Το παιχνίδι της Χεζμπολάχ στη Συρία

visit counter

Ο επικίνδυνος υπολογισμός πίσω από την απόφαση της οργάνωσης να στηρίξει τον Άσαντ

Mona Yacoubian

Πέρα από τη δημόσια επιβεβαίωση όσων ήδη υπέθεταν όλοι, η ομιλία, η οποία ήταν σαφώς σεχταριστική, σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή για την Χεζμπολάχ. Θα μπορούσε να σηματοδοτήσει τη μετατροπή της οργάνωσης από κίνημα αντίστασης σε σεχταριστική πολιτοφυλακή. Ο Νασράλα άσκησε μια πρωτοφανή και καυστική κριτική στους σκληροπυρηνικούς σουνίτες της Συρίας. Ο ίδιος προανήγγειλε μια «νέα φάση» στον αγώνα του Λιβάνου απέναντι στις εξωτερικές απειλές, προσθέτοντας στον κατάλογο των εχθρών που περιλαμβάνει ήδη το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια Συρία ελεγχόμενη από τζιχαντιστές.Ο Σαγιέντ Χασάν Νασράλα, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, φαίνεται να διέβη τον Ρουβίκωνα, την περασμένη εβδομάδα. Σε μια προκλητική ομιλία του στις 25 Μαΐου, τόνισε την απεριόριστη υποστήριξη της λιβανέζικης σιιτικής μαχητικής οργάνωσης στο καθεστώς του Άσαντ στη Συρία. Με αυτό τον τρόπο, ήρε το πέπλο της μυστικότητας που είχε καλύψει την ολοένα και βαθύτερη εμπλοκή της Χεζμπολάχ στη Συρία. Φυσικά, η υποστήριξη της Χεζμπολάχ στη Συρία δεν είχε τεθεί ποτέ υπό αμφισβήτηση. Ωστόσο, η οργάνωση είχε εργαστεί επιμελώς για να καλύψει τα ίχνη της, ακόμα και όταν ο αριθμός των κηδειών για εκείνους που «μαρτύρησαν» στη Συρία αυξανόταν.

Η συνεχιζόμενη μεταμόρφωση της Χεζμπολάχ θα προκαλέσει μια δυναμική απάντηση των ανταρτών της Συρίας, καθώς και της ολοένα και πιο ριζοσπαστικής σουνιτικής κοινότητας του Λιβάνου. Στον απόηχο της ομιλίας, οι αντάρτες της Συρίας απειλούν όλο και περισσότερο με αντίποινα την Χεζμπολάχ, στην οποία συχνά αναφέρονται ως «hizb ash – shaytan», το οποίο σημαίνει «το κόμμα του διαβόλου». Ο στρατηγός Salim Idriss, αρχιστράτηγος του αντάρτικου Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου έχει προειδοποιήσει ότι δεν θα είναι σε θέση να «συγκρατήσει τους μαχητές» που θα λάβουν «όλα τα μέτρα» εάν η Χεζμπολάχ δεν αποσυρθεί από τον Λίβανο. «Θα κυνηγήσουμε την Χεζμπολάχ ως την κόλαση», πρόσθεσε ο Idriss. Ο συνταγματάρχης Abdul-Jabbar al-Aqidi, διοικητής του Στρατιωτικού Συμβουλίου στο Χαλέπι, απείλησε ότι θα καταφέρει «πλήγμα στο προπύργιό σας στο Dahiyeh», ένα νότιο προάστιο της Βηρυτού.

Τα ριζοσπαστικά στοιχεία στην κοινότητα των σουνιτών του Λιβάνου φαίνεται να έχουν ξεκινήσει επιθέσεις με ρουκέτες στο οχυρό της Χεζμπολάχ στη Βηρυτό, και να έχουν πλήξει το τέμενος των σιιτών έξω από την κοιλάδα Μπεκάα στην πόλη Μπάαλμπεκ, άλλο ένα προπύργιο της Χεζμπολάχ. Ακόμη και μετριοπαθείς οργανώσεις σουνιτών, όπως ο μουσουλμανικός Σύνδεσμος Ακαδημαϊκών του Λιβάνου καλούν τη σουνιτική κοινότητα να υποστηρίξει τους αντάρτες της Συρίας με κάθε τρόπο, συμπεριλαμβανομένου του ένοπλου αγώνα.

Όλα αυτά προξενούν μεγαλύτερη αβεβαιότητα σ’ έναν ήδη ασταθή Λίβανο. Και γενικότερα, η απόφαση της Χεζμπολάχ για ολοκληρωτική εμπλοκή στη Συρία και η σεχταριστική μεταστροφή της υπογραμμίζουν τη δυναμική των ισχυρών θρησκευτικών θεμελίων σε όλο τον αραβικό κόσμο. Την 1η Ιουνίου, ο Yusuf al-Qaradawi, ο περίφημος σεΐχης των σουνιτών, εξέδωσε μία φετβά, αποφαινόμενος ότι η Χεζμπολάχ και το Ιράν είναι άπιστοι και καλώντας τους σουνίτες σε όλο τον κόσμο να συμμετάσχουν στη μάχη στη Συρία.

Κατά την έναρξη της συριακής εξέγερσης, η Χεζμπολάχ είχε υιοθετήσει μια διαφοροποιημένη στάση. Ο Νασράλα και άλλοι ηγέτες της Χεζμπολάχ υπογράμμιζαν τη σημασία του διαλόγου και των μεταρρυθμίσεων στη Συρία και προσπάθησαν σιωπηρά να έρθουν σε επαφή με διάφορες ομάδες της αντιπολίτευσης. (Στην πρόσφατη ομιλία του, ο Νασράλα εξέφρασε τη λύπη του για τις αποτυχημένες προσπάθειές του ως προς την προώθηση του διαλόγου στη Συρία, κατηγορώντας τους αντάρτες.)

Αλλά, καθώς η σύγκρουση κλιμακωνόταν και οι ένοπλοι αντάρτες απειλούσαν όλο και περισσότερο το συριακό καθεστώς, η Χεζμπολάχ και το Ιράν σταθεροποίησαν την υποστήριξή τους στον Άσαντ. Η Χεζμπολάχ παρείχε αρχικά διακριτικές συμβουλές κι εκπαίδευση σε συριακές δυνάμεις, ιδιαίτερα στις παραστρατιωτικές ομάδες των Αλεβιτών που είναι γνωστές ως «Σαμπιχά», οι οποίες θεωρούνται υπεύθυνες για τη διενέργεια σφαγών κατά σουνιτών και για άλλη σεχταριστική βία. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, η Χεζμπολάχ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. Σήμερα, ο αριθμός των μαχητών της Χεζμπολάχ στο εσωτερικό της Συρίας εκτιμάται ότι ανέρχεται σε χιλιάδες. Αγωνίζεται μαζί με το καθεστώς για να ανακτήσει τον έλεγχο της Κιουσάυρ, μια στρατηγική πόλη νοτιοδυτικά της Χομς, κι έχει αναπτύξει ακόμη και μια δύναμη ασφαλείας γύρω από το σεβαστό σιιτικό τέμενος Sayida Zeinab, στη Δαμασκό.

Η μάχη για την Κιουσάυρ φαίνεται να ήταν ο καταλύτης για την υποστήριξη της Χεζμπολάχ στο συριακό καθεστώτος και για το ξέσπασμα κατά των σουνιτών εξτρεμιστών. Η Κιουσάυρ είναι υψίστης σημασίας για το καθεστώς Άσαντ, την Χεζμπολάχ και τους αντάρτες της Συρίας. Για τον Άσαντ, η κατοχή της θα βοηθήσει στην εξασφάλιση του στρατηγικού διαδρόμου που οδηγεί από τη Δαμασκό στην περιοχή που κυριαρχείται από Αλεβίτες, κατά μήκος της μεσογειακής ακτής της Συρίας. Τόσο για την Χεζμπολάχ, όσο και για τους αντάρτες, η πόλη προσφέρει μια πολύτιμη δίοδο για τη μεταφορά οπλισμού μεταξύ του Λιβάνου και της Συρίας (και αντίστροφα).

Το στοίχημα για την Κιουσάυρ είναι υψηλό, και το συριακό καθεστώς – πλέον και η Χεζμπολάχ - έχουν αποβάλλει όλους τους ενδοιασμούς για την κατάκτησή της. Ως αποτέλεσμα, η Χεζμπολάχ έχει υποστεί σημαντικές απώλειες. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ομάδα έχασε δεκάδες μαχητές (σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ανέρχονται στους 75), ο υψηλότερος αριθμός νεκρών μετά τον πόλεμο της Χεζμπολάχ με το Ισραήλ, το 2006. Συνεπώς, είναι κατανοητό γιατί ο Νασράλα δεν ήταν πλέον σε θέση να αρνηθεί την εντονότερη εμπλοκή της Χεζμπολάχ στη Συρία. Ωστόσο, είναι ειρωνικό το γεγονός ότι ο ίδιος επέλεξε τον εορτασμό της αποχώρησης του Ισραήλ από τον Λίβανο το 2000, η οποία ήταν ο απόλυτος θρίαμβος των προσπαθειών της αντίστασης της Χεζμπολάχ, ώστε ξεκάθαρα να εισαγάγει μια νέα, σεχταριστική αφήγηση στην οργάνωσή του. Έμενε κανείς εμβρόντητος να ακούει τον Νασράλα να μετατρέπει την παραδοσιακή ρητορική τής οργάνωσής του για την αντίσταση κατά του Ισραήλ – που έχει ευρεία απήχηση στον απλό αραβικό κόσμο - σε μια ελάχιστη κεκαλυμμένη υπεράσπιση των συμφερόντων των σιιτών. Η επιβίωση της Χεζμπολάχ βασίζεται τώρα σε μεγάλο βαθμό στη συμμαχία της με δύο βάρβαρα καθεστώτα του σιιτικού τόξου. Η δυναμική αφήγηση της αντίστασης απέναντι στο Ισραήλ ξεπερνιέται γρήγορα από μια ακόμη πιο ισχυρή, αν και πιο διχαστική, σεχταριστική δυναμική.

Ο Νασράλα, που ήταν κάποτε γνώστης της πολιτικής στρατηγικής, προσπάθησε να θολώσει τα επιχειρήματά του για να αποφύγει τις κατηγορίες περί σεχταρισμού. Ακόμη και αν ο ίδιος επέμενε στην απειλή που συνιστούν οι «takfiris» (αποστάτες) στη Συρία, σημείωσε ότι η απειλή ισχύει για όλους τους Λιβανέζους: χριστιανούς, δρούζους, σιίτες και σουνίτες. Αναφέρθηκε σε άλλες περιπτώσεις εξτρεμισμού από takfiri, επισημαίνοντας ιδιαίτερα την ιδεολογική αντίθεσή τους στη διεξαγωγή εκλογών και στις αποτρόπαιες τακτικές τους. Στο Ιράκ, όπως υπενθύμισε στο ακροατήριό του, σκοτώθηκαν από τους τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα περισσότεροι σουνίτες παρά σιίτες ή χριστιανοί. Τέλος, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να αναφέρει ότι οι Λιβανέζοι διίστανται σχετικά με τη Συρία, αλλά προέτρεψε τις δύο πλευρές να περιορίσουν τον αγώνα εντός των συνόρων της Συρίας, και να μην τον φέρουν στον Λίβανο.

Παρά το παθιασμένο μήνυμα του Νασράλα, τα λόγια του ακούστηκαν κούφια. Πράγματι, σαν για να γίνει πιο σαφές, δύο ρουκέτες εκτοξεύτηκαν στο προπύργιο της Χεζμπολάχ στα νότια προάστια της Βηρυτού, λίγες ώρες μετά την ομιλία του. Παρά το γεγονός ότι οι πύραυλοι προκάλεσαν σχεδόν ελάχιστες ζημιές, τόνισαν το χάσμα ανάμεσα στο όραμα του Νασράλα και την πραγματικότητα.

Ο Νασράλα μπορεί να ελπίζει ότι η αμιγής υποστήριξη της Χεζμπολάχ στο καθεστώς Άσαντ, στον όλο και πιο βάναυσο σεχταριστικό εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, δεν θα έχει καμία επίπτωση στον Λίβανο. Μπορεί να προσπαθεί να καλύψει τη στροφή της Χεζμπολάχ προς τον σεχταρισμό, κάνοντας επιφανειακές εκκλήσεις στον ευρύτερο και ποικιλόμορφο πληθυσμό του Λιβάνου. Αλλά είναι δύσκολο να μην επιφέρει την απογοήτευση.

Στο Λίβανο, η κραυγαλέα υποστήριξη της Χεζμπολάχ στο καθεστώς Άσαντ θα οδηγήσει τα πράγματα πιθανόν ενώπιον πιο σοβαρών προκλήσεων, ιδίως όσον αφορά μια όλο και πιο οργισμένη και θαρραλέα σουνιτική κοινότητα. Παρά το γεγονός ότι ο Λίβανος δεν θα εμπλακεί σε έναν ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο – όλοι οι βασικοί παράγοντες εκεί επιδιώκουν να αποφευχθεί η επανάληψη του παρελθόντος – μπορεί, όμως, να εισέλθει σε μια πιο επικίνδυνη περίοδο αστάθειας. Εν τω μεταξύ, η αξιοπιστία της Χεζμπολάχ στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο είναι πιθανό να πληγεί ανεπανόρθωτα, κάτι που θα οδηγήσει την οργάνωση όλο και περισσότερο σε αντιπαράθεση με την κοινότητα των σουνιτών, και θα μειώσει την ευρύτερη επιρροή της.

Το θετικό κλίμα που δημιουργήθηκε από τις αραβικές εξεγέρσεις έχει δώσει τη θέση του σε μια πιο επικίνδυνη τάση. Τροφοδοτούμενο από την αυξανόμενη επιρροή των πολιτικών «ταυτότητας», φυλετικών διακρίσεων και σεχταριστικής δυναμικής, το διακύβευμα για πολλούς είναι υπαρξιακό. Η υποστήριξη από την Χεζμπολάχ μιας σεχταριστικής ατζέντας είναι ενδεικτική τής βαθύτερης δυναμικής που αναδιαμορφώνει την περιοχή, ιδιαίτερα το Λεβάντε. Αν και μπορεί να υποκινείται από την αυτοσυντήρηση και το βαθιά ριζωμένο ένστικτο της επιβίωσης, η στροφή της Χεζμπολάχ προς το σεχταρισμό είναι προάγγελος της ανακίνησης πολύ πιο σοβαρών ζητημάτων, θέτοντας σε κίνδυνο την Χεζμπολάχ, και πιθανόν σηματοδοτώντας το τέλος τής σχετικής σταθερότητας του Λιβάνου.

Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.

Γιατί το Ισραήλ δεν θέλει να πέσει το καθεστώς Assad

visit counter

Tο Ισραήλ έχει περισσότερη εμπιστοσύνη στον πρόεδρο Bashar al-Assad από ό, τι σε οποιονδήποτε πιθανό διάδοχο.

«Better the devil we know than demons we can only imagine if Syria falls».

Δήλωση που αποδίδεται σε κορυφαίο αξιωματούχο των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών.

Τον Οκτώβριο του 1995, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν τηλεφώνησε στον Αιγύπτιο πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ για να τον ενημερώσει ότι η ειρήνη ήταν στο χέρι του Ισραήλ και της Συρίας. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ράμπιν ήταν νεκρός, σκοτώθηκε από έναν αντιδραστικό φανατικό Εβραίο Ισραηλινό. Η ειρηνευτική συμφωνία που ανέφερε ο Ράμπιν κατέρρευσε λίγο καιρό μετά. Αλλά, οι ελπίδες του Ισραήλ για μια τελική συμφωνία με το καθεστώς Άσαντ κατάφεραν να επιβιώσουν. Υπήρξαν τέσσερις διαδοχικές προσπάθειες από τους ισραηλινούς πρωθυπουργούς – μια από τον Εχούντ Μπαράκ, μια από τον Εχούντ Ολμέρτ και δύο από τον Βενιαμίν Νετανιάχου – να χτίσουν μια ειρήνη με την Συρία. Αυτή η κοινή ιστορία με το καθεστώς Άσαντ έχει σχέση όταν εξετάζεται η στρατηγική τού Ισραήλ για τον διαρκή εμφύλιο πόλεμο στην Συρία. Ο πιο σημαντικός στρατηγικός στόχος του Ισραήλ σε σχέση με την Συρία ήταν πάντα μια σταθερή ειρήνη και αυτό δεν είναι κάτι που έχει αλλάξει ο σημερινός εμφύλιος πόλεμος. Το Ισραήλ θα παρέμβει στην Συρία, όταν το κρίνει αναγκαίο. Οι πρόσφατες επιθέσεις μαρτυρούν αυτή την αποφασιστικότητα. Αλλά δεν είναι τυχαίο ότι τα χτυπήματα επικεντρώνονται αποκλειστικά στην καταστροφή αποθηκών όπλων και ότι το Ισραήλ δεν έχει δώσει καμία ένδειξη ότι θέλει να παρέμβει περαιτέρω. Η Ιερουσαλήμ, εν τέλει, δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την ενεργή επίσπευση της πτώσης του Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Το Ισραήλ γνωρίζει ένα σημαντικό πράγμα για την οικογένεια Άσσαντ: τα τελευταία 40 χρόνια, έχουν καταφέρει να διατηρήσουν κάποια μορφή ηρεμίας κατά μήκος των συνόρων. Τεχνικά, οι δύο χώρες ήταν πάντα σε πόλεμο – η Συρία δεν έχει ακόμη αναγνωρίσει επίσημα το Ισραήλ – αλλά το Ισραήλ είχε τη δυνατότητα να υπολογίζει στις κυβερνήσεις του Χάφεζ και του Μπασάρ Άσαντ για να επιβάλει την Συμφωνία για τον Διαχωρισμό των Δυνάμεων, του 1974, στην οποία και οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός στα Υψώματα του Γκολάν, στην διαμφισβητούμενη πλεονεκτική στρατηγικά περιοχή κατά μήκος των κοινών συνόρων τους. Πράγματι, ακόμα και όταν οι ισραηλινές και οι συριακές δυνάμεις ήταν ¨εγκλωβισμένες¨ σε σφοδρές μάχες το 1982 κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου, τα σύνορα παρέμειναν ήρεμα.

Το Ισραήλ δεν αισθάνεται τόσο σίγουρο, όμως, για τις πλευρές της τρέχουσας σύγκρουσης και δικαιολογημένα. Από τη μια πλευρά, υπάρχουν οι δυνάμεις των ανταρτών, μερικοί από τους οποίους λειτουργούν όλο και περισσότερο υπό την επιρροή της Αλ Κάιντα. Από την άλλη, υπάρχουν οι στρατιωτικές δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης, οι οποίες εξακολουθούν να είναι υπό την διοίκηση του Άσαντ, αλλά εξαρτώνται όλο και περισσότερο από την Ιρανική Επαναστατική Φρουρά και την Χεζμπολάχ, η οποία επίσης έχει τη βάση της στο Ιράν. Το Ιράν είναι το μόνο ξένο κράτος με στρατιωτικές δυνάμεις στο έδαφος της Συρίας και παρ’ όλο που υποστηρίζει τον Άσαντ, πιέζει επίσης την κυβέρνησή του να εξυπηρετεί περισσότερο τους στόχους του Ιράν – συμπεριλαμβανομένου του να επιτραπεί η διέλευση προηγμένων όπλων από την Συρία στον νότιο Λίβανο. Η πρόσφατη επίσκεψη του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αλί Σαλεχί στην Δαμασκό, στην διάρκεια της οποίας ανακοίνωσε ότι το Ιράν δεν θα επιτρέψει στον Άσαντ να πέσει ανεξάρτητα από τις συνθήκες, υπογράμμισε περαιτέρω το βάθος της συμμετοχής του Ιράν στις μάχες. Είναι απολύτως κατανοητό, με άλλα λόγια, ότι το καθεστώς μετά τον Άσαντ στην Συρία θα ήταν σαφώς υπέρ της Αλ Κάιντα ή ακόμα και πιο ανοιχτά υπέρ του Ιράν. Οτιδήποτε από τα παραπάνω θα ήταν απαράδεκτο για το Ισραήλ.

Φυσικά, ένας εκτεταμένος εμφύλιος πόλεμος στην Συρία δεν εξυπηρετεί ούτε τα συμφέροντα του Ισραήλ. Το συνεχιζόμενο χάος προσελκύει ισλαμιστές από άλλα σημεία της περιοχής και απειλεί να αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την περιοχή του Ισραήλ, όπως τον Λίβανο, την Ιορδανία και το Ιράκ. Θα μπορούσε, επίσης, να προκαλέσει τον Άσαντ να χάσει τον έλεγχο των αποθεμάτων του από χημικά όπλα ή να αποφασίσει να βασιστεί περισσότερο σε αυτά.

Ακόμα κι αν τα προβλήματα ετούτα έχουν άμεσο αντίκτυπο στο Ισραήλ, η ισραηλινή κυβέρνηση πιστεύει ότι θα πρέπει να ασχοληθεί με αυτά με έναν τρόπο που δεν θα την αναγκάσει να παίξει καθοριστικό ρόλο για την τύχη του Άσαντ. Αντ’ αυτού, θα προτιμούσε να διατηρήσει την ουδετερότητά της στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας. Το Ισραήλ δεν θέλει να δελεάσει τον Άσαντ να στοχοποιήσει το απόθεμα των ισραηλινών πυραύλων – ούτε θέλει να αποξενωθεί από την κοινότητα των Αλεβιτών που θα παραμείνει στα σύνορα του Ισραήλ, ανεξάρτητα από την έκβαση του πολέμου της Συρίας.

Οι πρόσφατες επιθέσεις ήταν μια τέτοια περίπτωση. Το Ισραήλ δεν δίστασε να διατάξει αεροπορικές επιθέσεις όταν είχε πληροφορίες ότι τα όπλα επρόκειτο να διοχετευτούν από την Συρία στην Χεζμπολάχ. Παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ φρόντισε να μην αναλάβει επίσημα την ευθύνη για την συγκεκριμένη επίθεση, ο υπουργός Άμυνας, Μοσέ Γιαλόν, δήλωσε δημοσίως ότι η πολιτική του Ισραήλ συνίσταται στο να εμποδίσει την διέλευση των στρατηγικών όπλων από την Συρία στον Λίβανο. Αλλά, παράλληλα με την ανταλλαγή μηνυμάτων, το Ισραήλ επίσης έκανε και φανερή και συγκαλυμμένη προσπάθεια να ενημερώσει τον Άσαντ ότι η Ιερουσαλήμ ήταν αποφασισμένη να παραμείνει ουδέτερη στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας. Το γεγονός ότι αυτά τα μηνύματα ελήφθησαν στην Δαμασκό αντικατοπτρίζεται στην σχετικά συγκρατημένη απάντηση από το καθεστώς Άσαντ: ένας κατώτερος υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών έκανε μια δημόσια καταγγελία του Ισραήλ – και ακόμη και τότε η συριακή κυβέρνηση έδωσε μόνο μια αόριστη υπόσχεση για αντίποινα, υποσχόμενη να ανταποκριθεί σε χρονική στιγμή και με τρόπο της επιλογής της.

Όσο ωμός κι αν έχει γίνει ο συριακός πόλεμος, το Ισραήλ πιστεύει ότι μια άλλη διεθνής κρίση είναι ακόμη πιο επείγουσα: η συνέχιση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Στην Ιερουσαλήμ πίστευαν από καιρό ότι τα μέσα του 2013 θα είναι το σημείο λήψης αποφάσεων για τις σχέσεις της με το Ιράν. Εν τω μεταξύ, το Ισραήλ θέλει να επικεντρώσει τους δικούς του πεπερασμένους πόρους σε αυτήν την κρίση – και θα προτιμούσε κι ο υπόλοιπος κόσμος να κάνει το ίδιο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το Ισραήλ θα καταβάλει προσπάθειες για να υποστηρίξει ενεργά τον Άσαντ: Όπως και οι περισσότερες άλλες χώρες, το Ισραήλ πιστεύει ότι είναι μόνο θέμα χρόνου έως ότου ο Σύριος ηγέτης χάσει την εξουσία. Αλλά, μια χώρα του μεγέθους τού Ισραήλ θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της και η Ιερουσαλήμ δεν αισθάνεται ότι βοηθώντας να διαμορφωθεί μια κατάλληλη εναλλακτική λύση για τον Άσαντ είναι προς το συμφέρον της ή στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της. Θα αφήσει το καθήκον αυτό σε άλλους. Πράγματι, το Ισραήλ έχει στηρίξει την πρωτοβουλία από την Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες να οργανώσουν μια ειρηνευτική διάσκεψη με στόχο την επίλυση της σύγκρουσης. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας της διάσκεψης, η Ιερουσαλήμ σίγουρα θα υπενθυμίσει τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στην Μόσχα ότι έχουν κοινό συμφέρον για να προλάβουν μια μόνιμη παρουσία του Ιράν ή της τζιχάντ στο συριακό έδαφος.

Υπό αυτή την έννοια, είναι ασφαλές να πούμε ότι ο Άσαντ δεν είναι ο μόνος αποδέκτης μυστικών επικοινωνιών από το Ισραήλ. Αυτό αφήνει δύο ερωτήματα – πότε ο Λευκός Οίκος θα αποφασίσει ποια θα είναι η δική του πολιτική και πώς θα την εφαρμόσει.

Efraim Halevy, διοικητής της Mossad 1998-2002