Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού-βιοχημικού)
Εισαγωγικά
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση η ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του ευσεβούς λαού ανακήρυττε
Αγίους. Βασικά κριτήρια ήταν η αγία βιοτή, το χάρισμα της παρρησίας προς τον
Θεό, θαύματα και θεοσημία μέσω των πρεσβειών των. Η Ιερά Σύνοδος κάποιας
τοπικής Εκκλησίας επενέβαινε για να διαπιστώσει την τοπική βίωση της αγιότητας,
να διακηρύξει -εξαγγείλει αυτό πανηγυρικά και να γράψει τον Άγιο στο
εορτολόγιο-Αγιολόγιο. Στους νεότερους χρόνους η βαρύτητα για την τιμή ενός
Αγίου πέφτει αποκλειστικά στα πορίσματα των ερευνών μιας Επιτροπής το δε
αποφασιστικό κριτήριο αποτελεί ο «εξονυχιστικός έλεγχος» του βίου του Αγίου και
όχι η ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του ευσεβούς λαού, ο οποίος έχει την αποκλειστική δυνατότητα
της άμεσης αναγνώρισης του Αγίου καθώς και την διατήρηση ζωντανής της τιμής του
Αγίου μέσα στον χρόνο. Έτσι λοιπόν υπάρχουν Άγιοι και στοω χωρο του π.η αλλα
και στον χώρο του ν.η.
Σημερινά κριτήρια Αγιοκατάταξης
Ποια, όμως είναι τα κριτήρια για να ενταχθεί ένα
πρόσωπο στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας; Το ερώτημα αυτό επανέρχεται στη
συζήτηση κάθε φορά που η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανακοινώνει
μια αγιοκατάταξη.
Πρώτα από όλα θα πρέπει να έχει περάσει μεγάλο
χρονικό διάστημα από τη ζωή και το θάνατο του προσώπου που ζητείται η
αγιοποίησή του, ενώ κατά τη διάρκεια του βίου του πρέπει να έχει κάνει θαύματα
τα οποία ωστόσο να μπορούν να αποδειχθούν.
Το λείψανό του να είναι άφθαρτο ή να ευωδιάζει καθώς
και να υπάρχουν μαρτυρίες περί αγιότητας του βίου του. Την ίδια στιγμή, ο
τοπικός μητροπολίτης συγκεντρώνει στοιχεία σχετικά με το βίο του προσώπου και,
έπειτα, με έκθεσή του προς το Φανάρι, εισηγείται την αγιοκατάταξή του.
Σημαντική κρίνεται η άποψη των πιστών. Εως τον 15ο
αιώνα το μόνο κριτήριο για την ένταξη μοναχών και κληρικών στα δίπτυχα της
Εκκλησίας ήταν η αναγνώρισή τους από τους πιστούς, χωρίς να υπάρχει
συγκεκριμένη εκκλησιαστική διαδικασία.
Ως κριτήριο δεν υπολογίζονται ο πατριωτισμός ή οι
ηρωικές πράξεις. Για αυτό και το 2003 είχε απορριφθεί πρόταση να αγιοκαταταχθεί
ο Αθανάσιος Διάκος. Οπως είχε αποφασίσει τότε η Ιερά Σύνοδος, ναι μεν είναι
ήρωας αλλά δεν συντρέχουν λόγοι κατατάξεώς του στο αγιολόγιο της Εκκλησίας,
ασχέτως αν τα τελευταία χρόνια έχουν ανακηρυχθεί άγιοι που έχουν συνδεθεί με
την Επανάσταση του 1821 αλλά και την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ
ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
|
ΕΤΟΣ
ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ |
ΑΓΙΟΙ |
|
||
|
2020 |
Μοναχός Δανιήλ
Κατουνακιώτης Μοναχός Ιωσήφ
Ησυχαστής Ιερομόναχος
Εφραίμ Κατουνακιώτης |
|
||
|
2021 |
Αρχιερείς:
Αγχιάλου Eυγένιος, Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, Δέρκων Γρηγόριος, Εφέσου Διονύσιος,
Αδριανουπόλεως Δωρόθεος, Νικομηδείας Αθανάσιος και Τυρνόβου Ιωαννίκιος. Μητροπολίτης
Χίου, Πλάτωνας, μαζί με κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς που σφαγιάσθηκαν στη
Χίο το 1822. Διδάσκαλος
Αναστάσιος Γόρδιος (1654 – 7 Ιουνίου 1729). |
|
||
|
2022 |
Ιερομάρτυρας
Ανανίας επίσκοπος Λακεδαιμονίας Ιερομόναχος
Βησσαριώνας Ευμένιος
Σαριδάκης Οικουμενικός
Πατριάρχης Κύριλλος Α’ Οικουμενικός
Πατριάρχης Κύριλλος ΣΤ’ |
|
||
|
2023 |
Οικουμενικός
Πατριάρχης Ιερεμίας Α’ Γέροντας
Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης |
|
||
|
2018 |
ΑΓΙΟΣ
ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΠΑΤΜΟΥ |
|
||
|
2013 |
ΑΓΙΟΣ
ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ |
|
||
|
2015 |
ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ |
|
||
|
2017 |
ΙΑΚΩΒΟΣ
ΤΣΑΛΙΚΗΣ |
|
||
|
|
|
|||
|
2011 |
ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ
ΝΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ |
|
||
|
2009 |
ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ |
|
||
Περιπτώσεις
Αγιομαχίας στον χώρο ΓΟΧ
Περιπτώσεις αγιομαχίας στην ιστορία της Ορθόδοξης
Εκκλησίας υπάρχουν δυστυχώς αναρίθμητες. Πόσοι άγιοι δεν εκδιώχθηκαν από τις
εστίες τους, καθαιρέθηκαν από τις εκκλησιαστικές τους θέσεις, εξορίστηκαν,
φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή θανατώθηκαν από "ορθόδοξους
χριστιανούς"...
Σήμερα βλέπουμε να πολεμούνται όσιοι γέροντες από
παλαιοημερολογίτες, αλλά και πολεμούνται και όσιοι γέροντες του παλαιού
ημερολογίου, όπως η γερόντισσα Ταρσώ η διά Χριστόν σαλή και ο π. Ιερώνυμος της
Αίγινας, που η αγιότητά τους μαρτυρείται και διακηρύσσεται ακόμη κι από τους
ορθόδοξους χριστιανούς του νέου ημερολογίου...
Δυστυχώς όμως σε χώρους ΓΟΧ αναπτύχθηκε ένα είδος αγιομαχίας που έρχεται
σε αντίθεση με την ΚΟΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. Το πρώτο τρανταχτό
παράδειγμα ήταν η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ από ομάδα ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ ΓΟΧ που
ευτυχώς πλέον έχει σταματήσει.
Οι ΓΟΧ συνεχίζουν να βλασφημούν, αρνούμενοι να
αποδεχθούν την χάρη του Αγίου Πνεύματος, που διά των συγχρόνων Αγίων
θαυματουργεί! Οι Άγιοι κατ' αυτούς του Νέου Ημερολογίου, ούτε καν γνωρίζουν σε
τι ...Θεό πιστεύουν!!! Γιατί το Νέο Ημερολόγιο –κατ’ αυτούς– είναι πλάνη,
σχίσμα και αίρεση!
Όμως η ΑΓΙΟΜΑΧΙΑ συνεχίζεται ιδιαίτερα για τους
σύγχρονους Αγίους Παϊσιο-Πορφύριο και Ιάκωβο Τσαλίκη. Βασικό κριτήριο της
αμφισβήτησης είναι ότι οι άγιοι ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο και αφού ανήκαν
στην Κρατική Εκκλησία του νέου ημερολογίου ήταν Οικουμενιστές. Και ο
Οικουμενισμός ΔΕΝ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΑΓΙΟΥΣ.
Βασικός εκπρόσωπος αυτής της Αγιομαχίας είναι ο
π.Νικόλαος Δημαράς (ΓΟΧ εκ του νέου ημερολογίου) καθώς και ο Εσφιγμενίτης ηγούμενος
Μεθόδιος.
(Στον παρακάτω πίνακα το ΝΑΙ σημαίνει ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ και το ΟΧΙ
απόρριψη).
------------------------------------------------------------------------------------------------------
|
ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΥ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ |
ΣΥΝΟΔΟΣ
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ |
ΣΥΝΟΔΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΥ |
ΜΑΤΘΑΪΚΟΙ |
ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΥΝΗΓΑΛΑΚΗ |
|
ΑΓ.ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΝΑΙ |
|
ΑΓ.ΠΑΪΣΙΟΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΝΑΙ |
|
ΑΓ.ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
---------------- |
|
ΑΓ.ΙΑΚΩΒΟΣ
ΤΣΑΛΙΚΗΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
---------------------------- |
|
ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ
ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ (ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ
ΜΟΝΑΧΗ) |
ΝΑΙ |
ΝΑΙ |
ΟΧΙ |
ΝΑΙ |
|
ΑΓΙΟΣ
ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
-------------------- |
|
ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο
ΙΑΤΡΟΣ |
ΝΑΙ(;;;) |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΝΑΙ |
|
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΠΛΑΝΑΣ |
ΝΑΙ |
ΝΑΙ |
|
ΝΑΙ |
|
ΕΦΡΑΙΜ
ΚΑΤΟΥΝΙΩΤΗΣ |
------------ |
----------- |
------------ |
ΝΑΙ |
|
ΙΩΣΗΦ Ο
ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ |
- |
- |
- |
ΝΑΙ |
ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Παρακαλώ τους αναγνώστες αν
γνωριζουν να συμπληρώσουν ή να διορθώσουν τον ελλιπή πίνακα σε σχόλια.
Περιπτώσεις
Αγιομαχίας
Ο
εσφιγμενίτης ηγούμενος Μεθόδιος συνεχίζει
να κατηγορεί ονομαστικά τους Αγίους
Παίσιο, Πορφύριο και Ιάκωβο, που ανεξάρτητα από το ποιος τους αγιοκατάταξε, ο
Θεός «μιλά» δι’ αυτών, αφού δι’ αυτών συνεχίζει να ενεργεί θαύματα!
Ακόμα και
τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο (που κάποια Παλαιοημερολογίτικα ιστολόγια
προβάλλουν και χρησιμοποιούν προς το συμφέρον τους ως υπέρμαχο του Παλαιού
Ημερολογίου) δεν διστάζει να κακολογεί και να ειρωνεύεται ο εσφιγμενίτης
Μεθόδιος γράφων: «Ο Φιλόθεος Ζερβάκος μια ζωή δεν ήξερε τι Θεό πίστευε, πότε
(πήγαινε) με το Παλιό, πότε με το Νέο. Πότε έτσι, πότε αλλιώς»!
Άρα, το
πρόβλημά τους δεν είναι ο Οικουμενισμός, (εκτός αν θεωρηθεί ως Οικουμενιστής
και ο γέροντας Φιλόθεος), αλλά το Ημερολόγιο!
Λόγοι Εσφιγμενίτη Μεθοδίου
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Πολλοί των ευλαβών νεοημερολογιτών μας λένε: «Μα δεν
βλέπετε θαύματα πού κάνει ο τάδε πατήρ; Μα δεν βλέπετε τον πατέρα Παΐσιο, ο
οποίος αγίασε; Μα δεν βλέπετε τον πατέρα Πορφύριο ο οποίος αγίασε;». Αν είναι
έτσι οι άγιοι, προτιμούμε να μην είμαστε άγιοι.
Όταν ο πατήρ Παΐσιος, απ’ εδώ που ξεκίνησε ζούσε με
τα φίδια, οι παλαιότεροι πατέρες τον είχαν ως πλανεμένον. Όταν έγινε Πατριάρχης
ο Βαρθολομαίος είπε: «Μας έδωσε ο Θεός τον καλύτερο Πατριάρχη». Είχε σκάψει και
τον τάφο του στο καλύβι του, αλλά ευτυχώς ο Θεός δεν συμβαδίζει με τις βουλές
τις δικές μας, ούτε με τις ματαιοδοξίες μας. Παραχώρησε ο Θεός και πέθανε στον
κόσμο!
Και είναι φοβερό το παράδειγμα πατέρες. Γιατί τόσα
χρόνια που έχουμε στο Άγιον Όρος, μόνον δύο θυμάμαι να πέθαναν έξω. Ο πατήρ
Νικάνωρ ο Χιλιανδαρινός, ο οποίος υπέγραψε εναντίον της Μονής μας και ο οποίος
μετά την υπογραφή του εμάζεψαν τα δάκτυλά του έτσι ώστε δεν μπόρεσε να
υπογράψει ξανά και δεύτερος ο πατήρ Παΐσιος, στους οποίους είπανε θέλετε να
πάτε στον Άγιον Όρος να πεθάνετε; Και είπαν «ΟΧΙ».
Φανερή εγκατάλειψη της Κυρίας Θεοτόκου. Γιατί οι
παλαιότεροι πατέρες έλεγαν: «Να μας αξιώσει ο θεός, να πεθάνουμε στο Άγιον
Όρος».
(Λόγος του Μεθοδίου της Μονής Εσφιγμένου
μέ τίτλο «ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ», Περιοδικό ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ 2005 τεύχος 19)
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Για τον πλανεμένο, Παΐσιο, που κάθε άλλο παρά
Ορθόδοξο φρόνημα είχε, θα συνεχίσομε στο επόμενο τεύχος. Εδώ αρκεί να
σημειώσωμε ότι ο Παΐσιος αποδοκιμάστηκε από την ίδια την Παναγία μας, η οποία
τον εγκατέλειψε και πέθανε μακριά από το Άγιον Όρος, μοναχός ων, μέσα σε ένα …
γυναικείο μοναστήρι, ενώ ο Παΐσιος, … «προορατικός» ων, έφτιαχνε τάφους στο
Άγιον Όρος για να έχει… μνήμη θανάτου… και να ταφή εκεί…..(Περιοδικό Άγιος
Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης 2004 τεύχος 205)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Δυστυχώς αυτήν την εικόνα παρουσιάζει το σημερινόν
Άγιον Όρος. Προσπαθεί με τα δεκανίκια διαφόρων ψευδοαγίων, τύπου Παϊσίου και
Πορφυρίου, να κρατά τους πιστούς σε κοινωνία με την αίρεσιν, κατηγορών και
διώκων συγχρόνως τους Ζηλωτάς πατέρας, ώστε να ευαρεστή τω κυρίω αυτού,
Βαρθολομαίω τω Λατινόφρονι…
(Περιοδικό Άγιος Αγαθάγγελος
Εσφιγμενίτης 2005 τεύχος 212)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Είχαν ανάγκη οι γνήσιοι Άγιοι της Ορθοδοξίας να
πιάνουν… τον σφυγμό των προσερχόμενων για να μαντέψουν;
Που έπαιρναν, όπως ο μάγος Πορφύριος, με το σώμα
τους σχήμα-στάσιν «μυστικήν» στο Μαντείο της Δωδώνης;
Που θαύμαζαν… το άγαλμα του Δία στο Μουσείο της
Αθήνας, αντί να διαφωτίσουν τους ανθρώπους και να ξεσκεπάσουν την δαιμονική
θρησκεία των ειδώλων;
Που «έβλεπαν» αρχαία κάτω από τη γη; Και μάλιστα
όπως από την Αθήνα έβλεπε ο Πορφύριος… τα αρχαία που βρίσκονταν στο
Βελιγράδι!!!
Που κράταγαν το χέρι ασθενούς, όπως έκανε ο μάγος
Πορφύριος, και του έκαναν καυτηριασμό χωρίς νάρκωση στο χειρουργείο;!!!
Που ορμούσαν… σαν αίλουροι, όπως έκανε ο μάγος
Πορφύριος, και έγδυναν τον συνομιλητή τους!!! για να αποδείξουν ότι όντως είχε
κάνει εγχείρησιν και να επιβεβαιωθεί με αυτό τον τρόπο το… διορατικό τους
χάρισμα!!!
Που «πέρναγαν μέσα από τους τοίχους», όπως έκανε ο
μάγος Πορφύριος γιατί όπως εντυπωσιασμένα διηγούνταν το πνευματικοπαίδια του
γνώριζε άριστα την μοριακή δομή και την διάσπασιν της ύλης;
Και αν ήταν όντως άγιος ο Πορφύριος γιατί οι μαθητές
του έκαναν την ανακομιδή των λειψάνων του νύκτα; Μήπως κατά την εκταφή του
υπήρχαν σημεία που αναιρούσαν την φήμη τους ως αγίου; (Περιοδικό Άγιος
Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης 2005 τεύχος 211)
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς από τις ανοησίες και τις
σοφιστείες του πλανεμένου Παϊσίου;
Όταν σύσσωμη η Εκκλησία
διδάσκει την αποτείχιση των Ορθοδόξων από τους κακοδόξους, Λατινόφρονες και
Οικουμενιστές επισκόπους, εμείς θα ακούσουμε τον πλανεμένο επαινετή του
κακοδόξου Βαρθολομαίου και του προσκυνητή του μασώνου Δημητρίου; Όχι! Μυριάκις
Όχι! (Περιοδικό Άγιος Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης 2005 τεύχος 211), των
σχισματικών καταληψιών της Μονής Εσφιγμένου μέ τίτλο «ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ»,
Περιοδικό ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ 2005 τεύχος 19)
Ο όσιος Παΐσιος ως Εσφιγμενίτης και η
άποψή του για τους παλαιοημερολογίτες
Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, κατά κόσμον Αρσένιος
Εζνεπίδης, γεννήθηκε το έτος 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας, όπου βαπτίστηκε
με το όνομα Αρσένιος από τον άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη. Ήρθε στην Ελλάδα ως βρέφος με τους πρόσφυγες
τής Μικρασιατικής Καταστροφής.
Προσήλθε το 1953 στο Άγιον Όρος για να μονάσει.
Πρώτη μονή της μετανοίας του ήταν η Ιερά Μονή Εσφιγμένου, στην οποία έμεινε έως
το 1956. Εκεί με ρασοευχή ονομάστηκε Αβέρκιος από τον ηγούμενο Καλλίνικο και
του ανατέθηκε το διακόνημα του ξυλουργού.
Κατόπιν, πήγε στην μονή Φιλοθέου, όπου έγινε
μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Παΐσιος. Για ένα διάστημα ασκήτευσε στην μονή
Στομίου Κονίτσης και στο θεοβάδιστο όρος Σινά. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος και από
το έτος 1979 έως το τέλος της επίγειας ζωής του ασκήτευσε στο κελλί «Παναγούδα»
της μονής Κουτλουμουσίου.
Κοιμήθηκε οσιακά το 1994, ενώ το έτος 2015, ύστερα
και από πάνδημο αίτημα, κατατάχθηκε επισήμως στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης
Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Ο όσιος Παΐσιος είχε ξεκάθαρη θέση ενάντια στον
φονταμενταλιστικό ζηλωτισμό-παλαιοημερολογιτισμό. Τον θεωρούσε
«καρκίνωμα» για την Εκκλησία.
Ο όσιος λυπόταν για τις παρατάξεις των
παλαιοημερολογιτών που είναι ξεκομμένες σαν τα κλήματα από την Άμπελο και δεν
έχουν κοινωνία με τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και τις κατά τόπους αυτοκέφαλες
Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Ο όσιος έλεγε χαρακτηριστικά:
«Και εμείς βέβαια εδώ στο Άγιον Όρος με το παλιό
ημερολόγιο πάμε. Αλλά είναι άλλη περίπτωση. Είμαστε ενωμένοι με την Εκκλησία,
με όλα τα Πατριαρχεία, και μ' αυτά που έχουν το νέο ημερολόγιο και μ' αυτά που
έχουν το παλιό ημερολόγιο. Αναγνωρίζουμε τα μυστήριά τους και αυτοί τα δικά
μας. Οι ιερείς τους συλλειτουργούν με τους ιερείς μας.
Ενώ αυτοί οι καημένοι (δηλ. οι «παλαιοημερολογίτες»)
ξεκόπηκαν. Οι περισσότεροι και ευλάβεια έχουν και ακρίβεια και αγωνιστικότητα
και ζήλο Θεού. Μόνο που είναι αδιάκριτος, «ου κατ' επίγνωσιν». Άλλοι από
απλότητα, άλλοι από αμάθεια, άλλοι από εγωισμό παρασύρθηκαν. Θεώρησαν τις 13
μέρες θέμα δογματικό και όλους εμάς πλανεμένους και έφυγαν από την Εκκλησία.
