθηκε στο αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, στην περιοχή Al Qusayr, 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα του Λιβάνου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου Τας, ο ηγούμενος Γκαντίρ Ιμπραχίμ ανέφερε ότι οι ένοπλοι αντάρτες, ανατίναξαν το καμπαναριό και κατέστρεψαν τον αρχαίο βωμό και την Κολυμβήθρα.

Επιπλέον, οι εισβολείς κατέστρεψαν άγαλμα του Προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, ο οποίος λατρευόταν στη Συρία από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους.

[Αραβικές ιστοσελίδες στο Facebook αναμεταδίδουν δημοσίευμα του πρακτορείου Sana, που αναφέρεται για σκοταδιστές που καταστρέφουν τα μνημεία της Συρίας, από όπου και οι φωτογραφίες που παρουσιάζουμε]

http://www.echedoros-a.gr/

Πεθαίνοντας χριστιανός στη Συρία του σήμερα!

visit counter

Πεθαίνοντας Χριστιανός στη Συρία (απόδειξη η φωτό). Ο Χριστιανός αυτός Σύριος, με τον σταυρό στο στήθος, εκτελείται  από τους “αγωνιστές της δημοκρατίας”, τα Ισλαμικά Τζιχάντια και στην επόμενη φωτό κείτεται νεκρός

Των Δημήτρη Πορφύρη και Πηνελόπης Σταφυλά – “Αγιορείτικο Βήμα“

Ο νυν ηγέτης της Συριακής αντιπολίτευσης, πρόεδρος του  «Εθνικού Συριακού Συνασπισμού» κ. Ζόρζ Σάμπρα (κατά διαβολική σύμπτωση εξελέγη σε αυτό το αξίωμα στις 22/04/13, ημερομηνία απαγωγής των δυο επισκόπων).

Πρόσφατα διαβεβαίωσε το Διεθνές Παρατηρητήριο (World Watch Monitor 24/05/13):

«Στη Συρία έχουμε χιλιάδες εκκλησίες και κανείς δεν μπορεί να δώσει ούτε ένα παράδειγμα εκκλησιαστικού διωγμού από μουσουλμάνους … Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι χριστιανοί βρίσκονται υπό πίεση λόγω του θρησκεύματός τους…Ίσως να υπάρχουν σποραδικά ασήμαντα περιστατικά. Ας μην υπερβάλουμε…». Ο Διεθνής Τύπος  έχει άλλη άποψη σχετικά με την τύχη των χριστιανών και συνεχώς νέα στοιχεία βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Βloomberg  και New American (27/05/13), ένας  «στρατηγός» του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», ο Αμπντέλ Χαμίντ Ζακαριά, εξήγγειλε την απειλή εξολόθρευσης των μειονοτήτων στη Συρία κατά τη διάρκεια συνέντευξής του την περασμένη εβδομάδα στον τηλεοπτικό σταθμό Αλ Αραμπίγια (μέσω Τουρκίας). Απείλησε ότι αν οι «δυνάμεις του Άσαντ κατορθώσουν να καταλάβουν την πόλη του Αλ Κουσσέιρ, τότε θα σβήσουμε από το χάρτη όλες τις μειονότητες. Δεν θέλουμε να συμβεί, αλλά θα είναι μια επιβεβλημένη πραγματικότητα για όλους. Θα πρόκειται για καθαρό σεκταριστικό αιματοκύλισμα».

Η Οργάνωση για την υπεράσπιση των Ελευθεριών «Βολταίρος» αναφέρει στην ιστοσελίδα της ότι ήδη περισσότεροι από 80.000 χριστιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν  την στρατηγικής σημασίας πόλη Αλ Κουσσέιρ, για να διαφύγουν από τους Τζιχαντιστές. Το  New American επιμένει ότι «οι μειονοτικές κοινότητες και ειδικότερα οι χριστιανοί έχουν στοχοποιηθεί από τις δυνάμεις των ανταρτών. Αν υλοποιηθεί η απειλή της εξόντωσης τα αποτελέσματα θα είναι αδιανόητα. Το αίμα και η φρίκη δεν θα έχουν προηγούμενο». Ο αμερικάνος γερουσιαστής Rand Paul προειδοποίησε τους συναδέλφους του ότι «με την ψήφο τους για παροχή όπλων στην αντιπολίτευση καθίστανται σύμμαχοι της Αλ Κάιντα».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε καταγγείλει από την αρχή της σύρραξης διωγμούς  των χριστιανών και οι μαζικές εκκαθαρίσεις ξεκίνησαν από την πρώτη μέρα που ξέσπασε η κρίση.Οι χριστιανικοί πληθυσμοί έχουν γίνει ο στόχος μιας εθνοκάθαρσης που συντελείται από μουσουλμάνους αντάρτες με  διασυνδέσεις στην Αλ Κάιντα. Ειδικότερα, κατά το δελτίο τύπου της Συρορθόδοξης Εκκλησίας, μέλη της εξτρεμιστικής οργάνωσης «Ταξιαρχία του Φαρούκ» (στην οποία ανήκει και ο γνωστός νεκροφάγος κανίβαλος , Χαλίλ Αλ Χαμάντ)αναζητούσαν πόρτα -πόρτα  τους «οπαδούς του Χριστού» και τους διέταζαν να εγκαταλείψουν άμεσα τις εστίες τους χωρίς να πάρουν τίποτα μαζί τους ώστε να καρπωθούν τα επινίκια, τα λεγόμενα «χριστιανικά λάφυρα».

Στην πόλη Χομς (αρχαία ΄Εμμεσα) μόνο τον περασμένο Απρίλιο, πάρα πολλές εκκλησίες καταστράφηκαν ολοσχερώς ενώ στο σύνολό τους έχουν βεβηλωθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Από την ίδια πόλη εκτοπίστηκαν δια της βίας 50.000 χριστιανοί ενώ πολλές εκατοντάδες -ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά- θανατώθηκαν σύμφωνα με εκθέσεις ανθρωπιστικών ενώσεων (Παρατηρητήριο Χριστιανοφοβίας ).

 

Οι σουννίτες μουσουλμάνοι που πλεονάζουν στους αυτόχθονες αντάρτες αποτελούν  και την πλειοψηφία του Συριακού πληθυσμού που ανέρχεται σε 22.000.000. Οι μειονοτικές ομάδες, σιητών, χριστιανών και εβραίων αντιπροσωπεύουν το 20% με 30% των Συρίων. Μέλη  αυτών των κοινοτήτων έχουν υποστεί τα πάνδεινα από την μία ή την άλλη ένοπλη ομάδα για την υποστήριξή τους στο μη θεοκρατικό, κοσμικό κράτος του Άσσαντ που  διαχρονικά έχει εγγυηθεί την προστασία τους  από κάθε  ισλαμιστική βία.

 

Οι αρμόδιες για θέματα προσφύγων οργανώσεις τους έχουν καταγράψει μαρτυρίες χριστιανών που εξωθούνταν σε φυγή υπό την απειλή εκτέλεσης και εκβίασης ότι θα δημοσίευαν παραπλανητικά τις φωτογραφίες των κακοποιημένων σωρών τους στον Καταριανό Σταθμό Αλ Τζαζίρα  ως πράξεις βιαιότητας των κυβερνητικών. Εκπρόσωπος τύπου του Διεθνούς Ιδρύματος Χριστιανικής Βοήθειας «Βαρνάβας » (Barnabas Fund) απαριθμεί σε τουλάχιστον 200, τους δολοφονημένους χριστιανούς κατά τις πρώτες μόνο ημέρες της εξέγερσης. Άλλες εκθέσεις υποστηρίζουν ότι αλλεπάλληλες απαγωγές χριστιανών πραγματοποιούνται για να χρησιμοποιηθούν ως ανθρώπινες ασπίδες. Χριστιανοί που δέχθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους συλλαμβάνονταν στα περίχωρα και υποχρεώνονταν να παραμένουν σε τζαμιά ως ανθρώπινες ασπίδες .

 

Σύριος ιερέας από την Χαμαντίγια αναφέρει στη Βρετανική έκδοση του Daily Telegraph πως « οι αντάρτες θεωρούσαν ότι εφόσον οι χριστιανοί στηρίζουν τον Άσσαντ, ο στρατός δε θα βάλλει κατά αυτών των χώρων». Ο γενικός διευθυντής της καθολικής «Ένωσης Πρόνοιας της Εγγύς Ανατολής» (CNEWA), κ. Ισάμ Μπισάρα καταγγέλει ότι μουσουλμάνοι μιλιταριστές χρησιμοποίησαν πολλές εκκλησίες σαν ορμητήρια και τους πιστούς ως ανθρώπινες ασπίδες. Τονίζει επίσης ότι πολλές εικόνες και κειμήλια βανδαλίστηκαν από τους παραστρατιωτικούς αντάρτες.

 

Αδελφή Βερονίκη, ελληνορθόδοξο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας του Κυνηγιού (Σαιντναγια), δείχνει τις οπές από τις οβίδες των ανταρτών στον κοιτώνα του ορφανοτροφείου. Φωτογραφία : Associated Press

 

Εκκλησία κατεστραμμένη από ρουκέτα ανταρτών, Χομς . Φωτογραφία Stringer για το Reuters 

 

Ορθόδοξη Αρμενική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Χαλέπι

 

 

 Χριστιανός εκτελείται δια σύνθλιψης με βράχους, χωριό Ντέρα. Φωτο. Αλ Μανάρ

 

Στο χωριό Τζουρνιγιέχ, κοντά στο Σκιλμπιγιέχ αντάρτης με λάφυρα

Διωγμός των Χριστιανών στη Συρία

visit counter

  

 Από τον 1ο μ.Χ. αιώνα χρονολογείται επίσημα ο Χριστιανισμός στη Συρία. Ελληνορθόδοξοι και καθολικοί απαριθμούνται περίπου στα 2,5 εκ., συνολικά, χριστιανοί στη χώρας Το σχέδιο εξόντωσής τους, με την αφορμή του εμφυλίου, έχει πάρει σάρκα και οστά από τους φανατικούς ισλαμιστές αντάρτες. Έτσι μεταφράζεται η πολυδιαφημιζόμενη «αραβική άνοιξη».

  Υπό την ανοχή των δυτικών, οι ένοπλοι αντάρτες που συνεργάζονται με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, με την δικαιολογία αντιποίνων, έχουν προχωρήσει τον τελευταίο καιρό σε σφαγές χριστιανών, ανεξαρτήτου φύλου ή ηλικίας. Ολόκληρα χωριά έχουν σφαγιαστεί. Οι μουσουλμάνοι βρήκαν ευκαιρία να κηρύξουν ιερό πόλεμο, αφού ο Μπασάρ αλ Άσαντ, Αλεβίτης στην καταγωγή, δεν θεωρείται φανατικός ισλαμιστής και μέχρι σήμερα ήταν ανεκτικός προς τους χριστιανούς. Οι αντάρτες έχουν απερίφραστα ξεκινήσει μία  νέα γενοκτονία και οι χριστιανοί είτε ψάχνουν για καταφύγια είτε εξοντώνονται. Το ζήτημα είναι κατά πόσο αυτό μπορεί να συνεχιστεί με την ανοχή των δυτικών χωρών, όταν πλέον το φαινόμενο έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Συρίας και έχει επεκταθεί στην …πόρτα τους (πρόσφατα τα γεγονότα σε Αγγλία, Γαλλία, Σουηδία).

  Με δικαιολογία τον απελευθερωτικό αγώνα οι ισλαμιστές αντάρτες δεν διστάζουν να σκοτώνουν, χωρίς έλεος, γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους. Με αυτόν τον τρόπο καθιστούν σαφές πως κύριος στόχος τους είναι ο αφανισμός της χριστιανικής κοινότητας στην περιοχή και η εγκαθίδρυση ενός ακόμη θρησκευτικού κράτους.

  Κανένας πόλεμος δεν μπορεί να θεωρείται βελούδινος. Οι σφαγές αμάχων όμως είναι η χειρότερη έκφραση της ανθρώπινης μνησικακίας. Το μεγαλύτερο έγκλημα που μπορεί να διαπραχθεί. Ποιος μπορεί να μένει απαθής σε ένα τέτοιο γεγονός; Σε παρόμοιες περιπτώσεις, επίσης καταδικαστέες, με θύματα μουσουλμάνους, από παντού ακούμε φωνές καταδίκης και οργής. Προτάσεις, μέτρα και ποινές. Τώρα; Θα αντιδράσει κάποιος; Θα μεριμνήσει υπέρ των χριστιανικών πληθυσμών που βιώνουν νέους διωγμούς;

Πηγή: (ysterografa.gr)

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Διωγμοί Χριστιανών και Δυτική αναλγησία

visit counter

Η ανελέητη σφαγή των Χριστιανών της Συρίας από τους ισλαμιστές αντάρτες δεν φαίνεται να συγκινεί τη Δύση.

[To παρακάτω παλαιότερο άρθρο του Μάριου Ευρυβιάδη δημοσιεύεται με αφορμή τις πληροφορίες για την απαγωγή του Μητροπολίτη Χαλεπίου Παύλου, αδελφού του Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη και την εκτέλεση της συνοδείας του από ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία]. Στην Αντιόχεια οι μαθητές του Χριστού πρωτονομάσθηκαν χριστιανοί, διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων («…εξήλθε δε εις Ταρσόν ο Βαρνάβας, αναζητήσαι Σαύλον και ευρών αυτόν ήγαγεν αυτόν είς Αντιοχείαν. Εγένετο δε αυτούς ενιαυτόν  όλων συναχθήναι εν τη εκκλησία και διδάξαι όχλον ικανόν, χρηματίσαι τε πρώτον, εν Αντιοχεία τους μαθητάς Χριστιανούς» – Πράξεις των Αποστόλων Ια : 25-26). Η Αντιόχεια, που σήμερα βρίσκεται στην αραβομιλούμενη περιοχή της νοτιο-ανατολικής Τουρκίας  (την ιστορική περιοχή της Αλεξανδρέττας που οι Τούρκοι αποκαλούν Χατάι), είναι πλέον το κύριο στρατηγείο και ορμητήριο των τζιχαδιστών που προσπαθούν να ανατρέψουν το καθεστώς Άσσαντ, το τελευταίο πλέον κοσμικό καθεστώς στη Μέση Ανατολή. Εκεί συγκεντρώνονται οι «πολεμιστές της πίστης», οι νέοι γαζήδες δηλαδή ως μουσουλμάνοι τζιχαδιστές από όλα τα μέρη του κόσμου (Τουρκία, Λιβύη, Καύκασο, Αίγυπτο κλπ) και εκστρατεύουν κατά των «απίστων» που δεν είναι μόνο οι Σύριοι Αλεβίδες του Άσσαντ, αλλά και όλοι οι μη σουνίτες μουσουλμάνοι της Συρίας.

Στη Συρία, στην περιοχή Χόμς, μια ταπεινή χριστιανική εκκλησία που λειτουργούσε ανελλιπώς από τον 5^ο αιώνα μ.Χ, λεηλατήθηκε. Μια φωτογραφία καταγράφει ένα τζιχαδιστή να εξέρχεται του ναΐσκου γιουχαΐζοντας ότι ο Αλλάχ είναι μεγάλος (Allah ou Akbar) κρατώντας στο ένα χέρι ένα  ιερό σκεύος και στο άλλο ένα καλάζνικοφ. Οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής (και σχεδόν όλες οι μη μουσουλμανικές μειονότητες) διώκονται ανηλεώς από τα σουνιτκά καθεστώτα. Δυστυχώς εκείνες οι δυτικές δυνάμεις που μπορούσαν ακόμη και με δηλώσεις, πόσω δεν μάλλον με πράξεις, να σταματήσουν αυτό το καθημερινό αίσχος, παρακολουθούν τους διωγμούς και τις σφαγές με αδιαφορία και περισσή αναλγησία.

Η απόλυτη ειρωνεία, αναφορικά με τους διωγμούς χριστιανικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή, είναι ότι με εξαίρεση τη μοναρχική Ιορδανία, τα τρία καθεστώτα όπου οι χριστιανοί ένιωθαν ασφάλεια ήταν της Λιβύης,  της Συρίας και του … Ιράν. Ακόμη και στην Αίγυπτο, το πιο ισχυρό θεσμικά ισχυρό αραβικό κράτος, άρχισαν από το 2005 οργανωμένοι διωγμοί, πυρπολισμοί εκκλησιών, ακόμη και σφαγές  χριστιανών Κοπτών που αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού. Οι διωγμοί, οι σφαγές και οι επιθέσεις εναντίον των χριστιανών της Συρίας, που κατά χιλιάδες διαφεύγουν προς τον Λίβανο και τη Δύση αφήνουν, πλέον, το από τη Δύση δαιμονοποιημένο Ιράν, ως το μόνο μουσουλμανικό κράτους όπου δεν υφίστανται συστηματικοί διωγμοί αλλοθρήσκων. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Ιράν είναι παράδεισος για τους μη μουσουλμάνους. Είναι όμως κατά παρασάγγας καλύτερη η ζωή αλλόθρησκων στο Ιράν από ότι στη Νατοϊκή Τουρκία, για παράδειγμα. Εκεί, τα τελευταία χρόνια έχουν σφαγιασθεί σαν αρνιά καθολικοί ιερωμένοι και Τούρκοι χριστιανοί, είτε με την κατηγορία του προσηλυτισμού είτε με την κατηγορία ότι αλλαξοπίστησαν. Η σουνιτική σαρία, ο ιερός νόμος των μουσουλμάνων, απαγορεύει δια θανάτου την αποχώρηση από το Ισλάμ.

Μια εξήγηση για τη συμπεριφορά του Ιράν των μουλάδων είναι ότι το Ιράν δεν είναι σουνιτικό αλλά σιιτικό. Και μέχρι τη σιιτική επανάσταση των μουλάδων το 1978-79, οι σιίτες όλου του κόσμου καταδιώκονταν από σουνίτες. Οι σιίτες του Ιράν για αιώνες έχουν βιώσει το σύνδρομο της καταδίωξης από τα σουνιτικά καθεστώτα.

Γιατί όμως οι δυτικές δυνάμεις αδιαφορούν για τους καθημερινούς και συνεχής διωγμούς των αυτόχθονων χριστιανών της Μέσης Ανατολής; Μπορεί να υπάρχουν πολλές εξηγήσεις και ερμηνείες. Καταθέτω τη δική μου. Η απάντηση εκτιμώ ότι βρίσκεται στη μικροπολιτική που ακολουθεί ο Πρόεδρος Ομπαμπα, που είναι η πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος το οποίο επηρεάζεται άμεσα από μια υποκριτικά φιλελεύθερη αντίληψη. Οι κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι της αντίληψης αυτής είναι το δίδυμο Κλίντον. Εννοώ τη σημερινή Υπουργό Εξωτερικών Χίλαρυ Κλίντον και τον σύζυγό της  πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ουίλιαμ Κλίντον.

Ιστορικά, αλλά όχι κατά κανόνα, το αμερικανικό Δημοκρατικό Κόμμα, αντίθετα με το Ρεπουμπλικανικό, υπήρξε παρεμβατικό σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ακόμη και η παρεμβατική πολιτική  του Ρεπουμπλικάνου Μπούς του νεότερου, που ολοκληρώθηκε με την εισβολή στο Ιράκ το 2003, υπήρξε στην ουσία μια «κεκαλυμμένη» πολιτική των δυσαρεστημένων του Δημοκρατικού Κόμματος. Μέσα από τις τάξεις των δυσαρεστημένων αυτών «Δημοκρατών» προέκυψε το κίνημα των νεοσυντηρητικών δυνάμεων που κυριάρχησε επί προεδρίας Μπούς του νεότερου.  Αρχιτέκτονες του πολέμου το 2003 , για παράδειγμα, όπως οι Πώλ Ούλφοβιτς και Ρίτσαρντ Πέρλ, συνεχίζουν να είναι μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος.

Η κατευναστική πολιτική του Ομπάμα για το Ισλάμ  στη Μέση Ανατολή, είναι μια πολιτική που εκκολάφθηκε μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα και συγκεκριμένα στο, σήμερα, κατ’ εξοχήν think tank του Δημοκρατικού Κόμματος που είναι το Center for American Progress (CAP). Όποιος έχει διαβάσει τις μελέτες πολιτικής (policy papers) του CAP γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια την ακολουθούμενη πολιτική. Γιατί, για παράδειγμα, διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στις εξελίξεις σήμερα, η σουνιτική Τουρκία του Ερντογάν; Γιατί η Σαουδική Αραβία, γιατί το Κατάρ και το Μπαχρέιν – όλα δηλαδή τα σκοταδιστικά και κλεπτοκρατικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή; Γιατί ανετράπη ο Καντάφι; Γιατί δεν στηρίχθηκε ο Μουμπάρακ; Γιατί πρέπει να ανατραπεί ο Άσσαντ ώστε να δοθεί το τέλειο κτύπημα κατά της Τεχεράνης;

Μελετώντας την πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος, που εκφράζεται σήμερα το δίδυμο Ομπάμα – Κλίντον, θα βρεθεί και η απάντηση γιατί οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής έχουν αφεθεί στο έλεος των αδίστακτων και αιμοβόρων τζιχαδισστών του σουνιτικού Ισλάμ. Επειδή όμως πάντοτε σε τέτοιου είδους μικροπολιτικές, υπεισέρχονται και ιδιοτελή κίνητρα και προσωπικές φιλοδοξίες σας καταθέτω και τα παρακάτω. Το 2008, το κοινωφελές Ίδρυμα, William J. Clinton Foundation  εξαναγκάσθηκε από την αμερικανική νομοθεσία να αποκαλύψει τους δωρητές του. Από τα στοιχεία του 2008 και μόνο, προέκυψε ότι η Σαουδική Αραβία, το Βασίλειο του Σκότους στη Μέση Ανατολή, μαζί με τα άλλα κλεπτοκρατικά σουνιτικά καθεστώτα, δώρισαν στο Ίδρυμα 46 εκατομμύρια δολάρια. Άλλοι δωρητές από σουνιτικά καθεστώτα δώρισαν  άλλα ποσά της τάξης του 1-5 εκατομμυρίων δολαρίων το καθένα. Το Βασίλειο του Μπρόνεϊ για παράδειγμα, υπήρξε ένας από τους δωρητές.

Το 2008, η κυρία Κλίντον διεκδίκησε το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για την προεδρία. Τελικά η κ. Κλίντον προέκυψε Υπουργός Εξωτερικών. Και ακόμη δεν αποκλείεται να διεκδικήσει μελλοντικά την προεδρία. Τα πετροδολάρια λοιπόν, του κάθε σκοταδιστή και κλεπτοκράτη Άραβα παραμένουν πολιτικά χρήσιμα για το ζεύγος Κλίντον. Και εξαγοράζουν πολιτικές στην Ουάσιγκτον. Υπάρχει και μια άλλη διάσταση που αφορά στο πιο επικερδές εμπόριο στον κόσμο. Αναφέρομαι στο εμπόριο όπλων. Από τα 66 δις δολάρια που ανέρχονται φέτος τα έσοδα των ΗΠΑ από τις πωλήσεις  όπλων παγκοσμίως, τα μισά πήγαν στη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα του Κόλπου. Από αυτόν τον «τζίρο» τα 33 δις δολάρια πληρώθηκαν με ζεστό χρήμα. Μαζί με το ζεύγος Κλίντον, οι αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες πλουτίζουν συνεχώς πουλώντας όπλα στα κλεπτοκρατικά καθεστώτα, αλλά και υποστηρίζοντάς τα  ταυτόχρονα έναντι του σιιτικού Ιράν. Μέσα από αυτό το πρίσμα, εάν οι μουλάδες του Ιράν δεν υπήρχαν έπρεπε να εφευρεθούν!

Και, δυστυχώς, μέσα από αυτό το πρίσμα  οι αυτόχθονοι χριστιανικοί πληθυσμοί και οι μη μουσουλμάνοι της Μέσης Ανατολής είναι καταδικασμένοι. Η Αμερική των Δημοκρατικών, έχει κάνει την επιλογή της. Και οι σφογγοκωλάριοι της Ουάσιγκτον στην Δύση ακολουθούν κατά πόδας. Όπως η Σουηδία του Κάρλ Μπίλτ, για παράδειγμα, που βρίσκεται σε μυστικές διαδικασίες πώλησης όπλων αξίας 12 δις δολαρίων στη Σαουδική Αραβία. Όπως η Γερμανία, όπως η Αγγλία, όπως η Γαλλία….όλοι αυτοί, που μαζί με τους Τούρκους, τους Σαουδάραβες, και τους υπόλοιπους κλεπτοκράτες του Περσικού Κόλπου συναποτελούν  την … «αψεγάδιαστη» Διεθνή Κοινότητα δηλαδή την International Community, ή αλλιώς INTCOM. Ήμαρτον!

Ο Μάριος Ευρυβιάδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Οι χριστιανοί και η συριακή εξέγερση

visit counter

Aρθρο του δρος Αρεφ Αλομπέιντ και δρος Ευάγγελου Βενέτη (Ερευνητικό Πρόγραμμα Μέσης Ανατολής – ΕΛΙΑΜΕΠ)

Η θρησκευτική διάσταση της συριακής κρίσης είναι από τις πλέον σημαντικές τόσο για την έκβασή της όσο και για το μέλλον της Συρίας. Oι Σύροι πολίτες όλων των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων αντιμετωπίζουν σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες εξαιτίας των συγκρούσεων μεταξύ καθεστωτικών και αντικαθεστωτικών. Χιλιάδες είναι τα θύματα και οι τραυματίες, ενώ εκατομμύρια οι πρόσφυγες μέσα και έξω από τη χώρα. Οι Σύροι χριστιανοί εκτιμάται ότι αποτελούν το 10%-12% του συνολικού πληθυσμού της Συρίας. Προφανώς η θρησκευτική-πολιτιστική διάσταση του συριακού εμφυλίου είναι κομβικής σημασίας και χρειάζεται να αναδειχθεί περισσότερο στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο διεθνώς.

Οι χριστιανοί σε σχέση με τη μειονότητα των Αλαουιτών και το σουνιτικό ισλαμικό στοιχείο που επικρατεί στην κοινωνία αντιμετωπίζουν διαφορετικά διλήμματα στην στάση τους απέναντι στο καθεστώς Ασαντ, που κυβερνά εδώ και 43 χρόνια λόγω της σύνθεσης της ίδιας της χριστιανικής κοινότητας. Οι χριστιανοί χωρίζονται σε διάφορα δόγματα, όπως τους ορθοδόξους, καθολικούς, προτεστάντες, Λατίνους, Ασσυρίους και την εθνότητα των Αρμενίων.

Από τη μια υπάρχουν χριστιανοί που πήραν μέρος κατά του Ασαντ και κατέκριναν τις ενέργειες των κυβερνητικών δυνάμεων και από την άλλη υπάρχουν χριστιανοί που στηρίζουν το καθεστώς Ασαντ, θεωρώντας τον σωτήρα, και εκφράζουν την ανησυχία τους για το μέλλον των χριστιανών στη Συρία, φοβούμενοι την επικράτηση των ισλαμικών σκληροπυρηνικών που επιδιώκουν την επιβολή Ισλαμικού Χαλιφάτου στη μετά Ασαντ εποχή. Παρ’ όλα αυτά, παρόμοια διττή στάση επικρατεί και στους κόλπους των άλλων κοινοτήτων της χώρας με πιο συμπαγή σύνθεση όπως των Δρούζων, Ισμαηλιτών, Κούρδων και άλλων.

Λόγω του ότι η συριακή κρίση έχει μετατραπεί σε πεδίο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ των περιφερειακών και των μεγάλων δυνάμεων, και του ότι η παραπληροφόρηση σχετικά με το τι συμβαίνει στη Συρία οργιάζει, η ανησυχία μιας μερίδας χριστιανών μήπως επαναληφθεί το ιρακινό σενάριο γίνεται καθημερινά πιο έντονη, ενώ ενισχύεται και τροφοδοτείται από τον δυτικό Τύπο. Στο πεδίο των μαχών, ο βομβαρδισμός από τις κυβερνητικές δυνάμεις μεγάλων αστικών κέντρων, που είναι υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της αντιπολίτευσης, δεν ξεχωρίζει τον μουσουλμάνο από τον χριστιανό, αλλά ούτε τις εκκλησίες από τα τζαμιά. Ενδεικτικό αυτού είναι ότι μέχρι στιγμής έχουν καταστραφεί 20 με 30 χριστιανικοί ναοί και τουλάχιστον 2.000 τζαμιά. Τα μεμονωμένα περιστατικά βίας κατά χριστιανών λαμβάνουν χώρα χωρίς να σημαίνει ότι αποτελούν το επίκεντρο των επιχειρήσεων στον συριακό εμφύλιο.

Από την άλλη πλευρά, λογική είναι η ανησυχία των χριστιανών της Συρίας λόγω της δυσμενούς κατάστασης για τους ομόθρησκούς τους στο Ιράκ και τη Λιβύη, μετά την αλλαγή καθεστώτος εκεί και την ανεξέλεγκτη δράση των Σαλαφιστών-Ουαχαμπιτών μαχητών κυρίως των ακραίων που ασπάζονται την ιδεολογία της Αλ Κάιντα. Οι τελευταίοι στηρίζουν την πολιτική διώξεων κατά των χριστιανών της Συρίας στο γεγονός ότι μέρος αυτών συνεργάζεται με το καθεστώτος της Δαμασκού, το οποίο θεωρούν εχθρό του Ισλάμ. Συνεπώς, κατά τον ιερό ισλαμικό νόμο, η συνεργασία με τον εχθρό του Ισλάμ συνεπάγεται την τιμωρία από τους μαχητές της πίστης.

Αν και είναι λογική η επικράτηση της θρησκευτικής ισλαμικής διάστασης της εξέγερσης δεδομένου ότι η πλειονότητα είναι μουσουλμάνοι σουνίτες, η διασφάλιση του μέλλοντος της χριστιανικής κοινότητας στη Συρία βασίζεται στη συμμετοχή των μελών της στη διαδικασία της αλλαγής καθεστώτος και της ανοικοδόμησης της χώρας στο πλαίσιο του αστικού κράτους. Τόσο για τους φιλελεύθερους αντικαθεστωτικούς όσο και για την κυβερνητική μερίδα της Συρίας, η αδράνεια ή η ουδετερότητα των χριστιανών έχει αρνητικές συνέπειες, διότι η οικοδόμηση της νέας Συρίας είναι ευθύνη όλων των πολιτών της. Οι χριστιανοί, ως βασικό συστατικό της συριακής κοινωνίας, είναι σε θέση να συμβάλουν θετικά για το μέλλον της χώρας τους στον πολιτικό, οικονομικό και αναπτυξιακό τομέα, λόγω της πολιτιστικής διασύνδεσής του με την ομόθρησκη Δύση.

Εν γένει η παρουσία των χριστιανών της Συρίας είναι σημαντική και αναμένεται να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του εμφυλίου στη Συρία. Οποια μερίδα στον πόλεμο κατορθώσει να συμπαρατάξει την πλειονότητα του πληθυσμού των χριστιανών, τότε θα έχει αυξημένες πιθανότητες επικράτησης λόγω της σημαντικής παρουσίας τους στην κρατική διοίκηση υπό τον Ασαντ.

Κραυγή αγωνίας από τους Έλληνες Χριστιανούς της Συρίας! Τι μεταδίδουν,πόσο κινδυνεύουν

23.09.2012 

“Κραυγή αγωνίας” από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Συρίας, αλλά και από την ελληνική κοινότητα στο Χαλέπι.

Η ενημέρωση της Ι.Μ. Χαλεπίου για τα γεγονότα στην Συρία, που έφθασε στο Πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων, Ρομφαία, είναι άκρως αποκαλυπτική αλλά και ανησυχητική:

“Ο ποιμενάρχης, ο ιερός κλήρος, και ο ευσεβής λαός της Ιεράς Μητρόπολης Χαλεπίου, Βεροίας και Αλεξανδρέττας, εκφράζουν τις θερμότατες ευχαριστίες τους προς τους Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς, Ιερές Μονές, Σεβαστούς Πατέρες, Καθηγητές, Επισήμους, και όλους τους Φίλους, οι οποίοι επικοινώνησαν, ή προσπάθησαν να επικοινωνήσουν, για να μεταδώσουν μήνυμα ελπίδας, παρηγοριάς, και ενότητας στις δύσκολες συνθήκες που περνάει η πόλη του Χαλεπίου.

Και λόγω της διακοπής των μέσων επικοινωνίας θα θέλαμε μέσω αυτής της ιστοσελίδας να τους εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, αλλά και να τους ενημερώσουμε για την κατάσταση και την πορεία του ποιμαντικού έργου στην πόλη του Χαλεπίου.

1. 1.Η κατάσταση στην Πόλη:

Δύο μήνες έχουν περάσει και ακόμα αυξάνεται η ένταση των ένοπλων συγκρούσεων, οι οποίες, μέχρι πρόσφατα, επικεντρώνονταν μακριά από το κέντρο της Πόλης και τις χριστιανικές συνοικίες.

1. 2.Οι Δυσκολίες:

• Οι διακοπές των βασικών υπηρεσιών, όπως του ρεύματος και του νερού.

• Η έλλειψη υλικών και τροφίμων.

• Η ανεργία και η ολική παύση εργασίας στην Πόλη για δύο μήνες.
3.Το Ποιμαντικό έργο:

• 40% των οικογενειών, ειδικά οι εύπορες, μετανάστευσαν σε άλλες πόλεις της Συρίας ή του Εξωτερικού.

• Τα περισσότερα μέλη της Ελληνικής Κοινότητας του Χαλεπίου, η οποία είναι η μεγαλύτερη των πόλεων της Συρίας, δεν εγκατέλειψαν την Πόλη και μένουν υπό την ποιμαντική, πνευματική και υλική, φροντίδα και συμπαράσταση της Μητρόπολης. Δεν έχει σημειωθεί καμία περίπτωση τραυματισμού ή υλικής ζημιάς ανάμεσά τους.

• Όλοι οι πατέρες και οι κληρικοί της Μητρόπολης αφοσιώθηκαν στην εξυπηρέτηση των αναγκών όσων οικογενειών έμειναν στην Πόλη και στην ενίσχυσή τους πνευματικά.

• Έκλεισαν 3 Ναοί της Μητρόπολης σε περιοχές της Πόλης όπου η πρόσβαση κατέστη αδύνατη, αλλά οι 3 Ναοί δεν υπέστησαν μεγάλες ζημιές.

• 2 Ναοί παρέμειναν ανοιχτοί για την εξυπηρέτηση του ποιμνίου. Η παρουσία των πιστών είναι αρκετά καλή στις ακολουθίες, ελαφρώς λιγότερη από το κανονικό παρά τις επικίνδυνες συνθήκες και τις δυσκολίες της κίνησης στους δρόμους, γιατί βρίσκουν στην Εκκλησία την μόνη παρηγοριά και ελπίδα.

• Πρόσφατα η ένοπλες συγκρούσεις έφτασαν και στη χριστιανική, κατά πλειοψηφία, συνοικία του "Μιντάν". 2000 χριστιανικές οικογένειες εκτοπίστηκαν, 300 από αυτές είναι ορθόδοξες οικογένειες. 70 Ορθόδοξες οικογένειες κατέφυγαν στην Μητρόπολη και μένουν στις αίθουσες των ιερών ναών και στα μοναστήρια, τους φροντίζει η Μητρόπολη, τους προσφέρει όλες τις ιατρικές υπηρεσίες, και καλύπτει τις ανάγκες τους.

• Η Ι. Μ. Χαλεπίου συνέστησε μόνιμη Επιτροπή Αρωγής η οποία διευθύνει τρία κέντρα στους ναούς της Μητρόπολης τα οποία προσφέρουν ιατρική περίθαλψη, τρόφιμα, και καταφύγιο για όλους τους πρόσφυγες ανεξάρτητα από την θρησκεία τους. Διευθύνει και άλλα τρια κέντρα σε κρατικά σχολεία, το καθένα στεγάζει 1000 μουσουλμάνους πρόσφυγες, άνδρες, γυναίκες, και παιδιά, τα σπίτια των οποίων καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς ή βανδαλισμούς.

1. 4.Η φωνή και η στάση της Εκκλησίας:

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας και η Ιερά Σύνοδος εξέδωσαν δύο ανακοινώσεις επισημαίνοντας ότι η ελευθερία είναι ιερό δικαίωμα κάθε λαού και ότι η λύση όλων αυτών των συγκρούσεων περνά πρωτίστως από το διάλογο και την αυτοσυγκράτηση, απευθύνοντας ταυτόχρονα έκκληση για την κατάπαυση του πυρός, τον τερματισμό όλων των ενόπλωνπράξεων, και την επικράτηση της ειρήνης.

Η Ιερά Μητρόπολη Χαλεπίου εξέδωσε με την σειρά Της ανακοίνωση κατά την ίδια κατεύθυνση.