Η αναλαμπή της Ορθοδοξίας είναι μία από τις πάμπολες
πλάνες, που εμφανίστηκαν στα πρώτα χρόνια της ορθόδοξης εκκλησιαστικής ιστορίας. Την όρισαν ως
επικράτηση του Χριστιανισμού σε όλη την ανθρωπότητα και κατάπαυση όλων των
εχθροπραξιών και αντιδικιών μεταξύ των εθνών. Συμπεριέλαβαν επίσης στον ορισμό
της, πως οι άνθρωποι θα διανύσουν μια μακρά χρονική περίοδο, που κάποιοι την
προσδιορίζουν από 32 έως και σε 1000 έτη, αδελφικά, χωρίς μίση και πάθη. Δεν θα
υπάρχουν δικαστήρια και φυλακές, διότι θα επικρατήσει μία παγκόσμια ειρήνη. Θα
υπάρξει εξάλειψη της φτώχειας και όλοι οι άνθρωποι επί της γης θα ζουν
πλουσιοπάροχα.
Οι πρώτοι που δίδαξαν τέτοιες θεωρίες ήταν ο
Κήρινθος (Ιουδαίος γνωστικός που έζησε κι έδρασε στο τέλος του 1ου
μ.Χ αιώνα) και ο Παππίας Ιεραπόλεως (επίσκοπος στην Ιεράπολη της Φρυγίας, έζησε
70-155).
Οι ανωτέρω αντιμετωπίστηκαν με αντιρρητικούς λόγους από πολλούς Άγιους Πατέρες
και κατ’ αυτόν τον τρόπο η θεωρία της αναλαμπής εξαλείφθηκε. Τα τελευταία όμως
χρόνια επανήλθε στην επικαιρότητα και ουκ ολίγοι έσπευσαν να την αποδεχθούν, να
την υποστηρίξουν και να την διαδώσουν.
Σήμερα οι υποστηρικτές της Αναλαμπής της Ορθοδοξίας
υποστηρίζουν σε γενικές γραμμές τα εξής:
|
«Η δυτικότροπη
παγκοσμιοποίηση, η οποία έχει παραδοθεί στην αγκαλιά των σκοτεινών δυνάμεων,
ακριβώς, γιατί δεν ενδιαφέρεται να υπηρετήσει τον άνθρωπο και τις ηθικές του
αξίες, αλλά εργάζεται μανιωδώς για την πλήρη κατάργηση της ελευθερίας του, θα
αποτύχει οικτρά να επιβληθεί και θα αντικατασταθεί από την εν Χριστώ
παγκοσμιοποίηση που θα φέρει στο προσκήνιο της Ανθρώπινης Ιστορίας
την ΑΝΑΛΑΜΠΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, σύμφωνα με την οποία κάθε πολίτης
της γης θα εύχεται στη γλώσσα του με ορθόδοξη πίστη και φρόνημα το «Χριστός
Ανέστη». Σύμφωνα,
λοιπόν, με την άποψη-θεωρία περί «Αναλαμπής» πιστεύεται από πολλούς, (και
δυστυχώς μέσα σε αυτούς και αρκετοί πνευματικοί πατέρες και ταγοί της
Ορθοδοξίας), ότι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε -τους καιρούς της
«μεγάλης αποστασίας- θα κάνει ο Θεός ένα θαύμα και θα μας εμφανίσει έναν
Βασιλέα, (τον «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, κατά άλλους τον
Ιωάννη Βατάτζη και κατά μία άλλη θεωρία τον Ιωάννη εκ Πενίας, ενώ για
κάποιους άλλους κάποιον άλλον σύγχρονό μας «εν πνεύματι και δυνάμει» αυτών),
ο οποίος θα μας βγάλει από την κρίση και την κατάντια μας με την κατρακύλα
που έχουμε πάρει, αρχής γενομένης από την πνευματική μας κατάπτωση έως την
υλιστική ζωή που διάγουμε με τον ουμανιστικό τρόπο σκέψης και ζωής, που είναι
συνυφασμένα το ένα στο άλλο και πλέον καθώς όλα δείχνουν τίποτε και κανένας
δεν μας σταματά παρά μόνο -κατά παραχώρηση Κυρίου- ο μεγάλος πόλεμος γνωστός
και ως «Τρίτος Παγκόσμιος». Με τον Βασιλιά, λοιπόν, αυτόν θα ζήσουμε χρόνια
ευμάρειας -(θα τρώμε κατά κυριολεξία με χρυσά κουτάλια όπως διατείνονται
όλοι αυτοί που πιστεύουν και αναμασούν σαν άλλα μηρυκαστικά την εν λόγω
άποψη-θεωρία και την διαλαλούν -ευκαίρως ακαίρως- όπου σταθούν και όπου
βρεθούν)- και ο Ελληνισμός μαζί με την Ορθοδοξία θα εξαπλωθούν σε
ολόκληρο τον Κόσμο. Μετά δε, από αυτό το διάστημα της «Αναλαμπής» θα έλθει,
λένε, ο Αντίχριστος και τα Έσχατα της Ιστορίας. |
Πού
βασίζεται η πλάνη της Αναλαμπής της
Ορθοδοξίας
Η θεωρία της Αναλαμπής βασίζεται στο επίμαχο 20ο κεφάλαιο
της Αποκάλυψης του Ιωάννη, που ταλαιπώρησε πολλούς ερμηνευτές και που μερικοί παρανόησαν
το νόημά του.
