Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ...ΤΥΦΛΩΝ

visit counter


"ἄφετε αὐτούς· ὁδηγοί εἰσι τυφλοὶ τυφλῶν· τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται" (Ματθ. ιε΄, 14) 

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, Χριστός Ανέστη! 

Την Κυριακή του Τυφλού, συναντώνται στα Ιεροσόλυμα ο δήθεν ορθόδοξος επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος με τον αιρετικό Πάπα Ρώμης Φραγκίσκο, με αφορμή την συμπλήρωση πενήντα ετών από την συνάντηση των προκατόχων τους, Αθηναγόρα και Παύλου. 

Το τι έγινε σε εκείνη την συνάντηση το 1964 το γνωρίζουμε από τις πηγές της εποχής [1]. 

Το τι θα δουν τα μάτια μας στην φετινή συνάντηση, πάνω κάτω ξέρουμε. 

Την ορατή εκκλησία των Οικουμενιστών εν δράσει. Μπορεί να μην υπάρχει ακόμη - και φανερά - το Κοινό Ποτήριο (το οποίο έθεσαν ορισμένοι ως το όριο, του οποίου η υπέρβαση θα ενεργοποιούσε τα ορθόδοξα αντανακλαστικά τους, ώστε να πράξουν πλέον το αυτονόητο, δηλαδή να αποτειχισθούν από τους αιρετικούς), αλλά αυτό δεν έχει τόσο σημασία, από τη στιγμή που ήδη οι εξ ορθοδόξων Οικουμενιστές αναγνωρίζουν τον παπισμό και τις άλλες αιρετικές συναγωγές του κόσμου τούτου, ως Εκκλησίες (με Θεία Χάρη, εγκυρότητα μυστηρίων και κανονικότητα) και από την στιγμή που θεωρούν ότι όλοι μαζί συναποτελούν την Εκκλησία του Χριστού! 

Ο οικουμενιστής Μητροπολίτης Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανός Αθανασιάδης είχε δηλώσει [2]: "Η Ένωσις δεν θα προέλθη εκ των κάτω, όπως επιδιώκει η Ουνία, αλλ' εκ των άνω. Όχι δια του όχλου, αλλά δια του ανωτάτου κλήρου. Δια να φθάσωμεν εις αυτήν (την Ένωσιν) απαιτείται γαλήνη πνευμάτων αντί του εξερεθισμού τον οποίον προκαλεί η Ουνία". 

Ουνία είναι επομένως και ο Οικουμενισμός, με διαφορετικά πλέον μέσα, αλλά προς τον ίδιο σκοπό εργαζόμενος: Την δημιουργία της, υπό έναν Πάπα, Παγκόσμιας Εκκλησίας. 

Την Ενότητα, που ευαγγελίζεται ο Οικουμενισμός, την περιέγραψε, σε συνέντευξή του [3], ο μέγας θιασώτης της αιρέσεως αυτής Αθηναγόρας: "Διά της λέξεως Ενότης, η οποία είναι συμφωνοτέρα προς τους παρόντας καιρούς, νοείται η από κοινού συνεργασία εις τους διαφόρους τομείς της κοινωνικής, ηθικής και πνευματικής δράσεως, διά της συμβολής της Χριστιανικής Ανατολής και Δύσεως. Η Ενότης δεν προϋποθέτει την Ένωσιν, η οποία Ένωσις προϋποθέτει δογματικήν ρύθμισιν. Αι Χριστιανικαί Εκκλησία δύνανται προσεγγίζουσαι προς αλλήλας να συνεργασθούν κατά τρόπον αρεστόν και Ευαγγελικόν επί ζητημάτων αναγομένων εις τομείς της ζωής. Εκάστη εκκλησία έχει τους δογματικούς της θησαυρούς. Χωρίς να εγκαταλείψη ουδένα των θησαυρών αυτών, δύναται η Εκκλησία να έλθη εις προσέγγισιν, επικοινωνίαν και συνεργασίαν μετά πάσης άλλης Χριστιανικής Εκκλησίας". 

Και συνεχίζει παρακάτω: "Αναγνωρίζει η Εκκλησία μας τον Πάπαν ως "πρώτον μεταξύ ίσων"". 

Ας μην περιμένουμε λοιπόν απαραίτητα κάποιο Κοινό Ποτήριο ή κάποια άλλου είδους Ένωση, πιο φανερή δηλαδή, αφού η "Ενότητα των Εκκλησιών" είναι ήδη γεγονός τετελεσμένο. 

Αυτό αποδεικνύει και η ανίερος συνάντηση στα Ιεροσόλυμα. 

Ας κρατήσει η κάθε πλευρά τους ιδιαίτερους "δογματικούς της θησαυρούς" - με λίγα λόγια, ας πιστεύει κανείς ότι θέλει -, μόνο να είμαστε όλοι ενωμένοι. 

Γι' αυτό και ο Βαρθολομαίος είχε το θράσος να δηλώσει ότι "δεν προδίδομεν την Ορθοδοξίαν, ως κατηγορούμεθα, ούτε υποστηρίζομεν οικουμενιστικάς αντιλήψεις" [4]. 

 Όποιος όμως δεν βλέπει την προδοσία αυτή που επιτελείται είναι τυφλός, όχι σαν τον τυφλό του Ευαγγελίου, του οποίου οι σαρκικοί οφθαλμοί μόνο δεν έβλεπαν, αλλά πραγματικά τυφλός, με σκοτισμένους τους οφθαλμούς της ψυχής του. 

Είναι ένας τυφλός που ακολουθεί τους τυφλούς, από την αίρεση, λυκοποιμένες, οι οποίοι τον οδηγούν μακριά από την αλήθεια του Χριστού μας, μακριά από το φως της Ορθοδοξίας, στο σκότος το εξώτερον, στην απώλεια. 

Κάποιοι μπορούν να ισχυριστούν ότι τα παραπάνω δεν έχουν σημασία, γιατί είναι απόψεις των "σχισματικών παλαιοημερολογιτών". 

Αυτοί μοιάζουν με τους Φαρισαίους εκείνους, οι οποίοι αντί να συνειδητοποιήσουν το θαύμα της θεραπείας του Τυφλού, και έτσι να θεραπευθεί και η δική τους τυφλότητα, έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Κύριο ότι "οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ"[5]. Αλλά και όσοι βλέπουν τι γίνεται και όχι μόνο δεν αντιδρούν, όχι μόνο δεν φεύγουν μακριά από την κοινωνία με τους αιρετικούς οικουμενιστές, αλλά σιωπούν επιδεικτικά, μοιάζουν με τους γονείς του Τυφλού που φοβήθηκαν να ομολογήσουν την Αλήθεια, για να μην γίνουν αποσυνάγωγοι. 

Σε αυτούς τους τυφλούς απευθύνεται κυρίως το άρθρο αυτό. 

Ευχόμαστε να βρουν επιτέλους το κουράγιο, να γίνουν Ομολογητές, ώστε να αξιωθούν της Δεσποτικής φωνής του Κυρίου μας, (απευθυνόμενος σε έναν άλλον τυφλό, τον της Ιεριχού): "ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε"[6]... 

Νικόλαος Μάννης, δάσκαλος 

[1]Βλέπε ενδεικτικά την ανταπόκριση στην αθηναϊκή εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (7-1-1964) [2]Την δήλωση καταγράφει ο δημοσιογράφος Βασίλης Βεκιαρέλλης στο άρθρο του "Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ως πανορθόδοξον πνευματικόν κέντρον" [στο συλλογικό "Το ελληνικόν έτος: Ημερολόγιον Ενώσεως Συντακτών" (1929 - 1930), σελ. 120]. [3]"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (1-12-1960) [4]http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3758&catid=1 [5] Ιω. θ΄, 16 [6]Λουκ. ιη΄, 42 

ΝΑ ΤΙ ΨΗΦΙΖΑΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ(;) ΚΟΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ-ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΝΕ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΝΕ...ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ!!!

visit counter

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

www.apostoloupanos.gr

Στο παρακάτω κείμενό μου, σας παραθέτω, σταχυολογώντας μερική από τη δράση των Εθνοκτόνων κομμάτων μας στο ευρωκοινοβούλιο. Σας παραθέτω θέσεις και αποφάσεις τους που ουδείς θα πίστευε πως είναι δυνατόν να ψηφίζονται από Έλληνες ευρωβουλευτές. Βλέπετε οι Βρυξέλλες βρίσκονται πολύ μακριά και όλοι αυτοί πιστεύουν πως τα μαντάτα τους είναι δύσκολο να φτάσουν στην Ελλάδα. Έτσι, θα παρακαλέσω τους Έλληνες ψηφοφόρους να διαβάσουν με προσοχή το συγκεκριμένο κείμενο και αναλόγως να πράξουν.

ΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

• Στην έκθεση Ιθκέρδο Ρόχο για τον φονταμενταλισμό και την τροπολογία αρ. 7 «να μην αποτελεί το θρήσκευμα στοιχείο ταυτότητας των πολιτών». ΥΠΕΡΨΗΦΙΖΕΙ η μεγάλη πλειοψηφία της ΝΔ (Χατζηδάκης, Δημητρακόπουλος, Τρακατέλης κ.ά.)
  
• Οι ίδιοι Ευρωβουλευτές της ΝΔ υπερψηφίζουν και την τροπολογία αρ. 9 που προνοεί τον διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους.
  
• «Υπερπολιτικοποιείται η Εκκλησία» υποστηρίζει ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης (ΝΔ) στην εκπομπή «Πρώτη Γραμμή» της ΝΕΤ (8.2.2005).
  
• Ο Ι. Βαρβιτσιώτης προτείνει βελούδινο διαζύγιο Κράτους και Εκκλησίας ( ΕΘΝΟΣ – 8.2.2005).
  
• «Άτολμη η Εκκλησία. Στις εξαγγελίες έμεινε η κάθαρση» υποστηρίζει ο Ι. Βαρβιτσιώτης (Ελευθεροτυπία - 6.12.2005). Ο ίδιος Ευρωβουλευτής της ΝΔ ζητεί να επιτρέπεται η καύση των νεκρών ( ΒΗΜΑ - 5.2.2006). 
  
• Ο Ευρωβουλευτής της ΝΔ Μ. Μαυρομάτης αξιώνει (Δ.Τ. 23.5.2005) η θανάτωση των βοοειδών εντός της Ε.Ε. να γίνεται σύμφωνα ... με τις επιταγές του Ισλάμ! 
  

ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ-ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ

Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ υποστηρίζουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (17.11.2004) να δοθεί ψήφος στους μετανάστες.

Την απελευθέρωση των λιμενικών υπηρεσιών και την απασχόληση ανειδίκευτων εργατών στα λιμάνια, παρά την θύελλα αντιδράσεων από τις Ενώσεις Λιμενεργατών σε όλη την Ευρώπη. ΥΠΕΡΨΗΦΙΖΟΥΝ οι Ευρωβουλευτές της ΝΔ Χατζηδάκης, Βακάλης, Κράτσα και Κασιώτου.

Την Έκθεση Sainjon κατά της παιδικής εργασίας.

ΚΑΤΑΨΗΦΙΖΕΙ η μεγάλη πλειοψηφία της ΝΔ (Χατζηδάκης, Χριστοδούλου, Αργυρός κ.ά.)

ΓΙΑ ΤΟΝ «ΜΕΓΑΛΟ ΑΔΕΛΦΟ»

ΥΠΕΡ των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και του «ευρω-Φακελώματος» ψηφίζουν για λογαριασμό της NΔ οι Ευρωβουλευτές της, Τρακατέλλης, Χατζηδάκης, Γκλαβάκης και Βακάλης.

ΝΑΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

Ψήφισμα που κατατέθηκε 20.9.1995) για την παύση των πυρηνικών δοκιμών.ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΤΗΚΕ από το σύνολο των ευρωβουλευτών της ΝΔ.

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

'Έκθεση κ. Fantuzzi για τις προστατευόμενες ονομασίες προέλευσης για φέτα, κρασί, ελαιόλαδο κλπ ( 17.1.1997).

'Όλοι οι 'Έλληνες ευρωβουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ και του ΚΚΕ απουσιάζουν από την ψηφοφορία πλην του (τότε ευρωβουλευτή ) Ν. Κακλαμάνη!!!

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ

«Ορυμαγδός στοιχείων στα πορίσματα για τους χρυσοθήρες της Σοφοκλέους»

«Πρώτος μεταξύ κερδισμένων είναι ο πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ, Ι. Αβέρωφ (1.217.442.538 δρχ», «ΤΟ ΒΗΜΑ» 15.6.2005).

ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ -'Ένα εκατομμύριο ευρώ και πλέον οι επενδύσεις του στο ελληνικό αλλά και ξένα χρηματιστήρια, «ΘΕΜΑ» 4.2.2006.

ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΜΙΚΡΟΑΠΟΤΑΜΙΕΥΤΩΝ

Για την φορολόγηση τόκων αποταμιεύσεων με ελάχιστο ποσοστό 15%. ΥΠΕΡ μαζικά ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ, και ΚΚΕ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

'Έκθεση Φαγιό για περιορισμό της χρήσης κάποιων επισήμων γλωσσών της Ε.Ε., με ενδεχόμενο να αποκλειστεί και η Ελληνική γλώσσα.

ΥΠΕΡ ψήφισαν οι ευρωβουλευτές της Ν.Δ. Χατζηδάκης, Αργυρός, Μούσχουρη κ.ά..

«ΜΠΟΥΡΔΑ» Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

«Μπούρδα» και «χαμένη υπόθεση» το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων- δηλώσεις στον Ραδιοφωνικό Σταθμό ALPHA 98,9 στις 26.10.05 από τον Ν. Γεωργιάδη, βουλευτή της ΝΔ και συν-συγγραφέα του βιβλίου «ΧΕΛΩΝΕΣ ΚΑI ΤΙΓΡΕΙΣ» το οποίο πόνημα συνέγραψε μετά του ευρωβουλευτή της ΝΔ κ. Χατζηδάκη…

ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ

4 μέρες μόλις πριν από το δημοψήφισμα στην Κύπρο και την ίδια στιγμή που με αγωνιώδες διάγγελμά του ο αείμνηστος Πρόεδρος Τάσος Παπαδόπουλος προσδιορίζει τους τεράστιους εθνικούς κινδύνους, που εγκυμονεί η αποδοχή του, στις 21.04.2004 στο Στρασβούργο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ασχολείται με το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο.

Υπέρ του σχεδίου Ανάν ψηφίζουν μαζικά 7 Ευρωβουλευτές της Ν.Δ. Υπέρ του σχεδίου Ανάν ψηφίζουν 9 Ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Με συντριπτική πλειοψηφία 76% ο ελληνισμός της Κύπρου είπε ΟΧΙ στην φιλότουρκη ψήφο των Ευρωβουλευτών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι σήμερα όμως οι Κύπριοι πληρώνουν τα σπασμένα από το γεγονός ότι απέρριψαν την ανθελληνική παρότρυνση του ΠΑΣΟΚ και της Ν .Δ. Διότι θεωρήθηκε ότι είναι αδιάλλακτοι και δεν επιθυμούν λύση του προβλήματος, κάτι βέβαια που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ

Τίθεται θέμα χρηματοδότησης των Τουρκοκυπρίων, κάτι που εδραιώνει το ψευδοκράτος που ενισχύεται οικονομικά από την Ε.Ε. Υπερ της χρηματοδότησης των Τουρκοκυπρίων σύσσωμη η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ. Κατά ο ΛΑΟΣ, ΑΠΟΧΗ από το Κ.Κ.Ε.

ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ

Στην έκθεση για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, που αξιώνεται η απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων κατοχής από την Κύπρο, υπήρξαν 'Έλληνες Ευρωβουλευτές που έδειξαν να μην ενοχλούνται από την παρουσία του Αττίλα στην Ελληνική μεγαλόνησο. ΚΑΤΑ της αποχώρησης των στρατευμάτων κατοχής ψήφισαν: Μανώλης Μαυρομάτης (ΝΔ), Κατερίνα Mπατζελή (ΠΑΣΟΚ), Δημήτρης Παπαδημούλης (ΣΥΝ).

ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ Ε.Ε.

Διεύρυνση της ΕΕ- Ένταξη της Κύπρου και των άλλων 9 χωρών στην Ε.Ε. (Έκθεση του ευρωβουλευτού κ. Μπροκ, 13.6.2002)

ΚΑΤΑ το ΚΚΕ! (Ενώ το ΑΚΕΛ στην Κύπρο πάσχιζε για τη ένταξη στην Ε.Ε.!)

ΑΠΟΧΗ Ο ΣΥΝ δια του Παπαγιαννάκη! Ο κ. Αλαβάνος απουσιάζει από την ψηφοφορία….Από το ΠΑΣΟΚ απουσιάζουν από την ψηφοφορία τρεις ευρωβουλευτές και από τη Ν.Δ. άλλοι δύο (Αβέρωφ και Φωλιάς)

Αποτέλεσμα από τους 25 'Έλληνες ευρωβουλευτές μόλις οι μισοί,

13, δίνουν θετική ψήφο στη διεύρυνση της Ε.Ε., άρα και στην Κύπρο!

ΥΠΕΡ ΤΩΝ «ΓΚΡΙΖΩΝ ΛΥΚΩΝ»

Στην πρόταση να τεθεί εκτός νόμου η ρατσιστική και φασιστική οργάνωση «Γκρίζοι Λύκοι»,που σημειωτέον είναι οι αυτουργοί της δολοφονίας πολλών Κυπρίων αγνοημένων, των Ισαάκ και Σολωμού και των επιθέσεων κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου. ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΑΝ μαζικά οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Το τελικό ψήφισμα που δεν περιλαμβάνει τίποτε για τους «Γκρίζους Λύκους», την προστασία του ονόματος της Μακεδονίας και την απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο. ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΑΝ οι ευρωβουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. ΚΑΤΑ: Γ. Καρατζαφέρης (ΛΑ.Ο.Σ.) και Α. Παφίλης (ΚΚΕ). ΑΠΟΧΗ: Δ. Παπαδημούλης.(ΣΥΝ)

CASUSBELLI

Τροπολογία που ζητούσε να αποσύρει η Τουρκία την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας, σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων της χώρας μας.

ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΑΝ μαζικά οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Διαβάστηκε 212 φορές

On Wednesday, May 21, 2014 4:16 PM, ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ <apf1@on.gr> wrote:

http://dynati-ellada.gr/index.php/ethnika-themata/item/2186-na-ti-psifizan-ta-ellinika-kommata-stin-evrovouli-den-tolmane-na-ta-poune-tora-ksereis

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΣΥΓΚΛΗΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

visit counter

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΣΥΓΚΛΗΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΖΕΡΒΟΣ

Ἐν ὄψει τῆς συναντήσεως καὶ τῆς συμπροσευχῆς Πάπα Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα

Ζερβός Γεώργιος

Τόσον ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅσον καὶ ἡ ἀντίστοιχος τῆς Κρήτης ὡς καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος ὀφείλουν νὰ προειδοποιήσουν τὸν Πατριάρχην ὅτι δὲν θὰ ἀποδεχθοῦν κοινὴν διακήρυξιν μὲ τὸν Πάπαν ὅτι ὁ Παπισμὸς καὶ αἱ ἄλλαι αἱρετικαὶ «ἐκκλησίαι» εἶναι κανονικαὶ καὶ σώζουσαι καὶ ὅτι ἔχουν ἀποστολικὴν διαδοχήν, ἔγκυρα μυστήρια καὶ ἱερωσύνην. Νὰ διακηρύξουν πρὸς τὸ Φανάριον ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἕνας ἐκ τῶν πολλῶν κλάδων τῆς χριστιανοσύνης καὶ ὅτι δὲν ἀποδέχονται τὸ δόγμα τῶν οἰκουμενιστῶν διὰ τὴν ψευδοένωσιν: Ἕνας ὁ Χριστός, πολλαὶ αἱ χριστιανικαὶ πίστεις, πολλὰ τὰ χριστιανικὰ μυστήρια κ.λ.π.

Ἤδη οἱ τοῦ Φαναρίου εἰς τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους νοθεύουν τὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁμιλοῦν διὰ ἀποστολικὴν διαδοχὴν τῶν αἱρετικῶν ἐκκλησιῶν καὶ τὴν ἰδίαν στιγμὴν ἐπικαλοῦνται κατὰ τὰς θείας Λειτουργίας τὸν Κύριον, διὰ νὰ ἐπιβλέψη τὴν ἄμπελον (τὴν Ὀρθοδοξίαν), τὴν ὁποίαν ἐφύτευσεν ἡ δεξιά Του, περιθωριοποιοῦν τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας τοὺς ὁποίους τιμοῦν πανηγυρικῶς, ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζουν τὰς παρακαταθήκας των, ζητοῦν τὴν ἀναθεώρησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων ὡς ξεπερασμένων, ἀκυρώνουν τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ πλέον ἀναγνωρίζουν πολλὰς ἐκκλησίας καὶ ἀποδέχονται τὴν «θείαν εὐχαριστίαν» τῶν αἱρετικῶν ἐφ᾽ ὅσον αὐτὴ τελεῖται ἁπλῶς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ συνάντησις Πάπα Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου γίνεται εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐνῶ ἡμεῖς θὰ ψηφίζωμεν διὰ τὴν ἐκλογὴν Εὐρωβουλευτῶν καὶ θὰ εἴμεθα ἀπησχολημένοι μὲ ἄλλα θέματα. 

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος θὰ συναντηθῆ μετὰ τοῦ Πάπα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μεταξὺ 24ης καὶ 26ης Μαΐου, διὰ νὰ τιμήσουν τὴν ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων καὶ τὴν περιθωριοποίησιν τῶν δογμάτων τῆς Πίστεώς μας, πρὸ πεντήκοντα ἐτῶν, ὑπὸ τοῦ ἀειμνήστου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καὶ τοῦ τότε Πάπα. Πάντα ταῦτα συνετελέσθησαν, διὰ νὰ προχωρήση εἰς τὸ ὄνομα τῆς «διπλωματίας τῆς ἀγάπης», —τὴν ὁποίαν ἀνεκάλυψεν ἡ Β´ Βατικανὴ Σύνοδος καὶ ἐφαρμόζουν ἔκτοτε οἱ Οἰκουμενικοὶ Πατριάρχαι μας—ὁ θεολογικὸς διάλογος μὲ τελικὸν σκοπὸν τὴν ἕνωσιν Παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων. Ἔκτοτε τὸ Φανάριον αἱ «κεφαλαί του» καὶ οἱ καθοδηγούμενοι ἀπὸ αὐτὸ Ἀρχιερεῖς, δὲν δίνουν ἀξίαν εἰς τὰ Ὀρθόδοξα δόγματα καὶ ἀποκλίνουν ἐκ τῆς γραμμῆς τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διακηρύσσοντες ἄλλοτε εὐθέως καὶ ἄλλοτε πλαγίως ὅτι οἱ κανόνες, ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ αἱ γραμμαὶ τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἀνεπίκαιροι καὶ ξεπερασμένοι, διότι ἀφοροῦν ἄλλας ἐποχὰς ἄλλων αἰώνων. Τιμοῦν βεβαίως ὑποκριτικῶς τοὺς Ἁγίους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι διεφύλαξαν ἀνόθευτα τὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὡς τὸν Ἅγιον Μᾶρκον τὸν Εὐγενικόν, τὸν Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶν, καθῶς καὶ ἄλλους ἀντιαιρετικοὺς ἀντιπαπικοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ δὲν ἔμεινε τίποτε εἰς τοὺς συγχρόνους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπὸ τοὺς ἀγῶνας τῶν ἀντιπαπικῶν − ἀντιαιρετικῶν Ἁγίων. Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος διὰ παράδειγμα διεκήρυξεν ὅτι οἱ Παπικοὶ δὲν εἶναι μόνον σχισματικοὶ ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί. Ἐνῶ τοποθετῶν τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἐκκλησίας ὑπεράνω τῆς ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος διεκήρυξε ὅτι: «Εἰς καμίαν περίπτωσιν δὲν πρέπει νὰ ἑνωθῶμεν μὲ τοὺς λατίνους, ἂν αὐτοὶ δὲν ἀποβάλουν ἀπὸ τὸ σύμβολον τῆς Πίστεως τὴν προσθήκην (Σ.Σ.: τῆς αἱρέσεως τοῦ Φιλιόκβε) καὶ δὲν ὁμολογήσουν τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως) ὅπως ἐμεῖς». Αὕτη ἡ διακήρυξις ἔγινεν εἰς μίαν χρονικὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Βυζάντιον ἦτο ἐξησθενημένον ἀπὸ τὰς ἐπιθέσεις καὶ τὰς λεηλασίας τῆς Φραγκοκρατίας καὶ ὅλοι ἐπεδίωκον τὴν βοήθειαν τῆς Δύσεως διὰ τοῦ Βατικανοῦ, διὰ νὰ ἀποκρούσουν τὴν ἐπίθεσιν τῆς Τουρκίας. Τότε ἔσπευδαν οἱ πάντες εἰς τὸν Πάπαν ὑποσχόμενοι ἀκόμη καὶ τὴν ψευδοένωσιν, ἡ ὁποία θὰ ἐγίνετο, ἂν δὲν τὴν ἐματαίωνεν ὁ Ἐπίσκοπος Ἐφέσου καὶ μετέπειτα Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς μὲ τοὺς ἀγῶνας καὶ τὴν στάσιν του εἰς τὴν Φερράραν καὶ τὴν Φλωρεντίαν καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ συνείδησις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ πιστὸς Ὀρθόδοξος λαὸς καὶ ὁ ἔντιμος κλῆρος μὲ τὰς κινητοποιήσεις των ἐναντίον τῶν τότε προδοτῶν τῆς Πίστεως. 

Ἀπὸ τὸ Βυζάντιον εἰς τὴν σημερινὴν Ἑλλάδα 

Ἐὰν ἀνατρέξωμεν εἰς τὴν ἱστορίαν καὶ εἰς τὴν πτῶσιν τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι ἡ σημερινὴ Ἑλλὰς παρουσιάζει ὅλα τὰ παραλυτικὰ καὶ παρακμιακὰ φαινόμενα εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τοῦ Κράτους, τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, εἰς τὴν πνευματικήν, ἐκκλησιαστικὴν καὶ κοινωνικὴν ζωήν. Τότε ἔτρεχον εἰς τὸν Πάπαν διὰ βοήθειαν. Σήμερον οἱ πολιτικοὶ προσκυνοῦν τὸν προωθημένον Προτεσταντισμὸν τῆς Δύσεως καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Γερμανίας. Αὐτὰς τὰς δυσκόλους ὥρας ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸ Φανάριον ἔπρεπε νὰ καλλιεργοῦν τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος, διότι ὡς παραδέχονται καὶ οἱ πλανεμένοι Χριστιανοί, ἡ Ὀρθοδοξία ἔσωσε τὸ γένος. Δὲν τὸ πράττει ὅμως οὔτε ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία οὔτε τὸ Φανάριον. Ἡ πρώτη ἔχει μεταβάλει τὴν Ἐκκλησίαν εἰς Ἐρυθρὸν Σταυρὸν μὲ τὰ χρήματα τῶν πτωχῶν συνανθρώπων μας, ὀλίγων ὑποδίκων ἐπιχειρηματιῶν, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ ἀποκτήσουν «καλὸν προσωπεῖον» ἐνισχύουν καὶ τὰ συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας, τὰ χρήματα ἀπὸ ἐράνους τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς καὶ τὰ Εὐρωπαϊκὰ κονδύλια. Αἱ αἱρέσεις ἁλωνίζουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἀσχολεῖται μὸνον μὲ τοὺς Ἰεχωβίτας. Τὸ ὑπουργεῖον Παιδείας:

1ον) Ἱδρύει τμῆμα Ἰσλαμικῶν σπουδῶν εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

2ον) Ἀπαγορεύει τὰς χειροτονίας κληρικῶν καὶ ἐξομοιώνει τὸν ἱερέα μὲ τὸν δημόσιον ὑπάλληλον, ὅταν οὗτος εἶναι πνευματικὸς ποιμὴν εἰς τὴν ἐνορίαν του. 

3ον) Ἐνομιμοποίησεν ὅλας τὰς ἀνατολικὰς θρησκείας, τὰς παραθρησκείας καὶ τὰς αἱρέσεις μὲ νόμον, ὁ ὁποῖος ἐπιτρέπει μὲ τὴν συγκέντρωσιν τριακοσίων ὑπογραφῶν νὰ συγκροτοῦν «Ἐκκλησίαν», ἡ ὁποία ἐπιτρέπεται νὰ ἔχη κατασκηνώσεις, ραδιοφωνικὸν σταθμὸν διὰ προπαγάνδα προσηλυτισμὸν (ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα ἀπαγορεύεται) κ.λ.π. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἄφωνος διὰ ὅλα αὐτά, διὰ νὰ μὴ δυσαρεστήση τοὺς πολιτικοὺς ἐξουσιαστάς, οἱ ὁποῖοι κατεδαφίζουν τὴν Ὀρθόδοξον ταυτότητα τῆς Ἑλλάδος καὶ παραδίδουν τὴν οἰκονομίαν τῆς Χώρας εἰς πλουσίους ἐκπροσώπους τοῦ Ἰσλάμ. Οὐσιαστικῶς ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία συμπλέει μὲ τοὺς πολιτικοὺς ἐξουσιαστὰς διὰ τῆς ἀφωνίας της καὶ τῆς μὴ ἀντιδράσεώς της εἰς τὴν δημιουργίαν τῆς πολυφυλετικῆς Ἑλλάδος, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἔχουν θέσιν τὰ ἰσχυρὰ μεγάφωνα ἀπὸ τὰ τζαμιά, ἀλλὰ θὰ ἐνοχλῆ ἡ καμπάνα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ μεγάφωνον, τὸ ὁποῖον θὰ μεταδίδη ἐκτὸς Ἐκκλησίας τὴν θείαν Λειτουργίαν κ.λπ. Παραλλήλως ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία δὲν τολμᾶ νὰ ἐλέγξη τὸ Φανάριον διὰ ὅσα κάμνει ἐναντίον τῆς Ἀληθείας τῆς Πίστεως, ἀλλὰ καὶ συμμετέχει εἰς τὰς πράξεις αὐτὰς διὰ ἐκείνων τῶν Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι ἀσπάζονται ὅλας τὰς θεωρίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, συμφώνως πρὸς τὰς ὁποίας: 1ov) Δὲν ὑπάρχουν πλέον αἱρετικαὶ πλανεμέναι χριστιανικαὶ «Ἐκκλησίαι» ἀλλὰ κανονικαὶ καὶ σώζουσαι. 2ον) Ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεσις. 3ον) Τὰ μυστήρια ὅλων τῶν πλανεμένων εἶναι κανονικὰ ἀκόμη καὶ τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας ἐφ ὅσον αὕτη τελεῖται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ δὲν ἐνδιαφέρει, ἐὰν αὕτη ἔχει τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Ὀρθοδόξου θείας Εὐχαριστίας ἢ ὄχι κ.λπ. 4ον) Τὸ Βάπτισμα ὅλων τῶν κηρυχθέντων ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὡς «κανονικῶν καὶ σωζουσῶν ἐκκλησιῶν» εἶναι ἔγκυρον, ἀνεξαρτήτως, ἐὰν αὐτὸ τελῆται μὲ τὸν Ὀρθόδοξον τρόπον ἢ ὄχι, καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν χρειάζεται βάπτισις διὰ τὴν προσχώρησιν κάποιου πλανεμένου χριστιανοῦ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. 5ον) Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀναθεωρήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀπὸ τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἦτο Ἀρχιμανδρίτης. Τὰς ἰδίας ἀπόψεις ἔχει, προφανῶς καὶ ὁ Σεβ. Δημητριάδος, ἀφοῦ ἡ ἐλεγχομένη ὑπὸ τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς του Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου, ὠργάνωσε συνέδριον, εἰς τὸ ὁποῖον ἐρρίφθη τὸ δηλητήριον διὰ τὴν ἀναθεώρησίν των. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δὲν ἐτόλμησε νὰ ἀποδοκιμάση τὸ Φανάριον ἀλλὰ καὶ τὸν Σεβ. Δημητριάδος, ὁ ὁποῖος ἄλλοτε ἀνακαλύπτει τὴν δημοτικὴν γλῶσσαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἄλλοτε τὴν μεταπατερικὴν θεολογίαν, ἄλλοτε ὅτι ὁ Παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεσις ἀλλὰ κανονικὴ ἐκκλησία, ἄλλοτε τὴν θρησκειολογίαν κ.λπ. 6ον) Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἰς ἐπίσημον ἐπιστολήν του πρὸς τὸν Πάπαν ὁμιλεῖ διὰ διαίρεσιν Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν καὶ ὄχι διὰ σχίσμα καὶ αἵρεσιν, ἐπιβάλλων τὴν γραμμὴν αὐτὴν καὶ εἰς τοὺς Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν εἰς τοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους προκαλῶν ἀντιδράσεις εἰς τὸν πιστὸν λαόν, τὸν ἔντιμον Κλῆρον, εἰς ἐπισκόπους, θεολόγους, ἱστορικούς, καθηγουμένους Ἱερῶν Μονῶν, Μοναχῶν καὶ Μοναζουσῶν. Δυστυχῶς ὁ εὐσεβὴς λαὸς καὶ ὁ ἔντιμος κλῆρος ἀνέμενον ἀπὸ τὴν Διοικοῦσαν Ἐκκλησίαν νὰ λάβη θέσιν διὰ αὐτὰ καὶ διὰ πολλὰ ἄλλα. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ὅμως ἀσχολεῖται μὲ τὸ πῶς θὰ ἐπιτύχη ὡς «Ἐρυθρὸς Σταυρός», ἀλλὰ ἀδιαφορεῖ διὰ τὰ πνευματικά, τὴν τήρησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τὴν πιστὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων κ.λπ. 

Δὲν ἐνοχλοῦνται 

Διὰ παράδειγμα δὲν ἐνοχλοῦνται οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης ἀλλὰ καὶ οἱ καθηγούμενοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τῶν Ἱερῶν Μονῶν, ὅταν βλέπουν εἰς τὰς φωτογραφίας Ὀρθοδόξους Ἀρχιερεῖς (εἴτε τῆς Ἑλλάδος εἴτε τῆς Ρουμανίας) νὰ συμπροσεύχωνται, φέροντες τὰ ἐγκόλπιά των καὶ τὰ ἐπανωκαλύμμαυχά των μὲ ἑτεροδόξους ἢ ἑτεροθρήσκους ἢ νὰ προσκυνοῦν τὴν χεῖραν τοῦ Πάπα καὶ νὰ τὸν δέχωνται ὡς κανονικὸν μέλος τῆς Ἐκκλησίας; Πῶς μὲ τόσην μεγάλην εὐκολίαν συμπροσεύχονται οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἀληθείας καὶ τοῦ Φωτὸς (Ὀρθόδοξοι) μὲ τὸ σκότος καὶ τὴν πλάνην; «Πᾶνε νὰ ἀνακατέψουνε χρυσὸ καὶ μπακίρι;», ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστὸς γέρων π. Παΐσιος. Οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔμαθαν ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ τὴν κατήχησιν τῆς Ἐκκλησίας ὅτι οἱ Παπικοί, οἱ Προτεστάνται, οἱ Κόπται, οἱ Ἀγγλικανοὶ (μὲ τὰς παπαδίνας κ.λπ.) εἶναι πλανεμένοι Χριστιανοί, προβληματίζονται καὶ φουντώνουν ὅλα τὰ ἀναρχικὰ θρησκευτικὰ ἔνστικτά των, ὅταν βλέπουν τοιαύτας φωτογραφίας. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία δὲν ἐξοργίζεται ἢ ἀφήνει νὰ ἐξελιχθῆ ἡ ταύτισις αἱρέσεων καὶ Ὀρθοδοξίας, διὰ νὰ ὑπηρετήση μελλοντικῶς κι αὐτὴ τὴν «νέαν Ἐκκλησίαν» τὴν ὁποίαν προωθεῖ ἡ Νέα Ἐποχή; Αὕτη ἡ «νέα ἐκκλησία», θὰ ἔχη στοιχεῖα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ ὅλας τὰς πλανεμένας, δι᾽ ἡμᾶς Χριστιανικὰς «Ἐκκλησίας». 

Τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία 

Πιστεύομεν, εἰλικρινῶς, ὅτι ἐν ὄψει τῆς συναντήσεως Πάπα Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μεταξὺ 24ης καὶ 26ης Μαΐου, (καὶ ἐνῶ ἡ Ἑλλὰς θὰ εὑρίσκεται εἰς τὰς κάλπας διὰ τὴν ἀνάδειξιν Εὐρωβουλευτῶν καὶ ὡς λέγουν οἱ πολιτικοὶ ἐξουσιασταὶ θὰ κριθῆ τὸ μέλλον τῶν πολιτικῶν καὶ ἐθνικῶν ἐξελίξεων εἰς τὴν Χώραν) ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Διπλῆ Σύναξις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης ὀφείλουν νὰ συνέλθουν (κεχωρισμένως) καὶ νὰ προειδοποιήσουν τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν λαϊκοὺς καὶ ρασοφόρους συμβούλους ὅτι δὲν θὰ γίνη ἀποδεκτὴ οἱανδήποτε ἐπίσημος ἢ ἀνεπίσημος συμφωνία διὰ τὴν νόθευσιν τῶν δογμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Πρὸς μίαν τοιαύτην διακήρυξιν δὲν συνηγοροῦν μόνον οἱ λόγοι τοὺς ὁποίους προανεφέραμεν. Μὲ ἀφορμὴν αὐτὴν τὴν συνάντησιν ὀφείλουν Διοικοῦσα Ἐκκλησία, Ἅγιον Ὄρος καὶ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης νὰ ἐξετάσουν, ἐὰν ἀπὸ τὸ 1965, ὁπότε ἔγινε ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων καὶ ἐτέθησαν τὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τῆς Ἐκκλησίας (δήλωσις τοῦ ἀειμνήστου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου) ἐκέρδισεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἢ ἀπώλεσε κῦρος καὶ προδίδονται τὰ δόγματα. 

Μᾶλλον συμβαίνει τὸ δεύτερον. Διότι ἀντὶ νὰ προσχωροῦν οἱ ἑτερόδοξοι εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, προσχωροῦν αἱ κεφαλαὶ τοῦ Φαναρίου καὶ οἱ περὶ αὐτὸ οἰκουμενισταὶ Ἀρχιερεῖς εἰς τὰς θέσεις τῶν πλανεμένων Χριστιανῶν. Ὅταν τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἀναγνωρίζει Ἀποστολικὸν χαρακτῆρα εἰς ὅλας τὰς πλανεμένας αἱρετικὰς χριστιανικὰς Ἐκκλησίας καὶ τὰς θεωρεῖ κανονικὰς καὶ σωζούσας «Ἐκκλησίας» δὲν ἀκυρώνει τὸ τελευταῖον ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ διὰ τὴν Μίαν, Ἁγίαν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν; (τὴν Ὀρθόδοξον). Αἴφνης ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μεταβάλλεται εἰς ἰσότιμον καὶ ἰσόκυρον μὲ τὰς «Ἐκκλησίας», τὰς ὁποίας ὁ πιστὸς λαὸς καὶ ὁ ἔντιμος κλῆρος θεωροῦν αἱρετικάς. Καὶ ὡς τοιαύτας ἀντιμετωπίζει (καὶ θὰ ἀντιμετωπίζη) τὸν Παπισμόν, τοὺς Κόπτας (τοὺς καταδικασθέντας ὑπὸ Οἰκουμενικῆς Συνόδου) τοὺς Προτεστάντας κ.λπ., ὅσα καλὰ στοιχεῖα καὶ ἐὰν ἔχουν διατηρήσει ἀπὸ τὴν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν. Ἀντὶ αἱ κεφαλαὶ τοῦ Φαναρίου νὰ ἀγωνίζωνται διὰ τὴν ἐπιστροφὴν τῶν πλανεμένων Χριστιανῶν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ τὴν Ἀλήθειάν της, κάμνουν ὅ,τι ἠμποροῦν, διὰ νὰ ἱκανοποιήσουν αὐτοὺς τοὺς ὁποίους οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κατεδίκασαν ὡς αἱρετικούς. Ἀλλὰ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὑπηρέτουν τὴν ἀγάπην ἐν τῇ ἀληθείᾳ τῆς Πίστεως, διότι ἀγάπη μακρὰν τῆς ἀληθείας τῆς Πίστεως δὲν ὑπάρχει. Οἱ σύγχρονοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπηρετοῦν τὴν ἀγάπην ἐν τῇ ἀληθείᾳ τῆς Πίστεως, ἀλλὰ τὴν διπλωματίαν τῆς ἀγάπης, τὴν ὁποίαν διεκήρυξεν ἡ Β´ Βατικανὴ Σύνοδος. Ποτὲ εἰς τὴν Ἐκκλησιαστικὴν ἱστορίαν τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν ἐχρησιμοποιήθησαν εἰς τὰς σχέσεις μὲ τοὺς αἱρετικοὺς αἱ ἀνταλλαγαὶ ἐπισκέψεων καὶ δώρων, αἱ ἑκατέρωθεν φιλοφρονήσεις, οἱ ἐναγκαλισμοί, οἱ ἀσπασμοὶ μὲ πλήρη ἢ μερικὴν παραθεώρησιν τῆς ἀληθείας. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀντιθέτως διελέχθησαν μὲ τοὺς ἑτεροδόξους ἐν ἀνυποκρίτῳ ἀγάπῃ καὶ ἀληθείᾳ». «Οὐ γὰρ νικῆσαι ζητοῦμεν, ἀλλὰ προσλαβεῖν ἀδελφούς, ὧν τῷ χωρισμῷ σπαρασσόμεθα» ἐξομολογεῖται ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ποτὲ ἡ ἀγάπη δὲν κατήργησεν οὔτε ὑπεβίβασε τὸ δόγμα, ὅπως συμβαίνει σήμερον. Ποτὲ δὲν παρεμερίσθη ἡ ἀλήθεια χάριν μιᾶς κατ᾽ ἐπίφασιν εἰρήνης. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον ὅμως δὲν συνέβη ποτὲ συμβαίνει σήμερον ἀπὸ τοὺς Ἀρχιερεῖς τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὸ 1965 οἱ αἱρετικοὶ παπικοὶ καὶ ἄλλοι πλανεμένοι δὲν ἔχουν κάνει ἔστω καὶ μίαν ὑποχώρησιν ἀπὸ τὰς αἱρέσεις καὶ τὰς κακοδοξίας των. Οἱ σύγχρονοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν διακόπτουν τὸν διάλογον. Ἀντιθέτως οἱ Ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες, ὅταν διεπίστωναν ὅτι οἱ αἱρετικοὶ ἐπέμεναν εἰς τὰς κακοδοξίας των ἔπαυον νὰ συζητοῦν μαζί των ἐφαρμόζοντες τὴν παραγγελίαν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος». Ὁ Ἅγιος Χυσόστομος θεωρεῖ αὐτονόητον ὅτι πρὸς τὸ συμφέρον τῆς εἰρήνης εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, πρέπει νὰ ἀποκόπτωνται ὅσοι δὲν συμφωνοῦν μὲ τὰς ἀρχάς της. Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Α´ γράφει ὅτι «Πίστει κραταιούμενοι καὶ κατὰ τῶν αἱρετικῶν ἀγωνιζόμενοι τῶν διαιρούντων ἢ συγχεόντων ἢ οὐχ ὁμολογούντων τὴν ἀλήθειαν». Ἡ καταπάτησις τῆς ἀληθείας τῆς πίστεως (ὡς συμβαίνει σήμερον) δὲν συνάδει μὲ τὴν ἀγάπην. Εἶναι πρόσχημα, προσωπεῖον, μάσκα ἀγάπης ἡ ὁποία κατὰ τὸν Μέγαν Βασίλειον ἐπιφέρει μεγάλην ζημίαν. 

Ἄλλοι λόγοι διὰ νὰ συνέλθουν Ἱεραρχία, Ἅγιον Ὄρος καὶ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης 

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλοι λόγοι, διὰ νὰ συνέλθουν ἡ Ἱεραρχία, τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης. Κατὰ τὴν συνάντησιν τοῦ Πάπα μὲ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀντικανονικὴν συμπροσευχήν, ἡ ὁποία ἐνοχλεῖ τὸν πιστὸν λαὸν καὶ τὸν ἔντιμον κλῆρον, θὰ ὑπογραφῆ μία διακήρυξις. Ἐὰν ἡ διακήρυξις περιγράφει τὸν τρόπον τῆς ψευδοενώσεως, συμφώνως πρὸς τὰ ὁριζόμενα ὑπὸ τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἡ ὁποία προωθεῖ τὴν «νέαν Ἐκκλησίαν» ἤτοι: Ἕνωσις εἰς τὴν κορυφὴν ἀλλὰ ἑκάστη πλευρὰ θὰ διατηρήση τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά της, ἕως ὅτου ὡριμάσουν αἱ συνθῆκαι διὰ τὴν πραγματικὴν ἕνωσιν, ἄνευ τῆς παραιτήσεως τῶν ἑτεροδόξων ἀπὸ τὰς αἱρέσεις καὶ τὰς κακοδοξίας των, θὰ τὸ ἀποδεχθοῦν; Τὸ δόγμα αὐτὸ ἔχει ἀναλυθῆ ἀπὸ δεκαπενταετίας ὑπὸ τῶν ἐπιστημόνων τῆς γεωπολιτικῆς τῶν θρησκειῶν καὶ προβλέπει: Ἕνας ὁ Χριστός, πολλαὶ αἱ Ἐκκλησίαι Του, διαφορετικὰ καὶ ἔγκυρα τὰ μυστήρια τῶν Ἐκκλησιῶν, ἀποδοχὴ ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν εἴτε πιστεύουν εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ φιλιόκβε, εἴτε ἀρνοῦνται τὴν ἀνθρωπίνην τοῦ Χριστοῦ φύσιν, εἴτε δὲν πιστεύουν εἰς τὰς εἰκόνας καὶ τὴν Παναγίαν καὶ δὲν κάμνουν νηστείας, εἴτε κάμνουν τὴν θείαν Εὐχαριστίαν κατὰ τὸν Ὀρθόδοξον τρόπον τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας εἴτε ὄχι, εἴτε πιστεύουν εἴτε δὲν πιστεύουν εἰς τὴν Ἀνάστασιν. 

Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχει διακηρύξει ὅτι τὸ δόγμα αὐτὸ δὲν τὸ ἀποδέχεται καὶ ὅτι οἱ αἱρετικοὶ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ μετανοήσουν, νὰ ἀποκηρύξουν τὰς αἱρέσεις των καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Τὴν θέσιν αὐτὴν δύναται νὰ ἐπαναλάβη πρὸ τῆς συναντήσεως τοῦ Πάπα μὲ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην; Θέτομεν τὸ ἐρώτημα διότι: 1ον) Τὸν τελευταῖον καιρὸν ὁ ἔλεγχος τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι ἀσφυκτικός. Οὐδέποτε ἄλλοτε κατὰ τὸ παρελθὸν ὑπῆρχε τοιοῦτος ἔλεγχος καὶ πατριαρχικὴ τρομοκρατία. 2ον) Οἱ πιστοί, οἱ ὁποῖοι ἀγαποῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὸ θεωροῦν Ἀκρόπολιν τῆς Ὀρθοδοξίας διαπιστώνουν ὅτι δὲν ὁμιλεῖ πλέον διὰ καυτὰ ζητήματα, ὡς εἶναι ἡ Ἰσλαμοποίησις τῆς Ὀρθοδόξου (κατὰ τὰ ἄλλα) ταυτότητος τῆς Χώρας, ἡ διδασκαλία (πιλοτικῶς) ἐννέα θρησκειῶν εἰς τὰ δημοτικὰ καὶ τὰ γυμνάσια, ἡ μεταπατερικὴ θεολογία, τὰ σχέδια διὰ τὴν ἀναθεώρησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων (Ἀκαδημία Θεολογικῶν σπουδῶν Βόλου), ἡ διηρημένη ἐκκλησία, τὴν ὁποίαν ἐπικαλεῖται ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης διὰ τὰς σχέσεις μὲ τοὺς Παπικούς, ἡ μεθοδικὴ ἀλλὰ οὐσιαστικὴ κατάργησις τῆς Κυριακῆς ἀργίας, ἡ ἵδρυσις τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν εἰς τὴν Θεολογικὴν τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αἱ προθέσεις δημάρχων καὶ κομμάτων διὰ τὴν δημιουργίαν ἀποτεφρωτηρίων καὶ Τζαμιῶν εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα κ.λπ. 

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία, ὅταν ἐκυκλοφόρησε πρὸ πέντε ἐτῶν περίπου ἡ Ὁμολογία Πίστεως καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ταραχῆς τοῦ Φαναρίου ἀπὸ τὴν μεγάλην ἀπήχησιν, τὴν ὁποίαν εἶχε, ἐζήτησε διὰ ἀνακοινώσεώς της, νὰ ἔχη ἐμπιστοσύνην εἰς αὐτὴν ὁ πιστὸς λαός. Τότε συνήρχετο ἡ διάσκεψις Παπικῶν Ὀρθοδόξων εἰς τὴν Κύπρον καὶ ὑπῆρχεν ἡ τάσις, διὰ νὰ ἀναγνωρισθῆ ἐπισήμως τὸ πρωτεῖον τοῦ Πάπα καὶ νὰ διακηρυχθῆ ὅτι εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Τότε εἶχεν ὑπάρξει καὶ μία δήλωσις τοῦ Μητροπολίτου Σύρου κ. Δωροθέου: «Ὅτι δὲν θὰ προδώσωμεν τὰ δόγματα». Ὅταν ὅμως ἔχωμεν συμπροσευχάς, ἀποστολικὴν διαδοχὴν εἰς ὅλας τὰς αἱρετικὰς «Ἐκκλησίας», ἀναγνώρισιν ὡρισμένων μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν «Ἐκκλησιῶν», ὅταν ἀναγνωρίζωμεν τὸν Πάπαν ὡς κανονικὸν μέλος τῆς Ἐκκλησίας (ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου), ὅταν Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διακηρύττουν ὅτι οἱ Παπικοὶ δὲν εἶναι αἱρετικοί, τότε δὲν παραβιάζονται οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας; Ἕως σήμερον ἡ ἀντζέντα τῶν Θεολογικῶν διαλόγων, εἰς τοὺς ὁποίους συμμετέχουν καὶ Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν γνωστοποιεῖται εἰς τὸν πιστὸν λαόν, ἀπὸ τὸν φόβον τῶν ἀντιδράσεων. Τοὐλάχιστον ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἠμπορεῖ νὰ τοποθετηθῆ ἔναντι ὅλων αὐτῶν, ποὺ συμβαίνουν εἰς βάρος τῆς Ἀληθείας τῆς πίστεώς μας, ὡς αὐτὴ ἐκφράζεται ἀπὸ τὰ δόγματα καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας; 

Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία ὑπάγεται, ὡς Ἱερὰ Σύνοδος, εἰς τὸ Φανάριον, ἐπιτελεῖ ἕνα μεγάλο κοινωνικὸν καὶ πολιτιστικὸν ἔργον, συμμετέχει εἰς τοὺς ἀγῶνας τοῦ λαοῦ, καταφέρεται (ὡρισμένοι Μητροπολῖται) ἐναντίον τῶν πολιτικῶν ἐξουσιαστῶν, ἀλλὰ οὐδέποτε ἔχει τοποθετηθῆ διὰ ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν πορείαν πρὸς τὴν ψευδοένωσιν Ὀρθοδόξων Παπικῶν. Γνωρίζομεν διὰ τὰς διαφόρους ἐπισκέψεις καὶ διαλέξεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται εἰς ἕν «διαθρησκειακὸν» κέντρον, τὸ ὁποῖον ἔχει καὶ ἀπὸ τὸ ὁποῖον παρελαύνουν Προτεστάνται, Παπικοί κ.λπ., ἀλλὰ διὰ τὰ ζητήματα τῶν συμπροσευχῶν, τὰς παραβιάσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τὰς θέσεις διὰ τὸν Παπισμὸν (ἐὰν εἶναι αἵρεσις ἢ ὄχι) κ.λπ. δὲν γνωρίζομεν τίποτε. Ἔχει τὸ δικαίωμα ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία τῆς Κρήτης νὰ σιωπᾶ, ὅταν πρόκειται διὰ κρίσιμα ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν ἀλήθειαν τῆς Πίστεώς μας; 

Παραμένει ἡ Ὀρθοδοξία ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή; 

Διὰ νὰ μὴ ὑπάρξουν παρεξηγήσεις ὑπὸ Σεβ. Μητροπολιτῶν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, θέλομεν νὰ τοὺς θέσωμεν τὸ ἀκόλουθον ἐρώτημα. Ὁ Χριστὸς συμφώνως πρὸς τὸν Ἅγιον Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην εἶπε: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή…» Προφανῶς μὲ τοὺς λόγους του αὐτοὺς ἤθελε νὰ μᾶς προφυλάξη ἀπὸ τὰς «ἀμπέλους» τοῦ Σατανᾶ, εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἀπὸ τὰς «Ἐκκλησίας» τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν. Ἡ ἄμπελος εἶναι Μία καὶ μόνη: Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐν προκειμένῳ καὶ ἐφυτεύθη ὑπὸ τῆς Δεξιᾶς τοῦ Κυρίου μας, τὴν ὁποίαν καὶ «ἐκτρέφει καὶ θάλπτει». Ὅταν οἱ Μητροπολῖται κατὰ τὴν θείαν Λειτουργίαν, βγαίνουν εἰς τὴν Ὡραίαν Πύλην καὶ ψάλλουν: «Κύριε, Κύριε, ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἴδε καὶ ἐπίσκεψαι τὴν ἄμπελον ταύτην (ὄχι τὰς ἀμπέλους) καὶ κατάρτισαι αὐτὴν (ὄχι αὐτὰς) ἥν (ὄχι ἃς) ἐφύτευσεν ἡ δεξιά σου». Ἀντιλαμβάνονται τὶ συμβαίνει εἰς τὴν πραγματικότητα; Προσεύχονται διὰ τὴν Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν (τὴν Ὀρθοδοξίαν) καὶ τὴν ἰδίαν ὥραν ἀναγνωρίζουν εἰς αὐτοὺς τὰ μυστήριά των καὶ ἀναγνωρίζουν ἀποστολικὴν διαδοχὴν εἰς τὰς «Ἐκκλησίας» τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν, συμπροσεύχονται μαζί των καὶ ἀναγνωρίζουν εἰς αὐτοὺς τὰ μυστήριά των καὶ Ἱερωσύνην. Δὲν ἀκυρώνουν μὲ τὴν μεγάλην αὐτὴν ἀντίφασιν καὶ τὴν προσχώρησιν οὐσιαστικῶς εἰς τὰ δόγματα καὶ τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν τὴν προσευχὴν των ὑπὲρ τῆς Μιᾶς, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας; Ἐκτὸς καὶ ἐὰν δὲν πιστεύουν αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγουν καὶ εἰς τὸ ὄνομα τῆς ψευδοενώσεως ἐπιχειροῦν νὰ περιθωριοποιήσουν καὶ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας περὶ τῆς ἀληθινῆς ἀμπέλου. 
Διά… ταῦτα 

Δι᾽ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἀλλὰ καὶ πολλοὺς ἄλλους ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἀντίστοιχος τῆς Κρήτης καὶ ἡ Διπλῆ Σύναξις τοῦ Ἁγίου Ὄρους πρέπει νὰ συνέλθουν πρὸ τῆς συναντήσεως τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ νὰ καθορίσουν τὴν στάσιν των, ἡ ὁποία δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη παρὰ ἡ ὑπεράσπισις τῶν δογμάτων τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὅτι αἱ αἱρετικαὶ Χριστιανικαὶ «Ἐκκλησίαι» δὲν εἶναι κανονικαὶ καὶ σώζουσαι, δὲν ἔχουν μυστήρια καὶ Ἱερωσύνην. Διὰ νὰ σταματήση ἡ ὑποβίβασις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπὸ τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων εἰς τὴν θέσιν ἑνὸς ἀπὸ τοὺς «πολλοὺς Κλάδους τοῦ χριστιανισμοῦ», διότι μὲ τὴν τακτικὴν αὐτὴν «τὰ ἰσοπεδώνουμε ὅλα» καὶ ἔτσι «σήμερα βλέπεις ἕνα νερόβραστο κόσμο», ὅπως ἔλεγεν ὁ μακαριστὸς Γέρων πατὴρ Παΐσιος (Γέροντος Παϊσίου, «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση». 

Γ. ΖΕΡΒΟΣ
Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 2022, 16 Μαΐου 2014

H Λιτανεία του Αγίου Νικολάου Velikoretsky

visit counter

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΣΜΟΥ

visit counter

16ΜΑΙ

 

Παραμυθόδραμα

Σε λίγες μέρες στη Χώρα μας θα πραγματοποιηθούν Δημοτικές, Περιφερειακές και Εκλογές για την Ευρωβουλή και τα κόμματα, οι συνδυασμοί και οι πόλεις βρίσκονται σε έναν εκλογικό πυρετό, προσπαθώντας ο καθένας για λογαριασμό του να αποκομίσει τα καλύτερα και τα περισσότερα οφέλη. Ως εδώ τίποτα δεν είναι ασυνήθιστο. Εκείνο όμως που είναι ασυνήθιστο, είναι, ότι για πρώτη φορά τόσο απροκάλυπτα και επίμονα σε μια μεγάλη πόλη, ο Ποιμενάρχης της επιλέγει πολιτικό σχηματισμό και τον οδηγεί. Για πρώτη φορά και φανερά η Εκκλησία παίρνει πολιτική θέση. Αυτό είναι ένα φαινόμενο στην κατάληξή του. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Με τον τρόπο που ασκείται μια επισκοπική διακονία δημιουργεί έναν τύπο ποιμένα και έναν τύπο χριστιανού. Ο ποιμένας από αδυναμία ή από άρνηση της Πατρικής του αποστολής δημιουργεί ένα πορτραίτο για τον εαυτό του που μορφάζει, ασυμβίβαστο, ή μάλλον μια υπόσταση που τροποποιείται διαρκώς. Με την παλινδρομική του συμπεριφορά, ένα ποιμαντικό εκκρεμές, δημιουργεί μια ρητορεία που φανερώνει έκδηλα σε αυτούς που ψάχνουν βαθιά το αληθινό και δεν θαμπώνονται από το γυαλιστερό και το παράστημα, την πραγματική όψη της δειλής οργής. Με αφετηρία μια επίμονη καταγγελία για όλα, δημιουργεί αποδιοπομπαίους τράγους που τους φορτώνει τις υποκρισίες του, τα καλά του αισθήματα των οποίων γνωρίζει καλά την πλαστότητα, την μέριμνά του για τιμή, την αίσθηση του καθήκοντος που έχει, η οποία είναι μόνο κοινωνική, τους φορτώνει όλα όσα είναι και δεν θα ήθελε να είναι για να μην είναι πια αυτό που ακόμα είναι. Θυσιάζει τους αποδιοπομπαίους τράγους προκαλώντας εναντίον τους τη γελοιοποίηση και την περιφρόνηση. Έτσι ο ποιμένας αισθάνεται εξαγνισμένος και απελευθερωμένος. Έχει καταγγείλει, έχει διαφοροποιηθεί, έχει εκμηδενίσει άρα βρίσκεται (έτσι πιστεύει) στο σημείο μηδέν της ελευθερίας του. Μπορεί επιτέλους ν’ αρχίζει να ζει όλο το κακό της κοινωνίας του που κουβαλά στις φλέβες του αλλά ανήκει σε άλλους. Πιστεύει πως έτσι εξαγνισμένος κατασκευάζει τον εαυτό του καθαρό, τον δείχνει στους άλλους που τον λατρεύουν με θαυμασμό και γίνεται ο ίδιος η απαρχή του. Με τα παραπάνω δεδομένα δημιουργεί για τον εαυτό του ένα εξηγητικό σύστημα, ένα σύστημα κινήτρων, φανταζόμενος μη πραγματικές κινητήριες δυνάμεις για να νομιμοποιήσει τη δράση του. Ένα από τα μόνιμα παιχνίδια του είναι να αποφεύγει το βαθύ, για να τα δίνει όλα στο πρόδηλο.Του χρειάζεται πάντα το κύρος και το καινούργιο και απαιτεί να είναι παραδοσιακός, αρκεί αυτή η παράδοση να φανερώνει την ύπαρξή του. Θυσιάζει τον εαυτό του και τις πνευματικές του δυνάμεις στην έμμονη ιδέα ότι είναι ο καθοδηγητής και αναμορφωτής μιας πνευματικής κοινωνίας, χαράσσοντας έτσι το όριο του και το μεταγενέστερο πεπρωμένο του. Ακρωτηριάζει τον εαυτό του από κάτι που θα φαινόταν κατόπιν ουσιώδες. Το μόνο που έχει σημασία πια είναι να θυσιάζει το απολύτως αναγκαίο, για να πετύχει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Κρατιέται στο ακραίο όριο του εφικτού, δεν επιτρέπει καμιά φαντασίωση και περιστέλλει τον χριστιανό σε μια μοναδική λειτουργία: να δημιουργεί έργα για να ανακουφίζεται από τις αθλιότητες που προκαλεί. Χρειάζεται πάντα να επιβεβαιώνεται, αλλά συνήθως προτιμά να τον επιβεβαιώνουν άλλα, τρίτα πρόσωπα. Ένας επιβλητικός ποιμένας που προσφέρεται στον θαυμασμό του πλήθους, γεμάτος με τον εαυτό του, κατανυκτικά επίσημος, καθώς το όλο υπάρχει επειδή έχει μια εξαίσια εικόνα από τους κολαούζους για τον εαυτό του, ότι είναι μοναδικός. Η εικόνα που έχει κατασκευάσει για τον εαυτό του και που συντηρούν οι άλλοι γύρω του είναι στην ουσία μια αντίθεση ανάμεσα στην αξίωση για αθάνατη ψυχή και στην βιωνόμενη πραγματικότητα. Αυτή η εικόνα είναι η ψυχή του ίσως και η αθανασία του. Για να την συντηρήσει γίνεται ευέλικτος και αποδοτικός, τελείως ανίκανος σε κάθε ζωντανή κατάσταση. Ελπίζω χωρίς να το καταλαβαίνει, ακατάπαυστα επιχειρεί να προχωρήσει στη μετάλλαξη, να εκπολιτίσει τον χριστιανισμό, να τον κάνει μια κοινωνική δύναμη, να εκπαιδεύσει και να σχετικοποιήσει αυτήν την απολυτότητα. Η προσπάθειά του όμως αυτή δημιουργεί στην συνείδησή του μια ολότητα της αντίφασης. Από τη μια ο καινούριος του σκοπός και από την άλλη τα σπέρματα της πίστης μέσα του, που ζητούν διέξοδο για να γονιμοποιηθούν στην καρδιά του. Αυτή η αντίθεση τον έχει κομματιάσει σε ασύνδετες πτυχές. Έχει σωρεύσει όλες τις πιθανές αντιφάσεις μέσα στην συνείδησή του. Της ηθικής και της έλλειψης νοήματος, του ωφελισμού και της αξίας, της ευτυχίας και του ασκητισμού, του μηδενισμού και της αποτελεσματικότητας, της εκμετάλλευσης και της φιλανθρωπίας, του πρωτείου της εξουσίας και της λατρείας. Διαφορετικά πρόσωπα του ίδιου εαυτού που κατορθώνει επίμονα να μην αφεθεί να βουλιάξει μες στην τρέλα, με μια υπέρμετρη αυστηρότητα. Αυτές τις συνειδησιακές του αντιφάσεις, που κορυφώνονται, τις έχει μεταβιβάσει στον κόσμο που έχει κατασκευάσει και που μας έχει παραδώσει, διαιωνίζοντας τον εαυτό του, αλλά σε ποιους;

Με αυτή την ποιμαντική δράση και τα αποτελέσματά της έχει δημιουργηθεί ένας καινούργιος τύπος χριστιανού που είναι στην ουσία μια γελοία υδρορροή μιας κοινωνίας. Δημιουργείται ένας χριστιανός που αρνείται την αμεσότητα του συναισθήματος, αντισταθμίζει επακριβώς την ανικανότητα της σκέψης, την απόσταση με το πραγματικό με την έτοιμη τροφή που θα του δώσει ο ποιμένας. Να είναι πάντα τακτοποιημένος μακριά από ρίσκο και φαντασία, να δίνει εμφανίσεις εκπληκτικό στυλ κάμψης μιας σπονδυλικής στήλης ασπόνδυλης, να μην τοποθετείται πουθενά και ας κάθεται πάνω στις βασικές του αρχές. Δεν χρειάζεται ποτέ να διακινδυνεύσει να δώσει λύση σε κάτι, όλα τα έχουν αναλάβει ο ποιμένας και οι συνεργάτες του. Να αποφεύγει με κάθε τίμημα την χαρά, τον έρωτα, την ανοχή στο διαφορετικό, την αμφισβήτηση, τη σύγκρουση. Οι λατρευτικές εκδηλώσεις μετασχηματίζονται σε ένα πένθιμο τελετουργικό. Αυτός ο χριστιανός έχει μια συνείδηση του εαυτού του ανέγγιχτη από κάθε δοκιμασία. Δεν φοβάται την ανωνυμία αφού είναι υπό το επώνυμο του ποιμένα, δεν ντύνεται όπως όλος ο κόσμος, σκέφτεται όπως ο ποιμένας του, λέει αλήθειες κοινότυπες και αλλάζει μαζί με τα καθεστώτα. Αλήθεια, για ποιον χριστιανισμό μιλάμε;

Μιλάμε για έναν χριστιανισμό που από τρόπος ζωής έχει μεταμορφωθεί σε θρησκεία και έχει καταντήσει το καλύτερο στήριγμα της πολιτικής και της κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Έτσι ο χριστιανισμός μετατρέπεται σε ένα επιπλέον μέσο διακυβέρνησης.Αλλά χρειαζόταν να τον κάνουν εύχρηστο και κατάλληλο γι’αυτή την υπηρεσία. Ο θεός γίνεται το σημείο στήριξης, στο οποίο εφαρμόζω τον μοχλό μου για να κινώ τις μάζες. Εγώ, ο ποιμένας φτιάχνω τον θεό για να βρει ο θεός τη θέση του στην σκακιέρα δράσης μου. Και έτσι η θρησκεία γίνεται καθαρός φορμαλισμός, τυπολατρία, λειτουργία, θεολογία, ηθική ζωή, όλα οφείλουν να τυποποιηθούν, να γίνουν τελετουργία, ορθολογισμός, μετρησιμότητα, υπολογισμός. Αυτή η νέα σύλληψη του χριστιανισμού δημιουργεί την νέα ευτυχία πάνω στην συμφιλίωση της χριστιανικής ζωής και της συνηθισμένης διαγωγής. Ο άνθρωπος ως χριστιανός εξασφαλίζει την ευτυχία του στον παράδεισο και ως κάτοικος της γης έχει κατεβεί στο επίπεδο του ότι ήταν υπερβατικό για να νιώσει ευτυχισμένος. Ένας καινούριος χριστιανισμός που φοβάται φρικτά το σκάνδαλο. Ο,τιδήποτε άλλο, αλλά όχι αυτό, γιατί το σκάνδαλο αχρηστεύει τις καταστάσεις, τα όντα, τα αντικείμενα, διαχωρίζει αυστηρά αυτό που είναι από αυτό που δεν είναι ζωντανό. Ας αποκλείσουμε από τον χριστιανισμό ό,τι είναι σκάνδαλο, τα θαύματα ή την Ανάσταση. Η θαυματουργία είναι προφανώς άχρηστη και παράλογη. Καθιστά τον χριστιανισμό δύσκολα αποδεκτό. Δεν του προσθέτει τίποτα. Ο χριστιανισμός οφείλει να είναι ένα σύστημα νοησιαρχικό, ορθολογικό, διατεταγμένο. Τότε εξυπηρετεί θαυμάσια. Και έτσι όλα παίρνουν το δρόμο τους. Η αμαρτία οφείλει να εξηγηθεί, να καταλογραφηθεί, και η αγάπη ως σκάνδαλο να τροποποιηθεί. Να καταργηθεί η πραγματική αγάπη του χριστιανισμού, αυτή η υπερβολή, αυτό το δόσιμο του εαυτού, αυτός ο σεβασμός προς τον εχθρό και τον διαφορετικό, αυτή η εγκατάλειψη της χρήσιμης εργασίας για να ατενίζουμε τα λουλουδάκια του αγρού παρέα με τον αδερφό μας που μας χρειάζεται. Όχι, όλα αυτά δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Χρειάζεται μια αγάπη καλοτακτοποιημένη. Χρειάζεται μια αγάπη, βέβαια, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει συνοχή της κοινωνίας. Είναι μάλιστα το πιο χρήσιμο κομμάτι του χριστιανισμού. Έτσι, η αγάπη για την ανθρωπότητα, ο κοσμοπολιτισμός, είναι καλά, η αγάπη για την πατρίδα, το να είσαι ευγενής συνεχιστής των πατέρων σου και να προσοικειώνεσαι όλα τα μεγάλα παραδείγματα είναι καλά. Η αγάπη για τους φτωχούς, στους οποίους οφείλουμε να κάνουμε αγαθοεργίες, είναι κάτι που παρηγορεί, συγκινεί, δικαιολογεί. Και, βέβαια, η συζυγική αγάπη, αυτός ο οικογενειακός ορθολογισμός, σε πλήρη συμφωνία με το Ευαγγέλιο, επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε αισίως τις δυσκολίες μιας κατάστασης που θα κινδύνευε να γίνει πάθος. Γιατί το πάθος αποκλείεται. Το πάθος είναι αφροσύνη, αποτελεί μέρος μιας εξωπραγματικής κατάστασης που καλύτερα να μην την πλησιάζουμε. Ας αποκλείσουμε από τον χριστιανισμό μόνον ό,τι είναι σκάνδαλο, για παράδειγμα όλα όσα λέει για την ανάγκη να υποφέρουμε, να κρατάμε τον λόγο και την αξιοπρέπεια μας, να θυσιαζόμαστε για τον άλλον και να πεθαίνουμε. Αυτή η ριζική μετάλλαξη ήταν εφικτή μόνο στο μέτρο που ο ποιμένας είχε συνεργούς στο εσωτερικό της χριστιανικής πίστης. Είναι αυτοί οι χριστιανοί που λησμονώντας τον ζώντα θεό, μάχονταν για να διαφυλάξουν τελετουργικά και θεσμούς. Αυτός ο ποιμένας, αυτός ο χριστιανισμός, αυτοί οι χριστιανοί, τι άλλο φωνάζουν στην ουσία από το ότι ο θεός δεν υπάρχει…Τι να κάνουμε; Δημιουργούμε τότε το πρόβλημα του φτωχού και την μέριμνά μας για αυτόν και ότι κάνουμε τα πάντα για να τον συντηρούμε.. ο φτωχός δοξάζεται με την ταπεινότητα του, πόσο βολικό για εκείνον που τον εκμεταλλεύεται, υποταχθείτε… Ήρθε η ώρα της πολιτικής.

Ο ποιμένας αφού έχει χτίσει το σύστημα του, τον χριστιανισμό του, τους πιστούς του και αφού έχει απομονωθεί από τους υγειά σκεπτόμενους αληθινά χριστιανούς, ρίχνει την τελευταία του ζαριά. Ο άρχοντας. Με εκείνον θα μπω στους δρόμους της πολιτικής. Δικαίωμα του. Επειδή έχω γράψει μέχρι τώρα αρκετά θα μείνω μόνο σε κάποια ερωτήματα και σε μια διατύπωση στο τέλος.

Ο ποιμένας ζητάει την δημοτική αλλαγή στην πόλη του, πώς θα του φαινόταν αν η δημοτική αρχή ζητούσε την δική του αλλαγή;

Τι θα γίνει αν βρεθεί με την μεριά των χαμένων; Τι θα γίνει αν οι χαμένοι αναζητήσουν την ήττα τους στη δική του συμμετοχή;

Σε μια διχασμένη πόλη αντί να είναι πόλος ενότητας πώς θα του φανεί που είναι η κύρια αιτία του διχασμού;

Αν κερδίσει θα χρησιμοποιήσει την βαρβαρότητα που έχει επιδείξει. Εδώ δεν έχει ερωτηματικό. Εδώ έχει απάντηση. Με βάση τα κηρύγματά του, τα καθολικά σχολεία θα κλείσουν και οι μουσουλμάνοι, οι καθολικοί, οι ομοφυλόφιλοι θα αναζητήσουν άλλη πόλη. Γι’ αυτούς που υπάρχει υποψία ότι είναι οικουμενιστές δεν θα περνούν τα όρια της πόλης αν δεν απαγγείλουν τρεις φορές το Σύμβολο της Πίστεως. Οι πολιτικοί γάμοι θα απαγορευτούν, τα καρναβάλια, ο στολισμός δέντρων τα Χριστούγεννα και στα σχολεία ο εκκλησιασμός θα γίνει υποχρεωτικός, ενώ κάθε πρωί ο δάσκαλος μετά την προσευχή θα ραίνει τους μαθητές με αγιασμό και θα τους φτιάχνει την χωρίστρα σε μαλλί γλυμμένο πάντα δεξιά αλείφοντας το με κολόνια μυρτώ. Μην ανησυχείτε. Όλα τα παραπάνω είναι φανταστικά. Δεν συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Αλλά, ίσως, στην περίπτωση που κάποιος Ποιμένας το σκεφτεί. Σε αυτή την απίθανη περίπτωση λέω, να θυμάστε κάτι. Αφού ο ποιμένας διάλεξε συμπαίκτη σε έναν αγώνα που δεν όφειλε να παίξει, αν ο συμπαίκτης του χάσει, τότε ό άλλος, ο αντίπαλος, αναλαμβάνει και ποιμενάρχης; Τι δεν καταλαβαίνεις;

Ένας Πειραιώτης

ΠΗΓΗ.ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ

Εκκλησία και ΚΚΕ

visit counter

   

Του Τάσου Μιχαλά*(Δημοσιεύτηκε 22/11/13)

Συνάντηση στην Αρχιεπισκοπή είχαν πρόσφατα ο αρχιεπίσκοπος και ο γ.γ. του ΚΚΕ. Το γεγονός είναι σημαντικό και διδακτικό, καθώς για πρώτη φορά γ.γ. του ΚΚΕ επισκέπτεται την Αρχιεπισκοπή.

Ο ιστορικός θα ερμηνεύσει το γεγονός. Φαίνεται, πάντως, ότι ΚΚΕ και Εκκλησία αναγκάζονται να δώσουν τα χέρια, καθώς δεν διανύουν την ευτυχέστερη περίοδο της ιστορίας τους και ανησυχούν για το μέλλον. Οσοι εκκλησιαστικοί και αριστεροί διαθέτουν αυτογνωσία, βεβαιώνουν ότι οι δύο αυτοί φορείς πάσχουν από στασιμότητα. Εμειναν προσηλωμένοι στα δεδομένα του ΄50, όταν στις εκκλησίες υπήρχε «συνωστισμός» και οι αριστεροί θαυμάζονταν για τον ηρωισμό τους. Τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων της Εκκλησίας και του ΚΚΕ είναι πεπαλαιωμένα. Τα επιχειρήματα, τα κηρύγματα, τα συνθήματά τους αποτελούν εξαρτήματα μιας εποχής από την οποία απέχουμε πολύ. Μοιάζουν με αρχαιολογία, που εμπεριέχει ιστορικούς συμβολισμούς, αλλά δεν προσφέρει προοπτικές. Γι’ αυτό οι εκπρόσωποί τους αισθάνονται περιθωριακοί, βλέπουν το τρένο της ανάπτυξης να φεύγει χωρίς αυτούς.

Δεν ήταν εκ γενετής θνησιγενείς οργανισμοί η Εκκλησία και το ΚΚΕ. Εγιναν, επειδή δεν απέκτησαν τον εκσυγχρονισμό που χρειάζεται κάθε σοβαρός οργανισμός ώστε να έχει διάρκεια. Ενώ, όμως, οι φορείς αυτοί δίνουν την εντύπωση πως έχουν πτωχεύσει (οργανωτικά, επικοινωνιακά, διοικητικά κ.λπ.), πιστεύουν ότι αποτελούν το υγιέστερο κομμάτι της κοινωνίας, ότι ζουν στον αστερισμό της αλήθειας, ότι αποτελούν «άλας της γης», εκλεκτή ζύμη που επιβάλλεται να χρησιμοποιηθεί κατ’ αποκλειστικότητα στην παραγωγή του κοινωνικού άρτου. Αυτή η αντίληψη, γέμισε με θεολογική-πολιτική υπεροψία αρκετούς εκκλησιαστικούς και αριστερούς, οι οποίοι θεωρούν ότι για όλα τα κακά υπεύθυνοι είναι όσοι βρίσκονται έξω από τη δική τους εκλεκτή μάντρα, αλλά ποτέ οι ίδιοι.

Η στασιμότητα στην Εκκλησία και στο ΚΚΕ δεν ενέσκηψε. Ο ακραιφνώς ελληνορθόδοξος και σοσιαλιστικός αέρας μας δεν μολύνθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά σταδιακά, και υπήρξε συνάρτηση πολλών αδυναμιών. Συχνά η υποκρισία και το ψεύδος τοποθετήθηκαν πάνω από την Αλήθεια. Οι Αξίες υποβαθμίστηκαν και οι σκοπιμότητες αναδείχτηκαν σε Υπεραξία. Οι κληρικοί από διάκονοι των ανθρώπων που θα έπρεπε να είναι, έγιναν προνομιούχος τάξη, δημόσιοι υπάλληλοι με τάση συχνά να ασκούν πνευματική εξουσία στους ανθρώπους. Ο άμβωνας ξέφυγε από την αποστολή του: έγινε θεωρία, όχι βίωμα! Αντί να οικοδομεί τους ανθρώπους, ενίοτε λειτούργησε ως γεννήτορας συμπεριφορών που οδήγησαν σε κοινωνικό διχασμό και στην υποψία ότι η Εκκλησία τελεί υπό την εποπτεία ανθρώπων, οι οποίοι τα μόνα που έχουν να επιδείξουν είναι η χοϊκότητα και η αγωνιώδης προσπάθεια για κατάκτηση της εξουσίας.

Ωσαύτως, το ΚΚΕ, από καθαρόαιμος φιλολαϊκός πολιτικός σχηματισμός που όφειλε να είναι, έγινε ένα άχαρο, δογματικό, κλειστό σύστημα, που δεν υπηρετούσε πάντα εθνικά ή σοσιαλιστικά συμφέροντα, αλλά συχνά-πυκνά ακολουθούσε τυφλά τις υποδείξεις δεινοσαύρων του εξωτερικού που αγωνιούσαν για τη δική τους ισχύ, όχι για την ευφορία του σοσιαλισμού. Το ΚΚΕ δεν μπόρεσε ποτέ να δει και την αθέατη πλευρά της Εκκλησίας, η οποία δεν είναι εκ του κόσμου τούτου, αλλά έχει απευθείας αναφορά στον Χριστό, για τον οποίο πολλοί αριστεροί νιώθουν σεβασμό παρά την αντιπάθειά τους προς τον κλήρο.

Το ότι η Εκκλησία και το ΚΚΕ δεν μπόρεσαν να καταστούν δέκτες σύγχρονων ανησυχιών και να αναπτύξουν δυνατότητες «συνεργασίας» οφείλεται και στο ότι κατά καιρούς πλαισιώθηκαν από αμφιλεγόμενης ικανότητας, γνησιότητας, εντιμότητας και ποιότητας ανθρώπους, με απόψεις τόσο απόλυτες και φτωχές, ώστε έφεραν τους δυο αυτούς φορείς δεκαετίες πίσω. Και ο ανεξέλεγκτος ζήλος κάποιων ακραίων που ευδοκιμούν και στους δύο αυτούς χώρους, δυναμίτισε κάθε καλοπροαίρετη σκέψη για προσέγγιση.

Στην έντονα αντιεκκλησιαστική στάση του το ΚΚΕ για δεκαετίες ακολουθούσε την σκληρή γραμμή της απολυταρχικής Μόσχας. Στις χώρες-δορυφόρους της Μόσχας, οι χριστιανοί υποβάλλονταν σε μαρτύρια, κλείνονταν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, έχαναν τη ζωή τους, επειδή ανήκαν στην Εκκλησία. Και στη… χριστιανική Ελλάδα οι εκκλησιαστικοί ποτέ δεν ψιθύρισαν έναν καλό λόγο για τις αγωνίες και τους αγώνες έντιμων αριστερών, που φυλακίστηκαν, μαρτύρησαν και πέθαναν στην εξορία.

Ρώτησα τον Γερμανό καθολικό ιερέα, Albert Rapp, γιατί τα κομμουνιστικά κόμματα και οι Εκκλησίες αλληλομισούνται. Είπε: «Κακώς. Γιατί έχουν κοινά στοιχεία που έπρεπε να τους ενώνουν. Και οι δύο στερούνται αυτοκριτικής, είναι δογματικοί, απόλυτοι στις θέσεις τους! Και μιλούν περί ελευθερίας, ενώ δεν αφήνουν περιθώρια να αναπτυχθούν στους χώρους τους ο ελεύθερος διάλογος, η αντίθετη άποψη και οι δημοκρατικές διαδικασίες. Αφού, λοιπόν, οι Εκκλησίες και τα κομμουνιστικά κόμματα έχουν τόσα κοινά γιατί μαλώνουν;» Λάθη στο παρελθόν έγιναν πολλά. Και σήμερα Εκκλησία και ΚΚΕ κάνουν το λάθος ότι δεν προσαρμόστηκαν στη νέα πραγματικότητα που οτιδήποτε δεν αναπτύσσεται, θεωρείται αφερέγγυο, ανεπαρκές για να διαδραματίσει θετικό ρόλο στην κοινωνία. (Αραγε, είναι τυχαίο ότι σπανίως Ελληνίδες δέχονται να συνδεθούν με υποψήφιους κληρικούς;)

Σήμερα, που το βυζαντινό μεγαλείο της ελληνικής Εκκλησίας έχει υποστεί σοβαρή συρρίκνωση και το ΚΚΕ βγαίνει στη γύρα αναζητώντας οπαδούς, οι δύο αυτοί φορείς οφείλουν να αντιληφθούν ότι ο μεταξύ τους «πετροπόλεμος» αποτελεί τελετουργικό που δεν ωφελεί και ότι μπορούν να πολλαπλασιάσουν τις πιθανότητες της μεταξύ τους «συνεργασίας». Αλλωστε, στην ταχύτατα μεταλλασσόμενη εποχή μας, όπου οι αυτοδυναμίες εμφανίζουν μεγάλη ισχνότητα, η δημιουργία συμμαχικών σχημάτων αποτελεί σοβαρό ζητούμενο: στην Πολιτική, στη Διπλωματία, στην Οικονομία, στην Εκκλησία!… Στο πλαίσιο αυτής της ανάγκης, η συνάντηση του αρχιεπισκόπου με τον γ. γραμματέα του ΚΚΕ μόνον ως κίνηση ωριμότητας και αισιοδοξίας μπορεί να ερμηνευθεί.

* Δημοσιογράφος, Magister της Δημοσιογραφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου.

ΠΗΓΗ.ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ-22/11/13

ΚΟΝΣΙΤΑ, Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ» ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ

visit counter

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Σάββατο βράδυ. Ένα βράδυ που τα μικρά παιδιά που δεν έχουν την Κυριακή σχολείο κάθονται πιο αργά στο σαλόνι και κοιτάζουν τηλεόραση. Εκείνο το βρύου ήταν η μεγάλη η συγκλονιστική βραδιά του τελικού της Eurovision. Αρχίζει η ψηφοφορία και μεγάλο ρίγος διακατέχει εκατοντάδες τηλεθεατές σε όλη την γηραιά ήπειρο που όπως φαίνεται από τα πολλά γηρατειά έχει πάθει… άνοια τραγικής μορφής. Φτάνουμε στην κρίσιμη στιγμή της αναγγελίας του μεγάλου νικητή και τα μικρά παιδιά ξαφνικά βλέπουν ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα με περισσή σκηνοθεσία και με ένα ακατανόητο πρόσωπο, γυναικείο, αντρικό με μούσι και με αστραφτερό φόρεμα να χοροπηδά γιατί είναι ο μεγάλος θριαμβευτής. Είναι η Κονσίτα! Είναι η ανατέλλουσα Ευρώπη του μέλλοντος! Είναι η Ευρώπη που νίκησε την ομοφοβία αφού αυτό ήταν το πιο «μεγάλο» το πιο «καυτό» πρόβλημα των εκατομμύριων Ευρωπαίων. Και τώρα τα μικρά παιδιά που είχαν την ατυχή συγκυρία να δουν εκείνο το βράδυ τηλεόραση, θα κοιμηθούν με το νέο πρότυπο στον τρυφερό τους μυαλό να τους καθοδηγεί από εδώ και πέρα στο δύσκολο μέλλον τους. Το πρότυπο του τραβεστί με τα χρυσές ανταύγειες και τα πανάκριβα φορέματα!

Η Ενωμένη Ευρώπη έγραψε καινούργια «σελίδα» στην ιστορία της. Είναι η χρυσή σελίδα του θριάμβου του νέου κατά του παλιού και του απαρχαιωμένου. Στη νέα αυτή Ευρώπη δεν έχουν θέση οι παλιές αντιλήψεις περί ομαλότητας, αυτό που νομίζαμε ότι είναι ανώμαλο, είναι αυτό που τώρα επιβάλλεται σαν ο κανόνας της επιτυχίας. Στη νέα Ευρώπη αυτό που νομίζαμε πως είναι το κανονικό και το φυσιολογικό, θα καταδικαστεί σαν αναχρονιστικό και καταπιεστικό και θα  δώσει τόπο στο νέο, στο πρώην διεστραμμένο που θα είναι το νόμιμο και ο χρυσός κανόνας της επιτυχίας. Στη νέα Ευρώπη για να είσαι επιτυχημένος, πρέπει να είσαι σύμφωνα με τα παλιά και αναχρονιστικά κριτήρια, διεστραμμένος, ομοφυλόφιλος, κτηνοβάτης, παιδεραστής και δεν συμμαζεύεται.

Αυτή είναι η Κονσίτα που όταν έφτασε η στιγμή να ψηφιστεί από την χώρα μας, πήρε τους περισσότερους ψήφους. Φαίνεται πως οι Νεοέλληνες κατάλαβαν ποια είναι η «πρόοδος»! Κατανόησαν πως δεν θα πρέπει να είναι έξω από όλη αυτή την ευρωπαϊκή «κοσμογονία» και θα πρέπει να συμβαδίσουν ενωμένοι με όλους αυτούς τους «προοδευτικούς» και «φιλελεύθερους» Ευρωπαίους. Εμπρός λοιπόν να μοιάσουμε και εμείς με την επιτυχημένη και ενάντια στην οπισθοδρόμηση Ευρώπη! Να διδάξουμε στα παιδιά μας ότι δεν έχουν φύλο και ότι τα αγοράκια θα πρέπει να ντύνονται κοριτσίστικα και τα κοριτσάκια να… ερωτεύονται κοριτσάκια. Να διδάξουμε στην νέα ελληνική γενιά  τα «αγαθά» της κτηνοβασίας και τον σύγχρονο ευρωπαϊκό «πολιτισμό» που εξιδανικεύει την κάθε μορφή σεξουαλικής, (πρώην), ανωμαλίας,

Αλλά μάλλον δεν φτάνουν όλα αυτά αν θέλουμε να είμαστε «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι. Θα πρέπει να σβήσουμε όλα τα αναχρονιστικά και παραδοσιακά ήθη και έθιμα μας που μας καταδικάζουν στην οπισθοδρόμηση. Να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων όλα τα θρησκευτικά μας σύμβολα, απομεινάρια μιας άλλης ξεπερασμένης εποχής. Να σβήσουμε την ιστορία μας χάριν της ευρωπαϊκής μας ολοκλήρωσης. Να θάψουμε ότι ξέραμε μέχρι σήμερα και να γίνουμε και εμείς Ευρωπαίοι επιτυχημένοι, χωρίς φύλο, χωρίς θρησκεία, χωρίς εθνικότητα και χωρίς καμία ενοχλητική ταυτότητα. Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Γερμανίας, της πιο επιτυχημένης χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι πρωταθλήτρια στην πορνογραφία και στους οίκους ανοχής της κτηνοβασίας. Μόνο έτσι θα «προοδέψουμε» και εμείς.

Αυτή είναι η σημερινή Ευρώπη την ίδια ώρα που ο θάνατος θερίζει και η απελπισία σκοτώνει χιλιάδες Ευρωπαίους. Η Ευρώπη των τραπεζών, των χρηματιστών, των ασφαλιστικών εταιρειών και τώρα των πάσης φύσεως ανωμαλίας. Γι αυτή την Ευρώπη μεθαύριο θα πάμε στις κάλπες να ψηφήσουμε ;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος