Πάθος κτηνῶδες βδελυρὸ

visit counter

• 
• 

Στὸ τελευταῖο κεφάλαιο (22ο) τοῦ τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τοῦ ὑπέροχου βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, περιγράφεται ὁ οὐράνιος Παράδεισος, ἡ αἰώνια καὶ μακαρία ζωὴ τῶν δικαίων. Ὅμως μετὰ τὸν ἕβδομο καὶ τελευταῖο μακαρισμό, μετὰ τὴν εὐλογημένη λέξη «μακάριοι», ποὺ ἀφορᾶ ὅσους θὰ εὐφραίνονται στὸν πνευματικὸ Παράδεισο τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀκούγεται ὁ κεραυνοβόλος θεῖος λόγος «ἔξω»! Ἕνας λόγος ποὺ προκαλεῖ ἴλιγγο, σύγκρυο, φρίκη, τρόμο! «Ἔξω» καὶ μακριὰ ἀπὸ τὸν παμπόθητο Παράδεισο μὲ τὰ αἰώνια ἀγαθά του, ποιοί; «οἱ κύνες καὶ οἱ φαρμακοὶ καὶ οἱ πόρνοι καὶ οἱ εἰδωλολάτραι καὶ πᾶς ὁ φιλῶν καὶ ποιῶν ψεῦδος» (Ἀποκ. κβ΄ [22] 14-15).

Ἔξω οἱ ἀδιάντροποι σὰν τὰ σκυλιά, οἱ μάγοι καὶ οἱ πόρνοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες καὶ καθένας ποὺ ἀγαπᾶ καὶ διαπράττει τὴν ἀπάτη καὶ τὴν πλάνη τῆς ἁμαρτίας. Πρῶτοι στὸν κατάλογο τῶν δυστυχισμένων ἀνθρώπων ποὺ ἀποκλείονται ἀπὸ τὴν μακαριότητα τοῦ Παραδείσου, «οἱ κύνες», οἱ κίναιδοι, κατὰ τὸν ἑρμηνευτὴ Ἀρέθα, οἱ ὁμοφυλόφιλοι!

Γιατί αὐτὸς ὁ ἀποκλεισμός; Διότι πρόκειται γιὰ βαρύτατο ἁμάρτημα. Ἁμάρτημα ποὺ καταδικάζεται τόσο αὐστηρὰ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θκαὶ ὄχι μόνο στὸ τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Διότι ἤδη στὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὴ Γένεση, ἔχουμε φοβερὴ καταδίκη τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος μὲ τὴν ὁλοσχερὴ καταστροφὴ τῶν πόλεων Σοδόμων καὶ Γομόρρων. Οἱ κάτοικοι τῶν δύο ἐκείνων περιοχῶν εἶχαν ὅλοι – νέοι καὶ γέροι – ὑποδουλωθεῖ στὸ πάθος αὐτό, τὸ ἀτιμωτικότερο τῶν παθῶν, ὥστε προκάλεσαν τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ὀργὴ δὲ αὐτὴ ἐκδηλώθηκε μὲ τὸ νὰ βρέξει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ «θεῖον καὶ πῦρ», μὲ τὰ ὁποῖα «κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίχωρον καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσιν» καὶ ὅλη τὴ βλάστηση τῆς ὡραίας καὶ πλούσιας ἐκείνης περιοχῆς! (βλ. Γεν. ιθ΄ [19] 1-28). Ἀργότερα τὸ ἀπαίσιο αὐτὸ ἁμάρτημα καταδικάζεται δύο φορὲς στὸ βιβλίο τοῦ Λευϊτικοῦ (Λευϊτ. ιη΄ [18] 22· κ΄ [20] 13).

Τὸ φοβερὸ γεγονὸς τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων καὶ Γομόρρων μαρτυρεῖται ἱστορικῶς καὶ διαχρονικῶς ἀπὸ τὴ Νεκρὰ θάλασσα. Κάτω ἀπὸ τὸν ὑγρὸ αὐτὸ τάφο βρίσκονται τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα. Αἰῶνες τώρα θειοῦχες ἀναθυμιάσεις δηλητηριάζουν τὴν περιοχή. Ζωὴ δὲν ὑπάρχει στὰ νερά της. Στὴν ἐπιφάνειά της ἐπιπλέουν σβῶλοι θειαφιοῦ. Οἱ ἄνθρωποι δὲν βυθίζονται λόγῳ τῆς πυκνότητος τοῦ νεροῦ.

Ἀλλ’ ἐκτὸς ἀπὸ τὴ διαχρονικὴ παρουσία τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης, ποὺ βοᾶ καὶ κράζει πόσο ὁ Θεὸς ἀπεχθάνεται τὸ βαρύτατο ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἔχουμε καὶ τὶς μαρτυρίες τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ (βλ. Ματθ. ι΄ [10] 14-15· ια΄ [11] 23-24· Λουκ. ιζ΄ [17] 20-29) καὶ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ποὺ μιλοῦν στὴν Καινὴ Διαθήκη γιὰ τὴ μεγάλη αὐτὴ ἁμαρτία καὶ ἀναφέρονται στὶς ἁμαρτωλὲς ἐκεῖνες πόλεις καὶ τὴν τιμωρία τους (βλ. Ἰούδα 7).

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ μιλάει ἀναλυτικότερα καὶ καταφέρεται σαφῶς κατὰ τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ γλώσσα ποὺ χρησιμοποιεῖ περιγράφοντας τὰ πάθη αὐτὰ εἶναι ἔντονα ρεαλιστική. Ἐπειδή, λέγει, οἱ ἄνθρωποι λάτρευσαν τὴν κτίση παραμερίζοντας μὲ περιφρόνηση τὸν Κτίστη, γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ παραδοθοῦν σὲ ἀτιμωτικὰ πάθη.

Διότι οἱ γυναῖκες τους ἄλλαξαν τὴ φυσικὴ σχέση καὶ χρήση μὲ τὴν ἀφύσικη καὶ ἐξευτελίστηκαν μὲ ἀκατονόμαστες ἀσέλγειες.

Μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο καὶ οἱ ἄνδρες ἄφησαν τὴ φυσικὴ σχέση καὶ χρήση τῆς γυναίκας καὶ φλογίστηκαν ἀπὸ φωτιὰ ἀκράτητης ἐπιθυμίας μεταξύ τους, προβαίνοντας σὲ ἀσελγεῖς καὶ ἄτιμες πράξεις ἀρσενικοὶ μὲ ἀρσενικοὺς καὶ παίρνοντας ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό τους τὸν μισθὸ ποὺ τοὺς ἄξιζε γιὰ τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας τους.

Καὶ προσθέτει ὁ θεοφώτιστος Ἀπόστολος: Αὐτοί, ἐνῶ γνώρισαν καλὰ ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς πρόσταξε ὡς δίκαιο, ὅτι δηλαδὴ ὅσοι κάνουν τέτοια ἔργα εἶναι ἄξιοι θανάτου, ὄχι μόνο τὰ κάνουν, ἀλλὰ καὶ ἐπιδοκιμάζουν ἐκείνους ποὺ τὰ κάνουν, δείχνοντας ἔτσι ὅτι τρέχουν πρὸς τὸ κακὸ ὄχι ἀπὸ ἀδυναμία, ἀλλὰ ἀπὸ βαθιὰ διαφθορὰ τῆς ψυχῆς τους (Ρωμ. α΄ 25-32). Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες ἐπιμένουν πολὺ στὴν καταδίκη τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ πάθους.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει ὅτι αὐτὸ εἶναι «δαιμονικὸς βίος». Ὅλα τὰ πάθη, λέγει, εἶναι ἀτιμωτικά, ἰδιαίτερα ὅμως ἡ μανία αὐτή. Καὶ ἀλλοῦ τὸ ὀνομάζει «κολοφῶνα τῶν κακῶν», ἀποκορύφωμα ὅλων τῶν κακῶν. «Νόσημα χαλεπόν (βαρύ) καὶ ἀνίατον», «λοιμόν, λοιμῶν χαλεπώτερον», πανώλη χειρότερη ἀπὸ τὶς πανώλεις!

Τονίζει δὲ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι αὐτό, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλα τὰ πάθη, προέρχεται ἀπὸ τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δόθηκαν στὶς ἀπολαύσεις καὶ ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὴν ψυχή τους τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τοὺς ἐγκατέλειψε.

Ἐπίσης ὁ Μέγας Βασίλειος τὸ καταδικάζει ἀπερίφραστα μὲ τὸν Ζ΄ καὶ ΚΒ΄ Κανόνα του.

Σήμερα οἱ δοῦλοι τῆς ἠθικῆς αὐτῆς διαφθορᾶς ἔπαθαν τέτοια πώρωση καὶ διαστροφή, ὥστε ὀργανώνουν «παρελάσεις ὑπερηφανείας» διαφημίζοντας προκλητικὰ τὴ διαστροφή τους καὶ «ἐπαγαλλόμενοι» γιὰ τὴν πονηρία τους (Μέγας Βασίλειος).

Ὑπερηφανεύονται γι’ αὐτὸ ποὺ χαροποιεῖ τοὺς ἀνθρωποκτόνους δαίμονες, ἐξοργίζει τὸν Θεὸ καὶ προκαλεῖ ἀηδία στοὺς ἀνθρώπους. Μιλοῦν γιὰ «διαφορετικότητα», ἐνῶ αὐτὸ ποὺ βιώνουν εἶναι ἔσχατη ἀναισχυντία. Εἶναι καταφανῶς δαιμονικὴ ἐνέργεια, ποὺ ἀποβλέπει στὴν ἀποκτήνωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ στὴν πλήρη διάλυση τῆς θεόπλαστης προσωπικότητός του. Ταυτόχρονα δὲ διαλύουν τὸν θεοΐδρυτο θεσμὸ τῆς οἰκογένειας καὶ ἄρα ὅλο τὸν κοινωνικὸ ἱστό.

Μὲ αὐτὴ τὴν πλήρη ἐξαχρείωση ποιὸς θὰ σώσει τὰ δυστυχισμένα αὐτὰ πλάσματα κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως; Καὶ ὄχι μόνο αὐτούς, ἀλλὰ καὶ ὅσους τοὺς ἐπιδοκιμάζουν; Διότι τὶς προκλητικὲς αὐτὲς παρελάσεις, ποὺ γίνονται δυστυχῶς τελευταῖα καὶ στὴν Ἑλλάδα, τὶς ὑποστηρίζουν ἐκθύμως τοπικὲς ἀρχές, ὅπως οἱ δήμαρχοι Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης!

Μὲ τὴν ἄδειά τους παρελαύνουν στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν παρουσίᾳ ἐκπροσώπου τοῦ Δήμου, στὴν πόλη ποὺ ἔφερε τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ὁ ἀπόστολος Παῦλος, στὴν πόλη τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καὶ τῆς ἁγίας Φιλοθέης. Παρελαύνουν σκορπίζοντας τὴ δυσωδία τοῦ πάθους τους στὴν πόλη τοῦ μυροβλύτου ἁγίου Δημητρίου καὶ τοῦ φωστῆρος τῆς ὀρθοδοξίας ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Καὶ ὁ δήμαρχος τῆς Θεσσαλονίκης τοὺς χειροκροτεῖ καὶ φωταγωγεῖ τὸν Λευκὸ Πύργο, ἀντὶ νὰ τὸν σκεπάσει μὲ μαῦρα πέπλα σὲ ἔνδειξη βαθυτάτου πένθους!

Ὅμως ὅποιος «συνευδοκεῖ» μὲ ὅσους ἐνεργοῦν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, «παρουσιάζεται οἱονεί (τρόπον τινά) σύμμαχος καὶ συνεργάτης ὑπὲρ τοῦ βασιλείου τοῦ σατανᾶ καί τῶν συμφερόντων αὐτοῦ» (Παν. Ν. Τρεμπέλας). Διότι ὑπερασπίζεται καὶ δικαιολογεῖ καὶ ἐνθαρρύνει τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν τὰ ἴδια! Ἔτσι ὅμως ἀλλοιώνει τὰ ἠθικὰ κριτήρια τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Ὅσοι ὅμως ἀνήκουμε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «στῶμεν καλῶς»!

Ἂς μὴν ἀφήσουμε ἀθωράκιστη τὴν Ἑλλάδα μας, ἀπροστάτευτα τὰ παιδιά μας. Ἂς μὴν ἐπιτρέψουμε νὰ γίνει ἡ χώρα, ποὺ ἀρωματίζεται ἀπὸ τὰ μύρα ἁγίων Λειψάνων ὁσίων καί μαρτύρων, τόπος ἀπὸ ὅπου θὰ ἀναδύεται ἡ σατανικὴ δυσωδία τῆς βδελυρῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Ἡ ἁγία καὶ ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει χρέος νὰ ὑψώσει στεντόρεια καταδικαστικὴ φωνή, στιγματίζοντας τὴν ἀναίσχυντη ὁμοφυλοφιλία καὶ προασπίζοντας τὸ λογικὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Τὸ δρόμο τὸν ἄνοιξε ἤδη ἡ Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία τῆς Μολδαβίας. Ταυτόχρονα, ὅσοι πιστεύουμε στὸν Τριαδικὸ Θεὸ ἂς ὑψώσουμε σ’ αὐτὴν τὴν ἀντιπνευματικὴ ἐποχή, στὴν ὁποία ἁλωνίζει τὸ πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου, χέρια, νοῦ καὶ καρδιὰ σ’ Αὐτὸν τοῦ Ὁποίου αἱ χεῖρες μᾶς ἐδημιούργησαν καὶ μᾶς ἔπλασαν κατ’ εἰκόνα ἰδικήν Του καὶ καθ’ ὁμοίωσιν.

Δεηθῶμεν τοῦ Κυρίου, ἱκετεύοντάς Τον νὰ καλέσει εἰς μετάνοιαν καὶ σωφρονισμὸν τοὺς δυστυχεῖς δούλους τῶν δαιμόνων τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Εἶναι χρέος μας.

Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ" Τεύχος Οκτωβρίου

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_5545.html

Ο παραλογισμός των δανειστών μας οφείλεται στο ασίγαστο μίσος τους εναντίον της Ρωμηοσύνης.

visit counter

Φώτης Μιχαήλ

Θρίλερ διαρκείας στις Βρυξέλλες

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός

Στις 25 Ιουνίου 2015, γράφει το Βήμα: "Θρίλερ διαρκείας στις Βρυξέλλες με άγνωστο φινάλε".(1)

Τι είναι άραγε αυτό, που έχει μετατρέψει τις διαπραγματεύσεις σε θρίλερ και το φινάλε αυτών των διαπραγματεύσεων το έχει καταστήσει άγνωστο;

Είναι μονάχα τα νούμερα των δήθεν οφειλόμενων ποσών ή μήπως είναι κάτι άλλο, εντελώς άσχετο με τα μεγέθη τα καθαρώς οικονομικά;

Την ίδια απορία εξέφρασε και ο Πρωθυπουργός μας, ο οποίος φανερά εκνευρισμένος δήλωσε τα εξής: "Είτε δεν θέλουν συμφωνία είτε εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα".(2)

Και γιατί άραγε να μην θέλουν συμφωνία; Και ποια είναι αυτά τα άδηλα συμφέροντά τους, εξ αιτίας των οποίων οδηγείται στον αφανισμό ένας ολόκληρος Λαός;

Η απάντηση είναι απλή και μάλιστα ιστορικά κατ’ επανάληψη βεβαιωμένη.

Ο παραλογισμός των δανειστών μας δεν οφείλεται ούτε στο μέγεθος των δήθεν οφειλομένων χρημάτων ούτε στην οποιαδήποτε δυσκαμψία των δικών μας πολιτικών εκπροσώπων.

Οφείλεται ξεκάθαρα στο ασίγαστο μίσος τους εναντίον της Ορθόδοξης Ελληνικότητας. Εναντίον της Ρωμηοσύνης.

Το μίσος των Δυτικών εναντίον μας, γράφει ο  Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, δεν είναι κάτι το καινοφανές.(3)  

Αρχίζει από τα χρόνια της έβδομης Οικουμενικής Συνόδου (787 μ.Χ.) και οφείλεται όχι βέβαια σε αίτια οικονομικά, αλλά αποκλειστικά και μόνον  σε διαφορές καθαρά θεολογικές.

Αύριο να τους πούμε, ότι  αρνιόμαστε την Ορθοδοξία και γινόμαστε κι εμείς ένα μ’ εκείνους, να δείτε πώς θα λήξει  στα γρήγορα-γρήγορα  ο ’’οικονομικός μας Γολγοθάς’’ …

Είναι εντελώς αφελές να πιστεύουμε, ότι  τα καμώματα των ’’εταίρων και συμμάχων μας’’ έχουνε κίνητρα απλά και μόνον οικονομικού χαρακτήρα. Διότι το πρόβλημά τους το οικονομικό, σε σχέση με μας, το έλυσαν στα 1204, τότε που με τις ευλογίες του πάπα άρπαξαν όλα μας τα πλούτη από την Βασιλεύουσα και με τα λάφυρα εκείνα ίδρυσαν αμέσως τις πρώτες τους Τράπεζες, που τις θερμοπαρακαλάμε σήμερα να μας δανείσουν!!!

Επιτέλους θα πρέπει να καταλάβουμε, ότι το πρόβλημα των λεγόμενων δανειστών δεν είναι τα λεφτά. Είναι κάτι άλλο.

Μήπως για τα λεφτά –οι ίδιοι δανειστές- συνέτριψαν την Ορθόδοξη Σερβία;

Μήπως για τα λεφτά έβαλαν το χεράκι τους στην Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης;  

Ή μήπως για τα λεφτά κάνουν την ’’στρουθοκάμηλο’’ μπροστά στον επιχειρούμενο σήμερα αφανισμό της Ορθοδοξίας μας στην Μέση Ανατολή;

Μας μισούν θανάσιμα. Αυτό είναι όλο. Και δεν χάνουν ευκαιρία, να το αποδείχνουν κάθε τόσο και εμπράκτως.

Πάντως, τα γεγονότα βεβαιώνουν, ότι ακόμα και σήμερα οι απόγονοι του Καρλομάγνου συνεχίζουν και ζουν τον σκοτεινό Μεσαίωνα των παππούδων τους, ενώ εμείς ως Λαός, έστω και ανεπίγνωστα, κουτσά-στραβά κατορθώνουμε και πορευόμαστε πάνω στον δρόμο, που χάραξαν με την θυσία τους οι Νεομάρτυρες, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, οι Κολλυβάδες Πατέρες, οι Αντάρτες του Πόντου, τα παλληκάρια του Παύλου Μελά, οι φαντάροι του Δαβάκη, ο Σολωμός Σολωμού κ.ο.κ.

Η πολιτισμική μας υπεροχή έναντι της δυτικής συγκαλυμμένης βαρβαρότητας είναι ηλίου φαεινότερη και ως γνωστόν διεθνώς αναγνωρισμένη. Γι’ αυτό και δεν τους πιάνει ύπνος τους καημένους,  μέχρι να κατορθώσουν τον πλήρη αφανισμό μας, που ονειρεύονται.

Ξέρετε, όμως, τι έλεγαν οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι του αιμοσταγούς Κεμάλ, όταν κυνηγούσαν τους αντάρτες πάνω στα βουνά του Πόντου; Άνθρωποι, που φτάνουνε να θυσιάσουν ακόμα και τα παιδιά τους για την Ελευθερία και την Πίστη τους, ζάπι δεν γίνονται!!!...(4)

Αυτό και πολλά άλλα παρόμοια θα είχε υπ’ όψη του και ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος σε προχθεσινή του συνέντευξη σε γερμανική εφημερίδα δήλωσε: "Όταν ασκείς πίεση σε έναν Λαό, τότε αυτός κάποτε ξεσηκώνεται".(5)

Και το μεγαλύτερο ξεσήκωμα, ως γνωστόν, δεν γίνεται μέσα στις πλατείες. Γίνεται πρώτα μέσα στις καρδιές μας και δεν είναι άλλο από την αφύπνιση την Πνευματική. Κάτι, που άρχισε ήδη να φαίνεται και που θα θεριέψει ακόμα περισσότερο, όσο η μετάνοιά μας θα γίνεται πιο ειλικρινής και πιο έμπρακτη .

Η κάθε έκβαση, λένε οι Πατέρες, είναι ζήτημα λειτουργίας των Πνευματικών Νόμων…

1. www.tovima.gr/politics/article/?aid=716392

2. http://www.efenpress.gr/2015/06/blog-post_493.html

3. http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=307

  "Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ ΑΛΛΑ ΖΗ", Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου.

"…Τό μίσος αυτό εκδηλώθηκε ακόμη από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο, η οποία θέσπισε την προσκύνηση των ιερών εικόνων και συνεχίσθηκε αργότερα. Η πολιτική των Φράγκων συνδέθηκε με μια θεολογία που ήταν αντίθετη με την θεολογία της ορθοδόξου Ανατολής". 

4. ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ "Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ".

Για να μην αποκαλυφθούν οι αντάρτες και τα γυναικόπαιδα "…πολλά παιδιά, επειδή αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου".  (Χειμωνίδης  Ε.)

  "…ο στρατός, όταν είδε ότι δεν είμαστε εκεί επροχώρησαν μέχρι το λημέρι και το βρήκαν άδειο και ανέβηκαν εις  Μερτσιάν Λιθάρ, όπου βρήκαν τα έξι μικρά σκοτωμένα και αμέσως ειδοποίησαν τον Μέραρχον  και ήλθαν επί τόπου. Και όταν είδε τα μικρά σφαγμένα διέταξε αμέσως τον στρατόν να φύγουν πίσω και να μαζευθούν όλοι στη Σάντα και εκείθεν να πάνε πίσω λέγων ότι οι άνθρωποι που σφάζουν τα παιδιά τους είναι αδύνατον να παισθούν και ως εκ τούτου είναι περιττόν να μείνωμεν…".  (Από το ημερολόγιο του Καπετάν Ευκλείδη  Κουρτίδη)

5. http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=716045

Ήρθε όντως η ώρα του ΟΧΙ. Αλλά, για ποιο ΟΧΙ;

visit counter

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός

Τα νοικοκυριά των παππούδων μας δεν ξέρανε από δανειστές. Οι οικογένειές τους πορεύονταν με τα λίγα και το χρέος το θεωρούσανε μεγάλη κατάρα.

Εμείς, όμως, οι απόγονοί τους, περιφρονήσαμε την βασική τους λογιστική αρχή, που έλεγε, βγάζω δέκα-βάζω τα δύο στην άκρη, και κλείσαμε με νόημα το μάτι στους δανειστές, που μας περίμεναν ολοπρόθυμοι έξω από την πόρτα.

Έτσι, οι δανειστές -επειδή τα λεφτά που βγαίνουν χωρίς ιδρώτα, εύκολα σκορπίζονται- κατέληξαν να γίνουν η προέκταση του παραμορφωμένου μας πλέον εαυτού.

Επί χρόνια ολόκληρα εκείνοι έδιναν κι εμείς ξοδεύαμε. Τα δάνεια πολύ γρήγορα μετατράπηκαν σε ναρκωτικό. Ψυχή τε και σώματι, μέσα σε λίγα χρόνια, παραδοθήκαμε οικειοθελώς στα χέρια των παμπόνηρων ’’χορηγών’’ των δόσεων.

Είναι αλήθεια, ότι με τα δανεικά η ’’επιδερμίδα’’ και η ’’χτενισιά’’ μας ομόρφαιναν. Χαλάσαμε, όμως, τα ’’στεφανιαία’’ μας και αυξήσαμε τα ’’εμφράγματα’’ και τα ’’εγκεφαλικά’’.

Με τα δανεικά παχύναμε το κορμί μας, αλλά την ψυχή μας την καταντήσαμε κουρέλι ισχνό και βρώμικο.

Με τα δανεικά βάλαμε στην ζωή μας τα γκρίκλις, τον Σουλεϊμάν και τις πολύχρωμες παρελάσεις και πετάξαμε στο καλάθι των αχρήστων την γλώσσα των πατέρων μας, τους Ήρωες και τους Αγίους μας.

Με τα δανεικά φάγαμε όλοι μας καλά και μερικοί από το πραιτώριο ακόμα καλύτερα, αλλά τελικά αποδείχθηκε, ότι φάγαμε τις ίδιες μας τις σάρκες.

Πάντως, ότι και να έγινε, τα δανεικά κάποτε έπρεπε να επιστραφούν. Και την επιστροφή δεν την κάνει, ως γνωστόν, το πραιτώριο. Την κάνουμε εμείς, ο απλός λαός.

Μεγάλο ζόρι η επιστροφή των δανεικών, όταν μάλιστα ο δανειστής είναι εκείνος που εκπαίδευσε τα μπουλούκια του Κεμάλ, που εμπνεύσθηκε Άουσβιτς και Νταχάου, που επέβαλε την πείνα του ’41, που βομβάρδισε ανελέητα την Ορθόδοξη Σερβία κ.ο.κ.

Ο δανειστής μας δεν είναι αδελφός, για να έχει σπλάχνα ελέους. Είναι εταίρος -όπως και ο Ιούδας…- γι’ αυτό και διαθέτει μονάχα εγκέφαλο. Εγκέφαλο της προδοσίας και των αργυρίων, φτιαγμένον από το ίδιο σκληρό ατσάλι, που φτιάχνει και τα θεοσκότεινα θησαυροφυλάκιά του.

Έτσι, αυτό, που ζητάει πλέον από εμάς, δεν είναι απλά η εξόφληση των δανείων. Είναι ο εξευτελισμός μας, ο διεθνής διασυρμός μας και τελικά η άνευ όρων υποταγή μας στα απάνθρωπα και αντίχριστα θελήματά του.

Αλήθεια, τι σχέση μπορεί να έχει ένας Ρωμηός με τέτοιους εταίρους;

Τι δουλειά έχουμε εμείς, οι απόγονοι του πατρο-Κοσμά και του Μακρυγιάννη, στην ίδια παρέα με τα εγγόνια του αλάθητου και του Νίτσε;

Μέχρι πότε η ιερή Μήτρα της Δημοκρατίας θα συνεχίσει να μολύνεται από τα μικρόβια του δυτικού πολιτικού αποστήματος;

Μέχρι πότε το συναμφότερον του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά θα ανακατεύεται υβριστικά στην ίδια ‘’κολυμβήθρα’’ με τον πουριτανισμό των Φράγκων;

Μέχρι πότε θα θυσιάζουμε το ανυπέρβλητο πνεύμα των Ελληνικών Κοινοτήτων στον βωμό του πολιτικού και κοινωνικού αμοραλισμού της Εσπερίας;

Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε, να περιφρονούμε την Αλήθεια εν ονόματι μιας δήθεν αγάπης, εντελώς ξένης προς το Πνεύμα των Αγίων μας Πατέρων;

Καλά, τυφλωθήκαμε τόσο πολύ από τις δόσεις του ’’ναρκωτικού’’, ώστε να μην βλέπουμε το κακό, που πάθαμε, αλλά ούτε και να υποπτευόμαστε εκείνο, που μας ετοιμάζουν;

Αδέλφια μου, ήρθε όντως η ώρα του ΟΧΙ. Αλλά, για ποιο ΟΧΙ;

Αν πρόκειται για ΟΧΙ στον αφελληνισμό και τον εκλατινισμό μας, τότε βρισκόμαστε μάλλον σε καλό δρόμο.

Αν πρόκειται για ΟΧΙ στην διαστροφή και την κατρακύλα του ήθους, τότε σίγουρα κάτι καλό ανατέλλει.

Αν πρόκειται για ΟΧΙ στην υποδούλωση και την υποταγή μας στα αφεντικά των Βρυξελών και του Βατικανού, τότε μάλλον έχει ξυπνήσει μέσα μας το Ρωμαίικο το Αληθινό.

Αλλά, πού τέτοιες ευλογίες;

Προς το παρόν, το διακύβευμα –πάντοτε και εν παντί τιμήματι εντός του πλαισίου της ΕΕ και της ευρωζώνης, κατά τους ιθύνοντες- φαίνεται πως είναι μονάχα η καλοπέρασή μας, οι καταθέσεις μας και ο εαυτούλης μας. 

Για αντίσταση στην πολιτισμική μας καταβαράθρωση, στην πολιτική μας οπισθοδρόμηση, στον δημογραφικό μας αφανισμό και στην πνευματική μας διολίσθηση, που μας έρχονται και μας επιβάλλονται από την Δύση, δεν μιλάει σχεδόν κανένας!!!

Υπεύθυνοι και Λαός δείχνουμε σαν να ψάχνουμε απεγνωσμένα για έξοδο κινδύνου σε ένα ’’υπό κατάρρευση οικοδόμημα’’, που, πριν ακόμα αρχίσουμε την αναζήτηση της εξόδου σωτηρίας, ορκιζόμαστε να μην το εγκαταλείψουμε ποτέ!!!

Αυτό κι αν δεν είναι τραγικό.

Αδέλφια μου,

το δίλλημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ, έτσι όπως τίθεται -χωρίς, δηλαδή, προηγουμένως να πετάξουμε από πάνω μας τα δεσμά της νέας Φραγκοκρατίας- είναι εντελώς ψευδές και το δημοψήφισμα μοιραία ατελέσφορο.

Διότι απλούστατα στην κοιτίδα της Δημοκρατίας δεν εννοείται δημοψήφισμα με το πιστόλι στον κρόταφο και την θηλιά περασμένη στον λαιμό.

Τι νόημα έχει, να ψηφίζουμε για την ακύρωση του παραλογισμού των εταίρων, όταν αυτό το κάνουμε κάτω από την στέγη των δικών τους επιρροών, δίνοντας ταυτόχρονα και όρκους αιώνιας υποταγής στα προστάγματά τους;

Αδέλφια μου,

Το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης δεν μετριέται ούτε με την χρηματιστηριακή ισχύ του ευρώ ούτε με την ’’σιγουριά’’ των ’’φράγκικων φυλακών’’.

Εάν συνεχίσουμε να βάζουμε στην ζωή μας τέτοιες προτεραιότητες, που έρπουν και μυρίζουν χωματίλα από μακριά, πώς είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε την κρίση και να ξαναμπούμε στον δρόμο της προκοπής και της προόδου; Πώς είναι δυνατόν να ελκύσουμε την Μακροθυμία και το Έλεος του Θεού;

28/6/2015

Το περιβόλι της Παναγίας και ο κ. Τσίπρας

visit counter

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

     Το Άγιον Όρος, το περιβόλι της Παναγίας σαγηνεύει πολλούς ανθρώπους, ανεξάρτητα από εθνικότητα,  θρήσκευμα ή ιδεολογία. Οι περισσότεροι το επισκέπτονται από περιέργεια, άλλοι από θαυμασμό και άλλοι από περιέργεια. Δεν είναι μικρό πράγμα η επίσκεψη στην αρχαιότερη δημοκρατία στον κόσμο, που έχει συνεχή πνευματική και πολιτισμική ζωή 1051 ετών και που, ως πρότυπο δημοκρατικής διοίκησης, παραμένει ζητούμενη σε όλες τις χώρες του κόσμου. Είναι η χριστιανική συνέχεια και είναι καλύτερη της Εκκλησίας του Δήμου της προχριστιανικής δημοκρατίας της Αθήνας, γιατί  είναι εμποτισμένη από τις Αρχές του Ευαγγελίου. Είναι ο αντίποδας του εκκοσμικευμένου και αυταρχικού Βατικανού.

 

       Βεβαίως Άγιον Όρος δεν είναι η δημοκρατική του διοίκηση, ούτε οι πολιτισμικοί του θησαυροί και η προσφορά του στον Ελληνισμό και στην ανθρωπότητα. Είναι κυρίως η πνευματικότητά του. Αυτό που λίγοι από τους επισκέπτες του βιώνουν, επειδή είτε δεν θέλουν, είτε δεν μπορούν. Μεταξύ των επισκεπτών τις προηγούμενες ημέρες του Αγίου Όρους ήταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξης Τσίπρας. Η επίσκεψη ήταν μια έκπληξη για όσους παρακολουθούν την πνευματική πορεία του ιδίου και του Κόμματος στο οποίο προεδρεύει. Τα όσα έχουν εκ μέρους τους λεχθεί σε βάρος του Αγίου Όρους και γενικότερα σε βάρος της Εκκλησίας και της θέσης Της στην Ελληνική κοινωνία αρκούν για να δικαιολογήσουν την έκπληξη. Ο ίδιος δικαιολόγησε την επίσκεψή του, λέγοντας στα μέλη της Ιεράς Κοινότητας: « Λένε πολλοί ότι όποιος δεν έχει επισκεφθεί το Άγιον Όρος αδικεί τον εαυτό του. Εμείς λοιπόν, επειδή δεν θα θέλαμε να είμαστε άλλο αδικημένοι ήρθαμε στο Άγιον Όρος…».

        Θα μπορούσε η επίσκεψη του κ. Τσίπρα να ήταν εθιμοτυπική, με την ιδιότητά του ως Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Όμως οι δημόσιες σχέσεις του δεν θέλησαν να είναι έτσι, αφού στις προς τα έξω αναφορές τους έδωσαν   έμφαση σε δύο σημεία. Το πρώτο ήταν πως παρέμεινε μόνος επί δεκάλεπτο στο Ιερό Βήμα του Ναού του Πρωτάτου, όπου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστίν». Το δεύτερο ότι στη Μονή Ιβήρων συζήτησε επί δυο περίπου ώρες με τον προηγούμενό της Αρχιμανδρίτη π. Βασίλειο Γοντικάκη. Και τα δύο δεν επιδέχονται προκατάληψη και σαρκαστικούς σχολιασμούς. Τα πνευματικά ζητήματα είναι πολύ σοβαρά για να κρίνονται με επιπολαιότητα. Το αποτέλεσμα προσδιορίζει την ποιότητα των προθέσεων και των πράξεών μας.

Για την επίσκεψη του κ. Τσίπρα υπήρξαν και πολιτικά σχόλια, ότι όλα  ήσαν καλά μεθοδευμένα, για να προσεγγίσει τους ανθρώπους της Εκκλησίας, όπως πριν από λίγες ημέρες προσέγγισε τους άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας, εναντίον των οποίων έχει κατ’ επανάληψη εκφραστεί και όπως προσεγγίζει κάθε δυσαρεστούμενη ή διαμαρτυρόμενη ομάδα του πληθυσμού… Δηλαδή ότι στον κ. Τσίπρα ισχύει αυτό  που είχε πει ο Λένιν «Στην πολιτική ηθική δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα». Αν ισχύει αυτό που είπε ο αγαπημένος του κ. Τσίπρα θα φανεί στο μέλλον. Αρκεί, αν ήταν απλά μια ψεύτικη ελπίδα, να μην έχει επιπτώσεις στο λαό, όπως τόσες φορές έχει συμβεί στο παρελθόν….  

Η δυσκολία να προσλάβει ο κ. Τσίπρας την Ορθόδοξη και ειδικότερα την Αγιορείτικη πνευματικότητα φάνηκε από τις δηλώσεις του, που είδαν το φως της δημοσιότητας. Στο ρεπορτάζ της «Αυγής»,  δημοσιογραφικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ, γράφτηκε ότι    μετά τη δίωρη συζήτησή του με τον π. Βασίλειο Γοντικάκη (Σημ. «Τη μεγαλύτερη ίσως μορφή του σύγχρονου αγιορειτικού μοναχισμού» τον χαρακτηρίζει η εφημερίδα)  ο κ. Αλ.Τσίπρας «χρησιμοποίησε το σύνθημα των Ζαπατίστας <όλα για όλους, τίποτε για μας> για να περιγράψει τον τρόπο ζωής των πατέρων στον Άθω». Ο άνθρωπος επί τόση ώρα άκουγε τον π. Βασίλειο, αλλά για τους Ζαπατίστας έχει μάθει και αυτοί αποτελούν το σημείο αναφοράς του. Πώς να αντιληφθεί τη βιωτή και την πνευματική κληρονομιά των αγιορειτών πατέρων, πώς να καταλάβει τη διαφορά του Γέροντα Παϊσίου από τον κομαντάντε Μάρκος;…

Μια ακόμη δήλωση του κ. Τσίπρα, που δείχνει την ποιότητα της σκέψης του. Στην Ιερά Κοινότητα όταν ένας μοναχός του μίλησε για την επίσκεψη στο Άγιον Όρος του Γεν. Γραμματέα του ΚΚΕ Χαρ. Φλωράκη  και για τη δήλωσή του «εσείς πιστεύετε στη σωτηρία στον άλλο κόσμο, εμείς δεν πιστεύουμε ότι προλαβαίνουμε τη σωτηρία σ’ αυτόν τον κόσμο, οπότε έχουμε κάτι κοινό» ο κ. Τσίπρας απάντησε ότι από την πλευρά του αισιοδοξεί ότι θα υπάρξει αποτέλεσμα σ’ αυτόν τον κόσμο! Οι δύο δηλώσεις δείχνουν τη διαφορά του ώριμου από τον ανώριμο πολιτικό της Αριστεράς, του ρεαλιστή από αυτόν που ακόμη βρίσκεται στα σύννεφα….

Επειδή βρισκόμαστε στα πρόθυρα του Πάσχα του καλοκαιριού, που είναι η Κοίμηση και η Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου, να σημειωθεί  ότι οι εορτές αυτές είναι χαρμόσυνες, είναι πανηγύρια για τον ελληνικό λαό, γιατί ουσιαστικά κηρύσσουν την Ανάσταση του Χριστού και την αιώνια ζωή, τη νίκη επί του θανάτου. Να τι έγραψε ο ποιητής και στοχαστής Γιώργος Σαραντάρης σε άρθρο του στην «Καθημερινή», στις 5 Ιουνίου 1939:

«Η Ενσάρκωση, ο Θάνατος και η Ανάσταση του Χριστού είναι το αιώνιο και μοναδικό παράδειγμα που μας οδηγεί στην πίστη στον Άνθρωπο. Μονάχα από τον καιρό που υπάρχει ο Χριστός έχει ακέρια τη σημασία της η ιστορία, έχει νόημα, λόγο και σάρκα η πορεία των ατόμων από τη μια γενιά στην άλλη, έχει συνέχεια και παρουσία ο άνθρωπος.

Ο βαθύτερος λόγος της στροφής των διαφόρων Αναγεννήσεων της Δύσης προς τη μελέτη, τη μίμηση και τη λαχτάρα της αρχαίας Ελλάδας είναι η ανικανότητά τους να πιστέψουν στο Χριστό, να πιστέψουν στην αιωνιότητα του ανθρώπου».

Εκεί ακριβώς είναι και το Κριτήριο της βίωσης της αγιορειτικής πνευματικότητας, το πώς δηλαδή βλέπει ο καθένας μας – και ο κ. Τσίπρας -,  τον άνθρωπο σε σχέση με τον Αναστάντα Χριστό και τον θάνατο σε σχέση με την αιωνιότητα.-

πηγη.τρελογιαννης

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΣΜΟΥ

visit counter

16ΜΑΙ

 

Παραμυθόδραμα

Σε λίγες μέρες στη Χώρα μας θα πραγματοποιηθούν Δημοτικές, Περιφερειακές και Εκλογές για την Ευρωβουλή και τα κόμματα, οι συνδυασμοί και οι πόλεις βρίσκονται σε έναν εκλογικό πυρετό, προσπαθώντας ο καθένας για λογαριασμό του να αποκομίσει τα καλύτερα και τα περισσότερα οφέλη. Ως εδώ τίποτα δεν είναι ασυνήθιστο. Εκείνο όμως που είναι ασυνήθιστο, είναι, ότι για πρώτη φορά τόσο απροκάλυπτα και επίμονα σε μια μεγάλη πόλη, ο Ποιμενάρχης της επιλέγει πολιτικό σχηματισμό και τον οδηγεί. Για πρώτη φορά και φανερά η Εκκλησία παίρνει πολιτική θέση. Αυτό είναι ένα φαινόμενο στην κατάληξή του. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Με τον τρόπο που ασκείται μια επισκοπική διακονία δημιουργεί έναν τύπο ποιμένα και έναν τύπο χριστιανού. Ο ποιμένας από αδυναμία ή από άρνηση της Πατρικής του αποστολής δημιουργεί ένα πορτραίτο για τον εαυτό του που μορφάζει, ασυμβίβαστο, ή μάλλον μια υπόσταση που τροποποιείται διαρκώς. Με την παλινδρομική του συμπεριφορά, ένα ποιμαντικό εκκρεμές, δημιουργεί μια ρητορεία που φανερώνει έκδηλα σε αυτούς που ψάχνουν βαθιά το αληθινό και δεν θαμπώνονται από το γυαλιστερό και το παράστημα, την πραγματική όψη της δειλής οργής. Με αφετηρία μια επίμονη καταγγελία για όλα, δημιουργεί αποδιοπομπαίους τράγους που τους φορτώνει τις υποκρισίες του, τα καλά του αισθήματα των οποίων γνωρίζει καλά την πλαστότητα, την μέριμνά του για τιμή, την αίσθηση του καθήκοντος που έχει, η οποία είναι μόνο κοινωνική, τους φορτώνει όλα όσα είναι και δεν θα ήθελε να είναι για να μην είναι πια αυτό που ακόμα είναι. Θυσιάζει τους αποδιοπομπαίους τράγους προκαλώντας εναντίον τους τη γελοιοποίηση και την περιφρόνηση. Έτσι ο ποιμένας αισθάνεται εξαγνισμένος και απελευθερωμένος. Έχει καταγγείλει, έχει διαφοροποιηθεί, έχει εκμηδενίσει άρα βρίσκεται (έτσι πιστεύει) στο σημείο μηδέν της ελευθερίας του. Μπορεί επιτέλους ν’ αρχίζει να ζει όλο το κακό της κοινωνίας του που κουβαλά στις φλέβες του αλλά ανήκει σε άλλους. Πιστεύει πως έτσι εξαγνισμένος κατασκευάζει τον εαυτό του καθαρό, τον δείχνει στους άλλους που τον λατρεύουν με θαυμασμό και γίνεται ο ίδιος η απαρχή του. Με τα παραπάνω δεδομένα δημιουργεί για τον εαυτό του ένα εξηγητικό σύστημα, ένα σύστημα κινήτρων, φανταζόμενος μη πραγματικές κινητήριες δυνάμεις για να νομιμοποιήσει τη δράση του. Ένα από τα μόνιμα παιχνίδια του είναι να αποφεύγει το βαθύ, για να τα δίνει όλα στο πρόδηλο.Του χρειάζεται πάντα το κύρος και το καινούργιο και απαιτεί να είναι παραδοσιακός, αρκεί αυτή η παράδοση να φανερώνει την ύπαρξή του. Θυσιάζει τον εαυτό του και τις πνευματικές του δυνάμεις στην έμμονη ιδέα ότι είναι ο καθοδηγητής και αναμορφωτής μιας πνευματικής κοινωνίας, χαράσσοντας έτσι το όριο του και το μεταγενέστερο πεπρωμένο του. Ακρωτηριάζει τον εαυτό του από κάτι που θα φαινόταν κατόπιν ουσιώδες. Το μόνο που έχει σημασία πια είναι να θυσιάζει το απολύτως αναγκαίο, για να πετύχει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Κρατιέται στο ακραίο όριο του εφικτού, δεν επιτρέπει καμιά φαντασίωση και περιστέλλει τον χριστιανό σε μια μοναδική λειτουργία: να δημιουργεί έργα για να ανακουφίζεται από τις αθλιότητες που προκαλεί. Χρειάζεται πάντα να επιβεβαιώνεται, αλλά συνήθως προτιμά να τον επιβεβαιώνουν άλλα, τρίτα πρόσωπα. Ένας επιβλητικός ποιμένας που προσφέρεται στον θαυμασμό του πλήθους, γεμάτος με τον εαυτό του, κατανυκτικά επίσημος, καθώς το όλο υπάρχει επειδή έχει μια εξαίσια εικόνα από τους κολαούζους για τον εαυτό του, ότι είναι μοναδικός. Η εικόνα που έχει κατασκευάσει για τον εαυτό του και που συντηρούν οι άλλοι γύρω του είναι στην ουσία μια αντίθεση ανάμεσα στην αξίωση για αθάνατη ψυχή και στην βιωνόμενη πραγματικότητα. Αυτή η εικόνα είναι η ψυχή του ίσως και η αθανασία του. Για να την συντηρήσει γίνεται ευέλικτος και αποδοτικός, τελείως ανίκανος σε κάθε ζωντανή κατάσταση. Ελπίζω χωρίς να το καταλαβαίνει, ακατάπαυστα επιχειρεί να προχωρήσει στη μετάλλαξη, να εκπολιτίσει τον χριστιανισμό, να τον κάνει μια κοινωνική δύναμη, να εκπαιδεύσει και να σχετικοποιήσει αυτήν την απολυτότητα. Η προσπάθειά του όμως αυτή δημιουργεί στην συνείδησή του μια ολότητα της αντίφασης. Από τη μια ο καινούριος του σκοπός και από την άλλη τα σπέρματα της πίστης μέσα του, που ζητούν διέξοδο για να γονιμοποιηθούν στην καρδιά του. Αυτή η αντίθεση τον έχει κομματιάσει σε ασύνδετες πτυχές. Έχει σωρεύσει όλες τις πιθανές αντιφάσεις μέσα στην συνείδησή του. Της ηθικής και της έλλειψης νοήματος, του ωφελισμού και της αξίας, της ευτυχίας και του ασκητισμού, του μηδενισμού και της αποτελεσματικότητας, της εκμετάλλευσης και της φιλανθρωπίας, του πρωτείου της εξουσίας και της λατρείας. Διαφορετικά πρόσωπα του ίδιου εαυτού που κατορθώνει επίμονα να μην αφεθεί να βουλιάξει μες στην τρέλα, με μια υπέρμετρη αυστηρότητα. Αυτές τις συνειδησιακές του αντιφάσεις, που κορυφώνονται, τις έχει μεταβιβάσει στον κόσμο που έχει κατασκευάσει και που μας έχει παραδώσει, διαιωνίζοντας τον εαυτό του, αλλά σε ποιους;

Με αυτή την ποιμαντική δράση και τα αποτελέσματά της έχει δημιουργηθεί ένας καινούργιος τύπος χριστιανού που είναι στην ουσία μια γελοία υδρορροή μιας κοινωνίας. Δημιουργείται ένας χριστιανός που αρνείται την αμεσότητα του συναισθήματος, αντισταθμίζει επακριβώς την ανικανότητα της σκέψης, την απόσταση με το πραγματικό με την έτοιμη τροφή που θα του δώσει ο ποιμένας. Να είναι πάντα τακτοποιημένος μακριά από ρίσκο και φαντασία, να δίνει εμφανίσεις εκπληκτικό στυλ κάμψης μιας σπονδυλικής στήλης ασπόνδυλης, να μην τοποθετείται πουθενά και ας κάθεται πάνω στις βασικές του αρχές. Δεν χρειάζεται ποτέ να διακινδυνεύσει να δώσει λύση σε κάτι, όλα τα έχουν αναλάβει ο ποιμένας και οι συνεργάτες του. Να αποφεύγει με κάθε τίμημα την χαρά, τον έρωτα, την ανοχή στο διαφορετικό, την αμφισβήτηση, τη σύγκρουση. Οι λατρευτικές εκδηλώσεις μετασχηματίζονται σε ένα πένθιμο τελετουργικό. Αυτός ο χριστιανός έχει μια συνείδηση του εαυτού του ανέγγιχτη από κάθε δοκιμασία. Δεν φοβάται την ανωνυμία αφού είναι υπό το επώνυμο του ποιμένα, δεν ντύνεται όπως όλος ο κόσμος, σκέφτεται όπως ο ποιμένας του, λέει αλήθειες κοινότυπες και αλλάζει μαζί με τα καθεστώτα. Αλήθεια, για ποιον χριστιανισμό μιλάμε;

Μιλάμε για έναν χριστιανισμό που από τρόπος ζωής έχει μεταμορφωθεί σε θρησκεία και έχει καταντήσει το καλύτερο στήριγμα της πολιτικής και της κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Έτσι ο χριστιανισμός μετατρέπεται σε ένα επιπλέον μέσο διακυβέρνησης.Αλλά χρειαζόταν να τον κάνουν εύχρηστο και κατάλληλο γι’αυτή την υπηρεσία. Ο θεός γίνεται το σημείο στήριξης, στο οποίο εφαρμόζω τον μοχλό μου για να κινώ τις μάζες. Εγώ, ο ποιμένας φτιάχνω τον θεό για να βρει ο θεός τη θέση του στην σκακιέρα δράσης μου. Και έτσι η θρησκεία γίνεται καθαρός φορμαλισμός, τυπολατρία, λειτουργία, θεολογία, ηθική ζωή, όλα οφείλουν να τυποποιηθούν, να γίνουν τελετουργία, ορθολογισμός, μετρησιμότητα, υπολογισμός. Αυτή η νέα σύλληψη του χριστιανισμού δημιουργεί την νέα ευτυχία πάνω στην συμφιλίωση της χριστιανικής ζωής και της συνηθισμένης διαγωγής. Ο άνθρωπος ως χριστιανός εξασφαλίζει την ευτυχία του στον παράδεισο και ως κάτοικος της γης έχει κατεβεί στο επίπεδο του ότι ήταν υπερβατικό για να νιώσει ευτυχισμένος. Ένας καινούριος χριστιανισμός που φοβάται φρικτά το σκάνδαλο. Ο,τιδήποτε άλλο, αλλά όχι αυτό, γιατί το σκάνδαλο αχρηστεύει τις καταστάσεις, τα όντα, τα αντικείμενα, διαχωρίζει αυστηρά αυτό που είναι από αυτό που δεν είναι ζωντανό. Ας αποκλείσουμε από τον χριστιανισμό ό,τι είναι σκάνδαλο, τα θαύματα ή την Ανάσταση. Η θαυματουργία είναι προφανώς άχρηστη και παράλογη. Καθιστά τον χριστιανισμό δύσκολα αποδεκτό. Δεν του προσθέτει τίποτα. Ο χριστιανισμός οφείλει να είναι ένα σύστημα νοησιαρχικό, ορθολογικό, διατεταγμένο. Τότε εξυπηρετεί θαυμάσια. Και έτσι όλα παίρνουν το δρόμο τους. Η αμαρτία οφείλει να εξηγηθεί, να καταλογραφηθεί, και η αγάπη ως σκάνδαλο να τροποποιηθεί. Να καταργηθεί η πραγματική αγάπη του χριστιανισμού, αυτή η υπερβολή, αυτό το δόσιμο του εαυτού, αυτός ο σεβασμός προς τον εχθρό και τον διαφορετικό, αυτή η εγκατάλειψη της χρήσιμης εργασίας για να ατενίζουμε τα λουλουδάκια του αγρού παρέα με τον αδερφό μας που μας χρειάζεται. Όχι, όλα αυτά δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Χρειάζεται μια αγάπη καλοτακτοποιημένη. Χρειάζεται μια αγάπη, βέβαια, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει συνοχή της κοινωνίας. Είναι μάλιστα το πιο χρήσιμο κομμάτι του χριστιανισμού. Έτσι, η αγάπη για την ανθρωπότητα, ο κοσμοπολιτισμός, είναι καλά, η αγάπη για την πατρίδα, το να είσαι ευγενής συνεχιστής των πατέρων σου και να προσοικειώνεσαι όλα τα μεγάλα παραδείγματα είναι καλά. Η αγάπη για τους φτωχούς, στους οποίους οφείλουμε να κάνουμε αγαθοεργίες, είναι κάτι που παρηγορεί, συγκινεί, δικαιολογεί. Και, βέβαια, η συζυγική αγάπη, αυτός ο οικογενειακός ορθολογισμός, σε πλήρη συμφωνία με το Ευαγγέλιο, επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε αισίως τις δυσκολίες μιας κατάστασης που θα κινδύνευε να γίνει πάθος. Γιατί το πάθος αποκλείεται. Το πάθος είναι αφροσύνη, αποτελεί μέρος μιας εξωπραγματικής κατάστασης που καλύτερα να μην την πλησιάζουμε. Ας αποκλείσουμε από τον χριστιανισμό μόνον ό,τι είναι σκάνδαλο, για παράδειγμα όλα όσα λέει για την ανάγκη να υποφέρουμε, να κρατάμε τον λόγο και την αξιοπρέπεια μας, να θυσιαζόμαστε για τον άλλον και να πεθαίνουμε. Αυτή η ριζική μετάλλαξη ήταν εφικτή μόνο στο μέτρο που ο ποιμένας είχε συνεργούς στο εσωτερικό της χριστιανικής πίστης. Είναι αυτοί οι χριστιανοί που λησμονώντας τον ζώντα θεό, μάχονταν για να διαφυλάξουν τελετουργικά και θεσμούς. Αυτός ο ποιμένας, αυτός ο χριστιανισμός, αυτοί οι χριστιανοί, τι άλλο φωνάζουν στην ουσία από το ότι ο θεός δεν υπάρχει…Τι να κάνουμε; Δημιουργούμε τότε το πρόβλημα του φτωχού και την μέριμνά μας για αυτόν και ότι κάνουμε τα πάντα για να τον συντηρούμε.. ο φτωχός δοξάζεται με την ταπεινότητα του, πόσο βολικό για εκείνον που τον εκμεταλλεύεται, υποταχθείτε… Ήρθε η ώρα της πολιτικής.

Ο ποιμένας αφού έχει χτίσει το σύστημα του, τον χριστιανισμό του, τους πιστούς του και αφού έχει απομονωθεί από τους υγειά σκεπτόμενους αληθινά χριστιανούς, ρίχνει την τελευταία του ζαριά. Ο άρχοντας. Με εκείνον θα μπω στους δρόμους της πολιτικής. Δικαίωμα του. Επειδή έχω γράψει μέχρι τώρα αρκετά θα μείνω μόνο σε κάποια ερωτήματα και σε μια διατύπωση στο τέλος.

Ο ποιμένας ζητάει την δημοτική αλλαγή στην πόλη του, πώς θα του φαινόταν αν η δημοτική αρχή ζητούσε την δική του αλλαγή;

Τι θα γίνει αν βρεθεί με την μεριά των χαμένων; Τι θα γίνει αν οι χαμένοι αναζητήσουν την ήττα τους στη δική του συμμετοχή;

Σε μια διχασμένη πόλη αντί να είναι πόλος ενότητας πώς θα του φανεί που είναι η κύρια αιτία του διχασμού;

Αν κερδίσει θα χρησιμοποιήσει την βαρβαρότητα που έχει επιδείξει. Εδώ δεν έχει ερωτηματικό. Εδώ έχει απάντηση. Με βάση τα κηρύγματά του, τα καθολικά σχολεία θα κλείσουν και οι μουσουλμάνοι, οι καθολικοί, οι ομοφυλόφιλοι θα αναζητήσουν άλλη πόλη. Γι’ αυτούς που υπάρχει υποψία ότι είναι οικουμενιστές δεν θα περνούν τα όρια της πόλης αν δεν απαγγείλουν τρεις φορές το Σύμβολο της Πίστεως. Οι πολιτικοί γάμοι θα απαγορευτούν, τα καρναβάλια, ο στολισμός δέντρων τα Χριστούγεννα και στα σχολεία ο εκκλησιασμός θα γίνει υποχρεωτικός, ενώ κάθε πρωί ο δάσκαλος μετά την προσευχή θα ραίνει τους μαθητές με αγιασμό και θα τους φτιάχνει την χωρίστρα σε μαλλί γλυμμένο πάντα δεξιά αλείφοντας το με κολόνια μυρτώ. Μην ανησυχείτε. Όλα τα παραπάνω είναι φανταστικά. Δεν συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Αλλά, ίσως, στην περίπτωση που κάποιος Ποιμένας το σκεφτεί. Σε αυτή την απίθανη περίπτωση λέω, να θυμάστε κάτι. Αφού ο ποιμένας διάλεξε συμπαίκτη σε έναν αγώνα που δεν όφειλε να παίξει, αν ο συμπαίκτης του χάσει, τότε ό άλλος, ο αντίπαλος, αναλαμβάνει και ποιμενάρχης; Τι δεν καταλαβαίνεις;

Ένας Πειραιώτης

ΠΗΓΗ.ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