Το προδικασμένο μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών

visit counter

Άρθρο γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη*

Σε όλες τiς γλώσσες υπάρχουν οι λέξεις συμφωνία, υπόσχεση, υπογραφή, φερεγγυότητα, εμπιστοσύνη.

Στις γλώσσες των βορειότερα από εμάς Βαλκανικών Λαών, υπάρχει και μία επιπλέον λέξη, μάλλον αμετάφραστη, η λέξη «μπέσα».

Οι λαοί αυτοί μάλιστα υπερηφανεύονται, γιατί έχουν την αποκλειστικότητα ύπαρξης και χρήσης της λέξης.

Όμως δεν αντιλαμβάνονται, ούτε αυτοί αλλά κυρίως ούτε εμείς, ότι όποια συμφωνία, υπόσχεση, υπογραφή και εάν εξασφαλίσεις από ένα βόρειο γείτονα μας, αυτό δεν αρκεί.  Χρειάζεται και μία επιπρόσθετη επιβεβαίωση, που στη καθημερινή πρακτική διατυπώνεται με την ερώτηση αμφισβήτησης και αμφιβολίας: «Μπέσα;» Για να υπάρξει πάντα μια τυπική απάντηση «Μπέσα!».

Στο τέλος της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν ανεγράφη το τυπικό: «Μπέσα;»-«Μπέσα!».

Τι θα συμβεί λοιπόν; Ποιο το μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών;

Εδώ είναι Βαλκάνια και εκτός από το «Μπέσα» υπάρχει και η «Μπαμπεσιά». Τώρα την ομοιότητα της ρίζας και των φθόγγων των λέξεων, ας το αφήσουμε να το εξετάσουν οι γλωσσολόγοι.

Στην βαλκανική πρακτική κρίνεται αναγκαία η επιβεβαίωση με την πρώτη (μπέσα), διότι συχνότερα, σχεδόν κατά κανόνα, συμβαίνει η δεύτερη (μπαμπεσιά).

Τι θα συμβεί λοιπόν; Οι θεωρίες και οι προσδοκίες πολλές. Ας ακολουθήσουμε όμως την βεβαία οδό, την πεπατημένη. Την ασφαλή οδό της πείρας, του ιστορικού προηγούμενου και της καταγεγραμμένης πρακτικής.

Ιστορικό προηγούμενο πρώτο:

Οι σκοπιανοί υπέγραψαν την ενδιάμεση συμφωνία. Την τήρησαν; Πανθομολογουμένως, φυσικά και όχι. Ό,τι μπορούσαν να καταστρατηγήσουν το έκαναν και μάλιστα με τον πιο απροκάλυπτο και μεθοδευμένο τρόπο.

Πραγματικό δεδομένο δεύτερο, πιο πρόσφατο:

Υπογράψαμε τη Συμφωνία των Πρεσπών (στο εξής ΣτΠ). Μίλησε ο πρωθυπουργός μας για φιλίες, κοινό μέλλον, κοινή προκοπή και προοπτική και πολλά ιδεαλιστικά. Και ενώ ο ΥΠΕΞ μας τραγουδούσε χαμογελώντας και χαριεντιζόμενος το «Hapy birthday», χειροκροτώντας και σιγολικνιζόμενος χαριτωμένα στον ρυθμό, και προτού στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής στη συμφωνία, ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ αναφέρθηκε, κατάμουτρα στον διαμεσολαβητή και στους συνυπογράψαντες, πέντε φορές στους «Μακεδόνες» του.

Δεν θα αναφερθούμε στα αναγραφόμενα στην ρηματική διακοίνωση, που προοιωνίζουν και προδιαγράφουν ξεκάθαρα τα επερχόμενα.

Ιστορικό προηγούμενο τρίτο:

Η συμφωνία της οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αλβανία. Η συμφωνία υπογράφηκε και κυρώθηκε κατά τα προβλεπόμενα, σε ένα κλίμα συνδιαλλαγής και αλληλοκατανόησης. Η Αλβανία εισέρχεται στο ΝΑΤΟ. Και μετ’ ού πολύ, ο μη εκλεγείς αλβανός πρόεδρος δημοκρατίας, προσβάλει στα αρμόδια δικαστήρια της Αλβανίας τη συμφωνία και την καταργεί. Η συμφωνία αυτή δεν ισχύει σήμερα και τελεί υπό επαναδιαπραγμάτευση. Αυτά στις μέρες μας.

Τα δεδομένα της συμφωνίας των Πρεσπών:

Κατά το Σύνταγμα της πΓΔΜ, μόνο η υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας (στο εξής ΠτΔ) δεσμεύει τη χώρα του στις διεθνείς Συμφωνίες.

Ο πρόεδρος Ιβανώφ δεν υπέγραψε τα της Συνθήκης των Πρεσπών. Μία βαρύτατη νομική πλημμέλεια** που προφανέστατα οδηγεί σε ακυρότητα. Επιπλέον διαφωνεί καθέτως με την ΣτΠ και μάλλον εκφράζει το 70% του λαού του, που δεν προσήλθε στο δημοψήφισμα.

Τον προσεχή Απρίλιο στην πΓΔΜ έχουν εκλογές ΠτΔ. Εκτιμάται αναμφίβολη εκλογή άλλου προσώπου στην θέση του ΠτΔ.

Εμείς πλέουμε πλησίστιοι για την κύρωση της ΣτΠ και η πΓΔΜ, μπαίνει στο ΝΑΤΟ.

Ποια κατά την γνώμη σας θα είναι η επόμενη κίνηση (σύντομα ή αργότερα) του πρώην ΠτΔ κ. Ιβανώφ, που δεν υπέγραψε την ΣτΠ, και ο οποίος εκ πεποιθήσεως διαφωνεί με αυτήν;

Λέτε να προσφύγει κατά της Συνθήκης των Πρεσπών; Να ακολουθήσει το προηγούμενο της Συμφωνίας της ΑΟΖ με την Αλβανία;

Συνηθίζεται να λέγεται ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Εδώ δεν επαναλαμβάνεται. Εδώ αντιγράφεται. Ποιος να μπει στον κόπο να σκεφτεί άλλον τρόπο; Αντιγραφή και επικόλληση.

Πόσο απονήρευτοι, αδιάβαστοι, απροετοίμαστοι, αδιάφοροι, αμελείς και αφελείς μπορεί να είμαστε;

Το μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι προδικασμένο από τους αδέξιους μικροκουτσαβακισμούς κάποιων και δυστυχώς όπως πάντα εις βάρος της φιλτάτης Ελλάδος μας.

Η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι η Ακύρωση της Συμφωνίας***, για λόγους τυπικών και ουσιαστικών παραλείψεων και παραβιάσεως διατάξεων όρων της Συμφωνίας, του Συντάγματος της πΓΔΜ και του Διεθνούς Δικαίου.

Η ΣτΠ είναι παγίδα. Είναι απάτη. Το μόνο πρακτικό αποτέλεσμα της είναι ότι μας αποστερεί και μας απογυμνώνει από τα ισχυρότατα Διπλωματικά όπλα*** που διαθέτουμε τώρα: Την αρμοδιότητα που μας δίνει ο ΟΗΕ για το ονοματολογικό και τη σύνδεσή του με την είσοδο στο ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Αποδεχόμενοι τη συμφωνία καταθέτουμε τα όπλα αμαχητί και μάλιστα χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Η κύρωση, αλλά και η μη κύρωση της, οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Μόνο η Ακύρωση της Συμφωνίας αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση.

Τέλος η ΣτΠ δε λύνει κανένα πρόβλημα. Είναι πανομοιότυπη περίπτωση με την συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου για το Κυπριακό. Δεν ήταν Λύση, αλλά απομείωσε και μετέτρεψε την περίλαμπρη νίκη του ηρωικού αγώνα του Κυπριακού Λαού (ΕΟΚΑ), στην απαρχή πολλαπλών επομένων προβλημάτων και δεινών, που ζούμε μέχρι σήμερα.

 Η συμφωνία των Πρεσπών θα πνιγεί στα βαλτόνερα της όχθης της λίμνης. Μια το 1949 και μια το 2019. Με μόνες αναμνήσεις το καπέλο του Κοτζιά,τη γραβάτα Ζάεφ-Τσίπρα και το μεγαλείο της ψυχής του συνόλου του Ελληνικού Λαού, ενάντια στο τσαλάκωμα των Εθνικών του Πιστεύω.

Ψηλά οι καρδιές.

Έλληνες Βουλευτές σταθείτε στο ύψος των Ιερών στιγμών.

Ακυρώστε την Συνθήκη των Πρεσπών.

Αλλιώς είστε συνένοχοι και συναυτουργοί σε μια πρωτοφανή μπάσταρδηΕθνογένεση.

Ανασταίνετε και αναζωπυρώνετε το Ιδεολόγημα του Μακεδονισμού.

Δεν υπάρχει Μακεδονικό Έθνος και Μακεδονικός Λαός. Οι Μακεδόνες είναι φύλο του αρχέγονου Ελληνικού Έθνους και του Ελληνικού Γένους. Δεν είναι ξεχωριστό έθνος.

Όποιος αισθάνεται Μακεδόνας είναι Έλληνας.

*Ο Ευαγ. Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

**Χάριν συντομίας και απλοποιήσεως του κειμένου, αναφέρθηκε μόνο ένας λόγος ακυρότητος. Αρμοδιότεροι επί του θέματος προσδιορίζουν και άλλους λόγους, πολλούς και σημαντικούς.

***Εκτενέστερη προσέγγιση υπάρχει στο άρθρο «Υπάρχει συμφέρουσα Εθνικά λύση στην Συμφωνία των Πρεσπών;» που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο στις 20-1-19

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ και η τύχη της συμφωνίας των Πρεσπών.

visit counter

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τους σκοπιανούς και τους σπόνσορες τους αλλά και για όλους που σιγοντάρουν πάνω σε αυτό το έκτρωμα που λέγεται συμφωνία. 

«Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ κλωτσάει και παίζει δυνατά για την Μακεδονία»... 

Το όνομα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ δεν το δίνει ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ «τελεία και παύλα»… 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2015: 

η Μακεδονία στο επίκεντρο του προσφυγικού κύματος με το ανθρώπινο μποτιλιάρισμα των ψυχών στα Ελληνο σκοπιανά σύνορα βλ. Ειδομένη, ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά το περήφανο δημοψήφισμα του ΟΧΙ σεΝΑΙ της 5ης Ιουλίου. 

Σας λέει τίποτε;

Γιατί εμάς μας λέει πολλά, καθ’ ότι στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ του δημοψηφίσματος και του κλεισίματος των συνόρων στην Ειδομένη, συναντήσαμε απρόοπτα ομάδα Ιταλών παπάδων (βλ. Βατικανό) που ενημερωνόταν για την … «ιστορικότητα της περιοχής». 

Τότε αναρωτηθήκαμε γιατί; 

Σήμερα γνωρίζουμε…. 

ΙΟΥΝΙΟΣ 2018: 

ο νέος άξονας των διακινητών ανθρωπίνων ζωών άλλαξε. 

Το Αιγαίο έγινε επικίνδυνο και άνοιξε η διαδρομή Έβρος (ποτάμι) Εγνατία οδό (καρφί) για Θεσσαλονίκη, την μελλοντική πρωτεύουσα των Βαλκανίων που ονειρεύονται οι σπόνσορες.

Και αυτά τα τρισάθλια πραγματοποιούταν την στιγμή, που αποκορυφωνόταν οι διαπραγματεύσεις για την νέα ονομασία των Σκοπίων.

Σας λέει και αυτό κάτι; 

ΦΥΣΙΚΑ ΠΟΛΛΑ, δεν πρέπει να είσαι ειδικός στρατηγικός αναλυτής για να τα κατανοήσεις. 

Επίσης σας λένε τίποτε οι όμορφες ονομασίες των περιφερειών της διηυρυμένης αυτοδιοίκησης στην Μακεδονία μας; 

Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης- Κεντρικής Μακεδονίας – Δυτ. Μακεδονίας; 

Δείτε τι όμορφα όλα αυτά κουμπώνουν με την νέα ονομασία των Σκοπίων, την ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. 

Σε μια γενιά από τώρα, μπορεί μια πολιτική μετάλλαξη σαν την σημερινή (ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΟΙ) να ενώσει την «Νότια Μακεδονία» με την Βόρεια Μακεδονία, ώστε η Βόρεια Μακεδονία να μην στενοχωρείτε ως περίκλειστο κράτος; 

Να ποιο είναι το κερασάκι στην τούρτα… 

Το περίκλειστο κράτος των Σκοπίων και πως θα τα ανοίξουμε προς το ΑΙΓΑΙΟ… 

«Το Άρθρο 13 της Συμφωνίας με τα Σκόπια αναφέρει: 

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το δεύτερο συμβαλλόμενο μέρος, τα Σκόπια, είναι περίκλειστο κράτος, τα συμβαλλόμενα μέρη θα καθοδηγούνται από τις σχετικές προβλέψεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας». 

Τι λέει το Αρθρο 13: Οτι σε περίπτωση κύρωσης αυτής της συμφωνίας ως έχει, το κράτος των Σκοπίων επειδή είναι ένα περίκλειστο κράτος θααπαιτήσει πρόσβαση στο Αιγαίο για θέματα αλιείας κυρίως. 

Και επειδή αρχίζει η απορία να γιγαντώνεται…, τίθεται το εξής απλό ερώτημα. 

Από τη στιγμή που η Ελλάδα θα αποφασίσει να ανακηρύξει ΑΟΖ, και υπάρχουν κάποια δικαιώματα του περίκλειστου κράτους, γιατί υπάρχει η ανάγκη να υπάρχει χωριστό Άρθρο στην συμφωνία; 

Ποιος είναι ο ιδιαίτερος λόγος, που υποχρεούται η Ελλάδα να υπογράψει και να συνομολογήσει ιδιαίτερο άρθρο, που περιλαμβάνεται για το Δίκαιο της Θάλασσας;»  

https://www.pentapostagma.gr/ 14 Ιουνίου 2018

Και να ήταν μόνο το θέμα της ΑΟΖ, είναι και τόσα όλα που προσπαθούν εμβόλιμα και ύπουλα να κατοχυρώσουν. 

Είναι γνωστό ότι αυτοί που υπογράφουν τέτοιες διεθνείς συμβάσεις ούτε φιλέλληνες είναι στην πλειοψηφία τους, ούτε αγαπούν την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και κινούνται από τους γνωστούς κύκλους της νέας εποχής, της διαβολεμένης. 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ όμως ζει και αρδεύεται στην Ελληνικοτάτη Μακεδονία και μάλιστα είναι έτοιμη να αρδεύσει και τους γείτονες, αρκεί να είναι καλοπροαίρετοι. 

Σιγά- σιγά μαθαίνουν οι πιστοί, ότι ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ ένα μεγάλο κομμάτι της επίγειας σταυροαναστάσιμης πορείας του το διέδραμε σε χρόνια δίσεκτα για την Πατρίδα, στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. 

Εκινείτο μεταξύ της Βορείας Ηπείρου - Καστοριάς ( Δυτική Μακεδονία) με την ζωντανή ρωμιοσύνη των χρόνων του Δεσποτάτου της Ηπείρου και διέδραμε προς την Θεσσαλονίκη που είχε πέσει ήδη στα χέρια των τούρκων. 

Από την συμβασιλεύουσσα του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ χρησιμοποιώντας την λίθινη Εγνατία οδό μπορούσε να φτάσει μέσω Φιλίππων και ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΗΣ, στην Θράκη και από εκεί ήταν εύκολη η πρόσβαση του στο Ελεύθερο ακόμα κομμάτι της Ρωμιοσύνης για να φτάσει στην ΠΟΛΗ του ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. 

Τι δουλειά είχε ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ θα αναρωτιέστε; 

Η Μακεδονία γνώρισε χρόνια πριν παρθεί η ΠΟΛΗ από τους Αγαρηνούς, την βαρβαροκρατία.

Και τι ήταν η ΒΑΡΒΑΡΟΚΡΑΤΙΑ; 

Όταν μπήκαν οι τούρκοι στην Θεσσαλονίκη αμέσως εφήρμοσαν το παιδομάζωμα, τον γενιτσαρισμό και τον κεφαλικό φόρο. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ μαζί με τον Διάκονο του ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ διέδραμαν αυτή την αγιοποτισμένη γη, διδάσκοντας και παρηγορώντας τον πονεμένο πιστό λαό. 

Άλλωστε από ένα ακρογιάλι αυτής της γης προς την Θράκη πέρασαν μετά την Άλωση της ΠΟΛΗΣ μαζί με άλλες κατατρεγμένες ψυχούλες στο Νησί της Λέσβου για να ολοκληρώσει εκεί στον Ένηπτο Λόφο των Καρυών της Θερμής και στην Σταυροπηγιακή Ιερά Μονή του Γενεθλίου της Θεοτόκουτην επίγεια βιοτή του. 

Τα μαρτύρια των ΝΕΟΦΑΝΩΝ αυτών ΑΓΙΩΝ γνωστά, τιμώμενα σήμερα εν ύμνοις και ωδαίς πνευματικές. 

Στους πόνους των μαρτυρίων τους προσετέθηκε και το μαρτύριο της δωδεκάχρονης Θερμιώτισσας ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΟΥΛΑΣ 

Τα Θαύματα αυτών των ΑΓΙΩΝ της Λέσβου παγκοσμίως πασίγνωστα, ενώνουν την γη με τον ουρανό και μας διαπαιδαγωγούν δεόντως… 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ εμφανίζεται πολλάκις υποστατικά μέσα σε νοσοκομεία (χειρουργεία), σε δύσκολες στιγμές μεταφέροντας το μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας μας. 

Όμως όσοι αξιώθηκαν να τον αντικρύσουν παρ όλη την αμαρτωλότητα τους, έχουν να πουν, ότι έβλεπαν ένα γλυκό, αλλά συνάμα αυστηρό ΑΓΙΟ. 

Άλλους τους χάιδεψε και τους παρηγόρησε, άλλους τους κλώτσησε και τους νουθέτησε. 

Άραγε τι θα κάνει με δαύτους που δίνουν την ιστορία της Μακεδονίας και λένε ξεδιάντροπα ότι λύνουν προβλήματα χρόνων; 

Θα σας πούμε ένα περιστατικό που αναφέρεται στο θαυμαστό συναξάρι της ανεύρεσης των ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ του στις 23 Ιουνίου του 1959. 

Όταν βρέθηκαν τα Ιερά Λείψανα του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ πάνω στον λόφο των Καρυών της Θερμής της Λέσβου για να μην είναι εκτεθειμένα, τα έβαλαν στην Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου στο χωριά της Θερμής. 

Εκεί ο Ιερέας έκρινε σε πρώτη φάση καθότι δεν είχε γίνει ακόμη η αγιοκατάταξη του ΑΓΙΟΥ, να βάλλει τα ιερά λείψανα σε μια ξύλινη λειψανοθήκη και να την κλείσει με ασφάλεια. 

Τότε παρουσιάστηκε ο ΑΓΙΟΣ θυμωμένος και είπε σε κατοίκους της Θερμής 

- Αν δεν ανοίξει η λειψανοθήκη μου και η εκκλησιά να παραμένει ανοικτή συνέχεια για να έρχεται ο κόσμος να με προσκυνάει 

- Να το ξέρετε θα κάνω ζημιά… 

- Αρκεί τόσα χρόνια που ήμουν μέσα στο χώμα… 

Είναι βεβαιόπιστο ότι ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ που αγαπάει ιδιαιτέρως την Μακεδονία, τώρα που προσπαθούν να κλείσουν τα διεθνή συμφέροντα την ΙΣΤΟΡΙΑ της σε μια «ξύλινη λειψανοθήκη συμφωνιών» και δεν θα αφήνουν την ανθρωπότητα να έρχεται και να προσκυνάει αυτή την ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ σαν Πανανθρώπινη Πολιτισμική Αλήθεια… 

ΝΑΙ για αυτό τον λόγο ο ΑΓΙΟΣ θα κάνει ΖΗΜΙΑ… 

ΝΑΙ ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ ρίχνει γερές κλωτσιές για παιδαγωγία όταν εξαντλούνται όλα τα άλλα. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ παίζει ήδη πολύ δυνατά και θα κάνει «ζημιές» δηλ. θα νουθετήσει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Μπαμπινιώτης για "μακεδονική γλώσσα"

visit counter

Δημήτρης Νατσιός, Αχνίζει ακόμη το αίμα των Μακεδονομάχων

visit counter

Αχνίζει ακόμη το αίμα των Μακεδονομάχων

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς. 

Ο κοινός νους πρεσβεύει πως όταν κάποιος σε απειλεί απροκάλυπτα και ευτελώς, δεν τον επισκέπτεσαι.  Αυτό εκλαμβάνεται από το λυσσασμένο θηρίο ως πράξη δειλίας, απόπειρα κατευνασμού και όχι, όπως ειπώθηκε, «ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας».

  Από πολιτισμένη συμπεριφορά οι Τούρκοι δεν καταλαβαίνουν.  Η γλώσσα που κατανοούν είναι τα γιαταγάνια του Καραϊσκάκη ή κολοκοτρωναίικη τρέλα του Ιωάννη Βελισσαρίου και η ανδρεία του Νικολάου Πλαστήρα, του «Μαύρου Καβαλλάρη». Αν κάποιος νομίζει ότι οι Τούρκοι εκπολιτίστηκαν, ας πάει στην Κύπρο να συζητήσει με τις χαροκαμένες μάνες των Αγνοοουμένων.  Έσφαζαν στο γόνατο γυναικόπαιδα, βίαζαν γερόντισσες και τιμώνται σήμερα, όσα επιζούν, κτήνη ως ήρωες.

Αν είχαμε, τούτη την σακάτικη εποχή, ηγέτες με όραμα, οι οποίοι θα αναδείκνυαν τις αρετές του λαού μας, διά του ιδίου παραδείγματος τους και όχι εξουσίες τυχάρπαστες, που εκλύουν τις χειρότερες ροπές του νεοελληνικού χαρακτήρα, ο λόγος τους θα ήταν αρωματισμένος με ιστορικά παραδείγματα.  Οι ηγέτες, οι πραγματικοί, αυτό κάνουν στις δύσκολες ώρες, όταν θέλουν να εμψυχώσουν τον λαό τους. Λόγος εθνικός σημαίνει λόγος με προσανάμματα τις θυσίες των προγόνων. 

Ο μεγάλος Περικλής στον Επιτάφιο λόγο του θα πει στον πρόλογό του το περίφημο «άρξομαι των προγόνων πρώτον….», δηλαδή, «την ομιλία μου θ’ αρχίσω από τους προγόνους μας πρώτον.  Διότι είναι όχι μόνον δίκαιον, αλλά και πρέπον συγχρόνως εις τοιαύτην ευκαιρίαν, όπως η παρούσα, ν’ αποτίσωμεν εις την μνήμην των τον φόρον αυτόν της τιμής».  (Θουκ. Β, 36. Μετάφραση Ελευθέριος Βενιζέλος).

Η καταφυγή στις πατραγαθίες παρηγορεί, εμπνέει και ενθαρρύνει εμπερίστατα έθνη.  Εν μέσω καθημερινού αμοραλισμού, εκμαυλισμού και εκφυλισμού των συνειδήσεων, τα λόγια και κυρίως οι πράξεις των ευκλεών προγόνων, αποτελούν ηλιαχτίδες και ανάσες αφύπνισης.

Ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης στον λόγο του στην Πνύκα, 7 Οκτωβρίου 1838, ηγέτης διαλεχτός κι αυτός, ως νέος Περικλής, αρχίζει με παραπομπή στους προγόνους την δημηγορία του.  

«Παιδιά μου!  Εις τον τόπον τούτον, όπου εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημιουργούσαν τον παλαιόν καιρόν άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ, και ούτε να φθάσω τα ίχνη των».

(Σε πρόσφατη ομιλία του στην Θεσσαλονίκη ο αγραβάτωτος πρωθυπουργός στο ακροαριστερό του παραλήρημα, τα μόνα ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα που ανέφερε ήταν η ανταρσία του ΕΑΜ και η δολοφονία του Λαμπράκη.  Διχαστικός, αναξέει πληγές, ελεεινολογεί, σπιλώνει-“ετερόκλητος όχλος” τα εκατομμύρια του λαού στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία μας- μ’ έναν λόγο σπιθαμιαίος, ανίκανος με μοναδικό του μέλημα την νομή της εξουσίας νυν και αεί, όταν η διάλυση των πάντων, η οξύτητα όλων των προβλημάτων και εξ ανατολών μικρόνοια, απαιτούν, κατεπειγόντως, εθνική ομοψυχία και στιβαρή διοίκηση. Θλιβερότατος τούτες τις μέρες, πασχίζει να ευεργετήσει τους εχθρούς μας. Πώς γίνεται από την μια να διαλαλείς στην Σαμοθράκη ότι θα υπερασπιστούμε, πάση θυσία, την εθνική μας κυριαρχία και από την άλλη να καταρρακώνεις το φρόνημα του λαού ξεπουλώντας πατρίδες. «Ο τε γαρ τους πολεμίους (=εχθρούς) ευεργετών, προδότης», γράφει, με τον αριστοτεχνικό του κάλαμο, στο περισπούδαστο σύγγραμά του «τι εστιν έργον άρχοντος», ο αγιότατος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Μέγας Φώτιος.  (Το έργο κυκλοφορήθηκε από τις εκδ.  “ΑΡΜΟΣ” με τίτλο «Ο ηγεμών»). Οι καρδιές μεγαλουργούν εν κινδύνοις και θλίψεσι και όχι τσέπες με δυο-τρία ευρώ αύξηση των μισθών και των συντάξεων. Ο πνευματικός «πατερούλης» των νυν κυβερνώντων Στάλιν, όταν άκουσε στο Κρεμλίνο τα τεθωρακισμένα του Γκουντέριαν να πολιορκούν την Μόσχα, τότε θυμήθηκε να κηρύξει τον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» να επιστρατεύσει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, για να σώσει-το τομάρι του πρωτίστως- και την τότε Σοβιετική Ένωση. 

Διάβασα τις ημέρες των εορτών των Χριστουγέννων ένα ωραίο, παλιό τόμο με τίτλο «Μνήμη Σουλίου», έργο του 1971.  Στο βιβλίο περιέχεται και μια ομιλία του Γ. Αθανασιάδη, το 1957, αφιερωμένη στον αγέρωχο πολέμαρχο του Σουλίου, Νότη Μπότσαρη, τον αθάνατο αρχηγό της Φρουράς του Μεσολογγίου. (Για να αναπνεύσουμε, επαναλαμβάνω, λίγο από τις ρυπαρές αναθυμιάσεις που αναδίδει το Κοινοβούλιο).

Διαβάζω στον επίλογο του κειμένου: «Η προβολή ενώπιον των νεωτέρων γενεών του Έθνους ιστορικών προσωπικοτήτων της ολκής του Νότη Μπότσαρη αποτελεί το καλύτερο δίδαγμα για την διάπλαση του χαρακτήρος των». (σελ. 197).  Σωστό.  Με τον Μάρκο και τον Νότη Μπότσαρη διαπλάθεις χαρακτήρα και όχι με την «Σόνια» την γάτα που αποτελεί πρότυπο ηρωϊσμού στα βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού.  (Β΄ τεύχος, Γλώσσα Στ΄ Δημοτικού, σελ. 62).

Δύο μόνο επεισόδια θα αναφέρω από την ζωή του ένδοξου καπετάνιου. Τον Απρίλιο του 1804 στο Μοναστήρι του Σέλτσου, έγινε ο ξακουσμένος «χαλασμός των Μποτσαραίων».  Σκοτώθηκαν πολλοί, μεταξύ αυτών και η περίφημη κόρη του Νότη, Λένω (Ελένη) Μπότσαρη.  Διαβάζω: «Ο Νότης κείτεται στο πεδίο της μάχης, διάτρητος από τις πληγές πνιγμένος στο αίμα κατάμαυρος από το μπαρούτι,  Εφτά πληγές είχε και την σοβαρότερη στο δεξί μάτι.  Την ώρα εκείνη η κόρη του Ελένη, λεβεντοκόριτσο 22 χρονών, λυγερή, ξανθή, ήρθε μετά τον ηρωικό θάνατο του θείου της Νίκηζα, με τον οποίο συμπολεμούσε, και βρήκε τον πατέρα της μισοπεθαμένο.  Με το ματωμένο γιαταγάνι στο χέρι, έσκυψε και τον ρώτησε:

– Τι να κάνω πατέρα;

– Παιδί μου ήρθε η ώρα σου. Σκοτώσου!  Της αποκρίθηκε ψιθυριστά. Χίμηξε η Ελένη με το γιαταγάνι, αναμέρισε τους εχθρούς και πνίγηκε στον Αχελώο», για να μην την μαγαρίσουν», κατά το “λαμπρό” τους συνήθειο οι Μωχαμετάνοι.    

Ο λαός την έκλαψε και την τραγούδησε:

«Πέντε Τούρκοι την κυνηγούν, πέντε τζοχανταραίοι…

–         Κόρη, για ρίξε τ’  άρματα, γλύτωσε τη ζωή σου!

–         Τι λέτε, μωρέ παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια; 

–         Εγώ είμαι η Λένω Μπότσαρη, του Νότη θυγατέρα 

–         και ζωντανή δεν πιάνομαι εις των Τουρκών τα χέρια». 

Ο Νότης γλίτωσε.  Διαβάζω για τον ήρωα: «Το παλιό οικογενειακό εικόνισμα της Παναγίας, που κρατά το Χριστό αγκαλιά της, δεν έλειπε ποτέ, όπως και τα όπλα του από σιμά του.  Στους τελευταίους αγώνες του Σουλίου εναντίον του Χουρσίτ, έπειτα από κάθε μάχη, από κάθε νίκη, αντί για τραγούδια και χορούς, διέταζε συγκέντρωση τις εκκλησιές, προσευχές, λειτουργίες, παρακλήσεις. Στις τελευταίες ημέρες του Μεσολογγίου, μιλώντας και γράφοντας είχε πάντοτε το όνομα του Θεού στο στόμα του».  

Κλείνω με την ηρωική απάντηση του ασπρομάλλη πολέμαρχου, στους πασάδες, κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου, στις 22 Μαρτίου του 1826.  Στα λυσσασμένα εξ ανατολών σκυλιά, που νυχθημερόν απειλούν και εκβιάζουν, τέτοια λόγια αρμόζουν:  «…Ελάβαμε το γράμμα σας σήμερα.  Ημείς, αγάδες, κουβέντα δεν εζητήσαμε να κάμωμε.  Εσείς επέμψατε πρώτοι και την εζητήσατε. Βλέπουμε στο γράμμα σας να ζητάτε άρματα. Και απορούμε πώς τολμήσατε να ζητήσετε 8000 άρματα τα οποία αχνίζουν από το αίμα σας, και να σας τα δώσωμε με τα χέρια μας. Τώρα βλέπουμε ότι εκείνο που θέλετε εσείς δεν γίνεται ούτε εκείνο που θέλομε εμείς.  Και θα γίνη εκείνο που ο Θεός αποφάσισε».

Συμπέρασμα; Οι απροσκύνητοι Έλληνες, με την σκέπη του Χριστού και της Θεοτόκου, μας απελευθέρωσαν. Οι άθεοι προσκυνημένοι, υπογράφουν με χέρια και ποδάρια, πάνω σε χώματα όπου αχνίζει ακόμη το αίμα των Μακεδονομάχων, συμφωνίες, προσκυνοχάρτια παράδοσης του ιερού ονόματος στους …αγάδες των Σκοπίων.

Για τους εντός και εκτός συνόρων εχθρούς και επίβουλους τους πατρίδος, επαναλαμβάνω τα λόγια της ατρόμητης καπετάνισσας του Σουλίου, Λένως Μπότσαρη: «Τι λέτε, μωρέ παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια;»…

Δημήτρης Νατσιός 

δάσκαλος-Κιλκίς. Μέλος του ΙΗΑ

professors-phds.com

Ο Σαράντος Καργάκος για την Μακεδονία

visit counter

Ο μακαριστός φιλόλογος, εκπαιδευτικός, ιστορικός και συγγραφέας, Σαράντος Καργάκος, αναφέρεται στην αυτονόητη Ελληνικότητα της Μακεδονίας και στην προσπάθεια που γίνεται -με το αζημίωτο- από τους σύγχρονους Εφιάλτες της προδοτικής μισελληνικής (((Μεταπολιτευτικής))) κοινοβουλευτικής ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ κλίκας να παραδώσουν την ένδοξη Μακεδονία με ιστορία +4000 ετών, στους σλαβοτουρκαλβανούς κατσαπλιάδες που ήρθαν 1000 χρόνια μετά τον Μέγα Αλέξανδρο, εισέβαλλαν και συνεχίζουν να ζουν σε κατεχομένη Ελληνική γη..

 Εκτός των άλλων, ο Σαράντος Καργάκος αναφέρεται στις ορδές λαθρομεταναστών, στους τουρκομογγόλους, στις ανασκαφές της Αμφίπολης που έθαψαν τα ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ δουλικά (φοβούμενοι μην αναπτερωθεί το ηθικό των Ελλήνων σε τυχόν ανακάλυψη σπουδαίων ιστορικών στοιχείων), το τεχνητό κρατίδιο των Σκοπίων (που μετά τον προμελετημένο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας λειτουργεί ως προτεκτοράτο των χαζάρων μισελλήνων και με τις πλάτες τους κάνουν ότι κάνουν), στην σαπίλα της πνευματικής ηγεσίας της υπό κατοχής Ελλάδας.. κλπ. Στο 17:00 αναφέρεται και στο (((ΚΚΕ))), το κόμμα του εβραίου Αβραάμ Μπεναρόγια, συνώνυμο προδοσίας και μισελληνισμού.. κάποια στιγμή θα κάνω ένα βίντεο ντοκουμέντο σχετικά..

Τα Σκόπια και το μύθευμα περί των «Σλάβων του 6ου και 7ου αιώνα»

visit counter

 του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Πάμπολλες φορές σε όλη αυτή την πολυετή ιστορία με τα Σκόπια (της οποίας τη δραματική κορύφωση ζούμε σήμερα με την προδοτική αθλιότητα των Πρεσπών να φτάνει πλέον στο – φερόμενο ως – ελληνικό κοινοβούλιο) ένα βασικό επιχείρημα που επιστράτευσε η δική μας πλευρά ήταν η ιστορική αλήθεια. Μια ιστορική αλήθεια για το πόσο ξεκάθαρα Έλληνες ήταν οι αρχαίοι Μακεδόνες, πόσους αιώνες αργότερα ήρθαν οι Σλάβοι στην περιοχή των Σκοπίων, πόσα αδιάσειστα τεκμήρια υπάρχουν περί της τεχνητής εθνογένεσης των Ψευτομακεδόνων που δεν είναι παλαιότερη του δεύτερου τέταρτου του 20ού αιώνα στη σύγχρονη εκδοχή της ή του ύστερου 19ου στην πρώιμη βουλγαρική (γιατί από τους Βουλγάρους βεβαίως ξεκίνησε, πριν τη μεταλλάξει προς ίδιον όφελος ο Τίτο). Για το ότι όλα αυτά δεν μπόρεσαν να γίνουν ισχυρό όπλο στα χέρια των πολιτικών ηγεσιών του τόπου, όχι μόνο τώρα, αλλά από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το πρόβλημα, ας όψονται οι αίτιοι: όλες δηλαδή οι σταθερά ξενόδουλες και ψοφοδεείς κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα τα τελευταία 70 χρόνια, με αποκορύφωμα ασφαλώς τον σημερινό δωσιλογικό συρφετό. Το δικό μας χρέος, ως πατριώτες Έλληνες πολίτες, είναι να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στην παραχάραξη, την προδοσία και το ξεπούλημα. Χρέος που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο για όσους εξ ημών έχουμε και την επιστημονική ιδιότητα του ιστορικού, πέρα από εκείνη του πολίτη. Όσα θα αναφερθούν πιο κάτω έχουν πρωτίστως σχέση με αυτή τη δεύτερη ιδιότητα και αποσκοπούν στην ανάδειξη ενός ιστορικού σφάλματος ως προς την καταγωγή των Σκοπιανών, που κι εμείς ακόμη συνηθίσαμε να αποδεχόμαστε ως δεδομένη αλήθεια.

Γίνεται λοιπόν συχνά λόγος για τους Σκοπιανούς ως απογόνους σλαβικών πληθυσμών που έφτασαν στην περιοχή τον 6ο – 7ο αιώνα. Με τη διαφορά όμως πως αυτό δεν προκύπτει από πουθενά, πέρα από κάποιες εικασίες που βασίζονται στην άποψη περί της γενικότερης έλευσης των Σλάβων στα Βαλκάνια. Ας γίνουμε ωστόσο πιο συγκεκριμένοι.

Κατ’ αρχάς τα περί 6ου αιώνα οφείλουμε να τα διαγράψουμε εντελώς, δεδομένου ότι σλαβικές εγκαταστάσεις στη Βαλκανική κατά την περίοδο αυτή δεν υπάρχουν. Οι Σλάβοι εμφανίζονται μεν κατά την τελευταία 25ετία του 6ου αιώνα, ερχόμενοι από τον Βορά, η παρουσία τους όμως σε όλο τον χώρο νοτίως του Δούναβι (ο οποίος εκείνη την εποχή ταυτίζεται με το βόρειο σύνορο του βυζαντινού κράτους) στο διάστημα αυτό είναι καθαρά παροδική, με τις επιδρομές που διενεργούν ως υποτελείς των Αβάρων. Πάντως μέχρι το 600 δεν υπάρχει το παραμικρό τεκμήριο οποιασδήποτε μόνιμης εγκατάστασής τους.

Μετά το έτος αυτό και την προσωρινή (για μερικές δεκαετίες) αμυντική εξασθένηση της Αυτοκρατορίας είναι αλήθεια ότι σλαβικές ομάδες περνούν τον Δούναβι και εγκαθίστανται πλέον μόνιμα σε διάφορες περιοχές της βυζαντινής επικράτειας. Ακόμη και τότε όμως για την περιοχή ειδικά των Σκοπίων, δεν υπάρχει η παραμικρή έστω ένδειξη. Πλην της εγκατάστασης των Σέρβων και των Χρωβάτων (=Κροατών) που έλαβε χώρα αρκετά βορειότερα μεταξύ των ετών 610 και 640 (και με άδεια της βυζαντινής διοίκησης, που τους χρησιμοποίησε για τον εποικισμό μιας γενικά ερημωμένης περιοχής, αλλά και για τη φύλαξη των ΒΔ συνόρων), η μόνη μαζική εγκατάσταση που γνωρίζουμε είναι εκείνη των άτακτων σλαβικών φύλων που ήρθαν (με βίαιο τρόπο αυτά) στη σημερινή βόρεια Βουλγαρία, για να υποταχθούν μερικές δεκαετίες αργότερα στο ασιατικό φύλο των λεγόμενων Πρωτοβουλγάρων.

Για όλες τις υπόλοιπες βαλκανικές περιοχές, τεκμήρια μόνιμης σλαβικής παρουσίας καθ’ όλο τον 7ο αλλά και 8ο αιώνα διαθέτουμε μόνο για τον σημερινό ελλαδικό χώρο, βάσει κυρίως αγιολογικών κειμένων και πενιχρών αρχαιολογικών και τοπωνυμικών δεδομένων: από αυτά πιστοποιείται η ύπαρξη μιας σλαβικής εγκατάστασης στην Πελοπόννησο αφ’ ενός (που χρονολογείται περί τα τέλη του 7ου αιώνα) και αφετέρου η έλευση ενός ετερόκλητου και ανοργάνωτου πλήθους από διάφορες φυλές που εισέβαλε λίγο μετά το 610 στη Μακεδονία, επιτέθηκε 2 φορές ανεπιτυχώς στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια διαλύθηκε και διασκορπίστηκε. Τμήματα αυτού του αρχικού πλήθους εγκαταστάθηκαν στη συνέχεια μόνιμα σε δυσπρόσιτες (ελώδεις ή ορεινές) περιοχές, σταδιακά υποτάχθηκαν στη βυζαντινή διοίκηση και αργότερα, με την ανάπτυξη ειρηνικών σχέσεων με τους γύρω ελληνικούς πληθυσμούς, εκχριστιανίστηκαν και εξελληνίστηκαν. Γνωρίζουμε με ασφάλεια την ύπαρξη 3 τέτοιων εγκαταστάσεων στον ελλαδικό χώρο, πλην εκείνης της Πελοποννήσου: μίας στην Ανατολική Μακεδονία (από τους λεγόμενους «Στρυμονίτες Σλάβους» στον κάτω ρου του Στρυμόνα και τις υπώρειες του Παγγαίου), μίας στην Κεντρική (κυρίως από το σλαβικό φύλο των «Δρουγουβιτών» στην περιοχή μεταξύ της παλαιάς λίμνης των Γιαννιτσών και του Βερμίου) και μίας στο Πήλιο (από το φύλο των «Βελεγεζητών»). Σε αντίθεση πάντως με ότι πιστευόταν παλαιότερα (στον απόηχο κυρίως της γελοίας και παντελώς αβάσιμης επιστημονικά θεωρίας του Φαλμεράιερ, αλλά και των νεότερων αναβιώσεών της), επρόκειτο για σχετικά μικρές από πληθυσμιακής πλευράς εγκαταστάσεις, όπως τεκμαίρεται από όλα τα ιστορικά, αρχαιολογικά και τοπωνυμικά δεδομένα, καθώς και από το αδιαμφισβήτητο γεγονός του τελικού εξελληνισμού τους.

Πλην αυτών των εγκαταστάσεων πάντως, τεκμήρια μόνιμης σλαβικής παρουσίας δεν έχουμε για άλλες περιοχές όχι μόνο του μακεδονικού χώρου, αλλά και βορείως αυτού. Υπάρχει φυσικά η θεωρία για τους «Βερζήτες Σλάβους» (ένα από τα φύλα του ετερόκλητου πλήθους που προαναφέραμε) ότι περί τα τέλη του 7ου αιώνα κατέκλυσαν την περιοχή των Σκοπίων, η οποία όμως είναι αβάσιμη. Ακόμη και η απλή παρουσία των Βερζητών ως μικρή εγκατάσταση στην περιοχή του Μοναστηρίου αποτελεί γενικά ατεκμηρίωτη εικασία, πόσο δε μάλλον τα περί κατάκτησης της περιοχής, δεδομένου ότι έχει αποδειχθεί σήμερα πως η βυζαντινή κυριαρχία σε όλο τον χώρο νότια του Δούναβη δεν διακόπηκε ποτέ, παρά τα προσωρινά αμυντικά προβλήματα του πρώιμου 7ου αιώνα. Αυτό συνέβη αποκλειστικά και μόνο στην περιοχή του Αίμου, με την ίδρυση του πρώτου βουλγαρικού κράτους (681), στο οποίο υποτάχτηκαν τα σλαβικά φύλα που πράγματι είχαν διεισδύσει σ’ εκείνη την περιοχή (σημερινή βόρεια και κεντρική Βουλγαρία). Τα φύλα αυτά («Σέβεροι» και «Επτά Γενεές») αποτελούσαν όντως μία συμπαγή και πολυάριθμη εγκατάσταση και οι βυζαντινοί ιστοριογράφοι αναφέρονται σε αυτά με τον όρο «Σκλαβηνία». Το ότι η Σκλαβηνία αυτή δεν βρισκόταν μόνο στη σημερινή Βουλγαρία, αλλά επεκτεινόταν ήδη από τον 7ο αιώνα ως την Αχρίδα και τη σημερινή Αλβανία, αυτό ειπώθηκε μεν παλαιότερα, αποτελεί όμως υποβολιμαία υπόθεση εργασίας της (ούτως ή άλλως όχι και τόσο…αντικειμενικής) νεότερης βουλγαρικής ιστοριογραφίας και είναι παντελώς αστήρικτη.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι κανένα τεκμήριο μόνιμης σλαβικής παρουσίας στην περιοχή των Σκοπίων δεν διαθέτουμε καθόλο τον 7ο αλλά και τον 8ο αιώνα. Μόνο από τον 9ο αιώνα μπορεί αυτό να ειπωθεί, κυρίως λόγω της επέκτασης προς δυσμάς του βουλγαρικού κράτους, που προφανώς ακολουθήθηκε και από πληθυσμιακές ανακατατάξεις. Έκτοτε η περιοχή των Σκοπίων εισέρχεται στον σλαβοβουλγαρικό κόσμο, με σλαβικούς πληθυσμούς που (όπως κι εκείνοι της καθ’ αυτήν Βουλγαρίας) μετέχουν στη βουλγαρική εθνογένεση, τη διαδικασία δηλαδή συγχώνευσης των Ασιατών Πρωτοβουλγάρων με τους πολυαριθμότερους Σλάβους υποτελείς τους, η οποία υποβοηθήθηκε από τον εκχριστιανισμό και τη διάδοση του γλαγολιτικού αλφαβήτου και ξεκινώντας από τα τέλη του 9ου αιώνα οδήγησε τελικά στη διαμόρφωση του βουλγαρικού έθνους. Και βέβαια μέσα στον 10ο αιώνα, η περιοχή παίζει βασικό ρόλο στις πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις, αφού εκεί μετατοπίζεται το πολιτικό κέντρο του βουλγαρικού κράτους υπό τον Σαμουήλ (μετά την σύντομη κατάλυσή του από τον Ιωάννη Τζιμισκή). Τον Βούλγαρο Σαμουήλ, που και αυτόν βεβαίως τον βάφτισε «Μακεδόνα» η σκοπιανή προπαγάνδα και τον κατονόμασε ως επιφανές μέλος μιας σειράς «προγόνων» που ξεκινά από τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο και φτάνει ως τον…Γιάνε Σαντάνσκι, τον Αποστόλ Πέτκωφ, τον Κασάπτσε κι άλλους διαβόητους μακελάρηδες των κομιτατζίδικων συμμοριών του πρώιμου 20ού αιώνα.

Συνοψίζοντας, το να μιλούμε για Σλάβους του 6ου ή ακόμη και του 7ου αιώνα, ως μακρινούς προγόνους των σημερινών Σκοπιανών, αποτελεί έωλο και εσφαλμένο επιστημονικά ισχυρισμό που καλό είναι να αποφεύγεται, καθώς η παρουσία στην περιοχή των πληθυσμών από τους οποίους αυτοί προήλθαν δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να ανιχνευθεί με ασφάλεια πριν από τον ύστερο 9ο ή τον πρώιμο 10ο αιώνα. Το ακόμη πιθανότερο βέβαια στην πραγματικότητα είναι οι σημερινοί «Μακεδόνες» του σκοπιανού ψευδομορφώματος να οφείλουν την καταγωγή τους σε ακόμη μεταγενέστερους βουλγαρικούς ή εκβουλγαρισμένους πληθυσμούς, δεδομένων των μετακινήσεων και πληθυσμιακών ανακατατάξεων που έλαβαν χώρα στα Κεντρικά Βαλκάνια και κατά τον 12ο αιώνα και καθ’ όλη την Υστεροβυζαντινή Περίοδο (13ος – 15ος αιώνας), αλλά και κατά την Τουρκοκρατία. Εν πάση περιπτώσει όμως, ο ύστερος 9ος αιώνας είναι ο terminus post quem, δηλαδή το πρωιμότερο δυνατό χρονολογικό όριο. Σίγουρο όμως είναι ακόμη ότι οι πρόγονοι των σημερινών Σκοπιανών δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σχέση και με τους Σλάβους που όντως εγκαταστάθηκαν στον χώρο της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας κατά τον 7ο αιώνα, για τους οποίους ωστόσο είναι απολύτως τεκμηριωμένο από τα ιστορικά και τοπωνυμικά δεδομένα πως έως τον 10ο αιώνα είχαν σε μεγάλο βαθμό εκχριστιανιστεί, εξελληνιστεί και ευρύτερα αφομοιωθεί από τους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής.

Κλείνοντας, οφείλουμε φυσικά να ξεκαθαρίσουμε πως δεν έχουμε αυταπάτες ότι κάτι από τα παραπάνω θα παίξει ρόλο στις σημερινές εξελίξεις, καθώς άλλα πράγματα είναι ασφαλώς που τις καθορίζουν: η νεοταξική πολιτική αλητεία, τα βρώμικα οικονομικά συμφέροντα, το χυδαίο «δίκιο» των ισχυρών της γης που διαστρέφει τα πάντα και τσαλαπατά κάθε έννοια πραγματικού δικαίου, σε συνδυασμό με την ξετσίπωτη αθλιότητα των εξωνημένων ελληνόφωνων δωσιλόγων. Στον βαθμό όμως που εμείς ως λαός πορευόμαστε με όπλα την τιμιότητα, την πραγματική δικαιοσύνη και την ιστορική αλήθεια και έχουμε την ελπίδα ότι κάποια στιγμή όλα αυτά μπορεί και να δικαιωθούν, ας έχουμε στο νου μας και την παραπάνω μικρή διευκρίνιση και διόρθωση ενός ιστορικού λάθους που και οι ίδιοι συνήθως διαπράττουμε. Μία διόρθωση που φωτίζει λίγο περισσότερο την ιστορική προέλευση των δήθεν «Μακεδόνων» του σκοπιανού κρατιδίου και φυσικά καθιστά ακόμη πιο σαφές το μέγεθος του θράσους τους…

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

(για την έλευση των Σλάβων στα Νότια Βαλκάνια και στον ελλαδικό χώρο και την εθνογένεση των σλαβικών βαλκανικών λαών)

Μ.Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Σλαβικές Εγκαταστάσεις στη Μεσαιωνική Ελλάδα, Αθήνα 1993.

Ν.Δαπέργολας, Σλαβικές εγκαταστάσεις στη Μακεδονία από τον 7ο ως τον 9ο αι., Θεσσαλονίκη 2009.

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Η΄, Αθήνα 1979.

Ι.Καραγιαννόπουλος, Το βυζαντινό διοικητικό σύστημα στα Βαλκάνια (4ος – 9ος αι), Αθήνα 1994.

J.Karayannopoulos, Ζur Frage der Slavenansiedlung im griechischen Raum, Athenes 1995.

P.Lemerle, Les plus anciens recueils des Miracles de Saint Demetrius et la penetration des Slaves dans les Balkans, I.Le texte. II.Commentaire, Paris 1979, 1981.

Φ.Μαλιγκούδης, Σλάβοι στη Μεσαιωνική Ελλάδα, Θεσσαλονίκη 1988.

Δ.Ζακυθηνός, Οι Σλάβοι εν Ελλάδι, Αθήνα 1977.
ΠΗΓΗ.ΑΒΕΡΩΦ