Ο γάμος που θα έσωζε το 1453 την Κων/πολη και θα άλλαζε την ροή της παγκόσμιας ιστορίας-

visit counter

Νίκος Χειλαδάκης, 

Ο ΓΑΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΣΩΖΕ ΤΟ 1453 ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΤΗΝ ΡΟΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΝΙΚΟΥ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ, Δημοσιογράφου –Συγγραφέα-Τουρκολόγου

Την καταπληκτική αποκάλυψη ότι ο Μωάμεθ ο Πορθητής δεν θα προχωρούσε σε πόλεμο με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και δεν θα καταλάμβανε την Κωνσταντινούπολη καταλύοντας την χιλιετή βυζαντινή αυτοκρατορία, κάνει ο πολύ γνωστός Τούρκος ιστορικός και δημοσιογράφος, Murat Bardakçi, (ειδικός σε θέματα Ανατολικής Ρωμαϊκής και Οθωμανικής αυτοκρατορίας), σε ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμά του στην τουρκική εφημερίδα, Habertürk.
Σύμφωνα με τον Tούρκο ερευνητή, ένας γάμος που πάρα λίγο θα γίνονταν μεταξύ της κατά άλλους φυσικής και κατά άλλους θετής μητέρας του Μωάμεθ του Πορθητή, δηλαδή της Σέρβας πριγκίπισσας, Μάρας, με τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο θα απέτρεπε τον Οθωμανό ηγεμόνα να προχωρήσει στην πολιορκία και άλωση της Πόλης. Η μεγάλη αγάπη του Μωάμεθ του Πορθητή για την ορθόδοξη χριστιανή πριγκίπισσα Μάρα και η χριστιανική παιδεία που είχε λάβει από αυτήν κατά την παιδική του ηλικία, θα ήταν ο κύριος λόγος για να μην προχωρήσει στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης αλλάζοντας έτσι την ροη της παγκόσμιας ιστορίας.

 Όπως είναι γνωστό από την ιστορία ο τελευταίος βυζαντινός αυτοκράτορας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, (9 Φεβρουαρίου 1404-29 Μαΐου 1453), είχε παντρευτεί δυο φορές αλλά και τις δυο είχε μείνει χήρος. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Μανταλένα Τόκκο, ανιψιά του Καρόλου Τόκκο, Δεσπότη της Ηπείρου, η οποία μετά τον γάμο τους το 1427, ή το 1430, έγινε Ορθόδοξη και άλλαξε το όνομά της σε Θεοδώρα. Πέθανε το 1429 ή 1430. Η δεύτερη σύζυγος του ήταν η Caterina Gattilusio, κόρη του Ντορίνο, Ενετού ηγεμόνα της Λέσβου η οποία πέθανε το 1442. Ο Κωνσταντίνος από τις δυο αυτές συζύγους του δεν απέκτησε παιδιά.

Το 1449, μόλις ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχε ανεβεί στον θρόνο της βυζαντινής αυτοκρατορίας άρχισε αμέσως να ψάχνει για να βρει σύζυγο, δηλαδή να παντρευτεί για τρίτη φορά δίνοντας στην αυτοκρατορία μια αυτοκρατόρισσα. Το έργο της αναζήτησης της συζύγου του νέου αυτοκράτορα, είχε αναλάβει ο έμπιστος του σύντροφος, Γεώργιος Φραντζής. Οι πρώτες υποψήφιες ήταν η κόρη του Δούκα της Βενετίας και η κόρη του βασιλιά της Πορτογαλίας, προφανώς για πολιτικούς λόγους καθώς επιδίωκε την βοήθεια αυτών των βασιλιάδων για την άμυνα της Πόλης. Επίσης υποψήφιες νύφες ήταν και οι κόρες του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, αλλά και του ηγεμόνα της Γεωργίας, που ήταν ορθόδοξες.

Τότε όμως έγινε γνωστό πως ο Οθωμανός σουλτάνος, Μουράτ ο Δεύτερος, είχε πεθάνει και η σύζυγός του, η γνωστή Σέρβα πριγκίπισσα Μάρα, κόρη του Σέρβου ηγεμόνα Γεωργίου Μπράνκοβιτς, είχε μείνει χήρα. Μόλις το νέο αυτό έγινε γνωστό στην Κωνσταντινούπολη, αποφασίστηκε να γίνει επίσημη πρόταση στην Μάρα να νυμφευτεί τον βυζαντινό αυτοκράτορα, καθώς η ίδια είχε παραμείνει ορθόδοξη και μάλιστα ήταν πολύ πιστή και είχε επηρεάσει άμεσα τον νεαρό σουλτάνο Μωάμεθ τον Δεύτερο υπέρ της Ορθοδοξίας. Όταν όμως η πρόταση αυτή έφτασε και στην ίδια την Μάρα, αυτή θεώρησε ότι η ηλικία της, ήταν ήδη 50 χρονών, δεν την επέτρεπε καινούργιο γάμο ενώ είχε ήδη αποφασίσει, καθώς είχε επιστρέψει στον πατέρα της, να κλειστεί σε ορθόδοξο μοναστήρι και να περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της σαν ορθόδοξη μοναχή.

Ο γάμος αυτός αν πραγματοποιούνταν, σύμφωνα με τον ίδιο τον Τούρκο ιστορικό εξ αιτίας του μεγάλου σεβασμού που είχε ο Μωάμεθ ο Πορθητής για την Μάρα, η οποία από μικρό τον είχε αναθρέψει με τα ορθόδοξα πιστεύω, (μάλιστα υπάρχει η οθωμανική ιστορία ότι ο Μωάμεθ από μικρός είχε μάθει το Πάτερ υμών και συχνά το απήγγειλε και όταν μια φορά ο πατέρας του, ο σουλτάνος Μουράτ τον είχε ακούσει να το απαγγέλει τον έπιασε ο ίδιος και τον ξυλοκόπησε με τα ίδια του τα χέρια), σίγουρα θα τον απέτρεπε να πολεμήσει κατά της φυσικής ή θετής του μητέρας, που τόσο πολύ αγαπούσε. Έτσι η Κωνσταντινούπολη δεν θα έπεφτε στα χέρια των Οθωμανών, δεν θα καταλύονταν η βυζαντινή αυτοκρατορία, ενώ το πιο πιθανό θα ήταν μια συνύπαρξη μεταξύ Οθωμανών και Βυζαντινών που θα έδινε ίσως νέα ζωή στην καταρρέουσα Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Άλλωστε οι Οθωμανοί, όπως και οι Σελτζούκοι, ακολουθούσαν τα βυζαντινά πολιτιστικά πρότυπα. 

Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μετά την απόρριψη της πρότασής του από την Μάρα, έστειλε τον Γεώργιο Φραντζή στην Γεωργία για να φέρει από εκεί την κόρη του Γεωργιανού ηγεμόνα, μια πεντάμορφη πριγκίπισσα, όπως αναφέρονταν στην Κωνσταντινούπολη, για να την παντρευτεί και να την στέψει αυτοκρατόρισσα. Ο γάμος αυτός όμως δεν έγινε ποτέ, καθώς τα γεγονότα τον πρόλαβαν και στις 29 Μαΐου του 1453 η Πόλη έπεφτε στους Οθωμανούς. Είναι γνωστό πως μετά την ιστορική αυτή πτώση, ο Μωάμεθ, Φατίχ πλέον, έψαξε με αγωνία να βρει την σωρό του αυτοκράτορα και παραλίγο θετού του πατέρα. Για τους περισσότερους ιστορικούς η σωρός αυτή δεν βρέθηκε ποτέ.

 Έτσι καταλύθηκε η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όμως η επίδοξη αυτοκρατόρισσα, η ελληνορθόδοξη Μάρα, συνέχισε και μετά την άλωση να επηρεάζει συχνά τον Μωάμεθ τον Πορθητή υπέρ των ορθοδόξων, καταπραΰνοντας τους πόνους της πτώσης και δίνοντας κάποια ελπίδα πως, «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θάναι». Ο ίδιος ο Μωάμεθ ο Πορθητής, με μια μπερδεμένη θρησκευτική συνείδηση, άφησε μετά τον θάνατό του ένα μεγάλο αίνιγμα για τις πραγματικές του θρησκευτικές πεποιθήσεις, κάτι που μέχρι σήμερα απασχολεί τους ίδιους τους Τούρκους ιστορικούς.

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Οι Γερμανικές αποζημιώσεις και οι διαστροφές τους στο Κομμένο Άρτας.

visit counter

Το παρακάτω άρθρο είναι αυστηρώς ακατάλληλο για κάτω των 18 ετών, με γεγονότα που κάποια παιδιά, μανάδες και πατεράδες, παππούδες και γιαγιάδες, αδελφοί και αδελφές... δυστυχώς ζήσανε...
Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αφού απουσίαζε παντελώς το «Ελληνικό Κράτος», δικαίωσε -προσωρινά- την Γερμανική Θηριωδία και μία ολόκληρη εποχή, που θέλει να υπερασπίζει τα "δίκια" όσων έχουν την δύναμη του πλούτου και όχι των αδικημένων. Είναι ένα Διεθνές Δικαστήριο που επιβεβαιώνει την εποχή, που ο πλούτος και οι αγορές κυβερνούν και συρρικνώνουν, αφανίζουν, αξίες, ιστορίες, δημοκρατικές ελευθερίες, εξαγοράζουν συνειδήσεις... (παράδειγμα, η ψήφιση των μνημονιακών όρων από όλους τους "Έλληνες" πολιτικούς και από μία «ψευδο-κυβέρνηση», πριν τις εκλογές, επειδή οι αγορές το επιβάλλουν, με τις εκλογές πλέον μετά… να είναι εκλογές δημοσκόπησης και όχι ουσίας, για τον λαό.)

Επιλέγουμε την ωμότητα σε αυτό το άρθρο, γιατί αυτή είναι η αλήθεια και ευχόμαστε να αναπαυθούν οι ψυχές, που βίαια αποχωρήστηκαν από τα σώματά τους, εξαιτίας των Γερμανών.

Τα παρακάτω ντοκουμέντα είναι απαραίτητα χρήσιμα, για κάθε Χριστιανό και Έλληνα. Περιέχονται σκληρές περιγραφές και φωτογραφίες, που όμως είναι αληθινές και αν πειράζουν κάποιους πολιτικούς ή ιερωμένους, να φροντίσουν τουλάχιστον να μην επαναληφθούν στην ιστορία μας...

Όσα εκθέτουμε εδώ, τα αφιερώνουμε πρωτίστως στους Γερμανούς γείτονες και φυσικά σε μερικούς «δικούς» μας, άπληστους και άθεους πολιτικούς μας ή ιερωμένους...
...που δεν βοηθήσανε να δικαιωθεί η μάνα με το μπουκάλι στο...,
...ο πατέρας με το ... της κόρης του στο στόμα του...
και το μικρό παιδάκι, με το αναμμένο ... στα χείλη του...

ΑΙΣΧΟΣ!!!!!!
ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, ΑΡΧΙΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΘΕΕΣ ΒΔΕΛΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ...
Είθε η Παναγία μας να βάλει τα δίκια στη θέση τους...
Είθε η Ιστορία μας να κάνει τον κύκλο της...
...

ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ

Στις 16 Αυγούστου 1943 άνδρες της επίλεκτης 0ρεινής Μεραρχίας «Εντελβάις» της Βέρμαχτ (Γερμανοί και Αυστριακοί) σκότωσαν κατά το φρικιαστικότερο τρόπο 317 Έλληνες αμάχους στο χωριό Κομμένο της Άρτας: 97 παιδιά μέχρι 15 ετών, 14 ηλικιωμένους 67 έως 75 ετών, 119 γυναίκες 16 έως 65 ετών και 87 άνδρες 16 έως 65 ετών με τη δικαιολογία ότι στο χωριό εμφανίστηκε τμήμα ανταρτών. Έπειτα από χρόνια ένας σημαντικός Γερμανός ερευνητής, ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ (1940-2009), γιος αξιωματικού της επιμελητείας της Βέρμαχτ που αιχμαλωτίσθηκε από τους αντάρτες και εκτελέσθηκε, ψάχνοντας τα ίχνη του πατέρα του, βρέθηκε μπροστά σε συγκλονιστικά στοιχεία για τη δολοφονική δράση των επίλεκτων μονάδων των ναζί στην Ελλάδα. Έπειτα από έρευνα δεκαετιών στα γερμανικά αρχεία έγραψε με παραδειγματική αντικειμενικότητα και επιστημονικότητα δύο σημαντικά βιβλία (εκδόσεις Εστία). Το πρώτο με τίτλο «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα. Τα αιματηρά ίχνη της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα», αναφέρεται στη σφαγή στα Καλάβρυτα. Στο δεύτερο, με τίτλο «Αιματοβαμμένο εντελβάις – 1η Ορεινή Μεραρχία, το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα 1943-1944» (σ.σ. το αλπικό λουλούδι ήταν το διακριτικό σήμα των ανδρών της Μεραρχίας στους σκούφους και τα μανίκια της στολής τους), ο συγγραφέας μίλησε με επιζώντες της Μεραρχίας οι οποίοι, παρά τις προσπάθειές τους να συσκοτίσουν τα γεγονότα, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικοί για την αγριότητα των δυνάμεων Κατοχής και το βάρος του εγκλήματος.

Πριν παραθέσουμε μερικές από αυτές τις μαρτυρίες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο αξίζει να σημειώσουμε μια σημαντική λεπτομέρεια: Έντεκα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου στην τότε Δυτική Γερμανία ανασυστάθηκε η «Εντελβάις» με το ίδιο διακριτικό ως επίλεκτη μονάδα της Μπούντεσβερ, του στρατού της Ο.Δ. Γερμανίας. Η μονάδα στελεχώθηκε από πρώην αξιωματικούς της χιτλερικής Μεραρχίας και 1.000 «παλαίμαχους» που είχαν πάρει μέρος στις σφαγές στην Ελλάδα και τη Σερβία. Μάλιστα ένας από αυτούς, ο Καρλ Βίλχελμ Τίλο, που έγινε διοικητής της Μεραρχίας, έφτασε μέχρι το βαθμό του αντιστράτηγου και αποστρατεύθηκε ως αναπληρωτής επιθεωρητής της Μπούντεσβερ, συμμετείχε στο επιτελείο της μονάδας που έκανε τη σφαγή στο Κομμένο, ήταν ο εισηγητής και οργανωτής της επιχείρησης και κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα και το Μαυροβούνιο.

Στρατιώτης Ότο Γκόλντμαν (18 χρόνων τότε, από τη Βιέννη): «?Ήδη από την έναρξη της επιχείρησης συζητούνταν σε ολόκληρο το στρατόπεδο ότι κάποιος αξιωματικός της μονάδας είχε δεχτεί πυρά στο χωριό, αλλά είχε καταφέρει να διαφύγει. Αμέσως αφότου κατεβήκαμε από το φορτηγό συγκεντρωθήκαμε και κάποιος αξιωματικός της μονάδας μάς έδωσε τη διαταγή πως σε αυτή την επιχείρηση αντιποίνων δεν έπρεπε κανένας Έλληνας να εγκαταλείψει το χωριό ζωντανός. Ο αξιωματικός μας είπε χαρακτηριστικά: Να θερίσουμε τους πάντες!».

Δεκανέας Καρλ Ντεφρέγκερ: «Από την πλευρά των κατοίκων δεν υπήρξε καμία αντίσταση. Ούτε ένας πυροβολισμός δεν έπεσε προς το μέρος μας και δεν είχαμε τραυματίες (?) Θυμάμαι ακόμη ακριβώς ότι προσπάθησα να σώσω τέσσερα παιδάκια περίπου 3 έως 5 ετών. Τα έκρυψα κάτω από μια κουβέρτα. Δεν ξέρω αν τελικά ανακαλύφθηκαν αργότερα και εκτελέστηκαν».

Στρατιώτης Γιόζεφ Ριντλ: «Οι κάτοικοι του χωριού που προσπαθούσαν να διαφύγουν εκτελούνταν. Το ίδιο ίσχυε και για όσους κρύβονταν μέσα στα σπίτια. Ρίχναμε χειροβομβίδες μέσα στα σπίτια και μετά πυροβολούσαμε με καραμπίνες και αυτόματα όπλα μέσα από κλειδαμπαρωμένες πόρτες. Η επίθεση κράτησε αρκετές ώρες. Πολλά πτώματα κάηκαν μέσα στα σπίτια και η δυσοσμία ήταν αφόρητη».

Νοσοκόμος Γιόχαν Έκερ: «Ήδη από την είσοδο του χωριού άκουγα στρατιώτες να φωνάζουν ο ένας στον άλλο: Πυροβόλησε εσύ! Εγώ δεν μπορώ! Κουβαλάς πολυβόλο ή αυτόματο και είναι πιο εύκολο για σένα. Εγώ πρέπει να σημαδεύω!?».

«Είναι σαν να κόβεις χόρτα»

Υποδεκανέας Άντον Τσίγκλερ (απαντώντας σε ερώτηση πώς αισθανόταν μετά τη σφαγή): «Είναι σαν να κόβεις χόρτα. Γίνεται πολύ γρήγορα. Μετά ησυχία. Καμία κραυγή, καμία αναστάτωση. Μετά ησυχάζεις (?) Βλέπω ακόμη και σήμερα τις γυναίκες και τα παιδιά που στήθηκαν μπροστά στον τοίχο, πως άρχισαν να ουρλιάζουν προσπαθώντας να κρυφτούν πίσω από τα τελάρα. Ήμουν τόσο ταραγμένος που θα αναγκαζόμουν να πυροβολήσω γυναικόπαιδα».

Άουγκουστ Ζάιτνερ: «Είδα τα πτώματα των πυροβολημένων να κείτονται στο χώμα. Ήταν όλοι νεκροί, δεν χωράει καμία αμφιβολία. Κάτι που με έκανε πραγματικά να αηδιάσω ήταν πως ορισμένοι ασελγούσαν πάνω στα πτώματα. Είδα ο ίδιος στρατιώτες να χώνουν μπουκάλια μπίρας στα αιδοία των νεκρών γυναικών. Νομίζω πως είδα και πτώματα με βγαλμένα μάτια». Ο Ζάιτνερ απαντώντας στην ερώτηση αν οι συνάδελφοί του τοποθετούσαν στο στόμα βρεφών βαμβάκι ποτισμένο με βενζίνη και τα έκαιγαν απάντησε: «Είδα πράγματι παιδιά νεκρά τα οποία έφεραν στο πρόσωπο γύρω από την περιοχή του στόματος φρικτά εγκαύματα. Δεν γνωρίζω όμως εάν αυτό συνέβη ενόσω τα παιδιά ζούσαν ακόμη ή εάν κακοποιήθηκαν τα πτώματά τους».

Ούγκο Τούρι, Ιταλός, τότε επιλοχίας στην ιταλική Υπηρεσία Στρατιωτικών Πληροφοριών της μεραρχίας «Μοδένα» που έδρευε στην Άρτα. Βρέθηκε στο Κομμένο μία μέρα μετά τη σφαγή: «Είδα νεκρά μωρά καρφωμένα στις πόρτες αχυρώνων».

Μετά τη σφαγή το… γλέντησαν!

Μετά τη σφαγή ήρθε η ώρα των λεηλασιών και του γλεντιού. Ο Άουγκουστ Ζάιτνερ κατέθεσε στις ανακρίσεις που έγιναν μεταπολεμικά: «Θα ήθελα να συμπληρώσω κάτι ακόμα που ρίχνει ένα χαρακτηριστικό φως στην όλη υπόθεση. Μετά το τέλος της επιχείρησης έγινε μεθοκόπι στο στρατόπεδο. Στο χωριό είχαν λαφυραγωγηθεί τρόφιμα και κρασί. Αυτό το κρασί το ήπιανε μέχρι τον πάτο, και μερικοί συνάδελφοι ήρθαν στο κέφι…». Στη λαφυραγώγηση πρωτοστάτησαν οι αξιωματικοί της μονάδας.

Φραντς Τόμασιτς (Αυστριακός από το Γκρουίσλα, 19 ετών τότε): «Μετά μας είπαν πως μπορούσαμε να πάρουμε μαζί μας λάφυρα. Οι στρατιώτες όμως ήταν τόσο εξαντλημένοι, που δεν άγγιξαν σχεδόν τίποτα από τα πράγματα που βρίσκονταν ολόγυρα. Μόνον οι αξιωματικοί φόρτωσαν στα φορτηγά λαφυραγωγημένα χαλιά και άλλα αντικείμενα αξίας».

(http://www.paraskevi13.com/?p=15787)




Δείτε μερικά βίντεο...

Σπάνιο οπτικό υλικό από την Γερμανική Κατοχή...



ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ - RARE FOOTAGE - GREECE AT WAR Part 1.




ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ - RARE FOOTAGE - GREECE AT WAR Part 2.




...
Μία σκέψη κάνουμε και αναρωτιόμαστε, άραγε τόσος κόσμος που πέθανε τόσο νωρίς και βρέθηκε στην αγκαλιά της Παναγίας μας, πέθανε τόσο άδικα;
Εμείς θα αφήσουμε κάποιους πολιτικούς και ιερείς και οποιονδήποτε άνθρωπο, να σπιλώσει την Εκκλησία ή την Πατρίδα μας, να την πουλήσει και να κάνει ότι δεν κατάφεραν με όπλα, μαχαίρια, βία, απανθρωπιά και μίσος, πριν τόσα χρόνια οι Γερμανοί και άλλοι κατακτητές μας;

Τους τάφους, το ιερό χώμα των χωριών μας, τα μνημεία μας, τις εκκλησίες των Μαρτύρων και Αγίων μας, τα αμέτρητα οστεοφυλάκια των Προγόνων μας, που γράφανε χρυσή ιστορία, από αρχαιοτάτων χρόνων, όταν όλοι οι άλλοι, Γερμανοί, Τούρκοι και λοιποί, ζούσαν σαν άνθρωποι των σπηλαίων και δεν γνώριζαν τι σημαίνει θέατρο, τέχνη, επιστήμη, αγάπη, όταν όλοι οι άλλοι έχουν γράψει μελανές ιστορίες για όλη την ανθρωπότητα... εμείς δεν πρόκειται να παραδώσουμε, μέσω μνημονίων, συμφωνιών και πονηρών παιχνιδιών, κάποιων άπληστων και άθεων πολιτικών ή ιερωμένων μας, τόσο εύκολα.

Η οργή μας βράζει, μαζί με το χυμένο αίμα των παππούδων μας, στο Ελληνικό χώμα που πατάμε και κάποια στιγμή θα ξεχυθεί σαν λάβα επάνω σας!

Το Σταυρό, την Σημαία και την Πατρίδα μας, κύριοι... δεν θα καταστρέψετε εσείς... Η Ιστορία μας έχει διδάξει πλέον και δεν θα τσακωθούμε μεταξύ μας, με την αστυνομία ή άλλες αρχές, αλλά όλοι μας, εναντίον σας!


Δείτε σπάνιο οπτικό υλικό από την Γερμανική Κατοχή, από τον Άγγελο Παπαναστασίου και την κρυμμένη κινηματογραφική του κάμερα, σε καραβάνα συσσιτίου!
Δείτε ποιους έχουμε γείτονες και σε ποιους μας πουλάνε, οι πολιτικοί μας, με τις μνημονιακές, αντισυνταγματικές συμφωνίες τους!!!

Όποιος δεν γνωρίζει την Ελληνική Ιστορία κάποια στιγμή θα την ξαναζήσει...:



Θεωρούμε την αναδημοσίευση και αντιγραφή, κειμένου, εικόνων και βίντεο, τιμητική και επιτακτική ανάγκη από όλους σας, κρατώντας τα ιστορικά στοιχεία της πατρίδας μας ζωντανά, σε περίπτωση, που κάποιοι ίσως αργότερα θελήσουν να διαγράψουν...
Παράδειγμα πρόσφατο, η διακοπή πρόσβασης στο διαδίκτυο, από την δικτατορία της Αιγύπτου, πριν την εξέγερση του λαού της... ή η κρυφή συγκέντρωση οπτικοακουστικών ντοκουμέντων κατά την Γερμανική κατοχή, του Μίκη Θεοδοράκη και άλλων αγωνιστών, όπου γαλούχησαν και μορφώνουν γενιές Ελλήνων...
Κρατήστε τα για τα παιδιά σας τουλάχιστον, αφού τα βιβλία τους... έχουν υποστεί φοβερές αλλοιώσεις...


ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ

Στο χέρι του παππού ο εγγονός βαδίζει
Κι ανάμεσα τους λείπει μια γενιά.
Ο εγγονός όλο ρωτά, γιατί αυτός ελπίζει
Να μάθει όλα της ζωής τα μυστικά.


Και στέκεται ο παππούς στού δρόμου τη γωνιά
Κι αναστενάζει. Κι ύστερα πάλι συνεχίζει
Το κουρασμένο βήμα του, γυρτός, αργά-
Μια έγνοια φαίνεται στην κόμη του ν’ ασπρίζει


Που χρόνια τώρα συνεχώς τον τυραννά.
Κι ο εγγονός στο χέρι του όλο ρωτά
Γιατί ο θάνατος τους νέους να θερίζει.


Στο χέρι του παππού ο εγγονός βαδίζει
Και το κενό στη μέση του θυμίζει
Κάδρο χωρίς ζωγραφιά...

Το ποίημα αυτό το διαβάσαμε στο βιβλίο της Καίτης Μανωλοπούλου ( Αναμνήσεις & Μαρτυρίες πενηντάχρονες ή άχρονες )


(Διαβάστε "Το δράμα της Μονής Κερνίτσας"..."εδώ" ή αντιγράψτε την διεύθυνση: http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.com/2011/08/blog-post_15.html στον φυλλομετρητή διαδικτύου σας και αν μπορείτε βοηθήστε, βοηθήστε Μονές, Ιεραποστόλους ή απλούς, φτωχούς ανθρώπους δίπλα σας... βοηθήστε την χώρα μας και διώξτε τους εχθρούς της... Ζούμε σε έναν κόσμο που δεν έχει ανθρωπιά, που το καλό και το κακό, τα χωρίζει μία πολύ λεπτή διαχωριστική γραμμή. Αξίζει να προσπαθήσουμε να προστατεύσουμε τα ιερά μας, την γη που πότισαν με το αίμα τους οι αθώες ψυχές των προγόνων μας και να μην επιτρέψουμε σε κανέναν, να υπονομεύσει τις αιματοβαμμένες προσπάθειές τους... Μας βλέπουν... Μην εξισώνουμε λάθη ανθρώπων, πολιτικές καταστάσεις με ότι εμείς πιστεύουμε... Η Εκκλησία, η Πατρίδα και η Οικογένειά μας, είναι αγαθά που πρέπει να διαφυλάξουμε. Λάθη κάνουν πολιτικοί, ιερωμένοι, διάφοροι άνθρωποι. Ας κάνουμε εμείς όμως, το χρέος μας και ας γράψουμε την θεάρεστη ιστορία μας. Η Παναγία, να μας δώσει την δύναμη να φανούμε δυνατοί σε κάθε ασύμμετρη απειλή της εποχής μας, όπως έπραξαν οι παππούδες μας. Καμία προσπάθεια, θυσία, προσφορά ή προσευχή δεν πάει χαμένη!)

Κατεβάστε δωρεάν βιβλία: http://www.scribd.com/my_document_collections/3244615

«Όταν η αδικία γίνεται νόμος του κράτους, τότε η ανυπακοή είναι υποχρέωση των πολιτών και η αντίσταση με κάθε μέσο σε οποιονδήποτε καταλύει την χώρα, είναι συνταγματικό δικαίωμα»


Με εκτίμηση, ΓΧΝ.
http://church-taxiarchon-kernitsas.blogspot.com
http://aromapanagias.blogspot.com

ΠΗΓΗ.ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΕΡΝΙΤΣΑΣ

Το Κράτος και οι χειροτονούντες

visit counter

ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ

του αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

Προβλήματα, λένε πολλοί μητροπολίτες, προκάλεσε η απόφασις του Ελληνικού Κράτους να μη διορίζη πλέον νέους κληρικούς. 

Σύμφωνα με τη γενικώτερη αρχή, που ισχύει, λόγω της οικονομικής κρίσεως, στους δέκα δημοσίους υπαλλήλους που φεύγουν, διορίζεται ένας καινούργιος! 

Η αρχή αυτή εφαρμόζεται και στους κληρικούς, που θεωρούνται και δημόσιοι υπάλληλοι.

● Δεν θ’ ασχοληθούμε στη στήλη εδώ, καθαρώς άλλωστε λειτουργική, με το αν τηρήται ἤ όχι η αρχή αυτή. 

Απλώς θέλουμε να τονίσουμε, ότι η άρνησις του Κράτους για διορισμό και άλλων εφημερίων πιθανόν να λειτουργήση και ως «φρένο» στις αθρόες χειροτονίες κληρικών, ακαταλλήλων εν πολλοῖς.

● Όσο και αν διαφωνούμε με τον κρατισμό και με επαίσχυντα νομοθετήματα ενός, στην πραγματικότητα, υλιστικού και αμοραλιστικού κράτους, είμαστε υποχρεωμένοι, να δεχτούμε, ότι το Κράτος εδώ στην Ελλάδα διατηρεί ακόμα «καλά αισθήματα» για τους κληρικούς. 

Δεν γνωρίζουμε, τι θα γινόταν, αν εξελέγετο κυβέρνησις δεδηλωμένων αθεϊστικών και αντικληρικών αντιλήψεων. 

Σήμερα, το Κράτος διατηρεί κάποια εκτίμησι για τους κληρικούς. 

Γι’ αυτό και τους μισθοδοτεί.

Προνόμια βέβαια από το Κράτος έχουν και κληρικοί των μουσουλμάνων της Θράκης. 

Αλλ’ εν πάσει περιπτώσει, θα ήταν δυνατόν, να μη μισθοδοτούνται οι κληρικοί μας, όπως δεν εμισθοδοτούντο επί τόσους αιώνες.

● Κανείς δεν ισχυρίζεται, ότι οι κληρικοί, και μάλιστα οι οικογενειάρχες, δεν έχουν ανάγκη μισθού. 

Άλλωστε «ἄξιος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αυτοῦ», καθιερώνει ο Χριστός (Λουκ.ι΄7).

Ο εργάτης, ο εργαζόμενος, αυτός είναι άξιος κάποιου μισθού. 

Οι κληρικοί μας όλοι (και οι οκτώ περίπου χιλιάδες) κοπιάζουν, για να είναι άξιοι του μηνιαίου μισθού; 

Εργάζονται, όπως και οι λοιποί δημόσιοι υπάλληλοι, τουλάχιστον οκτώ ώρες την ημέρα; 

● Υπάρχουν ασφαλώς πρεσβύτεροι, που όχι οκτώ, αλλά δέκα οκτώ ώρες καθημερινά εκδαπανώνται στο ποιμαντικό τους έργο. 

Εργάζονται «νύκτα καί ἡμέραν», μιμούμενοι τον απόστολο Πᾳύλο (Πράξ.κ΄31).

 Πάντως υπάρχουν και οι άλλοι (είναι οι περισσότεροι!). 

Όχι απλώς έχουν επαγγελματική νοοτροπία, αλλά και στο «επάγγελμά» τους δίνουν το «παρών» ελάχιστες ώρες την εβδομάδα. 

Πολλοί διαμένουν στην πρωτεύουσα του Νομού ή σε άλλο αστικό κέντρο, και μεταβαίνουν στην ενορία το απόγευμα του Σαββάτου, για ν’ αναχωρήσουν την Κυριακή, μια ώρα μετά τη θ.λειτουργία.

Κανείς δεν τους ελέγχει ως «κοπανατζήδες» και «δημοσιοθεσίτες» της πιο επαίσχυντης εκμεταλλεύσεως του δημοσίου χρήματος.

● Αλλ’ από το πρόβλημα, αν είναι «άξιοι του μισθού» (επίγειου), άλλο είναι το σπουδαιότερο πρόβλημα.

Πόσοι από τους κληρικούς είναι άξιοι της ιερωσύνης; 

Αν οι επίσκοποι, οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι της Εκκλησίας είχαμε συνείδησι της αποστολής και λειτουργίας μας, τότε δεν θα μιλούσαμε μόνο για τα οικονομικά μας δικαιώματα. 

Τότε θα στεκόμασταν με δέος μπροστά σε μια ιερωσύνη, που δεν είναι απλώς δικαιοσύη, ούτε καν μόνο αγαθωσύνη και καλωσύνη, αλλ’ είναι μια πορεία θυσίας και προσφοράς. 

Είναι ακτημοσύνη!

● Οι ακαταστασίες στην Εκκλησία ξεκινούν από τις χειροτονίες. 

Μερικές Χρυσοστομικές μαρτυρίες θα παραθέσουμε, για να δούμε σωστά όλο το πρόβλημα:

Από τον τρόπο εκλογής του προς χειροτονία προσώπου, εξαρτάται η ανύψωσις ή η κατάπτωσις του εκκλησιαστικού πληρώματος. 

Λέει ο ιερός Πατήρ: «Πόθεν, εἰπέ μοι, νομίζεις τάς τοσαύτας ἐν ταῖς Εκκλησίαις τίκτεσθαι ταραχάς; Ἐγώ μέν γάρ οὐδέ ἄλλοθέν ποθεν, οἶμαι, ἤ ἐκ τοῦ τάς τῶν   προεστώτων αἱρέσεις καί ἐκλογάς ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχε γίνεσθαι» (Ε.Π.Ε. 28,138). Μετάφρασις: Πές μου, από πού νομίζεις, ότι προέρχονται οι τόσες ακαταστασίες στην Εκκλησία; Εγώ νομίζω, ότι δεν προέρχονται από αλλού, ει μη από τον τρόπο εκλογής των ποιμένων. Ενεργούνται με πολλή επιπολαιότητα, εἰκῆ καί ὡς ἔτυχεν!

● Ἐκβοᾶ βέβαια ο χειροτονῶν επίσκοπος, το «Ἡ θεία χάρις… προχειρίζεταί σε… πρεσβύτερον (ἤ διάκονον ἤ επίσκοπον)», ἀλλ’  ο ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, με θλίψι διαπιστώνει, ότι η χειροτονία πολλές φορές δεν οφείλεται στην κλήσι και τη δωρεά της χάριτος, αλλ’ οφείλεται στη σπουδή να καταλάβη ένας νεαρός το αξίωμα (κοσμικό, δυστυχώς, γι’ αυτόν!) και να έχη μια ανθρώπινη προσοδοφόρα «καριέρα».  

«Πολλαί τούτων τῶν χειροτονιῶν οὐκ ἀπό τῆς θείας γίγνονται χάριτος, ἀλλά καί ἀπό τῆς τῶν ἀνθρώπων σπουδῆς» (Ε.Π.Ε.28,198). Μετάφρασις: Πολλές χειροτονίες δεν γίνονται με έμπνευσι της θείας χάριτος, αλλά γίνονται ύστερα από πρότασι ανθρωπίνων υπολογισμών.

● Το χειρότερο είναι η χειροτονία νεαρών παιδιών, κάτω από το όριο ηλικίας που ορίζουν οι ἱεροί Κανόνες. 

Καράβι μεγάλο δεν το εμπιστευόμαστε σε μικρό ναύτη, που ξαφνικά φοράει τη στολή του πρώτου καπετάνιου, χωρίς καμμιά πείρα και καμμιά κατάρτισι.

Εμπιστευόμαστε όμως σε νεαρά παιδιά 20 και 22 και 24 ετών τη διακυβέρνησι του σκάφους, που λέγεται εκκλησιαστική ενορία. 

Το ακόμα πιο φρικτό:

 Πολλά από αυτά τα παιδιά είναι άγαμοι. 

Και αντί να βρίσκωνται σε μοναστήρι για δεκαετή τουλάχιστον δοκιμασία, αυτοί καμαρώνουν, έξω μεν από το ράσο με σταυρούς και επανωκαλλύμαυχα, μέσα δε από το ράσο με μεγαλοπρεπή… μοναχικά σχήματα, αυτοί οι «ἀεί ἀμόναχοι»! 

Λέει ο ἱερός Πατήρ: «Πῶς οὐκ ἄτοπον, εἰς μέν οἰκίαν νεώνητον οἰκέτην μή πρότερον ἐγχειρίζεσθαί τι τῶν ἔνδον, πρίν ἄν διά πολλῆς τῆς πείρας τῆς αὐτοῦ γνώμης πολλά τεκμήρια δῷ, εἰς δε τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ἔξωθεν εἰσελθόντα εἰς τούς πρώτους εὐθέως κατατάττεσθαι;»(Ε.Π.Ε.23,292). Μετάφρασις: Ένα σπίτι δεν το εμπιστευόμαστε σε νεοφερμένο υπηρέτη, προτού δοκιμαστῆ και δώση σημάδια καλού χαρακτήρα. Και στην εκκλησία αφήνουμε να κατατάσσεται στους προεστώτες κάποιος που μόλις τώρα ήρθε στην πίστι;

● Η ευθύνη  βαρύνει κυρίως τον επίσκοπο. 

Κανένας λόγος δεν μπορεί να ωθήση τον επίσκοπο να χειροτονῆ ακατάλληλα πρόσωπα. 

Φοβερή η ευθύνη. 

Μιλάει γι’ αυτήν ο Χρυσόστομος: «Ὁ τήν ἐπισκοπήν λαχών ὅσῳ πρός μείζονα ὄγκον ἀναβέβηκε, τοσοῦτῳ πλείονα ἀπαιτηθήσεται λόγον, οὐχί διδασκαλίας μόνον και πενήτων προστασίας, ἀλλά καί χειροτονιῶν δοκιμασίας καί μυρίων ἑτέρων» (Ε.Π.Ε.26,40). Μετάφρασις: Εκείνος, που του έπεσε ο κλήρος της επισκοπής, όσο σε μεγαλύτερο αξίωμα ανέβηκε, τόσο και μεγαλύτερη η ευθύνη που θα του ζητηθῆ. Και όχι μόνο για τη διδασκαλία και τη φροντίδα των φτωχών, αλλά και για τις χειροτονίες δοκίμων ανθρώπων και για μύρια άλλα ζητήματα (ποιμαντικῆς).

ΣΥΡΙΑ: ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ

visit counter

*****

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

============

Έκκληση SOS για τους κατοίκους της Συρίας και ειδικότερα για την μειονότητα των εκεί Χριστιανών απευθύνει ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης Αντιοχείας κ. Ιγνάτιος από τη Δαμασκό.

Ο τρίτος κατά τα πρεσβεία Ορθόδοξος Πατριάρχης περιγράφει τη τραγική κατάσταση που υπάρχει στη χώρα του και ζητεί από τον ΟΗΕ και τους Αραβικούς Συνδεσμους να κατανοήσουν την κατάσταση, να σεβασθούν τους κατοίκους της Συρίας και να εργασθούν μαζί τους για να επικρατήσουν η ειρήνη και η σταθερότητα.

Ζώντας για πολλούς αιώνες υπό αυταρχικά αλλόθρησκα καθεστώτα οι Χριστιανοί της Συρίας έχουν μάθει πως για να επιβιώσουν πρέπει να μιλάνε ή να γράφουν λίγο, και όταν το κάνουν να μη προκαλούν το καθεστώς. Έτσι ο αναγνώστης των κειμένων τους πρέπει να γνωρίζει να διαβάζει και κάτω από τις γραμμές.

Από την έκκληση του Πατριάρχου Αντιοχείας γίνεται φανερό πως η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δύσκολη για τους Χριστιανούς και πως αν επικρατήσουν οι φανατικοί Μουσουλμάνοι και δεν υπάρξει κάποια προστασία τους από τους Διεθνείς Οργανισμούς και τις Χριστιανικές και Ανθρωπιστικές Οργανώσεις θα ζήσουν καταστάσεις διωγμών που θα συγκρίνονται με αυτούς των πρώτων χριστιανικών αιώνων.

Η Δύση, η Τουρκία, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, ο καθένας για τους λόγους του, επιδιώκουν την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ και προς τούτο έχουν κινήσει όλους τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς τους και τροφοδοτούν με άφθονο πολεμικό υλικό τους αντικαθεστωτικούς.

Στην επιδίωξη τους αυτή καθόλου δεν υπολογίζουν την τύχη των δύο περίπου εκατομμυρίων Χριστιανών, που τον καιρό αυτό υφίστανται τρομερούς και αιματηρότατους διωγμούς.

Γι’ αυτούς πάνω από όλα είναι το Ιράν να μην έχει σύμμαχο μια χώρα που συνορεύει με το Ισραήλ και αυτό νομίζουν πως οι αντικαθεστωτικοί φανατικοί μουσουλμάνοι θα τους το εξασφαλίσουν. Τα παθήματα στο Αφγανιστάν και στο Βιετνάμ και, παλιότερα, στην Κούβα δεν τους έχουν τίποτε διδάξει.

Οι αντικαθεστωτικοί θεωρούν τους χριστιανούς «συνεργάτες του καθεστώτος Άσαντ» και εφαρμόζουν ήδη σε βάρος τους ένα είδος γενοκτονίας.

Ο Πατριάρχης κ. Ιγνάτιος βλέπει την κρισιμότητα της κατάστασης. Στα βαθιά του γεράματα διαπιστώνει ότι οι Χριστιανοί της Συρίας αντιμετωπίζουν για μιαν ακόμη φορά το μαρτύριο. Παλαιότερα οι δύσκολες καταστάσεις υποχρέωσαν τους Ελληνορθόδοξους της Συρίας να μεταφέρουν την έδρα της Εκκλησίας τους από την Αντιόχεια, στη Δαμασκό. Τώρα κινδυνεύουν από τους φανατικούς αλλόθρησκους με παντελή αφανισμό.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών αναπαράγει στην ιστοσελίδα του την έκκληση του Πατριάρχου Αντιοχείας Ιγνατίου, αλλά μένει, όπως πάντα, στο θεωρητικό επίπεδο.

Σήμερα όμως στη Συρία τέτοιες θεωρητικές βοήθειες δεν φτάνουν και αφήνουν αδιάφορους τους διώκτες των χριστιανών.

Από την πλευρά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης απέστειλε «γράμμα συμπαθείας» προς τον κ. Ιγνάτιο, το οποίο είναι ένα γενικόλογο ευχολόγιο. Το Φανάρι είναι σε δύσκολη θέση, γιατί η κυβέρνηση Ερντογκάν υποστηρίζει τους αντικαθεστωτικούς, από τους οποίους κινδυνεύει η ύπαρξη του Πατριαρχείου Αντιοχείας!

Από την πλευρά του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου και της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν υπήρξε ούτε γράμμα συμπαθείας, προς τους Χριστιανούς της Συρίας.

Το κείμενο της έκκλησης του Πατριάρχου Αντιοχείας κ. Ιγνατίου είναι το ακόλουθο:

«Ένας μεγάλος αριθμός Χριστιανών και Μουσουλμάνων είναι θύματα της βίας.

Τα νοσοκομεία είνα γεμάτα από τραυματίες και ο πόνος είναι χωρίς τέλος.

Οι Σύριοι, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους πίστη, έχουν το δικαίωμα να ζήσουν στη χώρα τους με περηφάνεια και αξιοπρέπεια.

Κατά τους περασμένους δέκα πέντε μήνες χάσαμε μεγάλο μέρος του λαού μας και ένας μεγάλος αριθμός Συρίων αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Χριστιανοί φύγανε από πόλεις και χωριά όπου είχαν όλο τους το βιός και οι αγαπημένοι μας ιερείς υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εκκλησίες τους.

Κάνουμε έκκληση σε όλους τους Συρίους, στο όνομα του Θεού, να αποδεχθούν ο ένας τον άλλον και να ζήσουμε ως ένα Έθνος στην αγαπημένη μας Συρία, το λίκνο προφητών και θρησκειών.

Κάνουμε έκκληση στα Ηνωμένα Έθνη και στους Αραβικούς Οργανισμούς να κατανοήσουν και να σεβαστούν την αγαπημένη μας χώρα και να εργασθούν μαζί μας, ώστε να επικρατήσουν η ειρήνη και η σταθερότητα στη Συρία.”

Το "χέρι της ελπίδας" έγινε παιδί 13 ετών και δηλώνει: «Σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι που ο Θεός διάλεξε εμένα για αυτή τη στιγμή»

visit counter

Η φωτογραφία που βλέπετε δείχνει το χεράκι ενός εμβρύου 21 εβδομάδων να βγαίνει από την κοιλιά της μητέρας του. Η εικόνα αυτή που είχε συγκλονίσει τον κόσμο πριν από 13 χρόνια, έμεινε γνωστή με την ονομασία "το χέρι της ελπίδας".

Ο Σάμιουηλ Αρμας, ήταν ακόμη αγέννητος όταν διαγνώστηκε πως πάσχει από δισχιδή ράχη (spina bifida) από την οποία δεν θα μπορούσε να επιζήσει, παρά μόνο αν τον χειρουργούσαν μέσα στην κοιλιά της μητέρας του..

Ο γιατρός που ανέλαβε το δύσκολο έργο ήταν ο δρ Τζόσεφ Μπρυνέ, του Πανεπιστημιακού Ιατρικού Κέντρου Βάντερμπιλτ στο Τένεσι, με την αξιοθαύμαστη τεχνική σε αυτές του ειδικού τύπου επεμβάσεις. Κατά την διάρκεια της επέμβασης ο χειρουργός αφαίρεσε την μήτρα με καισαρική κι έκανε μία μικρή τομή για να μπορέσει να εγχειρήσει τον μικρό Σάμιουηλ.

Το χειρουργείο πλησίαζε στο τέλος του όταν συνέβει το "θαύμα": το βρέφος έβγαλε το μικροσκοπικό, αλλά πλήρως σχηματισμένο χεράκι του μέσα από την τομή και γαντζώθηκε από το δάχτυλο του έκπληκτου γιατρού.

" Βίωσα την πιο συγκλονιστική στιγμή της ζωής μου, όταν ένιωσα το χεράκι του Σάμιουελ να σφίγγει δυνατά το δάχτυλο μου! Ηταν σαν να έδειχνε ευγνωμοσύνη που του χάρισα το δώρο της ζωής", είχε δηλώσει ο διάσημος χειρουργός.

Παρών στην αίθουσα ήταν και ο φωτορεπόρτερ της εφημερίδας USA Today, Μάικλ Γκλάνσυ, ο οποίος είχε εξασφαλίσει ειδική άδεια για να απαθανατίσει την σπάνια επέμβαση. Ο φακός του πρόλαβε και συνέλαβε το γεγονός με απόλυτη καθαρότητα και για τα επόμενα χρόνια το "χέρι της ελπίδας" θα έδινε δύναμη και κουράγιο σε εκατοντάδες ανθρώπους!

Τόσα χρόνια μετά τo "θαύμα της ζωής", ο μικρός Σάμιουηλ Άρμας μίλησε καταθέτοντας τα συναισθήματά του για "το χέρι της ελπίδας":

"Κάθε φορά που βλέπω αυτή την εικόνα, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι το πόσο τυχερός είμαι που ο Θεός διάλεξε εμένα για αυτή τη στιγμή. Αισθάνομαι πολύ ευγνώμων που είμαι εγώ σε αυτήν την εικόνα", είπε.

Η μητέρα του Σάμιουηλ πρόσθεσε πως η φωτογραφία αυτή δεν χάρισε μόνο στο δικό της παιδί τη ζωή αλλά σε εκατοντάδες αγέννητα μωρά "το δικαίωμά τους να ζήσουν": "Η εικόνα αυτή ανάγκασε πολλούς να ξανασκεφτούν τις πεποιθήσεις τους σχετικά με την άμβλωση και είμαι πολύ περήφανη για αυτό", εξήγησε.

Και οι "άπιστοι Θωμάδες"....

Από την πρώτη στιγμή που η ιστορία του Σάμιουηλ είδε το φως της δημοσιότητας, ήταν πολλοί εκείνοι που την αμφισβήτησαν. Βασικό σημείο της διαφωνίας τους ήταν το κατά πόσο το βρέφος έβγαλε μόνο του το χεράκι του από το άνοιγμα της μήτρας της μητέρας του και άρπαξε το χέρι του γιατρού ή αν ο γιατρός τράβηξε το χέρι κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.

Ο φωτογράφος- αυτόπτης μάρτυρας είναι μέχρι και σήμερα κατηγορηματικός: " Είδα με τα μάτια μου τη μήτρα να συσπάται στη συνέχεια τη μικρή γροθιά να ξεπροβάλει από την τομή. Είμαι απολύτως βέβαιος πως το χεράκι βγήκε μόνο του μέσα από την κοιλιά της μητέρας του. Το μόνο που έκανε ο συγκλονισμένος γιατρός, ήταν να το ανασηκώσει για λίγα δευτερόλεπτα ώστε να προλάβω να απαθανατίσω τη στιγμή", υποστηρίζει.

Οσο για την μητέρα του Σάμιουηλ, η δική της απάντηση είναι αποστομωτική: " Ειλικρινά δεν με νοιάζει, τι ακριβώς έγινε! Αυτό που αισθάνθηκα την στιγμή που αντίκρυσα την φωτογραφία, ήταν ότι ένα αγέννητο μωρό συμμετείχε με τις μικρές του δυνάμεις στην προσπάθεια να επιβιώσει! Δεν ξέρω αν το χεράκι του βγήκε μόνο του ή το τράβηξε ο γιατρός μου. Η ουσία είναι πως ήταν μια ανθρώπινη ζωή που τα κατάφερε! Δεν είναι αρκετό αυτό;", ρωτάει τους "άπιστους Θωμάδες"!

πηγή: Madata.GR

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΣΙΜΑΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ - του Μίκη Θεοδωράκη

visit counter

ακολουθεί άρθρο του Γιώργου Κασιμάτη

24.07.2012

Πιστεύουμε ότι το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας μας αποτελεί τον βασικό στόχο της κρίσης των Μνημονίων. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μας παρέδωσε στο ΔΝΤ και στην Τρόικα, το δημόσιο χρέος μας ήταν 360 δισ. Ευρώ δηλαδή το 130% του ΑΕΠ.
Τα χρήματα αυτά σε σχέση με τα οικονομικά μεγέθη της Ευρώπης αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό. Ολόκληρη η ελληνική οικονομία ανέρχεται στο 2% της ευρωπαϊκής. Τα δημόσια χρέη των μεγάλων χωρών (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κλπ.) υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια Ευρώ. Με την Τρόικα το δημόσιο χρέος φτάνει σήμερα γύρω στα 500 δισ. Ευρώ, ενώ υποτίθεται ότι η παρέμβασή της έγινε για να ξελασπώσουμε. 
Τελικά αποδεικνύεται ότι ο στόχος τους είναι να μας ρίξουν ακόμα πιο βαθειά στη λάσπη της οικονομικής εξάρτησης, γιατί όπως προανέφερα, επιδιώκουν κατά βάση να μας καταντήσουν όσο γίνεται περισσότερο εξαθλιωμένους και ανίκανους να αντισταθούμε.

Για το πόσο μεγάλος είναι ο άγνωστος πλούτος της χώρας, κανείς δεν μας είπε ακόμα τα επίσημα στοιχεία. Μόλις προχθές ένας ειδικός για την ΑΟΖ μου αποκάλυψε ότι νοτίως της Κρήτης τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων υπολογίζονται σε 3 τρισεκατομμύρια Ευρώ. Όταν τον ρώτησα για την αξία των μεταλλευμάτων, μου είπε ότι υπολογίζει ότι είναι πολύ μεγαλύτερη. Στην δεκαετία του '70 ασχολήθηκα με το θέμα των κοιτασμάτων του Αιγαίου. Τότε έμαθα από πηγή του Υπουργείου Εξωτερικών ότι κάτω από το Αιγαίο υπάρχει μια «θάλασσα πετρελαίου», που όμως οι Αμερικανοί την έχουν κατατάξει στα στρατηγικά τους αποθέματα και γι' αυτό είναι απαγορευμένο ακόμα και να μιλάμε για το θέμα αυτό.

Αναφέρθηκα σε δύο μόνο ενδεικτικές πηγές του δημόσιου πλούτου. Εύκολα θα μπορούσε κανείς να υπολογίσει «δια γυμνού οφθαλμού» τις.. υπόλοιπες πηγές πλούτου: τη γη μας, την πράσινη ενέργεια, το φυσικό κάλλος, την αρχαία κληρονομιά, τις τουριστικές δυνατότητες και φυσικά την εργατική δύναμη του λαού μας σε όλους τους τομείς.

Αυτός ο τεράστιος ανεκμετάλλευτος πλούτος πρέπει να γίνει η έπαλξη για το ξεκίνημα μιας οργανωμένης συλλογικής προσπάθειας με στόχο την πλήρη αξιοποίησή του σε συνεργασία με όσους έχουν την οικονομική και τεχνολογική δυνατότητα γι' αυτό. Η βάση αυτής της συνεργασίας θα πρέπει να είναι το σύστημα της κοινοπραξίας, δηλαδή της δίκαιης και ισοδύναμης προσφοράς της κάθε πλευράς και με βασικό όρο ότι δεν παραχωρείται ούτε ένα χιλιοστό από τα εθνικά μας δικαιώματα.

Όποιοι θελήσουν να συνεργαστούν μαζί μας, θα το κάνουν με βάση τα νόμιμα και δίκαια οφέλη που θα αποκομίσουν από τη συμμετοχή τους στην κοινή προσπάθεια.

Μακάρι οι εταίροι μας σ' αυτές τις κοινοπραξίες να είναι Ευρωπαίοι ή Αμερικανοί. Θα συνεργαστούν όμως μαζί μας ισότιμα και τίμια χωρίς αυτά τα πονηρά και επαίσχυντα μέτρα και μεθόδους που χρησιμοποιούν σήμερα, λες και είμαστε ένας κατώτερος λαός, βασικά ηλίθιος, που δεν καταλαβαίνει τις αληθινές τους προθέσεις. Που είναι οι ίδιες και χειρότερες απ' αυτές που εφαρμόσανε την εποχή της αποικιοκρατίας και το γεγονός αυτό αποτελεί ντροπή για κράτη που θέλουν να θεωρούνται πολιτισμένα.

Το κείμενο Κασιμάτη πρέπει να φτάσει σε κάθε Έλληνα. Αποκαλύπτει το κατάμαυρο μέλλον που μας περιμένει, αν δεν βγούμε από τον ασφυκτικό κλοιό που μας έχει τυλίξει και μας πνίγει. Πρέπει να σπάσουμε τον σιδερένιο κλοιό. Να κάνουμε ρήγμα. Και το Κ.Α.Π. δείχνει τον δρόμο.

Η διέξοδος είναι η συσπείρωση γύρω από το θετικό όραμα της εθνικής ανάπλασης βασισμένης επάνω στην ελληνική πραγματικότητα. Την αξιοποίηση του πλούτου της χώρας από μας τους ίδιους. Δεν κυνηγάμε χίμαιρες αλλά κάτι που μας ανήκει και δεν το γνωρίζουμε. Το γνωρίζουν όμως οι άλλοι και θέλουν να μας το κλέψουν. Επομένως πρέπει να κάνουμε δύο κινήσεις:

Η πρώτη είναι να κόψουμε τα χέρια των ληστών με τη γραβάτα.
Η δεύτερη να πάρουμε με τα δικά μας χέρια και να κρατήσουμε αυτό που μας ανήκει. Να το αξιοποιήσουμε και πάνω του να χτίσουμε την Πατρίδα που μας αξίζει.

Αθήνα,  24.7.2012

-------------------------------------------------------------

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΟΙ ΑΜΕΣΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΛΗΜΜΑ - του Γιώργου Κασιμάτη
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Το Παρόν της Κυριακής, 22.7.12

Μόλις ένας μήνας πέρασε από τις εκλογές και ο ελληνικός λαός βλέπει ήδη με θλίψη να συνεχίζονται 'λες και δεν έγιναν εκλογές- δύο πραγματικότητες που δείχνουν πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο διακυβέρνησης της χώρας: η μια είναι η πλήρης απουσία κάθε προγράμματος αντιμετώπισης της κρίσης και η πλήρης εγκατάλειψη των προεκλογικών εξαγγελιών, η άλλη ειναι η σταθερή συνέχιση της ποδηγέτησης του ελληνικού λαού από το Μεγάλο Δουκάτο με τους έλληνες τσάτσους του προς τον πιο βαθύ γκρεμό που υπάρχει: προς μια έξοδο από το ευρώ με ελεγχόμενη από τους δανειστές πτώχευση.
Οι προγραμματικές δηλώσεις των τριών κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα δείχνουν καθαρά και ξάστερα: (α) καμιά πρόθεση αναδιαπραγμάτευσης των επονείδιστων δανειακών συμβάσεων (των «Μνημονίων»), (β) κανένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης (δεν μιλάμε για ποιοτική κοινωνική ανάπτυξη, γιατί ο όρος είναι άγνωστος από πολλά χρόνια) και (γ) καμιά πρόθεση, καμιά γνώση και κανένα σχέδιο για την περίφημη αναδιάρθρωση και αναδιοργάνωση του διαλυμένου κρατικού μηχανισμού. Ένα πρόγραμμα μονάχα υπάρχει σίγουρο -αυτό που υπήρχε εξαρχής: η εκποίηση των δεκάδων χιλιάδων μονάδων της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του δημόσιου πλούτου. Το πιο απλό και το πιο εύκολο για μια ανίκανη κυβέρνηση, το πιο κερδοφόρο για τη βουλιμία του δανειστή και το πιο επιζήμιο για το φτωχό οφειλέτη. Το πρόγραμμα αυτό, που ήδη εκτελείται, δεν είναι, βέβαια, πρόγραμμα ανάπτυξης ή ανάκαμψης, αλλά καταστροφής της χώρας.
Εν όψει αυτής της κατάστασης, θα ήθελα να επισημάνω δύο τεράστιους κινδύνους που έχουν ήδη δρομολογηθεί και απειλούν για πολλές γενιές την υπόσταση της Ελλάδας: 
1ος  κίνδυνος: Η απώλεια της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του εθνικού πλούτου.Όπως επανειλημμένα έχομε καταγγείλει, με τη δανειακή σύμβαση της 10ης Μαΐου 2010 έχει δεσμευτεί το σύνολο της δημόσιας περιουσίας υπέρ των δανειστών, η δε ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα να αρνηθεί τη μεταβίβαση κρατικού περιουσιακού στοιχείου που έχει ζωτική σημασία για την κυριαρχία και την επιβίωση της χώρας μας (άρθρα 4 και 17 §5 της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης), καθώς και από την προστασία που μας παρέχουν το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της ΕΕ (με την υπαγωγή μας στο αγγλικό δίκαιο, άρθρο 14).Οι ίδιες δεσμεύσεις έγιναν δεκτές και με το Μνημόνιο Β΄ [άρθρα 5 (1) (2), 15 (1) (2) (3) (4)]. Το Μνημόνιο Β΄ περιλαμβάνει, μάλιστα, και ρητό όρο (με το Μνημόνιο Α΄ απαγορευόταν έμμεσα) που απαγορεύει στην Ελλάδα, από τώρα και στο μέλλον, να δεσμευτεί η ίδια και να δεσμεύσει τα περιουσιακά της στοιχεία απέναντι σε τρίτα πρόσωπα και κράτη! (Πλήρης κατάλυση της κυριαρχίας κράτους).
Η υλοποίηση αυτής της πρωτοφανούς δέσμευσης και ο τρόπος εκποίησης της δημόσιας περιουσίας έχει θεσμοθετηθεί από τη Βουλή των Ελλήνων με τον επίσης πρωτοφανή στη σύγχρονη ιστορία των κρατών νόμο υποτέλειας (τον «Εφαρμοστικό» ν. 3986/1.7.2011). Υπενθυμίζω σε σκίτσο τις ρυθμίσεις του νόμου αυτού που ίδρυσε τη διαβόητη Εταιρεία-Ταμείο για την εκποίηση:
Κάθε εταιρεία της υπόδειξης ή της εμπιστοσύνης των δανειστών θα επιλέγει το περιουσιακό στοιχείο που θέλει να πάρει για εκμετάλλευση - το περιουσιακό στοιχείο θα μεταβιβάζεται αμέσως στο «Ταμείο», χωρίς δικαίωμα επιστροφής - το «Ταμείο» με ειδικό συμβούλιο θα εκτιμά (χωρίς διαφάνεια) της αξία του περιουσιακού στοιχείου - σ' αυτή την τιμή, χωρίς διεθνή διαγωνισμό, θα μεταβιβάζεται αφορολόγητα και ατελώς στην εταιρεία επιλογής των δανειστών - η μεταβίβαση θα είναι οριστική (πώληση) ή μακροχρόνια (συνήθως 70-99 έτη) για εκμετάλλευση - όλα τα (τεράστια) έξοδα λειτουργίας του Ταμείου και διαχείρισης του περιουσιακού στοιχείου που μεταβιβάζεται κάθε φορά βαρύνουν το ελληνικό κράτος  - τα ποσά των εσόδων θα κατατίθενται στο «Ταμείο» από την εταιρεία εκμετάλλευσης ή αγοράς, τα οποία σε προθεσμία ολίγων ημερών (10 ημερών!) θα τα μεταβιβάζει υποχρεωτικά στους δανειστές, χωρίς να επιτρέπεται να εισέλθει ούτε ένα ευρώ στο ταμείο του ελληνικού κράτους. Η εικόνα  είναι σαφής ... Η «ιδιώτικοποίηση» των 80.000 περιουσιακών στοιχείων του κράτους (που ανέφερε κυριακάτικη εφημερίδα)  και πολλών άλλων που δεν αποκαλύπτονται, καθώς και οι πραγματικοί στόχοι των δραστηριοτήτων της Ομάδας Ράιχενμπαχ εντάσσονται  σ' αυτό το σύστημα «αξιοποίησης» της ελληνικής δημόσιας περιουσίας.
2ος Κίνδυνος: Η επιβολή ελεγχόμενης (από τους δανειστές) χρεοκοπίας. Έχομε ξαναγράψει ότι η ελεγχόμενη από τους δανειστές χρεοκοπία είναι πολύ χειρότερη  από την ανεξέλεγκτη πλήρη χρεοκοπία και η χείριστη από όλες τις λύσεις. Γιατί; Για τους εξής λόγους: Διότι στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, μπαίνοντας η χώρα σε κατάσταση ανάγκης, η παρούσα γενιά υφίσταται, αναμφίβολα, μεγάλες οικονομικές θυσίες (όπως, για παράδειγμα στη δεκαετία του 1950),  αλλά: η χώρα δε χάνει την κυριαρχία της, δε χάνει τη δημόσια περιουσία της και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, απελευθερώνεται νόμιμα από τα δεσμά των δανειακών της υποχρεώσεων, αποδεσμεύεται από την απαγόρευση να ασκεί πολιτική προστασίας της οικονομίας της και δεν υποθηκεύονται οι επόμενες γενιές. Μπορεί μόνη της η Ελλάδα, με τα πλεονεκτήματα  μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, να ανακάμψει.
Αντίθετα, στην ελεγχόμενη από τους δανειστές χρεοκοπία, στην οποία μας οδηγούν η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΕΕ με ηγέτη τη Κα Μέρκελ και η συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων,  σημαίνει τα έξης: 

• Έξοδο από το ευρώ. Επειδή δεν μπορούν να το κάμουν θεσμικά, ούτε είναι εύκολη η άσκηση πολιτικής και οικονομικής βίας, θα εξασφαλίσουν τη συναίνεση της κυβέρνησης, ώστε να βγει η Ελλάδα... «με τη θέλησή της».
• Ελεγχόμενη ισοτιμία δραχμής, ώστε : ο ελληνικός λαός να χάσει μεγάλο μέρος των χρημάτων του, οι δανειστές να διασφαλίσουν τα δάνεια και τη δημόσια περιουσία της Ελλάδας και να συνεχιστεί η ύφεση στο διηνεκές σκληρότερη, για να μας ελέγχουν.
• Εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, με τις ρυθμίσεις που περιγράψαμε πιο πάνω, για πολλές γενιές.
• Τον πλήρη αφελληνισμό της ελληνικής οικονομίας με τη μεταβίβασή του ελέγχου της στο πολυεθνικό επίπεδο
• Τη φυγή ή την υποδούλωση του ανθρώπινου δυναμικού των επόμενων γενιών.

Για να αποφευχθούν και οι δύο παραπάνω καταστροφικοί για την Ελλάδα κίνδυνοι, καθώς και η πλήρης και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, μια μόνο σωστή και σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο λύση υπάρχει: η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση οικονομικής ανάγκης, η οποία θα συνοδεύεται: (α) με στάση πληρωμών (με την έννοια της αναστολής), (β) με εφαρμογή από την κυβέρνηση της χώρας των νόμιμων μέτρων που επιβάλλει η κατάσταση οικονομικής ανάγκης (π.χ. προστασία ελληνικής παραγωγής και καταναλωτή) και (γ) με επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων και επαναφορά τους στη διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα τόσο ως προς το ύψος του ποσού των δανείων (στο ύψος του μη «επαχθούς χρέους), όσο και ως προς τη νομιμότητα των όρων δανεισμού.
Εάν οι δανειστές αρνούνται αυτή τη διαπραγμάτευση, τότε μένει ως λύση: η επίσης σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο μονομερής καταγγελία των ούτως ή άλλως παράνομων και ανίσχυρων- δανειακών συμβάσεων (των λεγόμενων «Μνημονίων»). Η λύση αυτή απαιτεί, ασφαλώς, πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα άσκησης πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και, προ παντός, ικανή και ισχυρή πολιτική ηγεσία.
Προτείνονται διάφορες λύσεις μείωσης του χρέους και οικονομικής πολιτικής. Πολλές από αυτές είναι σωστές. Για την Ελλάδα, όμως, με το διαλυμένο κράτος, την κατεστραμμένη οικονομία και την κατάσταση της πολιτικής της υποτέλειας, αποτελούν ημίμετρα. Αυτό που δεν ακούγεται καθόλου με το όνομά του είναι η διαπραγμάτευση με κατάργηση των τριών όρων που καταλύουν τη κυριαρχία του κράτους: (α) της ολοκληρωτικής δέσμευσης  της δημόσιας περιουσίας και της εξωτερικής οικονομικής πολιτικής, (β) της παραίτησης από τα δικαιώματα της εθνικής κυριαρχίας και (γ) της υπαγωγής μας στο αγγλικό δίκαιο που σημαίνει: αντίστοιχη παραίτηση από την προστασία του διεθνούς δικαίου. Οι όροι αυτοί, αν και ανίσχυροι, εφαρμόζονται καθημερινά από τους δανειστές μας και κυρίως από την κυβέρνηση μας. Αν δε καταργηθούν και στις συμβάσεις και στην πράξη, κάθε υπόσχεση για αναδιαπραγμάτευση είναι απάτη.
Πρέπει να  συνειδητοποιήσομε ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σημείο όπου δεν έχει να διαλέξει μεταξύ άμεσης οικονομικής ανάκαμψης και πτώχευσης. Έχει να διαλέξει μεταξύ δύο δρόμων που της δείχνει η Ιστορία: το δρόμο μεγάλων θυσιών της παρούσας γενιάς, αλλά με διάσωση των επόμενων γενιών και της κυριαρχίας της και το δρόμο της καταστροφής και της υποτέλειας με θυσία και της παρούσας και των επόμενων γενιών. Η Ιστορία επιβάλλει τον πρώτο δρόμο. Οι Έλληνες πρέπει να διαλέξουν.
Όλοι βλέπομε πως το Μεγάλο Τσελιγκάτο, με τη σκληρή γκλίτσα του βοσκού του και με τις κραυγές τρόμου των άγριων τσοπανόσκυλών του, μας ποδηγετεί. Τον εξευτελισμό του κοπαδιού τον ζούμε καθημερινά. Την ασφυξία του μαντριού τη νιώθουμε όλοι οι Έλληνες. Η ασφυξία γίνεται αποπνιχτική, γιατί, δυστυχώς για τη δημοκρατία, τα ΜΜΕ στρατεύθηκαν ως τσοπανόσκυλα στις γραμμές του Τσελιγκάτου. Θα πρέπει, όμως, να πάψομε να ακούμε τις κραυγές τους και να πιστέψομε ότι μπορούμε να πηδήξομε την μάντρα. Και, όπως όλοι οι λαοί πάντοτε, σίγουρα μπορούμε! 

* Ο Γιώργος Κασιμάτης είναι ομ. Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο   Πανεπιστήμιο Αθηνών