Δεν έχουν κοινωνία ούτε με τα Πατριαρχεία και τις Εκκλησίες που πάνε με το νέο,
αλλά ούτε και με τα Πατριαρχεία και τις Εκκλησίες που πάνε με το παλιό, γιατί
δήθεν μολύνθηκαν από την επικοινωνία με τους νεοημερολογίτες.».
Είναι, όντως, λυπηρό το γεγονός να ζούμε μέσα στην
χάρη του άχρονου Θεού και να καταφέρουμε εμείς οι άνθρωποι να μετατρέψουμε ένα
εργαλείο, που είναι η μέτρηση του χρόνου, σε μέσο διαχωρισμού των χριστιανών.
Οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι παλαιότεροι και οι
σύγχρονοι, όπως ο όσιος Παΐσιος, μας δίδαξαν πίστη στον Θεό, ταπεινό και
αγωνιστικό φρόνημα, εντός, όμως, της Εκκλησίας, ενότητα, μακριά από σχίσματα
και σκάνδαλα.
Ο ΆΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ
Ο Άγιος Παϊσιος συνέχισε την παράδοση, που θέλει
τους μοναχούς στην πρώτη γραμμή των αγώνων για την υπεράσπιση της πίστεως....
Ο καθηγητής της ερήμου Μέγας Αντώνιος υπήρξεν ο
πρώτος διδάξας και πράξας σ’ αυτό το θέμα, όταν άφησε το ερημητήριό του και
κατέβηκε στην τότε μεγαλούπολη Αλεξάνδρεια, τεθείς μαζί με τον μαθητή του Μέγα
Αθανάσιο Αλεξανδρείας επικεφαλής του αγώνος των Ορθοδόξων εναντίον της φοβεράς
αιρέσεως του Αρείου 1.
Πράγματι, οι Άγιοι γνωρίζοντες εμπειρικά, με τη Χάρη
του Αγίου Πνεύματος, την καταστροφή, που προξενεί στον άνθρωπο η αμετανόητη
εμμονή στην αίρεση, αγωνίσθηκαν μέχρι και αίματος για να διατηρηθεί ανοικτή για
τους ανθρώπους η οδός της αληθούς θεογνωσίας και θεοκοινωνίας, την οποία
ναρκοθετεί η αίρεση.
Οι Άγιοι δεν έκαναν, τρόπον τινά, ξεχωριστή
«αντιαιρετική εργασία». Αυτή προέκυψε αβίαστα ως αποτέλεσμα της ξεκάθαρης δογματικής
συνειδήσεως που είχαν για την μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας ως κιβωτού
της σωτηρίας.
Ο Άγιος Παίσιος, συγκεκριμένα, βοήθησε αθόρυβα
αμέτρητους ανθρώπους να ξεφύγουν από τις ποικιλώνυμες πλάνες, νέες και παλαιές.
Και όχι μόνον τους βοήθησε να φύγουν από την πλάνη, αλλά τους βοήθησε να
συνδεθούν οργανικά και συνειδητά με το πνευματικόν ιατρείον της Εκκλησίας.
Πλήθος ανθρώπων ελευθέρωσε από μάγια και λοιπές
δαιμονικές επήρειες. Όλοι αυτοί δοξάζουν τον Τριαδικό Θεό και τον γνήσιο
θεράποντά του Άγιο Παίσιο τον Αγιορείτη.
Το φρόνημα του Αγίου μας ήταν γνήσια Ορθόδοξο και
εκκλησιοκεντρικό. Όλη η φροντίδα του ήταν να συνδέσει τους κουρασμένους και
ταλαιπωρημένους από τα πάθη, την αμαρτία και τις πλάνες ανθρώπους με τον Σωτήρα
Χριστό και την Εκκλησία του· όχι με τον εαυτό του.
Ο τρόπος του ήταν, όπως έλεγε χαρακτηριστικά, όλα να
γίνονται «με πόνο και αγάπη», προς οικοδομή πνευματική και για τη δόξα του
Θεού.
Ολόκληρα βιβλία έχουν γραφεί από ανθρώπους, που
βοηθήθηκαν από τον Άγιο να απαγκιστρωθούν από μαγείες, αποκρυφισμούς και
απωανατολίτικες ινδουιστικές και βουδιστικές πλάνες .
Ο Άγιος, επίσης, γνωρίζοντας το πως εργάζεται ο
πονηρός, ειδικά στην εποχή μας, για να τυλίξει τον κόσμον όλον «σε μια κόλλα
χαρτί» και να επιβάλει παγκοσμίως την εξουσία του Αντιχρίστου, έγραψε στα 1987
με το ίδιο του το χέρι, και έτσι ιδιόγραφο ζήτησε να τυπωθεί, ξεχωριστό
καθοδηγητικό φυλλάδιο με τίτλο «Σημεία των καιρών». Το μήνυμα, που περνά ο
Άγιος και με αυτό το κείμενό του, είναι αγωνιστικό και αισιόδοξο: η νίκη είναι του
Χριστού και αυτών που αγαπούν και ακολουθούν τον Χριστό.
Ο Άγιος Γέροντας χαρακτήριζε, όπως και ο Άγιος
Πορφύριος, τις προτεσταντικές παραφυάδες και ιδιαίτερα τους λεγομένους
Πεντηκοστιανούς ως μεγάλη πλάνη και μεγάλο δαιμόνιο και πολλούς βοήθησε να δούν
αυτή την πραγματικότητα και να φύγουν από εκεί.
Κρυστάλλινη ήταν η θέση του και απέναντι στον
σύγχρονο μεγάλο πειρασμό για την Εκκλησία, που ακούει εις το όνομα
οικουμενισμός και χαρακτηρίζεται από τον άλλον Άγιο της εποχής μας, τον Σέρβο
Ιουστίνο Πόποβιτς ως παναίρεση.
Για το θέμα αυτό, ήδη από το ξεκίνημα σχεδόν του
πειρασμού των συμπροσευχών και των ισοπεδωτικών οικουμενιστικών ανοιγμάτων...
της ουσιαστικής καταργήσεως των ορίων της Εκκλησίας
και της εξομοιώσεώς της με τις ποικιλώνυμες αιρετικές παρασυναγωγές έγραψε
επιστολή, την οποίαν έστειλε προς τον άλλον ομολογητή και αγωνιστή της
Ορθοδόξου πίστεως π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα
Ορθόδοξος Τύπος.
Εκεί με έναν εξαιρετικό συνδυασμό λεπτότητος αλλά
και παρρησίας αναφέρεται στον«... βαθύ [του] πόνον διά την γραμμήν και κοσμικήν
αγάπην δυστυχώς του πατέρα μας κ.κ. Αθηναγόρα. Όπως φαίνεται, αγάπησε μίαν
άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα
μας δεν του κάμνει καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή» 3.
Επισημαίνει στην ίδια επιστολή: «Ας γνωρίζωμεν ότι
δεν υπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, αλλά και πνευματικοί. Επομένως, η μέλλουσα
οργή του Θεού δεν μπορεί να αντιμετωπισθή με συνεταιρισμόν αμαρτωλών (διότι
διπλήν οργήν θα λάβωμεν), αλλά με μετάνοιαν και τήρησιν των εντολών του Κυρίου»
.
Ιδιαίτερα τραγική είναι η διαπίστωση του Αγίου ότι
«... μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν
ούτε ψίχα πνευματική, ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως να ομιλούν για αγάπη και
ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν τον έχουν
αγαπήσει» .
Και σε άλλο σημείο: «Ας ευχηθούμε να δώση ο Θεός τον
φωτισμόν Του σε όλους μας και εις τον Πατριάρχην μας Κον. Αθηναγόραν,... να
πραγματοποιηθή η γαλήνη ανάμεσα στο σκανδαλισμένο ορθόδοξο πλήρωμα, η ειρήνη
και η αγάπη μεταξύ των Ορθοδόξων Ανατολικών Εκκλησιών και κατόπιν ας γίνη
σκέψις διά την ένωσιν μετά των άλλων Ομολογιών, εάν και εφ’ όσον ειλικρινώς
επιθυμούν να ασπαθούν το Ορθόδοξον δόγμα» 6. Σχολιάζοντες τα ανωτέρω επισημαίνουμε
ότι ο Άγιος δεν ονομάζει «Εκκλησίες» τους παπικούς και προτεστάντες, αλλά
«Ομολογίες» και θεωρεί ότι η αληθής μέθοδος ενώσεως είναι μία και απλή: η
μετάνοια και επιστροφή των αιρετικών.
Ο Άγιος, ως θεοφώτιστος, διέκρινε εγκαίρως ότι ο
διαχριστιανικός Οικουμενισμός οδηγεί τελικά και στον διαθρησκειακό Οικουμενισμό
και την Πανθρησκεία:
Γράφει σε άλλο κείμενό του:
«Σήμερα δυστυχώς μπήκε η ευρωπαική ευγένεια και
πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να
προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. “Μία θρησκεία, σου λένε, να υπάρχη”
και τα ισοπεδώνουν όλα. Ήρθαν και σ’ εμένα μερικοί και μου είπαν: “Όσοι
πιστεύουμε στον Χριστό να κάνουμε μία θρησκεία”. “Τώρα είναι σαν να μου λέτε,
τους είπα, χρυσό και μπακίρι, χρυσό τόσα καράτια και τόσα που τα ξεχώρισαν, να
τα μαζέψουμε πάλι και να τα κάνουμε ένα. Είναι σωστό να τα ανακατέψουμε πάλι;
Ρωτήστε έναν χρυσοχόο: Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό;. Έγινε
τόσος αγώνας για να λαμπικάρη το δόγμα.
Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και
απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: "Όχι μόνο με αιρετικό,
αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε.
Πρέπει να βρίσκωνται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι.
Είναι μια παρουσία".
Τι παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική
και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαικό πνεύμα νομίζει ότι και τα
πνευματικά θέματα μπορούν να μπούν στην Κοινή Αγορά...» .
Θα κλείσουμε με ένα απόσπασμα από τη βιογραφία του
Αγίου, που έγραψε ένας από τους πιο κοντινούς του μαθητές, ο Λιβανικής
καταγωγής παπα-Ισαάκ και ολοκλήρωσε μετά την κοίμησή του η συνοδεία του. Γράφει
λοιπόν ο παπα-Ισαάκ, περιγράφοντας την αταλάντευτη στάση του Αγίου στα θέματα
της Ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας:
«Από το Στόμιο είδαμε τον Γέροντα σφοδρό πολέμιο των
αιρέσεων. Στα θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυγκατάβατος.
Έλεγε: “Στην Αλήθεια δεν γίνονται εκπτώσεις. Η
Αλήθεια είναι ο Χριστός”.
Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το
μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, την πληροφορία του αρυόμενος από
την εν καρδία του θεία χάρι. Ο βίος του αποδείκνυε την υπεροχή της Ορθοδοξίας.
Με την διάκρισή του συμβούλευε: “Στους Χριστιανούς
που δεν είναι Ορθόδοξοι, δεν πρέπει να τους λέμε ότι θα πάνε στην κόλαση η ότι
είναι αντίχριστοι αλλά ούτε και ότι θα σωθούν. Διότι μ’ αυτόν τον τρόπο τους
αναπαύουμε ψεύτικα και θα κριθούμε γι’ αυτό. Θα πρέπει να τους βάλουμε την καλή
ανησυχία, να τους πούμε ότι βρίσκονται σε πλάνη”.
Είχε μεγάλη ορθόδοξη ευαισθησία, γι’ αυτό δεν
δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα μη ορθόδοξα. Τόνιζε: “Για να
συμπροσευχηθούμε με κάποιον πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη”. Διέκοπτε τις
σχέσεις του η απέφευγε να δη κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με
ετεροδόξους. Τα “μυστήρια” των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε και συμβούλευε οι
προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία να κατηχούνται καλά, πριν βαπτισθούν.
Για ένα διάστημα είχε διακόψει, μαζί με όλο σχεδόν
το υπόλοιπο Άγιον Όρος, το μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα για
τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο:
“Κάνω προσευχή”, είπε σε κάποιον, “για να κόβη ο Θεός μέρες από μένα και να τις
δίνη στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώση την μετάνοιά του”.
Τους Αντιχαλκηδονίους (μονοφυσίτες) –όπως και όλους
τους αιρετικούς και ετεροθρήσκους– τους θεωρούσε μεν ως πλάσματα Θεού και
αδελφούς μας κατά σάρκα (από τον Αδάμ), αλλά όχι παιδιά του Θεού και αδελφούς
μας και κατά πνεύμα, που θεωρούσε μόνο τους Ορθοδόξους. Όσον αφορά δε τα
εσχάτως υποστηριζόμενα από μονοφυσίτες (και φιλομονοφυσίτες) ο Γέροντας είχε
επισημάνει: “Αυτοί δεν λένε ότι δεν κατάλαβαν τους Αγίους Πατέρες, αλλ’ ότι οι
Άγιοι Πατέρες δεν τους κατάλαβαν. Δηλαδή σαν να έχουν αυτοί δίκαιο και τους
παρεξηγήσανε”. Τέλος χαρακτήρισε ως βλασφημία κατά των Αγίων Πατέρων την
προτεινόμενη κάθαρση των Λειτουργικών βιβλίων από τον χαρακτηρισμό του
αιρετικού για τον Διόσκορο και Σεβήρο.
Είπε:“Τόσοι άγιοι Πατέρες που είχαν θείο φωτισμό και
ήταν σύγχρονοι, δεν τους κατάλαβαν και τους παρεξήγησαν και ερχόμαστε εμείς
μετά από τόσους αιώνες να διορθώσουμε τους Αγίους Πατέρες; Αλλά και το θαύμα
της Αγίας Ευφημίας δεν το υπολογίζουν; Και αυτή παρεξήγησε τον τόμο των
αιρετικών;”»8.
Ας ευχηθούμε να αποτελέσουν οι τόσο ξεκάθαρες και
σύμφωνες με την παράδοση των Αγίων Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων θέσεις
του Αγίου Παισίου οδηγό για όλους μας,
αλλά και ιδιαιτέρως γι’ αυτούς που χειρίζονται από
θέσεως ευθύνης τα θέματα των σχέσεών μας με τους ετεροδόξους.
Ο Γέροντας Παΐσιος για Αθηναγόρα και Οικουμενισμό
[…] Τα πραχθέντα και λεχθέντα υφ’ Υμών, Παναγιώτατε
Δέσποτα, στο Μιλάνο, αναμοχλεύουν στη μνήμη μας τα λόγια του ηγιασμένου
Γέροντος Παισίου του Αγιορείτου, απευθυνομένου προς τον αοίδιμοπρο κάτοχο και
ποδηγέτη Υμών, κυρό Αθηναγόρα.
Γράφει ο Γέρων: «Επειδή βλέπω τον μεγάλο σάλο εις
την Εκκλησίαν μας, εξ αιτίας των διαφόρων φιλενωτικών κινήσεων και των επαφών
του Πατριάρχου (Αθηναγόρα) μετά του Πάπα, επόνεσα κι εγώ σαν τέκνον Της και
εθεώρησα καλόν, εκτός από τις προσευχές μου, να στείλω κι ένα μικρόκομματάκι
κλωστή (που έχω σαν φτωχός Μοναχός), διά να χρησιμοποιηθεί κι αυτό, έστω για
μία βελονιά, διά το πολυκομματιασμένοφόρεμα της Μητέρας μας...
Φαντάζομαι ότι θα με καταλάβουν όλοι, ότι τα
γραφόμενά μου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας βαθύς μου πόνος διά την γραμμήν
και κοσμικήν αγάπην δυστυχώς του πατέρα μας κ. Αθηναγόρα.
Όπως φαίνεται, αγάπησε μιάν άλλην γυναίκα μοντέρνα,
που λέγεται Παπική «Εκκλησία», διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν τούκάμνει
καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή. Αυτή η αγάπη, που ακούσθηκε από την
Πόλι, βρήκε απήχησι σε πολλά παιδιά του, που την ζούν εις τας πόλεις. Άλλωστε
αυτό είναι και το πνεύμα της εποχής μας: η οικογένεια να χάση το ιερό νόημά
της, που ως σκοπόν έχουν την διάλυσιν και όχι την ένωσιν (sic).
Με μία τέτοια περίπου κοσμική αγάπη και ο Πατριάρχης
μας φθάνει στη Ρώμη. Ενώ θα έπρεπε να δείξη αγάπη πρώτα σε μας τα παιδιά τουκαί
στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός, δυστυχώς, έστειλε την αγάπη του πολύ μακριά. Το
αποτέλεσμα ήταν να αναπαύσει μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμο
και έχουν την κοσμικήν αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση, όμως, όλους εμάς, τα
τέκνα της Ορθοδοξίας, μικρά και μεγάλα, που έχουν φόβο Θεού.
Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει,
δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για
αγάπη και ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δένΤόν
έχουν αγαπήσει».
ΓΕΡΩΝ ΠΑÏΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, «Ἄγνωστη ἐπιστολή
πόνου κατά οἰκουμενιστῶν καί φιλενωτικῶν», Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους
23‐1‐1969, Θεοδρομία ΙΒ 3 (Ἰούλιος‐Σεπτέμβριος 2010), 420‐423.
Ο Όσιος Παίσιος για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο
Ο κ. Βαρθολομαίος επισκέφθηκε το Άγιον Όρος αμέσως
μετά την εκλογή και ενθρόνισή του ως Οικουμενικού Πατριάρχου, δηλαδή λίγο μετά
τις 22-10-1991. Λέγεται ότι τότε ο Όσιος Παισιος είπε ότι : «Ο Θεός μας έδωσε
αυτά τα δύσκολα χρόνια τον καλύτερο Πατριάρχη»12. Επίσης, υπάρχει ένα βίντεο
από την επίσκεψη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου
Όρους στις 07-11-1992, όπου φαίνεται ότι ο τότε μοναχός Παίσιος ασπάζεται τον
Πατριάρχη Βαρθολομαίο13. Επίσης, λέγεται ότι τον Μάιο του 1994 ο Όσιος Παισιος
είπε ότι «ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι ο,τι καλύτερο έδωσε ο Θεός στην
Ορθοδοξία τα τελευταία χρόνια»14. Τέλος, κυκλοφορεί και μία φωτογραφία του
Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Όσιο Παισιο, που πολλοί λέγουν ότι είναι
φωτομοντάζ.(περισσότερα σχόλια στην συνέχεια).
Θαυμαστή εμφάνιση του αγίου Πορφυρίου σε πιστή του πατρίου
ημερολογίου
Μαρτυρία της κ. Μαρίας Κουντούρη: ΠΗΓΗ. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
"Καλό απόγευμα, φίλοι μου. Ακολουθώ το Πάτριο
Ημερολόγιο. Το 2014 βρισκόμουν σε προσκυνηματικό ταξίδι στους Αγίους Τόπους.
Είχαμε πάει στη Βηθλεέμ, στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου· οι
γυναίκες είμασταν έξω από την πύλη του μοναστηριού, γιατί είναι άβατο το
μοναστήρι.
Είδαμε έναν γέροντα που ερχόταν κοντά μας. Πιάναμε
το χέρι του να το ασπαστούμε, και με τρόπο το γύριζε και ασπαζόταν το δικό μας·
η δεύτερη κίνησή του ήταν να πιάσει τον ώμο μας και να μας φιλήσει
σταυρωτά.
Είχαμε μουδιάσει όλες γιατί αυτός ο γέροντας,
μεγάλος σε ηλικία, φορούσε πλεκτό σκουφάκι, είχε γαλανά μάτια, λευκό δέρμα που
έλαμπε. Κι εγώ προσωπικά όταν με αγκάλιασε, με τον τρόπο που ανέφερα πιο πάνω,
ο γέροντας αυτός μοσχοβολούσε, το πρόσωπό του έλαμπε· από καλοσύνη, από
αγιότητα, δεν ξέρω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μα ποτέ το πρόσωπο αυτό, που με
έκανε να νιώσω γαλήνη και δέος. Μετά, αφού μας ασπάστηκε όλες, μπήκε μέσα στο
μοναστήρι.
Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, μία φίλη, συζητώντας
διάφορα πνευματικά θέματα, μου έδωσε μία πλαστικοποιημένη φωτογραφία .Όταν την
είδα ξαφνιάστηκα. Της λέω: "Αυτόν τον γέροντα, τον συναντήσαμε στην
Βηθλεέμ, μοσχοβολούσε και έλαμπε". Μου λέει η φίλη μου: "Τι είναι
αυτό που λες; Ο Γέροντας αυτός έχει κοιμηθεί το 1991, είναι ο Άγιος
Πορφύριος"...
Η ανακομιδή των λειψάνων του Οσίου
Πορφυρίου
Μυστικά ήθελε, από μεγίστη ταπείνωση, να γίνει η
κηδεία του ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος, μυστικά ήθελε να είναι και τα λείψανά
του, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Πράγματι η κηδεία του έγινε μυστικά, με λίγους
πατέρες που τον διακονούσαν εκεί στα ασκητικά Καυσοκαλύβια (στο κάτω, νότιο
μέρος) του Αγίου Όρους στις 2 Δεκεμβρίου 1991 μ.Χ. (νέο), βάζοντάς τον σε έναν
απλό καλογερικό τάφο, που κοσμούσαν λίγες πέτρες και ένας ξύλινος σταυρός…
Η ανακομιδή μάλιστα φέρεται να έγινε έναν μήνα πριν
συμπληρωθούν τα τρία χρόνια, στις 3 Νοεμβρίου 1994 μ.Χ., (ημέρα ανακομιδής των
λειψάνων του Αγίου Γεωργίου) ώστε να επιτευχθεί η μυστικότητα. Σύμφωνα δε με
κάποιες μαρτυρίες, τα ιερά λείψανα του Οσίου Πορφυρίου έχουν πια ταφεί σε
απόρρητο μέρος στο παρακείμενο δάσος των Καυσοκαλυβίων, σε τόπο που μόνο ένας –
δυο πατέρες γνωρίζουν!
Τα άφθαρτα χέρια
Όπως ομολογεί εδώ και χρόνια, ένας από τους μοναχούς
που ήταν συνεχώς δίπλα του στις τελευταίες του ώρες, ο Γέροντας Ακάκιος ο
Καυσοκαλυβίτης, τα χέρια του Αγίου Πορφυρίου βγήκαν παντελώς άφθαρτα από τον
τάφο! Γιατί με αυτά τα χέρια ευλογούσε! Με αυτά τα χέρια θεράπευε! Με αυτά τα
χέρια έδινε τους θησαυρούς της αγάπης και της παρηγοριάς του, “ανασταίνοντας”
την ζωή των ανθρώπων!
Ο Όσιος Πορφύριος για τους Πατριάρχες
Δημήτριο και Βαρθολομαίο
Στο βιβλίο με τίτλο «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες», τόμος Β΄, έκδοση Αγιοπαυλίτικου Ιερού Κελλίου Αγίων Θεοδώρων, Άγιον
Όρος 2018, στη σελίδα 145, διαβάζουμε την εξής διήγηση ενός υποτακτικού του
Οσίου Πορφυρίου :
«Λίγους μήνες πριν την κοίμησή του (του Αγίου
Πορφυρίου), καθόμασταν στο Κελλί και συνομιλούσαμε. Ξαφνικά τίναξε το κεφάλι
προς τα πίσω και συνοφρυώθηκε, λέγοντας :
– Ώωω…!
– Τι έπαθες Γέροντα; Τι έγινε…;
– Τον φάγανε…!!!
– Ποιόν φάγανε;
– Τον Οικουμενικό Πατριάρχη… τον φάγανε οι
Αμερικάνοι! Θέλουνε να βάλουνε δικό τους.
Ο Άγιος το είδε την ίδια στιγμή, που συνέβη. Μετά
ανακοινώθηκε επίσημα η κοίμησή του».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κων/λεως (επί 19 έτη στον
Θρόνο) κ. κ. Δημήτριος κοιμήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1991, σε ηλικία 77 ετών, με
διάγνωση : ‘’οξύ ισχαιμικό επεισόδιο’’. Ακριβώς δύο μήνες πριν την κοίμηση του
Αγίου (2-12-1991).
Ανάλυση της φράσεως του Οσίου Πορφυρίου
: «Τον Οικουμενικό Πατριάρχη… τον φάγανε οι Αμερικάνοι! Θέλουνε να βάλουνε δικό
τους».
Ο Όσιος Πορφύριος, λοιπόν, ενώ σωματικώς βρισκόταν
στο Κελλί του με τον υποτακτικό του, νοερώς, με το διορατικό χάρισμα, που του
δώρισε ο Χριστός, βρισκόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και έβλεπε τι ακριβώς
γινόταν. Η μαρτυρία του Αγίου Πορφυρίου είναι πολύ νευραλγική, διότι μας
πληροφορεί για δύο πράγματα :
Πρώτον, ότι οι
Αμερικάνοι ‘’φάγανε’’, δηλαδή σκοτώσανε, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κυρό
Δημήτριο, αφού του προκάλεσαν οξύ ισχαιμικό επεισόδιο. Είναι γνωστό ότι ο
Πατριάρχης κυρός Δημήτριος προέβη κι αυτός με τη σειρά του σε απαράδεκτα και
αντικανονικά οικουμενιστικά ανοίγματα. Αυτά, όμως, εν σχέσει με τα
οικουμενιστικά ανοίγματα του Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρα ήταν ηπιότερα και
γίνονταν, όχι ιδία βουλή και εκουσία θελήσει του κυρού Δημητρίου, αλλά υπό την
ασφυκτικότατη πίεση του περιβάλλοντός του, στο οποίο εδέσποζαν ο μέγας
οικουμενιστής, συνοδοιπόρος του Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρα, Μητροπολίτης
Χαλκηδόνος κυρός Μελίτων Χατζής, Γέροντας του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος
τότε ως μητροπολίτης Φιλαδελφείας από το 1973 ως το 1990 υπήρξε διευθυντής του
Ιδιαίτερου Γραφείου του Πατριάρχου κυρού Δημητρίου, κατευθύνων ουσιαστικώς τις
κινήσεις του ταπεινού και απλού Πατριάρχου. Ο Πατριάρχης κυρός Δημήτριος με τον
ήπιο χαρακτήρα του κατάφερε να μετριάσει και να δαμάσει τον ήδη καλπάζοντα
Οικουμενισμό του Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρα. Αυτός, λοιπόν, ήταν ο κύριος
λόγος, που οι Αμερικανοί τον ‘’φάγανε’’.
Δεύτερον,
– που είναι και το σημαντικότερο – ότι οι Αμερικάνοι ήθελαν μετά τον Δημήτριο
να βάλουν δικό τους Πατριάρχη. Είκοσι μόλις μέρες μετά την κοίμηση του κυρού
Δημητρίου στις 2-10-1991, Οικουμενικός Πατριάρχης έγινε ο κ. Βαρθολομαίος στις
22-10-1991. Άρα, σύμφωνα με τον Όσιο Πορφύριο, οι Αμερικάνοι βάλανε δικό τους
Πατριάρχη, δηλαδή τον Βαρθολομαίο. Με πόνο και θλίψη διαπιστώνουμε ότι δυστυχώς
ο μεν κ. Βαρθολομαίος είναι ο Πατριάρχης των Αμερικάνων, ο Αμερικανικός
Πατριάρχης, ο Αμερικανοκίνητος Πατριάρχης, ο εκλεκτός της Αμερικής στο πάλαι
ποτέ περίπυστο Φανάρι, που μέχρι τον 19ο αι. αποτελούσε την κοιτίδα της
Ορθοδοξίας, το δε Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει μεταλλαχθεί σε Αμερικανικό
προτεκτοράτο.
(πηγή:katanixi.gr)
Ο Όσιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης για τον Πατριάρχη
Βαρθολομαίο
Στο βιβλίο του κ. Στυλιανού Γ. Παπαδόπουλου με τίτλο
«Ο μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης», έκδοση Πατέρων της Ι. Μ. Οσίου Δαβίδ του
Γέροντος, γράφονται τα κάτωθι:
«Ο τότε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Βαρθολομαίος στις
2 Οκτώβρη 1989 λειτούργησε στη Μονή του Οσίου Δαβίδ του Γέροντος. Χάρηκε
ιδιαίτερα ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης και του «προφήτεψε» με βεβαιότητα, όταν
ακόμη ο Πατριάρχης Δημήτριος δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα υγείας :
– «Εσύ θα γίνεις Πατριάρχης! Θα ποιμάνεις την
Εκκλησία του Χριστού, και σου εύχομαι, σαν Πατριάρχης, να επισκεφτείς το
μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ».
Σε δύο χρόνια γεννήθηκε πρόβλημα νέου Πατριάρχη. Ο
ταπεινός Δημήτριος είχε κοιμηθεί. Τον Οκτώβριο του 1991, ο Γέροντας Ιάκωβος
ρώτησε τον π. Π. κι έμαθε ότι πολλά, για την εκλογή, εξαρτώνται από το αν η
τουρκική κυβέρνηση θ’ αφαιρέσει ονόματα συνοδικών μητροπολιτών από τον κατάλογο
υποψηφίων.
Τότε κατέβηκε στο ναό και προσευχήθηκε στον όσιο
Δαβίδ. Βγήκε και είπε στον π. Π. :
– «Εγώ, πάτερ μου, έκανα προσευχή στον Όσιο και του
είπα : εσύ, άγιε Δαβίδ, μ’ άκουσες σε όσα έχω ζητήσει. Δεν ξέρω τι θα κάνεις,
πήγαινε στην Τουρκία και μπέρδεψε τους Τούρκους και τα χαρτιά τους. Και
φρόντισε να βγεί ο πατήρ Βαρθολομαίος Πατριάρχης»!
Αργότερα, όταν του ανακοίνωσαν ότι εξελέγη Πατριάρχης
ο Βαρθολομαίος, έλαμψε από χαρά, σηκώθηκε όρθιος, έκανε το Σταυρό του και είπε
τρεις φορές «Δόξα σοι ο Θεός»!
Επί των ανωτέρω έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής :
Οι ανωτέρω δηλώσεις των Οσίων Παισίου και Ιακώβου
έγιναν την περίοδο από το 1989 έως το 1994. Αυτή την περίοδο ο κ. Βαρθολομαίος,
ως Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και νέος Οικουμενικός Πατριάρχης, είχε ήδη
πραγματοποιήσει τα πρώτα του βήματα προς τον Οικουμενισμό, τα οποία εν
συγκρίσει με τα εν έργω και λόγω αλματώδη οικουμενιστικά βήματα (παρουσία Παπών
στις θρονικές εορτές, συμπροσευχές με αιρετικούς και αλλοθρήκους,
οικουμενιστικοί διάλογοι, υπογραφή κοινών κειμένων, ψευδοσύνοδος Κρήτης,
Ουκρανικό ζήτημα), που πραγματοποίησε από τότε μέχρι σήμερα, μπορούν να
θεωρηθούν ως νηπιακά και μικρού βεληνεκούς. Φαίνεται ότι πιθανόν οι Όσιοι,
επειδή ασχολούνταν περισσότερο με τα μοναχικά τους καθήκοντα, να μην γνώριζαν
λεπτομερειακώς την μέχρι τότε πορεία του κ. Βαρθολομαίου και από την μεγάλη
τους αγάπη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ορθοδοξία να διετύπωσαν τα
ανωτέρω. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμη και οι Άγιοι, που όσο ζούσαν επί γης
δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως Αγίους, δεν κατέχουν το αλάθητο, αλλά
αντιθέτως σε αρκετές εκτιμήσεις τους, ως άνθρωποι, έπεσαν έξω και έσφαλαν,
χωρίς βεβαίως αυτό να μειώνει καθόλου την αγιότητά τους. Είμαστε πεπεισμένοι
ότι, εάν οι Όσιοι Παίσιος και Ιάκωβος ζούσαν σήμερα και έβλεπαν τα μέχρι της
σήμερον οικουμενιστικά έργα και τις ημέρες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου,
οπωσδήποτε θα διαφωνούσαν, θα τον ήλεγχαν και θα ανασκεύαζαν τις πρώιμες
τοποθετήσεις τους. Άλλωστε, η όλη πρακτική του βίου αυτών των συγχρόνων Αγίων
μαρτυρεί περί της εμμονής στην αποκλειστικότητα και μοναδικότητα της Ορθοδόξου
Εκκλησίας ως κιβωτού σωτηρίας, της αποφυγής των συμπροσευχών με αιρετικούς και
αλλοθρήσκους, της μη αναγνωρίσεως των αιρέσεων ως Εκκλησιών και των αιρετικών
ως εχόντων έγκυρο βάπτισμα, Χάρη, αποστολική διαδοχή, ιερωσύνη και μυστήρια,
γεγονός το οποίο έρχεται σε σφοδρή αντιπαράθεση με το συγκρητιστικό,
διαχριστιανικό, διαθρησκειακό και οικουμενιστικό μοντέλο, το οποίο καλλιεργεί
και αναπτύσσει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Επομένως, θεωρούμε ότι, παρά την φαινομενική
αντίθεση και σύγκρουση των διατυπωθεισών εκτιμήσεων περί του Πατριάρχου
Βαρθολομαίου ανάμεσα στον Όσιο Πορφύριο, η μαρτυρία του οποίου τυγχάνει πιο
αξιόπιστη, και τους Οσίους Παίσιο και Ιάκωβο, ουσιαστικά υπάρχει συμφωνία
ανάμεσά του, η οποία πηγάζει από το κοινό Ορθόδοξο φρόνημά τους, τους
αντιαιρετικούς αγώνες τους και την απορριπτική στάση τους έναντι του
Οικουμενισμού.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ………
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου