TI ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΝΕΒΗ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΚΗ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ.

visit counter

---

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ
Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ. ΟΜΩΣ ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ ΤΗΝ ΕΚΤΙΜΟΥΣΑΝ ΩΣ ΠΟΛΥ LIGHT, ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΤΟΝ ΑΣΑΝΤ.
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ 48ΩΡΟ, ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ 42 ΣΤΟΧΩΝ, ΠΟΥ ΑΝ ΧΤΥΠΗΘΟΥΝ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΧΑΟΣ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΟΥ ΑΣΑΝΤ. ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΕΔΩΣΕ Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ, ΣΤΟΝ ΥΠΕΞ ΚΕΡΙ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΒΓΗΚΕ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΧΘΕΣ. ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΗΚΟΣ ΚΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΜΥΝΑΣ ΤΣΑΚ ΧΕΙΓΚΕΛ, ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΕΙΧΕ ΓΥΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΑΣΙΑΤΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΩΝ ΗΠΑ.
Ο ΟΜΠΑΜΑ ΕΠΕΜΕΝΕ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ/ΠΥΡΑΥΛΟΙ ΚΡΟΥΖ.ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΘΑ ΑΦΗΝΕ ΑΘΙΚΤΟ ΤΟ ΧΗΜΙΚΟ, ΚΑΙ ΠΥΡΑΥΛΙΚΟ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΑΣΑΝΤ. Η ΝΕΑ ΛΙΣΤΑ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΑ 6 ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ 32 ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ.ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΤΗΣ ΑΛΕΒΙΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΛΑΤΤΑΚΕΙΑ, ΤΙΣ ΕΠΙΛΕΚΤΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΤΗΣ 4ΗΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ, ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΕΖΜΠΟΛΛΑΧ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΟΥΣΑΙΡ, ΚΛΠ.
ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΟ Ο ΟΜΠΑΜΑ ΕΦΕΡΕ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝΙΣΕ ΣΕ ΚΕΡΙ-ΧΕΙΓΚΕΝ-ΣΟΥΖΑΝ ΡΑΙΣ-ΣΑΜΑΝΘΑ ΠΑΟΥΕΡ, ΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΜΑΡΤΥ ΝΤΕΜΠΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑΥΑΡΧΟ ΓΟΥΑΙΝΦΕΛΝΤ, ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΡΑΠΕΜΨΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΤΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ ΓΙΑΤΙ «ΜΟΥ ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΠΛΗΞΟΥΜΕ ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ…ΜΕ ΛΙΑΝ ΠΙΘΑΝΗ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΥΠΟΤΡΟΠΗ».ΟΙ ΠΛΕΙΣΤΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ ΟΠΩΣ Ο ΡΟΜΠΕΡΤ ΦΟΡΝΤ ΖΗΤΑΝΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΣΑΡΩΤΙΚΩΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΩΝ…ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΑΛΥΣΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ….ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΟΥ ΦΕΡΟΥΝ ΝΑ ΥΠΗΡΞΕ ΕΝΤΑΣΗ, ΕΝΩ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΜΑΚΑΙΗΝ ΚΑΙ ΓΚΡΑΧΑΜ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΑΖΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ.
ΤΟ ΒΕΒΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ…ΑΛΛΑ ΕΞΕΤΑΖΕΤΑΙ ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ LIGHT ΜΟΝΟ ΜΕ ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ Ή ΑΝ ΘΑ ΕΜΠΛΑΚΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ.
ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ Ο ΟΜΠΑΜΑ ΕΙΧΕ 15ΛΕΠΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΛΑΝΤ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ. ΜΑΛΙΣΤΑ Ο ΟΛΑΝΤ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΙΡΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΖΑΦΑΡΙ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΑΝ ΟΙ ΗΠΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΦΛΕΓΕΤΑΙ Η Μ.ΑΝΑΤΟΛΗ.
ΤΕΛΟΣ Ο ΚΕΡΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ ΜΙΛΗΣΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΕΞ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ, ΤΟΥ ΚΑΤΑΡ, ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΤΩΝ ΗΑΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ.

http://www.analystsforchange.org/2013/09/ti-a.html

ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ (Του Φώτη Κόντογλου)

visit counter

Για το ιερό μέρος της Συρίας, όπου στην Δαμασκό και στην Αντιόχεια, πρωτομεταδόθηκε το σωτήριο μήνυμα του Χριστιανισμού και για πρώτη φορά δόθηκε στους πιστούς του Χριστού, το όνομα Χριστιανοί και όπου σήμερα η Ορθοδοξία εκεί αντιμετωπίζει πολλές απειλές, ο μεγάλος εκφραστής της πνευματικής παράδοσης του 20ου αιώνα, Φώτης Κόντογλου, έγραψε πριν μερικές δεκαετίες ένα όμορφο κείμενο, περισσότερο από ποτέ επίκαιρο. Αξίζει να το διαβάσουμε.

Τα μοναστήρια της Συρίας και Μεσοποταμίας – Φώτης Κόντογλου

Τα πρώτα μοναστήρια τα χτίσανε στη Μεσοποταμία τρακόσια χρόνια μετά Χριστό και τα λέγενε Μάντρες. Οι καλόγεροι φορούσανε μαύρα ράσα από γιδότριχα ή βροβιές, κ' είχανε μακρυά μαλλιά, είτανε ξυπόλυτοι, και τρώγανε μια φορά την ημέρα, άλλοι ψωμί κι' αλάτι, άλλοι λάχανα και όσπρια βρασμένα.

Τα πιό σπουδαία μοναστήρια βρισκόντανε γύρω στην Αντιόχεια, χτισμένα στα λογγάρια και στα δασωμένα βουνά. Στην αρχή είτανε κελλιά σκόρπια, μονάχα πως τα κυβερνούσε ένας προεστός, πάτηρ ή ηγούμενος, και κάνανε όλοι μαζί την προσευχή τους, από τα γλυκοχαράματα ίσαμε την ώρα πώβγανε ο ήλιος. Ύστερα δευτερώνανε, και πήγαινε ο καθένας στη δουλειά του, άλλος φυτουργούσε, άλλος έπλεκε ζεμπίλια και κοφίνια, άλλος λάτρευε τους άρρωστους, κι άλλος άλλα.

Μεγάλη φήμη είχε το μοναστήρι του Αγίου Ευτρεπίου κοντά στην Αντιόχεια, όπου καλογέρεψε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Άλλα μοναστήρια, χτισμένα κοντά στην Αντιόχεια, ήτανε η μονή των Γιγάντων, του Αγίου Ρωμανού, και του Αγίου Μηνά.

Κάμποσα μοναστήρια βρισκόντανε στον Αμανό. Εκεί πέρα έχτισε δυο τρία κι' ο Συμεών ο Στυλίτης. Το μεγάλο βρίσκεται ακόμα ρεπασμένο και το λένε Καλαάτ Σεμάν.

Σιμά στην Αντιόχεια είτανε χτισμένο το μοναστήρι του οσίου Συμεών του Θαυμαστορείτη.

Πολλά ασκηταριά είχαν και σχολειά, όπως το ασκητήρι του Διοδώρου και του Καρτερίου.

Κοντά στην Αντιόχεια είτανε ένα μεγάλο χωριό Γίνδαρος και κει σιμά είιτανε χτισμένη από τον άγιον Αστέριο Λαύρα μεγάλη.

Κοντά στην Έδεσσα βρισκότανε το μοναστήρι του Μαρματθαίου, στο οποίο καλογέρεψε ο όσιος Ισαάκ.

Στη δυτική Συρία, απάνου στο βουνό Κορυφή, βρισκότανε το Μοναστήρι του Αγίου Ευσεβίου. Σ΄ένα άλλο μέρος εκεί κοντά, Γελέδα, λεγόμενο, είχε χτισμένο Μοναστήρι ο όσιος Αμμιανός.

Κοντά στη Ρωσό, πολιτεία επίσημη ανάμεσα στη Συρία και στην Κιλικία, βρισκότανε κάμποσα μοναστήρια. Μέσα σ΄αυτά, ξεχώριζε το μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου, απάνου στο βουνό το λεγόμενο Σκόπελος.

Κοντά στο χωριό Νικέρτα, είτανε το μοναστήρι του οσίου Αγαπητού. Κοντά στο χωριό Ιουγάτο, στη Βορεινή Συρία, είχε χτισμένο μοναστήρι ο όσιος Παύλος.

Κοντά στο χωριό Ζεύγμα του Ευφράτη υπήρχε το φημισμένο κοινόβιο του οσίου Πουπλίου. Σιμά στο ποτάμι του Τίγρη είτανε χτισμένο το μοναστήρι του Ντιλαΐτη.

Στη Φοινίκη υπήρχανε πολλά μοναστήρια.

Για την Τύρο και για την Πτολεμαΐδα γραφεί ο άγιος μάρτυρας Αντωνίνος στα 570 μ. Χ. «Η πολιτεία Τύρος έχει άνδρες αντρειωμένους. Η ζωή σ' αυτό το μέρος είνε ελεεινή κ' υπάρχει τέτοια παραλυσία, που δε μπορώ να την περιγράψω, καταγώγια γεμάτα αμαρτωλές γυναίκες, μεταξωτά κι' άλλα τέτοια. Από κει πήγαμε στη Πτολεμαΐδα, που είναι πολιτεία ηθική, και βρήκαμε καλά μοναστήρια».

Σε κάποιο μέρος λεγόμενο Τελέδα υπήρχε μοναστήρι χτισμένο από τους αββάδες Ευσέβωνα κ' Αβίβιο, που είτανε μαθητάδες του αγίου Ευσεβίου. Σήμερα τα ερείπια τα λένε Τελ Αντά.

Άλλα ξακουστά μοναστήρια είτανε τούτα:

Το μοναστήρι του οσίου Μάρωνα, απάνου στη δεξιά οχτιά του Ορόντη ποταμού.

Το μοναστήρι του αγίου Ανίνα του θαυματουργού, μέσα στην έρημο, κοντά στη Νεοκαισάρεια του Ευφράτη, λεγόμενο από τους ντόπιους Μπετ μαρ Ανίνα.

Η μονή του Σαουήλ.

Η μονή του αγίου Ραββουλά κοντά στο Λίβανο.

Πέντε μοναστήρια είτανε στην Αμίδα, κι' απ' αυτά σημεώνουμε το μοναστήρι των Εδεσηνών, και το μοναστήρι του Σαμουήλ, κ' ένα άλλο λεγόμενο Γκυλν, κι' άλλα πολλά.

Πολλά μοναστήρια είτανε στην Κιλικία. Στα Ανάζαβρα υπήρχε η Λαύρα των Αιγυπτίων.

Κοντά στη Σελεύκεια ανθούσανε πολλά μοναστήρια, από τα οποία γνωρίζουμε το μοναστήρι της Θεοτόκου της Ελεούσας, το μοναστήρι της Αγίας Θέκλας, στο οποίο καλογέρεψε ο άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, καθώς και το μοναστήρι του οσίου Θεοδοσίου του εν τω Σκοπέλω.

Φώτης Κόντογλου

Από το βιβλίο «Ο Μυστικός Κήπος»

Εκδόσεις Αστήρ, 1944

Πηγή: anavaseis.blogspot.gr

Ο ελληνορθόδοξος κόσμος στη Συρία στη δίνη των σφαγών

visit counter

Ο ελληνορθόδοξος κόσμος στη Συρία στη δίνη των σφαγών

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου, συγγραφέα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Μεταξύ σφύρας και άκμονος βρίσκονται οι Χριστιανοί στη Συρία και ειδικότερα οι Ελληνοχριστιανοί, που αποτελούν τη μεγάλη τους πλειονοψηφία. Είναι ενδεικτικό ότι όλο αυτόν τον καιρό της πολύμηνης αιματηρής εξέγερσης κατά του καθεστώτος του Προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ το Πατριαρχείο της Αντιοχείας, έχει μεταφέρει σημαντικές δραστηριότητες του από τη Δαμασκό στον Λίβανο. Ας δούμε συνοπτικά την Ιστορία αυτού του 'άγνωστου” στους Νεοέλλην ες Πατριαρχείου.

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ [ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ]: Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας, τρίτο στην τάξη μετά από τα Πατριαρχεία Κων/λεως και Αλεξανδρείας, εκκλησίες είναι η μεγαλύτερη ελληνορθόδοξη και σήμερα αραβόφωνη χριστιανική Εκκλησία στη Μέση Ανατολή. Από το 1343 η έδρα του Πατριαρχείου βρίσκεται στη Δαμασκό της Συρίας.

Α΄περίοδος: (37 – 638): Η διασημότερη βιβλική αναφορά σχετικά με την Αντιόχεια είναι ότι ήταν σε αυτή την πόλη οι πιστοί του Χριστού, πρώτη φορά, χλευαστικά, αναφέρθηκαν ως «Χριστιανοί» (Πράξεις ια΄26). Στο βιβλίο των Πράξεων, η Αντιόχεια είναι η δεύτερη σε αναφορές πόλη. Κατά τη διάρκεια του διωγμού που προκάλεσε τον θάνατο του πρωτομάρτυρα Στεφάνου, διωκόμενα μέλη της πρώτης χριστιανικής κοινότητας των Ιεροσολύμων κατέφυγαν στην Αντιόχεια. Η εκκλησιαστική παράδοση υποστηρίζει ότι η Εκκλησία της Αντιοχείας ιδρύθηκε από τον Απ. Πέτρο, το 34. Ο Πέτρος με τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα κήρυξε στους ειδωλολάτρες και τους Εβραίους στην πόλη. Εκεί συγκλήθηκε η Αποστολική Σύνοδος της Αντιοχείας, υπό τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο. Μετάτην αναχώρηση του Πέτρου για τη Ρώμη, επίσκοπος της πόλης ορίστηκε ο Ευόδιςο, ο οποίος αριθμείται στους πρώιμους επισκοπικούς καταλόγους ως πρώτος διάδοχος του Πέτρου στον Αντιοχειανό Θρόνο. Η Έδρα της Αντιοχείας συνέχισε να συνεισφέρει στην Εκκλησία μέσω των σημαντικών προσωπικοτήτων που ανέδειξε. Ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας, δεύτερος διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου στην επισκοπή, μαρτύρησε επί Τραϊανού.

Η απόδοση από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451) του τίτλου του «Πατριάρχη» προς τον επίσκοπο Αντιοχείας υπήρξε η τυπική αναγνώριση της ακολουθούμενης πρακτικής. Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η Αντιόχεια κατείχε σημαντική θέση. Ο Επίσκοπος της προήδρευσε στις τοπικές Συνόδους Αγκύρας (351) και Καισαρείας (316), ενώ η Α΄ΠΟικουμενική Σύνοδος της Νικαίας (325) αναγνώρισε τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Αντιοχείας σε όλες τις επισκοπές της Ανατολής.

Β΄Περίοδος: Διάσπαση και αραβοκρατία: Η πρώτη διάσπαση προκλήθηκε το 498 με την αίρεση των Μονοφυσιτών. Αυτό ακολουθήθηκε από την αποχώρηση Συρίων και Αρμενίων, δεδομένου ότι αρνήθηκαν τα ψηφίσματα που εγκρίθηκαν από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος. Στη διάρκεια των Σταυροφοριών υπήρξε η επίσημη αποχώρηση των Μαρωνιτών από το σώμα της Αντιοχειανής Εκκλησίας, με την ανάδειξη του Ιωάννη Μαρούν ως Πατριάρχη τους το 685. Τον 7ο αιώνα κυριάρχησαν στη Συρία οι Άραβες (638) και οι Χριστιανοί καταδιώχθηκαν. Το 695 ο Πατριάρχης Αλέξανδρος Β' σκοτώθηκε και ο θρόνος έμεινε κενός για 40 χρόνια. Αυτό είχε δυσάρεστες συνέπειες, γιατί πολλοί χριστιανοί εξισλαμίστηκαν. Οι Άραβες ευνοούσαν τους Ιακωβίτες σε βάρος των Ορθοδόξων. Από τον 8ο αιώνα άρχισαν να γίνονται Πατριάρχες εντόπιοι που χρησιμοποιούσαν την αραβική γλώσσα. Το 969 ο Νικηφόρος Φωκάς ελευθέρωσε τη Συρία και οι Πατριάρχες εκλέγονταν στην Κωνσταντινούπολη ή την Αντιόχεια.

Σταυροφορίες και οθωμανική κυριαρχία: Με την έλευση των Σταυροφόρων ιδρύθηκε Λατινικό Πατριαρχείο. Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης αναγκάστηκε να φύγει και έμενε συνήθως στην Κωνσταντινούπολη, έτσι ο θρόνος έμεινε κενός για 50 χρόνια. Το 1155 ο Μανουήλ Κομνηνός πήρε την Αντιόχεια από τους Λατίνους, μπήκε σ' αυτήν θριαμβευτικά και τους υποχρέωσε να δεχτούν Ορθόδοξο Πατριάρχη, τον Ιωάννη Θ' που είχε χειροτονηθεί στην Κωνσταντινούπολη, αργότερα όμως πάλι οι Πατριάρχες δεν έμεναν στην έδρα τους, όπως ο Θεόδωρος Βαλσαμών που χειροτονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και δεν μετέβη ποτέ στην Αντιόχεια. Οι Πατριάρχες Αντιοχείας παρέμεναν στην Κωνσταντινούπολη έως την εκδίωξη των ευρωπαϊκών στρατών το 1268. Στα 1343 αποφασίστηκε η μεταφορά της έδρας του Πατριαρχείου στη Δαμασκό, τη σημαντικότερη πόλη στη Συρία. Την ίδια εποχή, η οθωμανική διοίκηση της Συρίας επέτρεψε την έντονη δράση του λατινικού προσηλυτισμού. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος υπήρξε εξασθένηση του Πατριαρχείου, γεγονός που ανάγκασε τους Πατριάρχες να ζητήσουν ενίσχυση και δωρεές από τον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο. Λόγω της έντονης δράσης του καθολικισμού και του αντίκτυπου που είχε στις εκλογές Πατριαρχών, ο λαός και οι Επίσκοποι του Πατριαρχείου ζήτησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να τους στείλει Έλληνα Πατριάρχη, με σκοπό τη διατήρηση της ορθοδοξίας στην περιοχή. Η ελληνική παρουσία στην κεφαλή της Αντιοχειανής Εκκλησίας διήρκεσε από το 1724 έως το 1898. Το 1774 οι Παπικοί ίδρυσαν, με το γνωστό όπλο της Ουνίας, το «Πατριαρχείο των Γραικομελχιτών» για τους Ορθοδόξους που έγιναν Ρωμαιοκαθολικοί! Το Οικουμενικό Πατριαρχείο κάλεσε δυο αντιπαπικές συνόδους το 1722 και 1727 και με πολλούς άλλους τρόπους προσπαθούσε ν' αντιδράσει στις προσηλυτιστικές ενέργειες των Ρωμαιοκαθολικών. Ο Πορφύριος Ουσπένκη επισκέφθηκε Συρία και Παλαιστίνη και διαπίστωσε ότι μπορούσε να αναπτυχθεί εκεί ρωσόφιλη κίνηση. Ιδρύθηκε στη η «Ορθόδοξος Ρωσική Αυτοκρατορική Παλαιστίνειος Εταιρεία» (1882) με σκοπό να προωθήσει τα ρωσικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, όπου ίδρυσαν σχολεία, νοσοκομεία και μοναστήρια.

Το τέλος της ελληνικής διοίκησης και οι Μεγάλες Δυνάμεις: Την αμέσως επόμενη περίοδο αναζωπυρώθηκε το αίτημα για Άραβα Πατριάρχη. Επί πατριαρχίας Ιεροθέου έγινε εμφύλιος πόλεμος και σφαγές χιλιάδων χριστιανών (1860). Οι σφαγές σταμάτησαν με την επέμβαση των Γάλλων, ενώ τότε ο Λίβανος κέρδισε την αυτονομία. Το 1899 ύστερα από παλινωδίες των Οθωμανών και επεμβάσεις των Ρώσων, εξελέγη Άραβας πατριάρχης ο Λαοδικείας Μελέτιος Ντουμάνι. Τα τέλη του 19ου αι. η Γερμανία, ελλείψει, στράφηκε στην αναζήτηση πρώτων υλών αλλά και αγορών για τα βιομηχανικά της προϊόντα. Η μεγαλύτερη αγορά της εποχής που ήταν πιο εύκολα προσεγγίσιμη για το Βερολίνο, ήταν αυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αδύναμη πια αφού ήταν ήδη σε διαδικασία διάλυσης, βρήκε στο πρόσωπο της Γερμανίας τον ιδανικό σύμμαχο.Μάλιστα ο Γερμανός αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη δυο φορές υπογράφοντας σημαντικές συμφωνίες, με τις οποίες η Γερμανία αύξανε σε σημαντικό βαθμό την επιρροή της στην παραπέουσα Αυτοκρατορία. Η προσέγγιση αυτή εντάθηκε την περίοδο της ανάληψης της διακυβέρνησης από τους Νεοτούρκους, η ηγεσία των οποίων ήταν τυφλά όργανα του Βερολίνου. Ακολούθησε η αποστολή 42μελούς στρατιωτικής γερμανικής αποστολής στην Κωνσταντινούπολη, που αναδιοργάνωσε και προετοίμασε τον οθωμανικό στρατό για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Μεγάλη Βρετανία, για να «εξισορροπήσει» την συμμαχική σχέση των Γερμανών με τους Οθωμανούς, στράφηκε στις μειονότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διότι αυτές αποτελούσαν την αχίλλειο πτέρνα της. Έτσι η Βρετανία προσέγγισε Έλληνες, Αρμενίους, Ασσυρίους, Άραβες και όποιον άλλον ήταν κατάλληλο «εργαλείο» στους γεωπολιτικούς στόχους των Άγγλων. Η προσέγγιση όμως των χριστιανικών πληθυσμών με τη Βρετανία, ήταν μια σοβαρή απειλή για τα γερμανικά συμφέροντα, λίγο πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο μεταξύ οι Χριστιανοί της Ανατολής είχαν χαρακτηριστεί από τους Νεότουρκους «βλαβερά ζιζάνια» που απομυζούσαν το αίμα του τουρκικού λαού και είχαν μπει στο πρόγραμμα σφαγών από το 1910-11, για να οικοδομηθεί η «Καθαρή Τουρκία». Δυστυχώς, ο εναγκαλισμός των Χριστιανών από τους Άγγλους, που οδήγησε τους Γερμανούς στρατιωτικούς συμβούλους των Οθωμανών να τους χαρακτηρίσουν ως εν δυνάμει απειλή, εν όψει του μεγάλου πολέμου, διευκόλυνε τα γενοκτονικά σχέδια των Νεοτούρκων, με αποτέλεσμα τη Γενοκτονία εκατομμυρίων Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων [των αυτοχθόνων κατοίκων της Συρίας], που άρχισε το 1914, και ολοκληρώθηκε το 1924, με την Ανταλλαγή και την εξέγερση των Νεστοριανών, στο Χακιάρι! Αυτό είναι σε γενικές γραμμές το ιστορικό πλαίσιο της Γενοκτονίας και του αφανισμού των Χριστιανών της Ανατολής, στην οποία το ελληνικό κράτος, αν δεν συνέβαλλε με τις άφρονες πράξεις του, παρέμεινε απαθής θεατής!

ΣΗΜΕΡΑ: Τα δυο τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη γεγονότα που μπορεί να οδηγήσουν στη γενοκτονία και τον αφανισμό τους Χριστιανούς της Συρίας, που αποτελούν, το ιστορικότερο τμήμα του Χριστιανισμού. Γεωπολιτικά συμφέροντα έχουν εναγκαλιστεί από τη μια πλευρά τους Σουνίτες μουσουλμάνους και από την άλλη πλευρά τον Άσαντ και τους Αλαουίτες, με τα 1,5-2 εκατομμύρια Χριστιανούς να είναι στη μέση, ανυπεράσπιστοι, αντιμέτωποι την απίστευτη αγριότητα των εγκληματικών συμμοριών ισλαμιστών, που εξοπλίζονται από την Άγκυρα, το Κατάρ, φανατικούς φονταμενταλιστές ισλαμιστές και το Ριάντ, υπό τον συντονισμό και την καθοδήγηση της Ουάσιγκτον! Όσο για την Ελλάδα, πνιγμένη στα οικονομικά προβλήματα που προήλθαν (εκτός της απίστευτης ανηθικότητας και οικονομικής ασωτίας) και εξ αιτίας της γεωπολιτής μυωπίας της πολιτικής, οικονομικής, πνευματικής, αλλά και θρησκευτικής ελίτ του τόπου, όχι μόνο παρακολουθεί απαθής τη σφαγή των Χριστιανών, αλλά δηλώνει -δια στόματος ΥΠΕΞ- τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη της στην Τουρκία, επειδή, “δέχτηκε στο έδαφός της εκατό χιλιάδες πρόσφυγες από τη Συρία”, τους οποίους εξεδίωξαν από τα σπίτια τους οι πολιτικές της ίδιας της Άγκυρας! Χωρίς να αναφέρει καν, ότι η Τουρκία, έστειλε στην Ελλάδα ένα εκατομμύριο μουσουλμάνους μετανάστες, για νάχουμε να πορευόμαστε και να γίνουμε κι εμείς κάποια στιγμή …Συρία!

Σήμερα κρεμώνται επί ξύλου οι Χριστιανοί της Συρίας, ενώ δεν είναι ακόμα γνωστή η τύχη των Μητροπολιτών του Χαλεπίου, που έχουν απαχθεί από συμμορία ισλαμιστών, κοντά στα τουρκικά σύνορα! Ας ελπίσουμε (χιούμορ κάνουμε) το ζήτημα της σφαγής των Χριστιανών της

Συρίας να απασχολήσει σοβαρά την ελληνική κυβέρνηση, η οποία θα αλλάξει στάση, μακριά από τους λεονταρισμούς του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, που υπερφαλλαγγίζει και τα γεράκια του Λονδίνου, και με τις ενέργειές της θα αποτρέψει τη σφαγή και τον αφανισμό τους και θα τους οδηγήσει στην Ανάσταση.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ: Οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στη Συρία αποτελούν το 65% περίπου των Χριστιανών στη χώρα, που υπολογίζονται περίπου σε 1,5 εκατομμύριο. Θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους ντόπιου πληθυσμού (Ασσυρίων) και είναι υπερήφανοι που μιλάνε την αραμαϊκή, τη γλώσσα που μιλούσε ο Ιησούς Χριστός. Στη Συρία το 78% του πληθυσμού είναι αραβικής καταγωγής, το 9% Κούρδοι, το 8% ντόπιοι, Ασσυριακής καταγωγής χριστιανοί, και το υπόλοιπο 5% Κιρκάσιοι και Αρμένιοι. Οι Ελληνορθόδοξοι επί πολλούς αιώνες πέρασαν ποικίλους διωγμούς και προσηλυτιστικές επιθέσεις, αλλά άντεξαν και έμειναν ως σήμερα η μεγαλύτερη μη μουσουλμανική κοινότητα στη Συρία, παρά το ότι δεν είχαν κάποια ισχυρή δύναμη να τους προστατεύει. Αντίθετα ομάδες Μονοφυσιτών, για να αποφύγουν τον εξισλαμισμό και την καταπίεση, προσέφυγαν στον Πάπα, ασπάστηκαν τον Ρωμαιοκαθολικισμό και μετατράπηκαν σε Ουνίτες, μια από τις πολλές παραφυάδες των «Ανατολικών ή Ελληνοκαθολικών Εκκλησιών», όπως τις χαρακτηρίζουν στο Βατικανό. Σήμερα, εξακολουθούν να έχουν την υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης, ιδιαίτερα της Γαλλίας, που μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε αναλάβει τη διοίκηση της Συρίας. Σήμερα οι Ελληνορθόδοξοι υποφέρουν υπό το αιμοσταγές καθεστώς του Άσαντ, δυσπιστούν για τις έναντι τους προθέσεις των ισλαμιστών, που έχουν εξεγερθεί εναντίον του και ανησυχούν ζωηρά για το μέλλον τους. Η επίσημη στάση που διατηρεί το Πατριαρχείο Αντιοχείας στην εξέγερση είναι της ουδετερότητας και της μη ανάμιξης του σε πολιτικά ζητήματα, ενώ τονίζει ότι οι Ελληνορθόδοξοι προσεύχονται για την ειρήνη και την καταλλαγή.

Ανεπίσημα αναγνωρίζεται μεν ότι ο Άσαντ έχει επιβάλει ένα απολυταρχικό καθεστώς και ότι οι Χριστιανοί είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτες, αλλά παράλληλα σημειώνεται ότι επέτρεπε στο Πατριαρχείο και γενικά στους Χριστιανούς να εκτελούν ελεύθερα τα καθήκοντα τους και να έχουν τα σχολεία τους και τα ιδρύματα τους. Σήμερα, διερωτώνται αν καταλάβουν την εξουσία οι ισλαμιστές θα έχουν την ίδια αντιμετώπιση, ή θα αρχίσουν οι σε βάρος τους διωγμοί που περνάνε οι Χριστιανοί σε Πακιστάν, Αίγυπτο, Σομαλία, Σουδάν, Νιγηρία, ακόμη και στις Ινδονησία και Τουρκία; Στη Συρία το 74% του συνολικού πληθυσμού είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, μεταξύ των οποίων κυριαρχούν ακραίας θεοκρατικής και φασίζουσας ιδεολογίας στοιχεία, που διατηρούν ένα φανατισμό σε βάρος των Χριστιανών. Ελληνορθόδοξος Σύριος, κάτοικος σήμερα της Ελλάδας, χαρακτήρισε το Ισλάμ ως μια επιθετικής νοοτροπίας θρησκεία και σημείωσε ότι οι Ισλαμιστές χρησιμοποιούν τη δυτική δημοκρατία και ελευθερία για να επιβάλλουν σ’ αυτήν το θεοκρατικό καθεστώς της Σαρία και να εξοντώσουν τους «απίστους». «Διεκδικούν λ.χ. οι Σαουδάραβες θρησκευτικά δικαιώματα στην Ελλάδα και δεν διερωτώνται γιατί οι ίδιοι τα απαγορεύουν απολύτως στη χώρα τους;» μας είπε χαρακτηριστικά. Ο Πρόεδρος Άσαντ ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των Αλαουιτών, που είναι περίπου το 12% του συνολικού πληθυσμού που, πριν τους Άσαντ, καταπιέζονταν από τους Σουνίτες. Από το 1971, που ο πατήρ Άσαντ πήρε την εξουσία, αυτοί καταπιέζουν τους Σουνίτες. Οι Αλαουίτες είναι κλάδος των Σιιτών Μουσουλμάνων, μεγάλων αντιπάλων των Σουνιτών και αισθάνονται θρησκευτικά συγγενείς με τους Αλεβίτες της Τουρκίας και τους Σιίτες του Ιράν, του Λιβάνου, του Ιράκ και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Επειδή οι Αλαουίτες, ως καθεστώς στη Συρία, έχουν απέναντι τους τους Σουνίτες Μουσουλμάνους άσκησαν όλα αυτά τα χρόνια μια πολιτική «ουδετερόθρησκη», ώστε να μην έχουν απέναντι τους και τους πολυπληθείς Χριστιανούς. Για την κατάσταση των Ελληνορθοδόξων της Συρίας θα έπρεπε να δείξει ενδιαφέρον η Ελληνική Κυβέρνηση. Είναι θρησκευτικά και πολιτισμικά Ρωμιοί και είναι υπερήφανοι γι’ αυτό. Η Ελλάδα όμως τους άφησε μόνους και είναι ένα παράπονο τους. Οι μεμονωμένες προσπάθειες υπηρεσιών του Ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών και διπλωματών στη Δαμασκό, που έβλεπαν ότι χάνεται ένα πολιτισμικό έρεισμα στη Μέση Ανατολή, δεν ήσαν επαρκείς. Η Εκκλησία της Ελλάδος, επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, έδωσε μια δυναμική παρουσία στη Συρία, αλλά αυτή ήταν φυσικά σε πνευματικό και κοινωνικό επίπεδο και όχι πολιτικό. Σήμερα οι Ελληνορθόδοξοι της Συρίας βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο. Θα ενδιαφερθεί κανείς στην Ελλάδα γι’ αυτούς, ή επειδή εμείς ηθικά, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά πνιγόμαστε καταργούμε πλήρως την εκ μέρους μας άσκηση εξωτερικής πολιτικής; Σημειώνουμε απλώς ότι το υφιστάμενο κενό στην υποστήριξη των Ελληνορθοδόξων της Συρίας προτίθεται να καλύψει η κυβέρνηση της Ρωσίας και το αρμονικά συνεργαζόμενο μαζί της Πατριαρχείο της Μόσχας, το οποίο επιδιώκει να αυξήσει την επιρροή του στον Ορθόδοξο χώρο.

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ: Η Συρία είναι η Mεγάλη Eλλάδα της Aνατολής. Kοιτίδα σήμερα των σπαραγμάτων όλου του Eλληνισμού της Aσίας είναι η Συρία, η έδρα του ελληνικού βασιλείου των Σελευκιδών.Και η μεγάλη Aντιόχεια υπήρξε κάποτε η πρώτη πόλη του κόσμου, που το Eυαγγέλιο του Xριστού διδάχθηκε ανοιχτά στα έθνη. Έγινε αυτή η ελληνίδα μεγαλούποληπατρίδα του πατέρα της θείας λειτουργίας, Iωάννη του Xρυσόστομου, το πρώτο εργαστήρι “χωνέματος” του Eλληνισμού με τον Xριστιανισμό. Σήμερα, βέβαια, ελέω Γάλλων και Kεμάλ, μέσα από ένα δημοψήφισμα-παρωδία, η Aντιόχεια, η Θεούπολη, όπως την ονομάζει το «Γεροντικό», και η επαρχία της αποκόπηκαν από τη Συρία και δόθηκαν στην Tουρκία. Oι ελληνορθόδοξοι Xριστιανοί της πόλης που απόμειναν είναι ελάχιστοι, μα η πίστη τους είναι μεγάλη κι εξακολουθούν να μένουν στην παλιά τους γειτονιά στο κέντρο, γύρω από το Ναό τους, των Aποστόλων Πέτρου και Παύλου. Πολλοί εν τω μεταξύ έχουν φύγει για την Eλλάδα. Ακόμη, οι άνθρωποι αυτοί πλήρωσαν ακριβά την εισβολή στην Kύπρο το ’74. Bλέπεις, ο τούρκικος όχλος, παρά την αραβική τους λαλιά, τους θεωρεί Ρωμιούς, Έλληνες! Άραγε θυμόμαστε ότι η κλήση και η μεταστροφή του Aποστόλου Παύλου έγινε καθ’ οδόν προς τη Δαμασκό, που είναι σήμερα στη Συρία, μαζί με τη Xομς (Έδεσσα) και την περιοχή της Λατάκειας οι κοιτίδες των γηγενών Eλληνορθοδόξων, των αρχαιότερων Xριστιανών, μετά τους Γαλιλαίους Aποστόλους και τους Iεροσολυμίτες; Mε τις περιπέτειες, βέβαια, της Aνατολής στον εικοστό αιώνα, λόγω της αντεκδίκησης του Iσλάμ προς τη Δύση, στους γηγενείς Eλληνορθόδοξους έχουν προστεθεί διωκόμενοι Xριστιανοί της Tουρκίας (Έλληνες) και της Mεσοποταμίας (Iράκ κυρίως). Όλοι βλέπουμε πως αυτοί οι αρχαίοι Xριστιανοί είναι τα πρώτα σφάγια του σημερινού εμφύλιου πολέμου στη Συρία, κάτι που διακρίνεται ξεκάθαρα και με τους Κόπτες Χριστιανούς στην Αίγυπτο. Kι εμείς δεν μπορούμε να ονομαζόμαστε Xριστιανοί σήμερα εάν τους ξεχάσουμε. Tο γιατί το λέει ο Eυαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις των Aποστόλων, στο ανάγνωσμα της περασμένης Kυριακής (Πρξ. ια’, 19-30): Στην Aντιόχεια, λέει, βρήκαν καταφύγιο οι Aπόστολοι από τη θλίψη (και το φόβο των Iουδαίων) μετά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου. Kι όταν κάποιος Άγαβος, Iεροσολυμίτης, προφήτεψε την πείνα, που πράγματι έπεσε στα χρόνια του Kλαύδιου, οι καλοβαλμένοι και καλοστεκούμενοι τότε Xριστιανοί της Aντιόχειας, έστειλαν με τον Παύλο και τον Bαρνάβα τη “λογεία”, την έμπρακτη βοήθειά τους στους εμπερίστατους αδελφούς των Iεροσολύμων. Σήμερα, λοιπόν, που τα πράγματα αντιστράφηκαν, «της θλίψεως γενομένης» στη Συρία, εμείς οι καλοβαλμένοι Xριστιανοί θα τους ξεχάσουμε; Mα τότε εμείς θα είμαστε οι αποξεχασμένοι!

Σύντομος Ιστορία του Ελληνισμού της Συρίας από τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τα μισά του 20ου αιώνα

visit counter

Η παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή της Συρίας και της εγγύς και μέσης ανατολής (Παλαιστίνη, Μεσοποταμία κλπ.) απαντάτε είδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα, μετά την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, γιγαντώθηκε όμως από τον ιδρυτή της δυναστείας των Σελευκιδών, Σέλευκου Α΄, υιού του Αντίοχου – στρατηγού του Φίλιππου Β΄– και διαδόχου του Μ. Αλεξάνδρου. Όμως, ο σοφιστής Λιβάνιος, αναφέρει ότι η πόλη Ιώνη, ευρισκόμενη κοντά στην Αντιόχεια, ήταν ελληνική αποικία, την οποία ανάγει στην εποχή της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων (7ος π.Χ. αιών) και μας λέγει ότι την σεβάστηκαν ανέκαθεν πλην αυτών και οι Πέρσες (Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, τομ. 1, σελ. 291). Η Ιώνη ήταν κτισμένη από Αργείους  (όπως και η Ταρσός), κατόπιν δε εγκαταστάθηκαν εκεί Κρήτες και Κύπριοι. Κοιτίδα λοιπόν του Ελληνισμού της Συρίας υπήρξε η πόλη της Ιώνης. Ο Μ. Αλέξανδρος εις ανάμνηση της μεγαλειώδους νίκης του επί του Ισσού ποταμού, ίδρυσε την Νικόπολη, όπως και την Αλεξάνδρεια την κατ΄ Ισσόν, στον μυχό του Ισσικού κόλπου.

Μερικά έτη μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, ο εκ των διαδόχων του Αντίγονος, οικοδομεί στην Άνω Συρία την Αντιγόνεια, την οποία οίκησε με Αθηναίους και άλλους έλληνες. Εν συνεχεία ο Σέλευκος, όπως πολύ χαρακτηριστικά μας κληροδοτεί ο εξ Αντιοχείας καταγόμενος σοφιστής Λιβάνιος, «…Παραλαβών δε Βαβυλώνα πόλεσιν (ελληνικαίς) πανταχόθεν εγκατέσπειρε και την Περσίδα και όλως ουδένα τόπον επιτήδειον δέξασθαι πόλιν αφήκε γυμνόν, αλλ΄ ελληνίζων  διετέλεσεν την βάρβαρον» (Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, τομ. 1, σελ. 304-305), για να σημειώσει επιπλέον ότι ο αριθμός των ελληνικών πόλεων που οικοδόμησε ήταν μεγαλύτερος από όσες έκτισαν η Αθήνα και η Μίλητος μαζί, κατά τον πρώτο Ελληνικό αποικισμό. 

Σύμφωνα δε με παράδοση του Μαλαλά (Μαλαλά Χρονογραφία, έκδοση Βόννης, σελ. 203) και του Παυσανία του Χρονογράφου, ανέγειρε ακόμη 75 πόλεις στην Μεσοποταμία και την Περσία. Η περιοχή λοιπόν της Συρίας αποικίσθηκε και δημιουργήθηκαν πάμπολλες ελληνικές πόλεις, κέντρα ελληνικού πολιτισμού και βίου. Η περί τον ποταμό Ορόντη οικοδομηθείσα Αντιόχεια, το 300 π.Χ., αποικίστηκε από Αθηναίους, Κρήτες, Μακεδόνες και Κύπριους, και απετέλεσε λαμπρή εστία του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού στην περιοχή. Η Αντιόχεια με το πέρασμα του χρόνου κατέστη «τετράπολις», ονομαστή και περίφημη, κέντρο των τεχνών, της Φιλοσοφίας, της Ρητορικής και του ελληνικού πολιτισμού. Η Απαμεία ήτο μια ακόμη ελληνική πόλη κτισθείσα υπό των Μακεδόνων, ονομάζονταν δε και Πέλλα, έχοντας το όνομα της συζύγου του Σέλευκου, της Απαμείας. Δίπλα της υπήρχαν μικρότερες πόλεις όπως τα Μέγαρα, η Λάρισα και η Απολλωνία (Στράβωνας ις, 752).

Η παραλιακή Λαοδίκεια, έλαβε το όνομα της μητέρας του Σέλευκου, ήταν επιφανής πόλη, όπως και η Σελεύκεια η εν Πιερία, μια εμπορική πόλη στις εκβολές του Οράντη ποταμού.

Ονομαστές ελληνικές πόλεις της Άνω Συρίας πλην όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω είναι και οι ακόλουθες: η Αρέθουσα – κτίσμα του Σέλευκου του Νικάτορα, η Επιφάνεια επί του Ορόντη ποταμού – κτίσμα του Αντίοχου του επιφανούς, η Επιφάνεια η προς τον Ευφράτη, η Βαμβύκη ή Ιεράπολις, η Βέροια, η Ηράκλεια, η Ποσείδιον, το Ηράκλειον (παραθαλάσσιες και οι δύο) και το χωρίον Νυμφαίο.Βόρεια της Αντιόχειας απαντούνταν οι ακόλουθες πόλεις: η Αντιόχεια προς Ταύρο, η Γερμανικεία, η Δολίχη, η Νικόπολις, η Κυρηστινή και η Σελευκόβηλος.

Ακολούθως η Δαμασκός, «ο οφθαλμός της Ανατολής», μετά την νίκη του Μ. Αλεξάνδρου στον Ισσό ποταμό, κατέστη ελληνική πόλη και αποικίστηκε υπό ελλήνων. Από τις διασωθείσες δε επιγραφές πληροφορούμαστε ότι στην Δαμασκό λάμβαναν χώρα και Ολυμπιακοί Αγώνες. Η πόλη Χαλκίς η επί Βήλω (ποταμός) ήταν μια ακόμη ονομαστή Ελληνική αποικία στη Συρία, κτίσμα του Σέλευκου Νικάτορος, η οποία ήτο και πατρίδα του φιλοσόφου Ιάμβλιχου του θείου. Υπήρχε και άλλη Χαλκίδα, κοντά στη Βέροια, που ονομάστηκε Κινναστρίν. Η Έμεσα – σημερινή Χομς – ήταν πατρίδα του περίφημου φιλοσόφου Ποσειδώνιου του Στωϊκού. Η πόλη της Παλμύρας, βορειοανατολικά της Δαμασκού, η αποκαλούμενη και «νύμφη της ερήμου», βρίθει ελληνικών επιγραφών.

 Μερικοί ονομαστοί Έλληνες οι οποίοι γεννήθηκαν,  έδρασαν και μεγαλούργησαν στην περιοχή αυτή είναι οι ακόλουθοι: 

    Ο Ιστοριογράφος Απολλόδωρος ο Αρτεμίτης, ο Ιατροφιλόσοφος Απολλώνιος εξ Αντιοχείας, ο στωϊκός Φιλόσοφος Απολλοφάνης εξ Αντιοχείας, ο υιός του Ιάμβλιχου Αρίστων, ο Ποιητής Αρχίας εξ Αντιοχείας, ο Ρητοροδιδάσκαλος Δημήτριος ο Σύρος, ο στωϊκός Φιλόσοφος Διογένης εκ Σελευκείας, ο Μίθρης ο εκ Συρίας, ο Ιστορικός Σέλευκος ο Εμεσηνός κ.α.  

Η ελληνικότατη πόλη της Αντιόχειας είναι αυτή που έδωσε στην νέα διδασκαλία που ξεκίνησε από τα Ιεροσόλυμα το όνομα χριστιανοί. Η γλώσσα της Εκκλησίας της Αντιόχειας ήτο η Ελληνική. Ο ιδρυτής της ο Απόστολος Παύλος δίδασκε στην Αντιόχεια στην Ελληνική γλώσσα, έγραψε εκεί επιστολές του στα Ελληνικά. Και ο συνοδός του, ο Λουκάς ο Ευαγγελιστής κατήγετο από την Αντιόχεια. Η Εκκλησία της Αντιόχειας διατήρησε στο πέρασμα των αιώνων τον Ελληνικό της χαρακτήρα και την Ελληνική της γλώσσα και εξ αυτής ήλκουν τη καταγωγή τους οι Ελληνορθόδοξοι της Συρίας αλλά και οι ουνίτες Ελληνοκαθολικοί στους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω.

Ενδεικτικά αναφέρουμε και ορισμένους εκκλησιαστικούς συγγραφείς: ο Ιγνάτιος επίσκοπος Αντιοχείας, 1oς μ.Χ. αιών (οι επιστολές του υπάρχουν στον 4ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του Migne), ο Θεόφιλος επίσκοπος Αντιοχείας, (Ελληνική Πατρολογία Migne – τόμος 6), ο Σεραπίων Αντιοχείας, ο Μαλχίων ο Πρεσβύτερος, ο Απολλινάριος εκ Λαοδίκειας, ο Μέγας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Παύλος Σαμοσατεύς, ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Αββάς Ζωσιμάς, ο Ιωάννης Μόσχος συγγραφεύς του Λειμωνάριου, ο νομομαθής Θεόδωρος Βαλσαμών Πατριάρχης Αντιοχείας, ο Ευάγριος ο σχολαστικός συγγραφεύς Εκκλησιαστικής Ιστορίας,  κ.α. 

Αυτοί οι έξοχοι άνδρες και τα συγγράμματα τους δεικνύουν ότι ως την εποχή της μωαμεθανικής κατάκτησης στα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ., αλλά και μετά από αυτήν, η Ελληνική γλώσσα ήταν η εθνική γλώσσα των ορθοδόξων της περιοχής, η γλώσσα της παιδείας, η γλώσσα λατρείας του Θεού. Ως διαφάνηκε η Αντιόχεια ήταν η πόλη εκείνη της Ανατολής όπου και προ της εμφανίσεως του Χριστιανισμού δέσποζε η Ελληνική θύραθεν παιδεία, η Φιλοσοφία και η Ρητορική, τα Ελληνικά γράμματα, αλλά και μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού δέσποζε ο Ελληνοχριστιανικός της χαρακτήρας και ήτο κέντρο φιλοσοφικών αναζητήσεων και καλλιέργειας όχι μόνον της ελληνικής γλώσσας αλλά κυρίως του Χριστιανικού πνεύματος.

Είναι δε η πόλις της Αντιόχειας ο τόπος όπου εμφανίζονται για πρώτη φορά σαφώς διαχωρισμένοι οι τρεις βαθμοί της Ιερωσύνης στην Εκκλησία. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, οι Έλληνες Πατριάρχες της Αντιόχειας αγωνίζονταν εναντίον της λατινικής προπαγάνδας, η οποία δεν είχε πετύχει μεγάλες προόδους στην περιοχή, παρά μόνον στους Ιακωβίτες και τους Μαρωνίτες. Αντίθετα, αρκετοί Ορθόδοξοι είχαν ασπαστεί τον Μουσουλμανισμό, συνεπεία του γεγονότος ότι η περιοχή πέρασε στα χέρια των Τούρκων.

Από τον 16ο αιώνα όμως και μετέπειτα, κατόπιν της εγκατάστασης Λατίνου επισκόπου στη Σιδώνα, υπήρξε διαρροή Ορθοδόξων προς τον Καθολικισμό, το δε 1837, η Ουνιτική Εκκλησία αναγνωρίστηκε από την Υψηλή Πύλη και καθήρπασε πολλούς Ορθοδόξους ναούς. Οι Προσπάθειες των Ορθοδόξων Πατριαρχών Ιερόθεου, Γεράσιμου και Σπυρίδωνα, ανάσχεσαν την Λατινική διείσδυση στην Συρία, όμως η φτώχεια, η έλλειψη συστηματικής διδασκαλίας και οι επιθέσεις των μουσουλμάνων, συνετέλεσαν στην εμφάνιση και νέων προπαγανδών στην περιοχή, όπως η Προτεσταντική. 

Η δράση όμως του Ρώσου Πορφύριου Ουσπένσκυ από του 1843 στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, με την ίδρυση και δράση της Παλαιστινιακής εταιρίας, προκειμένου να προωθηθούν τα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή, έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο Ελληνικό Πατριαρχείο της Αντιόχειας, με την δημιουργία εθνοφυλετικού ζητήματος, του Αραβικού Ζητήματος, το λεγόμενο Αντιοχειανό ζήτημα. Εξεγείρανε τους αραβόφωνους πληθυσμούς εναντίον των Ελλήνων, θέτοντας τους την ιδέα ότι ήσαν Άραβες και όχι Έλληνες όπως καυχούνταν οι ίδιοι. Η σκανδαλώδης επέμβαση των Ρώσων στην Εκκλησία της Αντιόχειας επέφερε την δι’ εξαναγκασμού παραίτηση του Έλληνα Πατριάρχη Αντιοχείας στις 15 Απριλίου του 1897 και την εκλογή Άραβα Πατριάρχη μόνον από τους Αραβόφωνους, των Ελλήνων αποκλεισθέντων από την εκλογή.

Στα τέλη του 19ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας κατοικούσαν οι ακόλουθες εθνότητες: 1. Ανσαρί, 2. Άραβες = οι οποίοι θρησκευτικά ήταν Μωαμεθανοί, Ορθόδοξοι και Γρηγοριανοί, 3. Αρμένιοι = ήταν καθολικοί και διαμαρτυρόμενοι, 4. Βεδουίνοι, = οι οποίοι ήταν Αραβικό φύλο, νομάδες με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα από τους λοιπούς Άραβες, 5. Δρούζοι = ευρισκόμενοι στις πεδιάδες του Λιβάνου και στο όρος Ερμών, 6. Έλληνες = οι οποίοι ήταν Ορθόδοξοι και Καθολικοί, 7. Ιακωβίτες = μονοφυσίτες που έλαβαν το όνομα εκ του αρχηγού τους επισκόπου Εδέσσης Ιακώβου, 8. Ισμαηλίτες = που ήταν Σιίτες από την Περσία, εγκαταστάθηκαν τον 11ο αιώνα μ.Χ. στη Συρία και αποκαλούνταν Αssassin από την εποχή των Σταυροφόρων, 9. Ισραηλίτες, 10. Κιρκάσιοι = προερχόμενοι από τον Καύκασο, 11. Κούρδοι = κατοικούσαν στο νομό των Αδάνων και του Χαλεπίου, 12. Λατίνοι. 13. Μαρωνίτες = ενωμένοι μετά των καθολικών αριθμούσαν περί τους 220 χιλιάδες. Πρόκειται για αιρετικούς μονοθελήτες, οι οποίοι κυνηγημένοι από τους Βυζαντινούς κατέφυγαν στη Συρία και ίδρυσαν την “εκκλησία” στην μονή του Πατριάρχου τους Μάρωνα, 14. Μελχίτες = αν και ονομάζονται grecs-unis, ούτε ελληνική καταγωγή έχουν ούτε ήταν ορθόδοξοι, επίσης ομιλούν την αραβική γλώσσα. Πρόκειται για Άραβες που εκχριστιανίστηκαν τον 4ο αιώνα. Μην επιθυμώντας να είναι υπό την πνευματική ηγεσία των Ελλήνων Πατριαρχών, δήλωσαν υποταγή στον Πάπα με τον όρο να αντικαταστήσουν την Ελληνική γλώσσα της λειτουργίας τους με την Αραβική, 15. Σύροι = που ήταν Ορθόδοξοι και Καθολικοί, 16. Τούρκοι, 17. Τουρκομάνοι (ή Τουραμέν) = Τούρκοι προερχόμενοι εκ του Τουρκεστάν, 18. Χαλδαίοι = Ουνίτες. Επιπλέον, αναφέρονταν ως οικούντες στην περιοχή επιπλέον : Αθίγγανοι, Γιεζίτες, Κιζίλ- μπάσηδες, Μετουαλή, Κόπτες, Πέρσες, Φελλάχοι σε μικρά πληθυσμιακά ποσοστά. Μια πανσπερμία και μωσαϊκό φυλών, λαών και διαφορετικών θρησκευμάτων.

Μπορούμε να πούμε γενικά ότι ως προς την καταγωγή του διακρίνονταν σε: απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, Σύρων (Αραμαίους), Αράβων, Τούρκων και Φράγκων. Ως προς την θρησκεία δε: Μωαμεθανοί (Σουνίτες και Σιίτες), Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Καθολικοί, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες και Ισραηλίτες. Τα νεώτερα χρόνια οι Ελληνόφωνοι πληθυσμοί του Πατριαρχείου της Αντιόχειας εντοπίζονταν στις περιοχές της Ταρσούς, στα Άδανα της Κιλικίας, στο Ερζερούμ και στο Διαρβακίρ ενώ ο συνολικός πληθυσμός του Πατριαρχείου στη Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και την Τουρκία ανέρχονταν – σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες του Πατριαρχείου (1963) – σε 500 χιλιάδες.

Κάπου εδώ τερματίζεται η σύντομη περιήγησή – αναφορά μας στον Ελληνισμό της περιοχής της Συρίας από της εμφανίσεώς του εκεί έως και τον εικοστό αιώνα. Αναμφίβολα συνεπεία της έλλειψης του χώρου παρελήφθησαν αρκετά γεγονότα, έγινε όμως θαρρώ κατανοητή αρκούντως η παρουσία και η πολιτιστική προσφορά του στην περιοχή αυτή από την αρχαιότητα έως τις ημέρες μας. Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στις μέρες μας στη Συρία,  στρέφουν την προσοχή και τον νου μας στους εναπομείναντες ξεχασμένους εκεί Ελληνικούς πληθυσμούς, το προκεχωρημένο θα έλεγε κανείς φυλάκιο του Ελληνισμού στην περιοχή της εγγύς και μέσης ανατολής, μιας περιοχής που όπως διεφάνη ήταν πάντα ένας χώρος ζωτικών συμφερόντων για τον Ελληνισμό, οι οποίοι υφίστανται πιέσεις και πρέπει να επιβιώσουν (Ενδεικτική Βιβλιογραφία : Μυστακίδου Α.Β., Οι ετερόδοξες κοινότητες εν Συρία, εν Κωνσταντινουπόλει 1897, Δελικανή Καλλίνικου, Υπόμνημα επί του Αντιοχικού Ζητήματος, εν Κωνσταντινουπόλει 1904, Καρολίδου Παύλου, Περί της Εθνικής καταγωγής των Ορθοδόξων Χριστιανών Συρίας και Παλαιστίνης, Αθήναι 1909, ΘΗΕ, τομ. 2, Αθήναι 1963). 

Ομογενειακή εφημερίδα της Νέας Υόρκης Hellas News (σελ. 32)  
 aktines

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

visit counter

Εν μέσω των τραγικών εξελίξεων που κορυφώνονται στην Συρία, παρουσιάζουμε ένα τμήμα από το Αγιολόγιο της μαρτυρικής περιοχής, ενθυμούμενοι ότι στην Αντιόχεια οι πιστοί του Χριστού ονομάστηκαν για πρώτη φορά Χριστιανοί (Πράξεις των Αποστόλων 11, 26).

Απόστολος Θαδδαίος (Έδεσσα), Απόστολος Παύλος, Λουκάς ο Ευαγγελιστής (καταγωγή από την Αντιόχεια), Νικόλαος (εις των 7 διακόνων Πράξεις 6, 5), Τίμων εις των Επτά διακόνων (Πράξεις 6, 5) μαρτύρησε στα Βόστρα, Απόστολος Ανανίας (εις των Εβδομήκοντα Αποστόλων) επίσκοπος Δαμασκού, Ιγνάτιος ο Θεοφόρος επίσκοπος Αντιόχειας (1ος αιών), Αριστίων (Απαμεία 2ος αιών), Βαβύλας επίσκοπος

Αντιόχειας (3ος αιών), Δημητριανός επίσκοπος Αντιόχειας Ιερομάρτυρας (3ος αιών), Ευστάθιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας της μεγάλης (3ος αιών), Χριστίνα Μεγαλομάρτυς (Τύρος 3ος αιών), Κυπριανός 3ος αιών (γεννήθηκε στην Αντιόχεια), Πελαγία Ιερομάρτυς (Ταρσός 3ος αιών), Ιερομάρτυρες Τρόφιμος – Σαββάτιος -Δορυμέδων (3ος αιών), Οσία Πελαγία (3ος αιών), Ιωάννης ο Ανάργυρος 3ος – 4ος αιών (κατάγονταν από την Έδεσσα), Ανθούσα (μητέρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου), Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Θεοδώρητος

Ιερομάρτυρας πρεσβύτερος της Αντιόχειας (4ος αιών), Θόδωρος Ιερομάρτυς (4ος αιών), Λουκιανός Ιερομάρτυρας (4ος αιών Σαμόσατα), Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιόχειας (4ος αιών), Μελχίων πρεσβύτερος Αντιόχειας (4ος αιών), Εφραίμ ο Σύρος (4ος αιών), Ιερομάρτυρας, Συμεών ο Στυλίτης (5ος αιών),

Συμεών ο διά Χριστόν Σαλός και Ιωάννης (από την Έδεσσα (6ος αιών), Όσιος Συμεών (6ος αιών Έδεσσα – Αντιόχεια), Ανδρέας Αρχιεπίσκοπος Κρήτης ο υμνογράφος 7ος – 8ος αιών (κατάγονταν από την Δαμασκό), Αναστάσιος Ιερομάρτυρας επίσκοπος Αντιόχειας (6ος αιών), Εφραίμ Πατριάρχης (6ος αιών), Ιωάννης ο Δαμασκηνός (7ος προς 8ο αιώνα), Όσιος Ιωάννης ο Ομολογητής (γεννήθηκε στην Ειρηνούπολη της Δεκάπολης της Συρίας 9ος αιών), Χριστόφορος Πατριάρχης Αντιόχειας Ιερομάρτυς (10ος αιών), Όσιος Θεοδόσιος, Πιέριος Ιερομάρτυρας

πρεσβύτερος της Αντιόχειας, Λουκιανός Ιερομάρτυρας πρεσβύτερος, Όσιος Βαρλαάμ ο αναχωρητής, Κυπριανός, Συμεών Αρχιεπίσκοπος Αντιόχειας, Αφροδίσιος – Μίσδας – Μακρόβιος – Ουαλεριανός – Λεόντιος – Αντωνίνος μάρτυρες στη Σκυθούπολη της Συρίας, Ισαάκ ο Σύρος, Όσιος Ανδρόνικος και η συμβία του, Όσιος Βαρλαάμ ο Αναχωρητής, Άγιος Διομήδης (εκ Ταρσού), Παρθενομάρτυς Θεοδώρα (Τύρος), Μάρτυς Παγκράτιος.
www.olympia.gr

Τα τρία γενικά σενάρια «επίλυσης» της συριακής κρίσης

visit counter

 - Οι εκτιμήσεις στρατιωτικών και διπλωματών σε Ε.Ε. – ΗΠΑ – ΝΑΤΟ - Πώς επηρεάζονται και εμπλέκονται Ελλάδα και Κύπρος

Των Ζαχαρία Μίχα και Γεωργίου Φίλη

Τα πιθανά σενάρια «επίλυσης» της Συριακής κρίσης είναι τρία.

Το πρώτο είναι η καθαρή νίκη του καθεστώτος Άσαντ με τη Συρία να παραμείνει ενιαίο κράτος.

Η δεύτερη πιθανότητα είναι η επίτευξη σχετικής ισορροπίας επί του πεδίου της μάχης, οπότε οι αντιμαχόμενες πλευρές να αναγκαστούν να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με αποτέλεσμα την επιβολή λύσης  να οδηγηθούμε σε μία τριχοτομημένη Συρία.

Η τρίτη αφορά την άμεση στρατιωτική εμπλοκή Δύσης και ενδεχομένως της Ρωσίας, με αποτέλεσμα μία γενικευμένη σύρραξη η οποία θα οδηγήσει σε ευρύτερη αλλαγή συνόρων στην περιοχή.

Οι παράμετροι εντός των οποίων θα προσπαθήσουμε να αναφερθούμε επιγραμματικά και να αναλύσουμε τα τρία παραπάνω γενικά σενάρια (υπάρχουν πολλές επιμέρους παραλλαγές) αναφορικά με το μέλλον της Συρίας και οι οποίες θα επηρεάσουν έμμεσα ή/και άμεσα τη χώρα μας είναι πέντε.

=> Πώς θα επηρεαστεί η Τουρκία στις τρεις παραπάνω περιπτώσεις;

=> Τι θα συμβεί με τον κουρδικό παράγοντα της Συρίας;

=> Τι θα γίνει στο πεδίο της ενέργειας;

=> Πώς εμπλέκονται Ελλάδα και Κύπρος στα τεκταινόμενα;

=> Πώς οι διάφορες λύσεις στη Συρία θα μπορούσαν να επηρεάσουν το γεωπολιτικό σύστημα στο οποίο δρα και η χώρα μας, το οποίο δεν είναι άλλο από τον υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος;

Σενάριο 1: Νίκη Άσαντ με τη Συρία να παραμένει ενιαία  

Η Τουρκία σε κάθε έκφανση της πολιτικής της στην ευρύτερη περιοχή, θα έχει να αντιμετωπίσει μία εχθρική Συρία. Στο ζήτημα των Κούρδων, η εφεκτική τους στάση απέναντι στο καθεστώς της Δαμασκού, θα τους επιτρέψει να καταστούν βασικοί «συνεταίροι» του Άσαντ, έχοντας εξασφαλίσει μεγάλο βαθμό αυτονομίας ενώ θα είναι σε θέση να επηρεάζουν καθοριστικά τη γενικότερη πολιτική της Δαμασκού.

Στον ενεργειακό τομέα εκτιμάται ότι η Συρία θα εκμεταλλευτεί τα δικά της αποθέματα, θα επιχειρήσει να συνεργαστεί με τους Κούρδους τόσο της Συρίας όσο και του Βορείου Ιράκ προβάλλοντας ενδεχομένως τη δική της εναλλακτική στην επιδιωκόμενη τουρκική «κηδεμονία».

Ενδεχόμενη νίκη του Άσαντ εκτιμάται ότι θα λειτουργήσει προς όφελος της Ελλάδας και της Κύπρου αφού η Συρία θα στραφεί και προς τον Ελληνισμό για τέσσερεις κυρίως λόγους:

(1) Την εξισορρόπηση μίας Τουρκίας η οποία φέρθηκε στη Δαμασκό εχθρικά.

(2) Τη συνεργασία με Κύπρο και Ισραήλ στον ενεργειακό τομέα.

(3) Αντιμετώπιση των «απόνερων» του Σουνιτικού Ισλαμιστικού κινήματος, μέσω της συνεργασίας μεταξύ Αλαουϊτών-Χριστιανών-Εβραίων.

(4) Χρησιμοποίηση του Ελληνισμού ως γέφυρα συνεννόησης με την Δύση. Θα πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι η Συρία από την εποχή της έξωσης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν από τα εδάφη της οδηγήθηκε «τυφλά» στις αγκάλες της Άγκυρας, με αποτέλεσμα για πάνω από μία δεκαετία (1999-2011) η Δαμασκός να έχει προχωρήσει σε κινήσεις εχθρικές προς τον ελληνισμό και ιδιαίτερα σε ότι έχει να κάνει με το Κυπριακό. Στη παρούσα κατάσταση η εχθρότητα με τη Τουρκία, δύναται να οδηγήσει το Μπααθικό καθεστώς ξανά προς την Ελλάδα.

Αναφορικά με την ευρύτερη περιοχή, μία τέτοια εξέλιξη στη Συρία σε συνδυασμό με τα τελευταία γεγονότα στην Αίγυπτο αλλά και στην Τουρκία, καταδεικνύει ότι η Αραβική «Άνοιξη», όπως δηλαδή νοείται στη πραγματικότητα, πνέει τα λοίσθια.

Δηλαδή, η προσπάθεια ελέγχου των χωρών του Μαγκρέμπ και του Μασρέκ από Ισλαμιστικά εξτρεμιστικά και τρομοκρατικά κινήματα  (π.χ. Αδερφοί Μουσουλμάνοι, Αλ-Νούσρα κ.λπ.) τα οποία χρησιμοποιώντας ως εργαλείο τη «δημοκρατία» προσπάθησαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ίδρυσης του Ισλαμικού Χαλιφάτου, την επιβολή της «Σαρία» και του «Τζιχάντ» (ιερός πόλεμος), αρχικά στο εσωτερικό των κρατών αυτών και ύστερα στη Δύση, αποτυγχάνει.

Δύο είναι τα κύρια μειονεκτήματα αυτής της διευθέτησης στη Συρία:

(1) Δημιουργία μίας νέας εστίας διαμάχης των υπερ-συστημικών δρώντων (ΗΠΑ και της Ρωσίας).

(2) Ενδυνάμωση του Ιράν και των συμμάχων του με άμεση συνέπεια την αύξηση της ισραηλινής ανασφάλειας με ότι αυτό συνεπάγεται.  

Σενάριο 2: Ισορροπία επί του πεδίου με τη Συρία να τριχοτομείται

Η Τουρκία θα πρέπει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.

Η Άγκυρα εκτιμάται ότι θα συμμαχήσει με το σουνιτικό κομμάτι, ενώ η εχθρότητα με το αλαουτικό θα είναι έκδηλη. Αναφορικά με τους Κούρδους θα πρέπει να σημειωθεί ότι θα έχουμε τη δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου κουρδικού κράτους με το κυρίαρχο ερωτηματικό να σχετίζεται με το κατά πόσον θα έχει πρόσβαση στη Μεσόγειο ή όχι.

Οι Κούρδοι θα αναπτύξουν εχθρικές κυρίως σχέσεις με το σουνιτικό κομμάτι ενώ θα συμμαχήσουν με τους Αλαουίτες. Αναφορικά με την ενεργειακή παράμετρο οι Κούρδοι είναι πιθανό να συνεργαστούν με την Αυτόνομη Κουρδική Διοίκηση του Βορείου Ιράκ, για την κατασκευή αγωγού προς τη Μεσόγειο (κρίσιμο παραμένει το αν θα έχουν οι ίδιοι πρόσβαση σε λιμένα της Μεσογείου).

Αναφορικά με τους υπολοίπους, το αλαουιτικό κομμάτι μάλλον θα λάβει τα θαλάσσια κοιτάσματα ενώ το σουνιτικό τα χερσαία.

Ο Ελληνισμός θα αντιμετωπίσει μία περίπλοκη κατάσταση στην οποία κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να δημιουργήσει οδούς συνεννόησης τουλάχιστον με τον κουρδικό τομέα αλλά και τον παράκτιο (γειτονικό προς την Κύπρο) αλαουιτικό. Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να συνδιαλαγούν με όλους τους νέους τοπικούς γεωπολιτικούς δρώντες αλλά ο στόχος μας θα πρέπει να είναι τριπλός:

(1) Η ασφάλεια της Κύπρου, της ΑΟΖ της καθώς και των ενεργειακών αποθεμάτων της μαζί με τα κοινά projects με το Ισραήλ (π.χ. ευρασιατικός αγωγός). Εάν από τον κουρδικό τομέα περάσουν αγωγοί προς τη Μεσόγειο θα πρέπει να γίνει προσπάθεια ενσωμάτωσής τους στα δικά μας σχέδια.

(2) Η εξισορρόπηση της Τουρκίας μέσω της συμμαχίας με τους Αλαουίτες και τους Κούρδους.

(3) Η προστασία της πολιτιστικής κληρονομίας μας, δηλαδή της Ελληνορθοδοξίας, μέσω μίας ελάχιστης έστω συνεννόησης με τους Σουνίτες.

Η δημιουργία έστω και μετά από τρία σχεδόν έτη αιματηρών συγκρούσεων στη Συρία ενός σουνιτικού μορφώματος, αλλά και η συμφωνία η οποία θα περιλαμβάνει και τον Άσαντ, εκτιμάται ότι αποτελεί μία «έντιμη λύση» για όλους τους τοπικούς, περιφερειακούς και υπερ-συστημικούς δρώντες, ακόμα και του Άσαντ.

Μία λύση τύπου Ντέιτον (Βοσνία - Ερζεγοβίνη), αλλά με τη δημιουργία όχι ενός ομόσπονδου κράτους αλλά τριών διαφορετικών, θα αποκλιμάκωνε ενδεχομένως μεσοπρόθεσμα την κατάσταση, αφού οι Ισλαμιστές θα κατανοούσαν τα όρια της ανοχής του διεθνούς παράγοντα, η Δύση θα «αδυνάτιζε έναν δικτάτορα», η Ρωσία θα κρατούσε τις βάσεις και το κύρος της, ενώ η Αραβική «Άνοιξη» θα έμπαινε σε μία πιο ορθολογική τροχιά.

Κύρια μειονεκτήματα της συγκεκριμένης διαρρύθμισης για τη Συρία:

(1) De facto αλλαγές συνόρων σε μία περιοχή που «παράγει ιστορία» συχνότατα.

(2) Απειλή για το Ισραήλ από ένα νέο σουνιτικό κράτος του οποίου ο έλεγχος δεν είναι σίγουρο ότι θα μείνει στις μετριοπαθείς δυνάμεις και στον τοπικό γηγενή πληθυσμό.

(3) Κανένας δεν εγγυάται ότι δεν θα οδηγηθούμε σε δεύτερο γύρο μετά από μία μικρή ανάπαυλα.

Σενάριο 3: Άμεση στρατιωτική εμπλοκή Δύσης - Ρωσίας με γενική αλλαγή συνόρων στην περιοχή 

Το πλέον επικίνδυνο σενάριο υπαγορεύει ότι η Τουρκία δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να πρωτοστατήσει στην εμπλοκή στη Συρία αποτελώντας βασικό κέντρο των Δυτικών δυνάμεων για την επέμβαση στη χώρα, αλλά και βασικό στόχο του Ιράν καθώς και της Ρωσίας.

Μία εμπλοκή τέτοιων διαστάσεων θα φέρει νομοτελειακά στο προσκήνιο το Κουρδικό ως τη βασικότερη παράμετρο επίλυσης ενός ανοιχτού «Ανατολικού Ζητήματος». Η δημιουργία ενός μεγάλου Κουρδιστάν θα αποτελεί τη πλέον πιθανή εξέλιξη. Σεμία σύγκρουση τέτοιας κλίμακας, τα πρώτα θύματα θα είναι οι ενεργειακές εγκαταστάσεις και τα αποθέματα των εμπλεκομένων στη περιοχή.

Έτσι ο νέος ενεργειακός χάρτης θα προκύψει μετά τη δημιουργία νέων κρατών ή/και αποδυνάμωση υπαρχόντων, άρα κάθε πρόβλεψη για το συγκεκριμένο τομέα καθίσταται παρακινδυνευμένη.

Εκτιμώντας ότι μία τέτοια εμπλοκή θα ξεκινήσει με άμεση επέμβαση της Δύσης στη Συρία, είναι σαφές ότι ο Ελληνισμός θα χρησιμοποιηθεί ως βάση λογιστικής υποστήριξης, μεταφορών και επιχειρήσεων. Το παράδειγμα για τη χρησιμότητα από τη Δύση της Κύπρου κατά τον τελευταίο πόλεμο του Λιβάνου με το Ισραήλ, καθώς και η αξιοποίηση της Ελλάδας από τις συμμαχικές δυνάμεις κατά την επέμβαση στη Λιβύη είναι ενδεικτικά της καθοριστικής γεωπολιτικής σημασίας του Ελληνισμού.

Η αναβάθμιση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της Σούδας για λογαριασμό των ΗΠΑ αλλά και οι αιτήσεις της Ρωσίας για την απόκτηση ερεισμάτων στην αεροπορική βάση Ανδρέας Παπανδρέου της Κύπρου αλλά και τις λιμενικές της εγκαταστάσεις καταδεικνύει του λόγου το αληθές.

Το πιθανότερο είναι ότι μία πιθανή εμπλοκή της Ρωσίας με τη Δύση στη περιοχή να καταστήσει την Τουρκία στόχο πρώτου μεγέθους για τη Μόσχα και όχι μόνο, κάτι το οποίο ενεργοποιεί το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ.

Ο ρόλος του Ελληνισμού σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα πρέπει να είναι άλλος από μία προσπάθεια, στο μέτρο του δυνατού, διαμεσολάβησης μεταξύ των αντιμαχομένων. Η χώρα μας θα πρέπει να λειτουργήσει ως ένας «έντιμος διαμεσολαβητής» (honestbroker), ενώ όσο δύσκολο και να φαίνεται αυτό, Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να μείνουν το δυνατόν ουδέτερες σε μία τέτοια σύγκρουση.

Κατά πόσο είναι πιθανό ένα τέτοιο σενάριο και τι θα σήμαινε για τη περιοχή; Μέχρι στιγμής, οι πληροφορίες μιλάνε για την ενεργοποίηση ενός μεγάλου υπογείου στρατηγείου των Δυτικών δυνάμεων στην Ιορδανία έτσι ώστε οι σταδιακά συγκεντρωμένες δυνάμεις γύρω από τη Συρία να επέμβουν με σκοπό είτε να «εξισορροπήσουν» την κατάσταση, είτε να «ανατρέψουν πλήρως» το πολεμικό σκηνικό. Είναι βέβαιο ότι η απάντηση της Ρωσίας σε μία τέτοια περίπτωση θα είναι δυναμική και άμεση.

Αποτέλεσμα μίας τέτοιας εξέλιξης δεν θα είναι άλλο από μία γενική εμπλοκή η οποία θα επηρεάσει άμεσα το γεωπολιτικό σύστημα του υδάτινου άξονα Μαύρη Θάλασσα - Στενά - Αιγαίο - Ανατολική Μεσόγειος, με την αντιπαράθεση να ξεφύγει από τα «στενά» όρια της «Αραβικής Άνοιξης» και να επικεντρωθεί σε μία γενική και βίαιη ανακατανομή της πολιτικής, οικονομικής, και στρατιωτικής ισχύος των τοπικών και περιφερειακών γεωπολιτικών δρώντων.

Μία τέτοια εμπλοκή θα επιβεβαιώσει ότι το «Ανατολικό Ζήτημα» ήταν, είναι και παραμένει ανοιχτό. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, μία τέτοια εμπλοκή θα μπορούσε να ξεφύγει της περιφερειακής της διάστασης και να οδηγηθούμε σε «αποκαλυπτικές» καταστάσεις.

Για την ώρα, η Δύση φαίνεται να προετοιμάζει το έδαφος για εμπλοκή ενώ η Ρωσία ετοιμάζεται αναμένοντας…

*Το άρθρο δόθηκε με τη συνεργασία του Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ISDA).

ΠΗΓΗ. http://www.newsbomb.g