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρήστος
Ανδρούτσος στη δογματική του, γράφει τα εξής, απαντώντας σε τέτοιες δοξασίες
«Βεβαίως η πεποίθηση ότι ο Θεός θ’
αναστήσει τους δικαίους και θα βασιλεύσει μαζί τους για χίλια χρόνια πάνω στη
γη, που στηρίζεται στο εικοστό κεφάλαιο
της Αποκαλύψεως, παρεμβάλλει μεταξύ της Αναστάσεως των δικαίων και της
καθολικής Αναστάσεως των πάντων και της Κρίσεως, ένα διάστημα χιλιετούς
βασιλείας του Χριστού, που είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, υλικής φύσεως. Έρχεται
όμως σε αντίθεση με την Αγία Γραφή, (αλλά και την Ιερά Παράδοση), η οποία
αναφέρει μία μόνο Ανάστασιν νεκρών και μία καθολική Κρίση, που μετά από αυτήν
έρχεται αιώνια η μακαριότητα ή η κόλαση».
Ένας σύγχρονος εκκλησιαστικός συγγραφέας γράφει τα
εξής:
«Μια τέτοια θεώρηση έχει μεγάλη ομοιότητα με την
αίρεση των πρώτων χριστιανικών αιώνων που ονομαζόταν Χιλιασμός. Πρόκειται για
την προσδοκία μιας χιλιετούς βασιλείας του Χριστού στην γη· γι' αυτό η σύγχρονη
έκφραση αυτής της αίρεσης μπορεί να ονομαστεί «Νεο-χιλιασμός».
Θα πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο Χιλιασμός
καταδικάστηκε στην Β’ Οικουμενική Σύνοδο το έτος 381 [στην πραγματικότητα
χιλιαστικές ιδέες είχαν ήδη καταδικασθεί από την Εκκλησία κατά τον τρίτο
αιώνα]· και γι’ αυτό, το να πιστεύει κανείς σε αυτόν τώρα, στον 20ο αιώνα,
ακόμα και εν μέρει, είναι απαράδεκτο. Εκτός αυτού, αυτός ο σύγχρονος
Νεο-χιλιασμός είναι πολύ χειρότερος, από την αρχαία χιλιαστική αίρεση, καθώς
στην βάση του, έγκειται αδιαμφισβήτητα μια δυσπιστία προς τη ζωή του μέλλοντος
αιώνος και φλογερή επιθυμία να αποκτηθεί η μακάρια ζωή εδώ στην γη,
χρησιμοποιώντας όλα τα επιτεύγματα της υλικής προόδου της εποχής μας.
Αυτή η ψευδής διδασκαλία κάνει τρομερό κακό,
κοιμίζοντας τους πιστούς, οι οποίοι πρέπει να είναι πνευματικά άγρυπνοι,
λέγοντάς τους ότι το τέλος του κόσμου βρίσκεται πολύ μακριά (αν υπάρξει στην
πραγματικότητα τέλος) και γι’ αυτό δεν υπάρχει ανάγκη να αγρυπνούν και να
προσεύχονται, όπως ο Κύριος συνέχεια καλούσε τους μαθητές του να κάνουν (Ματθ.
26:41), αφού τα πάντα στον κόσμο καλυτερεύουν και η πνευματική πρόοδος
συμβαδίζει με την υλική. Ότι τα τρομερά φαινόμενα που παρατηρούμε στις μέρες
μας, είναι όλα προσωρινά. Όλα έχουν ξανασυμβεί και όλα τελικά θα περάσουν και
μια ασυνήθιστη άνθιση του Χριστιανισμού θα τα αντικαταστήσει, κατά την οποία,
βέβαια, οι Οικουμενιστές θα κατέχουν τις κύριες και τις πιο τιμητικές θέσεις.
Έτσι, λοιπόν, όλα είναι μια χαρά! Δεν είναι ανάγκη
κανείς να μοχθεί για να γίνει καλύτερος και δεν απαιτείται κανένας πνευματικός
αγώνας. Οι νηστείες μπορούν να καταργηθούν και όλα θα καλυτερέψουν από μόνα
τους, μέχρι που η Βασιλεία του Θεού θα εγκαθιδρυθεί τελικά στη γη και θα
υπάρξει μια παγκόσμια ικανοποίηση και ευλογία».( Αρχιεπίσκοπος Συρακουσῶν καὶ
Τριάδος Ἀβέρκιος της Ρωσικής διασποράς)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου