ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΉ ΝΙΚΑΙΑ ΤΟΥ 2025

visit counter

(Μια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης των πρακτικών του οικουμενιστικού θεάτρου στην Νικαια  τον  Νοέμβριο του 2025).

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

Εισαγωγικά

Ο,τι γράφεται στην συνέχεια είναι μια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης των γεγονότων που συνέβησαν στην Νίκαια της Βιθυνίας τον Νοέμβριο του 2025. Εννοείται ότι ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΠΛΗΡΩΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΓΕΝΟΜΕΝΑ (συμπροσευχες κ.λ.π). Όμως επειδή ακατήχητα παπαγαλάκια των ΜΜΕ σε συνεργασία με την οικουμενιστική αρθρογραφία των ημερών έγραψαν  και είπαν αντορθόδοξα και παρασέρνουν πολλούς από το ποίμνιο , αναγκαζόμαστε να συντάξουμε το παρακάτω κείμενο σαν απάντηση σε όλα τα «τσογλάνια του Πάπα» (σύμφωνα με την έκφραση του Μακρυγιάννη), που βάλθηκαν να μας αλλάξουν την Ορθόδοξη πίστη. Να ξεκαθαρίσουμε ότι η Σύνοδος στην  Νίκαια του 325 μ.Χ ήταν μια Σύνοδος που διακήρυξε την ενότητα της πίστης σε μια ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ  Εκκλησία και την καταδίκη της αίρεσης, ενώ η Νίκαια του 2025 ήταν μια οικουμενιστική  συνάντηση ουνιτικού τύπου, που επιδίωξε την ενότητα αιρετικών και ορθοδόξων, καταστρατηγώντας πλήρως το ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ 325 μ.Χ.  

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια (325 μ.Χ.)

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια (325 μ.Χ.) είναι θεμέλιο της Ορθόδοξης πίστης, όπου οι Άγιοι Πατέρες διατύπωσαν την ομολογία ότι ο Υιός είναι ὁμοούσιος τῷ Πατρί, θεμελιώνοντας το Σύμβολο της Πίστεως.

Οι Άγιοι Πατέρες τονίζουν ότι η αλήθεια της πίστεως δεν αλλάζει:Ὁ Μ. Ἀθανάσιος γράφει πως «ἡ πίστις τῆς Ἐκκλησίας οὐ μεταβάλλεται», ενώ ο  Ἅγιος Βασίλειος διδάσκει ότι «τὸ φυλάξαι ἀκέραιον τὸ παράδοτον» είναι καθήκον κάθε πιστού.

Η Ιστορία του Συμβόλου της Πίστεως.

Σύμβολο της Πίστεως (ή «Πιστεύω») έχει μια πλούσια ιστορία που συνδέεται άμεσα με τις πρώτες Οικουμενικές Συνόδους και την ανάγκη της Εκκλησίας να οριοθετήσει την αλήθεια της πίστης απέναντι σε αιρετικές διδασκαλίες. 

Η ιστορία του διαμορφώθηκε σε δύο κύριες φάσεις:

1. Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας (325 μ.Χ.)

Το αρχικό Σύμβολο συντάχθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας, με πρωτοβουλία του Αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο κύριος λόγος ήταν η αντιμετώπιση της αίρεσης του Αρείου (Αρειανισμός), ο οποίος αμφισβητούσε τη θεότητα του Ιησού Χριστού, διδάσκοντας ότι ο Υιός είναι δημιούργημα του Πατέρα και όχι ομοούσιος με Αυτόν. 

Αποτέλεσμα: Η Σύνοδος καταδίκασε τον Αρειανισμό και θέσπισε τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου, διακηρύσσοντας ρητά ότι ο Υιός είναι «ομοούσιος τω Πατρί». Δηλαδή το πρώτο μέρος εστίασε στον Πατέρα και τον Υιό, καθορίζοντας το δόγμα της Τριαδικότητας. 

2. Η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (381 μ.Χ.)

Παρά το Σύμβολο της Νίκαιας, οι θεολογικές διαμάχες συνεχίστηκαν. Νέες αιρέσεις, όπως οι Πνευματομάχοι, αμφισβητούσαν τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος. 

Αποτέλεσμα: Η Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης επικύρωσε το Σύμβολο της Νίκαιας και πρόσθεσε τα τελευταία πέντε άρθρα (από το «Πιστεύω εις το Πνεύμα το Άγιον» και μετά), ολοκληρώνοντας τη διδασκαλία για το Άγιο Πνεύμα, την Εκκλησία, το Βάπτισμα, την Ανάσταση και τη μέλλουσα ζωή.

Η τελική μορφή: Αυτό το ολοκληρωμένο κείμενο είναι το «Σύμβολο της Πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως»,

  Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος στην Έφεσο (431 μ.Χ.) διευκρίνισε με ρητό κανόνα ότι απαγορεύεται οποιαδήποτε προσθήκη ή αλλαγή στο κείμενο του Συμβόλου. 

Ωστόσο, αργότερα, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πρόσθεσε τη φράση «και εκ του Υιού» (Filioque) στο άρθρο για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, μια κίνηση που αποτέλεσε μία από τις κύριες θεολογικές αιτίες του Μεγάλου Σχίσματος του 1054 μ.Χ. μεταξύ Ανατολής και Δύσης. 

Η γλώσσα του Συμβόλου της Πίστεως.

Το Σύμβολο της Πίστεως (το «Πιστεύω») γράφτηκε αρχικά στην  Ελληνική γλώσσα.

Αυτό συνέβη επειδή:

1. Η Ελληνική ήταν η επίσημη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας, όπου έλαβαν χώρα και οι δύο Οικουμενικές Σύνοδοι (Νίκαια το 325 μ.Χ. και Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ.).
2. Ήταν η κοινή γλώσσα (Κοινή Ελληνική) του μεγαλύτερου μέρους του χριστιανικού κόσμου εκείνη την εποχή, ιδίως στην Ανατολή, όπου αναπτύχθηκε η πρώιμη χριστιανική θεολογία.
3. Οι θεολογικοί όροι που χρησιμοποιήθηκαν, όπως ο κρίσιμος όρος «ομοούσιος» (homoousios) –που σημαίνει της ίδιας ουσίας–, ήταν ελληνικοί και διατυπώθηκαν για να εκφράσουν με ακρίβεια τα δόγματα της Αγίας Τριάδας και της θεότητας του Χριστού.

Από την ελληνική γλώσσα μεταφράστηκε αργότερα στα λατινικά (Credo) και σε όλες τις άλλες γλώσσες του κόσμου.

Το Σύμβολο της Πίστεως διαβάστηκε στην Νίκαια στ ΑΓΓΛΙΚΑ. Άλλη μία κρυμμένη οικουμενιστική πρακτική.

Το Σύμβολο της Πίστεως διαβάστηκε (ή ψάλθηκε) στα Αγγλικά στη Νίκαια της Βιθυνίας το 2025, που όπως ισχυρίζονται οι Οικουμενιστές , για λόγους  πρακτικότητας, οικουμενικότητας και επικοινωνίας (;;;;;!!!!!!).  Η τελετή ήταν μια οικουμενιστική συνάντηση, με στόχο την ενότητα των χριστιανών, ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.. Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι η  Β΄ Βατικανή Σύνοδος ενθάρρυνε τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας και τη χρήση τοπικών γλωσσών. Η χρήση των Αγγλικών αντανακλά αυτήν την προσέγγιση, καθιστώντας τα ιερά κείμενα πιο προσιτά στους σύγχρονους πιστούs, για την εξυπηρέτηση των οικουμενιστικών πρακτικών. Έτσι βλέπουμε ότι οι Παπικοί έσυραν τους υπόλοιπους να ακολουθήσουν την απόφαση της Β Βατικανής Συνόδου.

Διαφωνούμε πλήρως με την άποψη  ότι η επιλογή των Αγγλικών ήταν μια πρακτική και συμβολική κίνηση που υπογράμμισε τον παγκόσμιο και οικουμενικό χαρακτήρα της ιστορικής συνάντησης στη Νίκαια, 1700 χρόνια μετά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, όπου υπήρχαν εκπρόσωποι από όλο το παγκόσμιο θρησκευτικό πάζλ των λεγόμενων χριστιανικών ομολογιών.

Υπάρχουν ισχυροί λόγοι για τους οποίους ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ το Σύνολο της Πίστεως αποκλειστικά ή τουλάχιστον πρωτίστως στα Ελληνικά:

• Ιστορική Αυθεντικότητα: Το Σύμβολο συνετάγη στα Ελληνικά στη Νίκαια και την Κωνσταντινούπολη. Η ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα των Πατέρων της Εκκλησίας και η γλώσσα που διατύπωσε τους ακριβείς δογματικούς όρους (π.χ., «ομοούσιος»). Η ανάγνωσή του στην αρχική γλώσσα θα προσέδιδε μεγαλύτερη αυθεντικότητα και ιερότητα στην ιστορική συνάντηση.
• Σεβασμός στην Παράδοση: Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η διατήρηση της λειτουργικής γλώσσας αποτελεί σημαντικό στοιχείο της παράδοσης και της συνέχειας. Ο Πατριάρχης εκπροσωπούσε την παράδοση που διατήρησε το Σύμβολο στην αρχική του μορφή και γλώσσα.
• Συμβολισμός: Η χρήση της ελληνικής γλώσσας στην ίδια τη Νίκαια, 17 αιώνες μετά, θα είχε έναν ισχυρό συμβολισμό επιστροφής στις ρίζες της ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ  Εκκλησίας και στην καταδίκη των παντοειδών αιρέσεων με πρώτο τον Παπισμό.

Αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως από τους Παπικούς

Ποιες Σύνοδοι καθόρισαν το Filioque

Η προσθήκη δεν προήλθε από μία ενιαία Παπική Οικουμενική Σύνοδο, αλλά αναπτύχθηκε σταδιακά στη Δύση:

α/.Γ΄ Σύνοδος του Τολέδο (589 μ.Χ.): Αυτή η τοπική Σύνοδος στην Ισπανία ήταν η πρώτη που πρόσθεσε επίσημα το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, κυρίως για να τονίσει τη θεότητα του Χριστού έναντι του Αρειανισμού.Η πρακτική αυτή διαδόθηκε στη Γαλλία (Φραγκικά βασίλεια) και σε άλλα μέρη της Δύσης μέσω διαφόρων άλλων τοπικών Συνόδων.

β/.Ρώμη (1014 μ.Χ.): Ενώ η διδασκαλία γινόταν αποδεκτή στη Ρώμη, η επίσημη λειτουργική χρήση του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως κατά τη Θεία Λειτουργία στην ίδια τη Ρώμη καθιερώθηκε πολύ αργότερα, μόλις το 1014 μ.Χ., υπό τον Πάπα Βενέδικτο Η΄.

γ/.Σύνοδος της Φλωρεντίας (1431-1449 μ.Χ.): Αυτή η Σύνοδος (αναγνωρισμένη από τους Καθολικούς, όχι τους Ορθοδόξους) επιβεβαίωσε τη θεολογική ορθότητα του Filioque, προσπαθώντας να επιτύχει ένωση με την Ανατολική Εκκλησία.

Σημασία της απαγγελίας του Συμβόλου χωρίς Filioque από τον Πάπα στη Νίκαια 2025

Γράφτηκαν τα εξής: Η κίνηση του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ (και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου) να απαγγείλουν από κοινού το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την προσθήκη του Filioque στη Νίκαια του 2025 έχει τεράστια σημασία:

• Αναγνώριση της Αρχικής Μορφής: Ο Πάπας δήλωσε επίσημα, σε έγγραφο αφιερωμένο στην επέτειο της Α΄ Συνόδου, ότι η Καθολική Εκκλησία αναγνωρίζει το Σύμβολο της Νίκαιας στην αρχική του μορφή, όπως διατυπώθηκε το 325 και ολοκληρώθηκε το 381, δηλαδή χωρίς το Filioque.Δεν έκανε όμως ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ  Β ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ,,που ασχολήθηκε επισταμένως με την ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΝΕΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ και συμπλήρωσε το ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ.(!!!!!!!).
• Σημαντικό Οικουμενικό Βήμα: Η κοινή ανάγνωση σηματοδοτεί μια προσπάθεια υπέρβασης του κύριου δογματικού εμποδίου που διχάζει τις Εκκλησίες εδώ και αιώνες. Είναι μια κίνηση «καλής θέλησης» και σεβασμού προς την Ορθόδοξη παράδοση και τους ρητούς κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων που απαγόρευαν προσθήκες στο Σύμβολο.(!!!!)
• Διάκριση Θεολογίας και Λειτουργικής Πράξης: Η κίνηση αυτή μπορεί να υποδηλώνει μια διάκριση μεταξύ της (δυτικής) θεολογικής ερμηνείας της εκπόρευσης του Αγίου Πνεύματος («και εκ του Υιού») και της απαραβίαστης λειτουργικής διατύπωσης του Συμβόλου της Πίστεως.
• Ελπίδα για Ενότητα: Για πολλούς, αυτή η ιστορική στιγμή είναι ένα ισχυρό μήνυμα ότι η πλήρης κοινωνία μεταξύ Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας είναι εφικτή, ξεκινώντας από την επιστροφή στις κοινές δογματικές ρίζες της ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ  Εκκλησίας. 

ΣΧΟΛΙΟ. Η απαγγελία από τον Πάπα του Συμβόλου της Πίστεως είναι ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ. Για να ίσχυαν τα προηγούμενα έπρεπε ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ  ΑΠΟΚΗΡΥΞΟΥΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ που εισήγαγαν το Filioque, γεγονός που ούτε έγινε ΟΥΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ.

 

Περί των Αμφίων Πάπα και Οικουμενικού Πατριάρχη στην Οικουμενιστική φιέστα

Η σημασία των αμφίων που φόρεσαν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ στη Νίκαια της Βιθυνίας το 2025 ήταν, σύμφωνα με τους διοργανωτές

βαθιά συμβολική και εντασσόταν στο ευρύτερο πλαίσιο της οικουμενικής (καλύτερα οικουμενιστικής)  τους συνάντησης. Τα άμφια αποτέλεσαν οπτική επιβεβαίωση της κοινής τους ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ  αποστολής και της αμοιβαίας αναγνώρισης, ενώ παράλληλα τόνισαν τη διατήρηση των ξεχωριστών παραδόσεων Δυτικών και Ανατολικών..

Το κυριότερο στοιχείο ήταν η αμοιβαία αναγνώριση του εκκλησιαστικού αξιώματος του άλλου μέσω της χρήσης των επίσημων, παραδοσιακών αμφίων.

Κατά τη διάρκεια της κοινής προσευχής και της δοξολογίας, οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν οπτικά την  ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της εγκυρότητα της ιεροσύνης και των μυστηρίων της άλλης πλευράς. Αυτό απηχεί άμεσα τις αποφάσεις της Β΄ Βατικανής Συνόδου που αναγνώρισε την αποστολική διαδοχή της Ορθοδοξίας. Ιδιαίτρα πρέπει να προσέξουμε τα εξής.

• Ενώ ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην Νίκαια είχε ΜΟΝΟ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ (ΧΩΡΙΣ ΠΕΤΡΑΧΗΛΙΟ ΚΑΙ ΩΜΟΦΟΡΙΟ), κατάλοιπο των αυτοκρατορικών Βυζαντινών ενδυμάτων,( τονίζοντας την ιστορική συνέχεια), ο Πάπας είχε το ΠΑΛΛΙΟ. Το παλλίο  είναι  άμφιο γύρω από τους ώμους , το οποίο είναι σύμβολο της παπικής δικαιοδοσίας. Το γεγονός ότι το φορούσε υπογράμμισε τη διατήρηση του ρωμαιοκαθολικού δόγματος του παπικού πρωτείου, το οποίο παραμένει σημείο θεολογικής διαφοράς με την Ορθοδοξία. 
• Τονίζουμε ότι  τα άμφια που φορούσαν οι επίσκοποι στη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ. ήταν πολύ διαφορετικά από τα σημερινά, αλλά η συνέχεια των παραδοσιακών αμφίων ΔΕΝ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕ  συμβόλιζε την επιστροφή στο κοινό εκείνο «λίκνο» της χριστιανικής πίστης.
• Επίσης τα διαφορετικά άμφια  ΑΠΕΔΕΙΞΑΝ  ότι ο οικουμενισμός δεν σημαίνει ομογενοποίηση, αλλά «ενότητα εν τη πολυμορφία».(δηλ.ΟΥΝΙΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΕΝΩΣΗ)

Συνολικά, η επιλογή και ο τρόπος χρήσης των αμφίων στη Νίκαια του 2025 ήταν μια μελετημένη οπτική δήλωση οικουμενισμού.

Κοινά Μηνύματα — Τι ειπώθηκε

Βαρθολομαίος

α/.Στην ομιλία του χαρακτήρισε τη Νίκαια «λίκνο της χριστιανικής πίστεως» και τόνισε πως σήμερα, 1.700 χρόνια μετά, επιστρέφουν εκεί ως προσκυνητές της ίδιας πίστεως και της αλήθειας.

β/.Προέτρεψε τους πιστούς να «αφουγκραστούν όλες τις φωνές των πιστών για ενότητα».

γ/.Είπε ότι το Σύμβολο της Πίστεως της Νικαίας — το «Πιστεύω» που συντάχθηκε στην Α’ Σύνοδο — δεν είναι «σύμβολο του ελάχιστου», αλλά «σύμβολο του συνόλου», δηλαδή της καθολικής χριστιανικής αλήθειας.

δ/.Τόνισε πως δεν βρίσκονται εκεί απλώς για να τιμήσουν το παρελθόν, αλλά «για να δώσουμε ζωντανή μαρτυρία της ίδιας πίστεως που εξέφρασαν οι Πατέρες της Νίκαιας».

Λέων ΙΔ΄ (Πάπας Ρώμης)

α/.Ο Πάπας επεσήμανε τη σημασία της επιστροφής «στο λίκνο της χριστιανικής πίστεως» — ως συμβολική κίνηση ενότητας.

β/.Σημείωσε πως το μήνυμα της Συνόδου της Νικαίας, με την ομολογία του «ομοούσιου του Πατρός και του Υιού», αποτελεί κοινό κτήμα όλων των χριστιανών — και ως τέτοιο μπορεί να λειτουργήσει ως βάση διαλόγου και συμφιλίωσης.

γ/.Κάλεσε να «ξεπεράσουμε το σκάνδαλο των διαιρέσεων» που χώρισαν τις Εκκλησίες, και να εργασθούμε για ενότητα, με αίσθημα ελπίδας και κοινής πίστης.

δ/.Στο πλαίσιο αυτό, μαζί με τον Πατριάρχη απέδωσαν κοινή τιμή στην κληρονομιά της Α’ Οικουμενικής Συνόδου — άπαντες απήγγειλαν το «Πιστεύω» μαζί.

Τι υποδηλώνουν τα μηνύματα

• Αναγνώριση κοινής πίστεως: (ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ)
• Θεολογική και συμβολική χειρονομία: Η κοινή παρουσία στο χώρο της Συνόδου, η κοινή απόδοση τιμής και η από κοινού απαγγελία του «Πιστεύω» σηματοδοτούν μια θετική διάθεση σε σχέση με τον διάλογο και την ενότητα.(Διπλωματική οικουμενιστική πρακτική)
• Πρόσκληση σε ενότητα και συμφιλίωση: Τα μηνύματα δεν περιορίζονται στον συμβολισμό, αλλά περιλαμβάνουν και κάλεσμα για υπέρβαση των διαιρέσεων — με διάθεση διαλόγου και συνδημόσιας μαρτυρίας πίστεως(Ποιας ΠΊΣΤΕΩΣ;;)).

Τα μηνύματα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στη Νίκαια περιέχουν σαφή οικουμενιστικά στοιχεία. Ο οικουμενισμός, στην εκκλησιαστική του διάσταση, αναφέρεται στις προσπάθειες για την αποκατάσταση της χριστιανικής ενότητας, κάτι που αποτέλεσε τον κεντρικό πυρήνα των μηνυμάτων τους.

Τα κυριότερα οικουμενιστικά στοιχεία είναι:

Κάλεσμα για Ενότητα: Και οι δύο προκαθήμενοι απηύθυναν κοινό κάλεσμα για την αναγκαιότητα της χριστιανικής ενότητας, τονίζοντας την ανάγκη να ξεπεραστούν τα «σκάνδαλα της διαιρέσεως», χωρίς να μας πούνε ποια είναι αυτά.

Κοινή Δήλωση: Υπέγραψαν κοινή δήλωση στην οποία επιβεβαιώνεται η κοινή τους πίστη στο Σύμβολο της Νίκαιας (το Πιστεύω), το οποίο διαμορφώθηκε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο του 325 μ.Χ.. Αυτή η κοινή αναγνώριση του θεμελιώδους αυτού κειμένου αποτελεί σημαντική κίνηση, ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΟΠΩΣ ΓΡΑΨΑΜΕ)

Συνεργασία και Διάλογος: Τα μηνύματα υπογράμμισαν τη δέσμευσή τους να συνεχίσουν τον διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ των δύο Εκκλησιών, ακούγοντας τις φωνές των πιστών και επιδιώκοντας την πλήρη κοινωνία.

Συμβολισμός του Τόπου: Η επιλογή της Νίκαιας ως τόπου συνάντησης, εκεί όπου οι Χριστιανοί ήταν ενωμένοι, λειτούργησε ως ισχυρό σύμβολο για την επιστροφή στις κοινές ρίζες και την υπέρβαση των ιστορικών διαχωρισμών.

Παγκόσμια Αδελφοσύνη: Ο Πάπας Λέων, ειδικότερα, μίλησε για την παγκόσμια αδελφοσύνη μεταξύ όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκείας, απορρίπτοντας τη χρήση της θρησκείας για τη δικαιολόγηση βίας, κάτι που αποτελεί ευρύτερο οικουμενιστικό και διαθρησκειακό μήνυμα.

Συνολικά, τα μηνύματα αυτά ερμηνεύονται από τα μέσα ενημέρωσης και τους αναλυτές ως «οικουμενικά-οικουμενιστικά  μηνύματα» υπέρ της συμφιλίωσης, της ειρήνης και της αγάπης, με σαφή στόχευση στην περαιτέρω σύγκλιση των δύο μεγάλων χριστιανικών δογμάτων.

 

---

Πως φανερώθηκαν οι Αποφάσεις της Β Βατικανής Συνόδου στην Νίκαια το 2025

Οι αποφάσεις και το πνεύμα της Β΄ Βατικανής Συνόδου φανερώθηκαν στη Νίκαια της Βιθυνίας (το 2025) με τον πλέον  χειροπιαστό και συμβολικό τρόπο, καθώς η συνάντηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ ήταν μια άμεση εφαρμογή της οικουμενικής προσέγγισης που εγκαινίασε η Σύνοδος.

Συγκεκριμένα, το πνεύμα της Β΄ Βατικανής Συνόδου εκφράστηκε με τους εξής τρόπους:

1. Η Συνάντηση ως Πράξη «Διαλόγου της Αγάπης»

Η ίδια η πραγματοποίηση της συνάντησης και του κοινού προσκυνήματος είναι η επιτομή του «διαλόγου της αγάπης» (dialogue of charity), τον οποίο προώθησε η Β΄ Βατικανή Σύνοδος. Αντί για απομόνωση και αμοιβαίες καταδίκες (όπως συνέβαινε πριν τη Σύνοδο), οι δύο προκαθήμενοι συναντήθηκαν ως «αδελφοί» με αμοιβαίο σεβασμό, ακριβώς όπως προέβλεπε το διάταγμα Unitatis Redintegratio.

2. Αναγνώριση Κοινού Θεμελίου Πίστης

Η κοινή δήλωση που υπογράφηκε, η οποία αναγνωρίζει το Σύμβολο της Νίκαιας ως κοινό θεμέλιο πίστης, είναι ευθυγραμμισμένη με τη θέση της Β΄ Βατικανής Συνόδου: αναγνωρίζει τα «στοιχεία αγιασμού και αλήθειας» που υπάρχουν και στις δύο Εκκλησίες. Η Σύνοδος αναγνώρισε την εγκυρότητα της Ορθόδοξης πίστης και μυστηρίων, και η δήλωση της Νίκαιας το επιβεβαίωσε στην πράξη.

3. Σεβασμός στην Ανατολική Παράδοση

Η επιλογή της Νίκαιας, μιας αρχαίας έδρας της Ανατολικής Εκκλησίας, και η κοινή προσευχή με σεβασμό στα τυπικά της Ορθόδοξης παράδοσης (όπως φαίνεται στις αναφορές για τη χρήση της ίδιας διατύπωσης για το Άγιο Πνεύμα, πιθανώς χωρίς το Filioque, αν και αυτό απαιτείται έλεγχος) φανερώνει τον σεβασμό της Καθολικής πλευράς προς την Ανατολική Παράδοση, κάτι που ζήτησε ρητά η Sacrosanctum Concilium και άλλα συνοδικά κείμενα.

4. Επιδίωξη Πλήρους Κοινωνίας

Το πνεύμα της Συνόδου ήταν η προσπάθεια για την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας (full communion). Τα μηνύματα στη Νίκαια ήταν γεμάτα οικουμενιστικές αναφορές στην ενότητα, τη συμφιλίωση και τη δέσμευση για συνέχιση του θεολογικού διαλόγου. Η δήλωση για το κοινό Πάσχα αποτελεί συγκεκριμένο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, ακριβώς όπως προέβλεπε το παράρτημα της Sacrosanctum Concilium.

Συμπερασματικά, η συνάντηση του 2025 στη Νίκαια δεν ήταν μια τυχαία διπλωματική πράξη, αλλά μια συνειδητή και δημόσια εκδήλωση της οικουμενικής στρατηγικής που χάραξε η Β΄ Βατικανή Σύνοδος πριν από δεκαετίες.

Η Β Βατικανή Σύνοδος για το Πάσχα

Η Β΄ Βατικανή Σύνοδος (1962-1965) εξέφρασε την  ανοικτότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην ιδέα μιας κοινής, σταθερής ημερομηνίας για τον εορτασμό του Πάσχα, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει συμφωνία και από τις άλλες χριστιανικές Εκκλησίες. Αυτή η θέση περιλαμβάνεται σε ένα παράρτημα του Συντάγματος για την Ιερή Λειτουργία, με τίτλο «Sacrosanctum Concilium», που δημοσιεύτηκε το 1963. 

Πιο συγκεκριμένα:

Η θέση της Β΄ Βατικανής Συνόδου

• Ανοιχτή σε σταθερή ημερομηνία: Η Σύνοδος δήλωσε ότι «δεν θα είχε αντίρρηση να οριστεί η εορτή του Πάσχα σε μια συγκεκριμένη Κυριακή του Γρηγοριανού ημερολογίου».
• Απαραίτητη η συναίνεση των άλλων Εκκλησιών: Η πρόταση αυτή συνοδεύεται από την κρίσιμη προϋπόθεση ότι θα δοθεί η συγκατάθεση από «εκείνους που ενδιαφέρονται, ιδιαίτερα τους αδελφούς που δεν βρίσκονται σε κοινωνία με την Αποστολική Έδρα» (δηλαδή, τις άλλες χριστιανικές ομολογίες, κυρίως τις Ορθόδοξες Εκκλησίες).
• Κίνητρο για την ενότητα: Η θέση αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο οικουμενιστικό κό πνεύμα της Συνόδου, η οποία αναγνώρισε τις διαιρέσεις μεταξύ των χριστιανών ως σκάνδαλο και υποστήριξε ενεργά τον διάλογο για την αποκατάσταση της ενότητας, όπως αποτυπώνεται στο Διάταγμα περί Οικουμενισμού «Unitatis Redintegratio». 

Πιθανή επιλογή ημερομηνίας

Αν και η Σύνοδος δεν όρισε συγκεκριμένη ημερομηνία, οι συζητήσεις που ακολούθησαν συχνά αναφέρονταν στη δεύτερη ή τρίτη Κυριακή του Απριλίου ως πιθανές επιλογές. 

Από τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο και μετά, η θέση αυτή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας έχει επιβεβαιωθεί επανειλημμένα από τους διαδόχους Πάπες, όπως ο Πάπας Φραγκίσκος. Η προϋπόθεση όμως της συναίνεσης από τις άλλες Εκκλησίες παραμένει, εξηγώντας γιατί το ζήτημα δεν έχει ακόμη επιλυθεί.

Τι ειπώθηκε  για το Πάσχα στην Νίκαια

Στη συνάντηση της Νίκαιας το 2025, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ δεν έλαβαν μια οριστική, δεσμευτική απόφαση για τον σταθερό κοινό εορτασμό του Πάσχα, αλλά υπέγραψαν κοινή δήλωση με την οποία δεσμεύονται να συνεχίσουν τις προσπάθειες για την επίλυση του ζητήματος. 

Τα κύρια σημεία σχετικά με το Πάσχα ήταν:

• Κοινή Επιθυμία: Στην κοινή τους δήλωση αναφέρεται ρητά: «Είναι η κοινή μας επιθυμία να συνεχίσουμε τη διαδικασία διερεύνησης μιας πιθανής λύσης για τον κοινό εορτασμό της Εορτής των Εορτών κάθε χρόνο».
• Συμβολισμός της Σύμπτωσης του 2025: Το γεγονός ότι το 2025 (καθώς και το 2028) το Ορθόδοξο και το Καθολικό Πάσχα συνέπεσαν (στις 20 Απριλίου) λειτούργησε ως έμπνευση και υπενθύμιση της ενότητας, τονίζοντας την επίκαιρη ανάγκη επιστροφής στην αρχική πρακτική της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
• Αναγνώριση του προβλήματος: Και οι δύο ηγέτες αναγνώρισαν ότι η διαφορετική ημερομηνία αποτελεί «σκανδάλο διαιρέσεως» και σημαντικό ποιμαντικό πρόβλημα, ιδίως για τις μικτές οικογένειες.
• Δέσμευση για Διάλογο: Η απόφαση ήταν ουσιαστικά η δέσμευση για συνέχιση του θεολογικού διαλόγου και των διαβουλεύσεων, με στόχο να βρεθεί μια μόνιμη λύση στο μέλλον, βασισμένη στην αστρονομική ακρίβεια και τον κανόνα της Νίκαιας. 

Συνεπώς, η συνάντηση αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός, αλλά η τελική απόφαση για μια σταθερή κοινή ημερομηνία παραμένει αντικείμενο μελλοντικών συζητήσεων και απαιτεί την ευρεία συναίνεση όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Επίλογος

Ελπίζω όσοι είμαστε συνεπείς στην πίστη μας να μην πέσουμε θύματα αυτής της παραπλάνησης. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι ο σκοπός τους και τι επιδιώκουν. Ένας εν Χριστώ αδελφός έγραψε σχετικά.

"Κάποια εκκλησιαστικά sites (ο Θεός να τα κάνει) πανηγυρίζουν επειδή δήθεν ο Πάπας Λέων αναγνώρισε το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την αιρετική προσθήκη του Filioque. Πραγματικά αναρωτιέμαι εάν αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο αφελείς ή εαν τα λένε όλα αυτά μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσουν και να πάρουν κάποια κλικ παραπάνω. Είναι δυνατόν κάποιος συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός να μην καταλαβαίνει την ΠΑΓΙΔΑ που κρύβεται πίσω από όλες αυτές τις φιλοφρονήσεις και τους εναγκαλισμούς μεταξύ Πάπα και Πατριάρχη; Ακόμη και παιδί του Δημοτικού αντιλαμβάνεται ότι όλα αυτά γίνονται για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό της πανθρησκείας έτσι ακριβώς όπως την οραματίζεται η Νέα Τάξη Πραγμάτων, και πρώτος σταθμός για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι η πλήρης ΥΠΟΤΑΓΗ της Ορθοδοξίας στον Παπισμό. Ξεκάθαρα πράγματα τα οποία δεν απαιτούν και πολλή σκέψη για να τα κατανοήσει κανείς. Ούτε πρόκειται βέβαια για ψεκασμένες θεωρίες συνωμοσίας αφού όλα γίνονται μπροστά στα μάτια μας με τις προθέσεις των ενορχηστρωτών τους να είναι επισήμως διακηρυγμένες και γνωστές.

Ο Πάπας ΔΕΝ ενδιαφέρεται καν για το Filioque. Σκοπός του δεν είναι η δογματική ακρίβεια (όπως την κατανοούν οι παπικοί θεολόγοι) αλλά η υποταγή όλων των χριστιανικών ομολογίων με εκείνον επικεφαλής. Άλλωστε είναι σε πλήρη κοινωνία με τους λεγόμενους Βυζαντινούς Καθολικούς οι οποίοι δεν απαγγέλλουν το Filioque στο Σύμβολο αλλά αναγνωρίζουν ως κεφαλή τους τον Πάπα. Δηλαδή σύμφωνα με τον παπισμό δεν έχει σημασία τι λέει το Πιστεύω, το υπ' αριθμόν ένα δογματικό κείμενο του Χριστιανισμού, αλλά το εάν αναγνωρίζει κάποιος ως κεφαλή του τον Πάπα!

Και φυσικά ο προκάτοχός του, ο Φραγκίσκος, ανακήρυξε ως Αγίους 21 Κόπτες που σκοτώθηκαν από το Ισλαμικό Κράτος, δηλαδή αναγνώρισε ως Αγίους κάποιους αιρετικούς οι οποίοι δεν πίστευαν καν στις δύο φύσεις του Χριστού! Για να μη μιλήσω για την περιβόητη Β' Βατικανή Σύνοδο κατά την οποία αναγνωρίστηκε ότι οι μουσουλμάνοι λατρεύουν τον Ένα και αληθινό Θεό. 

Δηλαδή οι Πάπες αναγνώρισαν ΕΠΙΣΗΜΑ ότι ο Αλλάχ (ήτοι ο δαίμονας εκείνος που διέταζε μέσα από τον ψευτοπροφήτη της Μέκκας σφαγές, βιασμούς και γενοκτονίες) είναι ο αληθινός Θεός! Ναι με αυτούς θέλουν μερικοί να ενωθούμε! Με αυτούς θέλουν κάποιοι να γίνουμε "μία Εκκλησία"! Λες και τώρα δεν είμαστε η Μία Εκκλησία του Χριστού αλλά έχουμε ανάγκη από τους αιρεσιάρχες που μέσα στον διάβα των αιώνων μόνο δεινά προξένησαν στην Ορθοδοξία. Το μόνο που θα καταφέρουν με αυτές τις ξεδιάντροπες οικουμενιστικές κινήσεις είναι να πληγώσουν ακόμη περισσότερο το ορθόδοξο ποίμνιο".

Μην ξεχνάμε και τι είπε ο Πατριρχ.Βαρθολομαίος παλιότερα (1998) σχετικά με το θέμα του Παπισμού και τις σχέσεις που πρέπει να έχουμε μαζί τους.

«Ἡ μετάνοια ἡμῶν διὰ τὸ παρελθὸν εἶναι ἀπαραίτητος. Δὲν πρέπει νὰ σπαταλήσωμεν τὸν χρόνον εἰς ἀναζήτησιν εὐθυνῶν. Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χείρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὀφείλομεν ἐνώπιον αὐτοῦ, ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων»,(*) (!!!)

 Εμείς θα τους απάνταμε πάντα με το ρητό του Ιωσήφ Βρυέννιου:

 "Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευδόμεθά σε πατροπάραδοτον σέβας. Εν σοί εγεννήθημεν, εν σοί ζώμεν, εν σοί κοιμηθησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα".