ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΓΙΟΜΑΧΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΩΝ ΓΟΧ ( ΜΕΡΟΣ Β)

visit counter

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερου  Δημητρίου  Αθανασίου (χημικού-βιοχημικού)

Συνεχίζουμε την παρουσίαση Αγίων του ν.η  που μερίδα των ΓΟΧ αμφισβητούν την αγιότητά τους. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με ο,τι αναφέραμε προηγουμένως  τα γνωρίσματα ή κριτήρια των προσώπων, προκειμένου να καταχωρισθούν στα δίπτυχα των αγίων της Εκκλησίας, είναι τα εξής:

α) το Ιερό Βάπτισμα

β) το ορθόδοξο φρόνημα

γ) ο ενάρετος βίος

δ) οι εξαιρετικές υπηρεσίες και η προσφορά στην Εκκλησία

ε) η θαυματουργία

στ) τα Ιερά Λείψανα.

ΟΣΙΟΣ  ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ-

Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (κατά κόσμον Φραγκίσκος Κόττης), από τις Λεύκες της νήσου Πάρου, προσήλθε στο Άγιον Όρος για να μονάσει το 1921, σε ηλικία 24 ετών. Τότε, στο Άγιον Όρος, όλοι οι Πατέρες ήταν ενωμένοι και αγαπημένοι και δεν υπήρχε ο λεγόμενος «ζηλωτισμός», ο οποίος δημιουργήθηκε με τη διόρθωση του Ιουλιανού Ημερολογίου το 1923 .

Ο Άγιος Ιωσήφ με τους γέροντές του και με τον πατέρα Αρσένιο, τον συνασκητή του, εντάχθηκαν στη χορεία των λεγόμενων «ζηλωτών» Πατέρων, οι οποίοι δεν μνημόνευαν το όνομα του Πατριάρχη στις ακολουθίες και δεν είχαν επικοινωνία με τις Μονές του Αγίου Όρους που εξακολουθούσαν να τον μνημονεύουν κανονικά. Μετά το 1935, που οι λεγόμενοι «παλαιοημερολογίτες» της Ελλάδος απέκτησαν «Ιεραρχία», ο Άγιος Ιωσήφ εντάχθηκε στην ομάδα των λεγόμενων «Ματθαιικών» συμμετέχοντας στην γραπτή αποκήρυξη των Αρχιερέων.

Όταν μάλιστα κάποιοι καλοί Ζηλωτές Πατέρες της μετριοπαθούς γραμμής προσπάθησαν να μεταπείσουν τον Γέροντα Ιωσήφ για την στάση του εκείνη, αυτός τους απεδίωξε με ταραχή. Όμως, την νύχτα εκείνη στην συνηθισμένη προσευχητική αγρυπνία του  δεν μπορούσε να προσευχηθεί καθαρά. Και όταν τον πήρε ο ύπνος,  είδε ότι βρισκόταν σε ένα μικρό βράχο μέσα στην άγρια θάλασσα  και η ακτή, ένα μεγάλο βουνό, φαινόταν να βρίσκεται σε απόσταση. Τότε τον κατέλαβε μεγάλη αγωνία και προσπαθούσε να βρει  τρόπο να πλησιάσει στην ακτή και να πηδήσει σε αυτήν για να  γλυτώσει από τον προφανή κίνδυνο. Ώσπου τελικά συνέβη αυτό  προς μεγάλη του ανακούφιση. Τούτο όμως το θεώρησε ως «σημείον» ότι δεν βάδιζε σωστά. Ο δε π. Εφραίμ προσευχόμενος για  το ίδιο θέμα, άκουσε –κατά βεβαίωσή του- φωνή που του έλεγε:

«Εν τω προσώπω του Φλωρίνης απεκήρυξες όλην την Εκκλησίαν». Το συμπέρασμά τους ήταν ότι ακολούθησαν εσφαλμένη πορεία  και ότι η ομολογιακή στάση και τοποθέτηση του Αγίου Πρώην  Φλωρίνης Χρυσοστόμου ήταν εκκλησιαστική και θεάρεστη, και  όχι βεβαίως σχισματική και εξωεκκλησιαστική.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Από το βιβλίο - Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ (1897-1959)- (Γέροντος Εφραίμ Φιλοθείτου).   Έκδοσις ιεράς μονής Αγίου Αντωνίου Αριζόνας USA 2008 ) πληροφορούμαστε τα εξής:

«Ο όσιος Ιωσήφ ο ησυχαστής ήταν ματθαιίτης, μετά φλωρινικός λόγω των ματθαιικών χειροτονιών του 1948, και το 1950 λόγω της εγκυκλίου που έβγαλε ο πρ. φλωρίνης έφυγε και από αυτόν και εκκλησιαζόταν στο κυριακό της Αγίας Αννης το οποίο δεν μνημόνευε τον πατριάρχη εκείνη την περίοδο.

Η  αλλαγή στην στάση των Γερόντων έναντι του πρώην Φλωρίνης και της Εκκλησίας του Παλαιού Ημερολογίου έγινε εξ αιτίας του ότι τον Μάιο του 1950 υπεγράφη η γνωστή Εγκύκλιος περί ακυρότητος Μυστηρίων των Νεοημερολογιτών και περί Μυρώσεώς τους σε περίπτωση προσχωρήσεως στο Παλαιό..

Ο Γέροντας δεν είχε πανεπιστημιακό πτυχίο διανοητικής θεολογίας. Ήταν όμως πραγματικά θεοδίδακτος και ως θεόπτης ήταν κάτοχος της πραγματικής θεολογίας. Ποτέ μου δεν τον θυμάμαι να ενήργησε χωρίς να έχει πληροφορία. Σ' αυτό το σημαντικώτατο ζήτημα μας έβαλε όλους μας και κάναμε τριήμερο νηστεία και προσευχή. Για τρεις μέρες δεν φάγαμε τίποτε, μόνο νεράκι ήπιαμε.

Την τρίτη μέρα κλείστηκε ο Γέροντας μέσα στην καλύβα του όλη τη νύκτα κάνοντας δακρύβρεχτη ικευτική προσευχή, κι εμείς απ' έξω τον περιμέναμε σαν τον Μωυσή να βγει και να μας πει τα αποτελέσματα της "συνόδου". Μετά την προσευχή φαίνεται θα είδε αποκαλυπτική οπτασία και βγαίνοντας μας λέει:

- Όσοι πιστοί! Πατέρες, τέρμα. Η πληροφορία είναι να προχωρήσουμε με τα μοναστήρια κι αυτή είναι η αλήθεια! Οι ζηλωταί είναι πλανεμένοι!

Ήταν πράγματι μεγάλη και απότομη η στροφή του Γέροντος, διότι ήταν ζηλωτής και μάλιστα αυστηρός. Μέχρι τότε ήμασταν όλοι ζηλωτές: Ο Γέρο-Αρσένιος, ο πατήρ Ιωσήφ ο νεώτερος, εγώ, ο παπά-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Γέρο-Νικηφόρος και άλλοι... Μία τόσο, λοιπόν, απότομη μεταστροφή του Γέροντος Ιωσήφ στάθηκε <<κεραυνός εν αιθρία>>. Αλλά επειδή ο Γέροντας ουδέποτε υπήρξε φανατικός και ουδέποτε ακολούθησε κάτι με εμπάθεια, κατάλαβε αμέσως πως εκείνο που μας έλεγε είναι η αλήθεια και η Ορθοδοξία.

- Γέροντα, τι είδες;

- Δεν θα σας το πω. Το θέμα τελείωσε. Θα προχωρήσουμε με τα μοναστήρια και θα μνημονεύσουμε τον Πατριάρχη. (σημ: εννοεί τον Αθηναγόρα)

Πετάγεται ο πατήρ Αθανάσιος.

-Εγώ δεν μνημονεύω τον Πατριάρχη. Είναι αιρετικός!

Ο Γέρο-Αρσένιος, πήγε πίσω από τον γέροντα και του λέει:

- Γέροντα, πολλοί πλανήθηκαν ακόμα και μεγάλοι Άγιοι.

- Πάτερ Αρσένιε, αυτός ο δρόμος πάει προς τα εδώ και ο άλλος πάει προς

τα εκεί, όποιον θέλεις διάλεξε ή θα πειθαρχήσεις ή θα πάρεις τον δρόμο

σου. Εγώ θα ακολουθήσω τα μοναστήρια.

-Γέροντα εγώ δυσκολεύομαι.

-Πάτερ Αρσένιε ένα και ένα κάνουν δυο πάρε δρόμο και φύγε!

Αμέσως όλοι κοκαλώσαμε. Μόλις άκουσε έτσι ο π. Αρσένιος λέει στον

γέροντα: Ευλόγησον! Ευλόγησον!

…………………………………………………………………..

Να παρεμβάλλω εδώ, πως σαν πέρασε κάμποσος καιρός, ο Γέροντας μας εκμυστηρεύτηκε το περιεχόμενο της οπτασίας, που τον πληροφόρησε για το θέμα του ημερολογίου:

Προσευχόμενος είδε μια φωτισμένη ωραία Εκκλησία, που είχε μια μικρή έξοδο, όπου απ' αυτήν έβγαιναν όλοι. Στην αυλή όμως μάλωναν και φώναζε ένας πιστός στον άλλον:

- Εγώ είμαι σωστός!

- Εγώ είμαι σωστότερος! φώναζε ο δεύτερος.

- Εμείς είμαστε η Εκκλησία! φώναζε ο τρίτος.

Και μας εξήγησε ο Γέροντας:

 -Αυτό φανερώνει ότι ναι μεν μάλωναν, αλλά ανήκαν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Είχαν κοινό το δόγμα και κοινή την Χάρη, αλλά δεν είχαν ελεύθερο Πνεύμα και αγιασμό , οπότε μάλωναν.  Πως μπορώ να πω εγώ τώρα ότι η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος είναι κακόδοξη και ότι δεν έχει την Χάρη του Θεού; Να τη πω κακόδοξη για το ημερολόγιο και μόνον; Και να πω ότι ο Δεσπότης είναι κολασμένος; Είμαι με το παλιό, αλλά δεν φρονώ όπως φρονούν οι ζηλωτές.

Είναι τον καιρό που υπογράφηκε η βλάσφημη εγκύκλιο του 1950 από τον Χρυσόστομο Καβουρίδη μετά από πιέσεις ακραίων ζηλωτών.

Η εξήγηση της οπτασίας έχει ως εξής: Η ωραία Εκκλησία που είδε ο γέροντας είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Τα πρόσωπα που βγαίνουν, δεν ξέρω τι σημασία έχουν για αυτό δεν θα προσπαθήσω να τα χαρακτηρίσω.

Το σημαντικό κομμάτι είναι το επόμενο, ο γέροντας είδε στον προαύλιο χώρο της Εκκλησίας μάλωναν κάποια άτομα (δεν ξέρουμε πόσα είναι ίσως τρία από τα λεγόμενα του γέροντα), σχετικά με το ποιος είναι ο σωστός, δηλαδή ποιος είναι η Εκκλησία. Αυτό φανερώνει από τα λεγόμενα του γέροντα ότι και οι τρεις ανήκαν στην Εκκλησία μιας και ήταν στο προαύλιό της. Ας προσέξουμε τον αριθμό τρία (αν πράγματι ήσαν τρεις) ίσως να δηλώνει τις παρατάξεις στις οποίες είχε σπάσει η Εκκλησία νέοημερολογίτες, παλαιοημερολογίτες μετριοπαθείς (Φλωρινικοί), παλαιοημερολογίτες ακραίοι (Ματθαϊκοί).

Σύμφωνα με τον γέροντα: Αυτό φανερώνει ότι ναι μεν μάλωναν, αλλά ανήκαν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Είχαν κοινό το δόγμα και κοινή την Χάρη, αλλά δεν είχαν ελεύθερο Πνεύμα και αγιασμό , οπότε μάλωναν.

Αυτό θεωρώ ότι είναι αρκετοί εξήγηση για να αποστομώσει διάφορους ακραίους ημερολογιολάτρες, τόσο στο χώρο του νέου ημερολογίου όσο και στου παλαιού και δείχνει ότι , παρ’ όλες τις αδυναμίες και διαφορές μας ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δεν μας εγκατέλειψε και ποτέ δεν πάψαμε όλοι μαζί να αποτελούμε την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία Του.

Τελικά όμως, ο Γέροντας Ιωσήφ με την Συνοδία του στρέφονται προς τις Μονές  και  απομακρύνονται  από  τους  Ζηλωτές το Φθινόπωρο του έτους εκείνου (1951), διότι τον Οκτώβριο δέχθηκε χειροτονία από τον εφησυχάζοντα στο Άγιον Όρος επίσκοπο Μιλητουπόλεως Ιερόθεο ο υποτακτικός του Γέροντος π. Χαράλαμπος, ο εκ Δράμας καταγόμενος, ακόλουθος του Παλαιού  Ημερολογίου από την εποχή που ήταν λαικός, ο οποίος αργότερα έγινε Ηγούμενος της Μονής Διονυσίου και κοιμήθηκε  σε  γήρας βαθύ το 2001

Άλλα ιστορικά στοιχεία για τον όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Η μητέρα του Αγίου Ιωσήφ, καθώς και οι δύο αδελφές του, εκάρησαν μοναχές από παλαιοημερολογίτη ιερέα και εκοιμήθησαν, μονάζοντας κατ’ οίκον με το παλαιό ημερολόγιο.

Η ανιψιά του, Βαρβάρα, κόρη της αδελφής του Εργίνας, εκάρη μοναχή με το όνομα Βρυαίνη στο παλαιοημερολογίτικο Μοναστήρι Κοιμήσεως της Θεοτόκου Θρακομακεδόνων. Τον γέροντά της Παρθένιο Σκουρλή (μετά ταύτα «επίσκοπο Κυκλάδων» του Παλαιού Ημερολογίου) και την Ηγουμένη Ευθυμία σεβόταν υπερβαλλόντως μέχρι το τέλος της ζωής του ο Άγιος. Η Βρυαίνη, μετά ταύτα, έχτισε δικό της μοναστήρι της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης στη Σταμάτα Δροσιάς Αττικής, όπου εκοιμήθη και υπάρχει μέχρι σήμερα και το οποίο ανήκει σε Σύνοδο ΓΟΧ.

Από τους πρώτους υποτακτικούς του γέροντα ήταν ο πατήρ Εφραίμ Καραγιάννης, ο οποίος έγινε ιερεύς (δεν μας είναι γνωστό ποιος τον χειροτόνησε), εκοιμήθη και τάφηκε  στον κόσμο στο μοναστήρι της Μυρτιδιωτίσσης, όπου εφημέρευε. Το 1934 προσήλθε ο νεότερος αδελφός του Αγίου Ιωσήφ, Νικόλαος, ο οποίος εκάρη μοναχός με το όνομα Αθανάσιος.

ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

Το 1935 ο Όσιος Ιωσήφ γνωρίστηκε με τον ιερομόναχο Εφραίμ Κατουνακιώτη εκ της Καλύβης του Αγίου Εφραίμ. Ο πνευματικός αυτός σύνδεσμος ήταν τόσο δυνατός, ώστε ο λεγόμενος παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης -σήμερα Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης- τον θεωρούσε κατ’ εξοχήν διδάσκαλό του στην πνευματική ζωή.

Ο παπα-Εφραίμ χειροτονήθηκε ιερεύς το 1936 από τον Επίσκοπο Κυκλάδων Γερμανό Βαρυκόπουλο, ο οποίος ήταν παλαιοημερολογίτης «αρχιερεύς» και ο οποίος είχε καθαιρεθεί από την επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος μαζί με τους χειροτονήσαντας αυτόν «αρχιερείς». Οι γονείς του όντως χαριτωμένου και Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου έγιναν και οι δύο μοναχοί. Ο μεν πατέρας του, Ιώβ μοναχός, εκάρη στα Κατουνάκια και εκοιμήθη εκεί, όντας με τους ζηλωτές Πατέρες, ενώ η μητέρα του, Μαρία μοναχή, εκάρη στο παλαιοημερολογίτικο Μοναστήρι της Κερατέας, όπου και ετάφη και της οποίας το λείψανο ευωδίασε.

Η χειροτονία εις διάκονον και ιερέα του Αγίου Εφραίμ ήταν η δεύτερη χειροτονία του Κυκλάδων Γερμανού, ενώ τρίτη ήταν αυτή του ιερομονάχου Ανανία εκ της αδελφότητος Αναναίων της Ιεράς Σκήτης Αγίας Άννης. Ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης υπήρξε επί πολλά έτη ο εφημέριος του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού και της συνοδείας του. Ας σημειωθεί ότι τότε στις ερημικές εκείνες περιοχές του Άθωνα σχεδόν όλοι ήταν ζηλωτές. Ο μόνος στα Κατουνάκια που δεν έγινε ποτέ ζηλωτής ήταν ο Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης.

Κάποιοι όμως Πατέρες αμφέβαλλαν για την κανονικότητα της χειροτονίας του, γι’ αυτό κι εκείνος απευθύνθηκε στον προϊστάμενο της κυρίαρχης Μονής Μεγίστης Λαύρας, όπου ανήκε και η Σκήτη της Αγίας Άννης, γέροντα Πλάτωνα, για να πληροφορηθεί τι έπρεπε να κάνει.

Εκείνος απευθύνθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Αθηναγόρας απάντησε σε αυτόν: «Δεχόμεθα τον αδελφόν ως έχει». Τα ανωτέρα διηγούνταν ο ίδιος ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

-----------------------------------------------------------------------------

 

Ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης δια το δυσώδες του Οικουμενισμού

 Η στάση συγχρόνων Αγίων μας αποτελεί φρένο στον κατήφορο των οικουμενιστικών ατοπημάτων. Είναι άξια αναφοράς για παράδειγμα, η στάση του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη για τον Οικουμενισμό, μια στάση που δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι, ήταν απλά ως μια γνώμη του Οσίου αυτού για το θέμα τούτο, αλλά ήταν αποτέλεσμα πληροφορίας μετά από θερμή προσευχή.  Και φυσικά όσο και να αποφεύγουν να αναφέρονται σ’ αυτό το γεγονός, δεν αποτολμάται η αμφισβήτησή του.

 Σε βίντεο που προβλήθηκε από τον διαδικτυακό ιστότοπο pemptousia.gr, με τίτλο ‘’Βιώματα από τον Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη’’, ο ιατρός κ. Βασίλειος Φωτιάδης καταθέτει μια συγκλονιστική μαρτυρία’’.  Αυτή η μαρτυρία δόθηκε κατά τη συζήτηση που έγινε ‘’στο πλαίσιο ομιλίας που πραγματοποιήθηκε με θέμα : «Ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης 1912-1998» στο Πνευματικό Κέντρο του Ι. Ναού Παναγίας Λαοδηγήτριας στη Θεσσαλονίκη 23 Απριλίου 2017’’ (όπως αναφέρει η ιστοσελίδα αυτή).

 Στο εν λόγω βίντεο ο ιατρός κ. Βασίλειος Φωτιάδης αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:  ‘’Σ’ ένα πανηγύρι στη Μικρά Αγία Άννα, ήταν ένας διανοούμενος, της Εκκλησίας θα λέγαμε, όχι κληρικός, ο οποίος πρωτοστατούσε για τον Οικουμενισμό.  Είχε κάποιες θέσεις ή απόψεις, έλεγε στον Γέροντα Γεράσιμο «θέλω να πάω στον παπά Εφραίμ, αλλά δεν δέχεται.  Του υπέδειξε ο Γέροντας Γεράσιμος να ακολουθήσει τον γιατρό και θα ανοίξει κι η πόρτα.  Τον είδε ο παππά Εφραίμ και του είπε «Γέροντα πρέπει να προσέξουμε αυτό, πρέπει να προσέξουμε εκείνο.  Παρών εγώ.  Σε κάποια φάση λέει (ο Γέροντας) «Δεν ακούω καλά.  Έλα πιο κοντά να μου το πεις και πλησίασε».  «Φύγε αυτή τη στιγμή από δω γρήγορα».  Σοκαρίστηκε αυτός, έπαθα κι εγώ.  «Αυτή τη στιγμή που σου λέω.  Αυτά που θέλεις, αυτές οι δοξασίες είναι πλάνες».  «Μα, λέει Γέροντα».  «Πλάνες…έξω…έξω».  Σοκαρίστηκε ο άνθρωπος, βγήκε έξω, τελείως έξω.  Ρώτησε μετά τον π. Ιωσήφ, τον νυν γέροντα, λέει «δεν μπορώ να κάνω τίποτα, αφού ο Γέροντας…».  «Λέω Γέροντα τι έγινε, δεν αισθάνομαι καλά κι εγώ που τον έφερα…».  «Να σου πω παιδάκι μου», μου λέει, «εγώ παιδάκι μου καταλαβαίνω κι αλλιώς τους ανθρώπους.  Δεν καταλάβαινα τι έλεγε και έκανα μια προσευχή μέσα μου να δω τι γίνεται κι εκείνη τη στιγμή τον πλησίασα να δω τι ανέδιδε».  «Δυσοσμία», μου λέει, «βρωμιά και κατάλαβα ότι όλα αυτά που έχει είναι πλάνες».  Βγήκε έξω και έκλαιγε ο άνθρωπος αυτός και λέει «πιθανόν να κάνω λάθος».   Μπήκε μέσα μετά και  του λέει (ο Γέροντας) «Παιδάκι μου θα χάσεις την ψυχή σου, πρόσεξε καλά».  Και πράγματι μετανόησε.  Και έκανε μια τέτοια θερμή προσευχή γι’ αυτόν τον άνθρωπο εκεί μπροστά που λιώσαμε κι εμείς στην κυριολεξία.  Κι από τότε αυτός ο άνθρωπος διατήρησε μια επικοινωνία με τον Άγιο Εφραίμ’’.

Παρόμοια εμπειρία κατέγραψε και ο καθηγητής κ. Δ. Τσελεγγίδης, όπου ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης κατόπιν προσευχής αισθάνθηκε τη δυσωδία του Οικουμενισμού, αναφέροντας ότι ‘’ο Οικουμενισμός έχει δαιμόνια’’.

 Είναι αλήθεια πως όσοι επιμένουν στη στρέβλωση του Οικουμενισμού, ούτε ακροθιγώς δεν αναφέρονται στην προσευχητική αυτή εμπειρία του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη, που μετά από θερμή προσευχή, του φανερώθηκε το δυσώδες του Οικουμενισμού.

 

ΣΧΟΛΙΑ

Το ερώτημα όμως παραμένει. Γιατί δεν τους αποδέχονται οι ΓΟΧ ως Αγίους τα πρόσωπα που αναφέραμε;;;Ένα μέρος της απάντησης βρίσκεται σε μια εισήγηση του  Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Χριστιανουπόλεως κ. Γρηγορίου (ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ)

στην Ε´ Πανελλήνια Σύναξη Κληρικών. Γράφει λοιπόν ο Θεοφιλέστατος:

«Ένα άλλο θλιβερό σημείο είναι ότι η κρατούσα Εκκλησία προπαγανδίζει νέα σύγχρονα πρόσωπα των τελευταίων δεκαετιών του περασμένου αιώνα ότι ήταν άγιοι. Αυτό το επιτυγχάνει μέσω ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, εντύπων, βιβλίων και διαδικτύου. Τα πρόσωπα αυτά που προβάλλονται ως «άγια», πράγματι έχουν δείξει στην βιοτή τους ότι είχαν μία πνευματική ζωή που -τολμάμε να πούμε- ότι ήταν και υποδειγματική σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Δεν είναι όμως άγιοι, διότι δεν υπάρχει η ανάδειξη της αγιότητος αυτών από τον Θεό. Ιερά Λείψανα άφθαρτα που να ευωδιάζουν και να θαυματουργούν δεν υπάρχουν. Επίσης σε μερικούς τίθεται θέμα της ορθής πίστεως, διότι το φανερώνει η βιοτή τους. Επομένως γίνεται μία προσπάθεια τον καλό άνθρωπο να τον κάνουν Άγιο. Αυτό είναι εκτροπή από τα της Ορθοδόξου Παραδόσεως και των κριτηρίων αγιότητος».

Αν κατανοούμε σωστά και οι Όσιοι ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, ΠΑΪΣΙΟΣ, Ιωσήφ Ησυχαστής και Εφραίμ Κατουνακιώτης ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ !!!!!!!!!!!!Και ποια είναι η ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ; Να ακολουθήσουν την νοοτροπία και τις πάψεις των ΓΟΧ; Όμως οι αναφερόμενοι Άγιοι κινήθηκαν μακριά από Ζηλωτικές πρακτικές. Ιδιαίτερα οι όσιοι Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Εφραίμ Κατουνακιώτης τους ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΑΝ ΕΠΙΣΗΜΑ και ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, επειδή τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους τον πέρασαν στις ζηλωτικές παρατάξεις Ματθαιϊκων και Φλωρινικών. Παραθέσαμε αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία ότι οι προσναφερθέντες Άγιοι ήταν αντι-οικουμενιστές και αντι-αιρετικόί.Άρα είχαν ορθή πίστη.Όμως επειδή ήταν και άνθρωποι φυσικά θα είχαν υποπέσει σε διάφορα λάθη γιατί ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υπήρξε αγιότητα σε αυτούς; Αυτό το μαρτυρούν τα θαύματα αλλά και η ΚΟΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που τους αποδέχτηκε και τους ανακήρυξε ως Αγίους.

Τώρα αν υπήρχαν φορείς που με διάφορους τρόπους εκμεταλλεύτηκαν τους Αγίους αυτό είναι άλλο θέμα. Εχω μαρτυρία κληρικού που ήταν πολλά χρόνια δίπλα στον Άγιο Παϊσιο και μάλιστα ήταν ένα από τα πρόσωπα που βοήθησε τον Άγιο να φτιάξει τον τάφο του δίπλα στο κελί στην Παναγούδα. Το γιατί τάφηκε εκτός Αγίου όρους είναι ένα θέμα που όποιος το ψάξει εύκολα βρίσκει την εξήγηση. Για τα λείψανα του Αγίου Πορφυρίου έγινε ιδιαίτερος λόγος στην ανακομιδή των λειψάνων του.

Επίσης υπάρχουν ευωδιάζοντα λείψανα τον Οσίων Ιωσήφ του Ησυχαστή και Εφραίμ Κατουνακιώτη.

Από την εκταφή του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή. Ευωδίαζε η κάρα του Γέροντα

Όταν κάναμε την εκταφή του Γέροντος, τρία χρόνια μετά την κοίμησή του, τον βγάλαμε κεχριμπάρι, αυτό είναι σημείο αγιότητος. Όλα τα άγια λείψανά του ήσαν όπως το κεχριμπάρι.

Στην εκταφή, όλοι οι παραδελφοί έλεγαν, εγώ θα πάρω αυτό, εγώ θα πάρω το άλλο κι’ εγώ έλεγα μέσα μου: «Εγώ δεν θα μιλήσω καθόλου, ο,τι μου δώσουν».

Ο πατήρ Αθανάσιος πήρε το χέρι του, λέγοντας:

-Αυτό το χεράκι με έσωσε, με τις μπαταριές που έτρωγα!

Και ενώ όλοι έπαιρναν κάποιο κομμάτι από το άγιο Λείψανό του για ευλογία, εγώ καθόμουν παράμερα. Γυρνάει τότε ο Γερο-Αρσένιος και λέει:

-Την κάρα να την δώσετε στον παπα-Εφραίμ.

-Να ’ναι ευλογημένο. Σ’ ευχαριστώ πολύ.

Άλλος είχε σκοπό να την πάρη, γιατί όλοι της συνοδείας μας είμαστε εκεί. Έτσι δεν έβαλα θέλημα πουθενά και πήρα την κάρα του αγίου Γέροντός μου.

Η κάρα του αγιορείτου γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού (+1959) βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου στην Αριζόνα (περιοχή Φλόρανς) των ΗΠΑ.

Στη Νέα Σκήτη την έβαλα στο παρεκκλήσι δίπλα στο κελλί μου. Στην Ιερά Μονή Φιλοθέου την είχα στο κελί μου και τώρα στην Αριζόνα είναι τοποθετημένη στο παρεκκλήσι του αγίου Παντελεήμονος και ευωδιάζει, από την Νέα Σκήτη μέχρι σήμερα συνεχώς. Και είναι πολύ παράδοξο μυστήριο, ότι όσο περνούν τα χρόνια, ευωδιάζει και περισσότερο.

Και ξεκινώντας είτε την αγρυπνία μου είτε την θεία Λειτουργία είτε οποιαδήποτε διακονία, πηγαίνω βάζω μετάνοια, παίρνω την ευχή του και κάνω υπακοή ακόμα και σήμερα.

Τα λείψανα του αγιασμένου Γέροντος Ιωσήφ, όπου κι’ αν υπάρχουν, παντού ευωδιάζουν και κάνουν θαύματα σε όσους τα προσκυνούν ανάλογα με την πίστη που έχει ο καθένας.

Πάντοτε στην γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κάνουμε πανηγύρι και το απόγευμα της ίδιας ημέρας κάνουμε το μνημόσυνο για τον Γέροντά μας, που τον πιστεύουμε απόλυτα ως σύγχρονο Άγιο.

Κάποτε στη Μονή Φιλοθέου, όταν βγάλαμε την κάρα του από την στολισμένη θήκη της, για να κάνουμε το μνημόσυνο, ευωδίαζε πολύ και μάλιστα μπροστά στο στόμα.

Απορούσαμε γιατί στο στόμα περισσότερο και τότε πετάγεται ένα καλογέρι και μου λέει:

-Γέροντα, ξέρεις γιατί ευωδιάζει απ’ το στόμα; Γιατί έλεγε την ευχή συνέχεια μ’ αυτό.

Πράγματι, είχε δίκιο, αυτή είναι η αλήθεια! Διότι θες η ευχή, που με το στόμα έλεγε, θες τα σωτήρια λόγια του Θεού, που πάντα αυτό το στόμα έβγαζε για την ωφέλεια όλων, θες η παντελής αποφυγή της αργολογίας και της κατακρίσεως, θες τα παιδαγωγικά του λόγια για την τελείωσι των υποτακτικών του, θες το μελίρρυτο ψάλσιμό του, που από τον Θεό έλαβε, όλα από το στόμα του έβγαιναν. Ευλογημένο λοιπόν και τρισευλογημένο. Γι’ αυτό και στην κάρα του το στοματάκι του ευωδιάζει πολύ περισσότερο από κάθε άλλο μέρος της. 

(Πηγή: Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης, Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959).

 

------------------------------------------------------------------------------------------------

Κλείνοντας το αφιέρωμα στον Άγιο Ιωσήφ του Ησυχαστή αναφέρουμε και τα πρόσωπα εκείνα που είχαν πνευματική επικοινωνία με τον Όσιο και βοήθησαν στην ανάκαμψη του Αγιορείτικου μοναχισμού.

Ο πρώτος συνασκητής του Γέροντα Ιωσήφ, ο Γέροντας Αρσένιος, μαζί με τον παπαΧαράλαμπο και την συνοδεία του μετακινήθηκαν το 1967 στο Μπουραζέρι και τελικά, τον Σεπτέμβριο του 1979, ως συνοδεία εικοσιένα μελών στην Ιερά Μονή Διονυσίου, όπου ο παπαΧαράλαμπος έγινε ηγούμενος.

Ο παπα Εφραίμ, τώρα προηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, πήγε με την συνοδεία του το 1967 στο Κελλί του Αγίου Αρτεμίου της Σκήτης της Προβάτας, και το 1973 πλαισιούμενος από την εικοσιεξαμελή συνοδεία του ανέλαβε την ηγουμενία της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, η οποία μετατράπηκε από ιδιόρρυθμη σε κοινοβιακή. Το 1979 δωδεκαμελής ομάδα της διευρυμένης πλέον αδελφότητας της Φιλοθέου εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου. Το 1980 ένα από τα πνευματικά τέκνα του παπαΕφραίμ, ο ήδη μακαριστός Εφραίμ ο νεώτερος, πλαισιούμενος από εικοσαμελή ομάδα της Φιλοθέου, ανέλαβε την ηγουμενία της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου, που επίσης μετατράπηκε σε κοινοβιακή, ενώ το 1981 μια δωδεκαμελής ομάδα επάνδρωσε την Ιερά Μονή Καρακάλλου. Εξάλλου ο προηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου ίδρυσε και καθοδηγεί αρκετά γυναικεία και ανδρικά μοναστήρια στην Ελλάδα, όπως και δεκαοκτώ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τον Καναδά, με κεντρικό το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου της Αριζόνας, όπου και εγκαταβιώνει.

Ο Γέροντας Ιωσήφ, τώρα Βατοπαιδινός, εγκαταστάθηκε το 1975 στο Κουτλουμούσι, ακολούθως στην Κύπρο, από όπου επέστρεψε το 1981 στο Κελλί του Ευαγγελισμού της Καψάλας, για να αναλάβει και να επανδρώσει τελικά με συνοδεία που απαρτιζόταν από εικοσιτρία μέλη την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, η οποία ήταν επίσης ιδιόρρυθμη και είχε φτάσει σε πλήρη σχεδόν διάλυση. Το 1990 η Μονή μετατράπηκε σε κοινοβιακή και εκλέχθηκε ηγούμενος ο Γέροντας Εφραίμ, και ήδη αριθμεί περί τα εκατό μέλη.

Τέλος το έτος 2001 οκταμελής συνοδεία μοναχών με τον πρώην ηγούμενο της Ιεράς Μονής Φιλοθέου Εφραίμ τον νεώτερο εγκαταστάθηκε στην Βατοπαιδινή Σκήτη του Αγίου Ανδρέου στις Καρυές και έχει ήδη εξελιχθεί σε εικοσαμελή αδελφότητα.

Ένα άλλο πνευματικό τέκνο του Γέροντα Ιωσήφ ήταν ο ερημίτης Γεώργιος Βίτκοβιτς . Αυτός έμεινε έξι μήνες μαζί του διδασκόμενος την αδιάλειπτη προσευχή και ακολούθως εγκαταστάθηκε στο Παλαιό Ρωσικό, αλλά επισκεπτόταν τον Γέροντα Ιωσήφ κατά περιόδους και βρέθηκε δίπλα του κατά την κοίμησή του. Ο ερημίτης αυτός προώθησε την παράδοση του διδασκάλου του στον σερβικό μοναχισμό.

Αρκετά τέλος πνευματικά τέκνα και έκγονα του Γέροντα Ιωσήφ ίδρυσαν και καθοδηγούν γυναικεία και ανδρικά μοναστήρια σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος και του εξωτερικού. Υπολογίζεται ότι από την ρίζα του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού προέρχονται άμεσα ή έμμεσα περισσότεροι από χίλιους μοναχοί και μοναχές

(πηγή:  Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγουμένου Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου, Αίσθησις ζωής αθανάτου, Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2005, σ. 79 και 184-185).