Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς: Ευθύνεται η Εκκλησία για Αντισημιτισμό;

visit counter

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 20η  Απριλίου 2015.

ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ;

 Ο ρατσισμός, σε όλες τους τις εκφάνσεις, αποτελεί σήμερα ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα. Οι όντως δύσκολες οικονομικές και άλλες συνθήκες, σε παγκόσμιο επίπεδο, ευνοούν την ανάδυση τέτοιων φαινομένων. Μια έκφανση του ρατσισμού είναι και ο αντισημιτισμός. Το εκπεφρασμένο με φράσεις και πράξεις μίσος κατά του εβραϊκού λαού, το οποίο εμφανίζεται, σύμφωνα με την ιστορία, ήδη στην προ Χριστού εποχή και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο δημοσίευμα του κ. Δημήτρη Ψαρρά, στην εφημερίδα «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ» (φύλλο: 30-3-2015), με τίτλο: «Πολλοί Εβραίοι αισθάνονται ταραγμένοι σήμερα από τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη». Ο συντάκτης στο δημοσίευμά του σχολιάζει μια έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σχετικά με τον αντισημιτισμό, η οποία παρουσιάστηκε στη βρετανική πρεσβευτική κατοικία στην Αθήνα υπό την αιγίδα της βρετανικής προεδρίας της Διεθνούς Συμμαχίας για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος (IHRA). Στην εκδήλωση αυτή κεντρικός ομιλητής ήταν ο Βρετανός αναλυτής κ. Τζόναθαν Μπόιντ, του οποίου στη συνέχεια παραθέτει θέσεις και απόψεις πάνω στο εν λόγω θέμα.

Ο κ. Μπόιντ, αφού προηγουμένως έδωσε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία γύρω το φαινόμενο του αντισημιτισμού στην Ευρώπη, στη συνέχεια, τελειώνοντας τη συνέντευξή του, είπε και τα εξής: «Τα φαινόμενα αντισημιτισμού δεν φαίνεται ότι θα εξαλειφτούν ποτέ. […] οι Εβραίοι έχουν συχνά παρουσιαστεί ως αουτσάιντερ, και δυστυχώς, μεγάλο μέρος αυτής της αντιπάθειας πηγάζει από τον τρόπο που παραδοσιακά τους έβλεπε η Εκκλησία. Μέχρι πολύ πρόσφατα, σε ένα μεγάλο μέρος της χριστιανικής παράδοσης, οι Εβραίοι δυσφημίζονταν ως δολοφόνοι του Χριστού, ως μια διεφθαρμένη δαιμονική παρουσία που τυφλά διατηρεί τις δικές της αρχαϊκές παραδόσεις, παρόλο που η διαθήκη του Θεού με τους Εβραίους έχει από καιρό αντικατασταθεί από τη νέα διαθήκη του Θεού -ή αλλιώς την Καινή Διαθήκη- με τους χριστιανούς. Αυτές είναι όλες φρικτές ιδέες, αλλά έχουν χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για να θυματοποιήσουν ποικιλοτρόπως, στιγματίσουν, παρενοχλήσουν, «χτυπήσουν», απομακρύνουν και σφαγιάσουν τους Εβραίους για αιώνες».

Επειδή, προφανώς, ο κ. Μπόιντ δεν έδωσε τις σωστές διαστάσεις στις αιτίες που εξέθρεψαν τον αντισημιτισμό, εμπλέκοντας την Εκκλησία σε αυτή τη διαδικασία, θεωρούμε ότι πρέπει να δώσουμε ορισμένες διευκρινήσεις επί των δηλώσεών του.

Τις βαθύτερες αιτίες του αντισημιτισμού, όπως και κάθε άλλης μορφής ρατσισμού, θα πρέπει να αναζητήσουμε όχι στην Εκκλησία, αλλά στην ίδια την πεπτωκυΐα και στα πάθη υποδουλωμένη ανθρώπινη φύση, η οποία αδυνατεί να  αγαπήσει τον πλησίον του γνήσια και έμπρακτα. Ο ανθρώπινος εγωισμός, όταν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο, δημιουργεί, με την σειρά του, ιδεολογικές, φυλετικές, εθνικιστικές,ή θρησκευτικές προκαταλήψεις, που μπορεί να πάρουν την μορφή μίσους και αποστροφής απέναντι σε άλλους λαούς, ή να γεννήσουν την επιθυμία επιβολής και εκμεταλλεύσεως αυτών. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η αποικιοκρατία και η οικονομική εκμετάλλευση των χωρών του τρίτου κόσμου, (Αφρική, Ασία), κατά τους τελευταίους πέντε αιώνες από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, η οποία υπήρξε  καρπός ρατσιστικών αντιλήψεων των λαών των χωρών αυτών. Γενικότερα μπορούμε να πούμε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, το ιδεολογικό υπόβαθρο των πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των λαών και των εθνών είναι ρατσιστικές αντιλήψεις και εθνικιστικές προκαταλήψεις.

Ειδικότερα εις ό, τι αφορά τον εβραϊκό λαό παρατηρούμε, ότι από αρχαιοτάτων χρόνων βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τους γειτονικούς λαούς που τον περιβάλλουν. Πρώτοι οι Ασσύριοι το 722 π. Χ. κατέλυσαν το βασίλειο του Ισραήλ και στην συνέχεια οι Βαβυλώνιοι το 587 π. Χ., αφού κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ ολοσχερώς, οδήγησαν τους αιχμαλώτους Ιουδαίους σε εξορία στη Βαβυλώνα. Αργότερα οι Έλληνες κατά την ελληνιστική περίοδο υπό τον Αντιόχο τον Επιφανή(215-164 π. Χ.), εξαπέλυσαν σκληρότατο διωγμό εναντίον των Εβραίων, που έφθασε μέχρι βεβηλώσεως του ναού της Ιερουσαλήμ, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα να εκδηλωθούν στη συνέχεια οι ηρωϊκοί αγώνες των Μακκαβαίων για την απελευθέρωση του έθνους των. Κατά την περίοδο της κυριαρχίας των Ρωμαίων μνημονεύουμε την μαζική απέλαση των Ιουδαίων από την Ρώμη επί Κλαυδίου Καίσαρος και την εκ νέου ολοσχερή καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τα στρατεύματα του Τίτου το 70 μ. Χ. Τέλος αναφέρουμε τη συστηματική εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων από την ναζιστική Γερμανία κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε είδε με «αντιπάθεια» τους Εβραίους, όπως ισχυρίζεται ο κ. Μπόιντ. Την αντιπάθεια θα πρέπει να την αναζητήσει από την πλευρά των Εβραίων και όχι από την πλευρά της Εκκλησίας. Οι Εβραίοι και πιο συγκεκριμένα η θρησκευτική ηγεσία του Ισραήλ, ήταν εκείνη που «αντιπάθησε» τον Χριστό και όχι απλώς τον «αντιπάθησε», αλλά τον μίσησε με θανάσιμο μίσος, μέχρις ότου τελικά τον οδήγησε σε σταυρικό θάνατο, καθ’ όν χρόνον Εκείνος δεν έπαυε επί τριετία να ευεργετεί τον λαό των Εβραίων με μια πληθώρα θαυμάτων, μοναδικών στο είδος τους, που απεδείκνυαν την μεσσιανική του ιδιότητα. Αλλά και όταν τον κάρφωναν πάνω στο σταυρό και τότε ακόμη Εκείνος έδειξε σ’ αυτούς τον ανεξάντλητο πλούτο της αγάπης και της ανεξικακίας του: «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ.23,34). Το παράδειγμα της ανεξικακίας και της αγάπης του Κυρίου ακολούθησε κατόπιν και η Εκκλησία. Οι απόστολοι ουδέποτε καλλιέργησαν μεταξύ των μελών της Εκκλησίας μίσος κατά των Εβραίων. Αντίθετα μάλιστα θεώρησαν χρέος τους να κηρύξουν το ευαγγέλιο και να καλέσουν σε μετάνοια πρώτα τους Εβραίους και αργότερα, μετά από μερικά χρόνια, (γύρω στο 39 μ. Χ.)  και τους εθνικούς, με πρώτο τον Κορνήλιο τον εκατόνταρχο. Τι θα έλεγε ο κ. Μπόιντ αν ζούσε την εποχή των αποστόλων και έβλεπε την παράδοξη αυτή τακτική των αποστόλων, να κηρύττουν δηλαδή τα έξι πρώτα χρόνια της ιεραποστολικής δράσεώς των αποκλειστικά μόνο στους Εβραίους και όχι ταυτόχρονα και στους εθνικούς και τους έκρινε με τα δικά του κριτήρια; Άραγε θα τους χαρακτήριζε ως σημίτες - ρατσιστές; Όταν αργότερα εκδηλώθηκε ο πρώτος μεγάλος διωγμός των Εβραίων εναντίον της Εκκλησίας, (βλ. Πράξεις 8^ο κεφ.), μετά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου, με αποτέλεσμα να διασκορπιστούν οι χριστιανοί από την Ιερουσαλήμ σ’ όλη την Παλαιστίνη και τότε ακόμη η Εκκλησία έδειξε μακρόθυμη στάση ανεξικακίας και αγάπης απέναντι στους απειθούντες και βλασφημούντες Ιουδαίους. Εξακολουθούσε να κηρύττει το Ευαγγέλιο τόσο προς τους Εβραίους, όσο και προς τους Εθνικούς. Ο απόστολος Παύλος σ’ όποια πόλη πήγαινε, θεωρούσε χρέος του να κηρύξει το ευαγγέλιο πρώτα στους Εβραίους, (στις εβραϊκές συναγωγές) και κατόπιν στους εθνικούς. Στην προς Ρωμαίους επιστολή του εκφράζεται με τέτοια αγάπη, αλλά ταυτόχρονα και με τόσο μεγάλη λύπη και οδύνη για τους συμπατριώτες του Εβραίους, ώστε θα προτιμούσε αυτός να χωρισθεί για πάντα από τον Χριστό, αρκεί να σωθούν οι συμπατριώτες του:  «λύπη μοι εστί μεγάλη και αδιάλειπτος οδύνη τη καρδία μου. Ηυχόμην γαρ αυτός εγώ ανάθεμα είναι από του Χριστού υπέρ των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα» (9,2-3). Επίσης στην προς Εβραίους Επιστολή του, εξαίρει το ρόλο και τη διακονία του παλαιού Ισραήλ για την πραγματοποίηση της εν Χριστώ σωτηρίας και προφητεύει, ότι στα έσχατα «πας Ισραήλ σωθήσεται» (Ρωμ.11,26). Παραθέτουμε μερικές ακόμη χαρακτηριστικές περιπτώσεις από την ιστορία της Εκκλησίας: Στην περίφημη Βασιλειάδα του Μ. Βασιλείου έβρισκαν καταφύγιο και βοήθεια όχι μόνο χριστιανοί, αλλά και Ιουδαίοι, όπως και ειδωλολάτρες.  Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι «χριστιανοί» της Ευρώπης και φυσικά ο Ναζισμός έστελνε στα φονικά κρεμαντόρια τους Εβραίους της Ευρώπης, η Εκκλησία στην Ελλάδα τους έκρυβε. Ηρωικοί Επίσκοποι, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Δαμασκηνός, οΜητροπολίτης Ζακύνθου κυρός Χρυσόστομος, εκατοντάδες κληρικοί, μοναχοί και απλοί πιστοί έκρυβαν με κίνδυνο της ζωής τους Έλληνες Εβραίους. Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός εξέδιδε χιλιάδες πλαστές ταυτότητες, παρουσιάζοντας πολλούς καταδιωκόμενους Εβραίους ως Ορθοδόξους Χριστιανούς! Δεν είναι τυχαίο ότι οι εν Έλλάδι Εβραίοι αναγνωρίζουν αυτή την υπέρτατη προσφορά της Εκκλησίας μας και τιμούν κάθε χρόνο τους αείμνηστους Ιεράρχες της ως «Δικαίους των Εθνών».Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλες πολλές παρόμοιες μαρτυρίες, ωστόσο περιοριζόμαστε σ’ αυτές για να μη μακρύνουμε πολύ τον λόγο.

Επίσης ο ισχυρισμός του ότι «οι Εβραίοι δυσφημίζονταν ως δολοφόνοι του Χριστού, ως μια διεφθαρμένη δαιμονική παρουσία που τυφλά διατηρεί τις δικές της αρχαϊκές παραδόσεις», δεν αποδίδει την αλήθεια των πραγμάτων με αποτέλεσμα να φθάνει στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι «αυτές είναι όλες φρικτές ιδέες» και επομένως, κατά την άποψή του, απορριπτέες. Το ότι οι Εβραίοι εφόνευσαν τον Χριστό, με πρωταγωνιστές τους θρησκευτικούς ηγέτες του λαού, δεν αποτελεί δυσφήμιση, ούτε συκοφαντία, αλλά μια αναντίρρητη ιστορική αλήθεια. Μια απλή ματιά στα ευαγγελικά κείμενα αποδεικνύει τετραγωνικά του λόγου το αληθές. Παραθέτουμε δύο μόνον βιβλικές μαρτυρίες από τις πολλές, αντιπροσωπευτικώς: «Ην δε παρασκευή του πάσχα, ώρα δε ωσεί έκτη και λέγει τοις Ιουδαίοις, ίδε ο βασιλεύς υμών. Οι δε εκραύγασαν, άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιω.19,14-15). «Τούτον (τον Ιησούν) τη ωρισμένη βουλή και προγνώσει του Θεού έκδοτον λαβόντες, δια χειρών ανόμων προσπήξαντες ανείλετε» (Πραξ.2,23). Εάν ο Βρετανός αναλυτής πιστεύει, ότι τα ευαγγελικά κείμενα δεν αποδίδουν την αλήθεια, ας το αποδείξει. Αν όμως δεν μπορεί να αποδείξει, ως ιστορικώς αναξιόπιστα τα ευαγγελικά κείμενα, τότε οφείλει να δει κατάματα την αλήθεια και να την παραδεχθεί. Να παραδεχθεί δηλαδή και να ομολογήσει, ότι ο λαός αυτός διέπραξε την μεγαλύτερη αμαρτία όλων των αιώνων και όλων των εποχών στην ιστορία της ανθρωπότητος. Και να μη προσπαθεί πονηρά, να παρουσιάσει την μεγίστη ευθύνη των Εβραίων για το φοβερό αυτό έγκλημα, ως μια άδικη συκοφαντική  δυσφήμιση και ως μια «φρικτή ιδέα», που οφείλει να απορριφθεί. Εξ ίσου αληθές επίσης είναι το γεγονός, ότι ο Θεός απέρριψε και εγκατέλειψε τον λαό αυτό εξ’ αιτίας της απιστίας του να αποδεχθεί τον Χριστό ως τον προαναγγελθέντα και αναμενόμενο από τους προφήτες Μεσσία και ιδίως μετά το φοβερό έγκλημα, που διέπραξε,να σταυρώσει τον Χριστό: «Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ, η αποκτέννουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν! ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε. ιδού αφίεταιυμίν ο οίκος υμών έρημος»(Ματθ.23,37-38). Ο Θεός δεν δίστασε να απορρίψει τον λαό Του και να αποσύρει την Χάρη Του από αυτόν, (εκτός βέβαια από το κατ’ εκλογήν λήμμα, που ήταν όλοι όσοι επίστευσαν σ’ Αυτόν), παρ’ όλο που μέχρι τότε και καθ’ όλη την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης ήταν ο εκλεκτός Του λαός: «και εμπεριπατήσω εν υμίν και έσομαι υμών Θεός, και υμείς έσεσθέμοι λαός» (Λευϊτ.26,12). «Και έσται η κατασκήνωσίς μου εν αυτοίς, και έσομαι αυτοίς Θεός, και αυτοί μου έσονται λαός»(Ιεζεκ.37,27). Τι λοιπόν; Με βάση την παρά πάνω εκλογή θα κατηγορήσουμε τον Θεό ως σημίτη -ρατσιστή; Άπαγε της βλασφημίας. Βέβαια αν σκεπτόμασταν με την λογική του κ. Μπόιντ, σε τέτοιο συμπέρασμα θα καταλήγαμε. Ο Θεός ούτε όταν εξέλεξε τους Εβραίους ως τον εκλεκτό Του λαό ήταν σημίτης - ρατσιστής, ούτε όταν τον απέρριψε έγινε αντισημίτης, αλλά όλες του οι ενέργειες και στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης και σ’ αυτήν της Καινής υπήρξαν θεοπρεπείς και κατά πάντα δίκαιες. Έχουμε ανάγκη θείου φωτισμού, διότι χωρίς αυτόν αδυνατούμε να εισχωρήσουμε και να κατανοήσουμε με την εμπαθή ανθρώπινη λογική μας τις θεοπρεπείς αυτές ενέργειες  και να δούμε την εκλογή του εβραϊκού λαού μέσα στο σχέδιο της οικονομίας του Θεού για την σωτηρία όλης της ανθρωπότητος και όχι μόνον ενός λαού. Διότι όπως λέγει ο προφήτης, ή μάλλον ο ίδιος ο Θεός διά του προφήτου: «ου γαρ εισίν αι βουλαί μου ώσπερ αι βουλαί υμών, ουδ’  ώσπερ αι οδοί υμών αι οδοί μου, λέγει Κύριος.  Αλλ’  ως απέχει ο ουρανός από της γης, ούτως απέχει η οδός μου από των οδών υμών και τα διανοήματα υμών από της διανοίας μου» (Ησ.55,8-9).

  Πέραν αυτών ο κ. Μπόιντ, αν ήθελε να είναι δίκαιος και αντικειμενικός απέναντι στην ιστορία, θα έπρεπε να παρουσιάσει και την άλλη πλευρά του θέματος. Να παρουσιάσει δηλαδή παράλληλα και τα φρικτά ταλμουδικά κείμενα, που ανασταυρώνουν τον Χριστό, τα οποία δεν είναι μόνον συκοφαντικά κατά του Κυρίου μας, της Εκκλησίας και των χριστιανών κείμενα, αλλά και άκρως ρατσιστικά. Να μας αναλύσει ο κ. Μπόιντ την δυσώνυμη Καμπάλα, που διδάσκεται στα Πανεπιστήμια του Ισραήλ. Να κάνει επίσης λόγο για τον εθνικισμό και ρατσισμό, ο οποίος καλλιεργήθηκε επί 20 και πλέον αιώνες μέχρι σήμερα, μέσα στους κόλπους του Διεθνούς Σιωνισμού, τον οποίον ο τότε αδέσμευτος Ο.Η.Ε. καταδίκασε το 1985 ως όντως ρατσισμό. 

  Τελειώνοντας την αναφορά μας αυτή και με βάση όσα αναφέραμε παρά πάνω, θέλουμε να τονίσουμε και πάλι, ότι η Εκκλησία ουδέποτε εγκλωβίστηκε και παγιδεύτηκε σε ρατσιστικά, ή αντιρατσιστικά, σε σημιτικά, ή αντισημιτικά σύνδρομα. Τέτοιου είδους καταστάσεις που τροφοδοτούν έχθρες, αντιπάθειες και πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων και των λαών αποτελούν γνωρίσματα του παλαιού ανθρώπου, του μακράν της Εκκλησίας ευρισκομένου κόσμου. Αντίθετα η Εκκλησία καλλιέργησε στους κόλπους της την ανιδιοτελή αγάπη προς τον πλησίον ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, ή εθνικής καταγωγής, σύμφωνα με τον λόγο του αποστόλου Παύλου: «ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ.3,11). Αυτά για του λόγου το αληθές!        

Εκ του Γραφείου επί τω Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Μεταπατερικὴ ἀμφισβήτηση τοῦ λόγου τοῦ Πατρο-Κοσμᾶ «Τὸν Πάπα νὰ καταράσθε»!

visit counter

Ἀπάντηση σέ ἄρθρο τοῦ Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου π. Γεωργίου Τσέτση

Πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, 

ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς

Οἱ Οἰκουμενιστές ἐνοχλοῦνται ἀπό τήν ρήση τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ: «Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε»! Βλέποντας, ἄλλωστε, τὴν καθολική, σταθερὴ καὶ ἀδιάκοπη πίστη τῶν Ὀρθοδόξων ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση, ὅτι ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Φωτίου μέχρι σήμερα, ἐπὶ 1200 χρόνια, καταδικάζουν τὸν παπισμὸ ὡς αἵρεση, ἐφηύραν καινούργια αἵρεση, μέσα στά πλαίσια τῆς παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τὴν μεταπατερικὴ καί μετακανονική αἵρεση τοῦ Φαναρίου καί τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου, ἡ ὁποία παραμερίζει καί καταργεῖ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καί τούς Ἱερούς Κανόνες, ὡς ἀνεπίκαιρους, ξεπερασμένους καί παρωχημένους, μαζὶ καὶ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Τοὺς εἶναι ἐμπόδιο στὰ συγκρητιστικά, μασονοεβραϊκά, οἰκουμενιστικά καί νεοεποχίτικα σχέδιά τους.

Στήν χορεία τῶν μεταπατερικῶν ἀμφισβητιῶν τῆς ρήσεως τοῦ πατρο-Κοσμᾶ, ἐκτός ἀπό τούς κ. Ἰωάννη Μενοῦνο, παν. ἀρχιμ. Εἰρηναῖο Δεληδήμο καί Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκτάριο, πού προηγήθηκαν, προστέθηκε πρόσφατα καί ὁ γνωστός γιά τά οἰκουμενιστικά του φρονήματα, Μ. Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου π. Γεώργιος Τσέτσης.

Στίς 18-2-2015 δημοσίευσε στό ἰστολόγιο amen.gr ἄρθρο μέ θέμα...
«Τό εἶπε ἤ ὄχι; Καί ἄν τό εἶπε, πῶς τό εἶπε»[1]; προσπαθώντας, ἀνεπιτυχῶς βεβαίως, νά δικαιολογήσει τόν Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκτάριο γιά τίς δύο πρόσφατες οἰκουμενιστικές του ἐνέργειες˙ τήν συμμετοχή καί εἰσήγησή του σέ παπική ἐκδήλωση παρουσίασης βιβλίου τοῦ αἱρεσιάρχου Ἰησουΐτη «πάπα» Φραγκίσκου Α΄, στίς 12 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ., στήν Ἀθήνα, μέ διοργανωτή τό Ἰνστιτοῦτο Ἀνθρωπιστικῶν Ἐπιστημῶν, ὄργανο τοῦ παπικοῦ «μοναχικοῦ» τάγματος τῶν ἐν Ἀθήναις Ἰησουϊτῶν, μέ τίτλο τῆς ἐκδήλωσης «Γιά μιά Ἐκκλησία φτωχή καί τῶν φτωχῶν»[2], καί τήν γέμουσα οἰκουμενιστικῶν φληναφημάτων ἐπιστολή του πρός ἰστολόγο τοῦ διαδικτύου[3].

Ἐπειδή ὁ π. Γεώργιος στό ἄρθρο του ἀναφέρεται στήν ἐλαχιστότητά μας, χωρίς νά μᾶς κατονομάζει, ἀλλά φωτογραφίζοντάς μας, ἐνοχλούμενος ἐμφανῶς ἀπό τό ἐλεγκτικό κείμενό μας μέ τίτλο «Ἡ οἰκουμενιστική ταυτότητα τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκταρίου»[4], γι’αὐτό θεωρήσαμε χρέος μας νά σχολιάσουμε τό ἀναφερθέν ἄρθρο του.

Κατ’ ἀρχήν, ὁ π. Γεώργιος καταφεύγει σέ χαρακτηρισμούς. Μᾶς ἀποκαλεῖ «Λατινοφάγους», καί λέει ὅτι διακατεχόμαστε ἀπό «ἀντιπαπική φρενίτιδα, πού μαίνεται ἐδῶ καί πολύ καιρό στούς θεμελιοκρατικούς κύκλους τοῦ Ἑλλαδικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ χώρου». Εὐχαριστοῦμε πάρα πολύ τόν                          π. Γεώργιο γιά τούς χαρακτηρισμούς, ἀλλά εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό ὅτι, ὅποιος καταφεύγει σέ ἄδικους χαρακτηρισμούς, διακρίνεται γιά τήν θεολογική του ἔνδεια καί τήν ἔλλειψη ἐπιστημονικῶν καί θεολογικῶν ἐπιχειρημάτων. Βεβαίως, δέν εἴμαστε «Λατινοφάγοι», οὔτε διακατεχόματε ἀπό «ἀντιπαπική φρενίτιδα», διότι ὁ σκοπός μας δέν εἶναι νά «φᾶμε» τούς Λατίνους, ἀλλά νά τούς ὀδηγήσουμε σέ μετάνοια, ἀποκήρυξη τῶν αἱρέσεών τους καί ἐπιστροφή στήν ἁγία Ὀρθοδοξία, μέ ἀποτέλεσμα τήν σωτηρία τους, μέ τήν προβολή φυσικά τῆς ἁγιοπατερικῆς καί ἱεροκανονικῆς διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, πρᾶγμα τό ὁποῖο οὐδόλως γίνεται στούς ἀτέρμονους συγχρόνους οἰκουμενιστικούς καί ἀποτυχόντες διαλόγους μέ τούς παπικούς, ὑπέρμαχος καί συμμέτοχος τῶν ὁποίων εἶναι, μεταξύ ἄλλων, καί ὁ π. Γεώργιος, καί γι’αὐτό φέρει μεγάλη καί ἀνυπολόγιστη εὐθύνη.

Ἀντιθέτως, ὁ π. Γεώργιος ἀποκαλεῖ τον Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκτάριο «νουνεχή, προσγειωμένο, ἄνευ παρωπίδων καί σώφρονα Ὀρθόδοξο Ἱεράρχη». Αὐτά βέβαια ἰσχύουν γιά τόν Σεβασμιώτατο σέ ὅλες τίς ἄλλες ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς του (προσωπική, κοινωνική κλπ), ἀλλά ὄχι στά πλαίσια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐν σχέσει μέ τήν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, μπορεῖ καθένας, ὀρθοδόξως καί νηφαλίως σκεπτόμενος, νά μελετήσει τά σχετικά κείμενα.  

Στη συνέχεια παρατηροῦμε ὅτι ὁ π. Γεώργιος συμπεριφέρεται ἐντελῶς ἀντιεπιστημονικά, διότι ἀφ’ἑνός δέν παραθέτει καμμία ἀπολύτως παραπομπή σέ πηγές καί κείμενα, γιά νά στηρίξει τίς ἀπόψεις του, καί ἀφ’ἑτέρου ἀμφισβητεῖ εὐθέως καί μεταπατερικῶς τήν ἤδη ἀποδεδειγμένη καί κατοχυρωμένη ἐπιστημονικῶς καί θεολογικῶς, δεδομένη ἀπό τίς πηγές γνώση, ὅτι ὄντως ὁ μεγάλος διδάχος τοῦ Γένους μας, ἱσαπόστολος καί ἐθνομάρτυς ἅγιος Κοσμάς ὁ Αἰτωλός εἶπε τήν προφητεία «Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε»!

Σπέρνει τήν ἀμφιβολία εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ἀπό τόν τίτλο τοῦ ἄρθρου του «Τό εἶπε ἤ ὄχι; Καί ἄν τό εἶπε, πῶς τό εἶπε»;Διατυπώνει τήν ἄποψη ὅτι εἶναι «… ἕνα ἀπόφθεγμα, πού ἀποδίδεται στόν … Ἅγιο Κοσμᾶ τον Αἰτωλό». Τολμᾶ νά προσβάλλει τόν μεγάλο ἀγωνιστή καί φλογερό ἱεροκήρυκα, Μητροπολίτη Φλωρίνης κυρό Αὐγουστίνο Καντιώτη, λέγοντας «πώς ἡ φράση εἶναι νόθα καί ὅτι ἀποτελεῖ πονηρό ἐπινόημα τοῦ Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτη, ὁ ὁποῖος σ΄ἕνα σύγγραμμά του περί Ἁγίου Κοσμᾶ, θεώρησε σκόπιμο νά ἐνσφηνώσει σέ ἕνα κείμενο του Ἁγίου τήν ἀρά τοῦ Κωλέττη. Kαί τοῦτο, προκειμένου ὅπως προσδώσει κάποιο  «πατερικό ἔρεισμα» στόν ἀντιπαπικό του ἀγώνα»!Παραθέτει, ἐπίσης, σάν μεταπατερικός πατήρ καί τήν προσωπική του γνώμη : «Προσωπικά τείνω νά συνταχθῶ μέ ὅσους φρονοῦν ὅτι ἡ προτροπή αὐτή εἶναι ἐμβόλιμη. Ἀπό ποῖον, Κύριος οἶδε! Διότι εἶναι ἀδιανόητο νά φαντασθεῖ κανείς ὅτι ὁ πεπαιδευμένος στήν περιώνυμη Ἀθωνιάδα Σχολή (της ἐποχῆς ἐκείνης!), καί μαθητής Ἐυγενίου του Βουλγάρεως, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, νά μήν εἶχε ποτέ ἀναγνώσει τήν πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή καί νά ἀγνοοῦσε τήν ρητή ἐπιταγή τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν Παύλου «Εὐλογεῖτε καί μή καταρᾶσθε» (Ρωμ. 12,14). Ή, ἀκόμη, νά μήν γνώριζε τήν μακρόθυμη ἐκείνη εὐχή τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου, μέ τήν ὁποία ἱκετεύουμε τόν Θεό νά συγχωρεῖ «τούς μισοῦντας καί ἀδικοῦντας ἡμᾶς»! Καί καταλήγει : «Ἐκεῖνο, ὅμως, τό ὁποῖο ἐνοχλεῖ στήν διελκυστίνδα αὐτή, δέν εἶναι τό τί εἶπε ἤ δέν εἶπε Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός περί τοῦ Πάπα…».

Ἄς μπεῖ στόν κόπο ὁ π. Γεώργιος νά ἀνατρέξει στίς πηγές, στό αὐθεντικό ἀλβανικό καί ἑλληνικό κείμενο τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ. Ἄς μελετήσει α) τήν ἐξαιρετική γνώμη τοῦ φιλολόγου καὶ θεολόγου                               κ. Κωνσταντίνου Σιαμάκη[5], β) το θαυμάσιο κείμενο τοῦ ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. αἰδεσιμολογιωτάτου πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση μέ θέμα «Ἡ ἐπικαιρότης τῶν διδαχῶν τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ»[6] καί γ) τήν ἐξέχουσα ἐρευνητικὴ καὶ ἐπιστημονική ἐργασία τῆς Γεροντίσσης Εὐθυμίας, Ἡγουμένης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Μεγαδένδρου μέ θέμα «Οἱ προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ μέσα στὴν ἱστορία», ποὺ θὰ μποροῦσε ἄνετα καὶ ἐπάξια νὰ τῆς χαρίσει τὸν τίτλο τοῦ διδάκτορος τῆς Θεολογίας[7].

Μέ βάση τήν δεδομένη αὐτή γνώση, ἡ προσωπική ἄποψη τοῦ π.  Γεωργίου ὅτι «ἡ προτροπή αὐτή εἶναι ἐμβόλιμη», χωρίς μάλιστα νά γνωρίζει καί ἀπό ποῦ προῆλθε, εἶναι ἐντελῶς περιττή καί ἀσήμαντη. Δέν πρέπει να μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ προσωπική γνώμη τοῦ καθενός, ἀλλά τό τί ἔχουν πεῖ οἱ ἅγιοι Πατέρες.

Ἀκόμη καὶ ἂν - ὑποθετικά - ἔλειπε αὐτὴ ἡ προφητεία, ὑπάρχουν σὲ ἄλλα σημεῖα τῶν Διδαχῶν τοῦ πατρο-Κοσμᾶ ἀντιπαπικὲς ρήσεις, ποὺ δὲν ἐπιτρέπουν νὰ ἀλλοιώσουμε τὴν πίστη τοῦ ἁγίου, τὴν πίστη τῶν Ὀρθοδόξων γιὰ τὸν «πάπα». Εἶναι πολὺ χειρότερη ἡ ἄλλη ρήση τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ γιὰ τὸν «πάπα» καὶ τὸν Μωάμεθ, γιὰ τὸν δεύτερο λίγο συγκεκαλυμμένα, λόγῳ τῆς δουλείας. Τοὺς ταυτίζει μὲ τὸν Ἀντίχριστο καὶ βρίσκεται στὴν Η´ Διδαχή του : «Ὁ Ἀντίχριστος εἶναι· ὁ ἕνας εἶναι ὁ πάπας καὶ ὁ ἕτερος εἶναι αὐτὸς, ὁποῦ εἶναι εἰς τὸ κεφάλι μας, χωρὶς νὰ εἰπῶ τὸ ὄνομά του, τὸ καταλαβαίνετε, μὰ λυπηρὸν εἶναι νὰ σᾶς τὸ εἰπῶ, διότι αὐτοὶ οἱ Ἀντίχριστοι εἶναι εἰς τὴν ἀπώλειαν, καθὼς τὸ ἔχουν. Ἡμεῖς ἐγκράτεια, αὐτοὶ ἀπώλεια· ἡμεῖς νηστεία, αὐτοὶ πολυφαγία· ἡμεῖς παρθενία, αὐτοὶ πορνεία· ἡμεῖς δικαιοσύνη, αὐτοὶ ἀδικία»[8]. Ἄλλωστε καὶ σ’αὐτὰ, ποὺ ἀναφέρει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, ὅτι ὅλες οἱ ἄλλες πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, τοῦ Διαβόλου, καὶ μόνη ἡ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι καλὴ καὶ ἁγία, δὲν περιλαμβάνει καὶ τὸν «πάπα»; Καὶ τὸ ὅτι τὰ εὐρωπαϊκὰ ρηγᾶτα, οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοί, θὰ μᾶς ἔβλαπταν στὴν πίστη, ἂν ὑποτασσόμασταν στοὺς Φράγκους, ἀντὶ γιὰ τοὺς Τούρκους, τὸν παπισμὸ καὶ τὸν προτεσταντισμὸ δὲν ἐννοεῖ; Ὑπῆρχε τότε ἄλλη πίστη στὴν Εὐρώπη;

Σχετικά μέ τό χωρίο ἀπό τήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή, πού ἐπικαλεῖται ὁ π. Γεώργιος, ὁλόκληρος ὁ 14ος στίχος λέει: «Εὐλογεῖτε τούς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καί μή καταρᾶσθε». Ἐδῶ ὁ Ἀπ. Παῦλος διδάσκει ἐμᾶς τούς χριστιανούς νά εὐλογοῦμε καί νά μήν καταριώμαστε αὐτούς, πού μᾶς διώκουν, γιά νά μάθουμε νά μήν μνησικακοῦμε οὔτε νά καταριώμαστε τούς ἐχθρούς μας[9]. Τό ἴδιο μᾶς παραγγέλλει καί ὁ Κύριος, λέγοντας «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ἡμῶν, εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς»[10]. Τό ἴδιο λέει καί ἡ εὐχή τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου.

Βεβαίως, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς τά γνώριζε αὐτά. Ὅμως, τήν ἐποχή τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, οἱ διώκοντες τό ὑπόδουλον γένος ἦταν οἱ Τοῦρκοι καί ὄχι ὁ «πάπας». Γνώριζε ὁ πατρο-Κοσμᾶς ὅτι ὁ Τοῦρκος δέν μᾶς πειράζει τήν πίστη. Μόνο χρήματα θέλει. Ὅμως, ὁ «πάπας», ὡς αἱρετικός, θά μᾶς πείραζε τήν πίστη. Γι’αὐτό καί εἶπε «καλύτερα τούρκικο φέσι, παρά παπική τιάρα». Ἡ κατάρα τοῦ πατρο-Κοσμᾶ στόν «πάπα», δικαιολογεῖται α) ἀπό τό ὅτι εἶναι αἱρετικός καί β) ἀπό τό ὅτι ἤθελε νά προφυλάξει τούς ὑπόδουλους ἀπό τήν ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐκ μέρους τοῦ «πάπα». Ἡ κατάρα τοῦ πατρο-Κοσμᾶ ἰσοδυναμεῖ μέ τά ἀναθέματα ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, πού ἐκφωνοῦνται τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, τά ὁποία  ἔχουν καταργήσει τά τελευταῖα χρόνια οἱ Οἰκουμενιστές. Ἑπομένως, ἡ κατάρα καί τό ἀνάθεμα ἐπιτρέπονται μόνο, ὅταν ὑπάρχει αἵρεση.

Ἐπίσης, ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἦταν βαθύς γνώστης καί τοῦ ἄλλου χωρίου ἀπό τό Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως καί τῆς Δευτέρας Παρουσίας, τό ὁποῖο ἀποσιωπᾶ ὁ π. Γεώργιος, ὅπου ὁ ἴδιος ὁ Χριστός λέει : «Πορεύεσθε ἀπ'ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῶ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ»[11]. Ἄς προσέξουμε ἐδῶ τήν λέξη «κατηραμένοι». Αὐτή ἡ λέξη, πού τρομάζει καί ἀναστατώνει τόν κόσμο, εἶναι μέσα στό Εὐαγγέλιο. Αὐτή τή λέξη τή λέει ὁ Χριστός. Λέει λόγο, πού δέν εἶπε ποτέ. Ἐκεῖνος, πού ἦταν ὅλο ἀγάπη καί συγχώρεση, κι ἀκόμη καί γιά τούς σταυρωτές του εἶπε : « Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς…»[12], τώρα εἶναι ὁ ἴδιος, πού ἔρχεται ἀπό τόν οὐρανό καί ἐνώπιον ὅλου τοῦ κόσμου λέει : «Πορεύεσθε ἀπ'ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῶ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». Αὐτή ἡ κατάρα ὁδηγεῖ στήν κόλαση καί στήν τιμωρία. Ἄς ἀντιληφθοῦμε τί λέει ὁ Χριστός. Λέει καθαρά καί ξάστερα κατάρα καί κατηραμένοι. Ποιοί εἶναι οἱ κατηραμένοι; Εἶναι αὐτοί, πού δέν ἔχουν αὐτιά ν' ἀκούσουν, καί καρδιά νά αἰσθανθοῦν τά λόγια τοῦ Χριστοῦ˙ αὐτοί, πού δέν χύνουν ἕνα δάκρυ γιά τ'ἁμαρτήματά τους˙  αὐτοί, πού δέν τήρησαν τίς ἐντολές Του καί μάλιστα τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης. Εἶναι οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί, οἱ ἀσεβεῖς, οἱ ἄθεοι, οἱ αἱρετικοί, οἱ ἀλλόθρησκοι, οἱ οἰκουμενιστές.

Στή συνέχεια, ὁ π. Γεώργιος χαρακτηρίζει τούς ὑπευθύνους τῶν ἱστολογίων, πού δημοσίευσαν ἐλεγκτικές κριτικές, τίς ὁποῖες ὀνομάζει «ἀγενεῖς καί χυδαῖες ἐπιθέσεις», κατά τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος, ὡς ἀποκομμένους ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, παρασυναγωγές, ὀργανώσεις καί ἐλεύθερους σκοπευτές.

Στό σημεῖο αὐτό θά θέλαμε νά τονίσουμε στόν π. Γεώργιο ὅτι οὐδόλως οἱ ὑπεύθυνοι τῶν ἱστολογίων, στούς ὁποίους ἀναφέρεται, εἶναι ἀποκομμένοι ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, παρασυναγωγές, ὀργανώσεις καί ἐλεύθεροι σκοπευτές, ἀλλά οἱ οἰκουμενιστές θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας. Τό ὑπογράψαμε αὐτό τό 2009, μαζί μέ ὀκτώ Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες καί πάνω ἀπό 24.000 κληρικούς καί λαϊκούς, στό ἐξαίσιο, θεολογικώτατο καί ἐπιστημονικότατο κείμενο «Ὁμολογία Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», λέγοντας : «…Αὐτήν τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουν ἀποδεχθεῖ πολλοί πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, ἐπίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί. Τήν διδάσκουν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ», τήν ἐφαρμόζουν καί τήν ἐπιβάλλουν στήν πράξη, κοινωνοῦντες παντοιοτρόπως μέ τούς αἱρετικούς, μέ συμπροσευχές, ἀνταλλαγές ἐπισκέψεων, ποιμαντικές συνεργασίες, θέτοντας οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας…»[13].

Στή συνέχεια, ὁ π. Γεώργιος ἀναφέρει : «Ἀκατάληπτη καί λίαν προβληματική παραμένει ἡ ὁποιαδήποτε ἐκ τῶν ἔνδον καί ἀπό τό περιβάλλον ἑνός Ἱεράρχου προερχόμενη κατά μέτωπο ἐπίθεση, ἐναντίον κάποιου ἄλλου Ἱεράρχου τῆς Ἐκκλησίας».

Ἐδῶ γίνεται φανερό ὅτι ὁ π. Γεώργιος καί οἱ ὁμόφρονές του οἰκουμενιστές, θέλουν νά ἐπιβάλουν τήν φίμωση τῶν ὑγιῶς καί ὀρθοδόξως ἀντιδρώντων καί ἀντιφρονούντων Ἐπισκόπων. Ἔρχεται, λοιπόν, σέ φανερή ἀντίθεση μέ τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του καί μέ τά ἴδια τά λόγια του ὁ π. Γεώργιος, ὅταν, πρός τό τέλος τοῦ ἄρθρου του, ὑπεραμυνόμενος τοῦ ὑπ’ἀριθ. Πρωτ. 187/Διεκπ. 79/15-1-2015 ἐγκυκλίου σημειώματος τῆς ΔΙΣ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ θέμα «Λειτουργία ἱστοσελίδων ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν φορέων καί ἐκ μέρους κληρικῶν και μοναχῶν», ἀναφέρει ὅτι αὐτή «δέν ἀποτελοῦσε ποσῶς «φίμωτρο» ». Νά, ὅμως, πού ἄθελά του ἀποκαλύπτεται. Πολύ φοβόμαστε - μακάρι νά μήν ἀληθεύει - ὅτι πίσω ἀπό αὐτή τήν ἐγκύκλιο τῆς ΔΙΣ ὑποβόσκει Φαναριώτικος δάκτυλος. Ἑπομένως, ἡ ἀντίδραση καί ἡ ἐνημέρωση δέν συμφέρει τους οἰκουμενιστές, διότι ἀποκαλύπτει καί ἀκυρώνει τά κρυφά σχέδιά τους, ξυπνᾶ καί εὐαισθητοποιεῖ τό Ὀρθόδοξο ποίμνιο, τό ὁποῖο ἀπορρίπτει μετά βδελυγμίας τά οἰκουμενιστικά μαγειρέματα. Παρέλκει νά τονίσουμε ὅτι κάθε ὑγιής καί ὀρθόδοξη ἀντίδραση στά οἰκουμενιστικά δρώμενα δέν ἀποτελεῖ καθόλου «κατά μέτωπο ἐπίθεση», ἀλλά χρέος ἐλέγχου, προφυλάξεως καί διατηρήσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἔναντι τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπας. Εἶναι φυσικό νά δημιουργεῖται θεολογική καί ὄχι προσωπική ἀντιπαράθεση μεταξύ Ἱεραρχῶν, ὅταν ὁ ἕνας ὑπερασπίζεται τήν Ὀρθοδοξία καί ὁ ἄλλος τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι ἐδῶ θίγονται θέματα πίστεως.

Ἀπό’δῶ καί πέρα, ὁ π. Γεώργιος ἀρχίζει τήν συκοφαντική καί ἄδικη ἐπίθεση ἐναντίον τῆς ἐλαχιστότητός μας, χωρίς βέβαια νά ἔχει τά ἀνάλογα ἐπιχειρήματα. Ἄν ἤθελε πραγματικά ὁ π. Γεώργιος ν’ ἀπαντήσει σοβαρά στό κείμενό μας καί ὄχι νά μᾶς σπιλώσει καί νά μᾶς μέμψει ἀδίκως, θά ἔπρεπε νά γράψει ἕνα κείμενο μέ παραπομπές σέ πηγές καί βοηθήματα μέ θεολογική καί ἐπιστημονική ἐπιχειρηματολογία, καί ὄχι προσωπικά λόγια τοῦ ἀέρα.

Λέει, λοιπόν: «Μιά ἀπό τίς πλέον βάναυσες ἐπιθέσεις κατά τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος, ἦταν ἐκείνη ἡ ὁποία προῆλθε ἀπό τόν κάλαμο κληρικοῦ, στενοῦ συνεργάτου ἑνός Ἐπισκόπου, πού θεωρεῖται σημαιοφόρος τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος».

Ὁ π. Γεώργιος χαρακτηρίζει σκόπιμα τό κείμενό μας ὡς «μιά ἀπό τίς πλέον βάναυσες ἐπιθέσεις κατά τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος», γιά νά περάσει τό λανθασμένο μήνυμα ὅτι εἴμαστε ἀκραίοι, φανατικοί, φονταμενταλιστές καί ἐπιθετικοί. Πληροφοροῦμε τόν π. Γεώργιο ὅτι δέν εἴμαστε ‘τζιχαντιστές’, γιά νά ἐπιτιθέμεθα καί νά κόβουμε κεφάλια. Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι κληρικοί μέ σπουδές στήν Ὀρθόδοξη Θεολογία καί εἰδίκευση στήν Ἁγία Γραφή καί τήν Πατερική Γραμματεία. Ἀντιτιθέμεθα, ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατρᾶσι, στήν παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τόν Οἰκουμενισμό, διότι δέν εἶναι διδασκαλία τοῦ Κυρίου καί τῶν Πατέρων. Τά ὅσα γράφονται ἐκ μέρους μας, γράφονται μέ πόνο καρδίας καί ὄχι ἀπό κάποια προσωπική ἐμπάθεια καί μῖσος πρός ὁποιοδήποτε πρόσωπο. Τό κίνητρό μας εἶναι ἀνιδιοτελές. Σκοπός μας δέν εἶναι νά θίξουμε τά πρόσωπα, ἀλλά νά στηλιτεύσουμε πλανεμένες ἀπόψεις καί θεωρίες. Βασικός κανόνας μας εἶναι ὅτι πρέπει νά ἀγαπᾶμε τά πρόσωπα, ἀλλά νά ἐλέγχουμε καί νά ἀποστρεφόμαστε τίς πλανεμένες ἰδέες καί τίς ἐνέργειές τους. Στόχος μας, ἐπίσης, εἶναι ἡ  ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας ἔναντι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μοναδικό ἐνδιαφέρον μας εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία μας, μόνο μέσα στήν ὁποία ἔχει ὁ ἄνθρωπος σωτηρία, ἡ ὁποία γιά κανένα λόγο καί καμμία σκοπιμότητα δέν πρέπει νά στρεβλώνεται καί νά προδίδεται ἀκόμη καί ἀπό ἀνωτάτους Ὀρθοδόξους ἐκκλησιαστικούς ἡγέτες καί θεολόγους. Δέν ἐπιτρέπεται ἀντορθόδοξες θέσεις νά προβάλλονται ἐπισήμως ὡς θέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Προσευχόμασθε νά φωτίσει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τούς μέν Ὀρθοδόξους, πού εἶναι μπλεγμένοι στά δίχτυα τοῦ σατανοκινήτου διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νά μετανοήσουν καί νά ἐγκαταλείψουν αὐτήν τήν σύγχρονη παγίδα τοῦ Διαβόλου, τούς δέ πεπλανημένους αἱρετικούς καί ἑτεροδόξους νά ἐπισυναγάγει διά τῆς μετανοίας καί τῆς ἀποκηρύξεως τῆς πλάνης τους στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἐάν τό κείμενό μας χαρακτηρίζεται ἐσφαλμένως ὡς «μιά ἀπό τίς πλέον βάναυσες ἐπιθέσεις κατά τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος», τότε πῶς πρέπει νά χαρακτηριστοῦν οἱ δύο προαναφερόμενες ἐνέργειες τοῦ Σεβασμιωτάτου;

Στή συνέχεια λέει ὁ π. Γεώργιος: «Σέ μιά φλύαρη δεκαεξασέλιδη φύρδην μίγδην «ἀπανταχούσα» του, ὁ ἐν λόγω κληρικός δέν δίστασε νά χαρακτηρίσει, μέ οὐκ ὀλίγη ἔπαρση, τόν Μητροπολίτη Νεκτάριο «ἀδιάβαστο», «ἀθεολόγητο», «ἀκριβές ἀντίγραφο καί ὑπόδειγμα Οικουμενιστή Ἐπισκόπου», πού προβάλλει «σαθρά» ἐπιχειρήματα προκειμένου νά τεκμηριώσει τά λεγόμενά του, καί δέν διστάζει νά προβαίνει στήν «νόθευση τῆς (περί Πάπα) προφητείας τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ», ἤ στήν «κολόβωση» ρημάτων τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ».

Ὁ π. Γεώργιος χαρακτηρίζει τό κείμενό μας «φλύαρη δεκαεξασέλιδη φύρδην μίγδην «ἀπανταχούσα» »,χαρακτηρισμός πού μᾶλλον ταιριάζει στό δικό του ἄρθρο, ἀλλά καί στό φλύαρο δωδεκασέλιδο φύρδην μίγδην κείμενο τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος. Ἡ οὐσία δέν εἶναι πόσες σελίδες εἶναι ἕνα κείμενο, ἀλλά ποιό εἶναι τό περιεχόμενο καί ἡ κατοχύρωσή του.

Λέγει, ὁ π. Γεώργιος, ὅτι ἔχουμε «οὐκ ὀλίγη ἔπαρση». Τό γεγονός, ὅμως, ὅτι τόσο ὁ π. Γεώργιος ὅσο καί ὁ Σεβ. Ἀργολίδος ἀποδεικνύονται μέ τά γραφόμενά τους μεταπατερικοί, ἀμφισβητώντας τούς ἀντιπαπικούς ἁγίους Πατέρες μας,  ὅπως τόν  ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό καί τόν ἅγιο Μᾶρκο τον Εὐγενικό, γιά χάρη οἰκουμενιστικῶν σκοπιμοτήτων και φιλοδοξιῶν, καταδεικνύει τό ποιός διακατέχεται ἀπό «οὐκ ὀλίγη ἔπαρση». Διότι, τί ἄλλο πρέπει νά διαθέτει κανείς παρά ἑωσφορικό ἐγωισμό, γιά νά θεωρεῖ ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι ξεπερασμένοι γιά τήν ἐποχή μας καί πρέπει νά τεθοῦν στό περιθώριο, ἔτσι ὥστε οἱ σύγχρονοι μεταπατερικοί νά ἀναδειχθοῦν οἱ νέοι πατέρες τῆς ἐποχῆς μας, τοποθετώντας τούς ἑαυτούς τους ὑπεράνω Πατέρων, Συνόδων καί Ἐκκλησίας; Δόξα τῶ Θεῶ, ἐμεῖς δέν ἔχουμε πέσει σέ τέτοια αἵρεση. Θεός φυλάξοι!

Οἱ χαρακτηρισμοί, πού ὁ π. Γεώργιος ἀποδίδει σ’ἐμᾶς, μέ τούς ὁποίους δῆθεν ἀπευθυνθήκαμε στόν Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος εἶναι ἀνακριβεῖς. Οἱ λέξεις «ἀδιάβαστος» καί «ἀθεολόγητος» δέν ὑπάρχουν στά γραφόμενά μας στό κείμενο. Δέν γράψαμε ὅτι ὁ Σεβ. «προβάλλει «σαθρά» ἐπιχειρήματα προκειμένου νά τεκμηριώσει τά λεγόμενά του», ἀλλά ὅτι «οἱ δικαιολογίες τοῦ Σεβ. εἶναι σαθρές». Δέν γράψαμε, ἐπίσης, ὅτι ὁ Σεβ. «δέν διστάζει νά προβαίνει στήν «νόθευση τῆς (περί Πάπα) προφητείας τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ», ἤ στήν «κολόβωση» ρημάτων τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ», ἀλλά ἡ ἐπικεφαλίδα μιᾶς παραγράφου τοῦ κειμένου μας εἶχε ὡς τίτλο «Ἡ νόθευση τῆς προφητείας τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ : «Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε» » καί στή συνέχεια γράψαμε «ὁ Σεβ. στήν ἐν λόγω ἐπιστολή δέν δίστασε νά διαστρεβλώσει τόν μεγάλο διδάχο τοῦ Γένους μας, τόν ἱσαπόστολο καί ἐθνομάρτυρα ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό». Μιά ἄλλη ἐπικεφαλίδα ἄλλης παραγράφου τοῦ κειμένου μας εἴχε ὡς τίτλο «Ἡ κολόβωση καί τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ» καί στή συνέχεια γράψαμε ὅτι «στήν ἴδια ἐπιστολή ὁ Σεβ. δέν διστάζει νά ἐπιστρατεύσει τόν ἀντίπαπα καί παπομάστιγα, τόν ἄτλαντα καί μέγα πρόμαχο τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἅγιο Μάρκο ἐπίσκοπο Ἐφέσου τόν Εὐγενικό, παραθέτοντας ὁρισμένα ἀποσπάσματα φράσεών του, τά ὁποία εἰπώθηκαν κατά τήν ληστρική σύνοδο τῆς Φεράρας - Φλωρεντίας» καί ὅτι «θά ἔπρεπε ὁ Σεβ., ἐάν ἤθελε νά μήν κολοβώσει τόν ἅγιο καί νά μήν δώσει μιά παραπλανητική εἰκόνα γι' αὐτόν, νά μνημονεύσει καί ὅσα περί παπισμοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος περί τό τέλος τῆς ψευδοσυνόδου (στήν Φλωρεντία), ὅπως ἐπίσης καί μετά τήν ψευδοσύνοδο μέχρι τῆς ὁσιακῆς κοιμήσεώς του».

Σχετικά μέ τόν ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀγωνιστή ἅγιο Μᾶρκο Ἐφέσου τόν Εὐγενικό, ἔχουμε νά παρατηρήσουμε ὅτι εἶναι πολύ φυσικό ὁ π. Γεώργιος νά στηρίζει τόν Σεβ. Ἀργολίδος στήν στρέβλωση καί κολόβωση τοῦ ἁγίου, διότι ὁ ἴδιος ὁ π. Γεώργιος ἦταν αὐτός, πού πολύ νωρίτερα ἀπό Σεβ. Ἀργολίδος, τόλμησε πρῶτος νά κολοβώσει καί νά στρεβλώσει τόν ἅγιο Μᾶρκο μέ ἄρθρο του[14]. Μᾶλλον, ὁ Σεβ. Ἀργολίδος μαθητεύει στόν π. Γεώργιο.

Στή συνέχεια ἀναρωτιέται ὁ π. Γεώργιος :  «Πῶς, δεκαπέντε, μόλις, μέρες μετά τήν ἐξαπόλυση μιᾶς ἐγκυκλίου τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς κατά Ἑλλάδα Ἐκκλησίας περί συνετῆς χρήσεως ἱστοσελίδων ἐκ μέρους «παντός βαθμοῦ» κληρικῶν καί μοναχῶν, (ἐγκυκλίου πού δέν ἀποτελοῦσε ποσῶς «φίμωτρο», ὡς ἐλέχθη, ἀλλά μᾶλλον πρόσκληση σέ κοσμιότητα καί αὐτοσυγκράτηση), πῶς, λοιπόν, ἕνας Ἱεράρχης ἀνέχεται (ἄν δέν εὐλογεῖ) μιάν ἀπρεπέστατη καί ταπεινωτική συμπεριφορά κληρικοῦ του, ἔναντι ἑνός συνεπισκόπου του»;

Μέ τό ἀνωτέρω ἐρώτημα, οὐσιαστικά ὁ π. Γεώργιος ζητᾶ τήν τιμωρία μας μέ βάση τήν πρόσφατη ἐγκύκλιο τῆς ΔΙΣ.

Σχετικά, ὅμως, μέ τήν ἐν λόγω ἐγκύκλιο θά πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι,  σύμφωνα μέ τήν Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν[15], ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ λό­γου καί τῆς διακί­νη­σης τῶν ἰ­δε­ῶν εἶ­ναι παράλ­λη­λα καί θεῖ­ο δι­καί­ω­μα, ὡς ἄ­με­σα συ­να­πτό­με­νο μέ τόν πυ­ρή­να τῆς θε­όσ­δο­της ἐλευ­θε­ρί­ας τοῦ ἀν­θρω­πί­νου προ­σώ­που.

Οἱ «ἐ­νο­χλη­τι­κές» στήν Ἱ­ε­ραρ­χί­α ἀ­ναρ­τή­σε­ις καί δη­μο­σι­εύ­σε­ις εἶ­ναι αὐ­τές, πού ἐλέγχουν καί καυτηριά­ζουν τά κα­κῶς κεί­με­να σέ σχέ­ση μέ τά πα­ρα­δε­δο­μέ­να. Εἶ­ναι αὐ­τές, πού ἐλέγχουν τήν ἐκκοσμί­κευ­ση τῆς κα­θό­λου ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ζω­ῆς καί ἰ­δι­αί­τε­ρα τῶν κλη­ρι­κῶν κά­θε βαθμοῦ καί δικαιοδο­σί­ας. Ἀ­κό­μη πιό πο­λύ ἐ­νο­χλοῦν οἱ ἱ­στο­σε­λί­δες, πού φι­λο­ξε­νοῦν καί δι­α­κι­νοῦν ἀπόψεις κα­τά τῆς ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κῆς παναι­ρέ­σε­ως τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, τῶν «συμ­προ­σευ­χῶν» κά­θε εἴ­δους καί τῶν συνα­φῶν δογ­μα­τι­κῶν ἀ­πο­κλί­σε­ων ἀ­πό τά ὀρ­θά, ὅ­πως τά πε­ρί «βα­πτι­σμα­τι­κῆς θε­ο­λο­γί­ας», «θεωρίας τῶν ἐκκλησι­α­στι­κῶν κλά­δων», «ἀ­δελ­φῶν ἐκ­κλη­σι­ῶν» κ.λπ. Ἐ­νο­χλοῦν ἐ­κεῖ­νες οἱ ἱ­στο­σε­λί­δες, πού ἔ­χουν τό θάρ­ρος νά δι­α­δί­δουν καί νά ὁ­μο­λο­γοῦν τά ὀρ­θά, «ἑ­πό­με­ναι τοῖς ἁ­γί­οις πα­τρά­σιν».

Τίθενται, λοιπόν, τά παρακάτω ἐρωτήματα: Εἶ­ναι λό­γος ἐμ­πα­θής καί προ­σβλη­τι­κός ἐ­κεῖ­νος, μέ τόν ὁ­ποῖ­ο ἐ­λέγ­χον­ται πρό­σω­πα καί κα­τα­στά­σεις γιά ἐκ­κο­σμί­κευ­ση καί ἐγ­κα­τά­λει­ψη τῶν ὀρ­θο­δό­ξων προ­τύ­πων; Εἶ­ναι λό­γος πα­ρα­τα­ξια­κός, προπαγανδι­στι­κός καί σχι­σμα­τι­κός ἐ­κεῖ­νος, μέ τόν ὁ­ποῖ­ο ἐ­λέγ­χον­ται ἱ­ε­ράρ­χες καί πνευ­μα­τι­κοί τα­γοί γιά νό­θευ­ση τῶν ὀρ­θό­δο­ξων δογ­μά­των καί τῆς ὀρ­θό­δο­ξης ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γί­ας, γιά οἰ­κου­με­νι­σμό καί ἀ­προ­ϋ­πό­θε­το δογ­μα­τι­κά φι­λε­νω­τι­σμό;

Οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἔχουν προειδοποιήσει ὅτι στούς ἐσχάτους καιρούς τό φυσικό θά θεωρεῖται ἀφύσικο, ἐνῶ τό ἀφύσικο ὡς φυσικό. Τό κατά φύσιν θά θεωρεῖται παρά φύσιν, ἐνῶ τό παρά φύσιν ὡς κατά φύσιν. Ἡ Ὀρθοδοξία θά θεωρεῖται αἵρεση, ἐνῶ ἡ αἵρεση καί δή ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς Ὀρθοδοξία. Ὁ Ὀρθόδοξος ὡς αἱρετικός, ἐνῶ ὁ αἱρετικός καί οἰκουμενιστής ὡς Ὀρθόδοξος. Ἐάν κάποιος σήμερα δεν εἶναι οἰκουμενιστής, δεν εἶναι χριστιανός.

Ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ λό­γου δι­α­σφα­λί­ζε­ται ἀ­πό τά ἄρ­θρα τοῦ Συν­τάγ­μα­τος 5 παρ. 1, 5Α, 14 παρ. 1 καί 2 καί ἀ­πό τό ἄρ­θρο 10 τῆς ΕΣΔΑ, πού ἔ­χει ὑ­περ­νο­μο­θε­τι­κή ἰ­σχύ. Κα­νείς δέν ἐξαι­ρεῖ­ται ἀ­πό τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ λό­γου. Ἑ­πο­μέ­νως, οἱ κλη­ρι­κοί καί οἱ μο­να­χοί ἀ­πο­λαμβάνουν πλή­ρως τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας τοῦ λό­γου, ὅπως καί κά­θε ἄλ­λος πο­λί­της. Ἤ­δη αὐ­τό ἔ­χει κρι­θεῖ ἀ­με­τά­κλη­τα ἀ­πό τό ΣτΕ.

Θά μπορούσαμε νά ἀντιστρέψουμε τό ἐρώτημα τοῦ π. Γεωργίου γιά τό πῶς δέν μᾶς τιμωρεῖ ὁ Ἐπίσκοπός μας καί νά τό διατυπώσουμε ὡς ἐξῆς : Πῶς ἕνα καί πλέον αἰώνα τώρα οἱ παντός βαθμοῦ οἰκουμενιστές κληρικοί, δέν ἔχουν ἐπιτιμηθεῖ ἀκόμη μέ τήν ποινή τῆς καθαιρέσεως, πού προβλέπουν οἱ Θεῖοι καί Ἱεροί Κανόνες γιά περιπτώσεις ἐμφανοῦς καταπατήσεώς τους;

Καί καταλήγει τό ἄρθρο του ὁ π. Γεώργιος, λέγοντας : «παρόμοια φαινόμενα, ἄν μή τί ἄλλο, δηλώνουν πώς «κάτι σάπιο ὑπάρχει στό βασίλειο τῆς Δανιμαρκίας» (Σαίπξπηρ, «Ἄμλετ»)».

Ἐδῶ θά πρέπει νά πανηγυρίσουμε, γιατί ἐπιτέλους ὁ π. Γεώργιος θυμήθηκε νά βάλει καί μιά παραπομπή, ἔστω καί στό τέλος. Καί τί εἴδους παραπομπή! Ὄχι, βεβαίως στούς ἁγίους Πατέρες, πού τούς θεωρεῖ παρακατιανούς, ἀλλά στόν Σαίξπηρ. Ὁ Σαίξπηρ εἶναι γιά τόν π. Γεώργιο «πατήρ».

Θά θέλαμε, κατακλείοντας, νά ἀντιστρέψουμε καί πάλι τήν τελευταία φράση τοῦ π. Γεωργίου, στηριζόμενοι στίς τελευταῖες πρόσφατες πληροφορίες σχετικά μέ τήν ἀπενοχοποίηση τοῦ κολοφῶνος καί τῆς κορωνίδος τῶν ἁμαρτιῶν, τοῦ αἰσχίστου καί καταδικαστέου σοδομικοῦ πάθους τῆς ἀνατροπῆς τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας και φυσιολογίας, στίς πρόσφατες συζητήσεις τῆς διορθοδόξου προπαρασκευαστικῆς ἐπιτροπῆς στή Γενεύη[16], στήν ὁποία βασικό μέλος εἶναι καί ὁ π. Γεώργιος, σχετικά μέ τήν θεματολογία τῆς συγκληθησομένης - ἐκτός ἀπροόπτου - Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τό 2016. Μήπως, λοιπόν, παρόμοια φαινόμενα, ἄν μή τί ἄλλο, δηλώνουν πώς κάτι σάπιο ὑπάρχει στό βασίλειο τῶν οἰκουμενιστῶν;  

---

[1] http://www.amen.gr/article20623

[2] http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2015/01/blog-post_13.html,http://apotixisi.blogspot.gr/2015/01/blog-post_14.html#more, http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2015/01/blog-post_51.html http://www.imp.gr/images/Antiairetika/sxolio%20se%208libero%20episkopiko%20atophma.pdf.

[3] Ἐφημ. Παραπολιτικά, Ἀργολίδα, καί http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2015/01/blog-post_27.html

[4] http://aktines.blogspot.gr/2015/01/blog-post_793.html

[5] ΑΠΑΝΤΗΣΙ ΣΤΗ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, Πρὸς ὑπεράσπισι τοῦ «παναγιωτάτου» πάπα Ῥώμης καὶ τοῦ «καημένου» ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Χριστιανικὴ Σπίθα, φύλλα 684-687, Μάιος - Αὔγουστος 2010. http://www.symbole.gr/component/content/article/146-chrphi/967-augkan

[6] Ὀρθόδοξος Τύπος (31-10-2014) 1, 6 καί Θεοδρομία ΙΣΤ3 (Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2014) 332-348.

[7] ΕΥΘΥΜΙΑ ΜΟΝΑΧΗ, Ἡγουμένη τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Μεγαδένδρου Θέρμου, Τῶν Πανελλήνων ὁ Ἅγιος, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Μεγαδένδρου, Ἀθῆναι 2009.

[8] Βλ. τὴν Η´ Διδαχὴ εἰς Ἐπισκόπου ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ἔνθ᾽ ἀνωτ., σ. 286 καὶ εἰς ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ, Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, 1714-1779. Ἡ βακτηρία τῶν σκλάβων. Τὸ καύχημα τῶν Αἰτωλῶν. Βίος, Διδαχὲς καὶ ἀσματικὴ Ἀκολουθία, ἐκδ. Ὀρθοδόξου Φιλανθρωπικοῦ Συλλόγου ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ, Θέρμου Αἰτωλίας, 20054 , σ. 160.

[9] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ἈΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ἑρμηνεία εἰς τάς ΙΔ΄ ἐπιστολάς τοῦ  Ἀπ. Παύλου, τ. Α΄, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη,  Θεσ/κη 1989, σσ. 284-285.

[10] Ματθ. 5, 44.

[11] Ματθ. 25, 41.

[12] Λουκ. 23, 34.

[13] ΣΥΝΑΞΙΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Ὁμολογία πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Ἰούλιος 2009, σ. 25.

[14] Μ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ, Τί εἶναι ἡ πρεσβυτέρα Ρώμη; ‘Μόρφωμα’ ἤ Ἐκκλησία; 7-4-2014, http://fanarion.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8910.html καί http://www.imp.gr/images/Antiairetika/AGIOS%20MARKOS%20O%20EYGENIKOS.pdf

[15] ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Σκέψεις καί παρατηρήσεις στό ὑπ’ἀριθ. πρωτ. 187/Διεκπ. 79/15-1-2015 ἐγκύκλιο σημείωμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μέ θέμα «Λειτουργία ἱστοσελίδων ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν φορέων και ἐκ μέρους κληρικῶν και μοναχῶν», http://aktines.blogspot.gr/2015/01/blog-post_525.html

[16] Ἡ ὀμοφυλοφιλία, μήλον τῆς ἔριδος γιά τούς Ὀρθόδοξους Ἱεράρχες στό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης, 03–03–2015,  http://www.agioritikovima.gr/arthrografia/item/55136 καί ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, «Πνευματική τορπίλλη ἡ ὀμοφυλοφιλία κατά τήν προετοιμασίαν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», Ὀρθόδοξος Τύπος (13-3-2015) 1, 7.

θρησκευτικὰ

"Διακυβεύεται ἡ πίστις ἀπὸ τὴν λαίλαπα τοῦ οἰκουμενισμοῦ"

visit counter

"Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι οἱ πνευματικοὶ ἀγῶνες καὶ οἱ ἀδιάλειπτες προσευχὲς τῶν πατέρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, θὰ διώξουν πολὺ μακριὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ μαῦρα σύννεφα ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως".

(Τοῦ μοναχοῦ Νικολάου, Ἁγιορείτου)

Η ΕΙΣΟΔΟΣ στὴ Μ. Τεσσαρακοστή μᾶς καλεῖ ἐπάνω ἀπ᾽ ὅλα γιὰ ἐξομολόγηση καὶ μετάνοια. Ἀλλὰ ὅταν ἡ πίστη μας κινδυνεύει, ἀπὸ τὰ πυκνὰ καὶ μαῦρα οἰκουμενιστικὰ σύννεφα, ἡ ἐξομολόγηση ἀρχίζει ἀπὸ τὰ ὅσα παράνομα γίνονται στὸ χῶρο τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας, ἀπὸ τὶς συχνὲς παράνομες καὶ προκλητικὲς συμπροσευχὲς τῶν οἰκουμενιστῶν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς. Σὰν ἐξομολόγηση ἀναφέρουμε ὅτι μικρὴ μερίδα ρασοφόρων πατέρων ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ συμπροσευχὲς αὐτὲς γίνονται, διότι ὁ Πατριάρχης δέχεται πιέσεις ἀπὸ τὸ παρασκήνιο, ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι τὶς κάνει γιὰ λόγους πολιτικῆς, καὶ ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι αὐτὰ ἐγίνοντο καὶ παλαιότερα.

Σὲ αὐτὲς τὶς προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις ἡ ἀπάντησή μας εἶναι ἡ ἑξῆς. Πρῶτον σὲ ὅλο τὸ διαρρεῦσαν χριστιανικὸ παρελθόν, οἱ Νεομάρτυρες, οἱ Μάρτυρες, οἱ Ὁμολογητές, οἱ Ἱεράρχες, οἱ Ὅσιοι, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Δίκαιοι καὶ οἱ Προφῆται, ἐδέχοντο ἀφόρητες πιέσεις, ἀπὸ τὸ προσκήνιο καὶ τὸ παρασκήνιο, ἀπὸ τὶς δυνάμεις τῆς ἀνομίας καὶ τοῦ σκότους, ἀλλὰ δὲν ἐνέδιδαν σὲ ὅ,τι ἐπίστευαν στὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ τῆς καρδιᾶς τους, καὶ μᾶς ἄφησαν ὡς παρακαταθήκη τὴν ἁγία καὶ ἀμώμητο ὀρθόδοξο πίστη. «οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς πίστεως».

Δεύτερον ἡ χριστιανική μας πίστη δὲν εἶναι ἀδύναμη, ὥστε νὰ προσφεύγουμε στὴν πολιτική· αὐτὸ ὅποιος τὸ ὑποστηρίζει εἶναι μεγάλη βλασφημία. Ἡ χριστιανικὴ ἀλήθεια ποὺ ἐσφραγίσθη μὲ τὴν θυσία καὶ τὴν ἔνδοξο Ἀνάσταση τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς ζωὴν αἰώνιον τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἐσπάρη ἐπὶ τῆς γῆς, μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου, δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται ἀντικείμενο πολιτικῆς ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστάς. Τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο μᾶς διδάσκει «Ἔστω ὁ λόγος ἡμῶν ναί, ναὶ καὶ οὔ, οὔ.

Καὶ τρίτον, τὸ φρόνημα τῶν παλαιῶν Χριστιανῶν ἦτο πολὺ πιὸ ἀκμαῖο ἐν σχέσει μὲ τὸ φρόνημα τὸν σημερινῶν χριστιανῶν τῆς ἐποχῆς τῆς ἀποστασίας καὶ τῶν ἐσχάτων χρόνων, ποὺ μὲ τὶς συχνὲς καὶ παράνομες συμπροσευχὲς τῶν οἰκουμενιστῶν, ἔχει κατὰ πολὺ ἀμβλυνθεῖ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά τους.

Δὲν πρέπει ἐμεῖς ὡς μοναχοὶ νὰ ὑψώσουμε φωνὴ διαμαρτυρίας γιὰ τὰ ὅσα παράνομα λαμβάνουν χώρα στὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας; Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ μεγά- λα σημεῖα τῶν καιρῶν τῆς ἀποστασίας ποὺ ζοῦμε, εἶναι καὶ ἡ βάπτιση σχεδὸν κάθε παρανομίας, μὲ καθησυχαστικὰ καὶ ὡραιοποιημένα ὀνόματα! Πρῶτον, πῶς ἐξηγεῖτε ἐσεῖς οἱ προφασιζόμενοι τὶς σημερινὲς συμπροσευχὲς τῶν μεγαλόσχημων οἰκουμενιστῶν, ὅταν σὲ ὀρθόδοξη πατριαρχικὴ θεία Λειτουργία μνημονεύουν τὸν αἱρετικὸ ἐπίσκοπο ὡς κανονικὸ ἐπίσκοπο; Πῶς ἐξηγεῖτε τὸν λειτουργικὸ ἀσπασμὸ στὸ σύμβολο τῆς Πίστεως; Ὁ λειτουργικὸς ἀσπασμὸς σημαίνει ἴδια πίστη, κοινὸ ποτήριο. Πῶς ἐξηγεῖτε τὴν ἀπαγγελία τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς ἀπὸ αἱρετικό, ἐν ὥρᾳ ὀρθοδόξου λατρείας; Πῶς ἐξηγεῖτε νὰ τοῦ ψάλη τοῦ αἱρετικοῦ δοξολογία καὶ πολυχρόνιο; Μετὰ ἀπ᾽ ὅλα αὐτὰ ποιὲς τελικὰ εἶναι οἱ διαφορὲς τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας ἀπό τὴν αἵρεση τοῦ παπισμοῦ;

Ὅλα τὰ παραπάνω μαρτυροῦν ὅτι ἡ οἰκοδομὴ τῆς ἑνότητος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μὲ τὴν αἵρεση τοῦ παπισμοῦ ἔχει σχεδὸν ἐπιτευχθῆ. Ἡ μνημόνευση στὸ Φανάρι γιὰ πρώτη φορά τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα στὰ εἰρηνικά τῆς Θείας Λειτουργίας, εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ τεθεῖ καὶ ἡ σκεπή τῆς οἰκοδομῆς τῆς ἑνότητος τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας μὲ τὴν αἵρεση τοῦ παπισμοῦ. Ἀπομένει ἡ σύνδεση τῆς οἰκοδομῆς μὲ τὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα, δηλαδὴ τὸ κοινὸ ποτήριο. Ἀφοῦ δὲν ἀντιδράσαμε στὰ πέντε σημεῖα τῆς οἰκοδομῆς, θὰ ἀντιδράσουμε στὸ τελευταῖο;

Τὰ ὅσα παράνομα λαμβάνουν χώρα στὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας σήμερα, ποὺ εἶναι πολὺ μεγάλα σὲ ἔκταση, καὶ σὲ μορφὴ πολὺ τολμηρά, θὰ ἦταν ἀκατανόητα πρὶν λίγα χρόνια καὶ θὰ δημιουργοῦσαν σεισμὸ ἀπὸ διαμαρτυρίες. Ἂν ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔπραξε τὰ ἐλάχιστα ἐν σχέσει μὲ τὸ σήμερα καὶ ὑπῆρξε σεισμὸς ἀπὸ διαμαρτυρίες καὶ διακοπή μνημοσύνου, σήμερα ποὺ ἔχουν φθάσει στὸ ζενὶθ τῆς ποσότητας καὶ προκλητικότητας, ἡ ἀπάντηση ἀπὸ τοὺς προπάτορας ἡμῶν θὰ ἦταν πολὺ ὑποδειγματική. Ἀλλὰ σήμερα οἱ προφάσεις καὶ ἡ ἀπάθεια τῆς σιωπῆς, τρέφουν καὶ αὐξάνουν κατὰ πολὺ τὴν οἰκουμενιστικὴ λαίλαπα. Πῶς γίνεται αὐτὰ ποὺ οἱ προπάτορες ἡμῶν τά εἶχαν ὡς παρανομία, σήμερα οἱ οἰκουμενιστὲς πατέρες νὰ μᾶς τά ἐπιβάλλουν ὡς νόμιμα, χωρὶς ἐκ μέρους μας νὰ ὑπάρχη ἡ ἀνάλογη ἰσχυρὴ ἀντίδραση; Μήπως ἐκεῖ ποὺ μεσουρανεῖ ἡ ἠθικὴ κρίση, ἀκολουθεῖ ἀναγκαστικὰ καὶ ἡ δογματικὴ κρίση;

Δεύτερον, στὴν προηγούμενη ἐπίσκεψη στὸ Φανάρι τοῦ Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ´ τὸ 2006, ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους μεταξὺ τῶν ἄλλων ἔγραφε: «Ἐπιθυμοῦμε νὰ ἀγωνιζώμεθα διά βίου νὰ φυλάξουμε τὴν παρακαταθήκην τῶν Ἁγίων Πατέρων, τὴν ὁποίαν μᾶς ἐκληροδότησαν οἱ ἅγιοι κτίτορες τῶν Ἱερῶν Μονῶν μας καὶ οἱ πρό ἡμῶν ἀοίδιμοι πατέρες. Ζοῦμε ὅσον ἠμποροῦμε τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀμώμητο ὀρθόδοξο πίστη σύμφωνα μὲ ὅσα καθημερινῶς διδασκόμεθα ἀπὸ τὶς ἱερὲς ἁκολουθίες, τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα καὶ τὴν ἐν γένει διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, ποὺ εἶναι διατυπωμένη στὰ συγγράμματα τῶν Ἁγίων Πατέρων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Περιφρουροῦμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὴν δογματική μας συνείδηση, τὴν ὁποία οἰκοδομεῖ ἡ ἐντρύφηση στοὺς φιλοθέους ἀγῶνες καὶ τὰ κατὰ τῶν ποικιλωνύμων αἱρέσεων κατορθώματα τῶν ἁγίων ὁμολογητῶν Πατέρων. Ἰδίως ἐν προκειμένῳ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τῶν Ἁγιορειτῶν ὁσιομαρτύρων καὶ τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Πρώτου, τοῦ ὁποίου τὰ ἱερὰ λείψανα παντίμως ἀσπαζόμεθα καὶ τὴν ἱερὰ μνήμη πανηγυρίζουμε. Φοβούμεθα νὰ σιωπήσουμε, ὁσάκις τίθενται ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν παρακαταθήκη τῶν Πατέρων. Αἰσθανόμεθα βαρειὰ τὴν εὐθύνη μας ἔναντι τῶν εὐλαβεστάτων Πατέρων καὶ ἀδελφῶν τῆς παναγιορειτικῆς ἀδελφότητος καὶ ἔναντι τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος προσβλέπει στὸν ἀθωνικὸ μοναχισμὸ ὡσὰν σὲ ἀδιαπραγμάτευτο φύλακα τῶν Ἱερῶν Παραδόσεων».

Τὰ ὅσα ἐπικαλείται ἡ Ἱ. Κοινότης στὸ ὁμολογιακὸ κείμενο ἰσοπεδώθηκαν γιὰ μία ἀκόμη φορά τὸν περασμένο Νοέμβριο, ἀπὸ τὰ ὅσα παράνομα ἔλαβαν χώρα στὸ Φανάρι ἀπὸ τὴν ἐκεῖ ἐπίσκεψη τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα. Ἀμαυρώθηκε ἡ ἱερά μνήμη, πού συνέπεσε μέ τήν ἐπίσκεψη τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα, τοῦ ὁσιομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Πρώτου, ποὺ ὑπέστη φρικτὸ μαρτύριο γιὰ τὴν ὀρθόδοξο ἀλήθεια. Ἐφ᾽ ὅσον τὰ παράνομα στὸ χῶρο τῆς ὀρθοδοξίας μας ἐπαναλαμβάνονται μὲ μεγαλύτερη ἔνταση καὶ προκληρικότητα, πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ μιμηθοῦμε τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ καὶ νὰ ὑποστοῦμε καὶ ἐμεῖς τὸν κόπο καὶ τὸ κόστος μιᾶς ἀποτελεσματικῆς καί πρακτικῆς διαμαρτυρίας, γιὰ ἐλπιδοφόρα ἀποτελέσματα, ἂν θέλουμε καὶ ἔχουμε τὴν εὐθύνη, ὅπως γράφουμε νὰ φυλάξουμε τὴν παρακαταθήκη τῶν Ἁγίων Πατέρων, τὴν ὁποία μᾶς ἐκληροδότησαν οἱ Ἅγιοι κτίτορες τῶν ἱερῶν μονῶν μας καὶ οἱ πρὸ ἡμῶν ἀοίδιμοι Πατέρες. Φυσικὰ σήμερα αὐτὰ μπορεῖ νὰ ἀκούγωνται πολὺ παράδοξα, γιὰ νὰ γίνουν πράξη. Ὅταν ὅμως τὸ αὐτοκίνητο δὲν ἔχει φρένα καὶ τὸ πλοῖο πυξίδα, ὁδηγοῦνται ἀμφότερα στὴν καταστοφή. Τὸ ἴδιο θὰ συμβῆ καὶ στὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας, ὅταν δὲν ὑπάρχουν φρένα πρακτικῆς διαμαρτυρίας, γιὰ νὰ σταματήσουν τὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο, καὶ ὁμολογιακὴ πυξίδα, γιὰ τὴν ἀκριβῆ φύλαξη τῆς παρακαταθήκης τῶν Πατέρων. Ἡ διαίρεση στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι πρὸ τῶν πυλῶν καὶ ἡ εὐθύνη ἡ δική μας θὰ εἶναι πολὺ μεγάλη καὶ θὰ κατακριθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἁγιορεῖτες περισσότερο ἀπὸ τοὺς πλανεμένους οἰκουμενιστάς. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι οἱ πνευματικοὶ ἀγῶνες καὶ οἱ ἀδιάλειπτες προσευχὲς τῶν πατέρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, θὰ διώξουν πολὺ μακριὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ μαῦρα σύννεφα ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Καὶ τρίτον, τὸν περασμένο Μάϊο στὰ Ἱεροσόλυμα ἔλαβον χώρα μεγάλες παράνομες καὶ προκλητικὲς συμπροσευχὲς τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα. Ὁ οὐρανὸς ὠργίσθη ἀπὸ τὴν συνάντηση, μὲ τὸ φοβερὸ σημεῖο τοῦ μεγάλου σεισμοῦ. Εἶναι μὲν ἡ ἀφορμὴ τοῦ σεισμοῦ γιὰ ὅ,τι παράνομο ἐλάμβανε χώρα στὰ Ἱεροσόλυμα, ἀλλὰ ὁ ἰσχυρὸς σεισμὸς δὲν ἔγινε στὸν τόπο τῆς παρανομίας, ἀλλὰ στὸ Ἅγιον Ὄρος, γιὰ νὰ μᾶς προτρέψη νὰ κάνουμε τὸ αὐτονόητο καθῆκον μας.

Μὲ ὅλα τὰ παραπάνω ποὺ περιγράψαμε, ἐὰν θελήσουμε νὰ βάλουμε τὸν δάκτυλόν μας ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων, μὲ τὴν σημερινὴ στάση μας, στὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο τοῦ 2015, κατακρίνουμε μὲ τὴν συμπεριφορὰ μας αὐτὴ τοὺς προπάτορες ἡμῶν τοῦ 1965 ὡς φανατικούς. Καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχει μεγάλος κίνδυνος, διότι διακυβεύεται ἡ πίστις ἡμῶν, ἂν δὲν ὑπάρξη καρποφόρος ἀλλαγὴ στάσεως, θὰ κατακριθοῦμε τὸ λιγότερο ὡς ἀδιάφοροι.

Καὶ τέλος τὸ 2014 ἡ παναγιορετικὴ ἀδελφότητα καὶ ὁ εὐσεβὴς λαὸς τῆς Ἐκκλησίας, αἰσθάνθηκε μεγάλη λύπη καὶ σκανδαλισμό, βλέποντας τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη νὰ συμπροσεύχεται στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ στὸ Φανάρι, μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα. Τὰ βλέμματα τῆς παναγιορειτικῆς ἀδελφότητος καὶ τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάντοτε στραμμένα πρὸς τὴν ἀκρόπολη καὶ τὸ φάρο τῆς ὀρθοδοξίας, τὴν Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ περιμένουν ἀπὸ τὴν ἀντίδρασή τους τὴν θεραπεία τῶν παρανόμων αὐτῶν φαινομένων στὸ χῶρο τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας καὶ τὴν ἀποτροπὴ μελλοντικῶν παρανόμων προκλήσεων.

Ἡ ἐξομολόγηση ἔφτασε στὸ τέλος μὲ τὴν εὐχή: «Στερεῶσαι Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν τὴν ἁγίαν καὶ ἀμώμητον πίστιν τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων Χριστιανῶν». Μὲ ὑγεία καὶ μετάνοια τὸ ὑπόλοιπον τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς.

Ορθόδοξος Τύπος, 20/3/2015

ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ >Απειλεί ο «Πατριάρχης» Βαρθολομαίος όσους πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμού Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

visit counter

Απειλεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όσους πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμούτου 
Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου
H Επιστολή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με την οποία ζητείται η λήψη μέτρων κατά όσων κληρικών και πιστών αντιδρούν σε όσα γίνονται στο πλαίσιο της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης είναι έγγραφο που φανερώνει πολλά από όσα βασανίζουν το λογισμό των οικουμενιστών. 
Οι υγιείς αντιδράσεις κατά της παναίρεσης του Οικουμενισμού, των συμπροσευχών και της «μεταπατερικής θεολογίας» ενοχλούν το Φανάρι και τούτο γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί, όσο γρήγορα εκείνοι υπολόγιζαν, η πολυπόθητη ενότητα των Χριστιανών όλου του κόσμου, για την οποία εργάζονται πυρετωδώς μέσω των διαλόγων και της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης και η οποία ενότητα είναι, σύμφωνα με την οικουμενιστική ερμηνευτική, επιταγή του Κυρίου... Έτσι τη μία τους φταίει η «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», την άλλη η δήθεν αμφισβήτηση του Οικουμενικού Θρόνου, την επομένη τα «αναθέματα» του Μητροπολίτου Πειραιώς και κάποτε ακόμη και τα συνέδρια καταδίκης της μεταπατερικής αίρεσης. Όσοι μετέχουν σε όλα τα παραπάνω ή συμφωνούν με αυτά πρέπει να τύχουν τιμωρίας. Αυτή μάλιστα τη φορά ζητείται συνοδική καταδίκη των αντιοικουμενιστών με συγκεκριμένες αποφάσεις. Οι Οικουμενιστές ευχαρίστως διαλέγονται με κάθε αιρετικό παπικό, προτεστάντη ή ακόμη και ισλαμιστή, βουδιστή σεβόμενοι την «ετερότητα» αλλά αδυνατούν να διαλεχθούν με κληρικούς και πιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας που ανησυχούν για όσα αντικανονικά και αντιπατερικά λαμβάνουν χώρα τα τελευταία χρόνια. Αίρουν με περισσή ευκολία τα αναθέματα που επέβαλαν οι άγιοι Πατέρες στον αιρετικό Πάπα αλλά είναι έτοιμοι να επιβάλλουν αφορισμούς και καθαιρέσεις σε όσους αμφισβητούν τον δικό τους οικουμενιστικό βηματισμό, κάποιες δε φορές τιμωρούν χωρίς πραγματικό λόγο πιστούς που ανάλωσαν τη ζωή τους στην Εκκλησία. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παρουσιάζει στην Επιστολή του τους αντιοικουμενιστές ως κινούμενους εναντίον αποφάσεων πανορθοδόξων Συνόδων περί των διαλόγων και της οικουμενικής κίνησης. Προσπαθεί έτσι να επιβάλλει στον ορθόδοξο κόσμο το αλάθητο των πανορθοδόξων Συνόδων ή το αδιαμφισβήτητο του Οικουμενικού Θρόνου. Εκτός του ότι αποφεύγει να απαντήσει στα περί συμπροσευχών και των υποχωρήσεων σε μείζονα θεολογικά ζητήματα, κατά την διεξαγωγή των διαλόγων με τους ετεροδόξους, είναι φανερό ότι προσπαθεί να αποτρέψει ενδεχόμενη αλλαγή στάσης της Εκκλησίας της Ελλάδος και αποχώρησή της από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και τον διάλογο με τους Παπικούς που γίνεται άνευ των προϋποθέσεων που απαιτούνται. Προβάλλει έτσι τις αποφάσεις των πανορθοδόξων Συνόδων ως οριστικές και αμετάκλητες ενώ στην πραγματικότητα οι αποφάσεις αυτές ελήφθησαν υπό άλλες συνθήκες και στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε μέχρι σήμερα υπήρξαν διαφοροποιήσεις προς το χείρον στη στάση τόσο των παπικών και των προτεσταντών όσο και των ανά τον κόσμο οικουμενιστών. Μπορεί αλήθεια σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία να μετέχει σε Συμβούλια «εκκλησιών» ή να διαλέγεται με τους Παπικούς επί υψηλού επιπέδου, τη στιγμή που ο κόσμος όλος οδύρεται και δικαιολογημένα διαμαρτύρεται για τα σκάνδαλα παιδεραστίας που βαρύνουν παπικούς καρδινάλιους ή την ομοφυλοφιλική «ιεροσύνη» των Προτεσταντών; Είναι αποδεκτές από την Ορθόδοξη Εκκλησία οι συνεχείς συμπροσευχές ορθοδόξων κληρικών με παπικούς, προτεστάντες και κάποιες φορές με αλλόθρησκους σε όλο τον κόσμο; Η ευκαιρία που δίνεται στους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά την επιστολή του Πατριάρχη είναι μοναδική. Αντί άλλης απάντησης, ήρθε η ώρα της αποχώρησης της Εκκλησίας της Ελλάδος από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και τον διεξαγόμενο με τους αμετανόητους Παπικούς προσχηματικό διάλογο αλλά και της ταυτόχρονης συνοδικής καταδίκης της παναίρεσης του Οικουμενισμού που τρώει τα σωθικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο σεβασμός όλων προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο εφόσον εκείνο παραμένει πιστό στην παράδοση των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Οι «θρόνων διάδοχοι» μπορούν να διασφαλίζουν την ενότητα της Εκκλησίας μόνο εάν παραμένουν και «τρόπων μέτοχοι» των αγίων Πατέρων. Η κεφαλή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μας βεβαίωσε ότι «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18) δηλ. της Εκκλησίας και για τούτο είναι δυσερμήνευτη η εξαιρετική ανησυχία κάποιων για την εσωτερική ενότητα της Εκκλησίας. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι η ενότητα στην Εκκλησία διασφαλίζεται με την ηθελημένη ή επιβαλλόμενη υπακοή σε πρόσωπα και όχι με την προσήλωση στην αποστολική και πατερική πίστη στον Τριαδικό Θεό.

το ειδαμε εδω

http://elladapoyantisteketai.blogspot.gr/

Γιατί η Δύση εξισλαμίζει την Ελλάδα

visit counter

«Αν βουληθείς να μ' αρνηθείς και να μαλησμονήσεις, σε Τούρκικα σπαθιά σε δω, σε Καταλάνου χέρια. Αράπηδες σε σέρνουσι και Τούρκοι να σε δέσουν, κι σ’ όχλο Σαρακίνικο τρεις μαχαιριές σε δώσουν», Ελληνικό μεσαιωνικό δημώδες

Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων Ελλήνων προσφύγων τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Αθήνα , το πρώτο μέτρο της επαναστατικής επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία στις 15 Σεπτεμβρίου του 1922, ήταν η επίταξη δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, για την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων. Το μέτρο της επίταξης - όπως κωδικοποιήθηκε και επεκτάθηκε με τα νομοθετικά διατάγματα της 11ης Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως ακινήτων δι’ εγκατάστασιν προσφύγων» και της 22ας Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως κατοικουμένων ή οπωσδήποτε χρησιμοποιουμένων ακινήτων» ήταν η αρχή για τις πρώτες προστριβές ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους της πόλης. Η επίταξη και η αναγκαστική συγκατοίκηση γηγενών και προσφύγων στα ίδια σπίτια, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες από την πλευρά των γηγενών. Εκατοντάδες Αθηναϊκά σπίτια, ιδιοκτησίας υποστηρικτών του Βασιλέως Κωνσταντίνου ως επί τω πλείστον, επιτάχτηκαν για να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Σε κάθε δωμάτιο των μεγάλων Αθηναϊκών αρχοντικών τοποθετήθηκε και από μια οικογένεια προσφύγων, ενώ οι ιδιοκτήτες των περιορίστηκαν και αυτοί σε ένα δωμάτιο της οικίας των. Το ψυχολογικό σοκ στην αυτιστική Αθηναϊκή κοινωνία του μεσοπολέμου από το μέτρο της αναγκαστικής κατάσχεσης ήταν ισχυρότατο. Μέχρι εκείνη την στιγμή, οι θαμώνες του Ζαχαράτου πίστευαν αφελώς, ότι ο Σαγγάριος και το Εσκί Σεχίρ ευρίσκοντο πολύ μακριά από το Σύνταγμα, ώστε να δύνανται τα πολεμικά γεγονότα να επηρεάσουν την καθημερινότητα τους. Αδυνατούσαν να πιστέψουν αυτό που τους συνέβαινε. Εν μια νυκτί, βρήκαν εαυτούς να συγκατοικούν στο ίδιο τους το σπίτι με αλλά πενήντα άγνωστα σε αυτούς άτομα, ενώ οι τυχεροί που τα σπίτια τους δεν είχαν ακόμη επιταχθεί ζούσαν με την αγωνιά της εμφάνισης των στρατιωτών στην εξώπορτα που θα θυροκολλούσαν το χαρτί της επίταξης. Στα επόμενα είκοσι χρόνια οι Ελληνικοί προσφυγικοί πληθυσμοί, θα απωθηθούν στις παραγκουπόλεις της Κοκκινιάς και θα είναι η πληθυσμιακή ομάδα που θα βιώσει πλήρως την φρίκη και τις συνέπειες της κατοχής. Ενώ παρακολουθούν τα παιδιά τους να πεθαίνουν από την πείνα, ο μόνος δρόμος που τους απομένει είναι η κοινωνική ρήξη και ο πολίτικος ριζοσπαστισμός. Ο Δεκέμβρης του 1944 και ο εμφύλιος ήταν το φυσιολογικό επακόλουθο της μικρασιατικής καταστροφής και της προσφυγιάς. Τρία χρόνια αργότερα, το 1947 κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, ο στρατός άρχισε συστηματικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εκκενώσεως εκατοντάδων χωριών στην Μακεδονία και την Ήπειρο, με σκοπό να αποκόψει τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού από τον τοπικό εφοδιασμό και ταυτόχρονα να τους στερήσει την δυνατότητα στρατολόγησης νέων μαχητών. Οκτακόσιες χιλιάδες εσωτερικοί πρόσφυγες από τα εκκενούμενα Ελληνικά χωριά, οι λεγόμενοι «ανταρτόπληκτοι», μεταφέρονται βιαίως στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις της χώρας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εκ νέου όπως και το 1922 μια αφάνταστη εσωτερική προσφυγική τραγωδία, ελάχιστα γνωστή σήμερα, με απελπισμένους ανθρώπους στερουμένων βασικών εφοδίων επιβίωσης να περιφέρονται ρακένδυτοι στις παρυφές των πόλεων και να πεθαίνουν από ασιτία . Μέσα σε 25 χρόνια ο κοινωνικός ιστός της χώρας θα διαρραγεί ανεπανόρθωτα δυο φόρες. Η μικρασιατική καταστροφή και ο εμφύλιος πόλεμος, θα είναι το αποτέλεσμα της ανικανότητας των πολιτικών ελίτ που αδυνατούν να κατανοούσουν τα γεωπολιτικά δεδομένα της εποχής τους λόγω της μικρόνοιας τους, των προσωπικών τους συμφερόντων, του ανύπαρκτου μορφωτικού τους επίπεδου και των ιδεοληπτικών εμμονών τους.

Η εισροή αλλοεθνών πληθυσμών σήμερα στην Ελλάδα ομοιάζει φυσικά με το 1922 μόνο ως προς την ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να χειρισθεί τα «νέα δεδομένα» και να αντιληφθεί τις μελλοντικές συνέπειες και το βάρος των πράξεων του επειδή προσποιείται ότι δεν κατανοεί την καλοσχεδιασμένη εποίκιση της χώρας από τις ορδές των ανθρώπων με διαφορετικά εθνολογικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά, που μετασχηματίζουν σταδιακά την Ελλάδα σε χαλιφάτο μέσω ενός καλά γεωπολιτικού οργανωμένου σχεδίου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ και την Τουρκία. Τελικός στόχος: να εποικίσουν με μουσουλμάνους τα Βαλκάνια ώστε να εξουδετερωθούν οι φιλορωσικοί ορθόδοξοι πληθυσμοί στα πλαίσια των γεωπολιτικών σχεδιασμών της νέας τάξης πραγμάτων. Η Γερμανική προτεσταντική ηθική βασίζεται στην εκδίκηση και την τιμωρία των εχθρών. Το Γερμανικό «αίσθημα αποκατάστασης δικαιοσύνης» ικανοποιήθηκε μόνο στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ διατηρεί ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς με την Ρωσία που κάποια στιγμή θα πρέπει να κλείσουν με τον «θρίαμβο της Γερμανικής πολίτικης» στην Ευρώπη. Τα πολιτικό έργο της σφαγής των Αρμενίων και των Ελλήνων από τους Τούρκους, σχεδιάστηκε το 1915 από τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας Γουλιέλμο Κάιζερ με σκοπό να διακοπεί η ρωσική διείσδυση προς τον Καύκασο και τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Η ίδια η πολιτική ολοκληρώνεται σήμερα, μετά 100 χρόνια με την σφαγή 15 εκατομμυρίων ορθοδόξων στην Συρία και το Ιράκ, μέσα από την ανιαρή συμμαχία των σουνιτών ισλαμιστών με την Δύση.

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε αυτές τις γενικές πολιτικές γραμμές σχεδιάστηκε από τους Γερμανούς η πρωτοφανούς αγριότητας για τα δεδομένα της κατοχής σφαγή του Διστόμου, η οποία υλοποιήθηκε από τους μουσουλμάνους του Παλαιστινιακού τάγματος του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ Χουσεΐν, που στρατοπέδευε στο Λαύριο, οι στρατιώτες του οποίου εχρησιμοποιούντο από την Βέρμαχτ για τις «σκληρές» Γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις αντιποίνων στην Στερεά Ελλάδα, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούσαν τους Γερμανοντυμένους και Ιταλοντυμένους μουσουλμάνους Τσάμηδες στην Θεσπρωτία. Ο σημερινός μουσουλμανικός εποικισμός της Ελλάδας άρχισε και εντατικοποιήθηκε από τα φιλογερμανικά πολιτικά συστήματα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, μέσω της συνειδητής επιλογής του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης «εισαγόμενης εργασίας και δανεισμού». Ταυτόχρονα, όλοι μαζί διαρρήγνυαν τα ιμάτια των υπέρ της ανάγκης δημιουργίας τεμένους στον ιερό χώρο του Βοτανικού, πράξη βέβαια που νομιμοποιεί πολιτικά την εισβολή των παρανόμως εισερχόμενων.

Η πολιτική επιρροή της Τουρκίας στους πληθυσμούς των μουσουλμάνων της Ελλάδος, οι πρόωρες διακηρύξεις της περί «προστασίας» ως αιτίας μελλοντικής εισβολής στην Ελλάδα, ίσως να ενεργοποιήσει θετικά τα πολιτικά αντανακλαστικά του Πρωθυπουργού που φαίνεται να διαθέτει επαρκώς παρά το νεαρό της ηλικίας του, εν αντιθέσει βεβαίως με τα ανύπαρκτα κάποιων μελών της κυβέρνησης του, τρίτης ηλικίας. Οι δηλώσεις περί «εκθέσεως εις τον Ελληνικόν ήλιον» και περί «εισαγωγής στην χώρα μελαψών νέων εξαίρετου κάλλους», είτε υποτιμούν την νοημοσύνη του λαού είτε άπτονται εξειδικευμένων αναλύσεων. Ταυτόχρονα, οι προηγούμενοι διαχειριστές της εξουσίας σείουν υποκριτικώς το μεσαίο δάκτυλο των στην κυβέρνηση «για ανικανότητα». Δεν θα αναφερθώ βεβαίως στις πολιτικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ για την μετανάστευση, διότι αυτές έχουν απαξιωθεί λόγο της γνωστής πρακτικής διαχείρισης του χρήματος και της εξουσίας. Επίσης, είναι αδύνατο σε αυτές τις γραμμές να περιγράφει η πνευματική και ηθική εξαθλίωση που οδήγησε την χώρα η ΝΔ, ώστε σήμερα ούτε ένα μικρό ποσοστό της κοινωνίας να μην διαθέτει στοιχειωδώς τα ιδεολογικά όπλα αντιμετώπισης της εισβολής των επηλύδων. Χαρακτηριστικό των προθέσεων τους στο θέμα αυτό υπήρξαν οι δηλώσεις των πολιτικών τους ταγών όταν ευρίσκοντο εις την εξουσία, ένθα ευχαριστούσαν τους μετανάστες που επέλεξαν την Ελλάδα ως τόπο εγκατάστασης των, παραχωρούσαν το δικαίωμα σε γηγενείς και αλλοεθνείς να καίνε τα εθνικά σύμβολα ή ψήφιζαν στην βουλή το εθνοκτόνο Δουβλίνο ΙΙ. Δεν διανοήθηκαν ποτέ οι πολιτικές «ιδιοφυΐες» της ΝΔ για τα μηνύματα που εξέπεμπαν προς την απύθμενη πληθυσμιακή δεξαμενή των κολασμένων του κόσμου τούτου; Στην ανώριμη Ελληνική κοινωνία, η ρηχή και υπερφίαλη πολιτική τάξη των τηλεοπτικών παραθύρων είναι ανίκανη να αποκαταστήσει μελλοντικά τις κοινωνικές και οικονομικές ισορροπίες αναίμακτα.

Οι νεοεισερχόμενοι πληθυσμοί στην Ελλάδα θα διεκδικήσουν το μερίδιο τους στην διανομή της οικονομικής και πολιτισμικής «πίτας» στην χώρα μας που διαθέτει παραγωγική και πνευματική βάση «μηδενικού αθροίσματος». Τα αποτέλεσμα θα είναι μόνο αίμα, δάκρυα και ερείπια. Ο « Ήλιος του Αλλάχ και της Δύσης» στην Συρία, στο Ιράκ, στην Βοσνία, στον Λίβανο και στην Αφρική φωτίζουν στους Έλληνες πολιτικούς τον δρόμο.

Ο Αλκιβιάδης-Κωνσταντίνος Κεφάλας είναι Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστήμιου του Manchester, UK, Δντης Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Ινστιτούτο Θεωρητικής και Φυσικής Χημείας.

ΠΗΓΗ.ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

"Ἡ πόρνη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ"

visit counter

 [Οἱ σύγχρονοι Οἱκουμενιστές] Ἀρνοῦνται νὰ ὀνομάσουν τὸν Οἰκουμενισμὸ αἵρεση ἀλλὰ μὲ εὐκολία καταπατοῦν τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὶς προβλέψεις τους γιὰ τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἁγιοκατατάσσουν ἀντιοικουμενιστὲς πατέρες ὅπως τοὺς ἁγίους Ἰουστίνο Πόποβιτς καὶ Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη ἀλλὰ δὲν υἱοθετοῦν τὴ διδασκαλία καὶ τὴν πράξη τῶν ἁγίων αὐτῶν.

(Τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου)

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης στὸ λόγο του «Εἰς τὴν ἑαυτοῦ χειροτονίαν πρὸς Εὐάγριον περὶ θεότητος» ἐπισημαίνει τὰ λανθασμένα στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας τῶν αἱρετικῶν Πνευματομάχων. Προχωρεῖ ὅμως καὶ σὲ μία περιγραφὴ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο πολιτεύονται οἱ αἱρετικοὶ αὐτοὶ περιγράφοντας τὴ στάση τους ἀπέναντι στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Παραλληλίζει τοὺς αἱρετικοὺς μὲ τὸν ἄσωτο υἱὸ τῆς παραβολῆς καὶ τοὺς ἐλέγχει γιατί καταβίβασαν τὸ ὑψηλὸ δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος στὰ ταπεινὰ νοήματα τῶν χοίρων καὶ ξόδεψαν τὸν δογματικὸ πλοῦτο τῆς Ἐκκλησίας στὶς πόρνες τῆς αἵρεσης. Καὶ ὁλοκληρώνει τὸν παραλληλισμὸ λέγοντας ὅτι «πόρνη ἐστὶν ἡ αἵρεσις ταῖς ἠπατημέναις ἠδοναῖς γοητεύουσα».

Ἀξιοσημείωτη εἶναι ἡ περιγραφὴ τοῦ ἁγίου γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πολιτεύονται οἱ αἱρετικοί, πολέμιοι τῆς θεότητος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τὰ χαρακτηριστικά τους προσιδιάζουν πλήρως σὲ ἐκεῖνα τῶν σύγχρονων ἐκπροσώπων τῆς παναίρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Προβάλλουν τοὺς κοινοὺς Πατέρες, λέει γιὰ τοὺς Πνευματομάχους ὁ ἅγιος, ἀλλὰ δὲν δέχονται τὴν κληρονομιὰ ἀπὸ αὐτούς. Συμμαχοῦν μὲ τοὺς ἐχθρούς μας καὶ φέρονται ἐχθρικὰ σέ μας, μπαίνοντας κατὰ κάποιο τρόπο ἀνάμεσα σέ μας καὶ τοὺς ἐχθρούς μας καὶ εἶναι καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο καὶ μαζὶ κανένα, οὔτε τὴν ὀρθὴ πίστη ὁμολογοῦν, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοὶ ἀρνοῦνται νὰ ὀνομάζονται. Ἔχουν ἀναλάβει ἐξίσου πόλεμο κατὰ τῆς ἀληθείας καὶ κατὰ τοῦ ψεύδους, γέρνουν εὔκολα σὰν ἕνα δέντρο... χωρὶς ρίζες μία ἀπὸ δῶ καὶ μία ἀπὸ ἐκεῖ ἀνάλογα μὲ τὸν ἄνεμο.

Πράγματι. Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστὲς αὐτοπροβάλλονται ὡς συνεχιστὲς τῶν Πατέρων, δὲν ἐπιθυμοῦν ὅμως τὴν ἐφαρμογὴ στὴν πράξη τῶν πατερικῶν διδαχῶν ἀλλὰ σχεδιάζουν μεταπατερικὲς ἀναθεωρήσεις ζητημάτων τῆς πίστεως καὶ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Συμμαχοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες, συναντῶνται καὶ συμπροσεύχονται μαζί τους καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς τῆς Ἐκκλησίας τους ποὺ τολμοῦν νὰ ἐλέγξουν τὴν τακτική τους. Ἀρνοῦνται νὰ ὀνομάσουν τὸν Οἰκουμενισμὸ αἵρεση ἀλλὰ μὲ εὐκολία καταπατοῦν τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὶς προβλέψεις τους γιὰ τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἁγιοκατατάσσουν ἀντιοικουμενιστὲς πατέρες ὅπως τοὺς ἁγίους Ἰουστίνο Πόποβιτς καὶ Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη ἀλλὰ δὲν υἱοθετοῦν τὴ διδασκαλία καὶ τὴν πράξη τῶν ἁγίων αὐτῶν. Εἶναι πραγματικὰ ὡς δέντρα χωρὶς ρίζες, εὔκολα κλίνοντες πότε δεξιὰ καὶ πότε ἀριστερά, τὴ μία φορὰ διαβεβαιώνοντες ὅτι δὲν προδίδουν τίποτε ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἄλλη συναγελαζόμενοι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς «ἀδελφούς» τους.

Δυστυχῶς μικρὲς ἐλπίδες πνευματικῆς ἀνάνηψης ὑπάρχουν γιὰ τοὺς ὑπηρέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἰσχύει καὶ γιὰ ἐκείνους αὐτὸ ποὺ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφέρει ὡς γνώρισμα τῶν ἀμετανόητων Πνευματομάχων. Ἔχει σκληρύνει ἡ καρδιά τους καὶ ἀντιστέκεται. Γι’ αὐτὸ ἀδυνατοῦν νὰ βροῦν τὸ δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς πρὸς τὴν πατρικὴ ἑστία τῆς Ἐκκλησίας.

------------------------------------------------------

Ὀρθόδοξος Τύπος, 20/3/2015

πηγή ψηφιακού κειμένου: orthodoxia-ellhnismos.gr/

“Προσηλυτισμοί” για κλάματα!

visit counter

“ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΙ” ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ!

Εξ΄αρχής να αναφέρω στους αγαπητούς φίλους αναγνώστες τις υποθέσεως, ότι είμαι άνθρωπος που έχω προσωπική εμπειρία με τον εν Κύπρω μοναχισμό από 15 ετών!!!

Έζησα κατά την εφηβεία μου, πολλους καλοκαιρινούς μήνες, διακοπές του Πάσχα και των Χριστουγέννων, και για μεγάλα χρονικά διαστήματα, σε συγκεκριμένη Ιερά Μονή της Κύπρου, λόγω οικογενειακών προβλημάτων, και με την συναναστροφή μου με τους αγίους Μοναχούς, και το καθημερινό πρόγραμμα των ακολουθιών και των διακονημάτων, επιθυμούσα να διαβιώσω για πάντα εκεί... μόνο που η απόφαση των Πατέρων, ήταν να ολοκληρώσω το Λύκειο, τον στρατό και τις τυχόν σπουδές και μετά βλέπουμεν...!

Ολοκλήρωσα το λύκειο, ολοκλήρωσα και την στρατιωτική θητεία μου, και συνειδητοποίησα ότι η κλήση μου ήταν ο έγγαμος βίος, καθότι μόλις αποστρατεύθηκα, ενυμφεύθηκα...

Με την συγκεκριμένη Ιερά Μονή, διαθέτω μέχρι την σήμερον, εδώ και είκοσι χρόνια, άριστες Πνευματικές σχέσεις...

Τι θέλω να πώ;

-Θέλω να πώ, ότι ο Ορθόδοξος Μοναχισμός, είναι εκ φύσεώς του, οντολογική ελευθερία!

-ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να διαβιώσει με δήθεν προσηλυτισμό, εντός Ορθοδόξων Ιερών Μονών!!!

-ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ στο τετράγωνο(!) εξ ανοήτων νόων, ότι μπορεί κάποιος Χριστιανός, να προσηλυτισθεί στον Μοναχισμό!

-Ο Μητροπολίτης κ. Αθανασίος, εάν πρέπει να κατηγορηθεί για κάτι, αυτό είναι η υπερ-πολλαπλάσιοι "προσηλυτισμοί" εις το Μυστήριο του Γάμου!

Συγκριτικά ομιλούντες, απ΄την μία πλευρά έχουμεν το Μυστήριο του Μοναχισμού και απ΄την άλλη το Μυστήριο του Γάμου· πόσους "προσηλύτισε" ο συγκεκριμένος Επίσκοπος εις την μία πλευρά και πόσους  εις την άλλη;

Λογικά, η ζυγαριά θα βαρύνει, εις το Μέγα Μυστήριο του Γάμου!

Άρα και πάλιν συγκριτικά, ο Σεβασμιώτατος άγιος Λεμεσού, κρίνεται "ένοχος", διότι "προσηλυτίζει" αβέρτα, ενήλικες ανθρώπους, εις τον Γάμο αντί τον Μοναχισμό, μιάς και ως άγαμος, πολλώ δε μάλλον Αγιορείτης καλόγερος και Επίσκοπος, ώφειλε, να επανδρώσει και να δημιουργήσει απ΄άκρη-σ΄άκρη τη νήσο των Αγίων Κύπρο, με εκατοντάδες ανδρώες και γυναικείες μονές... με εκατοντάδες-χιλιάδες μοναχούς, πράγμα το οποίο δυστυχώς, τόσα χρόνια, δεν κατάφερε να πράξη...

Εξάπαντος, ως θεολογών επιστήμων(όχι ωσάν τον κ. Α. Πιτσιλλίδη!), εξάπαντος της Ιεράς Πατερικής Θεολογίας, έχω την γνώμη, ότι οι γονείς προσβάλουσιν την αξιοπρέπεια τους, αλλά και το Μοναχό γιό τους, λόγω του ότι, αγνοούσιν την Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία! Διαφωνώ, με κάποιον συνσχολιαστή μας, που εδήλωσε, ότι οι γονείς θέλουν Ψυχίατρο, μιάς και είναι γνωστόν τοις πάσιν, ότι και οι ψυχίατροι θέλουν τον ψυχίατρό τους!

Η συγκεκριμένη δίκη, θα είναι δίκη παρωδία και στο τέλος, θα βγεί ξινό στους γονείς, θα ενεργήσουν(μη αναφέρω ότι ήδη ενεργούν!) οι Πνευματικοί νόμοι, για την ιεροκατάκριση που ασκούν και ίσως εάν συνειδητοποιήσουν την κατάντια των, ίσως και να ταπειωνθούσιν και τέλος να σωθούσιν!

Ο μεν άγιος Λεμεσού, θα είναι εις διπλούν κερδισμένος, μιάς και θα αθωωθεί πανηγυρικά από τις ανυπόστατες και θλιβερές κατηγορίες, και θα δοκιμαστεί ακόμα μίαν φορά εις την Πίστη του!

Λόγω των προσωπικών μου εμπειριών εις το Μοναχισμό της Κύπρου και λόγω του ότι διακονώ την επιστήμη της Ιεράς Θεολογίας, μπορώ  εάν κληθώ, να συ-μαρτυρήσω επιστημονικά και αντικειμενικά για το εν λόγω θέμα, μιάς και δεν έχω ιδιαίτερες και προσωπικές σχέσεις, ούτε με την εν λόγω οικογένεια αλλ΄ούτε και με τον ενχώριο Μητροπολίτη  της Λεμεσού κ. Αθανάσιο, πολλώ δε μάλλον με τις Ιερές Μονές που είναι Πνευματικός οδηγός!

Υ.Γ. Ο εν λόγω δικηγόρος αλλά και οι γονείς, ας ανοίξουνε και κανένα Νεοελληνικό λεξικό για να γνωρίσουν, τι εστί προσηλυτισμός, ίσως λεξικολογικά να συνειδητοποιήσουν την μεγίστη γκάφα των!

Με τιμή

Παναγιώτης Π. Νούνης (Θεολογών ΑΠΘ)

Προσωπικό Ιστολογίο: http://apologitikaa.blogspot.com/

Email: panagiotisnounis@gmail.com

ΠΗΓΗ: http://apologitikaa.blogspot.com/2015/03/blog-post_11.html