Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, εκφράζει την αλήθεια της Ορθοδοξίας, ή την κακοδοξία του Οικουμενισμού;

visit counter

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ κ. ΙΓΝΑΤΙΟΣ, ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, Ή ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ;

Αναφέρει το ειδικό απόσπασμα, περί του Οικουμενιστού Μητροπολίτη κ. Ιγνατίου, ότι: “η Ορθοδοξία σήμερα, πρέπει να απαντήσει στα ερωτήματα της «Ανθρωπολογίας». “Να πούμε ποια είναι η πίστη μας για τον άνθρωπο και να τον υπερασπιστούμε ως ζωντανή εικόνα του Θεού”, επεσήμανε χαρακτηριστικά.”. Ο μέν Οικουμενικός και Θεοφόρος Πατέρας της Εκκλησίας, Ιουστίνος Πόποβιτς, μας διευκρινίζει απλανώς: «Ἐκεῖνος πού ἀκολουθεῖ τόν Θεάνθρωπον δέν δύναται εἰς βάρος τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀληθείας νά κάμνη συμβιβασμούς μέ τόν οὑμανιστικόν ἄνθρωπον, πού ὅλα αὐτά τά δικαιολογεῖ καί ἀνάγει εἰς δόγμα. Ἐδῶ πάντοτε πρόκειται περί ἀποφασιστικοῦ καί κρισιμωτάτου διλλήματος καί ἐκλογῆς: ἤ ὁ Θεάνθρωπος ἤ ὁ ἄνθρωπος. (ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ, σελ.151)»!

Η Πατερική Ορθόδοξη Θεολογία (το τονίζω, η ορθόδοξη Θεολογία!) μαζί και η Ορθόδοξη Εκκλησία, έχουν δώσει με απόλυτη ακρίβεια, απαντήσεις, περί της ορθοδόξου και Θεολογικής Ανθρωπολογίας, πλήν ελαχίστων σύγχρονων ειδικών θεμάτων, βιοηθικής και βιοθεολογίας, τα οποία είναι σύγχρονα ζητήματα και στα οποία γίνονται ειδικές μελέτες, επιστημονικές ημερίδες κ.λπ. και Συνοδικές επιτροπές προς εξεύρεση εκκλησιολογικών λύσεων... για τα οποία θέματα, εάν ερευνήσουμε προσεκτικότερα τους σύγχρονους και παλαιούς Θεοφόρους Πατέρες μας, ίσως λάβουμεν εκ του φωτισμού τους τις απαντήσεις που ψάχνουμεν...! Αναφέρει ο κύριος Καθηγητής της Δογματικής και Συμβολικής, της Ορθοδόξου Εκκλησίας, κ. Δ. Τσελεγγίδης, στο μόλις πρόσφατο δογματολογικό εγχειρίδιό του: “Οι Ρωμαιοκαθολικοί(οι Παπικοί δηλαδή) δέν κάνουν λόγο γιά τή ζωοποιό καί ἄκτιστη σχέση τοῦ πρώτου ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, μέσω τῆς χαρισματικῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στή φύση τοῦ Ἀδάμ. Καί τοῦτο, γιατί ἀγνοούν τόν ἄκτιστο χαρακτῆρα τῆς Χάριτος τοῦ Ἀγίου Πνεύματος, πού δωρήθηκε μέ τή δημιουργία στό προγονικό ζεῦγος. Γι΄αὐτό, ἀκριβῶς, ἑρμήνευσαν τήν πτώση τοῦ Ἀδάμ δικαιϊκά καί ἠθικά, ἀπλῶς, δηλαδή, ὡς παράβαση μιᾶς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, χωρίς οὐσιαστικές συνέπειες στήν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου καί στή σχέση του μέ τόν Θεό... Αὐτονοήτως, ὁ ἄνθρωπος παρέμεινε μετά τήν πτώση του, φυσικῶς, ὑγιής... Οἱ ἀνθρωπολογικές αὐτές προϋποθέσεις κυοφόρησαν τόν ανθρωπισμό στόν Χριστιανικό Μεσαίωνα τῆς Δύσεως, ἀλλά καί στή συνέχεια καλλιέργησαν καί τροφοδότησαν τήν ἐκκοσμικευμένη αἰσιοδοξία τοῦ Δυτικοῦ Χριστιανικοῦ ἀνθρωπισμοῦ τῆς ἐποχῆς μας, ὁ ὁποῖος δέχεται ἀνεπιφύλακτα τή φυσική ἀρτιότητα τοῦ σύγχρονου ἐμπειρικοῦ ἀνθρώπου...(ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ, σελ.136-137).

-Πού να προλάβει όμως, η αντιπατερική και αιρετίζουσα ακαδημία του Βόλου, να ερευνήσει τους Θεηγόρους Πατέρες της Εκκλησίας;

-Πού να προλάβουν να ερευνήσουν, τα Πατερικά συγγράμματα,  όταν προσκαλούσιν τον Καθηγητή π. Ειρηναίο Δεληδήμο, για να μας μπολιάσει, με τα νάματα της ουμανιστικής και φυσιοκρατικής ανθρωπολογίας;!

-Ποία σχέση όμως, θα μπορεί να έχει, μία ορθόδοξη και Ακτιστόκτιστη Θεανθρωπολογία, μιάς και η ορθόδοξη Ανθρωπολογία, θα πρέπει να έχει σχέση, κυρίως με την Θεανθρωπολογία και τη Χριστολογία και όχι με την κοινή και γνωστή, εξάπαντος κτιστή, ανθρωπολογία των βιολόγων και γενετιστών, εκ των συγκεκριμένων δηλαδή κτιστών, θετικών επιστημών, π.χ. της φυσικής, της βιολογίας,  και της γενετικής κ.λπ.;!

Άγιε Δημητριάδος κ. Ιγνάτιε, μέρες που είναι, καλόν θα είναι, να μην μας προκαλείτε, διότι: ΔΕΝ καταγόμαστε απ΄τον πίθηκο και ούτε ενδιαφερόμαστε να συμπεριληφθούμεν στο γενεαλογικό του δέντρο, πολλώ δε μάλλον να συμπεριλάβουμεν, εντός της Ορθοδόξου και Θεολογικής Ανθρωπολογίας, εξάπαντος και Θεανθρωπολογίας(!), τις απλές ουμανιστικές ανθρωπολογίες της παπίζουσας και Λουθηροκαλβινίζουσας Δύσεως... διότι, άνευ της ορθόδοξου Θεολογίας και Χριστολογίας, δεν υφίσταται ορθόδοξη, Θεολογική Ανθρωπολογία!

Έτσι ενοούμεν θεολογικώς, καθότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, μαζί με την Θεόπνευστο Θεολογία Της, διαθέτει Τριαδολογία, Χριστολογία-Θεανθρωπολογία, Θεοτοκολογία, Αγιολογία, Εκκλησιολογία, Μυστηριολογία, Εικονολογία και Σωτηριολογία· είναι φύση ά-λογο, στα όρια του «θεολογικού παραλογισμού», να μη διαθέτει η Εκκλησία, αποσαφηνισμένη Θεολογική Ανθρωπολογία! Ερωτήματα δυσνόητα και δύσκολα, ασφαλέστατα και υπάρχουν, αλλά είναι όντως, καθώς και οντολογικώς, αναπάντητα; Ή μήπως, έχουνε σαφώς απαντηθεί και απλά εμείς, λόγω υπαρξιακού μπαζώματος, δεν εννοούμεν αλλ΄ούτε και κατανοούμεν τα όσα μελετούμεν και αναγιγνώσκουμεν;! Και να μην έχουν απαντηθεί όμως, όλα αυτά, τα σύγχρονα ανθρωπολογικά προβλήμα, όπως π.χ. τα βιο-θεολογικά θέματα, θα αναμένουμε από τους διανοητικούς θεολογούντας και θετικούς επιστήμονες να μας τα λύσουνε;(!!!)

-Αυτές είναι, οι προϋποθέσεις, του απλανώς θεολογείν και ανθρωπολογείν, εν τη Θεανθρώπινη Ορθόδοξη Εκκλησία Του;

-Και το Πνεύμα το Άγιο, σήμερα, καθώς και οι χαρισματούχοι της Εκκλησιαστικής κοινότητας, ποίο είναι το κατ΄εξοχήν διακόνημά τους, στο Θεανθρώπινο οργανισμό της Εκκλησίας;

Εξάπαντος ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς μας ξεκαθαρίζει: «Ἐντεῦθεν ὅλοι οἱ οὑμανισμοί, ὅλοι οἱ χομινισμοί, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, εἶναι εἰδωλολατρικῆς, πολυθεϊστικῆς προελεύσεως. Ὅλοι οἱ εὐρωπαϊκοί οὑμανισμοί, ἀπό τούς πρό τῆς Ἀναγεννήσεως, τῆς Ἀναγεννήσεως καί περαιτέρω, οἱ προτεσταντικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, κοινωνικοί, ἐπιστημονικοί, πολιτιστικοί καί πολιτικοί, ἐπεδίωκαν ἐν γνώσει ἤ ἐν ἀγνοίᾳ, καί ἀδιακόπως ἐπιδιώκουν, ἕνα πρᾶγμα: νά ἀντικαταστήσουν τήν πίστιν εἰς τόν Θεάνθρωπον μέ τήν πίστιν εἰς τόν ἀνθρωπον, νά ἀντικαταστήσουν τό Εὐαγγέλιον τοῦ Θεανθρώπου μέ τό εὐαγγέλιον κατ΄ἄνθρωπον... (ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ, σελ.150)»!

Άρα, το ζητούμενο, με τον αιρετίζοντα «Επίσκοπο» του Βόλου, καθώς και των όσων άλλων ομοφρόνων του, οι οποίοι συμφωνούν εξάπαντος, με την αθεο-θεολογία του, είναι:

-Εκφράζουν, μελετούν, βιώνουν ή όχι, την ορθόδοξη Πατερική Θεολογία, την ορθόδοξη Εκκλησιολογία και την ορθόδοξο Χριστολογία της Εκκλησίας; Θα  τολμούσαμεν άραγε, να ερωτούσαμεν, το συγκεκριμένο ερώτημα, εάν είχαμε σοβαρές ενδείξεις και αποδέιξεις για το αντίθετο;

-Μήπως οι Οικουμενιστές Επισκόποι, εκφράζουσιν και κηρύττουσιν: μίαν "πολυκλαδική θεολογία", ή και "μεταμοσχευματικοπνευμονική θεολογία", εξάπαντος κακόδοξη εκκλησιολογία;!

-Μία κακόδοξη εκκλησιολογία, όπως, π.χ. του ΠΣΕφτικου Οικουμενισμού, καθότι μας απέδειξε έναρθρα, τρανώς και απλανώς, η Ιερά Σύναξις των Κληρικών, Μοναχών και λαϊκών· τίκτει ή όχι, την ανάλογη κακόδοξη Χριστολογία, ή και  μίαν κακόδοξη Θεολογία, με μαθηματικο- θεο-λογική συνέπεια και  μίαν ανάλογη, κακόδοξη ανθρωπολογία;!

-Μήπως, έχουμεν παρεξηγήσει κάτι; Παρακαλούμεν διορθώστε μας!

Αναφέρονται εξίσου και μερικά άλλα λογίδια, απ΄τον ίδιο Σεβ. Μητροπολίτη: «ότι “ η Εκκλησία εξαρτάται από τον ιδρυτή της, τον Κύριο της Ιησού Χριστό και εμείς σήμερα έχουμε την ευθύνη να φέρουμε εις πέρας το έργο που μας ανέθεσαν οι πατέρες μας”...»!

-Είναι φανερόν όμως, πώς ο Θεάνθρωπος, μας άφησε διαδόχους και Επι-σκόπους στην Εκκλησία Του, άρα, υπάρχει ή όχι, κάποια σημαίνουσα-σημαντική υποχρέωση εκ των εις «τύπο και τόπο Χριστού»; Εάν τυχόν και κάποιος Επίσκοπος που έχει ευθύνη, αποδεικνύεται σε βάθως χρόνου, λυκοποιμήν και αλλοτριοεπίσκοπος, τι να συμβαίνει άγιε Δημητριάδος; Υπάρχουσιν ή όχι, ανευθυνουπεύθυνοι τσομπάνηδες που φλουφλουρίζουν ανέμελα και α-νόητα;

Αναφέρθηκε επίσης: «ο κ. Ιγνάτιος σημείωσε ότι, μέλημα της Εκκλησίας στις μέρες μας είναι «να συγκρατήσει την ενότητα και τη συνοχή της». Αναφέρθηκε στο, “όραμα της συγκλήσεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου των Ορθοδόξων Επισκόπων καθώς επίσης και την προσωπική εμπειρία του από “τη συμμετοχή στις προπαρασκευαστικές επιτροπές προετοιμασίας των κειμένων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου”. Τέλος, ανέφερε με σαφήνεια ότι: “Κανείς Επίσκοπος της Ορθοδοξίας, κανείς θεολόγος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, κανείς υπεύθυνος δε θα προδώσει ποτέ την Ορθοδοξία. Ίσα ίσα όλοι αγωνιζόμαστε με κόπο και πόνο να φέρουμε την μαρτυρία της Ορθοδοξίας στο σύγχρονο κόσμο”...»!

Πολύ ορθώς(!), εδήλωσε ο κ. Ιγνάτιος, ότι μέλημα της Εκκλησίας είναι να «συγκρατεί την ενότητα και την συνοχή Της»· έλα όμως που μερικά Εκκλησιαστικά πρόσωπα, και δή ρασοφόροι και Κληρικοί απάντων των βαθμίδων, προσπαθούν ως αφώτιστοι και πλανόμενοι να διασπάσουν, να αποσχίσουν και να πλανήσουν, την ενότητα της Εκκλησίας, διασπείρωντες κακοδοξίες και αιρέσεις π.χ. Οικουμενισμό, Παπισμό, Νεοορθοδοξία, Μασονισμό, Νεονικολαϊτισμό, Καζαντζακισμό, Σοδομισμό, Ωριγενισμό, Πιθηκισμό-Δαρβινισμό , Κοραησμό κ.λπ.!...

-Καμιά ιδέα, πώς να αντιμετωπιστούν όλοι αυτοί, έχει ο άγιος Δημητριάδος, ή αγρόν ηγόρασε;

Στο μεν συγκεκριμένο όραμα, μερικών α-νόητων Οικουμενιστών-Μασονιστών Πατριαρχών και λοιπών δήθεν Επισκόπων, περί της Πανορθοδόξου Συνόδου, εις μάτην εκοπίασαν οι κοπιώντες, μιας και τα Σλαβικά Πατριαρχεία συν αυτό της Αντιοχείας, θα ανατινάξουσιν, τις όποιες, κακόδοξες, αντιπατερικές και Οικουμενιστικές θέσεις και αποφάσεις ,των υπολοίπων, μιάς και είναι ήδη φανερόν με τις τελευταίες αποκαλύψεις, ότι έχουμε προσυνοδικά «δεδικασμένο»...!

Στο δε ρομαντικό: «“Κανείς Επίσκοπος της Ορθοδοξίας, κανείς θεολόγος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, κανείς υπεύθυνος δε θα προδώσει ποτέ την Ορθοδοξία...»· τα ακούμεν βερεσιέ!!!

-Μήπως, τα ίδια και απαράλακτα λεξίδια, δεν εδήλωνε στον Θεάνθρωπο μας, ο Απόστολος Πέτρος; Γιατί τότε τον πρόδωσε, μιάς και είχε τόση ισχυρά αυτοπεποίθηση; Ή και καλύτερα, άγιε Δημητριάδος· γιατί τότε 2.000 χρόνια Εκκλησιαστικής Ιστορίας, μελετά κανείς με αλγεινή έκπληξη, αβέρτα προδοσίες(!!!) εκ των Πατριαρχών, Επισκόπων, Πρεσβυτέρων, Μοναχών και θεολόγων;;;

Μιλάμε, ότι οι σημερινοί «Επίσκοποι», είναι κατ΄εξοχήν ανιστόρητοι τσομπαναραίοι, καθότι τώρα εξηγείται καλύτερον η αντικανονική στάση του, υπέρ της δημιουργίας, ενός αμειγώς τμήματος Ισλαμικών σπουδών, στο Θεολογικό τμήμα του ΑΠΘ... λές και η Θεσσαλονίκη μας, δεν διαθέτει κυρίαρχο Επίσκοπο;! Σκεφθείτε αδελφοί και πατέρες, να γινόταν Αρχιεπίκοπος ή και Πατριάρχης, τι και πόσα άλλα πράγματα, θα αποδομούσεν, ο συγκεκριμένος Ποιμήν! Ο Θεός να μας φυλάει, όντως!

-Όχι μόνον «αθεολόγητοι και αδιάβαστοι», πατέρα Άγγελε Αγγελακόπουλε· αλλά είναι και ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ!!!

Στην προσωπική σας περίπτωση άγιε Δέσποτα, κ. Ιγνάτιε, να σας συστίσει ο γράφων, να μελετήσετε, όχι το ιερόν Ευαγγέλιο, αλλ΄ούτε κάν τους αγίους Πατέρες, μιάς και σωρηδόν ακατάπαυστα, τους διαστρέφετε! Μελετήστε σας παρακαλούμεν, εξ΄αρχής και απλά, κανέναν τόμο Εκκλησιαστικής Ιστορίας, ίσως να συνειδητοποιήσετε, καλύτερον και ευκολότερον, ποία είναι, η διαχρονική και ιστορική, Εκκλησιαστική μας πραγματικότητα!

Εν  κατακλείδι, συνοπτικά και απλανώς μας υπερτονίζει, ο σύγχρονος Οικουμενικός και άγιος Θεοφόρος Πατήρ της Εκκλησίας, ότι: «Οὐχί συμμόρφωσις τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ πρός τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς, ἀλλά συμμόρφωσις καί προσαρμογή τοῦ πνεύματος τῆς ἐποχῆς πρός τό πνεῦμα τῆς αἰωνιότητος τοῦ Χριστοῦ, τῆς θεανθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ· αὐτό εἶναι ἡ μοναδική ἀληθινή ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν κόσμον, Ἐκκλησίας Ἀποστολικῆς καί Ὀρθοδόξου. Μόνον οὕτως ἡ Ἐκκλησία θά δυνηθῇ νά διαφυλάξῃ τήν ζωοποιοῦσαν καί ἀναντικατάστατον Προσωπικότητα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, αὐτήν δηλ. ταύτην τήν μεγίστην ἀξίαν εἰς ὅλους τούς κόσμους, τούς ὁρατούς καί τούς ἀοράτους, καί τούς μέλλοντας. Διότι Αὐτός εἶναι ἡ ὑπερτάτη ἀξία καί τό ἀλάθητον μέτρον τῶν  πάντων.(Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ, σελ.132)»!

Το επιλογικό ερώτημά μας, συγκριτικά, με τις απλανείς θέσεις του αγίου Πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς, μαζί με τα διαχρονικά λεχθέντα και πραχθέντα του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, μας προβληματίζει ισχυρώς· είναι ή όχι, ένας εκ των Οικουμενιστών και φιλοπαπικών Επισκόπων; Κι άν η απάντηση είναι καταφατική, το ποίμνιό του είναι ενημερωμένο και υποψιασμένο;

Π.Π.Ν.

ΠΗΓΗ: http://apologitikaa.blogspot.com/2015/03/blog-post_42.html#

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

visit counter

«Ιδών δε την πίστιν αυτών είπε τω παραλυτικώ: Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου…» (Μάρκ. 2, 5) α. Η Β΄ Κυριακή Νηστειών αποτελεί ως γνωστόν συνέχεια της προηγουμένης, της Κυριακής της Ορθοδοξίας. Η  Εκκλησία μας έθεσε, κατ’ αυτήν, ως τρόπον τινά δεύτερη Κυριακή της Ορθοδοξίας,  να εορτάζεται ο μεγάλος Πατέρας και Διδάσκαλός της άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος συνόψισε σύνολη την Πατερική Παράδοση την προ αυτού και φανέρωσε με δύναμη την ορθόδοξη πίστη, όταν αυτή αμφισβητήθηκε από Δυτικούς χριστιανούς, ιδίως δε τον Βαρλαάμ. Η συμβολή του αγίου Παλαμά έγκειτο κυρίως στην προβολή της αλήθειας ότι ο Θεός μας είναι ουσία και (άκτιστη) ενέργεια, απρόσιτος και προσιτός, μακριά μας και πολύ κοντινός μας, συνεπώς δημιουργεί τις συνθήκες πραγματικής και όχι φανταστικής σωτηρίας μας. Η σωτηρία μας μάλιστα σχετίστηκε με την κατεξοχήν ενέργεια του Θεού, τον ερχομό Του στον κόσμο ως ανθρώπου εν προσώπω Ιησού Χριστού, με τον οποίο απαλλάσσει τον κόσμο από την αμαρτία και τις συνέπειές της τη φθορά και τον θάνατο και τον ενώνει με τον Ίδιο. Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα δείχνει ακριβώς το πώς ο Χριστός θεραπεύει τον άνθρωπο και ψυχικά (άφεση αμαρτιών) και σωματικά (υγεία). β. 1. Θα πρέπει να θυμηθούμε καταρχάς ότι η αμαρτία δεν συνιστά μία απλή παράβαση ή μία παρέκκλιση από κάποιον κανόνα, δεν πρόκειται δηλαδή για κάτι δευτερεύον. Αποτελεί την επανάσταση του ανθρώπου κατά του ίδιου του Θεού: της πηγής της ζωής του, η οποία ως αποτέλεσμα φέρει τη διαστροφή του ανθρώπου, την εισαγωγή του θανάτου με όλα τα παρεπόμενα της φθοράς στη ζωή του, την ανώμαλη και παρά φύσιν πορεία του έκτοτε μέσα στον κόσμο. «Διά της αμαρτίας ο θάνατος» σημειώνει ο λόγος του Θεού. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να «παίζει» κανείς με την αμαρτία, της οποίας την τραγικότητα περιγράφει μεταξύ άλλων η ιστορία του αδελφοκτόνου Κάιν στην Παλαιά Διαθήκη: στιγματίζεται καίρια ώστε να μην ησυχάζει όπου κι αν σταθεί, και ο απόστολος Παύλος στο έβδομο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής: «ποιος θα με σώσει από τον θάνατο της αμαρτίας;» 2. Ο Χριστός λοιπόν, ο ενανθρωπήσας Θεός μας, ήλθε για να μας επαναφέρει στον δρόμο του Θεού, γινόμενος ο Ίδιος «δρόμος» και αίροντας και καθαρίζοντας την ανθρώπινη φύση και την αμαρτία του κόσμου. Είναι ο μόνος ως Θεός που μπορεί να συγχωρήσει και να διαγράψει τις αμαρτίες, γι’ αυτό και καθένας που προσεγγίζει τον Χριστό (και τότε που ήλθε και μετέπειτα έως της συντελείας του αιώνος) λαμβάνει την άφεση των αμαρτιών του, αναπαύεται και παρηγορείται πραγματικά και ουσιαστικά. «Ίνα δε ειδήτε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει την εξουσίαν επί της γης αφιέναι αμαρτίας». Κι αυτή η άφεση προσφέρεται βεβαίως δυνάμει όλης της ζωής Του, ιδίως όμως της Σταυρικής Θυσίας Του, κάτι που συνεχίζεται αενάως μέσα στο Σώμα Του την Εκκλησία εν Πνεύματι Αγίω και δη μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.   3. Όμως, ενώ δόθηκε η συγνώμη και η άφεση και επήλθε η πλήρης αποκατάσταση (ας δούμε την παραβολή του ασώτου), δεν εισπράττεται αυτή από τον κάθε άνθρωπο, διότι πρέπει και ο ίδιος να ανταποκριθεί. Η προσφορά υπάρχει, η αποδοχή χωλαίνει. Κι η ανταπόκριση του ανθρώπου είναι η πίστη του. Η πίστη αποτελεί στην ουσία το άνοιγμα της καρδιάς στον Θεό – ανταπόκριση στου Θεού το άνοιγμα -, η συγκατάθεση του ανθρώπου προκειμένου να δεχθεί τις δωρεές της αφέσεως. Χωρίς την πίστη αυτή η χάρη του Θεού παραμένει ανενέργητη.   4. Στο σημερινό Ευαγγέλιο όμως τονίζεται και κάτι άλλο πέραν της πίστεως του ανθρώπου: η δύναμη της κοινής πίστεως. «Ιδών την πίστιν αυτών» σημειώνει ο Ευαγγελιστής για τον Κύριο, είδε την πίστη και του παραλυτικού αλλά και των φίλων του. Και πρέπει εδώ να εννοήσουμε τη δύναμη της Εκκλησίας. Όχι μόνο η ατομική θα λέγαμε πίστη, αλλ’ η κοινή, η εκκλησιαστική, είναι ό,τι κατεξοχήν επισύρει την ενέργεια της χάρης του Θεού. Κι αυτό θα πει: ένα πρόβλημα, όσο μεγάλο κι αν είναι, μπορεί να ξεπεραστεί με την πίστη βεβαίως του ανθρώπου στον Χριστό, κυρίως όμως όταν γίνει από ατομικό κοινό πρόβλημα, όταν λειτουργήσει η εκκλησιαστική συνείδηση. Ας θυμηθούμε: - οι απόστολοι καλούσαν τους Χριστιανούς να προσεύχονται στην Εκκλησία για τα προβλήματά τους, κοινά ή ατομικά. - Ο απόστολος Πέτρος όταν συνελήφθη για τη δράση του και φυλακίστηκε, απελευθερώθηκε μετά από σεισμό μάλιστα, γιατί γινόταν εκτενής δέηση προς τον Θεό υπέρ αυτού από το εκκλησιαστικό σώμα.   – Ο απόστολος Ιάκωβος γράφει για την προσευχή της Εκκλησίας σε αρρώστους, μιλώντας για το ευχέλαιο, προσευχή που μπορεί να σώσει από την αρρώστια. «Και η ευχή της πίστεως (της Εκκλησίας δηλαδή) σώσει τον κάμνοντα (τον άρρωστο)».       – Η προτροπή των αποστόλων να προσεύχεται ο ένας για τον άλλον, προκειμένου να γιατρευόμαστε και ψυχικά και σωματικά. «Εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε». γ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι το οικονομικό του πρόβλημα ούτε ακόμη και το όποιο πρόβλημα υγείας μπορεί να έχει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα γιατί έχει αιώνιο αντίκτυπο είναι η αμαρτία, όταν βεβαίως ο άνθρωπος δεν μετανοεί. Η διέξοδος είναι μονόδρομος: η στροφή εν μετανοία στον Χριστό, η ένταξη στον εκκλησιαστικό ρυθμό ζωής που είναι ρυθμός μετανοίας. Σ’ αυτόν τον ρυθμό που στρέφει τον άνθρωπο εν προσευχή στον Κύριο και εν αγάπη στον συνάνθρωπο βρίσκεται και η μεγαλύτερη δύναμη, γιατί ενεργοποιεί την παντοδύναμη χάρη του Θεού. Είναι πολύ ωραίο αυτό που κάνουν ήδη πολλοί εν Χριστώ αδελφοί: όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα κινητοποιούν και άλλους. Το λένε στους ιερείς, στα μοναστήρια, σε άλλους πιστούς. Προκαλούμε με τον τρόπο αυτόν πιο έντονα τον Χριστό για να εκφράσει τη δεδομένη έτσι κι αλλιώς απέναντί μας αγάπη Του. Αυτό δεν κάνουμε άλλωστε και με τους αγίους μας, ιδίως με την Παναγία μας; Τους παρακαλούμε να μεσιτεύσουν για εμάς στον Κύριο. Το παράδειγμα του παραλύτου σήμερα που η πίστη του αλλά και η πίστη των φίλων του έφεραν το ποθούμενο γι’ αυτόν αποτελεί σήμα καθοδηγητικό. πηγη.ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

visit counter

Αρχική σελίδα \ Θεματικές κατηγορίες \ Εκκλησία \ Ορθοδοξία \ Ποια είναι η διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών Ποια είναι η διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου εκ του βιβλίου Πατερική Θεολογία Νομίζω την βασική διαφορά μπορούμε να την κατανοήσωμε, αν πάρωμε για παράδειγμα την Ιατρική επιστήμη. Εκεί έχομε τους γιατρούς που ανήκουν στον Ιατρικό Σύλλογο. Αν δεν είναι κάποιος γιατρός μέλος του Ιατρικού Συλλόγου, δεν μπορεί να εξασκήση το επάγγελμα του γιατρού. Για να είναι ένας γιατρός νόμιμος, πρέπει όχι μόνο να είναι απόφοιτος μιας ανεγνωρισμένης Ιατρικής Σχολής, αλλά και μέλος του Ιατρικού Συλλόγου. Τα ίδια ισχύουν και για τους δικηγόρους. Στις επιστήμες αυτές υπάρχει μία συνεχής δοκιμασία· διότι, αν παρεκτραπή κάποιος, ως προς την ορθή εξάσκηση του επαγγέλματός του, τότε δικάζεται από το αρμόδιο όργανο του επαγγελματικού Συλλόγου στον οποίο ανήκει και αποβάλλεται του επαγγελματικού Σώματος. Το ίδιο όμως συμβαίνει και στην Εκκλησία. Η αντίστοιχη διαδικασία μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας, η αποβολή δηλαδή ή αποκοπή κάποιου μέλους Της, ονομάζεται αφορισμός· προκειμένου δε περί εκκλησιαστικού αξιώματος, καθαίρεσις. Έτσι οι αιρετικοί αφορίζονται από το Σώμα της Εκκλησίας. Όπως στον ιατρικό χώρο σε έναν κομπογιαννίτη (ψευτογιατρό) δεν είναι δυνατόν να του επιτραπή να θεραπεύη, έτσι και στην Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να επιτραπή σε έναν αιρετικό να θεραπεύη τις ψυχές των ανθρώπων. Διότι, επειδή είναι αιρετικός δεν γνωρίζει, δεν μπορεί να θεραπεύη. Οπότε, όπως δεν είναι δυνατόν να γίνη ποτέ ένωση μεταξύ κάποιου Συλλόγου κομπογιαννιτών γιατρών και του Ιατρικού Συλλόγου, έτσι δεν είναι ποτέ δυνατόν να γίνη ένωσις μεταξύ των Ορθοδόξων και των αιρετικών. Ένας πραγματικός γιατρός δεν είναι εκείνος που απλώς διαβάζει πολλά ιατρικά βιβλία, αλλά εκείνος που έχει μεν αποφοιτήσει από την Ιατρική Σχολή ενός Πανεπιστημίου, συγχρόνως όμως έχει μαθητεύσει για ένα σημαντικό διάστημα κοντά σε έναν πεπειραμένο καθηγητή αποδεδειγμένης ικανότητος να θεραπεύη αρρώστους. Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου, Καθηγητού Πανεπιστημίου από το βιβλίο «Πατερική Θεολογία»