Κυριακή της Τυρινής – Πορεία προς τον ουρανό

visit counter

Ευαγγέλιο Κυριακής: Ματθ. στ’ 14-21

Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν.

Ὃταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ.

Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

Πορεία προς τον ουρανό

Μάθε να συγχωρείς

Μια συμφωνία κάνει στο σημερινό ιερό Ευαγγέλιο ο Κύριος με όλους τους πιστούς. Εάν συγχωρούμε τους ανθρώπους για τα αμαρτήματα που μας έχουν κάνει, μας λέει, και ο ουράνιος Πατέρας μας θα συγχωρήσει και τα δικά μας αμαρτήματα. Εάν όμως δεν τους συγχωρούμε, τότε ούτε ο Πατέρας μας θα συγχωρήσει τις αμαρτίες μας.

Γιατί όμως ο Κύριος κάνει αυτήν την απαράβατη συνθήκη; Γιατί θέτει τη δική μας συγχωρητικότητα ως προϋπόθεση της δικής μας συγχωρήσεως και σωτηρίας; Γιατί αρνείται να μας βάλει στον Παράδεισο, εάν εμείς δεν συγχωρούμε όσους μας αδίκησαν;

Διότι θέλει να μας δείξει πόσο μεγάλη αρετή είναι η συγχωρητικότητα· αρετή η οποία μας εξομοιώνει με τον Θεό, ο Οποίος είναι πολυέλεος, συγχωρεί καθημερινά τα αμέτρητα αμαρτήματά μας. Ζητά λοιπόν από εμάς να Του μοιάσουμε, να κάνουμε ό,τι κάνει διαρκώς Εκείνος. Όπως Εκείνος συγχωρεί καθημερινά όλους μας και συγχώρησε επάνω στο Σταυρό του ακόμη και τους σταυρωτές του, ζητεί να ακολουθήσουμε κι εμείς το δικό του παράδειγμα. Να συγχωρούμε τα αμαρτήματα των άλλων. Όσο μεγάλα κι αν μας φαίνονται, όσο κι αν μας έχουν πικράνει. Κατανοώντας μάλιστα ότι αυτά στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρά και ασήμαντα, αν συγκριθούν με τις τόσο πολλές δικές μας αμαρτίες προς τον Θεό.

Ο Κύριος ζητεί επιπλέον ως όρο της σωτηρίας μας τη συγχωρητικότητα, διότι χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να ζήσουμε ούτε σ’ αυτή τη ζωή. Χωρίς συγχωρητικότητα η ζωή μας γίνεται κόλαση, αφαιρεί την ειρήνη από μέσα μας, κάνει τη ζωή μας ένα δράμα.

Τέλος ο Κύριος μας ζητεί να συγχωρούμε, διότι εάν εδώ στη γη δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε τους αδελφούς μας, δηλαδή να τους χωρέσουμε στην καρδιά μας, τι θα κάνουμε στην άλλη ζωή; Πώς θα αντέχουμε εκεί ο ένας τον άλλον; Θα έχουμε κακία και μνησικακία και μέσα στον Παράδεισο; Αλλά τότε θα γίνει ο Παράδεισος κόλαση! Μας λέει λοιπόν ο Θεός: Εάν θέλετε να χωρέσετε στον Παράδεισο, πρέπει να χωρέσετε τους αδελφούς σας και στην καρδιά σας. Να τους συγχωρείτε και να τους αγαπάτε.

Θησαυροί άφθαρτοι

Ο Κύριος προχωρεί τώρα στο θέμα της νηστείας. Όταν νηστεύετε, λέει, μη γίνεσθε σαν τους υποκριτές σκυθρωποί και περίλυποι. Διότι αυτοί παίρνουν την έκφραση καταβεβλημένου ανθρώπου, για να φανούν στους ανθρώπους ότι νηστεύουν. Έτσι όμως δέχονται ολόκληρη την αμοιβή τους από τους επαίνους των ανθρώπων. Εσείς όμως όταν νηστεύετε, να είστε χαρούμενοι για να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι ότι νηστεύετε. Και ο Θεός Πατέρας σας αυτό που κάνετε κρυφά, θα σας το ανταποδώσει φανερά στην άλλη ζωή. Μην επιζητείτε λοιπόν ανθρώπινους επαίνους και πρόσκαιρες αμοιβές. Μη μαζεύετε επίγειους θησαυρούς, τους οποίους ο σκόρος, η σαπίλα και η σκουριά καταστρέφουν, και κλέβουν οι κλέφτες. Μαζεύετε ουράνιους θησαυρούς, τους οποίους κανείς δεν μπορεί να καταστρέψει ή να κλέψει. Η καρδιά σας να είναι προσκολλημένη στον Θεό και στα ουράνια. Διότι εκεί που είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας.

Εδώ λοιπόν ο Κύριος κάνει μια διάκριση ανάμεσα στους επίγειους και στους ουράνιους θησαυρούς. Σε ποιους επίγειους θησαυρούς αναφέρεται; Οι άνθρωποι τότε αποθήκευαν ως θησαυρούς διάφορα προϊόντα της γης, μεταλλικά αντικείμενα και πολυτελή ενδύματα. Τα προϊόντα της γης όμως σάπιζαν, τα μεταλλικά αντικείμενα σκούριαζαν και τα ενδύματα τα έτρωγε ο σκόρος. Και όσοι είχαν πολύτιμα αντικείμενα από χρυσό, ασήμι και χαλκό, έτρεμαν διαρκώς μην τα χάσουν από τους κλέφτες. Όσοι λοιπόν κατείχαν υλικούς θησαυρούς, είχαν καθημερινή αγωνία μήπως γίνουν θύματα ληστειών ή μήπως καταστραφούν οι θησαυροί τους. Κι αυτή ακριβώς η αγωνία τους ταλαιπωρούσε και τους εξαθλίωνε.

Μήπως όμως παθαίνουμε κάτι παρόμοιο κι εμείς, όταν έχουμε κάποια προσκόλληση στα λίγα ή πολλά υλικά αγαθά μας; Στα σπίτια μας, στα αυτοκίνητά μας, στα ρούχα μας, στα ηλεκτρικά μηχανήματά μας, στα χρήματά μας;

Αλλά ο Κύριος σήμερα μας λέει ότι όλα αυτά τα υλικά αγαθά δεν είναι ασφαλισμένα, δεν είναι μόνιμα, δεν είναι αληθινά. Δεν δίνουν ευτυχία. Αντίθετα μας υποδουλώνουν σε μία σκληρή τυραννία. Αιχμαλωτίζουν το νου μας στα μικρά και επίγεια και δεν μας αφήνουν να ποθήσουμε τα υψηλά και αιώνια.

Μην ξεγελιόμαστε λοιπόν. Μην παρασυρόμαστε από τα ασήμαντα και χάνουμε τα ανεκτίμητα, τα μόνιμα, τα αληθινά, τα αιώνια πλούτη. Κι αυτά τα πλούτη είναι οι άγιες αρετές του Χριστού, οι καρποί του Αγίου Πνεύματος: η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η ανεκτικότητα, η καλοσύνη, η αγαθότητα, η πίστη, η καλοσύνη, η πραότητα, η εγκράτεια. Σ’ αυτούς τους ουράνιους θησαυρούς να στρέψουμε το νου μας, αυτούς να αγαπήσουμε, να ποθήσουμε και να κατακτήσουμε. Μ’ αυτούς τους θησαυρούς να γεμίζουμε τις αποσκευές μας για το ουράνιο ταξίδι μας. Έτσι θα γίνουμε πλούσιοι, πάμπλουτοι, αιώνια πανευτυχείς.

Η Κυριακή της Τυρινής

visit counter

Η τέταρτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην εκδίωξη των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο της τρυφής. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από το Θεό ως το τελειότερο και εκλεκτότερο δημιούργημα του Θεού, ως «εικόνα και καθ' ομοίωσις» αυτού ( Γέν.1,26). Πλάστηκε να ζει αιώνια μέσα στη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, ατέρμονο βίο άπαυτης ευδαιμονίας. Αυτή τη σημασία έχει η βιβλική διήγηση περί του κήπου της Εδέμ (Γεν.2 ο κεφ.). Ο άνθρωπος έκαμε κακή χρήση της ελεύθερης βούλησής του και προτίμησε το κακό. Ο αρχέκακος διάβολος τον παρέσυρε στην πτώση και την καταστροφή. Αυτό του στέρησε τον παράδεισο, δηλαδή την αέναη και ζωοποιό παρουσία του Θεού και την κοινωνία των ακένωτων ευλογιών Του.
Μέγα χάσμα ανοίχτηκε ανάμεσά τους (Εφ.2,13). Η αγία Γραφή αναφέρει συμβολικά πως οι πρωτόπλαστοι διώχτηκαν από τον κήπο της Εδέμ και δύο αγγελικά όντα τάχθηκαν να φυλάγουν με πύρινες ρομφαίες την πύλη του, για να μην μπορούν να την παραβιάσουν αυτοί. Το ατέλειωτο δράμα του ανθρωπίνου γένους άρχισε!
Ο Αδάμ και η Εύα τότε κάθισαν απέναντι από τον κήπο της τρυφής και θρηνούσαν για το κακό που τους βρήκε. Αναλογίζονταν την πρότερη ευδαιμονία τους, την σύγκριναν με την τωρινή δυστυχία τους, προέβλεπαν το μέλλον ζοφερό και γι' αυτό έκλαιγαν γοερά. Τα καυτά τους δάκρυα πότιζαν την άνυδρη γη και οι σπαραχτικές κραυγές τους έσπαζαν την ηρεμία της έξω του παραδείσου ερήμου.
Όμως δυστυχώς ο θρήνος των πρωτοπλάστων δεν ήταν αποτέλεσμα μεταμέλειας για την ανυπακοή και την ανταρσία τους κατά του Θεού. Δεν ήταν πράξη μετάνοιας και αίτημα συγνώμης προς το Θεό, αλλά ωφελιμιστικός σπαραγμός. Δε θρηνούσαν για τη χαμένη αθωότητα και αγιότητα, αλλά για τη χαμένη υλική ευμάρεια του παραδείσου. Ούτε ένας λόγος μετάνοιας δεν ακούστηκε από τα χείλη τους! Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως αν εκείνη την τραγική στιγμή οι προπάτορές μας μετανοούσαν ειλικρινά και ζητούσαν ταπεινά συγνώμη από τον απόλυτα φιλάνθρωπο Θεό, θα είχαν αποκατασταθεί στην πρότερη της πτώσεως κατάστασή τους.
Η ενθύμηση του αδαμιαίου θρήνου αυτή την ημέρα υπήρξε επιβεβλημένη από την Εκκλησία μας. Από την επόμενη ημέρα αρχίζει η αυστηρή νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και ο σκληρός αγώνας κατά των ψυχοκτόνων παθών μας. Οι προπάτορές μας αποτελούν πολύ καλό παράδειγμα συνετισμού μας. Η λαιμαργία τους, να φάνε από τον καρπό του απαγορευμένου δένδρου της Εδέμ, τους οδήγησε στην απώλεια. Η πολύμορφη νηστεία η δική μας και η άσκηση των αρετών, μας φέρνει στην ουρανοδρόμο πορεία για να συναντήσουμε ξανά το Θεό. Ο θρήνος ο δικός μας δεν είναι (δεν θα πρέπει να είναι) ωφελιμιστικός, όπως των πρωτοπλάστων, αλλά οντολογική συντριβή και μετάνοια για την αμαρτωλότητά μας. Είναι το μόνο αντίδοτο για την ύβρη μας απέναντι στο Θεό και ο μόνος τρόπος της σωτηρίας μας.
Η Εδέμ βρίσκεται δίπλα μας κλεισμένη. Ο φιλάνθρωπος Θεός μας έδωσε το κλειδί να ανοίξουμε τη θύρα και να εισέλθουμε, το οποίο είναι η ειλικρινής μετάνοιά μας. Ας είναι ζωντανό παράδειγμά μας ο μετανοών συσταυρούμενος με τον Κύριο ληστής, ο οποίος σύμφωνα με το θαυμάσιο επίγραμμα της υμνολογίας της Μ. Παρασκευής, άνοιξε τον παράδεισο «βαλών κλείδα το μνήσθητί μου».

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΟΥ ΑΔΑΜ Τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτη

visit counter

  

Ὁ Ἀδάμ, ὁ πατέρας τῆς οἰκουμένης, ἐγνώριζε στόν Παράδεισο τή γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης. Ἔτσι, μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τόν Παράδεισο γιά τό ἁμάρτημά του, ἐγκαταλειμμένος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θλιβόταν πικρά καί ὀδυρόταν μέ βαθεῖς στεναγμούς. Ὅλη ἡ ἔρημος ἀντηχοῦσε ἀπό τούς λυγμούς του. Ἡ ψυχή του βασανιζόταν μέ τή σκέψη: «Ἐλύπησα τόν ἀγαπημένο μου Θεό». Δέν μετάνοιωνε τόσο γιά τήν Ἐδέμ καί τό κάλλος της, ὅσο γιά τήν ἀπώλεια τῆς θείας ἀγάπης, πού τραβᾶ ἀχόρταγα τήν ψυχή στό Θεό.

Τό ἴδιο καί κάθε ψυχή πού γνώρισε μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τό Θεό κι ὕστερα ἔχασε τή χάρη, δοκιμάζει τό ἀδαμιαῖο πένθος. Θλίβεται ἡ ψυχή καί μεταμελεῖται σφοδρῶς, ὅταν προσβάλη τόν ἀγαπημένο Κύριο.

Βασανιζόταν κι ὀδυρόταν στή γῆ ὁ Ἀδάμ κι ἡ γῆ δέν τοῦ ἔδινε χαρά. Νοσταλγοῦσε τό Θεό κι ἐφώναζε:

 

Διψᾶ ἡ ψυχή μου τόν Κύριο καί Τόν ἀναζητῶ μέ δάκρυα. Πῶς νά μήν Τόν ζητῶ;

Ὅταν ἤμουν μαζί Του, ἀγαλλόταν εἰρηνικά ἡ ψυχή μου καί ἤμουν ἀπρόσιτος γιά τούς ἐχθρούς.

 

Τώρα ὅμως ἀπέκτησε ἐξουσία πάνω μου τό πονηρό πνεῦμα καί κλονίζει καί τυραννεῖ τήν ψυχή μου. Γι᾽ αὐτό λυώνει ἡ ψυχή μου γιά τόν Κύριο μέχρι θανάτου. Τό πνεῦμα μου ὁρμᾶ πρός τό Θεό καί τίποτε τό γήϊνο δέν μέ παρηγορεῖ· κι ἡ ψυχή μου δέν βρίσκει πουθενά παρηγοριά, ἀλλά ποθεῖ διψασμένα νά Τόν δῆ καί νά Τόν ἀπολαύση ὡσότου χορτάση. Δέν μπορῶ νά Τόν λησμονήσω οὔτε στιγμή κι ἀπό τόν πολύ μου πόνο στενάζω καί ὀδύρομαι: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, τό παραπεσόν Σου πλάσμα».

Ἔτσι ὀδυρόταν ὁ Ἀδάμ κι ἔτρεχαν ποτάμι τά δάκρυα ἀπό τό πρόσωπό του κι ἔπεφταν στό στῆθος του καί στή γῆ.

Μέ δέος ἄκουγε ὅλη ἡ ἔρημος τούς στεναγμούς του.

Ζῶα καί πουλιά σιωποῦσαν ἀπό θλίψη.

Κι ὁ Ἀδάμ ὀδυρόταν, γιατί μέ τό ἁμάρτημά του στερήθηκαν ὅλοι τήν εἰρήνη καί τήν ἀγάπη.

Ἦταν μεγάλη ἡ θλίψη τοῦ Ἀδάμ μετά τήν ἐξορία του ἀπό τόν Παράδεισο. Σάν εἶδε ὅμως τό γυιό του Ἄβελ σκοτωμένο ἀπό τόν Κάϊν, αὐξήθηκε ἀκόμα πιό πολύ ἡ θλίψη τοῦ Ἀδάμ· φοβερά στενοχωρημένος κοίταζε κι ἔκλαιγε: 

 

«Ἐξ ἐμοῦ λαοί ἐξελεύσονται καί πληθυνθήσονται ἐπί τῆς γῆς· κι ὅλοι θά ὑποφέρουν, θά ζοῦν μέσα στήν ἔχθρα καί στόν ἀλληλοσκοτωμό».

 Κι ἦταν ἡ θλίψη του μεγάλη σάν τόν ὠκεανό· καί τήν καταλαβαίνουν μόνον οἱ ψυχές πού γνώρισαν τόν Κύριο καί τήν ἀνείπωτη ἀγάπη Του.

Κι ἐγώ ἔχασα τή χάρη καί φωνάζω μαζί μέ τόν Ἀδάμ:

 

  «Σπλαγχνίσου με Κύριε. Δῶσε μου πνεῦμα ταπεινώσεως καί ἀγάπης».

Ὤ ἀγάπη τοῦ Κυρίου! Ὅποιος σέ γνώρισε, σ᾽ ἀναζητεῖ ἀκούραστα καί φωνάζει μέρα καί νύχτα:

 

«Σέ ποθῶ, Κύριε, καί Σ᾽ ἀναζητῶ μέ δάκρυα. Πῶς νά μή Σέ ζητῶ; Ἐσύ μοῦ ἔδωσες νά Σέ γνωρίσω μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, κι αὐτή ἡ θεία γνώση τραβᾶ ἀδιάκοπα τήν ψυχή μου κοντά Σου».

Θρηνεῖ ὁ Ἀδάμ:

 

«Δέν μέ τέρπει ἡ σιγή τῆς ἐρήμου.

 

Δέν μέ τραβοῦν τῶν βουνῶν τά ψηλώματα.

 

Δέν μ᾽ ἀναπαύει ἡ ὀμορφιά τῶν δασῶν καί τῶν λειβαδιῶν.

Δέν καταπραΰνει τόν πόνο μου τῶν πουλιῶν τό κελάδημα.

 

Τίποτε, τίποτε δέν μοῦ δίνει τώρα χαρά,

 

Ἡ ψυχή μου ράγισε ἀπό τήν πολύ στενοχώρια.

 

Τόν ἀγαπημένο Θεό μου ἐπρόσβαλα.

 

Κι ἄν μέ ξανάπαιρνε στόν παράδεισο ὁ Κύριος καί ἐκεῖ θά

 

θρηνοῦσα λυπητερά, πονεμένα

 

Γιατί πίκρανα τόν ἀγαπημένο μου Θεό».

 

Διωγμένος ἀπό τόν Παράδεισο ὁ Ἀδάμ ἀνάβλυζε πηγές ἀπό δάκρυα ἀπό τήν πληγωμένη του καρδιά. Τό ἴδιο κάθε ψυχή πού γνώρισε τόν Κύριο θρηνεῖ γι᾽ Αὐτόν καί λέει:

«Ποῦ εἶσαι, Κύριε;

 

Γιατί κρύβεις τό πρόσωπό Σου;

 

Πολύν καιρό τώρα δέν βλέπει τό Φῶς Σου ἡ ψυχή μου καί

 

Σ᾽ ἀποζητᾶ θλιμμένη.

Ποῦ εἶναι ὁ Κύριός μου;

 

Γιατί δέν Τόν βλέπω στήν ψυχή μου;

Τί Τόν ἐμποδίζει νά κατοικεῖ ἐντός μου;

 

Δέν ὑπάρχει μέσα μου, λοιπόν, ἡ ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη γιά τούς ἐχθρούς.

 

Γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, ἄπειρη καί ἀνερμήνευτη».

Πορευόταν πάνω στή γῆ ὁ Ἀδάμ καί δάκρυζε ἀπό τό σφίξιμο τῆς καρδιᾶς καί μέ τό νοῦ συλλογιζόταν ἀδιάκοπα τό Θεό. Κι ὅταν τό ταλαιπωρημένο του σῶμα δέν εἶχε πιά δάκρυα, τότε φλογιζόταν γιά τό Θεό τό πνεῦμα του, γιατί δέν μποροῦσε νά λησμονήση τόν Παράδεισο καί τήν ὡραιότητά του. Ἀγαποῦσε ὅμως ὅλο καί πιό πολύ τό Θεό ἡ ψυχή τοῦ Ἀδάμ καί συνεχῶς ὁρμοῦσε μέ τή δύναμη αὐτῆς τῆς ἀγάπης πρός Αὐτόν.

Ψάλλε μας, Ἀδάμ, τοῦ Κυρίου τό ἄσμα, γιά νά χαρῆ ἡ καρδιά μου γιά τόν Κύριο καί νά σηκωθῆ νά Τόν ὑμνήση καί νά Τόν δοξολογήση, ὅπως Τόν δοξάζουν στούς οὐρανούς τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ κι ὅλες οἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν.

Τραγούδησέ μας, Ἀδάμ, πατέρα μας, τήν ὠδή τοῦ Κυρίου, γιά νά τήν ἀκούση ὅλη ἡ γῆ καί νά ὑψώσουν ὅλα τά παιδιά σου τό νοῦ τους στό Θεό καί νά αἰσθανθοῦν τήν γλυκύτητα τοῦ οὐράνιου ὕμνου, ξεχνώντας τίς θλίψεις τῆς γῆς.

Πές μας, Ἀδάμ, πατέρα μας, μίλησε στά παιδιά σου γιά τόν Κύριο. Ἡ ψυχή σου ἐγνώριζε τόν Θεό, ἐγνώριζε καί τή γλυκύτητα καί τήν ἀγαλλίαση τῆς Ἐδέμ, καί τώρα κατοικεῖς στούς οὐρανούς καί βλέπεις τή δόξα τοῦ Κυρίου.

Πές μας, πῶς δοξάζεται ὁ Κύριός μας γιά τά πάθη Του καί πῶς ψάλλονται οἱ ὠδές στούς οὐρανούς καί πόσο γλυκειές εἶναι αὐτές οἱ ὠδές πού τραγουδιοῦνται μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Μίλα μας γιά τή δόξα τοῦ Κυρίου καί πόσο σπλαγχνικός εἶναι.

Μίλησέ μας καί γιά τήν ἁγία Θεοτόκο. Πῶς μεγαλύνεται στούς οὐρανούς καί μέ ποιούς ὕμνους τήν μακαρίζουν.

Πές μας πῶς ἀγάλλονται ἐκεῖ οἱ Ἅγιοι καί πῶς τούς καταυγάζει ἡ χάρη· πῶς ἀγαποῦν τόν Κύριο καί μέ ποιάν ἅγια ταπείνωση παρουσιάζονται μπροστά στό θρόνο Του.

Παρηγόρησε, Ἀδάμ, καί χαροποίησε τίς θλιμμένες μας ψυχές.

Διηγήσου μας, τί βλέπεις στούς οὐρανούς;

Δέν ἀποκρίνεσαι; Γιατί αὐτή ἡ σιγή;

Νά, θλίβεται ὅλη ἡ γῆ.

Ἤ ἀπό τή Θεία ἀγάπη δέν μπορεῖς οὔτε κἄν νά μᾶς θυμηθῆς;

Ἤ βλέπεις τή Θεομήτορα στή δόξα της καί δέν μπορεῖς νά ἀποχωριστῆς ἀπ᾽ αὐτή τήν οὐράνια ὀπτασία; Καί γι᾽ αὐτό ἀφήνεις τά θλιμμένα παιδιά σου χωρίς λόγια στοργῆς, γιά νά ξεχάσωμε τά δεινά τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας;

Ἀδάμ, πατέρα μας, δέν ἀποκρίνεσαι;

Ἐσύ βλέπεις τή θλίψη τῶν γυιῶν σου στή γῆ.

Γιατί τάχα αὐτή ἡ σιωπή;

Ὁ Ἀδάμ λέγει:

 

«Ἀφῆστε με στήν εἰρήνη, ἀγαπητά μου παιδιά. Δέν μπορῶ ν᾽ ἀποχωριστῶ ἀπό τή θέα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ψυχή μου λαβώθηκε ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου καί σκιρτᾶ μέ τήν ἀγαθότητά Του. Ὅσοι ζοῦν στό Φῶς τοῦ Προσώπου τοῦ Δεσπότη δέν μποροῦν νά θυμηθοῦν τά γήϊνα».

‒ Ἀδάμ, πατέρα μας, μᾶς ἐγκατέλειψες, τά ὀρφανά παιδιά σου, ἐνῶ βυθιζόμαστε στήν ἄβυσσο τῶν δεινῶν τῆς γῆς; Πές μας, τουλάχιστον, πῶς μποροῦμε νά εὐαρεστήσωμε στό Θεό;

Ἄκουσε τά παιδιά σου, πού εἶναι σκορπισμένα σ᾽ ὅλη τή γῆ. Ὁ νοῦς τους εἶναι συγχυσμένος καί δέν μπορεῖ νά συλλάβη τό Θεῖο, καί πολλοί ἀποστάτησαν ἀπό τό Θεό καί ζώντας στό σκοτάδι πορεύονται στίς ἀβύσσους τοῦ ἅδη.

‒ Μή διακόπτετε τήν ἔκστασή μου. Βλέπω τή Θεομήτορα δοξασμένη καί δέν μπορῶ ν᾽ ἀποσπάσω τό νοῦ μου ἀπό τή θεϊκή τούτη θεωρία καί νά σᾶς μιλήσω.

Βλέπω καί τούς ἅγιους Προφῆτες καί Ἀποστόλους κι ἐκπλήττομαι πῶς μοιάζουν ὅλοι τους μέ τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ.

Περπατῶ στήν Ἐδέμ καί, νά, παντοῦ ἡ δόξα τοῦ Κυρίου, γιατί Αὐτός ζῆ μέσα μου καί μ᾽ ἔκανε ὅμοιο μέ τόν Ἑαυτό Του.

Ἔτσι δοξάζει ὁ Κύριος τόν ἄνθρωπο.

‒ Μίλησέ μας, Ἀδάμ· εἴμαστε παιδιά σου κι ὑποφέρουμε στή γῆ.

Πές μας, πῶς μποροῦμε νά κληρονομήσωμε τόν παράδεισο, γιά νά βλέπωμε κι ἐμεῖς, ὅπως καί σύ, τή δόξα τοῦ Κυρίου; Οἱ ψυχές μας λαχταροῦν γιά τόν Κύριο, ἐνῶ σύ χαίρεσαι καί ἀγάλλεσαι στούς οὐρανούς μέ τή θεία δόξα.

Σέ ἱκετεύομε, παρηγόρησέ μας.

‒ Γιατί φωνάζετε πρός ἐμένα, παιδιά μου; Ὁ Κύριος σᾶς ἀγαπᾶ καί σᾶς ἔδωσε σωτήριες ἐντολές. Τηρήσατε τίς ἐντολές καί ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, κι ἔτσι θά βρῆτε τήν ἀνάπαυση κοντά στό Θεό.

Μετανοεῖτε κάθε ὥρα γιά τά παραπτώματά σας, γιά νά ἀξιωθῆτε νά συναντήσετε τό Χριστό. Ὁ Κύριος εἶπε:

 

  «Ἀγαπῶ ὅσους μέ ἀγαποῦν καί θά δοξάσω ὅσους μέ δοξάζουν».

‒ Ὤ Ἀδάμ, πρέσβευε γιά μᾶς, τά παιδιά σου. Ἡ ψυχή μας εἶναι γεμάτη πόνο ἀπό τίς πολλές μας θλίψεις.

‒ Ἀδάμ, πατέρα μας, σύ κατοικεῖς στούς οὐρανούς καί βλέπεις τόν Κύριο νά κάθεται δοξασμένος στά δεξιά τοῦ Πατέρα. Ἐσύ βλέπεις τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ κι ὅλους τούς Ἁγίους. Ἐσύ ἀκοῦς τά οὐράνια ἄσματα καί ἡ γλυκύτητά τους ἀπορροφᾶ τήν ψυχή σου. Ἐμεῖς ὅμως λαχταροῦμε γιά τό Θεό ἀκατάπαυστα, σκυθρωποί καί στερημένοι τή χάρη.

Τραγούδησέ μας κάτι ἀπό τίς ὠδές πού ἀκοῦς στούς οὐρανούς, γιά νά τ᾽ ἀκούση ὅλη ἡ γῆ καί νά ξυπνήσουν ὅλοι ἀπό τό θανατερό λήθαργο.

 

‒ «Μή μέ κουράζετε, παιδιά μου. Ὁ καιρός τῶν δικῶν μου θλίψεων πέρασε. Ἡ γλυκύτητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἡ τρυφή τοῦ Παραδείσου μ᾽ ἐμποδίζουν νά γυρίσω τήν προσοχή μου στή γῆ. Ἀλλά καί πάλι θά σᾶς πῶ:

 

Σᾶς ἀγαπᾶ ὁ Κύριος καί ζήσετε κι ἐσεῖς μέ ἀγάπη. Νά πείθεσθε στούς προϊσταμένους σας, νά ταπεινώνετε τίς καρδιές σας, καί τότε θά κατοικήση μέσα σας Πνεῦμα Θεοῦ. Αὐτό ἔρχεται ἤρεμα καί δίνει εἰρήνη στήν ψυχή καί μαρτυρεῖ γιά τή σωτηρία της χωρίς λόγια.

 

Ψάλλετε ὕμνους στό Θεό μέ ἀγάπη καί πνευματική ταπείνωση, γιατί ὁ Κύριος χαίρετε μ᾽ αὐτό.

 

‒ Ὤ Ἀδάμ, ἐμεῖς ψάλλομε, ἀλλά δέν ἔχουμε μέσα μας οὔτε ἀγάπη οὔτε ταπείνωση.

 

‒ Μετανοεῖτε καί προσεύχεσθε. Κι ἐγώ μετανοοῦσα γιά πολύν καιρό καί στενοχωριόμουν, γιατί πρόσβαλα τό Θεό καί γιατί μέ τά δικά μου ἁμαρτήματα χάθηκε ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Τά δάκρυά μου χύνονταν στό πρόσωπό μου καί πότιζαν τό στῆθος μου κι ἔπεφταν στή γῆ· κι ὅλη ἡ ἔρημος ἄκουγε τούς στεναγμούς μου.

 

Ἐσεῖς δέν μπορεῖτε νά ἐννοήσετε τό βάθος τῆς θλίψεώς μου, οὔτε πῶς ὀδυρόμουν γιά τό Θεό καί τόν Παράδεισο. Στόν Παράδεισο ἤμουν καταχαρούμενος. Μέ εὔφραινε τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κι ἤμουν ἀπαλλαγμένος ἀπό παθήματα. Ὅταν ὅμως διώχτηκα ἀπό τόν Παράδεισο, τότε ζῶα καί πουλιά, πού μ᾽ ἀγαποῦσαν προηγουμένως, ἄρχισαν νά μέ φοβοῦνται καί νά μ᾽ ἀποφεύγουν· οἱ κακοί λογισμοί σπάραζαν τήν καρδιά μου· κρύο καί πείνα μέ βασάνιζαν· ὁ ἥλιος μ᾽ ἔκαιγε καί μ᾽ ἔδερναν οἱ ἄνεμοι· μέ κατάβρεχαν οἱ βροχές καί μέ καταπονοῦσαν οἱ ἀρρώστιες καί τά ὑπόλοιπα δεινά τῆς γῆς. Ἐγώ ὅμως τά ὑπέφερα ὅλα μέ ἀκλόνητη ἐλπίδα στό Θεό.

 

Καί ἐσεῖς, παιδιά μου, ὑπομείνετε τούς πόνους τῆς μετάνοιας· ἀγαπᾶτε τίς θλίψεις, ἀποξηραίνετε τά σώματά σας μέ ἄσκηση καί ἐγκράτεια, ταπεινῶστε τόν ἑαυτό σας κι ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς, γιά νά κατοικήση μέσα σας τό Ἅγιο Πνεῦμα.

 

Τότε θά γνωρίσετε καί θά βρῆτε τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

 

Μήν ταράζετε ὅμως τήν εἰρήνη μου. Ἀπό τή θεία ἀγάπη δέν μπορῶ τώρα νά στραφῶ πρός τή γῆ. Ξέχασα ὅλα τά ἐπίγεια. Ξέχασα ἀκόμα κι αὐτόν τόν Παράδεισο πού ἔχασα, γιατί βλέπω τήν αἰώνια δόξα τοῦ Κυρίου καί τή δόξα τῶν Ἁγίων, πού τό Φῶς τοῦ Προσώπου τοῦ Θεοῦ τούς κάνει νά λάμπουν κι οἱ ἴδιοι σάν κι Αὐτόν.

‒ Ψάλλε, Ἀδάμ, ψάλλε μας τόν οὐράνιο ὕμνο, γιά ν᾽ ἀκούση ὅλη ἡ γῆ καί νά νοιώση τή γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης. Ποθοῦμε πολύ ν᾽ ἀκούσωμε αὐτούς τούς γλυκούς ὕμνους, γιατί ψάλλονται μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Ὁ Ἀδάμ ἔχασε τόν ἐπίγειο Παράδεισο καί τόν ἀναζητοῦσε μέ θρήνους:

 

  «Παράδεισέ μου, Παράδεισε, θαυμαστέ μου Παράδεισε».

Κι ὁ Κύριος μέ τήν ἀγάπη Του στό σταυρό τοῦ χάρισε ἄλλο Παράδεισο, καλύτερον ἀπό ἐκεῖνον πού ἔχασε, στούς οὐρανούς, ὅπου εἶναι τό ἄκτιστο Φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ἀρχιμ. Σωφρονίου
Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

4χρονο αγοράκι από τη Συρία βρέθηκε να περιπλανάται μόνο του στην έρημο

visit counter

inShare

  Text

 Email

 Print

Η ιστορία ενός 4χρονου αγοριού από τη Συρία που έχασε τους γονείς του στην προσπάθεια της οικογένειας να ξεφύγει από τον εμφύλιο πόλεμο (Pics)

Χρήστος Δεμέτης

news247 Φεβρουάριος 18 2014 09:40

Η φωτογραφία που δημοσίευσε η δημοσιογράφος Hala Gorani του CNN, κάνει τον γύρο του κόσμου και αντικατοπτρίζει μια ακόμα απάνθρωπη πλευρά του πολέμου.

Άνθρωποι της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες βρήκαν τον μικρό Marwan, ένα αγόρι ηλικίας μόλις 4 ετών, να διασχίζει την έρημο της Ιορδανίας μόνος του, με μια πλαστική σακούλα στα χέρια.

Ο εκπρόσωπος της Ιορδανίας στην Ύπατη Αρμοστεία, Andrew Harper, εντόπισε το παιδί και τράβηξε τη φωτογραφία η οποία κοινοποιήθηκε από το CNN.

 

Ο 4χρονος Marwan έχασε τους γονείς του στην προσπάθεια της οικογένειάς του να ξεφύγουν από τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και να βρουν καταφύγιο στην Ιορδανία.

Με την φροντίδα της Αρμοστείας, ο μικρός κατάφερε να βρει τελικά τους γονείς του.

Στην πρώτη φωτογραφία ο μικρός φαίνεται πολύ κουρασμένος από την οδοιπορία. Άγνωστο είναι το πόσες ώρες βρισκόταν στην έρημο.

Στην δεύτερη φωτογραφία, ένας άνδρας της Ύπατης Αρμοστείας, έχει σηκώσει το παιδί στην αγκαλιά του για να τον μεταφέρουν σε ασφαλές καταφύγιο.

 

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ ένα εκατομμύριο παιδιά έχουν γίνει πρόσφυγες. Τα 425.000 είναι ηλικίας μικρότερης των πέντε ετών.

"Το ταξίδι στην έρημο μπορεί να διαρκέσει από μία ημέρα ως μερικές εβδομάδες", ανέφερε εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες.

 

"Είναι πολύ επικίνδυνο γιατί μπορεί κανείς να πέσει πάνω σε εμπόλεμους ενώ τη νύχτα η θερμοκρασία πέφτει δραματικά. Το ταξίδι είναι μακρύ και εξουθενωτικό. Είναι αδύνατο ένα παιδί τεσσάρων χρόνων να διασχίσει την έρημο", σημείωσε.

Ο Marwan μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο προσφύγων όπου βρίσκονται ακόμη 100.000 άνθρωποι και απεικονίζεται παρακάτω. Είναι μέλος της λεγόμενης "χαμένης γενιάς" της Συρίας, μίας γενιάς που δεν έχει καταφέρει να μορφωθεί και που δεν έχει ελπίδες λόγω του πολέμου και της φτώχειας. "Υπάρχουν δυστυχώς πολλοί Marwan εκεί έξω", πρόσθεσε ο εκπρόσωπος.

H "πόλη" των προσφύγων της Συρίας στο Zataari:

160.000 άνθρωποι στοιβάζονται στο Zaatari προσπαθώντας να αποφύγουν την εμφύλια σύρραξη. Το συγκεκριμένο κέντρο διαμονής προσφύγων, έχει γίνει η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Ιορδανίας. 

 

(Με πληροφορίες από Dailymail)

ΤΟ «ΘΕΑΤΡΟ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΜΜΕ

visit counter

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 

Το τελευταίο σαββατοκύριακο το άγιο Όρος  «προ(σ)βλήθηκε» με ένα άθλιο μιντιακό τρόπο και αυτό είναι ότι πιο δυσάρεστο για όσους πηγαίνουν επί χρόνια στο περιβόλι της Παναγίας, προσεύχονται στην χάρη της, συνδιαλέγονται με πραγματικά άγιους γέροντες και προσκυνούν τα άπειρα προσκυνήματα και αγιάσματα που αγίασαν δια μέσω των αιώνων. 
 

Για τα πέντε αργύρια της διεφθαρμένης και άθεης Ευρώπης, οι σύγχρονοι ρασοφόροι εκπρόσωποι του υποδεχτήκαν  «μετά βαΐων και κλάδων» τον εκπρόσωπο της μνημονιακής κατοχής της χώρας.  Αλλά ακόμα πιο ελεεινό για το τον Άθω, ήταν εκείνες οι τραβηγμένες σκηνές που προβληθήκαν από όλα τα κατοχικά ΜΜΕ δείχνοντας κάποιο γέροντα να αποθεώνει έναν από του πιο ξεπουλημένους πολιτικούς στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, που το τελευταίο του κατόρθωμα, αφού κατέστρεψε τον ελληνικό λαό, είναι η μεγάλη προδοσία της Κύπρου. Αυτό δεν είναι το άγιο Όρος των χιλιάδων προσκυνητών. Είναι το άγιο Όρος της υποκρισίας και του ξεπουλήματος. Αντί για υποδοχές με καμπανοκρουσίες οι ρασοφόροι θα έπρεπε να δηλώσουν ξεκάθαρα στον κ. πρωθυπουργό, πως η Ορθοδοξία δεν είναι… «εικονική προπαγάνδα» κάλυψης πολιτικών απατεώνων και των συνενόχων τους, που τρέμουν μην τυχόν και χάσουν την καρέκλα τους και δώσουν λόγο για τα εγκλήματα τους.

 

 

Η τελευταία επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας στο άγιο Όρος ήταν το αποκορύφωμα της εικονικής υποκρισίας ενός κατοχικού, αλλά και σφόδρα αντιχριστιανικού καθεστώτος, που δεν διστάζει να ψηφίζει νόμους διάλυσης της οικογένειας, αλλοίωσης της ελληνορθόδοξηςταυτότητας και αντικατάστασης του μαθήματος των θρησκευτικών με ένα πολυθρησκευτικό μόρφωμα. Ποιοι ψήφησαν το σύμφωνο συμβίωσης; ποιοι προωθούν αντιρατσιστικά νομοσχέδια με ρατσιστικό μένος κατά του ελληνισμού;  ποιοι προωθούν νομοσχέδια «δήμευσης» ανθρωπινών οργάνων; ποιοι προωθούν την αποχριστανοποίηση της παιδείας και την διαστρέβλωση της ελληνικής ιστορίας ; Και όμως, κανείς από τους άγιους πατέρες δεν μίλησε για όλα αυτά» Το μόνο που τους ενδιέφερε, όπως τουλάχιστον μετέδωσαν και τα κατοχικά ΜΜΕ, ήταν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

 

 

        Τα τριάκοντα αργύρια σε νέα έκδοση!

 

 

Πολλοί ισχυρίζονται  ότι αν ζούσε σήμερα ο μακαριστός Χριστόδουλος δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Πράγματι ο Χριστόδουλος, παρά τα  αρνητικά του στοιχεία, είχε την ικανότητα να κινητοποιεί τον κόσμο και κυρίως να γοητεύει την νεολαία και να την ξεσηκώνει κατά της αποταύτησης της Ελλάδας  ενώ είχε προφητέψει ακόμα απο τότε την επερχόμενη «καταιγίδα» που θα μας μετέτρεπε σε άμορφο κιμά στο μπλέντερ της Νέας Τάξης. Σήμερα όμως δεν υπάρχει Χριστόδουλος. Ο διάδοχος  του είναι ότι πιο θλιβερό  θα μπορούσε να υπάρξει για την ηγεσία της ελληνορθόδοξης εκκλησιάς σε αυτή την κρισιμότατη συγκύρια. Χαριεντίζετε με τους ληστές και τους πολιτικούς προδότες, απολαμβάνει την εύνοια όλων των καταστροφέων του ελληνισμού και της πατρίδας και το πιο χειρότερο, προωθεί όλους τους φιλοπαπικούς ιεράρχες ενώ αγωνίζεται να βάλει φίμωτρο σε όσους θα μπορούσαν να αντισταθούν σε όλη αυτή την «λαίλαπα». Κάποιες εξαιρέσεις από κάποιους ιεράρχες που προσπαθούν να αρθρώσουν λόγο αντίστασης, αποτελούν μόνο την επιβεβαίωση του κανόνα.

 

 

Παρά όμως τις λυσσαλέες προσπάθειες όλων αυτών να εξαφανίσουν το ποίμνιο, αυτό όχι μόνο υπάρχει αλλά συνεχίζει να γεμίζει του ναούς και να στέκεται όρθιο επί ώρες για να προσκυνήσει κάποιο άγιο που επιβεβαίωσε με την προσωπική του εμπειρία την αγιοσύνη του. Αυτό θα το δει κατάματα κάθε επισκέπτης όταν στις 11 Ιουλίου κάθε καλοκαίρι θα πάει στο μοναστήρι της Σουρωτής και θα δει τους προσκυνητές να περιμένουν επί ώρες στην ατελείωτη ουρά για να  προσκυνήσουν το μνήμα του πάτερ Παΐσιου, που πολλοί αγωνίστηκαν χωρίς επιτυχία να τον γελοιοποιήσουν.

 

 

Πως μπορεί όμως όλο αυτό το υπέροχο κομμάτι του ελληνισμού που δεν ταυτίζεται με τους υποκριτές ρασοφόρους και  ακόμα ζει και πιστεύει, να αξιοποιηθεί για να μην χαθεί αυτή η πατρίδα ; Ένα ερώτημα που βασανίζει όλους όσους αγωνιούν μπροστά στον γκρεμό που σπρώχνουν τον  ελληνισμό. Πως μπορεί η εκκλησία να αποβάλει τους υποκριτές, «φαρισαίους» και «κόλακες»  και να καθοδηγήσει το ποίμνιο για να σώσει την πατρίδα από τους πολιτικούς καταστροφείς της, από αυτούς που εχθρεύονται κάθε τι το ελληνικό και ορθόδοξο, από τους Νεοταξικούς που κατάκλυσαν και κατακυρίευσαν τις αρχές του τόπου ; Έχει την μεγάλη δύναμη αλλά δεν έχει να  την ηγεσία. Η επίσημη ιεραρχία είναι στο, «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» και στο «προσεύχεστε και.. κάνετε τα στραβά μάτια στην καταστροφή του τόπου». Ποιοι φωτισμένοι ιεράρχες, και υπάρχουν τέτοιοι, θα σηκώσουν ξανά το λάβαρο της αντίστασης για να αποφευχθεί η τελική καταστροφή και η εξαφάνιση του ελληνισμού; Φωτεινά παραδείγματα υπάρχουν δόξα το Θεό πάρα πολλά στην ιστορία μας. Ο άγιος γέροντας Παΐσιος εύχονταν «να αναστήσει ο Θεός Μακκαβαίους». Ο χρόνος όμως είναι εναντίον μας και η τελική καταστροφή επέρχεται γοργά.

 

 

Μετά, θα είναι πολύ αργά και αυτή την φορά η «άλωση» θα είναι τελειωτική, γιατί η «άλωση» δεν θα είναι μόνο των σωμάτων ημών, αλλά και των ψυχών.

 

 

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

 

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ,

visit counter

 Κοντεύει νά χάσουμε τόσα παλληκάρια ὅσα δέν χάσαμε στό μέτωπο του '40!

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ

Κοντεύει νά χάσουμε τόσα παλληκάρια ὅσα δέν χάσαμε στό μέτωπο του '40!
Γράφει ὁ ἰατρός Φώτης Μιχαήλ

Τά γεγονότα εἶναι λίγο πολύ γνωστά: Τό κυνήγι τῆς καλοπέρασης ὁδηγεῖ τούς περισσότερους ἀπό ἐμᾶς στά εὔκολα δάνεια. Τά δάνεια φορτώνουν τά νοιοκυριά μέ δυσανάλογα χρέη. Τό χρῆμα, ὡς διά μαγείας, στήν ''κατάλληλη'' ὥρα  ἐξαφανίζεται ἀπό τήν κυκλοφορία καί οἱ δουλειές χάνονται ἡ μία πίσω ἀπό τήν ἄλλη. Ἡ ἀνεργία κορυφώνεται καί τά εἰσοδήματα περιορίζονται δραματικά.  Τά δάνεια εἶναι ἀδύνατον νά ξεπληρωθούν καί ὁ λαός περιέρχεται σέ κατάσταση οἰκονομικοῦ ἀδιεξόδου. Ἡ ἀνέχεια κουβαλάει τήν φτώχεια καί τήν ἐξαθλίωση. Ἡ φτώχεια φέρνει τήν πεῖνα. Ἡ πεῖνα στήνει τίς οὐρές στά συσσίτια. Ἡ ἐξαθλίωση ὁδηγεῖ στήν ἀπελπισία. Ἡ ἀπελπισία κάνει γνωστή καί στήν Πατρίδα μας τήν αὐτοκτονία! Τούς αὐτόχειρες τούς ὑπολογίζουνε, λένε, στούς ἑφτά χιλιάδες!

Τό Γένος μας δέν εἶναι πρώτη φορά πού δοκιμάζεται. Ὑπήρξαν μάλιστα καί περιπτώσεις στό παρελθόν, πού οἱ δοκιμασίες ἤτανε πιό σκληρές καί πιό βάρβαρες ἀπό τίς τωρινές. Ἐντούτοις τά περιστατικά αὐτοκτονιῶν ποτέ ἄλλοτε δέν παρατηρήθηκαν τόσο πυκνά.

Ποιός ἦταν, ὅμως,  ὁ θώρακας ὁ μυστικός καί ἡ ἀσπίδα ἡ ἀόρατη, πού μᾶς φύλαγαν παλιότερα ἀπό τήν κατάρα τῆς αὐτοκτονίας;  Ποιά ἁρματωσιά μᾶς προστάτευε μέχρι χθές ἀπό τήν αὐτοχειρία καί τώρα τήν χάσαμε καί δέν τήν βρίσκουμε πουθενά; 

Οἱ παπποῦδες μας, πού διώχθηκαν ἀπό τίς ἀκτές τῆς Ἰωνίας, ἀπό τά μέρη τοῦ Πόντου, ἀπό τήν Καππαδοκία καί τήν Πόλη, ἔχασαν τά πάντα. Τούς ἅρπαξαν οἱ Τοῦρκοι καί  τά κτήματα καί τίς δουλειές καί τίς ἐπιχειρήσεις καί τά ἐμπορικά· κάποιες  φορές καί τίς γυναῖκες τους , ἀκόμα καί τά παιδιά τους! Παρ' ὅλα αὐτά, σέ καμμιά ἀπό τίς γνωστές προφορικές ἤ γραπτές μαρτυρίες, δέν ἀναφέρονται φαινόμενα ἄκρας ἀπελπισίας καί αὐτοκτονιῶν! Στερήθηκαν, δεινοπάθησαν, κακουχήθηκαν, ἀλλά οὔτε στιγμή δέν ἀπελπίστηκαν.

Ποιό νά ἦταν ἄραγε τό μυστικό τους, πού στάθηκε ἀνάχωμα ἀπροσπέλαστο στήν ἐπίθεση τῶν συμφορῶν καί τῆς ἀπελπισίας;

Μήν ἤτανε οἱ ὑποσχέσεις τῶν ξένων δυνάμεων; Μήν ἤτανε οἱ τραπεζῖτες τῶν Παρισίων καί τοῦ Λονδίνου; Μήν ἤτανε, τέλος, οἱ φιλονεικοῦντες πολιτικοί τῶν Ἀθηνῶν; Μᾶλλον ὄχι, διότι καί σήμερα διαθέτουμε ἑταίρους καί τρόϊκες καί ἑλληνόφωνη Βουλή, ἀλλά δυστυχῶς τήν ἀπελπισία καί τίς αὐτοκτονίες δέν τίς γλυτώσαμε. Κοντεύει νά χάσουμε τόσα παλληκάρια ὅσα δέν χάσαμε στό μέτωπο του '40!

Οἱ διηγήσεις τῶν κατορθωμάτων τους μαρτυροῦν ὅτι τό πολύτιμο μυστικό τους δέν βρισκόταν ἐκεῖ ὅπου ἐλπίζουμε καί στηριζόμαστε ἐμεῖς σήμερα. Ἤτανε κάπου ἀλλοῦ. Τό ἀποκαλύπτει, στίς κρίσιμες ἐκεῖνες ὧρες, ἡ ἱεράρχηση τῶν ἐπιλογῶν τους: Μαζί τους δέν κουβάλησαν οὔτε ἀκριβοπληρωμένους πίνακες ζωγραφικῆς οὔτε ἄλλα κομμάτια τῆς πολυτελοῦς ἐνδεχομένως οἰκοσκευῆς τους. Στίς ἀγκαλιές τους μέσα, μέ σεβασμό καί εὐλάβεια,  ἔβαλαν πρῶτα ἀπ' ὅλα ὅ, τι πρόλαβαν νά μαζέψουν ἀπό τά καμένα τους μοναστήρια καί τίς γκρεμισμένες τους Ἐκκλησιές: Τά ἱερά εἰκονίσματα, τά ἁγιοπότηρα καί τά λείψανα τῶν Ἁγίων τους. Αὐτά ἤταν τά τιμαλφῆ τους, οἱ ἀξίες τους καί τά ἰδανικά τους. Αὐτά τούς στήριζαν τότε καί τούς ἔσωζαν ἀπό τήν ἀπόγνωση καί τίς αὐτοκτονίες.

Νά, λοιπόν, ποιό ἤτανε τό μεγάλο τους μυστικό: Ἡ Πίστη. Ἡ μεγάλη τους ἀγάπη στόν Χριστό καί στήν Παναγιά. Ἡ λατρεία τους στόν Θεό· δηλαδή στήν ὄντως Ζωή. Γι' αὐτό καί ἡ ἀπελπισία συνιστοῦσε γιά ἐλόγου τους αἵρεση καί ἡ αὐτοκτονία σήμαινε ἁμαρτία ἀσυγχώρητη.

Στίς ἡμέρες μας, ὅμως, ὁ βαρύς αὐτός ὁπλισμός τῆς καθ' ἡμᾶς Ἀνατολῆς θεωρήθηκε παρωχημένος καί παρακατιανός. Τόν παρατήσαμε λοιπόν, χωρίς δεύτερη σκέψη, καί βάλαμε στά στήθια μας γιά προστασία ''πανωπλίες ἀποκριάτικες'' φράγκικης κοπῆς .  
Τό ἀποτέλεσμα; Τό βιώνουμε.