Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς: Μια σκληρή κριτική στον Οικουμενισμό.

visit counter

Παραθέτουμε κείμενο του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς που αποτελεί  μια εξαιρετικά πυκνή και αυστηρή κριτική του σύγχρονου Οικουμενισμού.Η κεντρική ιδέα είναι η αντίθεση μεταξύ της Εκκλησίας ως «Θεανθρώπινου Οργανισμού» και του Οικουμενισμού ως «κοσμικού φαινομένου».

Βασικά σημεία του κειμένου

Η πραγματική  Φύση της Εκκλησίας

Η Εκκλησία ορίζεται ως ο «Θεανθρώπινος οργανισμός» και το «Θεάνθρωπο Πρόσωπο». Δεν πρόκειται για ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα ή μια κοινωνική ένωση, αλλά για την προέκταση του σώματος του Χριστού στην ιστορία. Ως εκ τούτου, η ενότητά της είναι δεδομένη, αδιαίρετη και καθολική, καλύπτοντας τόσο τον ορατό όσο και τον αόρατο κόσμο. Κάθε απόκλιση από αυτή την ενότητα δεν θεωρείται απλώς μια «διαφορετική άποψη», αλλά οντολογική πτώση.

Ο Οικουμενισμός ως Εκκοσμίκευση και Ψευδο-προφητεία

Ο σύγχρονος οικουμενισμός καταγγέλλεται ως μια κίνηση που αντικαθιστά το Θεανθρώπινο κέντρο με ανθρωποκεντρικές επιδιώξεις. Οι συμμετέχοντες σε αυτόν παραλληλίζονται με «ψευδόχριστους» και «ψευδοπροφήτες», καθώς προωθούν μια πίστη εξασθενημένη (ημιπίστη, ολιγοπιστία). Αντί η Εκκλησία να ζητά «πρώτον την Βασιλείαν του Θεού», ο οικουμενισμός στρέφεται προς τη «βασιλεία του κόσμου τούτου», αναζητώντας λύσεις σε προβλήματα παροδικά, γήινα και ανθρωπιστικά.

Η Πολιτική Διάσταση και ο Κομμουνιστικός Μηδενισμός

Το κείμενο συνδέει άμεσα την οικουμενική κίνηση με τις πολιτικές σκοπιμότητες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Υποστηρίζει ότι ο οικουμενισμός εργαλειοποιήθηκε από αθεϊστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα, τα οποία υπαγόρευαν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες τη θεματολογία και τις αποφάσεις τους. Αυτή η διείσδυση χαρακτηρίζεται ως «μισητή στον Θεό», καθώς αντικαθιστά την αποστολική ελευθερία και την καθολικότητα με έναν ιδεολογικό μηδενισμό που υπηρετεί κοσμικά συμφέροντα.

Η Απόρριψη του Διαλόγου και η Ανάγκη για Μετάνοια

Η ουσιαστική ενοποίηση των χριστιανών δεν μπορεί, σύμφωνα με το κείμενο, να επιτευχθεί μέσω διπλωματικών διαλόγων ή ακαδημαϊκών συζητήσεων. Το πρόβλημα είναι οντολογικό και η λύση του είναι αποκλειστικά πνευματική. Η μόνη έγκυρη οδός είναι η μετάνοια ενώπιον του Θεανθρώπου. Η χρήση του βιβλικού χωρίου από την Αποκάλυψη («Θυμήσου από πού έχεις πέσει») υπογραμμίζει ότι η επιστροφή στην αλήθεια απαιτεί την αναγνώριση της πτώσης και την αποκήρυξη των κοσμικών συμβιβασμών.

Κριτική στην Εκκλησιαστική Ηγεσία και τον Ορθολογισμό

Το κείμενο κλείνει με μια δριμεία επίθεση σε συγκεκριμένες τάσεις και πρόσωπα της ορθόδοξης ιεραρχίας. Κατηγορεί την ηγεσία για υποταγή στον «ρωσοσερβικό κομμουνιστικό μηδενισμό» και στον «ελληνικό ελευθεριακό ορθολογισμό». Στηλιτεύει τον σχολαστικισμό και τον τυχοδιωκτισμό, θεωρώντας ότι αυτές οι ξένες προς την Ορθοδοξία επιρροές έχουν αλλοιώσει το γνήσιο φρόνημα της Εκκλησίας, μετατρέποντάς την σε πεδίο ιδεολογικών πειραματισμών.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Η Εκκλησία: ο Θεανθρώπινος οργανισμός, το Θεανθρώπινο σώμα, το Θεάνθρωπο Πρόσωπο, επομένως πάντα αδιαίρετο ένα, ένα σε όλους τους κόσμους… . Σύγχρονος οικουμενισμός: «ψευδόχριστοι» = ψευδομεσσίες, «ψευδοπροφήτες». Εδώ: διάφορες θρησκείες, άλλες θρησκείες, ημιπίστη, ολιγόπιστη, απιστία. Τα προβλήματα του σύγχρονου οικουμενισμού είναι καθαρά κοσμικά, πολιτικά· στην πραγματικότητα: κομμουνιστικο-παπικά, όλα ανάγονται σε «κοινωνικές» αξίες, γήινες, ανθρωπιστικές, παροδικές . Δεν υπάρχει ούτε το Θεανθρώπινο κέντρο ούτε τα ευαγγελικά προβλήματα· δεν είναι η Βασιλεία του Θεού και η δικαιοσύνη Του που ζητείται «πρώτα» (Ματθ. 6:33), αλλά η βασιλεία αυτού του κόσμου και όλα όσα είναι από Αυτόν και για Αυτόν. Το πρόβλημα της ενοποίησης , από την οντολογική του ουσία, δεν μπορεί να λυθεί με κανέναν «διάλογο», αλλά μόνο με μετάνοια ενώπιον του Θεανθρώπου, που είναι η Εκκλησία. «Θυμήσου από πού έχεις πέσει, και μετανοήστε»… (Αποκ. 2:15-16). Μέσω του οικουμενισμού, μια καθαρά κοσμική, διεθνής αθεϊστικο-κομμουνιστική, ανθρωπιστική και μισητή του Θεού ανθρωπιστική προβληματική έχει εισχωρήσει στην Εκκλησία και την έχει καταλάβει. Στις κομμουνιστικές χώρες, οι κομμουνιστές υπαγορεύουν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες την οικουμενική προβληματική και τη λύση στα προβλήματά της. Ούτε ίχνος της αποστολικο-πατριαρχικής καθολικότητας, της ελευθερίας στην έκφραση και την ομολογία της πίστης. Δηλαδή: οικουμενισμός = ο μηδενισμός του Ιουδαίου Νικόδημου, Αλεξέι, Γερμανού… «Ρόδος»; — (ΔΗΛ.Ο οικουμενισμός δεν είναι τίποτα άλλο από την ισοπέδωση της πίστης (μηδενισμός), την οποία προώθησαν συγκεκριμένοι ιεράρχες (Νικόδημος, Αλεξέι κ.λπ.), ακολουθώντας την πορεία που χαράχτηκε στις διασκέψεις της Ρόδου, λειτουργώντας ως "προδότες" της παράδοσης)

Φιλοκομμουνιστικές αντιλήψεις για την Ορθοδοξία και τα προβλήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Υπό την τυραννία του ρωσοσερβικού κομμουνιστικού μηδενισμού και του ελληνικού ελευθεριακο-προτεσταντικού ορθολογισμού, του σχολαστικισμού, του αναρχισμού και του αθηναϊκού τυχοδιωκτισμού» .

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

Τα Πρόσωπα (Νικόδημος, Αλεξέι, Γερμανός)

Πρόκειται για υψηλόβαθμους ιεράρχες που πρωταγωνίστησαν στον διάλογο μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής ή Προτεσταντικής Εκκλησίας κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα:

Νικόδημος (Ρότοφ): Ο Μητροπολίτης Λένινγκραντ (Πατριαρχείο Μόσχας). Ήταν ηγετική μορφή του οικουμενισμού και πέθανε ξαφνικά στο Βατικανό το 1978, μπροστά στον Πάπα Ιωάννη Παύλο Α'. Οι επικριτές του τον κατηγορούσαν για υπερβολική προσέγγιση με τον Παπισμό.

Αλεξέι (Μιχαήλ Ρίντιγκερ): Ο μετέπειτα Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄, ο οποίος επίσης συμμετείχε ενεργά στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ).

Γερμανός (Πολυζωίδης): Πιθανή αναφορά στον Μητροπολίτη Γερμανό του Θυατείρων, ο οποίος υπήρξε από τους πρωτεργάτες της οικουμενικής κίνησης.

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Όσιος Ιουστίνος ο Νέος, Επιστολές, Βιβλίο 2, Βελιγράδι 2020, σελ. 185.

2.Άρθρο του χωροεπισκόπου ΜΑΞΊΜΟΥ με θέμα: : Ο Άγιος Ιουστίνος του Τσέλιε  περί της διακοπής της λειτουργικής κοινωνίας με τους πατριάρχες – οικουμενιστές