Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

visit counter

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

 

Η νόσος του Οικουμενισμού προσέβαλε την Ορθοδοξία εξαιτίας της αδιαφορίας των πιστών.

Αν ο Οικουμενισμός στον προτεσταντικό κόσμο εμφανίστηκε ως αναβίωση των ιδεών του Απελλή [1], ενώ στον παπικό ως ένα ακόμη πολυεργαλείο που θα εξυπηρετούσε τις βλέψεις του παπισμού για κοσμική εξουσία, στην Ορθόδοξη Ανατολή απετέλεσε και αποτελεί μια πνευματική ασθένεια, μια γάγγραινα, αποτέλεσμα της αποστασίας και της ψυχρότητας του λαού, για τα θέματα της Πίστεως, ο οποίος άλλοτε υπήρξε φύλακας και φρουρός αυτής. 

Εξαιτίας της αποστασίας αυτής οι πιστοί  κατέστησαν σαν εκείνους τους στρατιώτες οι οποίοι στην σκοπιά αντί να αγρυπνούν, μισοκοιμούνται με βεβαρημένους, από το κρασί της αδιαφορίας, τους οφθαλμούς των και έτσι δεν αντελήφθησαν τους εχθρούς που βρέθηκαν μέσα στο στρατόπεδο.

Το φοβερό όμως είναι το γεγονός ότι οι εχθροί δεν εισέβαλαν έξωθεν, αλλά υπήρχαν εντός και μάλιστα κατέχοντες καίριες θέσεις.

Κορυφαίοι των προδοτών αυτών της πίστεως, οι οποίοι πρωτάνοιξαν διάπλατα την Κερκόπορτα της Ορθοδοξίας στους ασεβείς νεωτερισμούς, υπήρξαν δυστυχώς και Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, όπως ο Μελέτιος Μεταξάκης και ο Βασίλειος Γεωργιάδης. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια, που κάποιος επίσκοπος, ακόμη και πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως υπήρξε αιρετικός. Η εκκλησιαστική ιστορία διασώζει πολλά ονόματα: Νεστόριος, Μακεδόνιος, Σέργιος, Βέκκος... 
 

 

Για τον Μελέτιο Μεταξάκη έχουν γραφτεί πολλά, τα οποία λίγο πολύ είναι γνωστά σε όλους. Αποδεδειγμένα μασώνος, όργανο ξένων και ελληνικών πολιτικών δυνάμεων, δημιουργός σχισμάτων, ταραχών και σκανδάλων, εξουσιομανής (διετέλεσε  Μητροπολίτης Κιτίου (Κύπρου), Μητροπολίτης Αθηνών, Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και παρολίγον Πατριάρχης Ιεροσολύμων αν δεν τον έβρισκε ο θάνατος), πρωτεργάτης της ημερολογιακής καινοτομίας, υπέρμαχος της ενώσεως με τους Αγγλικανούς, των οποίων ανεγνώρισε και τις "χειροτονίες", νεωτεριστής εισηγητής καινοτομιών (συντόμευση ακολουθιών, κατάργηση ράσου και νηστείας, δευτερογαμία ιερέων και γάμος επισκόπων...), καταφρονητής Ιερών Κανόνων, άφησε κακό όνομα και έμεινε στη συνείδηση του Πληρώματος της Εκκλησίας ως ένας μεγάλος αιρετικός. Δεν είναι τυχαίο πως ο δηλωμένος αυτός οικουμενιστής πορθητής λίγο πριν αναχωρήσει για να καταλάβει αντικανονικώς τον πατριαρχικό θρόνο της Πόλεως παρέστη σε οικουμενιστική λειτουργία που έγινε προς τιμήν του στον προτεσταντικό ναό του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή στη Νέα Υόρκη, με τη συμμετοχή Επισκοπιανών, Ρώσων, Αρμένιων, Σύρων και Ελλήνων (βλέπε NEW YORK TIMES 19-12-1921). 

 

Ο Βασίλειος Γεωργιάδης, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1925-1929), επίσης σκοτεινή φυσιογνωμία, αποδεδειγμένα μασώνος, παπόφιλος, ωριγενιστής, πολέμιος του μοναχισμού, υπέρμαχος του γάμου των επισκόπων και συνεχιστής της ημερολογιακής καινοτομίας ως προς το Πασχάλιο (προσπάθεια που απέτυχε αφού αντέδρασαν οι Επίσκοποι της Ελλάδος, διά τον φόβο επανάληψεως των ημερολογιακών σκηνών).

 

Οι Αγιορείτες Πατέρες διέκοψαν το μνημόσυνό του, όχι μόνο για την ημερολογιακή καινοτομία, αλλά και για τις αιρετικές δηλώσεις του στον Τύπο της εποχής, όπως υπέρ της ενώσεως με τον Πάπα, αλλά  και την διακήρυξη καταδικασμένων ωριγενιστικών ιδεών.

 

 

Οι δύο αυτοί αιρετικοί που ανήλθαν, εξαιτίας της αποστασίας του λαού, στον Πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, ήταν οι πρώτοι, αλλά όχι οι μόνοι μεγάλοι προδότες της Ορθοδόξου Πίστεως.

Ακολούθησαν εξίσου μεγάλοι αιρετικοί, φανεροί οικουμενιστές, όπως ο Αθηναγόρας Σπύρου (διάκος του Μεταξάκη στη Μητρόπολη Αθηνών), ο Δημήτριος Παπαδόπουλος και ο νυν Βαρθολομαίος Αρχοντώνης.

Ο τελευταίος όμως, επειδή βρίσκεται ακόμη εν ζωή, έχει μια μεγάλη ευκαιρία· να αποκηρύξει την αίρεση του Οικουμενισμού, να καταδικάσει τις καινοτομίες, να επιστρέψει στην Ορθοδοξία, από την  οποία εξέκλιναν οι προκάτοχοί του.

Αν το πράξει, θα είναι, σε ολόκληρη την εκκλησιαστική ιστορία, η μοναδική περίπτωση αιρεσιάρχου, ο οποίος όχι απλά θα έχει μετανοήσει, αλλά θα έχει αναδειχτεί και υπέρμαχος της Ορθοδοξίας… Το οποίο και ευχόμαστε.

 

 

 

[1] Αρχαίος αιρετικός, ανήκων στην αίρεση του Μαρκίωνος, ο οποίος πίστευε ότι θα σωθούν όλοι όσοι είναι χριστιανοί (ανεξαρτήτως δογματικών διαφορών) που κάνουν καλά έργα (βλ. Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ιστορία, Βιβλίο Ε΄, Κεφάλαιο ΙΓ΄).