ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΓΡΑΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΥΣΕΒΟΥΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΤΟΥ ΚΟΠΡΩΝΥΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΘΟΛΟΣΟΦΟΥΣ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΙΣΜΟΥ

visit counter

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΓΡΑΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΥΣΕΒΟΥΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΤΟΥ ΚΟΠΡΩΝΥΜΟΥ ΠΡΟΣ τουσ ΘΟΛΟΣΟΦΟΥΣ  ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΙΣΜΟΥ

Περί τῶν ἀντιχριστιανικῶν γραφθέντων τοῦ δυσεβοῦς Καζαντζάκη τοῦ κοπρώνυμου, πρός τοῦς θολοσόφους ἐραστές τοῦ Καζαντζακισμοῦ

                                                                         

Αὐτές τίς μέρες καί πάλιν, προσπαθοῦσιν οἱ διάφοροι ἀντίχριστοι, νά διασύρουσιν καί να προσβάλουσιν σατανικῶς, τήν ἀναμαρτησία τοῦ Θεανθρώπου καί Ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεώς μας, μέ βλάσφημα και βορβορῶδη διαδικτυακά δημοσιεύματα![1] Τά μυθῶδη αὐτά δημοσιεύματα ἀναπαράγουσιν καί θά τά ἀναπαράγουσιν μᾶλλον, ἄχρι τῆς συντέλειας τῶν αἰῶνων, αὐτά τά γνωστά παραμύθια, τῆς σατανοκίνητης φαντασίας, τοῦ Ἀντίχριστου λογοτέχνη Καζαντζάκη!

Δόξα τῷ  Θεῷ, ὅμως, ἔχουμε ἐντοπίσει στίς ἔρευνές μας, ὅτι μερικά ἄπ΄τά βιβλία τοῦ βλάσφημου  Κ. ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τά καταδίκασε [2], μέ ἐπίσημη ἀνακοίνωσή της! Ἄρα, ἀπομένει σήμερον, νά λάβει καί ἐπίσημα πλέον ὁ μακαρίτης, τόν ἄξιο καί δίκαιο, μετά θάνατον ἀφορισμό του, ἵνα οἱ λοιποῖ διαβολο-λογοτέχνες, φόβον ἔχουσιν! Αὐτό ὅμως, πού θά ἐνδιαφέρει ἄμεσα πολλούς, εἶναι ἐάν μπορεῖ κάποιος, φιλότιμος ἄνθρωπος, νά φέρει στο φῶς τῆς δημοσιότητας, ἀπό τά ἀρχεία τῆς Ἱεράς Συνόδου, τά ἐπίσημα, καταδικαστικά ἀνακοινωθέντα της, περί τῶν αἱρετικῶν μυθιστορημάτων τοῦ Κ.!

Ὡστόσο, νά προσθέσω καί νά τονίσω στήν μελέτη μας, ὅτι ὁ μακαριστός καθηγητής καί διανοούμενος Νίκος Ματσούκας στό συγκεκριμένο θέμα, τοῦ Νίκου Καζαντζάκη, ἔχει ἀστοχήσει θεολογικῶς, τόσο ἐπιστημονικᾶ ὅσο καί ἐκκλησιολογικᾶ! Ἀναφέρει συγκεκριμένα, ὡς συνήγορος τοῦ διαβόλου [3]: «Ἡ ἔλλειψη σωστοῦ διαλόγου..., ὁδηγοῦσε μαθηματικά σέ μιά ἄκριτη καί ἄδικη πολεμική ἐναντίον διακεκριμένων πνευματικῶν ἀνθρώπων ἀπό μέρους θεολόγων καί ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι συνήθως ἔπεφταν θύματα κακῶν συμβούλων. Θλίβεται κανείς βαθιά,ὅταν ἀναλογίζεται τήν ἀδιάλακτη καί πεισματική πολεμική ἐναντίον τοῦ Νίκου Καζαντζάκη καί τοῦ Εὐάγγελου Παπανούτσου...»!

Μάλλον, ὁ μ. Καθηγητής Ματσούκας, ἀδικεί κατά πρῶτον τόν ἐαυτό του καί εἶτα τούς ἑαυτούς ἡμῶν τῶν ὑπολοίπων...!

Καί φυσικά ὁ μακαριστός, Καθηγητής Ματσούκας, τόν ὁποίο χρησιμοποιοῦν ἄστοχα καί ἄκριτα καθῶς καί ἀδιάκριτα, οἱ ἀπόγονοι μαθητές του, οἱ σημερινοί αἰρετίζοντες ἐπιστημονικῶς, ἤ καί καθόλου παράξενο ἤ παράδοξο καί ἐκκλησιολογικῶς, μερικοί ἄλλοι καθηγητάδες, ὑπονοοῦσε σαφέστατα, τήν σφοδρή κριτική τοῦ ἁγίου Ἐπισκόπου Φλωρίνης καί Γέροντα Αὐγουστίνου Καντιῶτη, κατά τῶν βλασφῆμων γραπτῶν του Κ.! Ὑπονοοῦσε ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ συνήγορος, τοῦ ἀντιχρίστου Κ., ὅτι τόσο ὁ ἀείμνηστος ὅσιος Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὅσο καί ὁ προσφάτως κοιμηθείς, σύγχρονος καί μεγάλος Θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, μαζί μέ τόν Καντιώτη, ὅτι πλανήθηκαν καί μάλιστα: «συνήθως ἔπεφταν θύματα κακῶν συμβούλων» καί ἄρα, ἄκυρη καί ἄδικη ἡ σφοδρή κριτική των, κατά τῶν ἀντιχριστο-λογοτεχνημάτων τοῦ Κ.!!!

Εἰδικά προς τοῦτο, ἔχουμεν τήν ἱσχυρά ἄποψη, ὅτι κοτζάμ θεολογῶν καθηγητής, κοτζάμ διανοούμενος καί λόγιος φιλοσοφῶν, φαίνεται πῶς «εἴχε ξεχάσει», τήν σαφέστατη ἐκκλησιολογική, λογική καί θεολογική διάκριση, μεταξύ προσώπου καί κριτικής ἐνεργειῶν, γραφθέντων καί λεχθέντων!

Ἄρα, κατά τόν Ματσούκα, ἡ «πεισματική πολεμική ἐναντίον τοῦ Νίκου Καζαντζάκη», στήν θεολογική καί ἐκκλησιολογική πραγματικότητα μας, ἀπό μέρους εἰδικά τῶν προαναφερομένων, τριῶν ἰσχυρῶν ἐκκλησιαστικῶν προσώπων, δέν ἦταν, κατά του προσώπου τοῦ Κ. ἀλλά, κατά τῶν ὅσων αἰρετικῶν, κακόδοξων, βλάσφημων καί σατανικῶν ενεργειῶν του· δηλαδή, κατά τῶν γραπτῶν μυθολογημάτων του! Εξάπαντος, ἡ θεολογική κριτική, πού γινόταν συνῆθως, ἦταν, ὅχι ἀπό δήθεν ἐμπάθεια πρός τό πρόσωπο τοῦ μακαρίτη Κ., ἀλλά, πρός τά ὅσα ἄτοπα καί ἄστοχα «θεολογικά», συνέγραψε, ὤς Ἕλλην λογοτέχνης, μιάς καί εισέβαλε ἐκείνος παράνομα, καί ἀδιάκριτα μάλιστα, στα χωράφια τοῦ Ὀρθοδόξου Θεολογικοῦ ἐπιστητοῦ, τό ὁποίο θεολογικό ἐπιστητό, ἐξ’ ὅσον φαίνεται τρανῶς, ἐκ τῶν γραπτῶν του, ὅχι μόνον δέν κατείχε ἀρίστως, ἀλλά εἶναι ἀναντίλεκτο πλέον και de facto γεγονός, ὅτι θέλησε συνειδητά, νά ἀλλοιώσει καί να διαστρέψει, τα βασικά ὅρια καί τα ἀκλόνητα δογματολογικά ὅρια καί σημεῖα, τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογικῆς Ἐπιστήμης Τῆς Ἐκκλησίας!

Τήν ἴδια γνῶμη, ἔχει καί ὁ μακαριστός καθηγητής Στέργιος Ν. Σάκκος, γράφοντας σ΄ἕνα πόνημά του τά ἐξῆς εἰς τό θέμα [4]: «Ληστή, γονατίζω καί στόν δικό σου σταυρό. Ταπεινά σέ θαυμάζω καί σ΄εὐχαριστῶ, διότι μᾶς καταθέτεις μιά ὁμολογία πολύτιμη γιά τήν ἐποχή μας. Σήμερα, πού ἀσεβεῖς πένες ἐκτοξεύουν φαρμάκι καί βόρβορο καί μέ τά ἀνόσια ἄρθρα καί βιβλία τους προσπαθούν βέβηλα νά σπιλώσουν καί νά προσβάλουν τόν ἀναμάρτητο Κύριό μας, σήμερα, πού προβάλλονται ἀποτροποιαστικά, βέβηλα θεάματα στηριγμένα σ΄αὐτά τά ἀσεβῆ βιβλία, ἔλα, ὦ ληστή, στεῖλε μας το διάγγελμά σου! Διακήρυξε τήν μεγάλη ἀλήθεια ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἀναμάρτητος!»

Ἤδη, ἀπ΄τήν πρώτη κι΄ὄλας σελίδα του μυθολογήματος τοῦ Κ., μετά ἀκριβῶς ἀπό τόν τίτλο [5] του «Ὁ Χριστός ξανασταυρώνεται» παρατηρᾶ κανείς, τήν τάση του μυθολόγου πρός τόν θεολογικό συγκρητισμό, καθότι εκφράζεται για «Θεό», στο χαρακτήρα τοῦ Ἀγά, γράφοντας μέ πάσαν φυσικότητα (σελ.7): «ὄλα τά ΄καμε καλά ὁ Θεός» καί «μεγάλος μάστορας εἶναι ὁ Ἀλλάχ»! Δηλαδή, ὁ ἀναγνώστης, μόλις διαβάσει τόν «χριστιανικό» τίτλο, ἤδη βομβαρδίζεται ἀπό τόν θεό τοῦ Ἰσλάμ, προσπαθῶντας μᾶλλον ο Κ. νά ἐμπεδώσει στό ἀναγνωστικό κοινό του, τό παλαιόθεν ἀλλά καί σύγχρονο, συγκρητιστικό τραγουδάκι π.χ. του Χρήστου Θηβαίου, τό «Χριστό και Αλλάχ δοξάζω»!

Ἐνῶ, ἀκριβῶς στήν ἐπόμενη σελίδα ἀναφέρεται o K., μέ θλιβερή εἰρωνεία, μέ ἕνα δήθεν «μαύρο χιούμορ»,  στήν μαρτυρική θυσία, τοῦ Προφήτου και Βαπτιστοῦ, Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, περιγράφοντας, τό χασάπικο τοῦ κύρ Δημητροῦ (σελ.8): «Κεφαλάκια φρέσκα, ἡ Ἡρωδιάς»!  Στην σελ. 12, ἀρχίζει ο Κ. νά φανερώνει τίς διαθέσεις του γιά τους κληρικούς: «Πῆγε κι ἔχτισε στήν κορυφή τοῦ χωριοῦ ὁ διαολόπαπας! Τήν κατάρα του νά ΄χω!».

Φυσικά, τό ἀντιιερατικό καί ἀντιμυστηριακό μένος του Κ., προεκτείνεται καί στην σελ.13 καί ὄχι μόνον, ὑποτιμῶντας τήν Μυστηριακή ἐνέργεια τῶν ἀπείρων Μυστηρίων τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί δή τοῦ Ἁγίου Εὐχελαῖου, ταυτίζοντας το αὐτό μέ τήν μαγεία: «Μά τά μαντζούνια τοῦ παπᾶ πῆγαν χαμένα, τό εὐκέλαιο δέν ἔπιασε, κι ἡ κοπέλα πέθανε, δεκαφτά χρονῶν, καί γλύτωσε ἀπό τόν κύρη της»!

Στην σελ.14 τώρα, ἔχουμεν ὡς ἀνίερο σφραγίδα ὅλων τῶν πιό πάνω ἐκ τοῦ ἀντίχριστου μυθολογήματος, τήν θλιβερά καί βλάσφημη ὑποτίμηση, τοῦ Μυστηρίου τοῦ Ἡσυχασμοῦ καί ἱεροῦ Μοναχισμοῦ, μέ τά ἐξῆς διαβολικά γραφθέντα, περιγράφοντας τόν μυθικό ἥρωα Μανωλιό ὅτι: «Ἦταν ἀληθινός ἄγγελος, μονάχα οἱ φτερούγες τοῦ ΄λειπαν. Τόν πόνεσε ἡ ψυχή μου. Κρίμα, εἶπα, τέτοιος λεβέντης νά μαραζώσει στό μοναστήρι, σά μουνοῦχος... Ἄσ΄τον, γέροντα, νά μπεῖ στόν κόσμο, νά κάμει παιδιά, νά ζήσει, κι ἅμα σιχαθεῖ τή ζωή, καλογερεύει»! Εἶναι πέραν για πέρα κατανοητό, ὅτι ὁ αντίχριστος διαβολο-λογοτέχνης, δέν συνειδητοποιεί, μᾶλλον δέν μπορεί ἐλέω τοῦ ἐσκοτασμοῦ τῆς καρδίας καί τοῦ νοῦ του, ὄτι ο Μοναχισμός εἶναι τά ἱερά «ΛΟΚ» τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, κρίμα... καθότι ὑπήρξε καί «προσκυνητής» τοῦ Θεοτοκοβάδιστου Ἁγίου Ὄρους!

Ἀκόμη μία ἱσχυρά, γραπτή μαρτυρία, περί τῆς ἀπαξιώσεως τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, ἐντός τῶν ὁποῖων Ορθοδόξων Μυστηρίων, ἐννοείται πῶς εἶναι καί ὁ Μοναχισμός, εἶναι καί αὐτά τά ἄτοπα μυθολογήματα και ψευδολογήματα τῆς σελ.17: «Οἱ Εἰδωλολάτρες εἶχαν τά θέατρα καί τά τσίρκα, οἱ Χριστιανοί τά μυστήρια...», τόσο εμφανές ἡ ἀντιμυστηριακή μανία του Κ. ποῦ εἶναι γιά νά ἀπορεί κανείς, γιά τήν σύγχρονη ταυτόσημη μανία μερικῶν, «ἀναβαθμιστῶν θεολόγων» καθηγητῶν καί ὑψηλόβαθμων ρασοφόρων π.χ. Ἐπισκόπων, νά τείνουν καί νά δίδουσιν, «ἄφεσιν ἀμαρτιῶν», στά τόσα βλάσφημα γραφθένα τοῦ Κ.(;!). Μήπως, δέν εἶναι εὔλογη καί δικαιολογημένη ἡ ἀπορία μας, μέ τά ὁλίγα πού σας παραθέσαμεν;

Μήπως ο Κ., δεν ὑποτιμᾶ καί δέν ταυτίζει, ανοήτως, τά Ἅγια Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ὠσάν τά «θέατρα και τά τσίρκα» τῶν εἰδωλολατρῶν; Καί αὐτός ὁ ἄνθρωπος, δυστυχώς, ἀκόμη νά ἀφορισθεί έκ τῆς Ἐκκλησία μας, καθότι ἐγκωμιάζεται ἀπό ἕνα σωρό ἀθλίων Οἰκουμενιστῶν καί Μασονόπληκτων Πατριαρχῶν και Μητροπολιτῶν καί λοιπῶν «μεταπατερικῶν θελόγων»...!

-Γιατί ἄραγε;

Ὁ μακαριστός καί ὄσιος Γέροντας Ἐπιφάνιος Θ. ἀναφέρει γιά τήν περίπτωση τοῦ «ἐρυθροῦ τέρατος» Κ. [6]: «Ἡ Ἐκκλησία ὅμως ἄς πράξῃ τό ἑαυτῆς  καθῆκον, ἀδιαφοροῦσα διά τάς φωνασκίας τοῦ ἑνός καί τοῦ ἄλλου... Καθῆκον αὐτῆς εἶνε κυρίως τοῦτο: Ὁ ἀ φ ο ρ ι σ μ ό ς! Θά ᾖ εὔσημος ἡ ἡμέρα ἐκείνη, καθ΄ἥν θά παραδοθῇ τῷ Σατανᾷ ὁ ὑβριστής τοῦ Θεανθρώπου. Ἀντιθέτως θά ᾖ στίγμα μέγα ἐν τῇ Ἱστορίᾳ καί διά τήν Ἐκκλησίαν γενικῶς καί δι΄ἕνα ἕκαστον προσωπικῶς τῶν συγκροτούντων τήν Ἱεράν Σύνοδον Ἀρχιερέων, ἄν, λόγῳ δειλίας καί λιποψυχίας, δέν ἀφορισθῇ τό τέρας τοῦ ᾌδου. Ἀναμένουμεν, καί μεθ΄ἡμῶν ὅλαι αἱ πιστεύουσαι εἰς τόν Κύριον ψυχαί, μετ΄ἀδημονίας τήν πρέπουσαν τοῦ ἀσεβοῦς τιμωρίαν.»!!!

Στην σελ.18 τώρα, σπείρεται μία, αγιομαχική συκοφαντία, κατά τῆς ἁγίας Ἰσαποστόλου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς: « -Τή Μαγδαληνή τήν ἔχουμε, εἶπε ὁ Λαδᾶς χιχιρίζοντας, τή χήρα τήν Κατερίνα. Ὅλα τά ΄χει ἡ κολασμένη· καί πόρνη εἶναι, καί ὄμορφη, καί μακριά μαλλιά ἔχει τετράξανθα, τῆς φτάνουν ὥς τά γόνατα. Τήν εἶδα μιά μέρα νά χτενίζεται στήν αὐλή της, φτού νά χαθεῖ, καί Μητροπολίτη μπορεῖ νά κολάσει!... –Τούς κακούς τούς βρίσκουμε εὔκολα, ἔκαμε ὁ παπάς, τόν Ἰούδα, τή Μαγδαληνή· μά τούς καλούς; Ἐδῶ σᾶς θέλω!...»! Τά ἀκριβῶς ἵδια καί ἀπαράλλακτα, βλάσφημα, ὑστερικά καί ἐμμονικᾶ, τά ἀναφέρει ὁ δυστυχῆς, γιά τήν Ἱσαπόστολο καί ἁγία Μαρία την Μαγδαληνή στις σελίδες: σελ.17, σελ.27, σελ.60, σελ.99, σελ.102, σελ.111, σελ.124, σελ.161-162, σελ.170, σελ.177 !!! Εἶναι φανερή ἡ διαβολική προσπάθεια τοῦ Κ., νά προσπαθεῖ, νά σπιλώσει καί νά κατα-συκοφαντήσει, τήν Ἁγία Ἰσαπόστολο καί εὐαγγελίστρια Μαρία την Μαγδαληνή, μιάς καί στήν Ἁγιολογία καί στά Συναξάρια της, δέν μαρτυρεῖται, τό διαβολόπνευστο μυθολόγημα, ὅτι δῆθεν ἦταν πόρνη, ἀλλ΄ἀπλῶς μαρτυρεῖται, ὅτι [7] :  «ἐνωχλεῖτο ἀπό ἑπτά δαιμόνια» καί «ἐλευθερώθη ἀπό αὐτά διά τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ»!

-Ποίος ὁ λόγος ὄμως, τῆς στυγνοῦς συκοφαντίας, τῆς ἐν λόγῳ ἁγίας, ἀπό μέρους τοῦ διαβολο-λογοτέχνου;

Τό ἅγιο Συναξάριο τῆς, μας πληροφορεί ὅτι [8]: «πρώτη αὐτή ἀπό τάς ἄλλας Μυροφόρους, εἶδε τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, μαζί μέ τήν ἄλλην Μαρίαν, ἤτοι τήν Κυρίαν Θεοτόκον...» ἄρα, προσβάλλοντας, τήν στενή μαθήτρια και τήν σχεδόν πρώτη, αὐτόπτη μάρτυρα, τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου, μιάς καί ὁ Κ. θά ἦταν ἐντελῶς ἀνόητος, νά συκοφαντούσε ἄμεσα τήν Κυρία Δέσποινα Θεοτόκο, προσπαθεί ἔμμεσα ἀλλά καί ἄμεσα, νά διαβάλλει, καί νά πλήξει παραλόγως, τήν ἀναντίρρητη ἀλήθεια, τοῦ Ἀναστάσιμου ἱστορικοῦ γεγονότος, προσβάλλοντας ἔτσι, διάφορα ἄλλα πρόσωπα, μέ ἀνυπόστατες καί αἰσχρές κατηγορίες!

-Μίαν π.χ. «πόρνην», ποίος θά τήν πίστευε, γιά κάτι σοβαρό, πολλώ δε μάλλον γιά ένα ὑπερφυσικό σοβαρότατο γεγονός, ὤσάν τήν Ἀνάσταση;!

-Ἐξάλλου, ὁ Κ. πῶς θά ἐστήριζε διαφορετικά, τά περί τῆς μή ἀναμαρτησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ;!

-Πῶς θά ἐστήριζε, τά δαιμονικά κατασκευάσματά του, περί τῆς «στενότατης σχέσεως» τοῦ Κυρίου μας, μέ τήν ἁγία Μαρία Μαγδαληνή, γιά νά δύναται ἔπειτα, τό Σιωνιστικό Hollywood, νά παραγάγει διαρκῶς, αντιχριστιανικά ξυλοκέρατα, γιά τους φανατικούς θαυμαστές του;!

Ἐξάπαντος, ἡ μανική λύσσα καί ὁ στόχος του Κ., ἦταν καί εἶναι ὁ Θεάνθρωπος καί Ἀναμάρτητος Χριστός, καί ὄχι ἡ ἰσαπόστολος, γι΄αυτόν το λόγο, τον ξανασταυρώνει μέ «λογοτεχνική» ἄνεση καί ἐωσφορικό θράσος, ὠς σύγχρονος καί νέος ἐξωμότης Ἰούδας...! Ἐκείνο ὄμως, τό ἐντελώς ἄστοχο καί ασυνάρτητο, νά συνταυτίσει, μίαν Εὐαγγελίστρια καί Ἰσαπόστολο Μυροφόρα, μέ τόν κάκιστο, παράνομο και ἐξωμότη Ἰούδα, εἶναι πού προδίδει, τήν μεγίστη ψυχοσωματική ἀνωμαλία καί σύγχυσή του, εξάπαντος ἐννοούμεν, τήν συγκρητιστική και «γνωστικίζουσα», τουτέστιν την μασσονική, διαταραγμένη και ἀλλοτριωμένη σκέψη του...!

Τά πιό πάνω, ἀποδεικνύονται ισχυρώς a posteriori στήν σελ.24 γιά την στάση πού κρατεί, γιά τόν προδότη καί πρώην Ἀπόστολο, Ἰούδα: «-Χωρίς Ἰούδα σταύρωση δέ γίνεται... καί χωρίς σταύρωση ἀνάσταση δέ γίνεται. Ἀνάγκη πᾶσα τό λοιπόν ἕνας ἀπό τούς χωριανούς νά θυσιαστεῖ καί νά κάνει τόν Ἰούδα. (...) -Γιά νά σωθεῖ ὁ κόσμος, πρέπει ἕνας νά σταυρωθεῖ ὁ Χριστός· γιά νά σταυρωθεῖ ὁ Χριστός, πρέπει ἕνας νά τόν προδώσει... Βλέπεις τό λοιπόν πώς, γιά νά σωθεῖ ὁ κόσμος, ὁ Ἰούδας εἶναι ἀπαραίτητος· πιό άπαραίτητος ἀπό κάθε ἄλλον ἀπόστολο. Ἕνας ἀπόστολος νά λείψει, δέν πειράζει· ἀν λείψει ὅμως ὁ Ἰούδας, τίποτα δέ γίνεται... Ὕστερα ἀπό τό Χριστό, αὐτός εἶναι ὁ πιό ἀπαραίτητος... Κατάλαβες;... γίνου Ἰούδας καί θά μείνει τ΄ ὄνομά σου ἀθάνατο.»!!!

Σε ειδική ἔρευνα και μελέτη τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Καινῆς Διαθήκης, Πρωτ. πατρός Ἰωάννου Σκιαδαρέση, πού φέρει ὠς τίτλο της, “Τό πρόσωπο καί τό ἐργο τοῦ Ἰούδα, στό Απόκρυφο «εὐαγγέλιο» τοῦ Ἰούδα καί στήν Κ. Διαθήκη”, αναφέρει τά εξής [9] : «Ὅμως ἡ ὕπαρξή του (δηλαδή τοῦ Ἀπόκρυφου «εὐαγγελίου»), ἡ γνωστική-αἱρετική προέλευσή του καί τό περιεχόμενό του ἐν πολλοῖς, ὄπως θά δοῦμε, ἦταν ἤδη γνωστά στήν Ἐκκλησία ἀπό τό δεύτερο μισό τοῦ δευτέρου μ. Χ. αιώνα...» !

Ἄρα λοιπόν, ὁ λογοτέχνης Κ. παραθέτει ἐξ «ἀποκρύφων πηγῶν», αἱρετικές καί γνωστικίζουσες, ἐξάπαντος αρχέκακες καί καταδικασμένες ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιχριστιανικές διδασκαλίες τῶν Γνωστικῶν Καϊνιτῶν, τίς ὀποίες διδάσκεται την σήμερον κανείς, κυρίως σε Μασονικές, Θεοσοφικές και ἄλλες ἀποκρυφιστικές-Λουσιφερίστικες παραθρησκευτικές στοές καί ὀργανώσεις καθώς καί στά ἀνάλογα ἀντιχριστιανικά ἐγχειρίδιά των...

Φαίνεται ηχηρώς, διά μέσου τῶν πρωταγωνιστῶν τοῦ ἔργου, ὅτι ὁ Κ. ζήλεψε τήν «ἀθάνατη δόξα» τοῦ Ἰούδα! Γι΄αὐτό ἀς ρίξουμεν μία ματιά, τί ἀναφέρει στήν θεολογική και φιλοσοφική του προσέγγιση, ὁ ἰδιος Καθηγητής [10]: «Εἴχε ὁ Ἰούδας συνείδηση ὅτι προδίδοντας τό δάσκαλό του συντελεί στήν ἐκπλήρωση τοῦ θείου σχεδίου; Δέν δυσκολεύομαι νά ἀπαντήσω ἀρνητικά. Ὁ Ἰούδας συνειδητά, μόνο προδίδει, προδίδει προμελετημένα. Ἡ προδοσία ἦταν ἔνα προοδευτικό ὠρίμασμα. Ἀντίθετα, ἀπό κανένα σημείο τῆς Κ. Διαθήκης δέν φαίνεται ὅτι εἴχε τήν αἴσθηση μίας συνειδητής συμμετοχής σέ θείο σχέδιο. (...) Ἄν ἠ προδοσία ἦταν τό πεπρωμένο τοῦ Ἰούδα καί ἔγινε μέσα σέ πλαίσιο ἀπόλυτο προορισμοῦ, τότε θά πρέπει νά ἰσχύει τό ἐξής δυσεξήγητο: Σε ὅλους τούς ἀνθρώπους ἀναγνωρίζεται τό δικαίωμα τοῦ αὐτοκαθορισμοῦ ὡς πρός τό ναί ἤ τό ὄχι τους ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί τῆς σωτηρίας τους καί μόνο ὁ Ἰούδας ἐστερρεῖτο αὐτοῦ του μέγιστου προνομίου. (...) Ἐκπλήσσει ὅτι στήν ὑμονολογία τῆς Ἐκκλησίας προβάλλεται ὅτι στή σχέση του μέ τό Χριστό ὁ Ἰούδας φορούσε προσωπείο. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅσοι ἀποτυχαίνουν στή σωστή σχέση μέ τόν Χριστό δέν θέλουν ὁπωσδήποτε νά ἀποβάλλουν καί τά ἐξωτερικά διακριτικά τοῦ μαθητή τοῦ Χριστοῦ. Καί αὐτό ἐπιτείνει τήν τραγικότητά τους. Ὁ Ἰούδας ἔγινε αἰώνιος τύπος καί ἀρχέτυπο προδοσίας ἀρχῶν. Ὠς προδότη τόν εἴδαν ὅλα τά ἔργα πού γράφτησαν γι΄ αυτόν... Κατ΄ ἀρχάς μόλις καί πρέπει να τό πούμε ὅτι κανείς σωσμένος δέν τόν ἐχθρεύεται. Τόν βλέπουμε μάλλον μέ μάτι θλιμμένης συμπάθειας παρά μέ μίσος»!

Ὠστόσο, γιά να τελειώνουμεν ὁλοκληρωτικά, μιάν καί καλή, μέ τις ἀμπελοφιλοσοφίες, τοῦ μακαρίτη δογματολόγου Ματσοῦκα, προβληματιστεῖτε καί  σέ τοῦτο τό ἀξιοπερίεργο ῥηθέν του [11]: «Τό ὀλίσθημα μάλιστα τῆς πολεμικῆς ἐναντίον τοῦ Νίκου Καζαντζάκη θά εἶχε τραγικές συνέπειες, γιά τίς ὁποίες θά ντρεπόμασταν περισσότερο ἀπό ὅ,τι οἱ καθολικοί (ἐννοεί ἐδῶ τούς Φραγκολατίνους- Παπικούς!) γιά τήν καταδική τοῦ Γαλιλαίου...»!!!

Ὁ μακαρίτης Ματσούκας, λάμβανε ἀδρά τόν μισθό του, ὤς Καθηγητής τοῦ ΑΠΘ, γιά να γράφει..., τέτοιες ἀνοησίες καί ἀσυναρτησίες, ὥστε νά θεωρούμεν ἐμείς τήν σήμερον οἱ ἄμισθοι  καί ἀδιόριστοι καθηγητές, λείαν επιεικῶς, ὤς ἄκρως απαράδεκτα καί ἄντιεπιστημονικά στά ὅσα περιγράφει  καί διανοείται, καθότι μέ περίσσια ἀκαδημαϊκή πλάνη, αντιφάσκει παράλογα, λόγω τού ὅ,τι συγκρίνει καί συσχετίζει, μέ ἄκρα ἀποτυχία, δύο ἀνόμια καί μή ὁμοούσια ἱστορικά γεγονότα, περιστατικά καί δρώμενα, μιάς καί ὁ Γαλιλαίος ἦταν ὄντως Θετικός Ἐπιστήμων, ἀποδεδειγμένα, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων τουλάχιστον, ἐνῶ οἱ διώκτες του, οἱ Φραγκολατίνοι Ἱεροεξεταστές, τῆς Παπικῆς ὁμολογίας, a priori ἦταν μία παρασυναγωγή ἀποκομένη έκ τῆς Μίας Ἐκκλησίας, δηλαδή ἦταν καί εἶναι ἄχρι τῆς σήμερον, μία αἱρετική σέκτα, τοῦ κακόδοξου Παπισμοῦ καί ἄρα οὔτε «καθολικοί» ἦταν, οὔτε καί εἶναι, ἄλλ΄οὔτε καί θά γίνουν ποτέ τους, μιάς καί δέν εἶναι ἀποδεδειγμένα καί πάλιν, ἐκ τοῦ 1054 μ.Χ. ἡ Μία, Ἀγία καί Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά εἶναι, μία σύνθετη, Βατικάνεια θρησκεία καί συνάμα Πολιτική ἐξουσία μέ ἔντονο, τό θρησκευτικό περιτύλιγμα! Εἶναι ἡ ὄχι, ἀτοπος, ὁ συσχετισμός τῆς μίας ὑποθέσεως μέ τήν ἄλλη, ἄσχετα ἐάν οἱ κατηγορίες «ἐπί αἱρέσει», φαινομενικά, μοιάζουν νά εἶναι ἵδιες! Ἄλλο τό ὁμοιούσιο-παρόμοιο πράγμα καί ἕνα ἄλλο τό ὁμοούσιο-ταυτόσημο! Δέν ἔχουμεν τουλάχιστον ἐδώ, ἕνα μικρό καί εὔλογο, λελογισμένο δίκιο, στήν προβληματική μας; Ἄρα, καί πάλιν τέτοια ἑπιστημονικά σφάλματα, έκ τινῶν λογίων διανοουμένων και μόνον, δέν ξέρω κατά πόσον εἶναι ἀνιδιοτελή καί ἐπιτρεπτά..., ὅπως καί νά τό κάνουμεν ὅμως, δέν μπορεῖ νά συγκριθεί ἕνας μεγάλος ἐπιστήμων ὡσάν τόν Γαλιλαίο, μέ ἕναν νανίσκο καί μή ἐπιστήμονα, ὠς τόν παραμυθά ἐκ τῆς Κρήτης Κ.!

Ἕνα ἄλλο ἀκόμη, θλιβερό σημείο, τό ὁποίο σπέρνει κακόδοξα τήν τοῦ ἀντίδικου φοβία καί τήν πλάνη, στά περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, εἶναι στήν σελ. 30-31 : «Τήν περασμένη φορά, θυμᾶστε, αὐτός πού ἔκανε τό Χριστό ἦταν ὁ μαστρο-Χαραλάμπης, ἄνθρωπος νοικοκύρης καί καλός φαμελίτης, μά τόσο πάσκισε ν᾿ ἀκολουθήσει τ᾿ ἀχνάρια τοῦ Χριστοῦ, τόσο ἀγωνίστηκε ὁλάκερο τό χρόνο νά γίνει ἄξιος νά σηκώσει τό σταυρό, πού στό τέλος τό μυαλό του σάλεψε, καί τήν ἴδια μέρα τῆς Λαμπρῆς ἔβαλε τό ἀκάνθινο στεφάνι, πῆρε στόν ὦμο του τό σταυρό, παράτησε τά πάντα καί πῆγε στό μοναστήρι τοῦ Ἁι-Γιώργη τοῦ Σουμελᾶ, πέρα στήν Τραπεζούντα, καί καλογέρεψε. Κι ἡ φαμελιά του ρήμαξε, πέθανε ἡ γυναίκα του, καί τά παιδιά του γυρίζουν τώρα στό χωριό καί ζητιανεύουν»!...

-Κατά τήν Καζαντζάκειο τῶρα, τήν ἄθεο ἀλογία του, ποίο νά εἶναι ἆρα γε, τό θεο-λογικό(;) νόημα-μήνυμα, τῆς ἐν λόγῳ παραγράφου; Νομίζω, εἶναι τόσο πασιφανές ὅ,τι ἐννοεί ἀπερίφραστα, πῶς ὄποιος πασχίζει νά μιμηθεί, νά ζήσει κατά Χριστόν, κινδυνεύει νά ζουρλανθεί καί νά του σαλέψει, καί νά καταλήξει νά καλογερεύει, εἰς βάρος τῆς οἱκογένειάς του... ἄρα εἰς μάτην, ἡ ὅποια ἐν Χριστῷ προσπάθεια καί ὁ ἐν Χριστῷ ἀγῶνας, μιάς καί ὑφίστανται, δήθεν, οἱ πιό πάνω τραγικές καί ψευδόδοξες συνέπειες!

Στήν σελ.128 γράφει: «Μωρέ διάολε,... μπάς καί παράδες καί παράδεισο εἶναι ἕνα; Δέ γίνεται! ὄχι, δέ γίνεται, γιατί τότε Θεός καί διάολος -ἥμαρτον, Θεέ μου!- θά ’ταν ἕνα!»,  ἐνῶ στήν σελ.132 σερβίρει τό ἴδιο δηλητήριο: « (...) Δέν μπορεῖς νά ξεχωρίσεις τό Θεό ἀπό τό δαίμονα..., Πολλές φορές –μνήστητί μου, Κύριε!- ἔχουν τά ἴδια μοῦτρα»...

Δέν νομίζω νά χρειάζεται, εἰδική ἀνάλυση τό πιό πάνω σκόπιμο καί δόλιο μπέρδεμα, ἐκ τῶν Μανιχαϊστικῶν τάσεων, τοῦ συγγραφέως Κ.;! Ἐξάπαντος, ο  αὐτόχειρας  Δημήτριος Λιαντίνης, Καθηγητής τῆς Φιλοσοφίας, ἔχει ἄδικο πού τόν θεωρεῖ ὠς [12] «πολύ μορφωμένο ἄνθρωπο» διότι κατ΄ἀκρίβειαν, ὁ Καζαντζάκης, ἦταν παραμορφωμένος ἄνθρωπος, μέ τήν διαβολική ἔννοια, πράγμα τό ὁποῖο, μᾶς τό ξεκαθάρισε ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν πρό 2.000 ἐτῶν, γράφοντας [13]: «ἡ γνῶσις φυσιοῖ, ἡ δὲ ἀγάπη οἰκοδομεῖ»!  Στόν ἄλλο ἀντίποδα ὅμως, ἔχει, ἀπόλυτο δίκιο, ὁ Λιαντίνης, ὄταν δίδασκε πρός τούς φοιτητές του, ὄτι ὁ Κ.: «δέν γέννησε τίποτα δικό του, γνήσιο, ἀτόφιο, οὑσιαστικά δηλαδή εἶναι ἕνας μιμητής, πού ἐπεξεργάστηκε παλιές ἰδέες» καί ότι ακόμη το μυθομανικό έργο του Κ. ἦταν ἕνα «μνημείο λαμπρό λογοτεχνικής ἀποτυχίας», ἐνῶ κατά τά ἄλλα, τόν θαυμάζουν μερικοί σημερινοί «Γνωστικοί», ὠς ἄνθρωπο σπουδαίο καί ἀδικημένο καθῶς καί σπάνιο ἤ καί προοδευτικό συγγραφέα! Τά πιό πάνω λεχθέντα, ἐξάπαντος, τά ἐδήλωσε, ἕνας σύγχρονος, μή Χριστιανός, Καθηγητής τῆς Φιλοσοφίας! Ἄρα, ὁ μακαρίτης Φιλόσοφος Λιαντίνης, πολῦ εἰδικῶς, στά περί τοῦ Καζαντζάκη, ἦταν ἀρκετά εὐστοχος καί ἀληθινός!

-Ποία ἡ δυσκολία λόγου χάριν, ἕνας τυχαίος ἄνθρωπος, χαμηλής νοημοσύνης, νά συλλέξει πληροφορίες, ἔκ τῶν ὑφιστάμενων διαφόρων φιλοσοφικῶν τάσεων, ἤ ἀκόμη ἐκ τῶν ποικίλων θρησκειῶν, καί νά δημιουργήσει, ἕνα μῖγμα-κρᾶμα, δηλαδή μία σύνθεση, ἀλλόκοτα ἄμικτον, εἴτε θρησκειολογικά εἴτε και φιλοσοφικά;!

 Μήπως, οἱ γνωστοί αἱρετικοί, πρό 1900 ἐτῶν περίπου, οἱ λεγόμενοι Γνωστικοί, π.χ. ὁ Σατουρνεῖλος, ὁ Βασιλείδης, ὁ Βαλεντῖνος, ὁ Μαρκίων, ὁ Μάνης κ.α., ἤ ἀκόμη καί πιό άργότερα, ὁ ψευδοπροφήτης τοῦ Ἰσλᾶμ, ὁ Μωάμεθ, δέν δοκιμάσανε, ἀνεπιτυχῶς βέβαια, νά ἀλλοιώσουν καί νά διαστρέψουν, διά τοῦ θρησκευτικοῦ ἤ καί τοῦ φιλοσοφικοῦ συγκρητισμοῦ καί στοχασμοῦ των, τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων  Χριστιανῶν; Πού πέτυχαν ὄμως; Πέτυχαν οἱ δέ Γνωστικοί, νά δημιουργήσουν καί να διατηρήσουν, διά μέσου τῶν αἰώνων, τήν σημερινή ἐξάπαντος, συγκρητιστική ἄγνωστη θρησκεία, τῶν ἐωσφοριστών Μασσόνων καθῶς καί τήν σατανική παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐνῶ ὁ γιδοβοσκός Μωάμεθ κατάφερε, να ἰδρύσει, τήν θρησκεία τῶν Μωαμεθανῶν! Μά, τέτοιου εἶδους συγκρητιστικές θρησκείες, τίς εἶχε ὁ κόσμος, πολύ πρό τῆς ἐνεσαρκώσεως τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ἄρα, μηδέν εἰς τό πηλίκον· διότι, ἡ κάθε μετα-Χριστόν, αυτονομημένη, θρησκειολογική προσπάθεια, ἑνός προσώπου ἤ ὁμάδας ἀτόμων, γιά θρησκευτικο-φιλοσοφικό συγκρητισμό, πρόκειται καθαρά και ξάστερα, περί  «διδασκαλίαις δαιμονίων» καί  «βεβήλους καί γραώδεις μύθους» [14]!

Ἀκόμη μία ἀπόδειξη, γιά τά πιό πάνω εἶναι, ὅτι στό ἐν λόγῳ θρησκευτικό μυθιστόρημα τοῦ Κ. ὁ ἀναφερόμενος «Χριστός», τοῦ ὁποίου τό ὄνομα, καταγράφεται, περίπου 205 φορές, δυστυχῶς, γιά τόν μυθομανή Κρητικό καί τους φανατικούς αναγνώστες του, δέν ἔχει καμία(!) σχέση, με τό Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Ἱησοῦ Χριστοῦ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Θεολογίας Αὐτῆς· διότι, πολύ ἀπλά ὁ μυθιστοριογράφος Κ., δέν πίστευε καί δέν ἀνεγνώριζε, ὠς Θεό, τόν Θεάνθρωπο Χριστό, ἀλλά τόν ἀναγνώριζε συγγραφικά καί συνειδησιακά, ὠς κτίσμα(!) καί δημιούργημα(!) τοῦ Θεού, τουτέστιν ὁ Κ., ἦταν καί Ἀρειανόφρων σῦν τίς ἄλλοις! Πράγμα, πού περιγράφεται καθαρᾶ στήν σελ.308 ὠς ἐξής : «κι ὁ Χριστός, τό μωρουδάκι, μεγάλωνε, γίνουνταν ἄντρας, ἔβγαινε παλικαρίσια κι ἔσπερνε τά λόγια τοῦ Θεοῦ»! Ποιανοῦ Θεοῦ ὄμως;! Ἐξάπαντος καί μέ πάσαν σαφήνεια, δέν ἐννοεί καθόλου ἐδῶ, τόν Θεάνθρωπο Σωτήρα Ἱησούν Χριστόν τῆς Ἐκκλησίας! Ἄρα, εἴχε ἀντιχριστιανικη στάση, αἱρετίζουσα καί στρεβλή ἀντίληψη περί τοῦ Χριστοῦ, πράγμα πού ἀποδεικνύεται, σέ ὄλο τό πνεύμα καί τό γράμμα τοῦ συγκεκριμένου μυθιστορήματος!

Μία ἀκόμη ἀπόδειξη, γιά τά ὄσα πιό πάνω σκληρᾶ, μας ὑποψιάζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι, ὅτι ἐνῶ τό μυθιστόρημα φέρει ὠς τίτλο του: «ο Χριστός ξανασταυρώνεται», ὄταν τολμήσει κανείς να τό μελετήσει πραγματικά, ἀντιλαμβάνεται καλῶς, τόσο τό πνεύμα ὅσο καί τό γράμμα τοῦ μυθιστορήματος, ὅτι ὁ τίτλος του, θά πρέπει νά εἶναι: «ὁ Σατᾶν ἐνεσαρκώνεται» στό ἐν λόγῳ μυθιστόρημα! Διαφορετικά, εἶναι φύσει ἀδύνατον, νά ἐννοήσει κανείς, θεο-λογικῶς, ποίος ὁ λόγος τῆς ἀναφορᾶς τοῦ Διαβόλου, σέ ὑβριστό καί κουραστικό τόνο, πέραν τῶν 120 περιπτώσεων(;!).

Ὁ ἄθεος λογοτέχνης και δοκιμιογράφος, μακαρίτης Ῥένος Ἀποστολίδης, σέ μία καυστική κριτική [15] του, κατά τοῦ ἔργου τοῦ Κ., τόν ἀποκαλεῖ ὡς: «μέτριο λογοτέχνη», «σκάρτο καί ἀτάλαντο»· μῆπως τελικᾶ, εἶχε δίκιο, ὁ ἐν λόγῳ ἄνθρωπος; Σύμφωνα, μέ τά ὅσα σᾶς παραθέσαμεν πιό πάνω, ὑπό θεολογικής ὁπτικῆς, δυσκολευόμαστε πολύ, νά ἀπαξιώσουμεν, τήν σφοδρή καί δικαία λογοτεχνική κριτική τοῦ μ. Ῥ. Ἀποστολίδη! Οἱ λογοτεχνικές, καί ἐξάπαντος κριτικές διαπιστῶσεις του, ἐπί τοῦ θέματός μας, τοῦ ὅντως φιλολόγου καθῶς καί σοβαροῦ λογοτέχνου, τοῦ μακαρίτη Ῥένου Ἀ., μᾶς βρίσκουνε, ἀπόλυτα σύμφωνους, σέ λογοτεχνικό καί φιλολογικό ἐπίπεδο, παρ΄ὅλο πού δέν εἶμαστε λογοτέχνες ἤ καί φιλόλογοι!

Ἐν κατακλείδι, θά θέλαμεν, νά ὁλοκληρώσουμεν παρά ταύτα, τήν παροῦσα ἀπλή θεολογική καί κριτική μελέτη μας, μέ ἕνα περίφημο γραφθέν τοῦ Κ.,  ὡς εἰδική ἀφιέρωση, πρός τους (ἄ)διάφορους προπαγανδιστές τοῦ συγγραφικοῦ ἔργου του, εἴτε αὐτοί, λέγονται π.χ. Πατριάρχες Ἀθηναγόρηδες, ἤ καί Βαρθολομαίοι· εἴτε αὐτοί λέγονται Μητροπολίτες Ἀθηναγόρηδες, Ἱγνάτιοι καί Νανάκηδες [16]! Εἴτε αὐτοί λέγονται π.χ. Καζαντζάκηδες, Ματσούκηδες, Σταμούληδες [17], Μαρτζέληδες, Ὑφαντήδες, Ἀνδρεόπουλοι, Ἀργυρόπουλοι, Πιτσιλλίδιες, Χατζηδιαβολίνες κ.λπ., μιάς καί ὅλοι οἱ πιό πάνω, ὑπηρετοῦν πιστᾶ, τυφλᾶ καί ἀδιάκριτα, εἴτε ἐν γνώση εἴτε καί ἐν ἀγνοία τους, τόν διεθνή διαθρησκειακό καί διαχριστιανικό, Σιωνιστικό συγκρητισμό, καί παναιρετικό Οἰκουμενισμό(=πολιτικό καί θρησκευτικό Σιωνισμό) ἤ και Μασσονισμό [18] :

«Ἔ θεομπαῖχτες, τσιφούτηδες καί γεζουίτες, θά ΄ρθει, ἔρχεται, ἔφτασε ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ (σελ.173)»!

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη*

(*Ἀπόφοιτος Θεολογῶν τοῦ ΑΠΘ· Ἐρευνητής τῶν Θρησκειῶν, καθῶς καί τῆς Πατερικῆς Συμβολικῆς Θεολογίας τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ἀπαντήσεις στίς συκοφαντίες τοῦ ἑβραϊκοῦ news247, http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2014/11/news247.html#

[2] Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, “Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα”, Σειρᾶ: ΚΑΘΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Τομ.1, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, 2003, σελ. 119.

[3] Νίκου Ματσούκα, “ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΗΣΗ”, Ἐκδόσεις: Πουρναράς, Θες/νίκη, 2006, σελ.41-42.

[4] Στεργίου Ν. Σάκκου, Ὁ ληστής θεολόγος καί δάσκαλος, Ἐκδόσεις: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΛΠΙΣ», σελ. 42.

[5] Νίκου Καζαντζάκη, “Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΕΛΕΝΗΣ Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, ΑΘΗΝΑ, σς. 452.

[6] ΑΡΧ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ, “ΑΡΘΡΑ-ΜΕΛΕΤΑΙ-ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ”, ΤΟΜΟΣ Α΄, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1986, σελ. 391.

[7]+[8] Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ (ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΩΝ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ), Τόμος Γ΄, Δευτέρα ἔκδοσις, Ἀθήνα 2005, Ἐκδόσεις Δόμος, σελ. 359-360.

[9] Πρωτ. Ἰωάννη Γ. Σκιαδαρέση, Ἐρμηνεία Περικοπῶν Ἰωάννειας Γραμματείας(Κατά Ἰωάννη Εὐαγγέλιο καί Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη), Ἐκδόσεις:Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 227.

[10] Πρωτ. Ἰ. Σκιαδαρέση, Ἐρμηνεία Περικοπῶν Ἰωάννειας Γραμματείας, ἐνθ. ἀνωτ., σελ. 247-251.

[11] Ν. Ματσούκα, “ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΗΣΗ”, σελ. 42.

[12] Δημήτρη Λιαντίνη, "Ὁ Νίκος Καζαντζάκης δέν εἶναι μεγάλος συγγραφέας", ἡχητικό ντοκουμένο, σέ διάλεξή του στή Φιλοσοφική Σχολή, https://www.youtube.com/watch?v=mduuzWvVyRc

 

[13] Πρός Κορινθίους Α΄, 8, 1.

[14] Πρός Τιμόθεον Α΄, 4, 1-7.

[15] Ὁ ‘Ρένος Ἀποστολίδης, καλεσμένος τοῦ Σάκη Καράγιωργα στόν Ant1 fm, ἐπικρίνει τό Νίκο Καζαντζάκη. Ἀφορμή τῆς συνέντευξης εἶναι ἡ προβολή τῆς ταινίας “The Last Temptation of Christ (1988)” τοῦ Μάρτιν Σκορτσέζε στούς κινηματογράφους. Ἡ τανία εἶναι βασισμένη στό μυθιστόρημα τοῦ Νίκου Καζαντζάκη “ Ὁ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ”, https://www.youtube.com/watch?v=B_tTRFPCAgU&spfreload=10

[16] Παναγιώτη Π. Νούνη,  Θεολογικό Δοκίμιο: “ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΜΑΣΟΝΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ!” http://apologitikaa.blogspot.com/2014/10/blog-post_12.html

[17] Παναγιώτη Π. Νούνη,  Θεολογικό Δοκίμιο: “Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ «ΞΑΝΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ» ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΟΝ ΑΦΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΑΝΙΕΡΩΝ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΟΥ! ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ «ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΟΝΤΑΙ»!!! ΠΟΙΑ Η ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ;” http://apologitikaa.blogspot.com/2014/09/blog-post_30.html#

[18] Αχιλλέως Β. Πιτσίλκα, Μασονικαί επιδράσεις εις τα έργα του Ν. Καζαντζάκη, http://www.impantokratoros.gr/742D78B8.el.aspx#

Η ΑΜΑΡΤΙΑ,Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΚΑΙ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ

visit counter

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7η  Μαΐου 2015.

Η ΑΜΑΡΤΙΑ, Η  ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΚΑΙ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ

  Πολλές φορές, στις ήδη μέχρι τώρα δημοσιεύσεις μας, έχουμε επισημάνει τις πάμπολλες αιρετικές διδασκαλίες και καινοτομίες, τις οποίες επισώρευσε ο Παπισμός μετά την απόσχισή του, το 1054 μ. Χ., από το σώμα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας καθ’ όλη την διάρκεια της δευτέρας χιλιετίας. Στην παρούσα σύντομη ανακοίνωσή μας θα αναφερθούμε, πολύ συνοπτικά και ακροθιγώς, στις περί αμαρτίας, μετανοίας και εξομολογήσεως κακόδοξες θέσεις και αντιλήψεις του, οι οποίες χωρίζουν τον παπισμό, με αγεφύρωτο χάσμα από την ακαινοτόμητη Ορθοδοξία μας, με αφορμή κάποιο δημοσίευμα του περιοδικού των εν Ελλάδι Ιησουιτών «ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» (τευχ.1092, Μάρτιος – Απρίλιος 2015), με τίτλο: «Μετάνοια και Εξομολόγηση».

 Από την όλη μελέτη του άρθρου διαπιστώσαμε, ότι ο συντάκτης εμφανίζεται πολύ προσεκτικός στις διατυπώσεις του. Χρησιμοποιεί Ορθόδοξη γλώσσα και παρουσιάζει με Ορθόδοξο ένδυμα τις περί αμαρτίας, μετανοίας και εξομολογήσεως ιδέες του, προφανώς για λόγους προσηλυτισμού, παρ’ όλο ότι στην ουσία παραμένουν αντορθόδοξες. Και τούτο διότι, τίποτε δεν αναφέρει για τις περί ικανοποιήσεως της θείας δικαιοσύνης πάγιες και μέχρι σήμερα ισχύουσες θέσεις του Παπισμού. Ούτε επίσης αναφέρεται στις άλλες συναφείς με το εν λόγω θέμα κακοδοξίες περί αξιομισθίας των αγίων, περί «υπερτάκτων έργων», περί καθαρτηρίου πυρός, όπως επίσης και στην νομική-δικανική θεώρηση της αμαρτίας, μετάνοιας και σωτηρίας. Ομιλεί βέβαια περί θεραπείας του μετανοούντος αμαρτωλού, (από την αμαρτία και τα πάθη), και παρουσιάζει την μετάνοια ως «διαδικασία θεραπείας αλλά και παιδείας» (σελ.13), όπως επίσης ομιλεί και περί «Χάριτος» (σελ.13), αγνοώντας όμως το γεγονός ότι η «Χάρις» με κτιστό χαρακτήρα, όπως την εκδέχεται ο Παπισμός, είναι ανίκανη να θεραπεύσει τον άνθρωπο. Φρόντισε επίσης να παρουσιάσει, (πολύ έξυπνα!), την αμαρτία ως «προσβολή της αγάπης του Θεού» (σελ. 7) και όχι ως «προσβολή της θείας δικαιοσύνης», παραθεωρώντας όμως ότι ο όρος «προσβολή» εισάγει την έννοια της τρεπτότητος και της μεταβλητότητος στην Θεία Ουσία, πράγμα άτοπον.

Η αμαρτία όμως δεν είναι μια απλή παράβαση της θείας εντολής, που προσβάλλει την δικαιοσύνη του Θεού και επισύρει την οργή του και την δικαία τιμωρία του παραβάτη υπό του Θεού, όπως διδάσκουν οι Παπικοί. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς εισχωρών εις το βαθύτερο είναι της αμαρτίας, χαρακτηρίζει αυτήν, (σε απόλυτη συμφωνία με τον Μέγα Βασίλειο), ως νοητό σκότος της ψυχής, προερχόμενο από την απόσυρση του Θείου Φωτός της Χάριτος και οδηγούσα στον πνευματικόν θάνατον: «Ει δε η όντως ζωή της ψυχής, φως εστί θείον,από του κατά Θεού πένθους προσγινόμενον, ως ανωτέρω υπό των πατέρων είρηται και ο της ψυχής θάνατος σκότος έστα ιπονηρόν υπό της κατά κόσμον λύπης τη ψυχή προσγινόμενον. Σκότος εκείνο περί ου φησίν ο Μέγας Βασίλειος, ότι η αμαρτία εν τη απολείψει του καλού την ύπαρξιν έχουσα, σκότος τυπούται τοις αδικήμασι νοερόν. […] Ο τοις πονηροίς λογισμοίς περιεχόμενος πως ίδη την υπό τούτων καλυπτομένην αμαρτίαν ενυπόστατον, ήτις εστί σκότος και ομίχλη ψυχής, εξ’ εννοιών πονηρών και λόγων και πράξεων εμπεσούσα;».[1]Αν όμως, [λέγει ο άγιος], η πραγματική ζωή είναι θείο φως της ψυχής, που προκαλείται από το κατά Θεόν πένθος, όπως έχει λεχθεί παρά πάνω από τους Πατέρες και ο θάνατος της ψυχής θα είναι σκότος πονηρό, που προκαλείται στην ψυχή από την κατά κόσμον λύπη. Είναι το σκότος εκείνο, για το οποίο λέγει ο Μέγας Βασίλειος, ότι η αμαρτία που έχει την ύπαρξη στην απουσία του καλού, εντυπώνει, (εγκαθιστά), μέσω των αδικημάτων, (στην ψυχή), νοερόν σκότος. […] Όποιος περισφίγγεται από πονηρούς λογισμούς, πως θα μπορέσει να ιδεί την από αυτούς καλυπτόμενη ενυπόστατη αμαρτία, που είναι σκότος και ομίχλη της ψυχής, που έπεσε, (προήλθε), από πονηρούς λογισμούς και λόγους και πράξεις;

Ο αείμνηστος καθηγητής πρωτ. Ιωάννης Ρωμανίδης, στην περισπούδαστη μελέτη του με τίτλο «Το προπατορικόν αμάρτημα», ερμηνεύων την ουσία του προπατορικού αμαρτήματος με βάση τους αγίους Πατέρες, αλλά και την εκ διαμέτρου αντίθετη προσέγγιση και κατανόηση του θέματος μεταξύ αυτών και των Δυτικών παρατηρεί:«Γενικώς οι Έλληνες πατέρες διδάσκουν, ότι ο Θεός επέτρεψε την διά του θανάτου και της φθοράς τιμωρίαν του ανθρώπου ένεκα ευσπλαγχνίας, ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται, ίνα διά της μελέτης του θανάτου εννοήσει ο άνθρωπος την ασθένειά του και την εξάρτησή του από τον Θεόν… και ούτω ταπεινωθεί και μετανοήσει και ίνα διά πειρασμών ασκηθεί και τελειοποιηθεί. Κατά ταύτα ο Θεός δεν επέβαλε τον θάνατον, την φθοράν και τας ασθενείας ένεκα προσβολής τινός κατά της θείας φύσεως, ως διδάσκουν οι Δυτικοί, αλλά τα επέτρεψεν ένεκα ευσπλαγχνίας αυτού με σκοπόν την σωτηρίαν και την θεώσιν των ανθρώπων. […] Εις την ελληνικήν Πατερικήν παράδοσιν ελλείπουν τα χαρακτηρίζοντα την Λατινικήν θεολογίαν έντονα δικανικά σχήματα, τα οδηγήσαντα τελικώς την Δύσιν εις την περί ικανοποιήσεως θεωρίαν του Ανσέλμου».[2]

Τις κακόδοξες περί μετανοίας – εξομολογήσεως θέσεις του Παπισμού παρουσιάζει επίσης σχετική έκδοση της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος  με τίτλο «Ο Παπισμός και η Ουνία», όπου αναγράφονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «Εις την Παπικήν Εκκλησίαν ο μετανοών αμαρτωλός, όταν εξομολογείται, δικάζεται υπό του ιερέως και επιβάλλονται αυτώ διάφορα επιτίμια με ποινικόν χαρακτήρα, διά να εξιλεωθεί απέναντι του Θεού διά τα παραπτώματά του. Τούτο όμως είναι αντίθετο προς το Ευαγγέλιον, όπου βλέπομεν τον Κύριον ουχί να δικάζει, αλλά να ελεεί και να συγχωρεί τους αμαρτωλούς μετανοούντας, λέγων προς αυτούς ‘Πορεύου και μηκέτι αμάρτανε’ (Ιω.8,11) και ‘ου γαρ ήλθον ίνα κρίνω τον κόσμον αλλ’ ίνα σώσω τον κόσμον’ (Ιω.12,47). Το ίδιο έκαμε και διά τον ληστήν  επί του σταυρού, απαντήσας εις το ‘μνήσθητί μου Κύριε…’, διά των λόγων ‘σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω’. Τα επιτίμια τα χρησιμοποιούμεν βεβαίως και εις την Ορθόδοξον Καθολικήν Εκκλησίαν μας, αλλ’ ουχί διά να εξιλεωθώμεν και ικανοποιήσωμεν την θείαν δικαιοσύνην. Τα επιτίμια δι’ ημάς είναι παιδαγωγικά μέσα, τα οποία βοηθούν εις την συνήθειαν της αρετής, μας απομακρύνουν από τας συνηθείας της αμαρτίας και μας ενισχύουν εις την πνευματικήν τελειοποίησίν μας».[3] Την απροϋπόθετη αγάπη του Θεού για τον μετανοούντα αμαρτωλό, που δεν απαιτεί κανενός είδους ικανοποίηση της δήθεν τρωθείσης δικαιοσύνης του και καμίας μορφής ποινική δίωξη, παρουσιάζει με έξοχο τρόπο η γνωστή παραβολή του ασώτου υιού, όπου ο πατέρας, σεβόμενος την επιλογή του γιού του να ακολουθήσει τον δικό του τρόπο υπάρξεως, του επιτρέπει να την πραγματοποιήσει. Όταν δε εκείνος αποφασίζει να μετανοήσει και να επιστρέψει στον οίκο του πατρός του, αυτός τον δέχεται χωρίς την παραμικρό έλεγχο, ή την παραμικρή διάθεση να τον τιμωρήσει προκειμένου να «ικανοποιηθεί» η «τρωθείσα» δικαιοσύνη του, αποδεικνύοντας έτσι την απερινόητη αγάπη του!

Περαίνοντας την ανακοίνωσή μας αυτή, διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν τεράστια και ανυπέρβλητα στεγανά, τα οποία μας χωρίζουν από τον Παπισμό, ο οποίος δεν είναι διατεθειμένος να τα αποβάλει, προκειμένου να έρθει στην αλήθεια της Εκκλησίας μας. Προσευχόμαστε και ευχόμαστε από καρδιάς οι πλανεμένοι αδελφοί μας της παπικής παρασυναγωγής να συνειδητοποιήσουν τις πλάνες τους και να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία, τη μόνη αληθινή Εκκλησία. Αυτή θα είναι και η πρώτη μεγάλη  και αληθινή μετάνοιά τους!  

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών.

---

[1] Προς μοναχήν Ξένην, Περί παθών και αρετών, Ε.Π.Ε. 8,422-424.

[2]Εκδ. Θεσσαλονίκη 1958, σελ.26, υποσημ. 9, σελ. 28.

[3] Από το βιβλίο «Αι αιρέσεις του Παπισμού» του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. κ. Σεραφείμ, Αθήναι 2009, σελ. 202

Μπορεί η Θρησκεία να γεννήσει τη βία; Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου

visit counter

ἀπὸ τὸν/τὴν Ενορία

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στο διεθνές διεπιστημονικό συνέδριο με θέμα: «Θρησκεία και Βία» που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη (27-29 Απριλίου 2015)

Ἡ ματιά μου στό θέμα εἶναι ἡ ματιά ἑνός Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί δή ἱερωμένου. Μιά διευκρίνιση πού ἴσως βοηθήσει τήν σκέψη ὅλων. Δέν πιστεύω σέ καμμιά θρησκεία, ἀκόμη καί τήν χριστιανική. Δέν πιστεύω σέ καμμιά ἰδεολογία. Ἀγαπῶ τήν ζωή καί αὐτό μέ ὁδήγησε στήν Ἐκκλησία.

Τό ἐρώτημα γιά τό Θεό εἶναι ἕνα πανανθρώπινο ἐρώτημα. Ἡ Θρησκεία εἶναι κάτι τό ἀνθρώπινο, ἀλλά τήν ἴδια στιγμή κάτι τό πάρα πολύ σημαντικό καί ἀσφαλῶς καθόλου εὐκαταφρόνητο. Τό πλῆθος τῶν Θρησκειῶν ἐπιβεβαιώνει μιά μεγάλη ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαρκῶς ἀναζητᾶ τόν Θεό, δέν μπορεῖ νά ζήσει χωρίς αὐτόν γιατί ὁ Θεός συνιστᾶ δομικό στοιχεῖο τῆς ὕπαρξης του. Ἡ θρησκευτική ἀναζήτηση ἔχει τήν ἴδια ἡλικία μέ τό ἀνθρώπινο γένος. Ἡ μαρτυρία τοῦ δικοῦ μας ἱστορικοῦ Πλουτάρχου εἶναι πολύ χαρακτηριστική.

Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι κάτι ἀνθρώπινο, ἀλλά μιά Θεανθρώπινη πραγματικότητα. Εἶναι πρόσκληση γιά κοινωνία τοῦ Προσωπικοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο καί κλήση γιά μετοχή καί ἀλληλοπεριχώρηση. Τό περιεχόμενο τῆς κοινωνίας, ἡ οὐσία τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὁ Χριστός σχολιάζοντας τήν δήλωση τοῦ Πέτρου ὅτι «ἐσύ εἶσαι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» σημείωσε ὅτι ἐπάνω σέ αὐτή τήν ἀλήθεια θά οἰκοδομήσει τήν Ἐκκλησία Του, ὄχι τήν θρησκεία του, καί ὅτι οὔτε οἱ πύλες τοῦ Ἅδη δέν θά καταλύσουν αὐτήν. Ὁ Χριστός δέν μίλησε τυχαῖα, οὔτε χρησιμοποίησε τυχαῖες λέξεις.

Εἶναι πάρα πολύ εὔκολο ἡ θρησκεία ἀπό μία ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ νά μετατραπεῖ σέ ἰδεολογία, σέ ταμπέλα, σέ προσωπικό ἀνέξοδο βόλεμα, σ’ ἕνα κατεστημένο, ὁπότε κατ’ ἀρχήν παύει νά εἶναι προσωπικό ἀγώνισμα. Γίνεται προμετωπίδα γιά ἄλλους στόχους. Τότε οἱ ἄλλοι γίνονται οἱ ἀντίπαλοι πού πρέπει ἴσως καί νά ἐξαφανιστοῦν. Ἡ βία εἶναι τό ἀποτέλεσμα καί ὁ καρπός αύτῆς τῆς διαστρέβλωσης.
Ἀναμφισβήτητα καί ἡ Ἐκκλησία ἀπό δρόμος Θεώσεως μπορεῖ νά μετατραπεῖ σέ ἰδεολογία καί εἶναι ἀπολύτως σωστό αὐτό πού ἔχει λεχθεῖ ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία τῶν χριστιανῶν εἶναι ἡ θρησκειοποίηση τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι εὔκολο πρᾶγμα νά εἶσαι θρησκευτικός ἄνθρωπος, εἶναι πολύ δύσκολο νά εἶσαι ἐκκλησιαστικός ἄνθρωπος. Στήν πρώτη περίπτωση αὐτοδικαιώνεσαι καί τόν Θεό τόν χρειάζεσαι γιά νά πεῖ στούς ἄλλους πόσο «καλός» εἶσαι ἐσύ. Δέν διστάζεις μάλιστα νά κάνεις καί τήν σύγκριση τή δική σου μέ τούς ἄλλους γιά νά δείξεις πόσο πολύ ὑπερέχεις ἐσύ. Πρόκειται γιά τόν κλασσικό τύπο τοῦ Φαρισαίου τῆς Παραβολῆς.
Τότε ξιφουλκεῖς ἐναντίον ὅσων δέν συμφωνοῦν μέ ἐσένα, ἀπαιτεῖς ἀπό τούς ἄλλους ὅταν ἐκφράζονται νά χρησιμοποιοῦν μόνο τή δική σου γλῶσσα καί ὁρολογία. ἐπιτηδεύεσαι ἰδιαίτερα νά τοποθετεῖς «ταμπέλες» στούς ἄλλους, εἶσαι τελικά βασικός ἐκφραστής μιᾶς λεκτικῆς κατ’ ἀρχήν βίας πού δέν ἀπέχει πολύ ἀπό τό νά ἀποκτήσει καί ἄλλες ἐκφράσεις. Ὑποτιθέμενοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί δῆθεν ἀγωνιστές ἐπιδόθηκαν μέ ἰδιαίτερο ζῆλο στήν ἄσκηση μιᾶς τέτοιας συμπεριφορᾶς κατά παντός διαφωνοῦντος καί δέν δίστασαν νά ἀμφισβητήσουν τήν ὀρθότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς τους στάσεως ἀκόμη καί ἀπό μορφές ὅπως ὁ ἅγιος Πορφύριος καί ὁ μακαριστός Γέρων Ἰάκωβος γιά νά μιλήσω μόνο γιά περιπτώσεις πού τίς γνωρίζω καλά. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά στίς εὐλογημένες αὐτές μορφές τῆς Ἐκκλησίας ποτέ δέν εἴδαμε συμπεριφορές, λόγους ἐκφράσεις καί πρό παντός μιά ἀδίστακτη νοοτροπία πού φθάνει μέχρι καί τήν συκοφαντία.
Ἡ ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ ὡς δρόμος ὑπέβασης τοῦ θανάτου καί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα προσωπικό ἀγώνισμα πού κατ’ ἀρχήν ἀπό τήν φύση του δέν μπορεῖ ποτέ νά στραφεῖ ἐναντίον κανενός ἄλλου ἀνθρώπου, ἀσκεῖται μέσα στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί ἀναπτύσσεται μέσα σέ μιά φιλική ἤ καί ἐχθρική κοινωνία χωρίς νά ἐξαναγκάζει κανέναν καί πού ἡ ἀντίσταση εἶναι τό μαρτύριο.
Δέν μπορεῖ λοιπόν σέ καμμία περίπτωση ἡ Ἐκκλησία νά ἔχει σχέση μέ τή βία ἤ νά ἀνέχεται τή βία σάν τρόπο διεκδίκησης ἤ ἀντιμετώπισης μεταξύ προσώπων ἤ ὑπεράσπισης τῆς πίστεως τοῦ χριστιανοῦ. Ἕναν ἄπιστο, ἕναν ἄθεο δέν μπορῶ νά τόν βρίσω στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Τόν λυπᾶμαι σάν ἄνθρωπο καί προσεύχομαι γι’ αὐτόν. Ἡ ἀντίσταση τῶν χριστιανῶν στούς πολεμίους τῆς πίστης τους, δέν ἦταν οὔτε ἡ λεκτική οὔτε ἡ σωματική βία, ἀλλά τό μαρτύριο.
Ἔχουμε δύο βασικά καί πολύ καθαρά δεδομένα. Οἱ μάρτυρες δέχθηκαν τό μαρτύριο, ἀλλά δέν ἄσκησαν καμμία βία ἀπέναντι στούς διῶκτες ὄχι γιατί δέν μποροῦσαν ἴσως, ἀλλά γιατί μιά τέτοια βία ἀκύρωνε τόν δικό τους ἀγῶνα γιά τήν θέωση. Ἴσως ἀκόμη πρέπει νά διερευνήσουμε μήπως ἡ ἀπαίτηση τῆς ὑπακοῆς ἀποτελεῖ σέ κάποιες περιπτώσεις μιά μορφή βίας μέ στόχο τήν ἐξουσία ἀπέναντι στόν ἄλλο. Ἡ ὑπακοή εἶναι πράξη ἐλευθερίας καί δέν ἐπιβάλλεται, ἀλλά ἐπιλέγεται κατ’ ἀρχήν καί ἀσκεῖται μετ’ ἐπιμελείας ἀπό τόν ἐλευθέρως ὑπακούοντα. Σήμερα στό ὄνομα τῆς ὑπακοῆς συγκροτοῦμε ὁμάδες ὑποτακτικῶν ὅπου ἡ ὑπακοή εἶναι ὑπερτέρα καί αὐτοῦ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί εὑρισκόμαστε στό κατώφλι νέων δεινῶν αἱρέσεων. Πρόκειται γιά ὁμαδοποιήσεις πού ἐπιτυγχάνονται μέσω μιᾶς βίας καί ἐξουσιαστικῆς διαθέσεως τήν ὁποία βαπτίζουμε ὑπακοή.
Οἱ νέοι Ἅγιοι καί ἀναφέρομαι μόνο σ’ αυτούς γιατί τούς γνωρίσαμε, τήν μόνη βία πού ἄσκησαν ἦταν μόνο στόν ἑαυτό τους. Ἡ ἡρεμία τους ὡς καρπός κοινωνίας μέ τόν Θεό ἀπέκλειε τήν βία. Οἱ ἅγιοι δέν ἔβρισαν οὔτε τούς ἄθεους, οὔτε τοὐς ὀλιγόπιστους, οὔτε τούς ἁμαρτωλούς, οὔτε κἄν τούς διῶκτες τους. Δέν ὑπερασπίσθηκαν τόν Θεό καί τήν ἀγάπη τους πρός Αὐτόν διώκοντας τοὐς ἀπίστους.
Τή βία τή γεννάει ἡ ἀνασφάλεια, ὁ φανατισμός, πού σημαίνει ἀρρωστημένη πίστη. Ἡ ἀληθινή πίστη ἐλευθερώνει τό πρόσωπο καί γι’ αὐτό μπορεῖ νά σέβεται καί τό πρόσωπο τοῦ ἄλλου.
Ἡ βία ἐπί τῆς οὐσίας εἶναι ταυτισμένη μέ τήν ἀθεῒα γιατί ὑπερασπίζεται τόν θεοποιημένο ἐγωϊσμό τοῦ ἀνθρώπου κάτω ἀπό τό ἔνδυμα τῆς ὁποιασδήποτε ἰδεοληψίας. Ἡ βία στό ὄνομα τῆς θρησκείας εἶναι ἐπίσης καρπός ἀνασφάλειας καί ψευδοῦς σχέσης, ἀπουσία ἀληθινῆς ἐμπιστοσύνης στόν Θεό.
Ὁ Χριστός μᾶς ἔδειξε ὅτι ὁ ἀληθινός Θεός δέν ζητᾶ ὀπαδούς, ἀλλά φίλους καί οἰκείους πρός μετοχήν καί κοινωνίαν. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος καί ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός ἐπετίμησαν μέ αὐστηρότητα ὅσους περιφρονοῦσαν τήν πίστη ἄλλων. Μπορῶ νά καταλάβω τήν βία πού ἀσκοῦν ἄλλες θρησκεῖες, ΔΕΝ θά καταλάβω ὅμως ποτέ τήν βία λεκτική ἤ ἁποιαδήποτε ἄλλη τῶν χριστιανῶν καί δή τῶν Ὀρθοδόξων.

Ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος δίνει ἕνα ὁρισμό τῆς Θρησκείας λέγοντας: «Θρησκεία καθαρά καί ἀμίαντος παρά τῷ Θεῷ καί Πατρί αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανούς καί χῆρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτόν τηρεῖν ἀπό τοῦ κόσμου». Εἶναι σημαντικό ὅτι ὁ ἅγιος Ἰάκωβος δίνει αὐτόν τόν ὁρισμό γιά νά ἐξηγήσει πόσο ἄχρηστη καί χωρίς περιεχόμενο καί πόσο κάλπικη εἶναι ἡ θρησκεία ἐκείνου πού νομίζει ὅτι θρησκεύει, ἀλλά δέν εἶναι ἱκανός νά συγκρατήσει τή γλῶσσα του. Ἀσφαλῶς ἰσχύει καί γιά ὅποιον μέ ἀσυγκράτητη γλῶσσα νομίζει ὅτι ὑπερασπίζεται τήν πίστη του ἤ τόν Θεό του. Ἀπό τήν ἄλλη τό περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς θρησκευτικότητας, τῆς ἀληθινῆς σχέσης μέ τόν Θεό εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς ἀγάπης καί ἡ ταπεινή διακονία τοῦ ἄλλου, ἐφόσον σύμφωνα μέ τήν πατερική διατύπωση «εἶδες τόν ἀδελφό σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου». Ἡ ἀληθινή θρησκευτικότητα ἀσκεῖται ὡς ἀγαπητική σχέση μέ τόν προσωπικό Θεό καί στό πρόσωπο τοῦ συγκεκριμένου ἀνθρώπου πού εἶναι εἰκόνα τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ἡ ἀληθινή θρησκευτικότητα δέν εἶναι ἰδεολογική πίστη, ἀλλά σχέση ἀληθινῆς ἐμπιστοσύνης. Ἡ ἀληθινή ἐμπιστοσύνη στόν προσωπικό Θεό δέν μπορεῖ νἀ ἀσκεῖται ὡς τυφλή πίστη, ὡς φανατισμός καί ὡς ἰδεοληψία. Ἡ ἀγάπη μου στό Θεό μεταμορφώνει τή δική μου τήν ζωή, ἀλλά ὁ ἀληθινός Θεός ΔΕΝ ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν ὑπεράσπιση τή δική μου ἤ τοῦ ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου καί μάλιστα στό ὄνομα Του. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στόν Πέτρο στόν κῆπο τῆς Γεσθημανή δέν ἐπιτρέπει τήν παραμικρή παρερμηνεία. Οἱ φονταμενταλιστές ἀπό ὅπου κι’ ἄν προέρχονται δέν μποροῦν νά μιλοῦν στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ.

Σήμερα ἡ θρησκευτική βία, ἡ βία στό ὄνομα τῆς θρησκείας, γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς καθαρότητας καί αὐθεντικότητάς της κάνει ἀπειλητικά τήν ἐμφάνισή της καί βρίσκεται στό κέντρο τῆς δημόσιας ζωῆς σέ ὅλο τόν κόσμο. Στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ διαπράττονται τά χειρότερα, τά εἰδεχθἐστερα ἐγκλήματα σήμερα, ἄν καί πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ὑπάρχουν καί δυνάμεις πολιτικές πού χρησιμοποιοῦν τίς θρησκεῖες γιά δικό τους στόχο καί χρεώνοντάς τες μέ κάτι πού δέν τούς ἀνήκει καί δή σέ ὅλες. Κάποιοι βρῆκαν τήν ἀφορμή γιά νά κατηγορήσουν γενικά τήν θρησκεία ὡς πρόξενο βίας ἐκφράζοντας ὅμως τήν δική τους βία ἀπέναντι στή θρησκεία. Ὑπάρχουν ὅμως μελετητές τοῦ φαινομένου πού διατυπώνουν τήν ἄποψη ὅτι ἡ ἐμφάνιση συστηματικῶν μορφῶν βίας ὀφείλεται στήν ἔλευση τοῦ πολιτισμοῦ καί στήν ἀλληλοεπίδραση μεταξύ κρατικῆς ἰδεολογίας, πολιτικῆς καί θρησκείας, ἕνα περίεργο καί λίαν εὔφλεκτο μεῖγμα. Τό πρόβλημα λοιπόν εἶναι πιό σύνθετο ἀπ’ ὅ, τι φαίνεται.
Τελικά ἡ θρησκεία καί ἡ βία εἶναι δύο ἐκρηκτικές δυνάμεις πού ὅταν ἑνωθοῦνε μεταξύ τους καί ἐκδηλωθοῦν ἀρνητικά, δημιουργοῦν τρομακτικές καταστάσεις. Τό χειρότερο δέ, ὅπως εἴπαμε, εἶναι ὅταν οἱ δύο δυνάμεις αὐτές κατευθύνονται ἀπό ἐξωγενεῖς δυνάμεις ὅπως εἶναι ἡ πολιτική, ὁ ἐθνοφυλετισμός καθώς καί ποικίλα οἰκονομικά συμφέροντα.
Θέλω νά τελειώσω τήν σύντομη αὐτή εἰσήγησή μου μέ τόν καθαρό λόγο τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου: «Ἀποτελεῖ αὐτονόητο καί ἀπαράγραπτο δικαίωμα κάθε ἀνθρώπου νά ἀπευθύνεται ἐλεύθερα στόν Θεό του. Νά τόν τιμᾶ καί νά τόν λατρεύει σέ χώρους πού Τοῦ πρέπουν χωρίς προσκόμματα. Τό εὐρύτερο δικαίωμα τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, εἶναι δικαίωμα θεμελιῶδες σέ κάθε εὐνομούμενη καί δημοκρατική Πολιτεία καί πρέπει νά χαίρει πάντα ἀναγνώρισης καί σεβασμοῦ. Ὅμως κάθε ἐκδήλωση βίας στό ὄνομα τῆς ὁποιασδήποτε Θρησκείας, ἀπ’ ὅπου καί ἐάν προέρχεται, εἶναι ἀπόλυτα καταδικαστέα, γιατί πρωτίστως προσβάλλει βαθύτατα τόν ἴδιο τόν πυρήμα τῆς Θρησκείας καί μετατρέπει πιστούς ἀνθρώπους σέ ἀθύρματα πάσης φύσεως φονταμεταλιστῶν καί καιροσκόπων, πού οὐδόλως σέβονται τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου». Μία μόνο προσθήκη δική μου. Ἄν ὁποιαδήποτε θρησκεία δέν μπορεῖ νά ἔχει τήν παραμικρή σχέση μέ τήν βία, ἄν θέλει νά εἶναι θρησκεία, αὐτό ἰσχύει ἀπόλυτα μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί πίστη καί συνιστᾶ τό ἐναντίον, δηλαδή ἀκύρωση τῆς οὐσίας Της.

ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

visit counter

ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

Της Χριστούφαντου

=====

Δέν εἶναι μόνον οἱ Ἅγιοι, πού καταδικάζουν τίς αἱρετικές διδασκαλίες τῶν Παπικῶν γιά νά διαφυλάξουν τό ποίμνιο, ἀλλά ὑπάρχουν καί τά ἐπίσημα''Συνοδικά'' κείμενα πού καλύπτουν τό θέμα καί ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τό ἀληθές.

Ἡ Ἐγκύκλιος τῆς Συνόδου τῆς Κων/πόλεως τοῦ 1722 πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Ἀντιοχείας, ἡ ὁποία ὑπογράφεται ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἱερεμία, τόν Ἱεροσολύμων Χρύσανθο, τόν Ἀντιοχείας Ἀθανάσιο καί πολλούς ἄλλους Μητροπολῖτες, γράφει, μεταξύ τῶν ἄλλων, τά ἑξῆς: 

«... Ὅθεν καί συμβουλεύομεν πατρικῶς καί πνευματικῶς ὅλους τούς ὑπό τόν ἁγιώτατον θρόνον τῆς Ἀντιοχείας εὑρισκομένους Χριστιανούς, μικρούς τε καί μεγάλους... νά προσέχετε καλῶς καί νά φυλάττετε τήν πατροπαράδοτόν σας πίστιν καί νά μένετε στερεῶς μέσα εἰς τά ὅρια τῆς Ἀνατολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὅσα παρέλαβε καί ἐδιδάχθη ἄνωθεν...τά ἐφύλαξε καί τά φυλάττει ἀπαρασάλευτα καί ἀνόθευτα, καί νά ἀπέχετε μακράν ἀπό τάς καινοτομίας καί τούς νεωτερισμούς τῶν Λατίνων, οἱ ὁποῖοι δέν ἔφησαν κανένα δόγμα καί μυστήριον καί παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας ὅπου νά μήν τό φθείρουν καί νά τό νοθεύσουν...».

Καί συνεχίζει ἡ Ἐγκύκλιος: «Ὅστις τολμήσει ἀπό λόγου σας νά ἀθετήσῃ τά δόγματα τῆς Ἀνατολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καί νά...δεχθῇ κανένα νεωτερισμόν καί ἀπάτην καί ψεῦδος τῆς λατινικῆς κακοδοξίας, ἄς γνωρίζῃ βεβαίως ὁ τοιοῦτος, ὅτι ἁμαρτάνει θανάσιμα, ἐπειδή καί εὐγαίνει ἀπό τά ὅρια τῆς εὐσεβείας καί γίνεται ὑπόδικος καί ὑπεύθυνος τῇ αἰωνίᾳ κολάσει καί ὡσάν ἀσεβής καί αἱρετικός λογίζεται παρά Θεῷ». (Καρμίρη, Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα, Τόμος Β´, σελ. 938-939).

Φυσικά, ὑπάρχει πλῆθος ἀναλόγων κειμένων, πού, ὄχι μόνον ἀποδεικνύουν ὅτι ἀνέκαθεν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεωροῦσε τά Παπικά δόγματα αἱρετικά, ἀλλά καί πού ταυτόχρονα ἔκρουαν τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου στούς Ὀρθοδόξους. Τόν κώδωνα ὅτι τοιχοῦσα σύμπλευση στήν Παπική λύμη συνεπάγεται τήν προδοσία Χριστοῦ ἕως καί τήν  ''αἰώνια κόλαση''... 

Μετά ἀπό αὐτά λοιπόν, πιστεύουν οἱ "θεολόγοι" τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τά ναυάγια τοῦ Π.Σ.Ε., ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί θά ἀκολουθήσουν τίς ἀντιλήψεις τους καί θά δεσμευθοῦν ἀπό τίς ὑπογραφές τους; Φαίνεται, ὅτι ἀγνοοῦν τί ἐστί Ὀρθοδοξία, καί μάλιστα Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι...

ΠΗΓΗ.PANAYIOTISTELEVANTOS