Οδεύουμε ολοταχώς προς μια Μέση Ανατολή χωρίς Χριστιανούς

visit counter

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

          Οι επιπτώσεις από τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή είναι πολλές και σε πολλά θέματα. Μία από τις πλέον σοβαρές, που η «πολιτισμένη» Χριστιανική Δύση θα έπρεπε να είχε εστιάσει και να είχε  επιμείνει, είναι το άγνωστο και αδιάφορο για τους «ψευτοπροοδευτικούς διανοητές» και εραστές των πολυπολιτισμικών εθνών και κρατών είναι το θέμα της μεγάλης μείωσης του χριστιανικού πληθυσμού σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή. 
Έτσι οδεύουμε ολοταχώς σε μια Μέση Ανατολή χωρίς Χριστιανούς και δεν είναι κινδυνολογία, ούτε οι συνήθεις υπερβολές, καθόσον αποδεικνύεται τούτο  με αριθμούς.

          Σε πρόσφατο άρθρο της έγκυρης εφημερίδος Yedioth Ahronoth, ο δημοσιογράφος Guy Bechor, πραγματεύεται την ανησυχητική μείωση του χριστιανικού πληθυσμού στη Μέση Ανατολή και παραθέτει εντυπωσιακά στοιχεία για την τεκμηρίωσή του. Σύμφωνα λοιπόν με τον  Bechor τα  στατιστικά στοιχεία αναφορικά με την μείωση του χριστιανικού πληθυσμού σε χώρες της Μέσης Ανατολής έχουν ως εξής:

Α) Στο Ιράκ, οι Χριστιανοί έχουν μειωθεί από 1,5 εκατ. το 2003 σε 250 χιλ.

Β) Στη Συρία, οι Χριστιανοί έχουν μειωθεί από 1,75 εκατ. το 2010 σε 450 χιλ. 

Γ) Στην Αίγυπτο, οι Κόπτες Χριστιανοί έχουν μειωθεί κατά 1,25 εκατ. σε σχέση με τα 9 εκατ. το 2011.

Δ) Στον Λίβανο, οι Χριστιανοί που ανέρχονται σε 1 εκατ. ζουν υπό τη σκιά του σιιτικού καθεστώτος που έχει εγκαθιδρύσει η Χεζμπολλά.

Και  δεν είναι μόνο στις εν λόγω χώρες. Ακόμη και στην Παλαιστίνη, στους Αγίους Τόπους και συγκεκριμένα στα εδάφη της Παλαιστινιακής Αρχής παρατηρείται μείωση του Χριστιανικού πληθυσμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην πόλη της γέννησης του Χριστού, την Βηθλεέμ, ο πληθυσμός της οποίας αποτελείτο παλιότερα από Χριστιανούς σε ποσοστό 90%, τώρα επικρατούν οι Μουσουλμάνοι, που αγγίζουν το 65% των κατοίκων, όπως τα ίδια συμβαίνουν και στην άλλη μεγάλη χριστιανική πόλη, την πόλη του Χριστού,  την Ναζαρέτ, όπου το ποσοστό των Χριστιανών μειώθηκε δραματικά . Το αυτό φαινόμενο παρατηρείται και στη Λωρίδα της Γάζας όπου μερικές εκατοντάδες Χριστιανοί έχουν απομείνει σε μία περιοχή που φιλοξενούσε, προ ολίγων ετών, περισσότερους από 2.500, καθώς οι περισσότεροι, είτε εξισλαμίστηκαν είτε έφυγαν από τη Γάζα, λόγω του φανατισμού της επικρατήσας στην περιοχή, της  Παλαιστινιακής οργάνωσης Χαμάς.

Τα αίτια και ιδιαίτερα η γενεσιουργός αιτία του εν λόγω φαινομένου συνίσταται, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές και κατά την άποψή μας, στην κατίσχυση σαλαφιστικών και λοιπών εξτρεμιστικών εκφάνσεων του Ισλάμ,  που αντιμετωπίζουν τους Χριστιανούς ως ‘απίστους’ και δεν επιδιώκουν τη συμβίωση ή την ανεκτικότητα, όπως π.χ. στην περίπτωση της Χαμάς, ή σε αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν στην πολύπαθη και μαρτυρική αιματούσα ακόμη Συρία, από την πέραν από κάθε ανθρώπινη λογική και συμπεριφορά των φανατικών εξτρεμιστικών ισλαμιστικών και ναι τρομοκρατικών οργανώσεων της λεγόμενης «αντιπολίτευσης», όχι όλων βεβαίως με τις ομαδικές σφαγές και εκδίωξη των χριστιανών από τις περιοχές των,  πολλώ δε μάλλον την ανάδειξη των χριστιανικών κοινοτήτων, στην οποία είχαν προχωρήσει πολλά κράτη της περιοχής, κατά την περίοδο του αραβικού εθνικισμού [παναραβισμού].

Ο αρθογράφος Bechor (Ιουδαίος το θρήσκευμα) στο άρθρο του  επικρίνει σφοδρότατα την  διεθνή κοινότητα, ιδία δε τη «πολιτισμένη» Χριστιανική (???) Δύση, για τη στάση σιγής και αδιαφορίας  που τηρεί στον συστηματικό διωγμό των Χριστιανών από τη Μέση Ανατολή, υπενθυμίζοντας ότι ακόμα και ο Πάπας αποφεύγει οιαδήποτε αναφορά στο συγκεκριμένο  ζήτημα!! Δηλαδή ο Ισραηλινός δημοσιογράφος λέει αυτά που οι συνήθως λαλίστατοι και ευαίσθητοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα δυτικοί συνάδελφοί του και τα διεθνή ΜΜΕ θα έπρεπε να  είχαν σε πρώτη προτεραιότητα και σε συνεχή και έντονο ενδιαφέρον. Αλλά φευ!! Ύποπτη σιγή και απόκρυψη!!

Έτσι  τελικά ο αρθρογράφος δικαιολογημένα πλέον υποστηρίζει ότι οι Χριστιανοί οφείλουν να αντιληφθούν ότι η πρόσβαση στους Αγίους Τόπους και στα ιερά μνημεία της Χριστιανοσύνης εξαρτάται από την διατήρηση του ελέγχου του κράτους του Ισραήλ στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, καθώς το Ισραήλ αποτελεί, πλέον, τη μοναδική χώρα στην Μέση Ανατολή, όπου το χριστιανικό στοιχείο δεν είναι ανεπιθύμητο.

          Είναι πλέον φανερό ότι τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν είναι αμείλικτα και αποδεικνύουν την αλήθεια που άγνωστο γιατί αποκρύπτεται από την χριστιανική Δύση. Μήπως ο σχεδιασμός της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που  με την αναμόχλευση των εθνικο-θρησκευτικών και κοινωνικών διαφορών και αντιθέσεων  των κρατών στην Μέση Ανατολή (Αραβική άνοιξη, εμφύλιος Συρίας, Ιράκ, Σ. Αραβία, Κούρδοι κλπ), διαμορφώνουν μια νέα κατάσταση, με διάσπαση και διαχωρισμό των υφισταμένων κρατών, με νέα κράτη-προτεκτοράτα, άρα απόλυτα ελεγχόμενα από την οικονομική-πολιτική και άρχουσα διεθνή ελίτ, όπου οι Χριστιανοί δεν έχουν θέση και μέλλον;

Μήπως ο σχεδιασμός για την περιοχή προβλέπει μόνο μουσουλμάνους και αποφυγή της πολύ-θρησκευτικότητας, όπως υπήρχε μέχρι τώρα και ιδιαίτερα σε Συρία και Λίβανο;  Οι σφαγές των Χριστιανών με φρικιαστικό τρόπο στην Συρία, οι καταστροφές των εκκλησιών, η απαγωγή των δύο Μητροπολιτών, που τελικά εξαφανίστηκαν (φυσικά εκτελέστηκαν), βίαια επεισόδια εναντίον χριστιανών κοπτών στην Αίγυπτο και τόσα άλλα γεγονότα που συνέβησαν και συμβαίνουν σε καθημερινή βάση σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή  και φυσικά η αφωνία της Δύσης συνηγορούν σε μια τέτοια εξέλιξη, καθόσον οι συνθήκες καθίστανται πλέον επικίνδυνες και η επιβίωση των χριστιανικών κοινοτήτων αμφίβολη.

Και φυσικά μόνο στους Αγίους Τόπους θα περιοριστεί η  ελεύθερη πρόσβαση και διακίνηση των Χριστιανών. Και εδώ έρχεται η διαπίστωση του αρθρογράφου που με ευφυή τρόπο συνδέει όλα τα παραπάνω, περί αφανισμού των Χριστιανών, με τον έλεγχο της ανατολικής πόλης της Ιερουσαλήμ, που ευρίσκονται πλείστα Άγια προσκυνήματα της Χριστιανοσύνης. Και είτε μας αρέσει είτε όχι με τα σημερινά δεδομένα έχει δίκαιο!! Το Ισραήλ το συμφέρει να έχει τον έλεγχο της ανατολικής Ιερουσαλήμ για πολλούς λόγους, εθνικούς, ασφάλειας, ελέγχου, οικονομικούς κλπ.

Πάντως όπως και να έχουν τα πράγματα και ανεξάρτητα των καταιγιστικών εξελίξεων που αναμένονται σύντομα στην περιοχή, ένα είναι βέβαιο. Σε ότι αφορά τους Χριστιανούς, η κατάσταση ποτέ δεν θα είναι όπως πριν, το μέλλον είναι δυσοίωνο για την ύπαρξή των στην περιοχή και φαίνεται ότι οδεύουμε τελικά σε μια νέα Μέση Ανατολή, σε μια «ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ».

*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.) και πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ.      

www.analystsforchange.org

ΤΟ «ΕΜΙΡΑΤΟ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ» ΕΧΕΙ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

visit counter

ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΑ

Από το site Kavkazcenter

Βρυξέλλες, Πορφύρης Δ/Σταφυλά

Το Web site  ( www.kavkazcenter.com ) που ανήκει στην οργάνωση ” Eμιράτο του Καυκάσου “ στις 3 Ιουλίου 2013, επιβεβαίωσε ότι ο  Abou Banat από το Νταγκεστάν ήταν πίσω από την απαγωγή των επισκόπων.Εκτός από την ανάληψη της ευθύνης της απαγωγής των επισκόπων η οργάνωση παραδεχόταν δια του μέσου της ότι οι επίσκοποι εκτελέστηκαν.Βέβαια για να σβήσει τα ίχνη και να  μετριάσει την οργισμένη αντίδραση της παγκόσμιας κοινής γνώμης που έδειξε να ξυπνάει από λήθαργο λίγες μέρες μετά με την προβολή του βίντεο δήλωνε παράλληλα ότι η εκτέλεση έγινε με ζακέτες αυτοκτονίας μια μέθοδος που χρησιμοποιείται εκτεταμένα στο Αφγανιστάν.Το Εμιράτο του  Καυκάσου διασυνδέθηκε με FSA και Al-Qaïda.Πρόσφατα προσαρτήθηκε στην ( ISIS ) .

Στις 29 Σεπτεμβρίου 2013, ο δημοσιογράφος ερευνητής  Erkan Metinδημοσίευσε ένα άρθρο στο www.suryaniler.com .

Σύμφωνα μ΄ αυτό είχε ταυτοποιήσει τον  Abu Banat ως τον Magomed  Abdurkhmanov από το Daghestan και από αστυνομικές πηγές είχε διασταυρώσει ότι το άτομο ήταν προφυλακισμένο στο Meltepe της Κωνσταντινούπολης την ίδια στιγμή που τουρκικός τύπος και κυβέρνηση διατείνταν ότι αυτός και η ομάδα του είχαν εκδοθεί.Ο Metin οδηγήθηκε στο συμπέρασμα δια της εμπεριστατωμένης του έρευνας ότι ο Abu Banat είχε σχέση με την απαγωγή των επισκόπων .

Σύμφωνα με την ανάκριση που δημοσιοποιήθηκε επίσημα τον Δεκέμβριο του 2013 ο Abu Banat ομολόγησε την πράξη του: « Ναί εγώ αποκεφάλισα τα τρία άτομα.Ήταν η πρώτη φορά που αποκεφάλιζα άνθρωπο.Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτά κυκλοφόρησαν στοInternet.Ανάλογες πράξεις γίνονταν κάθε Παρασκευή αφού είχαμε καταδικάσει άτομα σε δικαστήρια της Σαρία. Εγώ εκτέλεσα την ποινή του αποκεφαλισμού ” .

Τα αποτελέσματα της έρευνας που διεξήγαγε ο δημοσιογράφος ερευνητής  Erkan Metin απέδειξαν ότι η ομάδα αυτή ευθύνεται για την απαγωγή των επισκόπων.

Ο Erol Dora ασσύριος,νομικός και μέλος του τουρκικού κοινοβουλίου κατέθεσε  γραπτή επερώτηση στον Πρωθυπουργό Erdogan για την εμπλοκή και συμμετοχή της Τουρκίας στην απαγωγή των επισκόπων και για τις σχέσεις των υπηρεσιών της χώρας με τον φερόμενο δολοφόνο.

Ο Βουλευτής Erol Dora κατέθεσε ερώτηση και στον Υπουργό Δικαιοσύνης  Bekir Bozdag.Τον ρωτούσε γιατί η Τουρκική Δικαιοσύνη αρνήθηκε να δικάσει ένα άτομο που κατ΄ομολογίαν είναι ο δολοφόνος που αποκεφάλισε με ειδεχθή τρόπο 3 ανθρώπους. Σύμφωνα με τον  Dora το τουρκικό Σύνταγμα προβλέπει ότι ανάλογα εγκλήματα δεν είναι απαραίτητο να έχουν διαπραχθεί σε τουρκικό έδαφος για να εκδικαστούν στην Τουρκία.

Σύμφωνα με τον Fuad Elia ,τον μόνο επιζήσαντα της απαγωγής  όπως λέει το ΑΙΝΑ οι δράστες ήταν Καυκασιανοί.Έφεραν ρούχα ταλιμπάν.

Μια από τις ένοπλες ισλαμιστικές ομάδες διευθύνεται από τον  Abu Amer τον Κουβετιανό.Ο Abu Amer συνοδεύεται από άτομο προερχόμενο από το   Dagestan με τ΄όνομα Magomed Abdurrakhmanov με την κωδική ονομασία Abu Banat ( στα τουρκικά Ebu Benat ) . Αυτός είναι ο κατ΄εξοχήν ύποπτος για την απαγωγή των επισκόπων.

Το καλοκαίρι του 2013 αναρτήθηκε στο YouTube βίντεο που προβάλει τον αποκεφαλισμό 3 ατόμων.Ένας δήμιος αποκεφαλίζει τους ανθρώπους.Τα άτομα στο βίντεο συμπεριλαμβανομένου του αποκεφαλιστή μιλάνε με ρώσικη προφορά.Ακούγεται μια φωνή στα τουρκικά να δίνει το παράγγελμα ” καθίστε καθίστε “ για να έχουν όλοι θέα στον σφαγιασμό.Το άτομο που έχει επιφορτιστεί να φέρει εις πέρας τον αποκεφαλισμό και που απεικονίζεται στο βίντεο είναι ο   Magomed Abdoulrakhmanov με το ψευδώνυμο Abou Banat .Ήταν πρώην αστυνομικός στο Daguestan “που ακολούθησε το δρόμο του τζιχάντ στη Συρία.  “(AINA)

Στην αρχή του 2013 , η οργάνωση του Abou Banat εγκαταστάθηκε κοντά στο χωριό El – Meched , που απέχει μόλις 5 χμ.από τα σύνορα και την πύλη εισόδου  Bab El – Hawa (Πόρτα του αέρα) απ΄ όπου εισήλθε ο Παύλος Γιαζίζι ερχόμενος από Τουρκία προς συνάντηση του Ιωάννη Αβραάμ προς επιτέλεση ανθρωπιστικής αποστολής.Προς την ίδια πύλη κατευθύνθηκαν οι απαγωγείς αφού είχαν πλέον ομήρους τους επισκόπους.Ο Abou Banat παντρεύτηκε μια γυναίκα από το παρακείμενο χωριό El- maillé.Σύμφωνα με το AINA ο ίδιος τρομοκρατούσε τους χωρικούς και είχε σκοτώσει έναν για παραδειγματισμό.Θέσπισε την πιο αμείλικτη Σαρία ακρωτρηρίαζε τα δάχτυλα καπνιστών και επέβαλε σκληρές τιμωρίες σε όσους έπιναν.Οι εσωτερικές διαιρέσεις που ταλανίζουν την αντιπολίτευση τον έφεραν αντιμέτωπο ως και με τον FSA.Η οργάνωσή του διαλύθηκε κι αυτός για να διαφύγει εισήλθε στο Τουρκικό έδαφος.Η αστυνομία σταμάτησε σε μπλόκο ένα αυτοκίνητο έξω από το Ικόνιο.Στο αυτοκίνητο επέβαιναν μια σύρια και 3 άλλα πρόσωπα τσετσενικής καταγωγής.Κανείς δεν είχε χαρτιά ή έγκυρη ταυτότητα.Καθώς ήταν ξένοι υπήκοοι αποφασίστηκε η έκδοσή τους.

Η τουρκική εφημερίδα  Radikal είχε μεταδώσει με πηχιαίο τίτλο” ο δολοφόνος των επισκόπων συνελήφθηκε στο Ικόνιο.Ένα τοπικό μέσο από το Ικόνιο εξασφάλισε την αναφορά των αρχών και το νέο μεταδόθηκε σ΄όλη τη χώρα και πέραν αυτής.

Με νωπές τις μνήμες του βίαιου αποκεφαλισμού ένας από τους αστυνομικούς αναγνώρισε ένα άτομο από τουςεπιβαίνοντες.Έστειλε σήμα στην αστυνομία της Κωνσταντινούπολης.Στην κατ΄ οίκον έρευνα ανακαλύφθηκαν χειροβομβίδες και όπλα.Τα άτομα συνελήφθησαν για παράνομη οπλοκατοχή ,σύσταση συμορίας και ύποπτοι για επικείμενα τρομοκρατικά χτυπήματα.Μεταφέρθηκαν στη φυλακή  Maltepe στην Κωνσταντινούπολη.Όταν διέρευσε ότι είναι ύποπτοι και για την δολοφονία επισκόπων αποφασίστηκε η έκδοσή τους.

Σύμφωνα με αναφορές ο Abu Banat ήταν γνωστός της  MIT αφού αυτή τους εξόπλιζε.

Θορυβημένοι Davutoglu ,Erdogan και στρατηγός Sadullah Ergin δήλωναν ότι η τουρκική κυβέρνηση καταβάλει προσπάθειες για απελευθέρωση των επισκόπων την ίδια στιγμή

που το νούμερο 1 ύποπτος για την δημόσια εκτέλεσή τους βρισκόταν προφυλακισμένος στην Κωνσταντινούπολη.Το AINA σχολιάζει ότι  ” όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν ότι υπήρξε τουρκικός δάκτυλος στην απαγωγή των επεισκόπων και επομένως έκαναν ότι ήταν δυνατόν για ν΄αποκρύψουν την αλήθεια σχετικά με τον προφυλακισμένο δολοφόνο . ”

Αξιόπιστες πηγές στις Βρυξέλλες που απευθύνθηκαν σε ειδικούς αναλυτές σε θέματα τρομοκρατίας διεθνούς αναγνώρισης, μας μετέφεραν την πρώτη εκτίμηση ότι ο νούμερο 1 σφαγιασθέντας του βίντεο παρουσιάζει ομοιότητα 60% και πλέον με τον επίσκοπο Παύλο. Διευκρίνησαν ότι το τριχωτό μέρος της κεφαλής σε δύσκολες συνθήκες κράτησης ομηρίας/απαγωγής αποσαθρώνεται. Επίσης κατατομικά υπάρχουν κοινά στοιχεία λόγω της μικρόσωμης φιγούρας στο βίντεο αλλά και άλλα χαρακτηριστικά όπως η κατασκευή των ώτων που είναι μοναδική σε κάθε άνθρωπο και επέχουν θέση δακτυλικών αποτυπωμάτων. Οι ίδιες πηγές μας διευκρίνησαν ότι η ποιότητα του βίντεο δεν είναι καλή και οτι χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση από ειδικό ιατροδικαστή.

Πηγές: ΑΙΝΑ 01/02/14, crossmap.christian post com 04/02/14, Assist new service 02/02/14

Τι κρύβει η ξαφνική νέα σύγκρουση Φαναρίου - Μόσχας

visit counter

Γιατί η Ρωσία βάζει θέμα αμφισβήτησης του πρωτείου και ποια είναι η αλήθεια σύμφωνα με τον καθηγητή Πανώτη

Του Κώστα Παππά

(από το ένθετο της Δημοκρατίας για την ορθοδοξία)

  

Ερωτήματα προκάλεσε για άλλη μια φορά η στάση της Ρωσικής Εκκλησίας έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Οι σχέσεις των Ρώσων με το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο παρελθόν αλλά και στα νεότερα χρόνια έχουν περάσει από σαράντα κύματα. Η τελευταία απόφαση της Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας να αναφερθεί στο πρωτείο του Οικουμενικού Πατριάρχη και ουσιαστικά να το αμφισβητήσειπροκαλεί συζητήσεις και κάνει πολλούς αναλυτές να μιλούν για ακόμα ένα περιστατικό που ρίχνει λάδι στη φωτιά στις σχέσεις των δύο Εκκλησιών, οι οποίες δοκιμάζονται σε ένα επίπεδο χρυσών ισορροπιών και διπλωματίας τα τελευταία χρόνια. Οι δημόσιες τοποθετήσεις εκκλησιαστικών παραγόντων από τη Ρωσική Εκκλησία φαίνεται ότι κινούνται σε βάθος χρόνου, χωρίς να λείπουν από αυτές οι τακτικισμοί. Στο κείμενο αυτό της Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας, το οποίο τιτλοφορείται «Οι θέσεις του Πατριαρχείου Μόσχας σχετικά με το ζήτημα της υπεροχής στην Καθολική Εκκλησία», γίνεται αναλυτική αναφορά και στο θέμα του Πρώτου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου ξεκαθαρίζεται ότι για τη Μόσχα το πρωτείο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως είναι τιμητικό και όχι πρωτείο εξουσίας.

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αποδέχεται το δόγμα του παπικού πρωτείου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και την αρχή της θεϊκής καταγωγής του πρώτου επισκόπου στην Οικουμενική Εκκλησία. Οι ορθόδοξοι θεολόγοι έχουν επισημάνει ότι η Εκκλησία της Ρώμης είναι μία από τις αυτοκέφαλες τοπικές Εκκλησίες, η οποία δεν επιτρέπεται να επεκτείνει τη δικαιοδοσία της στο έδαφος των άλλων τοπικών Εκκλησιών» σημειώνεται στο κείμενο που εξέδωσε η ρωσική Σύνοδος. Σε ό,τι αφορά το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αναφέρεται ότι η Κωνσταντινούπολη «έχει τα πρεσβεία τιμής με βάση τα ιερά δίπτυχα, που αναγνωρίζονται από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Το ουσιαστικό περιεχόμενο αυτής της υπεροχής καθορίζεται με συναίνεση των τοπικών Ορθόδοξων Εκκλησιών, όπως εκφράζεται ιδίως από τις προπαρασκευαστικές συνεδριάσεις για τη σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

Για το θέμα μίλησε στη «δημοκρατία» ο καθηγητής Αριστείδης Πανώτης, ο οποίος έχει ασχοληθεί όσο ελάχιστοι με την εκκλησιαστική Ιστορία και τις διορθόδοξες και διεκκλησιαστικές σχέσεις. Ο κ. Πανώτης, αναφερόμενος στο πρόσφατο αυτό θέμα της απόφασης της Ρωσικής Εκκλησίας για το πρωτείο του Οικουμενικού Πατριάρχη, είπε: «Δεν μας ξενίζει το γεγονός αυτό. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά το ιστορικό παρελθόν. Το αποστολικό κέντρο της νέας Ρώμης, της Κωνσταντινουπόλεως, έχει από τους ιερούς κανόνες την ευθύνη να παρακολουθεί την εκκλησιαστική ζωή σε όλη τη δικαιοδοσία του. Ολες οι Εκκλησίες που είναι στην ανατολική Ευρώπη, για να έχουν μια κανονική χριστιανική υπόσταση, πρέπει να έχουν την έγκριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ας πούμε, η ελληνική Εκκλησία συνεστήθη στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ετσι εκεί υπήγετο και η Εκκλησία της Ρωσίας, η οποία άρχισε να γίνεται πολύ μεγαλύτερη, μια μεγάλη εκκλησιαστική οντότητα, και ζήτησε σιγά σιγά να πολλαπλασιαστούν οι μητροπόλεις και έτσι έγιναν σταδιακά και οι άλλες μητροπόλεις πέραν του Κιέβου και μία εξ αυτών είναι και η Μόσχα ως εξαρχική Μητρόπολη πασών των Ρωσιών. Αυτό πέρασε μέσα στην πολιτική ζωή της Ρωσίας και περιεβλήθη με την τσαρική ιδεολογία, η οποία θεώρησε την Εκκλησία της Ρωσίας ένα εργαλείο για δική της υπόθεση και γι' αυτό μετά το 1917 η Εκκλησία της Ρωσίας υπέστη μεγάλο διωγμό. Σε αυτή την περίοδο συνέβησαν και τρομερά γεγονότα μέσα στην Εκκλησία της Ρωσίας, τα οποία ελπίζαμε ότι θα είχαν συνετίσει, αλλά αυτό μάλλον δεν συνέβη. Την εποχή του διωγμού συνέβησαν φοβερά εκκλησιαστικά γεγονότα εκεί, άρχισαν να δημιουργούνται Εκκλησίες πιο προτεσταντίζουσες και αυτό κλόνισε τους απανταχού Ρώσους. Αυτά έτσι πολύ σύντομα για την ιστορία της Εκκλησίας της Ρωσίας. Ξέρετε, η Εκκλησία έχει καθορισμένα από τις οικουμενικές συνόδους τα όρια, δεν μπορεί ο Κωνσταντινουπόλεως να παρέμβει στην Εκκλησία της Αφρικής, της Αντιοχείας ή των Ιεροσολύμων. Η Εκκλησία της Ρωσίας λοιπόν, αφού ευεργετήθηκε αρκετά, άρχισε να διεκδικεί μια εξέχουσα θέση, αλλά η εξέχουσα θέση δεν καθορίζεται ούτε πληθυσμιακά ούτε από τον πλούτο. Δεν μπορεί λοιπόν να υπάρξει ποτέ αμφισβήτηση της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, του κανονικού πρωτείου της μητέρας Εκκλησίας όλων. Αυτό μερικές φορές οι Ρώσοι το ξέχασαν και δημιούργησαν και δημιουργούν θέματα, έτσι και το κείμενο αυτό είναι άνευ ουσίας γιατί όλα στην Εκκλησία ρυθμίζονται κατά το κανονικό δίκαιο και όχι από τις ιμπεριαλιστικές απόψεις διάφορων παραγόντων, οι οποίοι εμπλέκονται ως πολιτικές επιδιώξεις στα εκκλησιαστικά πράγματα».

Ο Πούτιν, η KGB και η τραγωδία

Στην ερώτηση για το αν μπορεί το κείμενο αυτό της συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας να επιβαρύνει τις σχέσεις μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Μόσχας ο κ. Πανώτης απάντησε: «Δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να συμβεί κάτι, γιατί η Εκκλησία της Ρωσίας έχει εσωτερικά πολύ σοβαρά προβλήματα, υπάρχει το μεγάλο ουκρανικό θέμα, εξαιτίας του οποίου υπάρχει διχασμός με τους Ουκρανούς. Αν το Πατριαρχείο, το οποίο συγκρατείται μέχρι τώρα, τους αναγνωρίσει, τι θα κάνει η Μόσχα; Πρέπει να ξέρετε και κάτι ακόμα, ο ρωσικός λαός είναι πιστός όχι τόσο στους ηγέτες του εκεί πέρα όσο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αυτό το έζησα ο ίδιος όταν επρόκειτο να πάει ο Πατριάρχης Αθηναγόρας στη Ρωσία, σε μια εποχή δύσκολη μέσα στο σοβιετικό καθεστώς, και φοβήθηκαν οι Σοβιετικοί τις αντιδράσεις του λαού υπέρ του Πατριάρχη και εναντίον των τοπικών επισκόπων, διότι οι περισσότεροι από αυτούς, όπως απεδείχθη, ήταν όργανα της KGBγιατί, αν δεν ήταν όργανα, δεν προάγονταν. Αν, τώρα, ο Κύριλλος θέλει να παίξει με τον Πούτιν παρόμοια τραγωδία, ας την παίξει, εις βάρος της Ρωσίας θα είναι. Δεν είναι εύκολα πράγματα τα εκκλησιαστικά. Αλίμονο σε εκείνον που δεν τα ξέρει».

Παλαιοί και σύγχρονοι διωγμοί κατά της Πίστεως

visit counter

Οι πρώτοι καιροί τού Χριστιανισμού υπήρξαν χρόνια μαρτυρίου και αίματος. Τρεις ολόκληροι αιματοβαμμένοι αιώνες. Τότε ή χριστιανική πίστη, ήταν συνυφασμένη μέ τόν διωγμό. Ό χριστιανισμός ευρίσκετο κάτω άπό τά ανελέητα χτυπήματα μιας πρωτοφανούς σέ ώμότητα βαρβαρότητας. Ποτάμι έτρεχε το αίμα γερόντων, ανδρών, γυναικών, σφριγηλών,παλληκαριών, τρυφερών παρθένων, μικρών παιδιών, ακόμη καί νηπίων. «Νέφος μαρτύρων». Δεν έμεινε βασανιστικός τρόπος και όργανο πού νά μήν χρησιμοποιήθηκαν γιά νά λυγίσουν τούς γενναίους αθλητές της πίστεως. Ξυλοδαρμοί, καυτά λάδια, παγωμένα νερά, καρφιά, λογχισμοί, συντριβή οστών, διαμελισμός μελών τού σώματος. Μαρτυρικοί θάνατοι δι’ αποκε­φαλισμού, λιθοβολισμού, πνιγμού, πυρός, κατασπαράξεως από αγριεμένα λιοντάρια καί άλλων φρικτών τρόπων. Παρ’ όλα αύτά τό Δέντρο της πίστεως, πού φύτεψε ό Αρχηγός τών Μαρτύρων, ό Χριστός μας, όχι μόνον δέν ξερριζώθηκε από τήν μανία τού είδωλολατρικού μίσους, αλλά ρίζωσε βαθύτερα.

Όσο πιό πολύ χυνόταν αίμα μαρτύρων, τόσο ποτιζόταν με αυτό καί φούντωναν τά κλαδιά του καί σκέπαζαν όλο καί πε­ρισσότερους άνθρώπους. Χάριζε μέ τόν ίσκιο του την δροσιά τού Πνεύματος, γέμιζε μέ θεϊκούς καρπούς, έσωζε ψυχές. Πρώτος μάρτυρας ό Χριστός, ό Αρχηγός τής πίστεώς μας, επάνω στόν Σταυρό. Στά πανάχραντα ιχνη Του βάδισαν οί στρατιές τών μαρτύρων, οί οποίοι «διά τόν πόθον τού Χριστού βασάνους εγκαρτερήσαντες». Πρωτομάρτυρας ό Άγιος Στέφανος. Ας προ­σέξουμε ιδιαιτέρως τό μεγάλο τους μυστικό πού τούς οδηγούσε στό μεγαλείο τού σωτηριώδους μαρτυρίου. Πρίν δώσουν τήν μαρτυρία τού αϊματος, είχαν δώσει τήν μαρτυρία τής ζωής. Τής κατά Χριστόν ζωής. Πί­στεψαν ακράδαντα στόν Χριστό καί βίωναν κατά τό θέλημά Του. Καί ακόμη ή θερμή προσευχή τους, ή οποία επέσυρε τήν δύναμη Εκείνου. «Οί μάρτυρές Σου Κύριε, έν τη άθλήσει αυτών... σχόντες τήν ισχύν Σου, τούς τυράννους καθειλον». Οί Μάρτυρες του Χριστού γνώριζαν καί εφάρμοζαν τό «έως τού θανάτου αγώνισαι περί τής αληθείας» (Σοφία Σειράχ Δ. 28).Οι επί μέρους περίοδοι τών μεγάλων διωγμών κατά τούς απαίσιους αυτούς τρεις αιώνες, διακρίνονται καί είναι γνωστοί μέ τά ονόματα των μιαρών αυτοκρατόρων έπί τής παντοδυναμίας των όποιων έγιναν διωγμοί. Βεβαίως οί διωγμοί των πιστών οπαδών τού Χριστού αρχίζουν αμέσως μετά τήν εγκαθίδρυση καί επί τής γής τής Εκκλησίας Του μέ πλήθος μαρτύρων. 'Όμως συστηματοποιούνται άπό άθεους αυτοκράτορες καί ή έναρξη κάθε διωγμού χωριστά, σημειώνεται κατά τήν παρατιθέμενη χρονολογία μετά Χριστόν.

επί Νέρωνος τό έτος 64

επί Δομετιανού τό έτος 81

επί Τραϊανού το έτος 112

επί Μάρκου Αυρηλίου τό έτος 176

επί Σεπτιμίου Σεβήρου τό έτος 202

επί Δεκίου τό έτος 249

επί Ουαλεριανού τό έτος 258

επί Διοκλητιανού τό έτος 304

Αλλά καί σέ κατά τόπους περιφέρειες, σκληροί ηγεμόνες κάθε περιοχής, έδιωξαν μέ φανατισμό τήν πίστη τού Χριστού καί τούς ευλογημένους οπαδούς της. Τό έτος 313 μΧ. ό αύτοκράτορας τού Βυζαντίου Μέγας Κωνσταντίνος, ό άνακηρυχθεΐς άγιος καί ίσαπόστολος, μέ διάταγμα περί άνεξιθρησκείας δίνει τέλος στους διωγμούς τών χριστιανών. Αλλά διωγμοί της χριστιανικής πίστεως - σέ μικρότερη βεβαίως έκταση - καί μάρτυρες Χρίστου, συνέχισαν νά υπάρχουν σέ όλες τις εποχές.Εμεις οι Έλληνες δικαιούμαστε νά υπερηφανευόμαστε γιά τούς Νεομάρτυρές μας της σκοτεινής καί βάρβαρης περιόδου τών τετρακοσίων χρόνων τουρκικής σκλαβιάς. «Νέφος μαρτύρων», πάλιν «νεοφανείς οπλίται της πίστεως, υπέρ Χριστού προθύμως έναθλήσαντες». Νέοι καί νεάνιδες, άνδρες καί γυναίκες, σεβαστοί γέροντες καί πλήθος κληρικών. Υπάρχει συνέχεια καί στούς ύστερους χρόνους. Κατά τόν Μακεδονικό Αγώνα, τήν Μικρασιατική καταστροφή, τήν γερμανική κατοχή. Ακόμη συναντάται πλήθος θυμάτων γιά τήν πίστη τού Χριστού, καινούργιοι μάρτυρες, άπό τίς ένο­πλες κομμουνιστικές δυνάμεις κατά τήν περίοδο 1942-1949. Στήν περί πτώση αύτή οί μάρτυρες στήν πλειοψηφία τους υπήρξαν ενάρετοι καί ατρόμητοι κληρικοί. «Οί άθλήσαντες στερρώς έν ύστέροις έτεσι».

Αλλά καί πολλά μέρη τής Δεσποτείας Κυρίου έχουν νά παρουσιάσουν Μάρτυρες Χριστού στά νεώτερα χρόνια. Ξανάζησαν στήν μεγαλύτερη διάρκεια τού εικοστού αιώνα, οί μαρτυρικές άλλά καί ηρωικές εποχές τών πρώτων χριστιανικών αιώνων, στίς ανατο­λικές ευρωπαϊκές χώρες, πού ύπέστησαν τήν δοκιμασία τού λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», τού άθέου αύτού συστήματος, καθώς καί σέ χώρες, σέ άλλες πε­ριοχές τού πλανήτη, μέ τό ίδιο καθεστώς διακυβερνήσεως. Όμως ματαίως προσπάθησαν οί εχθροί τής χρι­στιανικής πίστεως. Γιατί στήν περίοδο τής παντοδυ­ναμίας τους χιλιάδες χριστιανοί αντιστάθησαν καί μαρτύρησαν γιά τόν Χριστό καί μετά τήν κατάρρευση τών καθεστώτων αύτών, σέ όλες αύτές τίς χώρες, «σάν τήν σπίθα κρυμμένη στήν στάχτη» έφούντωσε καί άνθεί σήμερα ή χριστιανική πίστη καί άποτελούν πρότυπον χριστιανικών χωρών, μέ θερμουργό πίστη αρχόντων καί αρχομένων, υπόδειγμα για άλλα κράτη, τά όποια καί δέν υπέστησαν τήν δική τους δοκιμασία.

Καί στίς τωρινές ημέρες μας ή πίστη στόν Χριστό βάλλεται καί νέοι μάρτυρες Χρίστου υπάρχουν. Είναι σέ αλλόθρησκες χώρες πού χριστιανοί ιεραπόστολοι εκήρυξαν τό Εύαγγέλιο καί λειτουργούν κοινότητες καί ενορίες χριστιανών, οι όποιοι αρκετές φορές νοιώθουν τόν απηνή διωγμό μέχρι θανάτου από τούς γηγενείς, ιδίως σέ μουσουλμανικές χώρες. Αντιστέκονται όμως καί ό χριστιανισμός συνέχεια εξαπλώνεται σέ όλα τά μήκη καί πλάτη της γής. Παρ’ όλα αύτά πρέπει νά αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν καί χώρες πού δείχνουν σεβασμό στήν χριστιανική θρησκεία καί δέν αντιδρούν στίς δραστηριότητες, λατρευτικές ή άλλες, τών πιστών. Στήν Χώρα μας βεβαίως δέν υπάρχουν σήμερα διωγμοί μέ τήν άσκηση σωματικής βίας καί κίνδυνο τής ζωής μας. Δόξα τώ Θεώ! Όμως τά τελευταία χρόνια παρατηρείται πολεμική κατά τής πίστεως από ανερμάτιστους ιδεολογικώς καί ηθικώς χρεωκοπημένους αστούς, αλλά κυρίως καί άπό αδίστακτους προπαγανδιστές τού κατεδαφιστού τών πάντων, άθεου μαρ­ξισμού. Κάνουν μετά μανίας ό,τι μπορούν νά βλάψουν την Εκκλησία τού Χριστού καί τούς πιστούς χριστιανούς τής Πατρίδας μας. Απαξιώνουν καί κατασυκοφαντούν τήν Εκκλησία καί τούς λειτουργούς της, μεγενθύνοντας παραλείψεις καί σφάλματα ελαχίστων, ναί ελάχιστων, εξ αύτών. Αμφισβητούν τά δόγματα καί τήν ιστορία τής χριστιανικής πίστεως. Προπαγανδίζουν μέ κάθε τρόπο εναντίον τους καί πολλές φορές ή εναντίωση αυτή γίνεται μέ κατ’ ευθείαν βολές. Αρνούνται τήν συμμετοχή της Εκκλησίας σέ κοινωνική προσφορά καί σέ Εθνική δράση. Παραποιούν βάναυσα τήν Ιστορία μας. Αρνούνται κάθε ηθική θέση και κα­τάσταση. Άπό τήν εκπαίδευση λείπει κάθε πνευ­ματικό στοιχείο πού αναφέρεται σέ ύψηλά ιδανικά, σέ χριστιανικά ιδεώδη. Εξαφανίζουν τά σύμβολα πού βοηθούν στήν ανύψωση τών άνθρώπων καί τήν άνάπτυξη τού θρησκευτικού καί έθνικού φρο­νήματος. Καταργούν τίς Εικόνες άπό δημόσιους χώρους, τόν Τίμιον Σταυρόν άπό τόν ιστό τής Σημαίας μας, ύποβαθμίζουν τά μαθήματα τών θρη­σκευτικών καί τής ιστορίας, δέν άναγνωρίζουν τήν άξία τής προσευχής στά σχολεία, υποτάσσονται αδιακρίτως σέ επιταγές τής παγκοσμιοποιήσεως, αποβλέποντες στήν αποχριστιανοποίηση καί αφελληνισμό τού λαού μας. Προσπαθούν νά δικαιολο­γηθούν γιά τίς θέσεις τους αύτές επικαλούμενοι τήν παρουσία άτόμων άλλων έθνοτήτων καί θρη­σκειών πού ζούν - σέ πολλές φορές παράνομα - στήν πατρίδα μας. Λές καί δέν υπάρχουν τόσοι άλλοι τρόποι σεβασμού διαφορετικών κατηγοριών συνανθρώπων μας, άλλα απαιτούν νά στερηθούν οι Έλληνες τίς αρχές τους καί τόν τρόπο ζωής τους. Νά αρνηθούν οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί τήν πατρίδα τους καί τήν πίστη τους. Ντροπή! καί δυ­στυχώς, τίς περισσότερες φορές, οί έν εξουσία όντες υποβοηθούν νά καταστούν όλα αυτά καί θεσμικά.

Όμως στις ψυχές της συντριπτικής πλειοψηφίας τού λαού μας, είναι ριζωμένη ή πίστη στόν Χριστό, ή ’Ορθοδοξία μας καί ή αγάπη στήν Ελλάδα. Στό θράσος τών αρνητών καί τών πολεμίων τής Πίστεώς μας καί τών άλλων ιδανικών, οί όποιοι διακηρύττουν τίς πλανεμένες ιδεολογίες τους καί προσπαθούν νά τίς διαδόσουν, έμεις αντιπαρατιθέμεθα μέ τήν ομο­λογία τής αλήθειας ή όποία είναι μέ τό μέρος μας. Χωρίς ντροπή καί φόβο θά ομολογούμε Χριστό Εσταυρωμένο, Σωτήρα καί Λυτρωτή μας, τόν μόνον πού μπορεί νά δώσει λύση σέ όλα τά βιοτικά προ­βλήματα στόν καθένα μας καί νά βοηθήσει όλες τίς κοινωνίες γιά ειρήνη, άγάπη, δικαιοσύνη, ισότητα καί νά μεγαλύνει τήν Ελλάδα μας καί τό σπουδαι­ότερο νά οδηγήσει τούς άνθρώπους, όσους βεβαίως θελήσουν καί αγωνιστούν γι’ αύτό, στήν Αιώνια Μακαριότητα. Στην διαδρομή τών αιώνων οί πιστοί χριστιανοί έχουν νά παρουσιάσουν γιά τήν πίστη τού Χριστού αγώνες, θυσία, αίματα. Προτίμησαν νά θυσιασθούν, παρά νά αρνηθούν τόν Χριστό. Τότε οί πιστοί πέθαιναν πρόθυμα γιά τήν πίστη τους. Σήμερα πολλοί θεωρούν δύσκολο νά ζήσουν κατά Χριστόν καί πρό παντός νά ομολογήσουν Αύτόν .Η θέση τού καθένα από εμάς ποιά είναι; Αλλά μήν ξεχνάμε ότι «μέσα μας τρέχει ηρώων αιμα, είμαστε απόγονοι μαρτύ­ρων». Καί ακόμη ότι ή Εκκλησία τού Χριστού καί πολεμουμένη νικά!

Πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

Σύντομος Ιστορία του Ελληνισμού της Συρίας από τον 4ο αιώνα π.Χ. μέχρι τα μισά του 20ου αιώνα

visit counter

Η παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή της Συρίας και της εγγύς και μέσης ανατολής (Παλαιστίνη, Μεσοποταμία κλπ.) απαντάτε είδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα, μετά την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, γιγαντώθηκε όμως από τον ιδρυτή της δυναστείας των Σελευκιδών, Σέλευκου Α΄, υιού του Αντίοχου – στρατηγού του Φίλιππου Β΄– και διαδόχου του Μ. Αλεξάνδρου. Όμως, ο σοφιστής Λιβάνιος, αναφέρει ότι η πόλη Ιώνη, ευρισκόμενη κοντά στην Αντιόχεια, ήταν ελληνική αποικία, την οποία ανάγει στην εποχή της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων (7ος π.Χ. αιών) και μας λέγει ότι την σεβάστηκαν ανέκαθεν πλην αυτών και οι Πέρσες (Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, τομ. 1, σελ. 291). Η Ιώνη ήταν κτισμένη από Αργείους  (όπως και η Ταρσός), κατόπιν δε εγκαταστάθηκαν εκεί Κρήτες και Κύπριοι. Κοιτίδα λοιπόν του Ελληνισμού της Συρίας υπήρξε η πόλη της Ιώνης. Ο Μ. Αλέξανδρος εις ανάμνηση της μεγαλειώδους νίκης του επί του Ισσού ποταμού, ίδρυσε την Νικόπολη, όπως και την Αλεξάνδρεια την κατ΄ Ισσόν, στον μυχό του Ισσικού κόλπου.

Μερικά έτη μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, ο εκ των διαδόχων του Αντίγονος, οικοδομεί στην Άνω Συρία την Αντιγόνεια, την οποία οίκησε με Αθηναίους και άλλους έλληνες. Εν συνεχεία ο Σέλευκος, όπως πολύ χαρακτηριστικά μας κληροδοτεί ο εξ Αντιοχείας καταγόμενος σοφιστής Λιβάνιος,«…Παραλαβών δε Βαβυλώνα πόλεσιν (ελληνικαίς) πανταχόθεν εγκατέσπειρε και την Περσίδα και όλως ουδένα τόπον επιτήδειον δέξασθαι πόλιν αφήκε γυμνόν, αλλ΄ ελληνίζων  διετέλεσεν την βάρβαρον» (Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, τομ. 1, σελ. 304-305), για να σημειώσει επιπλέον ότι ο αριθμός των ελληνικών πόλεων που οικοδόμησε ήταν μεγαλύτερος από όσες έκτισαν η Αθήνα και η Μίλητος μαζί, κατά τον πρώτο Ελληνικό αποικισμό. 

Σύμφωνα δε με παράδοση του Μαλαλά (Μαλαλά Χρονογραφία, έκδοση Βόννης, σελ. 203) και του Παυσανία του Χρονογράφου, ανέγειρε ακόμη 75 πόλεις στην Μεσοποταμία και την Περσία. Η περιοχή λοιπόν της Συρίας αποικίσθηκε και δημιουργήθηκαν πάμπολλες ελληνικές πόλεις, κέντρα ελληνικού πολιτισμού και βίου. Η περί τον ποταμό Ορόντη οικοδομηθείσα Αντιόχεια, το 300 π.Χ., αποικίστηκε από Αθηναίους, Κρήτες, Μακεδόνες και Κύπριους, και απετέλεσε λαμπρή εστία του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού στην περιοχή. Η Αντιόχεια με το πέρασμα του χρόνου κατέστη «τετράπολις», ονομαστή και περίφημη, κέντρο των τεχνών, της Φιλοσοφίας, της Ρητορικής και του ελληνικού πολιτισμού. Η Απαμεία ήτο μια ακόμη ελληνική πόλη κτισθείσα υπό των Μακεδόνων, ονομάζονταν δε και Πέλλα, έχοντας το όνομα της συζύγου του Σέλευκου, της Απαμείας. Δίπλα της υπήρχαν μικρότερες πόλεις όπως τα Μέγαρα, η Λάρισα και η Απολλωνία (Στράβωνας ις, 752).

Η παραλιακή Λαοδίκεια, έλαβε το όνομα της μητέρας του Σέλευκου, ήταν επιφανής πόλη, όπως και η Σελεύκεια η εν Πιερία, μια εμπορική πόλη στις εκβολές του Οράντη ποταμού.

Ονομαστές ελληνικές πόλεις της Άνω Συρίας πλην όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω είναι και οι ακόλουθες: η Αρέθουσα – κτίσμα του Σέλευκου του Νικάτορα, η Επιφάνεια επί του Ορόντη ποταμού – κτίσμα του Αντίοχου του επιφανούς, η Επιφάνεια η προς τον Ευφράτη, η Βαμβύκη ή Ιεράπολις, η Βέροια, η Ηράκλεια, η Ποσείδιον, το Ηράκλειον (παραθαλάσσιες και οι δύο) και το χωρίον Νυμφαίο. Βόρεια της Αντιόχειας απαντούνταν οι ακόλουθες πόλεις: η Αντιόχεια προς Ταύρο, η Γερμανικεία, η Δολίχη, η Νικόπολις, η Κυρηστινή και η Σελευκόβηλος.

Ακολούθως η Δαμασκός, «ο οφθαλμός της Ανατολής», μετά την νίκη του Μ. Αλεξάνδρου στον Ισσό ποταμό, κατέστη ελληνική πόλη και αποικίστηκε υπό ελλήνων. Από τις διασωθείσες δε επιγραφές πληροφορούμαστε ότι στην Δαμασκό λάμβαναν χώρα και Ολυμπιακοί Αγώνες. Η πόλη Χαλκίς η επί Βήλω (ποταμός) ήταν μια ακόμη ονομαστή Ελληνική αποικία στη Συρία, κτίσμα του Σέλευκου Νικάτορος, η οποία ήτο και πατρίδα του φιλοσόφου Ιάμβλιχου του θείου. Υπήρχε και άλλη Χαλκίδα, κοντά στη Βέροια, που ονομάστηκε Κινναστρίν. Η Έμεσα – σημερινή Χομς – ήταν πατρίδα του περίφημου φιλοσόφου Ποσειδώνιου του Στωϊκού. Η πόλη της Παλμύρας, βορειοανατολικά της Δαμασκού, η αποκαλούμενη και «νύμφη της ερήμου», βρίθει ελληνικών επιγραφών.

 Μερικοί ονομαστοί Έλληνες οι οποίοι γεννήθηκαν,  έδρασαν και μεγαλούργησαν στην περιοχή αυτή είναι οι ακόλουθοι: 

  Ο Ιστοριογράφος Απολλόδωρος ο Αρτεμίτης, ο Ιατροφιλόσοφος Απολλώνιος εξ Αντιοχείας, ο στωϊκός Φιλόσοφος Απολλοφάνης εξ Αντιοχείας, ο υιός του Ιάμβλιχου Αρίστων, ο Ποιητής Αρχίας εξ Αντιοχείας, ο Ρητοροδιδάσκαλος Δημήτριος ο Σύρος, ο στωϊκός Φιλόσοφος Διογένης εκ Σελευκείας, ο Μίθρης ο εκ Συρίας, ο Ιστορικός Σέλευκος ο Εμεσηνός κ.α.  

Η ελληνικότατη πόλη της Αντιόχειας είναι αυτή που έδωσε στην νέα διδασκαλία που ξεκίνησε από τα Ιεροσόλυμα το όνομα χριστιανοί. Η γλώσσα της Εκκλησίας της Αντιόχειας ήτο η Ελληνική. Ο ιδρυτής της ο Απόστολος Παύλος δίδασκε στην Αντιόχεια στην Ελληνική γλώσσα, έγραψε εκεί επιστολές του στα Ελληνικά. Και ο συνοδός του, ο Λουκάς ο Ευαγγελιστής κατήγετο από την Αντιόχεια. Η Εκκλησία της Αντιόχειας διατήρησε στο πέρασμα των αιώνων τον Ελληνικό της χαρακτήρα και την Ελληνική της γλώσσα και εξ αυτής ήλκουν τη καταγωγή τους οι Ελληνορθόδοξοι της Συρίας αλλά και οι ουνίτες Ελληνοκαθολικοί στους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω.

Ενδεικτικά αναφέρουμε και ορισμένους εκκλησιαστικούς συγγραφείς: ο Ιγνάτιος επίσκοπος Αντιοχείας, 1oς μ.Χ. αιών (οι επιστολές του υπάρχουν στον 4ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του Migne), ο Θεόφιλος επίσκοπος Αντιοχείας, (Ελληνική Πατρολογία Migne – τόμος 6), ο Σεραπίων Αντιοχείας, ο Μαλχίων ο Πρεσβύτερος, ο Απολλινάριος εκ Λαοδίκειας, ο Μέγας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Παύλος Σαμοσατεύς, ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Αββάς Ζωσιμάς, ο Ιωάννης Μόσχος συγγραφεύς του Λειμωνάριου, ο νομομαθής Θεόδωρος Βαλσαμών Πατριάρχης Αντιοχείας, ο Ευάγριος ο σχολαστικός συγγραφεύς Εκκλησιαστικής Ιστορίας,  κ.α. 

Αυτοί οι έξοχοι άνδρες και τα συγγράμματα τους δεικνύουν ότι ως την εποχή της μωαμεθανικής κατάκτησης στα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ., αλλά και μετά από αυτήν, η Ελληνική γλώσσα ήταν η εθνική γλώσσα των ορθοδόξων της περιοχής, η γλώσσα της παιδείας, η γλώσσα λατρείας του Θεού. Ως διαφάνηκε η Αντιόχεια ήταν η πόλη εκείνη της Ανατολής όπου και προ της εμφανίσεως του Χριστιανισμού δέσποζε η Ελληνική θύραθεν παιδεία, η Φιλοσοφία και η Ρητορική, τα Ελληνικά γράμματα, αλλά και μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού δέσποζε ο Ελληνοχριστιανικός της χαρακτήρας και ήτο κέντρο φιλοσοφικών αναζητήσεων και καλλιέργειας όχι μόνον της ελληνικής γλώσσας αλλά κυρίως του Χριστιανικού πνεύματος.

Είναι δε η πόλις της Αντιόχειας ο τόπος όπου εμφανίζονται για πρώτη φορά σαφώς διαχωρισμένοι οι τρεις βαθμοί της Ιερωσύνης στην Εκκλησία. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, οι Έλληνες Πατριάρχες της Αντιόχειας αγωνίζονταν εναντίον της λατινικής προπαγάνδας, η οποία δεν είχε πετύχει μεγάλες προόδους στην περιοχή, παρά μόνον στους Ιακωβίτες και τους Μαρωνίτες. Αντίθετα, αρκετοί Ορθόδοξοι είχαν ασπαστεί τον Μουσουλμανισμό, συνεπεία του γεγονότος ότι η περιοχή πέρασε στα χέρια των Τούρκων.

Από τον 16ο αιώνα όμως και μετέπειτα, κατόπιν της εγκατάστασης Λατίνου επισκόπου στη Σιδώνα, υπήρξε διαρροή Ορθοδόξων προς τον Καθολικισμό, το δε 1837, η Ουνιτική Εκκλησία αναγνωρίστηκε από την Υψηλή Πύλη και καθήρπασε πολλούς Ορθοδόξους ναούς. Οι Προσπάθειες των Ορθοδόξων Πατριαρχών Ιερόθεου, Γεράσιμου και Σπυρίδωνα, ανάσχεσαν την Λατινική διείσδυση στην Συρία, όμως η φτώχεια, η έλλειψη συστηματικής διδασκαλίας και οι επιθέσεις των μουσουλμάνων, συνετέλεσαν στην εμφάνιση και νέων προπαγανδών στην περιοχή, όπως η Προτεσταντική. 

Η δράση όμως του Ρώσου Πορφύριου Ουσπένσκυ από του 1843 στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, με την ίδρυση και δράση της Παλαιστινιακής εταιρίας, προκειμένου να προωθηθούν τα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή, έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο Ελληνικό Πατριαρχείο της Αντιόχειας, με την δημιουργία εθνοφυλετικού ζητήματος, του Αραβικού Ζητήματος, το λεγόμενο Αντιοχειανό ζήτημα. Εξεγείρανε τους αραβόφωνους πληθυσμούς εναντίον των Ελλήνων, θέτοντας τους την ιδέα ότι ήσαν Άραβες και όχι Έλληνες όπως καυχούνταν οι ίδιοι. Η σκανδαλώδης επέμβαση των Ρώσων στην Εκκλησία της Αντιόχειας επέφερε την δι’ εξαναγκασμού παραίτηση του Έλληνα Πατριάρχη Αντιοχείας στις 15 Απριλίου του 1897 και την εκλογή Άραβα Πατριάρχη μόνον από τους Αραβόφωνους, των Ελλήνων αποκλεισθέντων από την εκλογή.

Στα τέλη του 19ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας κατοικούσαν οι ακόλουθες εθνότητες: 1. Ανσαρί, 2. Άραβες = οι οποίοι θρησκευτικά ήταν Μωαμεθανοί, Ορθόδοξοι και Γρηγοριανοί, 3. Αρμένιοι = ήταν καθολικοί και διαμαρτυρόμενοι, 4. Βεδουίνοι, = οι οποίοι ήταν Αραβικό φύλο, νομάδες με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα από τους λοιπούς Άραβες, 5. Δρούζοι = ευρισκόμενοι στις πεδιάδες του Λιβάνου και στο όρος Ερμών, 6. Έλληνες = οι οποίοι ήταν Ορθόδοξοι και Καθολικοί, 7. Ιακωβίτες = μονοφυσίτες που έλαβαν το όνομα εκ του αρχηγού τους επισκόπου Εδέσσης Ιακώβου, 8. Ισμαηλίτες = που ήταν Σιίτες από την Περσία, εγκαταστάθηκαν τον 11ο αιώνα μ.Χ. στη Συρία και αποκαλούνταν Αssassin από την εποχή των Σταυροφόρων, 9. Ισραηλίτες, 10. Κιρκάσιοι = προερχόμενοι από τον Καύκασο, 11. Κούρδοι = κατοικούσαν στο νομό των Αδάνων και του Χαλεπίου, 12. Λατίνοι. 13. Μαρωνίτες = ενωμένοι μετά των καθολικών αριθμούσαν περί τους 220 χιλιάδες. Πρόκειται για αιρετικούς μονοθελήτες, οι οποίοι κυνηγημένοι από τους Βυζαντινούς κατέφυγαν στη Συρία και ίδρυσαν την “εκκλησία” στην μονή του Πατριάρχου τους Μάρωνα, 14. Μελχίτες = αν και ονομάζονται grecs-unis, ούτε ελληνική καταγωγή έχουν ούτε ήταν ορθόδοξοι, επίσης ομιλούν την αραβική γλώσσα. Πρόκειται για Άραβες που εκχριστιανίστηκαν τον 4ο αιώνα. Μην επιθυμώντας να είναι υπό την πνευματική ηγεσία των Ελλήνων Πατριαρχών, δήλωσαν υποταγή στον Πάπα με τον όρο να αντικαταστήσουν την Ελληνική γλώσσα της λειτουργίας τους με την Αραβική, 15. Σύροι = που ήταν Ορθόδοξοι και Καθολικοί, 16. Τούρκοι, 17. Τουρκομάνοι (ή Τουραμέν) = Τούρκοι προερχόμενοι εκ του Τουρκεστάν, 18. Χαλδαίοι = Ουνίτες. Επιπλέον, αναφέρονταν ως οικούντες στην περιοχή επιπλέον : Αθίγγανοι, Γιεζίτες, Κιζίλ- μπάσηδες, Μετουαλή, Κόπτες, Πέρσες, Φελλάχοι σε μικρά πληθυσμιακά ποσοστά. Μια πανσπερμία και μωσαϊκό φυλών, λαών και διαφορετικών θρησκευμάτων.

Μπορούμε να πούμε γενικά ότι ως προς την καταγωγή του διακρίνονταν σε: απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, Σύρων (Αραμαίους), Αράβων, Τούρκων και Φράγκων. Ως προς την θρησκεία δε: Μωαμεθανοί (Σουνίτες και Σιίτες), Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Καθολικοί, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες και Ισραηλίτες. Τα νεώτερα χρόνια οι Ελληνόφωνοι πληθυσμοί του Πατριαρχείου της Αντιόχειας εντοπίζονταν στις περιοχές της Ταρσούς, στα Άδανα της Κιλικίας, στο Ερζερούμ και στο Διαρβακίρ ενώ ο συνολικός πληθυσμός του Πατριαρχείου στη Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και την Τουρκία ανέρχονταν – σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες του Πατριαρχείου (1963) – σε 500 χιλιάδες.

Κάπου εδώ τερματίζεται η σύντομη περιήγησή – αναφορά μας στον Ελληνισμό της περιοχής της Συρίας από της εμφανίσεώς του εκεί έως και τον εικοστό αιώνα. Αναμφίβολα συνεπεία της έλλειψης του χώρου παρελήφθησαν αρκετά γεγονότα, έγινε όμως θαρρώ κατανοητή αρκούντως η παρουσία και η πολιτιστική προσφορά του στην περιοχή αυτή από την αρχαιότητα έως τις ημέρες μας. Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στις μέρες μας στη Συρία,  στρέφουν την προσοχή και τον νου μας στους εναπομείναντες ξεχασμένους εκεί Ελληνικούς πληθυσμούς, το προκεχωρημένο θα έλεγε κανείς φυλάκιο του Ελληνισμού στην περιοχή της εγγύς και μέσης ανατολής, μιας περιοχής που όπως διεφάνη ήταν πάντα ένας χώρος ζωτικών συμφερόντων για τον Ελληνισμό, οι οποίοι υφίστανται πιέσεις και πρέπει να επιβιώσουν (Ενδεικτική Βιβλιογραφία : Μυστακίδου Α.Β., Οι ετερόδοξες κοινότητες εν Συρία, εν Κωνσταντινουπόλει 1897, Δελικανή Καλλίνικου, Υπόμνημα επί του Αντιοχικού Ζητήματος, εν Κωνσταντινουπόλει 1904, Καρολίδου Παύλου, Περί της Εθνικής καταγωγής των Ορθοδόξων Χριστιανών Συρίας και Παλαιστίνης, Αθήναι 1909, ΘΗΕ, τομ. 2, Αθήναι 1963). 

Πηγές

Ομογενειακή εφημερίδα της Νέας Υόρκης Hellas News (σελ. 32)  

http://koukfamily.blogspot.gr/

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ Ο ΣΦΑΓΕΑΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΧΑΛΕΠΙΟΥ

visit counter

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΟΚ ΤΟΥ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΤΑΓΚΕΣΤΑΝ

Βρυξέλλες, Πορφύρης Δ /Σταφυλά Π

Επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες που είχαν διαρρεύσει προ μηνών και είχαμε δημοσιοποιήσει και στην Ελλάδα, ότι δηλαδή συνελλήφθησαν στο Ικόνιο της Τουρκίας άτομα που εμπλέκονται στον βιντεοσκοπημένο  σφαγιασμό των μητροπολιτών Χαλεπίου, Παύλου Γιαζίζι και Γιοχάννα Ιμπραήμ.

   Με σημερινά τους δημοσιεύματα (02/01/14) τα τουρκικά ειδησεογραφικά AGOS και Democrat Haber, αποκαλύπτουν ότι ο δήμιος τους ονομάζεται Μοχάμεντ Abdurakhmanov, γνωστός και ως Abou Banet στους τζιχαντιστικούς κύκλους της Συρίας.Το Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης, απεφάνθη ότι ο κατηγορούμενος για κατοχή όπλων και παράνομη είσοδο στη χώρα, είναι μέλος της d’Al-Qaïda.Το κατηγορητήριο συνοδευόταν από απόρρητη αναφορά των υπηρεσιών ασφαλείας.Σύμφωνα μ’αυτήν ο συλληφθείς έχει ταυτοποιηθεί ως φυσικός αυτουργός του αποτρόπαιου αποκεφαλισμού του ορθόδοξου μητροπολίτη Χαλεπίου.Η επίμαχη σκηνή παρουσιάστηκε με βίντεο στο διαδίκτυο στις 22/06/13. Ο σχετικός φάκελος της υπόθεσης διακινήθηκε μεταξύ του τομέα Πληροφοριών του Υπουργείου Εξωτερικών και των αστυνομικών αρχών της Κωνσταντινούπολης στις 02/07/13 με αρ.πρωτ.502/2013, δηλαδή λίγο μετά την προβολή του σκληρού βίντεο.

   Κατά την ανακριτική διαδικασία οι εφημερίδες μεταδίδουν ότι ο δήμιος ομολόγησε την αποτρόπαια πράξη του σφαγιασμού.Ο δολοφόνος βρίσκεται  έγκλειστος στη φυλακή Maltepe στην Κωνσταντινούπολη.

Σύμφωνα πάντα με τον φάκελο της υπόθεσης βρέθηκαν στην κατοχή του 2 χειροβομβίδες, και 186 φυσίγγια εκρηκτικών τα οποία έφερε στο μαύρο ειδικό γιλέκο που φορούσε. Την ίδια ζακέτα αυτοκτονίας έφερε και κατά τον βιντεοσκοπημένο αποκεφαλισμό.

Παρά τις δημόσιες δεσμεύσεις και υποσχέσεις του τουρκικού υπουργείου δικαιοσύνης ότι « θα κόψει το κεφάλι» του ισλαμιστή Αbou Banet, δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για έκδοση του δημίου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας με βάση το οπτικοακουστικό υλικό που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο.Το τουρκικό Υπουργείο Δικαιοσύνης  σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα σε έγγραφό του από τις 26/08/13, εκτιμά ότι ο αποκεφαλισμός δεν έπληξε την έννομη τάξη της Τουρκίας και αφορά εσωτερικές διαμάχες της Συρίας.

    Σε εσωτερικό έγγραφο της Αστυνομίας, αναφέρεται ότι κατά την προανάκριση επεδείχθησαν φωτογραφίες από το διάσημο βίντεο του αποκεφαλισμού στον κατηγορούμενο και του έγινε η ερώτηση αν αναγνωρίζει τον εαυτό του. Ο δράστης ομολόγησε ότι ήταν ο ίδιος που πραγματοποίησε τον αποκεφαλισμό αλλά ότι ήταν η πρώτη φορά που έκανε κάτι τέτοιο. Πρόσθεσε επίσης ότι κάθε Παρασκευή συνηθίζονταν τέτοιου είδους πράξεις στις εμπόλεμες ζώνες της Συρίας και ότι αυτό ήταν απόφαση της οργάνωσης ή των επικεφαλείς.

     Το ΑΙΝΑ (01 /01 /2014) αναφέρεται στην ενδελεχή  έρευνα του τούρκου  ακαδημαικού Erkan Metin ο οποίος « επιβεβαιώνει ότι οι δύο επίσκοποι Χαλεπίου που απήχθησαν στις 22 Απριλίου 2013 δολοφονήθηκαν από μέλη του ΙSIS (Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και τoυ Sham)  και ο εκτελεστής τους βρίσκεται φυλακισμένος στην Κωνσταντινούπολη ».

     O Erkan Metin  υποστηρίζει ότι οι οι τουρκικές αρχές αμφισβήτησαν την αυθεντικότητά του βίντεο  που είχε αναρτηθεί στο διαδίκτυο με την ένδειξη « δολοφονία oρθόδοξου επισκόπου ».Ο ακαδημαικός επιβεβαίωσε ότι οι δήμιοι των επισκόπων συνελήφθησαν στην  Konya παρ΄ότι οι τουρκικές υπηρεσίες για μια ακόμη φορά δεν θέλησαν να επιβεβαιώσουν επίσημα την είδηση που είχε διαρρεύσει σε όλον τον Τύπο .

    Ο Metin  ο οποίος διεξήγαγε μια ολοκληρωμένη  και ανεξάρτητη έρευνα , ισχυρίζεται  ότι οι επίσκοποι απήχθησαν από ένοπλη ομάδα που απαριθμεί  70 μέλη και που είναι παρακλάδι της ISIS. Οι ίδιοι είναι και οι δράστες της δολοφονίας.Επιβεβαίωσε επίσης ότι ο  Αbοu Banet, ηγετικό στέλεχος της ISIS γνωστός για την αγριότητα στις δολοφονίες μετείχε στην απαγωγή και είναι ο φυσικός αυτουργός της ανθρωποκτονίας των επισκόπων.  « Είναι αυτός που συνελήφθη και σήμερα βρίσκεται στην φυλακή Maltepe της Κωνσταντινούπολης » (ΑΙΝΑ)

Ο δήμιος της άγριας δολοφονίας Abοu Banet, είναι διεθνώς γνωστός στους εξτρεμιστές για τους αποκεφαλισμούς , επεισόδια που     πλέον θεωρούνται ως θέαμα για τους θαυμαστές του. Ο ίδιος έχει λάβει στη Συρία τον τίτλο του « εμίρη » καθώς είχε ιδρύσει ισλαμικό εμιράτο σε χωριά του Idlib που ήλεγχε. Οι πρώτες φωτογραφίες και στοιχεία για την προσωπικότητά του ήρθαν στο φως μόλις μια εβδομάδα πριν την απαγωγή των επισκόπων, σε ένα site του λεγόμενου « Ελεύθερου Συριακού Στρατού » (all4syria.co)

 Άλλες πηγές όπως το Kavkazcenter.co που είναι το επίσημο όργανο προπαγάνδας του « Εμιράτου του Καυκάσου », παρουσιάζει  επίσης το πλούσιο βιογραφικό του Abdurakhmanov ο οποίος λειτουργεί σαν υπασπιστής του πιο σπουδαίου ρωσογεννή Τζιχαντιστή Dokou Oumarov .O τελευταίος, θεωρείται ο ήρωας των τζιχαντιστών της Συρίας που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ήταν και ο πρόεδρος του υπαίθριου σαριακού δικαστηρίου  που καταδίκασε τον επίσκοπο σε αποκεφαλισμό.

Ο επονομαζόμενος Abou Banet γεννήθηκε στο Νταγκεστάν το 1974 και εργάστηκε και   ως τοπικός αστυνόμος του Levashinskogo . Πρόκειται για πληροφορίες που κατέκλυσαν το διαδίκτυο όταν προβλήθηκε και στη Ρωσία το επίμαχο βίντεο και τότε ο κόσμος άρχισε να τον αναγνωρίζει και να γράφει σχόλια. Όλα συμφωνούν ότι πρόκειται για στενό συνεργάτη του έτερου μεγάλου εγκληματία Dokou Oumarov ή Abou Omar al Chichani (ο Τσεσένος) που μάχεται εναντίον του καθεστώτος στη Συρία (kavkaz press).

Το πρακτορείο Αgos  ήδη από  τις 6 Δεκεμβρίου υπαινίσσεται ότι οι δράστες της δολοφονίας των μητροπολιτών βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη ενώ αναφέρει και άρθρο του Ria Novosti (28/10/13) το οποίο επικαλούμενο δικές του πηγές, επιβεβαιώνει τη δολοφονία των επισκόπων από ένοπλη οργάνωση.

Το πρωτοσέλιδο της τουρκικής εφημερίδας στις 02/01/14

Ο Δήμιος μετά τον αποκεφαλισμό με ματωμένα τα χέρια

Ο δήμιος του αποκεφαλισμού φωτο Democrat Haber

pentapostagma.gr