Η φωτιά του Οικουμενισμού κατακαίει τα πάντα. Οι πρόσφατες ενέργειες αποδόμησης της Εκκλησίας του Χριστού.

visit counter

Ὅσο ἐπιταχύνονται καὶ ἐντείνονται οἱ ρυθμοὶ ἐμπεδώσεως τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ λοιμοῦ, τόσο οἱ Ἐπίσκοποι βυθίζονται στὸ τέλμα τῆς ἀπραξίας, τῆς δειλίας, τῆς ὀλιγωρίας. Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες καὶ ἐπίσκοποι ἀποδομοῦν συστηματικὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴν προδίδουν, οἱ δὲ λοιποὶ ποιμένες καθεύδουν! Ἔχουν ἀφήσει τὴν φωτιὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀνεξέλεγκτη νὰ κατακαίει τὰ πάντα.

Ρώμη, 21/4/2014, Προσευχή γιὰ τὴν Εἰρήνη!

 Τὰ πρόσφατα βλάσφημα κατορθώματα τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀποδεικνύουν καὶ πιστοποιοῦν τὴν ἀδράνεια τῶν ποιμένων, ἀλλὰ καὶ τοῦ λαοῦ, ποὺ κατάφεραν μὲ ὅπλο τῆς ὑπακοῆς στοὺς Ἐπισκόπους νὰ τὸν εὐνουχήσουν. Ἔτσι ἀποδέχεται ἀπαθὴς καταστάσεις, ποὺ ἄλλοτε θὰ προκαλοῦσαν κύματα ὀργῆς καὶ σεισμὸ ἀντιδράσεων Ποιμένων καὶ πιστῶν.

Ρώμη, Προσευχή γιὰ τὴν Εἰρήνη

Πρωτοστατοῦν δὲ στὴν ἐμπέδωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τὰἱστολόγια ποὺ (καὶ τὶς τελευταῖες μέρες) δημοσιεύουν αὐτὲς τὶς αἱρετικὲς ἀθλιότητες, ἀφοῦ, παρουσιάζοντας τὶςφωτογραφίες τῶν συμπροσευχῶν, συντελοῦν στὸν ἐθισμὸ κλήρου καὶ λαοῦ στὰ γεγονότα αὐτά, χαρακτηρίζοντας μάλιστα δόλια καὶ παραπλανητικὰ τὴν αἱρετικὴ γραμμὴ τῶν συμπροσευχῶν ὡς «ἀσχήμιες»!

    Ὁ ἐθισμὸς θὰ ἀποφευγόταν, μόνο ἂν ὑπῆρχε ἡ –ἐξ ἱερᾶς ἀγανακτήσεως– ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικὰ ἀσχημονοῦντας, ὅπως ἔκαναν πάντα οἱ Ἅγιοι Πατέρες σὲ παρόμοιες περιπτώσεις, κάτι ποὺ τώρα δὲν γίνεται. Ἀντίθετα τὰ καταγγέλλοντα ἱστολόγια καὶ οἱ ὄπισθεν αὐτῶν ποιμένες, ἐνῶ τοὺς καταγγέλλουν, ταυτόχρονα παραμένουν στὴν ἀγκαλιὰτῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ  (ἐφαρμόζοντας μια σχιζοφρενικὴ τακτική) τοὺς μνημονεύουν καὶ «κοινωνοῦν» μὲ αὐτούς, ποὺ κατὰ τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς «ποδηγετοῦνται ἀπὸ τὸ διάβολο»!

Γράφει συγκεκριμένα ὁ κ. Σεραφεὶμ τὸ 2011: «Πῶς εἶναι δυνατόν νὰ ἀποδέχονται χριστιανοὶ ἐπίσκοποι συμπροσευχὰς» μὲ τοὺς μύστες τῆς «δαιμονικῆς παναιρέσεως» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «μὲ τοὺς δαιμονιῶντας ὀπαδοὺς τῶν ἀνθρωποκατασκευασμένων ψευδοθρησκειῶν τῶν ὁποίων  μέντωρ, ἐμπνευστὴς καὶ ποδηγέτης εἶναι ὁ διάβολος; ...Ἡ ἀπροκάλυπτος ...καταπάτησις τῶν Θείων καὶ Ἱ. Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ διά τούς ἀνωτέρω ὄνειδος καί πτῶσιν» (Βέβαια, ὁ κ. Σεραφεὶμ διαζωγραφίζει διὰ τῶν ἀνωτέρω τὴν δική του καὶ τῶν ὁμοίων του πτώση, ἀφοῦ, παρότι ἔχει διαπιστώσει τὴν πτώση του, δὲν παραλείπει νὰ ὑποδέχεται καὶ νὰ μνημονεύει τὸν πεπτωκότα Πατριάρχη, τόν ἄξιο «ὀνειδισμῶν», τὸν συμπροσευχόμενο μὲ τοὺς «ποδηγετούμενους ὑπὸ τοῦ Διαβόλου»!).

Ἂς θυμηθοῦν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ποιμένες, ποὺ πολλάκις ἀναφέρονται στὸν ἀγωνιστὴ Καντιώτη, τὸν θεωροῦν δάσκαλό τους καὶ καπηλεύονται τὸ ὄνομά του, τί ἔκανε ὁ π. Αὐγουστῖνος γιὰ θέματα πίστεως καὶ ἐκκλησιαστικῆς τάξεως πολὺ μικρότερης σημασίας. Σήμερατὰ πάντα προδίδονται καθημερινῶς καὶ ἡ ἀντίδραση τῶν ποιμένων εἶναι μηδενική. Οὔτε τὸ ἓν δέκατο, ὅσων ἔκανε ὁ Καντιώτης κάνουν, ἐναντίον τῆς ἐσχάτης στὴν ἱστορία παναιρέσεως, ἀλλὰ κατὰ τὰ ἄλλα τὸν ἐξυμνοῦν!

Ἀπὸ τὸ 2009, μετὰ τὴν ἐλπιδοφόρα «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἔπαθαν καθίζηση. Προανήγγειλαν τὴν ἐκτύπωση τῶν «Λεχθέντων καὶ Πραχθέντων», διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἀποδεικνυόταν μὲ λόγο καὶ εἰκόνα «τὸ βδέλυγμα» τῆς προδοσίας τῆς περὶ τὸ Φανάρι συμμορίας τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἀλλὰ εἶναι τόσος ὁ ζῆλος τους καὶ τὸ θάρρος τους, ὥστε μετὰ ἀπὸ πέντε χρόνια νὰ μὴ ἔχουν καταφέρει ἀκόμα, ὄχι μόνο νὰ τὰ κυκλοφορήσουν, ἀλλ’ οὔτε κἂν νὰ τὰ συντάξουν! Ποιός τοὺς σταμάτησε, ἂν ὄχι ὁ φόβος ἀπὸ τὰ ἐναντίον τους μέτρα τῶν ἡγετῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Καὶ κατόπιν ὁμιλοῦν περὶ δυνητικῆς διακοπῆς μνημοσύνου!

Ἂς δοῦμε ὅμως τὰ νέα Οἰκουμενιστικὰ κατορθώματα καὶ τὶςνίκες, τὶς ὁποῖες ἐπιτυγχάνουν οἱ Οἰκουμενιστές, ἀγωνιζόμενοι οὐσιαστικὰ χωρὶς ἀντίπαλο. Καὶ βέβαια «ὁ κατοικῶν ἐν οὐρανοῖς ἐκγελάσεται αὐτοὺς καὶ ὁ Κύριος ἐκμυκτηριεῖ αὐτούς», ἀλλὰ φοβούμαστε μήπως, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς συμβιβασμένους οἰκτρά πλέον κληρικούς,  μαζί τους «ἐκγελάσεται» καὶ τὸν ἄσφαιρο ἀγῶνα τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν.

1. Βοστώνη, 19 και 20 Απριλίου 2014. – Συνηθισμένα νοσηρά οικουμενιστικά φαινόμενα στη Μητρόπολη Βοστώνης. Φέτος στον Ορθόδοξο Καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου τελέσθηκε από τον Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιο οικουμενι(στι)κή Αναστάσιμη Λειτουργία παρουσία του Καρδινάλιου Seán P. O'Malley. (Σ.σ.: Προσέξτε, οἱ "Ἀκτίνες" συμβάλλουν στὸν Οἰκουμενιστικὸ Μιθριδατισμό, βαπτίζοντας "συνηθισμένα" τὰ φαινόμενα τῶν συμπροσευχῶν!) http://aktines.blogspot.gr/2012/04/blog-post_7566.html

(Στὴ Βοστώνη) διάβασε ο Καρδινάλιος το Ευαγγέλιο, σαν να ήταν αληθινός Κληρικός της Εκκλησίας, έδωσαν κατόπιν καιΛειτουργικό ασπασμό αγάπης, σαν να είναι πνευματικοί αδελφοί, που μάλλον έτσι νοιώθουν ο ένας για τον άλλο.

http://apotixisi.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6814.html

Μετέδωσαν οἱ μὲν στοὺς δὲ τὸ φῶς (ἢ τὸ σκότος;) τῆς Ἀναστάσεως, μοίρασαν καὶ τσούγκρισαν αὐγὰ ὡς ἀδελφοὶ ἐν Χριστῶ ὀρθόσοξοι καὶ αἱρετικοί!

 2. Ρώμη- Τρίτη 15/04/2014. Στις 15 Απριλίου στη Βασιλική της Santa Maria in Trastevere τελέσθηκε Εσπερινός στημνήμη των μαρτύρων που θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό σε όλο τον κόσμο τον τελευταίο αιώνα.

(σ.σ. Ἄρα ἀποδίδουμε ἴση τιμὴ στοὺς μάρτυρες, αἱρετικοὺς καὶ Ὀρθόδοξους! Καὶ ἐφευρίσκουν συνεχῶς νέες ἑορτές!).  Η συμπροσευχή  οργανώνεται κάθε χρόνο την Μεγάλη Εβδομάδα από την Παπική  Κοινότητα  του Αγίου Αιγιδίου.

http://aktines.blogspot.gr/2014/04/blog-post_4567.html

3. Μητρόπολη Ἀθηνῶν, 20/04/2014. Μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, υπήρχαν και δυο Αρμένιοι κληρικοί και όλοι μαζί έψαλλαν το "Χριστός Ανέστη".

http://apotixisi.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6814.html

4. Ρώμη, 21 Απριλίου 2014, Οἰκουμενιστικὴ συμπροσευχὴ γιὰ τὴνΕἰρήνη.

Η Παπική οικουμενιστική Κοινότητα Αγίου Αιγιδίου, μαζί με Ορθόδοξους και Προτεστάντες, εκπροσώπους των χριστιανικών κοινοτήτων που υπάρχουν στη Ρώμη συγκεντρώθηκαν στη βασιλική της Santa Maria in Trastevere, με την ευκαιρία του κοινού Πάσχα, για να συμπροσευχηθούν για την ειρήνη.

http://aktines.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8659.html

5. Μετά την «μεταπατερική» έρχεται και η «μετακανονική» θεολογία!

 Ἡ «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος ποὺ «γέννησε» καὶ ἀνέθρεψε τὴν «μεταπατερικὴ θεολογία» ἐγκυμονεῖ καὶ ἑτοιμάζεται νὰ κυοφορήσει τὴν «μετακανονικὴ θεολογία».

http://thriskeftika.blogspot.gr/2014/04/blog-post_3526.html

6. Στὴν Κύπρο, στὸν ἅγιο Γεώργιο Ἀμμοχώστου, στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου, δίπλα στὸν Κωνσταντίας Βασίλειο ἦταν ὁ Μουσουλμάνος Μουφτής (ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴ θρησκεία του δὲν πιστεύει, ὅτι ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη, ἀλλὰ ὅτι κάποιον ἄλλον ἔβαλαν στὴ θέση του...)!

http://apotixisi.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6814.html

7. «Ο Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος τέλεσε την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Βελιγραδίου.  Στη Θεία Λειτουργία παρέστησαν ο Επίσκοπος Ρεμεζιάνας Ανδρέας και Παπική αντιπροσωπεία  με επικεφαλής τον Αποστολικό Νούντσιο Orlando Antonini. Μετά τη λειτουργική σύναξη ο Πατριάρχης παρέθεσε δεξίωση και αντάλλαξε ευχές στο κτίριο του Πατριαρχείου».

http://aktines.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6112.html

Γιὰ νὰ μὴ ἔχει λοιπόν, καμία ἀμφιβολία καὶ ὁ πλέον καχύποπτος ἢ ἀδαὴς πιστός, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι προδότες τῆς Πίστεως καὶ προχωροῦν κατόπιν συγκεκριμένου σχεδίου καὶ χρονοδιαγραμμάτων (ἐλαστικῶν καὶ προσαρμοζομένων ἀνάλογα μὲ τὴν ἀντίδραση τῶν Ὀρθοδόξων), παραθέτουμε ἄλλη μιὰ φορά δύο, ξεχασμένα ἀπὸ πολλούς, πειστήρια τοῦ ἐγκλήματος:

Ὁ μητροπολίτης Ἀχαΐας Ἀθανάσιος, ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίαςτῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση –ἀπολογούμενος μάλιστα στὸ Βατικανό, ἐπειδή καθυστεροῦμε νὰ δηλώσουμε ὑποταγή(!)– εἶπε τὰ ἑξῆς ἐξωφρενικά:

«Στην Ελλάδα βρισκόμαστε μπροστά σε πολύ λεπτή κατάσταση, γιατί, ενώ ο αρχιεπίσκοπος (σ.σ. Χριστόδουλος) και οιμητροπολίτες επιθυμούν να έχουν μια σημαντική συνεργασία με την ΚαθολικήΕκκλησία, (σ.σ. ουδεμία αναφορά για επιστροφής τους στην Ευαγγελική Αλήθεια και αποκήρυξη την αιρέσεων) αυτοί έχουν και ευθύνες προς τον κόσμο, τους πιστούς, πολλοί από τους οποίους δεν είναι προετοιμασμένοι στην προοπτική του διαλόγου, ενώ άλλοι έχουν μιαάποψη πιο φονταμενταλιστική για την Εκκλησία. Αυτό για μας είναι ημεγάλη πρόκληση να προετοιμάσουμε τον κόσμο, να τον διαπαιδαγωγήσουμε, για να μη αντιδράσει επηρεασμένος από τις προκαταλήψεις και πληροφορίες, που δεν ανταποκρίνονται στα γεγονότα... Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι έχουμε ανάγκηχρόνου, ελπίζω όχι υπερβολικού,  για να  σχηματίσουμε τη συνείδηση  του  κόσμου»!!!  («Ὀρθόδοξος Τύπος», 1444, 1/2/2002).

Αυτές οι δηλώσεις του Αχαΐας Αθανασίου έχουν ιστορία, και η πρόσφατη αφετηρία τους βρίσκεται στις αποφάσεις της Β΄ Συνόδου του Βατικανού(!!!), οι οποίες έγιναν αποδεκτές από τον οικουμενιστή πατριάρχη Αθηναγόρα και όσους τον ακολουθούν. Την αποκάλυψη, όσων προαποφασίστηκαν από τα οικουμενιστικά κέντρα και προοδευτικά πραγματοποιοῦνται ἐρήμην τοῦ λαοῦ καὶ μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν «ὀρθοδοξούντων» ἐπισκόπων, μᾶς δίνει ἤδη ἀπὸ τὸ 1967 ὁ τότε ἀρχιμανδρίτης καὶ κατόπιν Μητροπολίτης Τυρολόης Παντελεήμων Ροδόπουλος, παρατηρητὴς τῆς Β΄ Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ. Έγραφε: «Διετυπώθη ὑπό τινων ΡΚαθολικῶν συνέδρων μία παράδοξος θεωρία περὶ ἐπιτεύξεως τῆς ἑνώσεως μεταξὺ τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου». Ἡ Ἕνωση θὰ«ἐπιτευχθῆ σταδιακῶς καὶ οὐχὶ διὰ διαπραγματεύσεων ἐκκλησιαστικο-θεολογικῶν» σὲ  τρία στάδια:

«α) Φιλία καὶ ψυχολογικὴ προπαρασκευή,

  β) μερικὴ  μυστηριακὴ  κοινωνία καὶ

  γ) πλήρης μυστηριακὴ κοινωνία».

(Μπιλάλη Σπυρ., ἀρχιμ., Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, τ. Β΄, σ. 413).

Π.Σ.

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση

«Εγώ πάω στον Παράδεισο. Εσύ μείνε εδώ με τον μπαμπά». Μια Ιταλίδα θυσιάζει την ζωή της για να σώσει το αγέννητο παιδί της

visit counter

25 Ιουνίου 2012 (LifeSiteNews.com) – Όταν η Chiara Corbella έμαθε ότι ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί, ήταν μια μεγάλη χαρά που κατέληξε όμως σε μια γλυκόπικρη τραγωδία για τη νεαρή Ιταλίδα μητέρα, που πέθανε αυτό το μήνα, αφού ανέβαλε τη θεραπεία του καρκίνου της για να σώσει το αγαπημένο της μωρό.

Σε μια ιστορία που στους Ρωμαιοκαθολικούς θυμίζει εκείνη της σύγχρονης καθολικής αγίας Gianna Molla, η Κιάρα και ο σύζυγός της Enrico Petrillo ξεκίνησαν μια αξιοθαύμαστη πορεία πίστης το 2010, όταν έμαθαν ότι ήταν έγκυος στον Francisco – και ότι η Κιάρα είχε μια επιθετική μορφή καρκίνου, όπως αναφέρει το Καθολικό Πρακτορείο Ειδήσεων (CNA).

Η είδηση ήταν ιδιαίτερα οδυνηρή για το ζευγάρι, καθώς τα δύο αδέλφια του Φρανσίσκο, η Μαρία και ο Δαβίδ, είχαν πεθάνει λίγο μετά τη γέννησή τους. Στην πραγματικότητα, η Κιάρα και ο Ενρίκο είχαν γίνει δημοφιλείς ομιλητές υπέρ της ζωής και κατά των εκτρώσεων, μιλώντας για τις λίγες πολύτιμες στιγμές τους με κάθε ένα από τα δύο πρώτα παιδιά τους πριν η σύντομη ζωή τους τελειώσει.

Αυτή τη φορά, οι γιατροί, είπαν ότι ο Φρανσίσκο ήταν υγιής και αναπτυσσόταν κανονικά. Έτσι, όταν συμβούλευσαν την Chiara να αρχίσει αμέσως θεραπεία για τον καρκίνο της, εκείνη αρνήθηκε, περιμένοντας να γεννηθεί ο Φρανσίσκο το Μάιο του περασμένου έτους. Ο καρκίνος προχώρησε, στερώντας από την Chiara την όραση στο ένα μάτι προτού τελικά υποκύψει στις 13 Ιουνίου 2012.

«Πάω στον Παράδεισο για φροντίσω τη Μαρία και τον Δαβίδ, εσύ μείνε εδώ με τον μπαμπά. Θα προσεύχομαι για σένα», έγραψε η Chiara στο μωρό της Φρανσίσκο σε μια επιστολή, μια εβδομάδα πριν το θάνατό της.

Η κηδεία της Chiara τελέστηκε από τον γενικό Βικάριο της Ρώμης, καρδινάλιο Agostino Vallini, ο οποίος αποκάλεσε την Chiara “δεύτερηGianna Beretta.”

Η καθολική αγία Gianna Molla ήταν Ιταλίδα παιδίατρος η οποία πέθανε το 1962 από επιπλοκές που προκλήθηκαν από ένα ινομύωμα στην μήτρα της, αφού αρνήθηκε τόσο την έκτρωση όσο και την υστερεκτομή, επειδή ήταν έγκυος στο τέταρτο παιδί της.

Αν και η ιστορία είναι μια τραγωδία για τους εξωτερικούς παρατηρητές – και βεβαίως και για τον Enrico, με τον οποίον ήταν παντρεμένη η Κιάρα – οι τελευταίες συνομιλίες του ζευγαριού αποκαλύπτουν, σύμφωνα με τα λόγια του νεαρού άντρα, «μια ιστορία αγάπης πάνω στο σταυρό» που έμοιαζε ότι θα νικήσει ακόμη και το θάνατο.

«Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο σταυρός – αν το αγκαλιάσεις με τον Χριστό – παύει να είναι τόσο άσχημος όσο φαίνεται. Εάν έχεις εμπιστοσύνη στο πρόσωπό Του, θα ανακαλύψεις ότι αυτή η πυρκαγιά, αυτός ο σταυρός, δεν καίγεται, και ότι η ειρήνη μπορεί να βρεθεί μέσα στον πόνο και η χαρά μέσα στο θάνατο», είπε ο Enrico, στο CNA. «Πέρασα πολύ χρόνο φέτος σκεπτόμενος αυτή τη φράση από το Ευαγγέλιο που λέει ότι ο Κύριος δίνει ένα σταυρό που είναι γλυκύς και ένα φορτίο που είναι φως.

“Όταν κοίταξα στην Chiara όταν ήταν έτοιμη να πεθάνει, προφανώς ήμουν πολύ αναστατωμένος. Αλλά βρήκα το θάρρος και λίγες ώρες πριν – ήταν περίπου οκτώ το πρωί, η Κιάρα πέθανε το μεσημέρι – την ρώτησα.

“Είπα: «Αλλά Chiara, αγάπη μου, είναι αυτός ο σταυρός πολύ γλυκός, όπως λέει ο Κύριος; Με κοίταξε και χαμογέλασε, και με απαλή φωνή είπε, «Ναι, Enrico, είναι πολύ γλυκός».

“Έτσι, ολόκληρη η οικογένεια δεν είδε την Chiara να πεθαίνει ειρηνικά, αλλά ευτυχισμένα, κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό.”

Ο Enrico είπε ότι θα πει στον γιο του Φρανσίσκο, όταν μεγαλώσει, ότι «το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή» είναι το «άφησε τον εαυτό σου να αγαπηθεί για να αγαπήσεις και να πεθάνεις ευτυχισμένος», και ότι «αυτό είναι που η μητέρα του, η Chiara, έκανε».

“Επέτρεψε στον εαυτό της να αγαπηθεί, και κατά κάποιο τρόπο, νομίζω ότι αγάπησε τον καθένα με αυτόν τον τρόπο», είπε. «Την αισθάνομαι πιο ζωντανή από ποτέ. Το  να είμαι σε θέση να την δω να πεθαίνει ευτυχισμένη ήταν για μένα μια πρόκληση στο θάνατο».

πηγή

Άγιον Όρος και Ευρωπαϊκά κονδύλια..

visit counter

Του Αγιορείτου Μοναχού Βλασίου(«Ορθόδοξος Τύπος» 28-2-2014)

--------------------
ΠΟΛΛΟΙ, τόσον Μοναχοί όσον και Λαϊκοί, φρονούν, πιστεύουν και λέγουν ότι τα Ευρωπαϊκά χρήματα που πήρε το Άγιον Όρος για την αναστήλωση των Ι. Μονών του από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ακάθαρτα, καταραμένα, μολυσμένα και βέβηλα, επειδή προέρχονται από Σιωνιστές Ευρωπαίους, αιρετικούς, μασόνους, άθεους και άπιστους, ως έτι το πλείστον ανθρώπους, που θεσμοθετούν και νομιμοποιούν ανερυθριάστως την ανομία και την ασέβεια˙ και όχι από αδελφούς Ορθοδόξους Χριστιανούς• και δεν έπρεπε να τα είχε πάρει.
Άλλοι πάλιν φρονούν το αντίθετον• ότι τα χρήματα αυτά είναι... ευλογία και δώρον της Παναγίας για την αναστήλωση των Ι. Μονών της!
Άλλοι πάλιν λέγουν ότι μας ανήκουν. Δικά μας είναι και μας τα παίρνουν με τους φόρους και μας τα δίνουν πίσω ως «συναιτερικόν δώρον».

Εμείς όμως, για να δούμε ποιοι φρονούν ορθά και ποιο είναι το σωστό, πρέπει να ψάξουμε τις Θείες Γραφές και τους Αγίους Πατέρας, για να ιδούμε πώς ενεργούσαν και έπρατταν οι ευσεβείς άνθρωποι σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Ο Μέγας Αντώνιος λέγει, κάθε τι που θέλει να μάθει ο άνθρωπος αν είναι ορθό, πρέπει να έχει την μαρτυρία των Θείων Γραφών. Ωσαύτως και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, λέγει ότι κάθε τι που θέλει ο άνθρωπος να μάθει αν είναι γνήσιο και όχι κάλπικο, να το δοκιμάζει στην «Λυδίαν Λίθον», που είναι οι Θείες Γραφές. Παρόμοιον παράδειγμα μπορούμε να φέρουμε και το μηχάνημα που έχουν οι Τραπεζίτες, με το οποίον τσεκάρουν τα χαρτονομίσματα, αν είναι γνήσια ή κάλπικα.
Οι Θείες Γραφές λοιπόν είναι ο καθρέπτης, που δείχνει και ξεχωρίζει την αλήθειαν από το ψεύδος. 

Βρίσκουμε λοιπόν, στην Παλαιά Διαθήκη (Βασιλειών Γ', Ε' 15-32), ότι ο βασιλιάς του Ισραήλ Σολομών έκτισε Ναό στον αληθινό Θεό τον ποιητή ουρανού και γης. Και αποτάθηκε στο βασιλιά τής Τύρου Χιράμ και έκαμε συμφωνία μαζί του να αποστείλει ο Χιράμ τούς δούλους του στο Όρος του Λιβάνου να κόψουν κέδρινα και πεύκινα ξύλα για την ανοικοδόμηση του Ναού, όπως και έγινε. Με αντάλλαγμα κατ' έτος ο βασιλιάς Σολομών να στέλνει στον Χιράμ 20 χιλιάδες σίκλων σιταριού και 20 χιλιάδες σίκλων λαδιού.
Όμως, ως αναφέρει η Γραφή, «ο Χιράμ αγαπούσε τον Δαυίδ, τον πατέρα Σολομώντος πάσας τας ημέρας». Ήταν δηλαδή προσφιλής τόσον στον βασιλιά Δαυίδ όσο και στον περιούσιο Λαό του Θεού και σεβόταν τον αληθινό Θεό του Ισραήλ.
Βρίσκουμε επίσης και στο κατά Λουκάν Ιερόν Εύαγγέλιον (Ζ', 1-10), ότι ένος εκατοντάρχου εθνικού (Ρωμαίου) ο δούλος ήταν πολύ άρρωστος και κόντευε να αποθάνει. Και άκουσας τα κατορθώματα του Χριστού έστειλε Ιουδαίους πρεσβυτέρους να τον καλέσουν να πάει στο σπίτι του να θεραπεύσει τον δούλο του. Όταν συνάντησαν τον Χριστό τού ανήγγειλαν περί του ασθενούντος δούλου του εκατοντάρχου και του είπαν επίσης ότι ο εκατόνταρχος αυτός αγαπά το έθνος των Ιουδαίων και την συναγωγή τους αυτός τους την έκτισε.
Βλέπουμε εδώ ότι ο εθνικός αυτός και τον περιούσιο Λαό τού Θεού αγαπούσε και τον Θεό σεβόταν των Ιουδαίων παρόλο που δεν ανήκε σ’ αυτόν. Ο Θεός δέχεται τις εισφορές και ευεργεσίες των αγαθοπροαιρέτων εθνικών.
Βρίσκουμε επίσης στους Ψαλμούς του Δαυίδ το έξης: «Παιδεύσει με δίκαιος εν ελέει και ελέγξει με, έλαιον δε αμαρτωλού μη λιπανάτω την κεφαλήν μου» (ΡΜ' 5). Δηλαδή θα δεχθώ την παιδεία και τον έλεγχο που προέρχεται με αγάπη από τον δίκαιο, δεν θα δεχθώ όμως την βοήθεια και ελεημοσύνη του αμαρτωλού και άσεβους.

Οι Αποστολικές διατάξεις ορίζουν να μη δέχεται ο πρεσβύτερος τα δώρα των πορνών που προσφέρονται στον Οίκο του Θεού, ούτε από οποιονδήποτε άλλο αμαρτωλό αμετανόητο. «Όθεν προσεκτέον εστί μη λαμβάνειν τον ιερέα προσφοράν, μηδέ προσφέρει υπέρ των τοιούτων οι την αμαρτίαν αναίδην διενεργούσι μήποτε και αυτός συγκατακριθή»(Άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης).

Επίσης: «Οι εν αμαρτίαις γενόμενοι και μη μεταγνόντες, ου μόνον ουκ εισακουσθήσονται προσευχόμενοι αλλά και τον Θεόν παροξύνουσιν, υπομιμνήσκοντες αυτόν της εαυτών μοχθηρίας˙ περιΐστασθε ουν τας τοιαύτας διακονίας ως άλλαγμα κυνός και μίσθωμα πόρνης˙ εκάτερα γαρ τους νόμους απηγορεύεται• ούτε γαρ Ελισσαίος τα παρά του Αζαήλ κομισθέντα εδέξατο» (κεφ. Ζ, βιβ. Δ΄ Αποστολικών Διατάξεων).

Βρίσκουμε και στο βίο του Αγίου Οσιομάρτυρος Στεφάνου του Νέου (28 Νοέμβριου), ότι ως ηγούμενος που ήταν, όχι μόνο δεν υπέγραψε τα Πρακτικά της εικονομαχικής Συνόδου της Ιερείας όταν οι απεσταλμένοι τού τα έφεραν στη Μονή, αλλά και τους εξεδίωξε ως αιρετικούς, μη δεχθείς ούτε τα προσφερόμενα από τον αυτοκράτορα προς αυτόν δώρα και τρόφιμα. Ανέφερε μάλιστα ότι δεν ήτο δυνατόν να γευθεί από αυτά τα όποια του προσέφεραν οι αιρετικοί.
Από όλες αυτές τις μαρτυρίες βγαίνει το συμπέρασμα: Ότι ο Θεός δέχεται τις εισφορές, βοήθειες και ευεργεσίες ανθρώπων με αγαθή προαίρεση, αυτών που σέβονται την αρετή, την αλήθεια και την ευσέβεια. Δέχεται την ευεργεσία στην Εκκλησία του και στον πιστό Λαό Του, όταν αυτή προέρχεται από αγαθοκίνητα χέρια. Όταν όμως αυτή προέρχεται από πονηρούς ανθρώπους, που εργάζονται ασυστόλως την αμαρτία και είναι ασεβείς, υποκριτές και εχθροί τής αληθείας, της ευσεβείας και της αρετής, που όχι μόνο πράττουν την ασέβεια φανερώς, αλλά και την νομιμοποιούν και θεσπίζουν νόμους που αρέσουν στον Διάβολο και στους οπαδούς του και υποχρεώνουν τους συνεταίρους να συμβαδίζουν στο ίδιο αντίθεο πνεύμα και δόγμα, όχι μόνον δεν την δέχεται ο Θεός αλλά και τιμωρεί αυτήν και τους εργάτας αυτής.

Το είπαν οι Ευρωπαίοι αρκετές φορές: Όποιος δεχθεί τα ευρωπαϊκά χρήματα (δωρεές), πρέπει να δεχθεί και το πνεύμα και το δόγμα τής Ευρώπης.

Καλύτερα ήταν να μη έπαιρνε το Άγιον Όρος τα ευρωπαϊκά κονδύλια, (παρόλα τα τεράστια ποσά που εχρειάζοντο να αναστηλωθούν), αλλά να άνοιγε ένα «έρανο για αναστήλωση των Ιερών Μονών του Άθω» και στο εσωτερικό τής χώρας, αλλά και στον απόδημο Ελληνισμό, και ο Θεός θα βοηθούσε να εμαζεύοντο τα απαιτούμενα ποσά και θα εμνημονεύοντο ως δωρητές κι ευεργέτες, αδελφοί εν Χριστώ Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Τον καιρό την Τουρκοκρατίας κατέφευγαν προς βοήθεια Αγιορείτες Μοναχοί για τις καυθείσες ή ερημοθείσες Μονές τους, μόνον σε Ορθόδοξους λαούς, όπως Ρουμάνους, Ρώσους και άλλους.
Οι 18 Αγιορείτικες Μονές έπρεπε να μιμηθούν το καλό παράδειγμα των Ι. Μονών Κωνσταμονίτου και Εσφιγμένου που δεν υπέπεσαν στον πειρασμό των Ευρωπαϊκών πακέτων.

Πάντως το μεγαλύτερο σημείο ότι δεν ευηρεστήθη η Παναγία για τη λήψη των Ευρωπαϊκών πακέτων, για την αναστήλωση των Μονών της, στο Περιβόλι Της, είναι ότι ήρθε στις Μονές του Άθω η δυσάρεστη είδηση, η απαίτηση από τις Ιερές Μονές φορολογίας 23%, από τους Πολιτικούς τής Χώρας επ' ευκαιρία της οικονομικής κρίσεως, κατά καθοδήγηση προφανώς από τους Ευρωπαίους Εταίρους.
Σύμφωνα με τα ιστορικά δεδομένα το Άγιον Όρος ήτο απηλλαγμένο φορολογίας τόσον στην Βυζαντινοκρατία, όσο και στην Τουρκοκρατία. Πολλοί είπαν ακόμη ότι ίσως με την λήψη των Ευρωπαϊκών κονδυλίων, αργότερα τεθεί θέμα καταργήσεως του αβάτου του Αγίου Όρους, με νέους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κάποτε κάποιος ρώτησε: Τι είναι Ευρωπαϊκή Ένωσης; Και κάποιος άλλος απάντησε: «Ευρωπαϊκή Ένωσις είναι Συνωμοσία ομάδος κρατών κατά του θελήματος και των εντολών του Θεού».

Άγιος Γαβριήλ της Γεωργίας (1929-1995), ένας μεγάλος σύγχρονος άγιος

visit counter

Επιμέλεια Θοδωρής Ρηγινιώτης

Αν βλέπαμε μια “μικρή κόσμου” της Ορθοδοξίας, στην οποία σίγουρα θα συμμετείχαν ο άγιος Πορφύριος, οι Γέροντες Παΐσιος και Ιάκωβος της Εύβοιας, Κλεόπας Ελίε, Σωφρόνιος του Έσσεξ και Ιωνάς της Οδησσού († 2012 – για να περιοριστώ σε αγίους που κοιμήθηκαν μετά το 1990), βασικός παίχτης θα ήταν και ο άγιος Γαβριήλ, ο Γέροντας της Γεωργίας.

Οι περιπέτειές του (από την εφηβεία ακόμη, πιστό παιδί μιας αθεϊστικής οικογένειας που τον εμπόδιζε να προσεύχεται – όμως η μητέρα του τελικά πίστεψε και κατέληξε μοναχή), οι ασκητικοί του αγώνες και οι ταλαιπωρίες του για το Χριστό συγκλονίζουν. Η αγάπη του απέραντη. Τα θαυματουργικά του χαρίσματα είναι εφάμιλλα του αγίου Πορφυρίου και του Γέροντα Παΐσιου.

Τη βιογραφία του μου την πρόσφερε ένας καλός αδελφός που υπηρετεί ως κληρικός στη μητρόπολη Ρεθύμνης. Του αφιερώνω με αγάπη αυτό το αφιέρωμα.

Ας γράψουμε λοιπόν λίγα για την προσωπικότητά του, εξαιρετικά επίκαιρη μια και βαδίζουμε προς μια αθεϊστική κοινωνία ακόμη και στη χώρα μας. Ας έχουμε την ευχή του.

Από το οπισθόφυλλο της βιογραφίας του (Μαλχάζι Τζινόρια, Ο Άγιος Γαβριήλ ο Διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής, 1929-1995, μτφρ. Νάνα Μερκιβιλάτζε, Αθήνα 2013):

Ο π. Γαβριήλ Ουργκεμπάτζε γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1929 στην Τυφλίδα της Γεωργίας και κοιμήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1995 στο Μτσχέτα. Υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της σύγχρονης Γεωργίας, ένας χαρισματικός και θεοφόρος Γέροντας, ο οποίος έζησε ως διά Χριστόν σαλός (προσποιητά τρελός) και Ομολογητής (δηλ. διακήρυξε δημόσια την πίστη του στο Χριστό κατά τη διάρκεια διωγμού). Ενάντια στις επιταγές του αθεϊστικού καθεστώτος, έχτισε με τα ίδια του τα χέρια έναν τετράτρουλο ναό στο σπίτι του, όπου και ασκήτεψε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Εκάρη μοναχός και διώχθηκε για πολλά χρόνια από την κυβέρνηση. Βασανίστηκε από τις μυστικές υπηρεσίες και φυλακίστηκε για αρκετούς μήνες.

Ενώ δεν μας έχει ακόμη αποκαλυφθεί όλο το φάσμα του βίου του, είναι αμέτρητες οι μαρτυρίες των ανθρώπων που τον επισκέπτονται στην Ιερά Μονή Σαμτάβρο, στην πόλη Μτσχέτα, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, και έζησαν από κοντά τη θαυματουργική του δύναμη, αλλά και το διορατικό και προορατικό του χάρισμα. Σήμερα στον τάφο του, στο προαύλιο του μοναστηριού, επιτελούνται αναρίθμητα θαύματα σε ανθρώπους που πάσχουν από ανίατες ασθένειες.

Ο άγιος Γαβριήλ τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 2 Νοεμβρίου.

Διδασκαλίες του αγίου:

— Μπροστά στον κύριο συσσωρεύονται οι αμαρτίες των ανθρώπων σαν τα βότσαλα της θάλασσας. Δεν υπάρχει όμως αμαρτία που να υπερβαίνει τη μετάνοια. Αν συναντήσεις έναν φονιά ή μια πόρνη ή έναν μεθύστακα, μην τον κατηγορήσεις. Είναι πλάσματα του Θεού, των οποίων τα λουριά έχει αφήσει ο Κύριος. Έτσι καλούνται να βρουν οι ίδιοι, μόνοι τους, το σωστό δρόμο με τη μετάνοια. Το δικό σου όμως λουρί το κρατάει ο Κύριος και, αν το αφήσει, εσύ θα πέσεις σε χειρότερη κατάσταση και θα καταστραφείς.

— Στις έσχατες ημέρες η αγάπη, η ταπείνωση και η καλοσύνη είναι που θα σώσει τους ανθρώπους. Η καλοσύνη θα σου ανοίξει την πύλη του Παραδείσου, η ταπείνωση θα σε βάλει μέσα και η αγάπη θα σου φανερώσει το πρόσωπο του Θεού…

Προσθέτουμε: Διωγμό υπέστη ο άγιος και από έναν πατριάρχη Γεωργίας της εποχής του! Για χρόνια ο πατριάρχης Γεωργίας Εφραίμ Β΄ του είχε επιβάλει ακοινωνησία (απαγόρευση να κοινωνήσει, δηλ. αφορισμό), υποκύπτοντας σε πιέσεις του καθεστώτος! Αυτό το διάστημα, που δεν είχε θέση σε κάποιο ναό, ο άγιος έζησε ως ζητιάνος και με τα χρήματα που μάζευε ελεούσε τους φτωχούς. Ο πατριάρχης τού έλυσε τον αφορισμό λίγο πριν το θάνατό του (του πατριάρχη), το 1972. Όταν πέθανε, ο άγιος πήρε τη φωτογραφία του (που την κατέβασαν από τη Θεολογική Σχολή, για να βάλουν τη φωτογραφία του νέου πατριάρχη) και την τοποθέτησε με σεβασμό στο κελί του (βιογραφία του αγίου, σελ. 70-74).

Λίγα αποσπάσματα από το βιβλίο, δημοσιευμένα στο εξαιρετικό ιστολόγιο Άπαντα Ορθοδοξίας:

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

— Γέροντα, πώς να αγαπάμε έναν κακό άνθρωπο;

— Κατανοώ την ερώτηση σας. Να μισείτε την κακία και την αμαρτία, όμως τον άνθρωπο πρέπει να τον λυπάστε και να τον αγαπάτε. Μόνον ο Θεός ξέρει. Μπορεί αυτός που εμείς μισούμε σήμερα, αύριο, με προσευχή, με δάκρυα, με νηστεία, με μετάνοια, να καθαριστεί και ο Κύριος να τον συμπεριλάβει στους Αγγέλους. Υπήρξαν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι στην ιστορία.

Όταν έβριζαν ή κατηγορούσαν τον άγιο, τον ρωτούσαν με ειλικρινή απορία:

— Στ’ αλήθεια, Γέροντα, ακόμη τους αγαπάς;

— Τώρα πιο πολύ τους αγαπώ και τους λυπάμαι, απαντούσε μελαγχολικά.

Όταν δεν έβλεπε στον άνθρωπο αγάπη, η καρδιά του πονούσε και παραπονιόταν:

— Εκεί που δεν υπάρχει η αγάπη βρίσκεται η κόλαση. Ο Κύριος σου δείχνει τη δυστυχία του άλλου για να δει πώς θα αντιδράσεις. Θα προσευχηθείς για τον πλησίον σου; Θα τον βοηθήσεις; Και με αυτό τον τρόπο σε καλεί να εκπαιδεύεσαι στην αγάπη και να την καλλιεργείς.

Ο π. Γαβριήλ κατέβαινε στο ναό, γονάτιζε στον άμβωνα και κήρυττε να περνούμε τις ημέρες μας με αγάπη. Αν είχε μαλώσει κάποιον για τυχόν λάθη που διέπραξε και περνούσε η μέρα χωρίς να έρθει να του ζητήσει συγχώρεση, τον έβρισκε Γέροντας κι έλεγε:

— Συγγνώμη αν σε στενοχώρησα.

Κάποια φορά ο Γέροντας, ενόσω μας μιλούσε στο κελί του, άρχισε ξαφνικά να «κατηγορεί» κάποιον που κατείχε μεγάλη θέση:

— Τέτοιον εχθρό, σαν αυτόν, δεν είχε ξανά η Γεωργία. Είναι δυνατόν να μη βρέθηκε κανείς να τον σκοτώσει για να ελευθερώσει τον λαό; Τον φονιά του θα τον εκτελέσουν αμέσως. Αλλά εγώ θα τον ελεήσω!

(Αυτό το έλεγε για να δοκιμάσει τους ακροατές του). Ένας πιστός, που ήταν εκεί, σκέφτηκε: «Εγώ, π. Γαβριήλ, μπορώ να τον σκοτώσω». Κι αμέσως ο Γέροντας του είπε:

— Αν μισήσεις έστω κι έναν άνθρωπο, είσαι μακριά από τη Βασιλεία των Ουρανών!

Με τέτοιον τρόπο δίδασκε ο άγιος στους ανθρώπους την αγάπη.

Ο άγιος δεχόταν δώρα μόνο αν ήταν δουλεμένα με αγάπη και καλοσύνη. Σ’ όποια δουλειά δεν έβλεπε αγάπη, έλεγε:

— Δεν τη θέλω τέτοια δουλειά. Δεν έχει χάρη.

Μάλιστα δεν δεχόταν ούτε το ψωμί που του πρόσφεραν αν αυτό δεν δινόταν αυθόρμητα κι από αγάπη.

Ο π. Γαβριήλ μας είχε φανερώσει την επιθυμία του να γράψει κάπου με χρυσά γράμματα «Ο Θεός είναι αγάπη» και να το κρεμάσει στο λαιμό του. Αλλά ο Θεός του είπε:

— Γαβριήλ, το όνομα μου πρέπει να το χαράξεις στην καρδιά σου και όχι να το κρεμάς στο στήθος.

Λίγες ημέρες προτού φύγει από τη ζωή ο Γέροντας έλεγε:

— Εγώ είμαι σκουλήκι, χώμα και σκόνη. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την αλήθεια. Ο Θεός είναι η αλήθεια. Φεύγω και αρχίζω να χτίζω σπίτι. Να ξέρετε: Αν κάποιος από εδώ χαθεί, θα κατέβω εγώ γι’ αυτόν ακόμη και στον Άδη.

Ο Θεός μας ζητάει οι καλές πράξεις που κάνουμε να πηγάζουν από την καρδιά μας. Ότι καλό κάνουμε στους άλλους, το κάνουμε για τον Κύριο. Όταν κάνεις το καλό, ανεβαίνεις μια σκάλα. Όταν αμαρτάνεις, την κατεβαίνεις. Κι αυτό συμβαίνει σ’ όλη μας τη ζωή.

— Γι’ αυτό είμαστε τόσο αδύναμοι και εύκολα μας νικά ο κόσμος και ο Πονηρός, γιατί προσπαθούμε μόνο για τον εαυτό μας, δεν φροντίζουμε ο ένας τον άλλον με αγάπη θεϊκή, αλλά ψάχνουμε για στηρίγματα: Ένας στη συγγένεια, δεύτερος στη φιλία, τρίτος στους γνωστούς κι άλλος στους γείτονες. Κι όλες αυτές οι σχέσεις δυναμώνουν τη φιλία κι όχι την ορθή πίστη, που είναι η μόνη που μπορεί να κουμπώσει τη ζώνη της φιλίας. Αλλά εμείς τι παθαίνουμε; Μερικές φορές κάνουμε πιο ευχάριστα παρέα με τους αλλόπιστους παρά με τα παιδιά της Εκκλησίας. Αυτά έλεγε κι ο Ιερός Χρυσόστομος.

“Η προσευχή της μάνας για το παιδί της είναι πιο δυνατή και από τις ανοιγμένες φτερούγες του αετού” 

Μια φορά παρακάλεσαν τον Γέροντα να προσευχηθεί για κάτι.

— Δεν είναι το θέλημα του Θεού, απάντησε αυστηρά.

— Εσείς προσευχηθείτε, τον ξαναπαρακάλεσαν επιμένοντας.

— Ο Μωυσής έβγαλε τον λαό του από τη δουλεία της Αιγύπτου – τι μπορούσε να κάνει ο ίδιος, αν δεν ήταν θέλημα του Κυρίου;

Όταν ένας κοντινός του π. Γαβριήλ τον ξέχασε στις προσευχές του, κάποια μέρα που πήγε στο κελί του, αφού τον ευλόγησε, του είπε καθώς έφευγε:

— Μη με ξεχνάς στις προσευχές σου, παιδί μου!

— Πώς, πατέρα, το ξέρετε και αυτό; ρώτησε απορημένος.

— Και αυτό το ξέρω και εκείνον με τον οποίο μάλωσες, κι ανέφερε το όνομα του. Όταν προσεύχεστε, εγώ είμαι δίπλα σας, έλεγε κοιτάζοντας τους όλους με αγάπη.

Πώς μπορώ να προσεύχομαι για τους εχθρούς μου;

Ο Ζουράμπ Βαραζασβίλι τον ρώτησε:

— Πάτερ Γαβριήλ, υπάρχουν άνθρωποι ανήθικοι, γεμάτοι κακία, που αξίζουν την περιφρόνηση και σε αναστατώνουν. Πώς μπορούμε να προσευχόμαστε για το καλό τους; Δεν θα βγουν οι ευχές από την καρδιά μας.

— Κάνε την αρχή απ’ αυτόν που αγαπάς πιο πολύ, ας πούμε από τα παιδιά σου. Όταν προσευχηθείς γι’ αυτά, συνέχισε με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας σου. Μετά γι’ αυτούς που βρίσκονται γύρω σου, για τους γείτονες. Ύστερα για την πόλη που μένεις. Η Τιφλίδα δεν είναι η μόνη. Να προσευχηθείς για όλους που μένουν στη Γεωργία. Η Γεωργία δεν είναι η μόνη. Την περικυκλώνουν εχθροί.

Παρακάλεσε τον Θεό να ειρηνεύσει τις καρδιές τους, ώστε να μην μπορούν να την εχθρεύονται. Τώρα, αφού προσευχήθηκες για όλη τη χώρα σου, έμειναν μόνον οι δικοί σου προσωπικοί εχθροί. Μην τους αποκλείεις. Παρακάλεσε τον Θεό να γεμίσει τις καρδιές τους με καλοσύνη και το νου τους με σοφία. Βλέπετε; Έτσι γίνεται να προσευχηθείς και για τους εχθρούς.

Για μια πόρνη

Κάποτε, ο Γέροντας κάθε πρωί και για μερικές βδομάδες, μνημόνευε (δηλ. ανέφερε στην κουβέντα του) μια κοπέλα που είχε απομακρυνθεί τελείως από κοντά μας, επειδή είχε γίνει πόρνη. Τον άκουγαν και απορούσαν: «Γιατί μας λέει κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια; Ποιος είναι ο λόγος;».

Τελικά τον ρώτησαν:

— Γέροντα, γιατί τη μνημονεύετε τόσο συχνά;

— Για να προσεύχεστε γι’ αυτήν. Σας ικετεύω να προσευχηθείτε πολύ για την ψυχή της, μας είπε.

Ένα απόγευμα κάποια πιστή, καθώς ήταν πολύ κουρασμένη, σκεφτόταν: «Δεν μπορώ να μνημονεύω όλους αυτούς τους συγγενείς και γνωστούς μου. Ας νοιάζεται ο καθένας για το κεφάλι του. Μου αρκεί το δικό μου. Την άλλη μέρα που πήγε στον π. Γαβριήλ και γονάτισε να πάρει ευλογία, ο Γέροντας αφού την ευλόγησε της είπε:

— Όχι μόνο για τους κοντινούς σου και για τους γνωστούς σου πρέπει να προσεύχεσαι, αλλά και για όσους βρίσκονται στις φυλακές, στους οίκους ανοχής, για τους ανήμπορους και τους οδοιπόρους.

— Η προσευχή της μάνας για το παιδί της είναι πιο δυνατή και από τις ανοιγμένες φτερούγες του αετού.

ΤΙ ΕΒΛΕΠΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΚΟΣΜΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΑΟ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Διηγείται ένας πιστός:

«Μια μέρα, βγαίνοντας από το ναό μαζί με τον π. Γαβριήλ, εκείνος έκανε το σταυρό του. Μόλις απομακρυνθήκαμε μερικά μέτρα, στράφηκε ξαφνικά προς το ναό και άρχισε να… φτύνει! Ύστερα, περνώντας έξω από μια ταβέρνα έκανε πάλι το σταυρό του. Βέβαια αυτό το έκανε συχνά, αλλά δεν μπορούσα να το εξηγήσω και έτσι δεν συγκράτησα την περιέργεια μου:

— Γέροντα, γιατί όταν είστε κοντά στο ναό φτύνετε και όταν περνάτε έξω από την ταβέρνα κάνετε το σταυρό σας και προσεύχεστε;

— Αφού με ρωτάς από καρδιάς, θα σου πω. Αυτό όμως αφορά μόνον εμένα. Γύρω από την εκκλησία στέκονται παρατεταγμένα σε τρεις σειρές τα δαιμόνια, γιατί δεν θέλουν να μπαίνει μέσα ο άνθρωπος. Έτσι, όταν βγαίνω από το ναό και απομακρύνομαι λίγο, τα βλέπω και φτύνω. Ενώ όποτε περνάω από την ταβέρνα βλέπω τους αγίους Αγγέλους να κλαίνε που μεθοκοπούν εκεί οι άνθρωποι, κι αρχίζω μαζί τους να προσεύχομαι ν’ αφήσουν την οινοποσία και να πάνε στο ναό. Ο ναός συμβολίζει τον Ουρανό. Να περάσω από μπροστά του και να μην μπω μέσα; Αν περάσεις μπροστά από την εκκλησία και κάνεις απλώς το σταυρό σου, σημαίνει ότι χαιρετάς τον Θεό και τον προσπερνάς. Τότε τα δαιμόνια χαίρονται. Γι’ αυτό πρέπει να διαπεράσεις τον κλοιό τους ή τουλάχιστον να πλησιάσεις την πόρτα του ναού και εκεί να κάνεις το σταυρό σου. Αν δεν έχεις χρόνο, κάνε απλώς το σταυρό σου και ζήτησε από τον Κύριο συγχώρεση που δεν μπήκες μέσα».

Λόγος Κατηχητήριος ἐπί τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2014)

visit counter

.

Ἀριθμ. Πρωτ. 138 + Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ «Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας»· (Β' Κορ. 6, 2-3) Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, μᾶς συνιστᾷ αὐτήν τήν περίοδον νά στρέψωμεν τό ἐνδιαφέρον μας πρός τήν ἀληθινήν μετάνοιαν, «τό χωνευτήριον τῆς ἁμαρτίας», κατά τόν Ἱερόν Χρυσόστομον. Ἡ μετάνοια εἶναι τό πρῶτον θέμα τοῦ κηρύγματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ πεμπτουσία τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας.  Εἶναι τό καθημερινόν προσκλητήριον τῆς Ἐκκλησίας πρός ὅλους μας. Παρά ταῦτα, πολλοί τῶν χριστιανῶν δέν ἔχομεν βιώσει πραγματικῶς τήν μετάνοιαν. Ἐνίοτε δέ θεωροῦμεν αὐτήν ὡς μή ἀφορῶσαν εἰς ἕκαστον ἐξ ἡμῶν, διότι δέν ἐρχόμεθα εἰς ἑαυτούς, δέν συνερχόμεθα καί δέν συναισθανόμεθα ὅτι ἔχομεν ὑποπέσει εἰς ποιάν τινα ἁμαρτίαν. Ἀλλ᾿ ὡς διδάσκει ὁ ἔμπειρος τῆς πνευματικῆς ζωῆς Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σῦρος καί δογματίζουν ἐμπειρικῶς οἱ πλεῖστοι τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, «ἡ μετάνοια εἶναι ἀπαραίτητος καί εἰς τούς τελείους». Καί τοῦτο διότι μετάνοια δέν                                                                                                        εἶναι μόνον ἡ μεταμέλεια διά τάς ἁμαρτίας μας καί ἡ συνακόλουθος ἀπόφασις νά μή ἐπαναλάβωμεν αὐτάς ἀλλά καί ἡ ἀλλαγή τῶν ἀντιλήψεών μας πρός τό ἀγαθώτερον, ὥστε νά ἐπέρχεται μία διαρκής βελτίωσις τῶν ἀντιλήψεών μας περί τοῦ Θεοῦ καί τοῦ κόσμου, αὔξησις τῆς ἀγάπης καί τῆς ταπεινώσεως, τῆς καθάρσεως καί τῆς εἰρήνης. Ὑπ᾿ αὐτήν τήν ἔννοιαν ἡ μετάνοια εἶναι πορεία ἀτελεύτητος πρός τήν τελειότητα τοῦ Θεοῦ, πρός τήν ὁποίαν ὀφείλομεν νά τείνωμεν καί νά κινούμεθα συνεχῶς. Ἐπειδή δέ ἡ τελειότης τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄπειρος, ἡ πορεία μας πρός τό καθ᾿  ὁμοίωσιν αὐτῆς εἶναι ἐπίσης ἄπειρος καί ἀτελεύτητος. Πάντοτε ὑπάρχει ἐπίπεδον τελειότητος ἀνώτερον ἐκείνου εἰς τό ὁποῖον εὑρισκόμεθα ἑκάστοτε καί διά τοῦτο πάντοτε πρέπει νά ἐπιζητοῦμεν τήν πρόοδόν μας τήν πνευματικήν καί τήν μεταμόρφωσίν μας, ὡς προτρέπει καί ὁ μέχρι τρίτου οὐρανοῦ ἀναβάς καί θεασάμενος μυστήρια ἄρρητα Ἀπόστολος Παῦλος, γράφων: «Ἡμεῖς δέ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τήν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τήν αὐτήν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπό δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπό Κυρίου Πνεύματος». (Β' Κορ. 3, 18). Ὅσον καθαίρεται ὁ ἐσωτερικός μας κόσμος, ὅσον περισσότερον καθαρίζεται ὁ πνευματικός ὀφθαλμός μας, τόσον καθαρώτερον βλέπομεν τόν ἑαυτόν μας καί τά πάντα καί αὐτή ἡ ἀλλαγή, αὐτή ἡ βελτίωσις τῆς θεάσεως τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου καί τῆς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ ἑαυτοῦ μας, συνιστᾷ μετάνοιαν, μίαν δηλονότι νεωτέραν καί βελτιωμένην κατάστασιν τοῦ πνεύματός μας, ἐκείνης εἰς τήν ὁποίαν εὑρισκόμεθα μέχρι τοῦδε. Ὑπ᾿ αὐτήν τήν ἔννοιαν, ἡ μετάνοια εἶναι ἡ βασική προϋπόθεσις τῆς πνευματικῆς προόδου καί τῆς ἐπιτεύξεως τοῦ καθ᾿  ὁμοίωσιν πρός τόν Θεόν τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἡ μετάνοια, βεβαίως, διά νά εἶναι πραγματική, πρέπει νά συνοδεύεται καί ἀπό ἀναλόγους καρπούς, ἰδίᾳ δέ ἀπό τήν συγχώρησιν τῶν συνανθρώπων μας καί τήν πρός αὐτούς ἀγαθοεργίαν. Ἡ ἐξ ἀγάπης πρός τόν συνάνθρωπον κίνησις τῆς καρδίας μας πρός τήν ἀποδοχήν αὐτοῦ καί τήν κατά τό ἐφικτόν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν του, ἀποτελεῖ βασικόν στοιχεῖον τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας. Ἡ ὁδός, ἄλλωστε, τῆς μετανοίας εἶναι ἁμαρτημάτων κατάγνωσις καί ἐξομολόγησις αὐτῶν, τό μή μνησικακεῖν, εὐχή ζέουσα καί ἀκριβής, ἐλεημοσύνη, ταπείνωσις, ἀγάπη πρός πάντας, νίκη τοῦ καλοῦ ἐπί τοῦ κακοῦ, ἀποφυγή κενοδοξίας καί ματαίας ἐπάρσεως, μαραινομένης αὐστοστιγμεί. Τήν ἐντός τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς πάλην τῆς μετανοίας ἀποκαλύπτει «τοῦ τελώνου καί τοῦ φαρισαίου τό διάφορον....» καί καλεῖ ἡμᾶς πάντας νά «μισήσωμεν τοῦ μέν τήν ὑπερήφανον φωνήν, τοῦ δέ νά ζηλώσωμεν τήν εὐκατάνυκτον εὐχήν», προσευχόμενοι ἐκτενῶς μετά δακρύων «ὁ Θεός ἱλάσθητι ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς καί ἐλέησον ἡμᾶς». Ἡ ἀρχομένη περίοδος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς προσφέρεται, ἐν μέσῳ τῆς ἐκτεταμένης ἐπί παγκοσμίου ἐπιπέδου οἰκονομικῆς κρίσεως, διά τήν ἐκδήλωσιν τῆς ὑλικῆς καί πνευματικῆς βοηθείας μας πρός τόν συνάνθρωπον. Οὕτως ἐνεργοῦντες φιλανθρώπως καί ἐκδηλώνοντες ἐμπράκτως τήν μεταστροφήν μας, ἀπό τήν μέχρι τοῦδε ἀτομικιστικήν ἀντιμετώπισιν φαρισαϊκῶς τῆς ζωῆς πρός μίαν συλλογικήν καί ἀλτρουϊστικήν τελωνικήν ἀντιμετώπισιν αὐτῆς, θά ἔχωμεν πραγματοποιήσει μεγάλην καί ὠφελιμωτάτην μετάνοιαν καί ἀλλαγήν τοῦ τρόπου τῆς ἀτομοκεντρικῆς ἀντιλήψεως καί θά ἔχωμεν βιώσει τήν μετάνοιαν ὡς πρός μίαν κεφαλαιώδη καί ἐσφαλμένην στάσιν ζωῆς διά τῆς μεταβάσεως ἀπό τήν ἀμαρτίαν τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καί τῆς κενοδοξίας εἰς τήν ἀρετήν τῆς φιλαλληλίας, «ζηλοῦντες τοῦ τελώνου καλῶς τήν ἠλεημένην ταπείνωσιν καί γνώμην».   Ἀπό τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ κήρυκος καί ἐμπειρικοῦ διδασκάλου τῆς μετανοίας, εἰσερχόμενοι εἰς τήν σωτηριώδη ταύτην περίοδον τῆς καθάρσεως καρδίας καί πνεύματος, ἵνα ὑποδεχθῶμεν τό Πάθος, τόν Σταυρόν, τήν Ταφήν καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν, οὐχί συμβόλοις καί λόγοις μόνον, ἀλλά ἐμπράκτως καί βιωματικῶς, μετ᾿ αὐτοῦ διαχρονικῶς προτρεπόμεθα καί παρακαλοῦμεν καί ἱκετεύομεν καί ἡμεῖς ὁ ἐν τοῖς διαδόχοις αὐτοῦ ἐλάχιστος: «τῆς μετανοίας ἐστί, τό καινούς γενομένους, εἶτα παλαιωθέντας ὑπό τῶν ἁμαρτημάτων, ἀπαλλάξαι τῆς παλαιότητος καί καινούς ἐργάσασθαι...ἐκεῖ γάρ τό ὅλον ἡ Χάρις ἦν». Ἰδού, λοιπόν, ἀδελφοί καί τέκνα, ἠνέωκται ἐνώπιον ἡμῶν καιρός εὐπρόσδεκτος «τοῦ λυπεῖσθαι» καί  στάδιον ἀνανήψεως καί ἀσκήσεως ἵνα, «πρίν ἤ διαλυθῆναι τό θέατρον φροντίσωμεν τῆς ἡμῶν σωτηρίας», ἐν ἀληθεῖ καί βιωματικῇ καρδιακῇ μετανοίᾳ ἐφ᾿ οἷς «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν...οὐδέ συνετηρήσαμεν, οὐδέ ἐποιήσαμεν, καθώς ἐνετείλατο» ἡμῖν ὁ Κύριος, ἵνα «φείσηται ἡμῶν ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν» Χριστός ὁ Θεός, κατά τό μέγα Αὐτοῦ καί ἀνεξιχνίαστον Ἔλεος, Οὗ ἡ σωτήριος Χάρις εἴη μετά πάντων. Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ,βιδ´ + Ὁ Κωνσταντινουπόλεως διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ, ΣΑΡΙΑ, Ή ΘΑΝΑΤΟΣ, ΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

visit counter

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Το πόσο ζοφερή είναι η κατάσταση όσων χριστιανών της Συρίας βρέθηκαν και βρίσκονται ακόμα υπό την επικυριαρχία των φανατικών μουσουλμάνων ισλαμιστών ανταρτών, που πολεμούν το καθεστώς
του προέδρου Άσαντ και έχουν υπό την κατοχή στους ακόμα κάποια εδάφη στο βόρειο και στο ανατολικό τμήμα της χώρας, αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα, Taraf, (1/3/2014), επικαλούμενη το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, Anadoluajansı, καθώς και το βρετανικό, BBC.

Σύμφωνα λοιπόν με την ίδια την τουρκική εφημερίδα, όσοι χριστιανοί έχουν βρεθεί σε εδάφη που ελέγχονται από φανατικούς ισλαμιστές αντάρτες έχουν τρεις «επιλογές» για το μέλλον τους. Η πρώτη είναι να εξισλαμιστούν, δηλαδή να απαρνηθούν επίσημα την χριστιανική τους πίστη, η δεύτερη επιλογή είναι να υποταχτούν στην Σαρία, (δηλαδή στον αυστηρό μουσουλμανικό νόμο ) και παράλληλα να πληρώnουν ένα βαρύ κεφαλικό φόρο, το γνωστό χαράτσι, και η τρίτη επιλογή, είναι απλά ο θάνατος, δηλαδή η εν ψυχρώ εκτέλεση αν δεν δεχτούν τις δυο πρώτες επιλογές.

Ήδη η τρεις αυτές επιλογές έχουν επιβληθεί, όπως αναφέρεται στους χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής, Rakka, της Συρίας, που έχει περάσει στα χέρια των ισλαμιστών ανταρτών του IŞİD, δηλαδή του ισλαμικού κράτους Συρίας-Ιράκ. Το IŞİD είναι από τις πιο φανατικές ισλαμικές οργανώσεις που πολεμούν στην Συρία και έχουν σαν στόχο την δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους που θα επεκτείνεται από το δυτικό Ιράκ στα εδάφη της Συρίας που βρίσκονται υπό την κατοχή των ισλαμιστών. Χαρακτηριστική είναι η φωτογραφία που δημοσιεύει η τουρκική εφημερίδα από ένα χριστιανικό ναό υπό τη κατοχή των Ισλαμιστών της Συρίας, όπου ο σταυρός που βρίσκονταν στην κορυφή του ναού καθηλώθηκε από τους Ισλαμιστές οι οποίοι ανέβασαν στην ίδια θέση το ισλαμικό του λάβαρο.

Τις ίδιες σκληρές επιλογές στους χριστιανούς κατοίκους είχε επιβάλει και η άλλη γνωστή ισλαμική οργάνωση, η AlNusra, που ελέγχεται από την Αλ Κάιντα και η οποία έχει κυριαρχήσει σε κάποιες περιοχές της βόρειας Συρίας, της πόλης του Χαλέπι και συγκεκριμένα στην περιοχή Azez. Στις τελευταίες μάχες όμως και με την προέλαση του εθνικού συριακού στρατού, οι φανατικοί ισλαμιστές αντάρτες της AlNusra αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την περιοχή. Το μακάβριο όμως της υποχώρησης τους, ήταν ότι όταν έφτασε εκεί ο συριακός στρατός ανακάλυψε ένα μεγάλο ομαδικό τάφο από χριστιανούς που είχαν εκτελεστεί εν ψυχρώ από τους φανατικούς ισλαμιστές.

Όλα αυτά, όπως τα ομολογεί και η τουρκική εφημερίδα, δίνουν το μέγεθος της γενοκτονίας των χριστιανών της Συρίας που επιτελείται από τους φανατικούς ισλαμιστές πάντα με την ενεργό στήριξη της υποκριτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης που από την αρχή είχε πολεμήσει το καθεστώς του Άσαντ, ενώ «σφυρίζει αδιάφορα» στα εγκλήματα των ισλαμιστών κατά του χριστιανικού στοιχείου της Συρίας, (όπου υπάρχουν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο χριστιανοί ορθόδοξοι, χωρία από τους αιρετικούς). Ακόμα να μάθουμε τι έχει απογίνει ο ελληνορθόδοξος μητροπολίτης που έχει απαχτεί από τους ισλαμιστές, (να’ ναι καλά το «μεγάλο ενδιαφέρον» της ελληνικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας που έχει πιεί το…αμίλητο νερό), ενώ άγνωστη παραμένει η τύχη των καλογριών που επίσης απήχθηκαν από τους Ισλαμιστές. Εδώ βλέπουμε την δυτική αμερικανοευρωπαϊκή υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Ενώ από την μια φωνάζει ότι δήθεν υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, την θρησκευτική ελευθερία και καταπολεμά τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, από την άλλη κωφεύει στα εγκλήματα των ισλαμιστών της Συρίας ιδιαίτερα κατά του χριστιανικού πληθυσμού. Την ίδια ευρωπαϊκή υποκρισία βλέπουμε και στην Ουκρανία. Ενώ μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση κυνηγούν με κάθε μέσο τα φίλοναζιστικά κόμματα, στην Ουκρανία στηρίζουν με κάθε μέσο την νεοναζιστική παράταξη που ανέτρεψε το νόμιμο ουκρανικό καθεστώς. Και το μεγαλύτερο ανέκδοτο της εποχής μας : Οι ΗΠΑ κατηγόρησαν την Ρωσία ότι…επεμβαίνει στα εσωτερικά άλλων χωρών!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Από τον Δημήτριο του Κελλακίου στον Φλωράκη του Αγίου Όρους

visit counter

Με τον Σάββα Ιακωβίδη

Με αφορμή τιμητική εκδήλωση στο Κελλάκι, πριν από μια βδομάδα, για τον Οικονόμο πατέρα Αιμιλιανό, ο Πρόεδρος Χριστόφιας απέδωσε τα εύσημα στον τιμώμενο και επισήμανε πως, κατά καιρούς, έκανε μαζί του «συζητήσεις και διάλογο σε βάθος για τον άνθρωπο, για τον Θεό, για τον Χριστό, για την Εκκλησία και για την πολιτική». Πρόσθεσε ότι οι ιερείς και οι αρχιερείς κάνουν συμβόλαιο με το Θεό και με τον θάνατο, και ότι έχει και ο ίδιος ένα τέτοιο συμβόλαιο. «Δεν πρέπει να φοβούμαστε τον θάνατο, ο καθένας έχει τον δρόμο του, αλλά το θέμα είναι να ζήσουμε αυτήν τη ζωή και να νιώθουμε ότι κάναμε το καθήκον μας, με ανιδιοτέλεια, με σεμνότητα και με ανθρωπιά. Τέτοιος είναι ο πατέρας Αιμιλιανός», ανέφερε ο Πρόεδρος. Με αφορμή όσα γήινα, μεταφυσικά και άλλα επισήμανε, αναφέρουμε τι έκανε ένας άλλος, περιώνυμος σύντροφός του, που άλλαξε άρδην τη ζωή του και μετεστράφη προς Χριστόν. Μιλάμε για τον μ. Χαρίλαο Φλωράκη, άλλοτε ΓΓ του Κ. Κ. Ελλάδος, ο γνωστός καπετάν Γιώτης του εμφύλιου σπαραγμού. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και εξομολογήθηκε στον αγιορείτη ιερομόναχο, π. Αθανάσιο Σιμωνοπετρίτη («Ορθόδοξη Μαρτυρία», τ. 47, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2012).

Ο π. Αθανάσιος διηγείται ότι συναντήθηκαν στη Μονή Σιμωνόπετρας, μίλησαν για τον Μάρξ, την ιδεολογία και τον Χριστό, και στο τέλος ο μοναχός εισηγήθηκε στον Φλωράκη να εξομολογηθεί. Ο Φλωράκης αρχικά απέφυγε την πρόσκληση, αλλά μετά από καιρό προσκάλεσε τον π. Αθανάσιο στο σπίτι του, για να του κάνει το τραπέζι. Τελικά η συνάντηση έγινε στον Περισσό, έδρα του ΚΚΕ. Ο μοναχός διηγείται: «Πήγα στον Περισσό. Ένας φύλακας με ρώτησε: Τι θέλεις, παπά; Θέλω τον Φλωράκη, του λέω. Με οδήγησαν. Τον βρήκα και, αφού είπαμε μερικά, μου λέει: Έχουμε ένα υπόλοιπο. Τι υπόλοιπο; ρώτησα. Συ μου είπες ότι τα βιολογικά μας όρια είναι περιορισμένα. Θέλω να εξομολογηθώ». Και τονίζει ο αγιορείτης ιερομόναχος: «Εξομολογήθηκε, ξεσκέπασε τον εαυτό του, αδελφοί μου. Έχω κάνει χιλιάδες εξομολογήσεις, τέτοια εξομολόγηση δεν έχω κάνει». Στη συνέχεια, ο π. Αθανάσιος ο Σιμωνοπετρίτης εξιστορεί: «Μετά βγήκαμε και συναντήσαμε την κυρία Παπαρήγα. Εκείνη μου είπε: Τι του κάνατε του Χαρίλαου στο Άγιον Όρος, μεταμόσχευση μυαλού; Όταν ήρθε από το Άγιον Όρος μας κάλεσε όλους στο αμφιθέατρο και μας μίλησε για μιάμιση ώρα. Από τότε άλλαξε συμπεριφορά».

Ο Φλωράκης, όπως μαρτυρεί ο π. Αθανάσιος, του είπε: «Έπρεπε να είχα επισκεφθεί το Άγιον Όρος από νέος. Θα ήταν καλύτερα και για μένα και για την Ελλάδα. Έχω και κάτι που ξέχασα να σου πω, το έχω γράψει και στη διαθήκη μου, το λέω και σε σένα. Όταν πεθάνω θέλω να με κηδεύσετε σαν ορθόδοξο χριστιανό, στο εξωκκλήσι του χωριού μου (της Καρδίτσας), στον Άι-Λια, να αγναντεύω τα Άγραφα και τον κάμπο». «Καλώς, κύριε πρόεδρε», του είπε ο π. Αθανάσιος. «Όταν πέθανε ο Φλωράκης», συνεχίζει, «θελήσαμε να τηλεφωνήσουμε στα γραφεία του ΚΚΕ, στον Περισσό, για την εκκλησιαστική κηδεία που είχε ζητήσει. Όμως κρίναμε καλύτερο να βάλουμε τη δημοσιογράφο, κυρία Παναγιωταρέα, που είχε κάποιες σχέσεις, να τους πει. Της απάντησαν αρνητικά, με τη φράση: ''Κοίτα τη δουλειά σου. Ο Φλωράκης ανήκει στο κόμμα και το κόμμα αποφασίζει''».

Ο αγιορείτης ιερομόναχος π. Αθανάσιος ο Σιμωνοπετρίτης καταλήγει στη συνέντευξή του: «Εμείς, όμως, (στη μονή της Σιμωνόπετρας), του κάναμε εκκλησιαστική κηδεία και τρισάγιο. Όλα κανονικά». Αυτή είναι η ιστορία του Χαρίλαου Φλωράκη, που εις τας δυσμάς του πολυκύμαντου βίου του ανένηψε από τις αθεϊστικές κοσμοθεωρίες του και αναζήτησε καταφύγιο και ψυχική λύτρωση στην Ορθοδοξία και στον Χριστό.

Μη αποστρέψεις το πρόσωπό Σου από του παιδός Σου....

visit counter

Μη αποστρέψεις το πρόσωπό Σου από του παιδός Σου, ότι θλίβομαι∙ ταχύ επάκουσόν μουʹ πρόσχες τη ψυχή μου, και λύτρωσαι αυτήν.
------------------------------------------------------------------------------

Ακούστε τη θαυμάσια μελωδία του στίχου τούτου, αυτή την κραυγή που ξαφνικά γεμίζει την εκκλησία «... ότι θλίβομαι!» - και θα καταλάβετε το σημείο από το οποίο ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή: το μυστηριώδες μίγμα της ελπίδας με την απογοήτευση, του φωτάς με το σκοτάδι. Η όλη προετοιμασία έφτασε πια στο τέλος. Στέκομαι μπροστά στο Θεό, μπροστά στη δόξα και στην Ομορφιά της Βασιλείας Του. Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σʹ αυτή, ότι δεν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό. Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στο σκοτάδι και στη λύπη της αμαρτίας γιʹ αυτό «θλίβομαι»! Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί να με βοηθήσει σʹ αυτή τη θλίψη, ότι μόνον σʹ Αυτόν μπορώ να πω «πρόσχες τη ψυχή μου». Μετάνοια πάνω απ' όλα, είναι το απελπισμένο κάλεσμα για τη Θεία βοήθεια.

Πέντε φορές επαναλαμβάνουμε αυτό το Προκείμενο. Και τότε να! η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει. Τα φωτεινά χρωματιστά άμφια και καλύμματα του ναού αλλάζουν τα φώτα σβήνουν. Ο ιερέας εκφωνεί τις αιτήσεις, ο χορός απαντάει με τα «Κύριε ελέησον» την κατʹ εξοχήν σαρακοστιανή απάντηση. Για πρώτη φορά διαβάζεται η προσευχή του Αγίου Εφραίμ που συνοδεύεται από μετάνοιες. Στο τέλος της ακολουθίας όλοι οι πιστοί πλησιάζουν τον ιερέα και ο ένας τον άλλο, ζητώντας την αμοιβαία συγχώρεση. Αλλά καθώς γίνεται αυτή η ιεροτελεστία της συμφιλίωσης, καθώς η Μεγάλη Σαρακοστήεγκαινιάζεται μʹ αυτή την κίνηση της αγάπης, της ενότητας και της αδελφοσύνης, ο χορός ψάλλει πασχαλινούς ύμνους. Πρόκειται τώρα πια να περιπλανηθούμε σαράντα ολόκληρες μέρες στηνέρημο της Μεγάλης Σαρακοστής. Όμως από τώρα βλέπουμε να λάμπει στο τέλος το φως της Ανάστασης, το φως της Βασιλείας του Θεού.

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Mεγάλη Σαρακοστή.Προετοιμασία για το Πάσχα

visit counter