visit counter
ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ, ΑΛΙΤΗΡΙΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΑΙ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ, ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΛΥΣΣΩΔΩΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ, ΝΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ..
Πρωτ. Βασιλείου Κοκολάκη, ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ
Χριστός ἀνέστη!
Πρός τόν ἑλληνορθόδοξο λαό μας
μία ταπεινή ἐνημέρωση γιά ἕνα πολύ κρίσιμο θέμα.
Ἡ Ἐκκλησία δοκιμάζεται, τό κράτος διαλύεται, ἡ ἀσωτία-ἀνωμαλία νομιμοποιεῖται.
Μᾶς διέλυσαν-ἀτόνισαν τή γλώσσα καί μᾶς ἀνθελληνοποίησαν,
μᾶς διέστρεψαν τήν ἱστορία καί μᾶς ξερρίζωσαν,
μᾶς πούλησαν τήν πατρίδα καί μᾶς χρέωσαν,
μᾶς ἀκύρωσαν τό Σύνταγμα καί μᾶς ἐξευρωπάϊσαν,
μᾶς ἀπέλυσαν μέ δῶρο τή διαθεσιμότητα,
μᾶς ὁδήγησαν στήν αὐτοκτονία καί τό διασκέδασαν...
Καί σάν δέν ἔφθαναν ὅλα αὐτά, ἐκκλησιαστικοί καί δή πανεπιστημιακοί παράγοντες δέν θέλουν νά τηρήσουν τό ¨Στήκετε καί κρατεῖτε τάς παραδόσεις ἅς ἐδιδάχθητε εἴτε διά λόγου εἴτε δι΄ἐπιστολῆς ἡμῶν¨(Β΄Θεσ.β΄, 15). Συνεχίζουν τίς προσπάθειες ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας μας δῆθεν μέσα ἀπό τή μέθοδο τῶν σκέψεων-προτάσεων προβληματισμοῦ καί ὄχι θέσεων-ἀποφάσεων ἐπιβολῆς τῶν ὅσων θέλουν νά περάσουν.
Μέ τήν ἴδια μέθοδο ἔχουν γίνει καί στό παρελθόν συνέδρια καί ὁμιλίες γιά μιά ἀνετότερη ἐκκλησιαστική παράδοση, μοντέρνα, κοντά στό σύγχρονο προοδευτικό ἄνθρωπο, ἐλαφρυτέρων ἐπιτιμίων, χαλαροτέρας ἀσκήσεως, μέ ἔνθερμο πνεῦμα ὑπέρ τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῆς λατρείας, τῆς ἁπλουστεύσεως τῆς ἱερατικῆς ἐνδυμασίας, τῆς ἐγκρίσεως τῆς γυναικείας ἱερωσύνης, τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἐγκυρότητας τῆς ἱερωσύνης καί τοῦ βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν, τῆς συναινέσεως ὑπέρ τῶν μεταμοσχεύσεων μονῶν ὀργάνων, τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν, τῆς κατασκευῆς νέων ἀκολουθιῶν τῶν μυστηρίων, τῆς εὔκολης παρεμβάσεως τῶν εἰδικῶν-ψυχιάτρων ἀντί τῶν ἐξομολόγων στή ζωή τῶν ἀνθρώπων, τῆς ἐπικρο(α)τήσεως τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέχρι πού φθάσαμε στήν ἐπιβολή τῆς μεταφράσεως τοῦ Ἀποστόλου καί τοῦ Εὐαγγελίου, σέ ἔκδοση νέου Ἱερατικοῦ, νέων εὐχῶν, Νέας Ἐποχῆς.
Καί γιά νά γίνουμε τώρα πιό συγκεκριμένοι, 27 εἰσηγητές, 19 Ἕλληνες καί 8 ἀλλοδαποί, συζητοῦν, πυροβολώντας (;) τούς κανόνες, γιά τό ἄν σήμερα οἱ κανόνες διατηροῦν τήν ἰσχύ τους ἤ χρειάζεται κάποια ἀναπροσαρμογή τους σέ συνάφεια μέ τήν ἐποχή μας.
Πρόκειται γιά τό Διεθνές Συνέδριο πού ὀργάνώσε ἡ Ἀκαδημία θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου ἀπό τίς 8 ἕως τίς 11 Μαΐου 2014 στό Συνεδριακό Κέντρο ¨Θεσσαλία¨(Μελισσάτικα Βόλος) μέ θέμα:
«Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί σύγχρονες προκλήσεις».
Παραθέτουμε αὐτούσιο τό εἰσαγωγικό σημείωμα τῆς ἡμερίδος:
«Είναι αλήθεια ότι οι ιεροί Κανόνες, μαζί με την Αγία Γραφή και τους δογματικούς και συνοδικούς Όρους, αποτελούν κεντρικό πυλώνα στη ζωή και την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι κανόνες, ειδικά, απηχούν, αντανακλούν και καταγράφουν την ζωντανή εμπειρία του εκκλησιακού σώματος, ενώ σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν οδοδείκτες που το προσανατολίζουν για την υπέρβαση ή την επίλυση ποικίλων ζητημάτων που ανακύπτουν στην πορεία του μέσα στην ιστορία προς τα έσχατα.
Όπως κάθε πατερικό κείμενο που αποτελεί στοιχείο της εκκλησιαστικής παράδοσης, έτσι και ο κάθε κανόνας προέρχεται από μια συγκεκριμένη εποχή και απηχεί, εκτός από τη διαχρονική σωτηριώδη εμπειρία της Εκκλησίας, και τα συγχρονικά χαρακτηριστικά του τόπου και χρόνου διαμόρφωσής του.
Το κεντρικό ζήτημα που τίθεται για μια ακόμη φορά είναι εάν υπάρχει η δυνατότητα η Ορθόδοξη θεολογία, όσον αφορά ειδικά στην κανονική της παράδοση, να κατανοηθεί και να λειτουργήσει όχι μόνο ως «παραδοσιακή», μένοντας αμετακίνητα πιστή στο γράμμα μιας υποτιθέμενης «παράδοσης», αλλά και ως συναφειακή, υπερβαίνοντας τις συντεταγμένες ενός προ-νεωτερικού κοσμοειδώλου, το οποίο αποτελεί τελεσίδικα παρελθόν για τον χρόνο της Εκκλησίας.
Τίθεται, λοιπόν, το αγωνιώδες έρωτημα κατά πόσο, μέσα στο αναμφισβήτητο κύρος που τους περιβάλλει, οι κανόνες αυτοί διατηρούν την υπαρκτική δυναμική τους, για να ανταποκρίνονται στα αιτήματα του ολοένα και περισσότερο μεταβαλλόμενου κόσμου».
Διαβάζοντας τό παραπάνω κείμενο παρατηρεῖ κανείς τά ἑξῆς:
Ἀπό τή μιά λέει ὅτι οἱ κανόνες, ἀποτελοῦν κεντρικό πυλώνα στή ζωή καί τήν παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί ἀπό τήν ἄλλη θέτει τόν προβληματισμό ἄν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία, ὅσον ἀφορᾶ εἰδικά στήν κανονική της παράδοση, νά κατανοηθεῖ καί νά λειτουργήσει ὄχι μόνο ὡς «παραδοσιακή», μένοντας ἀμετακίνητα πιστή στό γράμμα μιᾶς ὑποτιθέμενης «παράδοσης», ἀλλά καί ὡς συναφειακή, ὑπερβαίνοντας τίς συντεταγμένες ἑνός προ-νεωτερικοῦ κοσμοειδώλου, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ τελεσίδικα παρελθόν γιά τόν χρόνο τῆς Ἐκκλησίας.
Δηλαδή νά φτιάξουμε μία νέα παράδοση πού νά κατανοεῖται ἀπό ἀνεκκλησίαστους ἀνθρώπους; Μά ἡ Ἱερή μας Παράδοση εἶναι αὐτή πού εἶναι. Ἐμεῖς πρέπει νά ἀλλάξουμε, νά καθαρισθοῦμε γιά νά τήν κατανοήσουμε. Ἡ ἰατρική, ἡ φιλοσοφία ἀλλά καί ἡ κάθε ἐπιστήμη δέν εἶναι κατανοητές ἀπό ὅλους. Πρέπει μήπως νά τίς ἁπλοποιήσουμε ἤ νά τίς ἀκυρώσουμε γιά νά βρίσκονται σέ συνάφεια μέ τήν ἐποχή μας; Ὄχι βέβαια! Ὅποιος τίς ἀγαπᾶ ἀγωνίζεται ὁ ἴδιος νά ἀποκτήσει τά προσόντα γιά νά τίς προσεγγίσει. Γιατί νά μήν ἰσχύει τό ἴδιο καί γιά τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας; Καί πολύ περισσότερο γιά τή θεολογία, τήν ἐπιστήμη τῶν ἐπιστημῶν!
Τί σημαίνει συναφειακή ὀρθόδοξη θεολογία καί τί προνεωτερικό κοσμοείδωλο; Νά ὑποθέσουμε ὅτι ἐννοεῖ νά συμβαδίζει, νά συσχετίζεται, νά ἔχει συνάφεια ἡ ὀρθόδοξη θεολογία μέ τό σήμερα; νά συσχηματισθεῖ μήπως; σύμφωνα μέ τό ¨μή συσχηματίζεσθε τῶ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλά μεταμορφοῦσθε τῆ ἀνακαινώσει τοῦ νοός ὑμῶν, εἰς τό δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό ἀγαθόν καί εὐάρεστον καί τέλειον¨(Πρός Ρωμ. ιβ΄, 2); Ἔρχεται βεβαίως σέ ἀντίφαση μέ τό ἴδιο τό Εὐαγγέλιο.
Καί προνεωτερικό κοσμοείδωλο νά ὑποθέσουμε τόν βίο καί τά θεόπνευστα λόγια τῶν ἑκατομμυρίων ἁγίων μαρτύρων μας ἤ καί τόν ἴδιο τόν Χριστό, πού ἀποτελοῦν παρελθόν τῆς Ἐκκλησίας; Δέν εἶναι ὁ Χριστός τό πᾶν ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος;
Συνεχίζει τό κείμενο καί λέει ἀπό τή μιά ὅτι οἱ κανόνες ἀπηχοῦν, ἀντανακλοῦν καί καταγράφουν τή ζωντανή ἐμπειρία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καί ἀπό τήν ἄλλη ὅτι ὁ κάθε κανόνας προέρχεται ἀπό μιά συγκεκριμένη ἐποχή καί ἀπηχεῖ, ἐκτός ἀπό τή διαχρονική σωτηριώδη ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, καί τά συγχρονικά χαρακτηριστικά τοῦ τόπου καί χρόνου διαμόρφωσής του.
Μένει ἤ δέ μένει τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ διαχρονικῶς ἕνα καί τό αὐτό, εἰς τούς αἰῶνας; ἤ τί ἄλλο ἐννοοῦν ὅταν λένε ἐκκλησιαστικό σῶμα; Ἄν τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ δέν ἀλλάζει οὔτε ἀλλοιώνεται, τότε οἱ κανόνες πού τό ἀπηχοῦν καί τό ἀντανακλοῦν, ἀλλάζουν ἀνάλογα μέ τίς ἐποχές; Θά μοιάσουμε στούς ὀπαδούς τῆς παπικῆς θεολογίας τῆς ἀπελευθέρωσης ( Λατινική Ἀμερική) ὅπου ὁ Χριστός θεωρεῖται μόνο ὡς ἄνθρωπος-ἐλευθερωτής τῶν καταπιεσμένων καί φτωχῶν μιά πού τό ζοῦμε ἔντονα στήν ἐποχή μας;
Ἀπό τή μιά λέει ὁ συγγραφέας ὅτι οἱ κανόνες προσανατολίζουν γιά τήν ὑπέρβαση ἤ τήν ἐπίλυση ποικίλων ζητημάτων πού ἀνακύπτουν στήν πορεία μέσα στήν ἱστορία πρός τά ἔσχατα ἀλλά ἀπό τήν ἄλλη ὅτι πρέπει νά ἐρευνήσουμε κατά πόσο, μέσα στό ἀναμφισβήτητο κύρος πού τούς περιβάλλει, οἱ κανόνες αὐτοί διατηροῦν τήν ὑπαρκτική δυναμική τους, γιά νά ἀνταποκρίνονται στά αἰτήματα τοῦ ὁλοένα καί περισσότερο μεταβαλλόμενου κόσμου.
Λές καί διαλέγονται δύο ἐγκέφαλοι μέ ἕνα κεφάλι.
Ἄν μή τί ἄλλο διακρίνεται μία σχιζοφρένεια στό ἴδιο τό εἰσαγωγικό κείμενο. Τελικά τό Συνέδριο δέν ἔχει κάποιες ξεκάθαρες θέσεις πού θέλει νά προβάλλει; Ἤ τίς ἔχει καί θέλει νά τίς περάσει μέ τήν πρόφαση τοῦ προβληματισμοῦ;
Ἡ ὀρθόδοξη πίστη μας εἶναι ἁπλή καί ξεκάθαρη!
Τόσους αἰῶνες γιατί δέν χρειάσθηκε κάποια ἀλλαγή τῶν ἱερῶν κανόνων γιά νά εἶναι πιό εὔπεμπτοι ἀπό τόν ἀγράμματο ἤ κουρασμένο κόσμο; τώρα προέκυψε τό πρόβλημα; γιατί τώρα;
Δέν μᾶς λέει ὁ Χριστός μας οὔτε ἕνα γιῶτα νά μήν ἀλλάζουμε ἀπό τήν Ἁγία Γραφή πού ἀποτελεῖ τή βάση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος; ¨ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται¨ (Ματθ. ε΄, 17)
Ἀφοῦ οἱ κανόνες ἐκφράζουν τό ἐκκλησιαστικό σῶμα σύμφωνα μέ τό εἰσαγωγικό σημείωμα τῆς ἡμερίδος, τότε πῶς νά ἀλλάξουμε τά γιῶτα τῶν κανόνων;
Ἐπιπλέον ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας μετά τό 1900, γιά νά ἀναφερθοῦμε σκοπίμως σ᾿ αὐτούς πού εἶναι πιό κοντά στήν ἐποχή μας, ὅπως ὁ ἅγιος Νεκτάριος, ὁ ἅγιος Βησσαρίων, ὁ ἅγιος Πορφύριος, ὁ ἅγιος γέροντας Παΐσιος, τόλμησαν ποτέ νά κάνουν πιό ἐπιεικεῖς ἤ χαλαρότερους τούς κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων; πού θά ἦταν καί τό λογικότερο μάλιστα, κάτω ἀπό τίς δεινές συνθῆκες ἤ συνέπειες τοῦ Α΄καί Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Ἀλλά καί τόσοι ἁγιορεῖτες ἅγιοι γέροντες, ποτέ μά ποτέ δέν ἀμφισβήτησαν τήν διαχρονικότητα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, δέν καλλιέργησαν τήν ψευτοκουλτούρα τῆς Νέας Ἐποχῆς ἤ τῆς ὅποιας ἐποχῆς πού εἶχε τήν ἀνάγκη συγκαταβάσεως ἤ διαφορετικῆς προσοικειώσεως τῶν Κανόνων στά μέτρα τῆς κοσμικῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων.Τυχαῖο; Δέν νομίζω. Σά νά μᾶς διδάσκουν πώς κάποια πράγματα στή ζωή μας εἶναι θεόπνευστα καί ἀπαρασάλευτα.
Καί γιά τή νηστεία, καί γιά τά σαρκικά πάθη, καί γιά τά μυστήρια καί γιά τό ὀρθόδοξο δόγμα καί γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη καί γιά τή λατρεία καί γιά τήν ποιμαντική καί γιά τήν ἐκκλησιαστική διοίκηση καί γιά τίς σχέσεις μας μέ ἀλλοδόξους καί γιά αὐτές μέ ὁμοδόξους, γιά ὅλα, οἱ κανόνες ἤδη ἔχουν πάρει θέση. Θά ᾿ταν πολύ ἐπιπόλαιο, ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας φωτιζόμενοι ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα νά κατέληγαν σέ ὅρους καί κανόνες μέ μία στενή προσωρινή προοπτική γιά τά δεδομένα μόνο τῆς ἐποχῆς τους. Ἀγαποῦν οἱ ἅγιοι ὅλους τούς ἀνθρώπους καί τούς πρίν καί τούς μετά ἀπ᾿ αὐτούς περισσότερο ἀπό μᾶς ἤ ὄχι;
Ἀγαποῦν ἄραγε οἱ συντελεστές τῆς ὀργανώσεως τοῦ συνεδρίου αὐτοῦ τούς ἀντιφρονοῦντες πρός αὐτό καί αὐτούς ὁμοδόξους τους; Ἤ ἀναζητοῦν ἕναν κανόνα καταδίκης ὅσων δέν τούς ἀκολουθοῦν; Ἄν θεωροῦνται σήμερα αὐστηροί καί δυσβάστακτοι οἱ κανόνες, δέν ἦταν πάντα ἔτσι; Δέν ὑπῆρχαν πάντοτε ἄνθρωποι μέ βαριά ἠθικά παραπτώματα; Δέν ὑπῆρχαν πάντα αἱρετικοί ἤ ἀλλόθρησκοι; Ἀκρατεῖς καί ἄθεοι;
Ἐκτός αὐτοῦ ὅμως, καθοδηγεῖται τελικά ἤ δέν καθοδηγεῖται μία Οἰκουμενική Σύνοδος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα;
Ἄν ἡ ἀπάντηση εἶναι θετική περιττεύει κάθε προσπάθεια ἀλλαγῆς ἤ μειώσεως ἤ καταργήσεως τῶν κανόνων. Δέν τά ¨βάζουμε¨ μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἄν πιστεύουμε ὅτι εἶναι Θεός. Σίγουρα θά γυρίσει ἐναντίον μας ἡ βολή. Ἐκτός ἄν κι᾿ αὐτό κάνει λάθη καί δέν βλέπει μακριά.
Ὁ ἅγιος γέροντας Παΐσιος ἔλεγε χαρακτηριστικά γιά τούς κανόνες:
«-Γέροντα, ἡ ἀκριβής τήρηση τῶν ἐντολῶν βοηθᾶ νά᾿ χουμε τήν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ;
-Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν βοηθᾶ ...Βλέπουμε καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες μέ πόση διάκριση ἔλεγαν νά ἐφαρμόζονται οἱ ἱεροί κανόνες! Ὁ Μέγας Βασίλειος πού ἔχει γράψει τούς πιό αὐστηρούς κανόνες, ἀναφέρει τόν κανόνα πού ἰσχύει γιά μιά ἁμαρτία, ἀλλά μετά ὁ ἴδιος προσθέτει: ¨μήν ἐξετάζεις χρόνο ἀλλά τρόπο μετανοίας¨.
-Γέροντα τό ἐπιτίμιο βοηθᾶ νά κοπεῖ ἕνα πάθος;
-Πρέπει νά καταλάβει κανείς ὅτι τό ἐπιτίμιο θά τόν βοηθήσει...Δέν θά τόν πνίξουμε τόν ἄλλο γιά νά τόν στείλουμε στόν Παράδεισο, ἀλλά θά τόν βοηθήσουμε νά ζητήσει μόνος του νά κάνει κάποια ἄσκηση. Νά φθάσει νά χαίρεται γιατί ζεῖ, νά χαίρεται γιατί πεθαίνει».
Ὁ ἅγιος γέροντας Παΐσιος δέν ἐφευρίσκει ἄλλους κανόνες, δέν μειώνει, δέν ἀλλάζει οὔτε καταργεῖ τούς κανόνες τοῦ Πηδαλίου, παρά τό ὅτι καί στήν ἐποχή του ἦταν σέ ἔξαρση ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ ἐκκοσμίκευση στήν Ἐκκλησία, ἡ πολεμική κατά τῶν θρησκευτικῶν...Νά τί λέει:
«Τό Πηδάλιο λέγεται πηδάλιο, γιατί ὁδηγεῖ πρός τή σωτηρία τόν ἄνθρωπο πότε μέ τόν ἕνα τρόπο καί πότε μέ τόν ἄλλο, ὅπως ὁ καραβοκύρης πάει τό πηδάλιο πότε ἀριστερά καί πότε δεξιά, γιά νά βγάλει τό καράβι στήν ἀκτή. Ἄν τό πάει ὁλόϊσια, θά ρίξει τό καράβι πάνω στά βράχια, θά τό βουλιάξει καί θά πνιγοῦν οἱ ἄνθρωποι. Ὁ πνευματικός νά χρησιμοποιεῖ τούς κανόνες ὄχι σάν κανόνια!»
(Πνευματικός ἀγώνας, Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον ¨ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ¨, σ. 276-278).
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου