Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2019

ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ Φωνή ἀγωνίας Κλήρου καί Λαοῦ γιά τήν ἁγιοτόκο καί αἱματοβαμμένη Μακεδονία μας.



visit counter




Ὁ προφήτης Ἰωνᾶς ἔζησε κατά τόν ὄγδοο π.Χ αἰῶνα. Κατά τά χρόνια ἐκεῖνα, ἠ πόλις Νινευή ἦταν μιά πόλις βουτηγμένη μέσα στήν ἁμαρτία. Οἱ κάτοικοί της, ἄρχοντες καί λαός μαζί, εἶχαν ἐγκαταλείψει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί εἶχαν παραδοθεῖ στίς μάταιες ὑλικές ἀπολαύσεις καί στήν ανθρωποκτόνο λατρεία τῆς σάρκας. Μέ τρόπο θαυμαστό, ὁ προφήτης Ἰωνᾶς καταφθάνει στήν Νινευή καί μέ ἐντολή τοῦ Θεοῦ προφητεύει τήν καταστροφή της πόλεως, διδάσκοντας ταυτοχρόνως στούς Νινευίτες τήν δύναμη καί τήν ἀξία τῆς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί τῆς μετάνοιας.
Οἱ Νινευίτες ἄκουσαν μέ προσοχή τόν προφήτη Ἰωνᾶ. Φοβήθηκαν ἀπό τόν προφητικό του λόγο καί συνετίσθηκαν. Λούστηκαν στά δάκρυα γιά τίς ἁμαρτίες τους. Νήστεψαν σαράντα ἡμέρες καί ἐπέδειξαν εἰλκρινή καί φιλότιμη μετάνοια.
Ὁ Θεός εἶδε τήν μεταστροφή τους, εἶδε τόν κόπο τῆς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί τῆς μετανοίας τους, καί ὡς φιλεύσπλαχνος καί δίκαιος Πατέρας πῆρε ἀμέσως τόν λόγο Του πίσω. Συγχώρεσε καί μέ τά δυό Του χέρια τούς μετανοημένους Νινευίτες καί ἔτσι ἠ πόλις τῆς Νινευή σώθηκε άπό τήν προαναγγελθεῖσα καταστροφή.
Οἱ Ἕλληνες οἱ σημερινοί, πόσο ἄραγε ἀπέχουμε ἀπό τήν ἀκόλαστη καί ἁμαρτωλή ζωή τῶν τότε Νινευιτῶν; Καί πόσο μακριά μπορεῖ νά εἴμαστε ἀπό μιά καταστροφή τῆς Πατρίδας μας, γιά τούς ἴδιους λόγους, πού προφητεύτηκε τότε καί ἡ καταστροφή τῆς Νινευή;
Νά ποῦμε, ὅμως, καί τό ἄλλο: Εἶναι ἤ δέν εἶναι ὁ ἴδιος Θεός καί σήμερα, μέ τήν ἴδια εὐσπλαχνία, μέ τό ἴδιο ἔλεος, μέ τήν ἴδια δικαιοσύνη, ὅπως καί τότε;
Ἀδελφοί, σύνδουλοι καί συνοδίτες στόν ἀγῶνα τόν πνευματικό, τί λέτε; Ξεκινᾶμε νά μιμηθοῦμε στήν συντριβή καί στήν μετάνοια τούς φαύλους καί ἁμαρτωλούς Νινευίτες, πού τόσο τούς μοιάζουμε στήν ἁμαρτωλή τους ζωή;
Σήμερα στήν Πατρίδα μας, δέν χρειάζεται νά ξαναβγεῖ ὁ προφήτης Ἰωνᾶς καί νά μιλήσει. Διότι τά προφητευμένα, ἤδη τά ζοῦμε καί τά βιώνουμε. Ἁμαρτήσαμε καί δέν μετανοήσαμε. Δέν εἴπαμε οὔτε ἕνα ‘’ἥμαρτον’’.
Σφάλαμε καί δέν ζητήσαμε οὔτε μία συγγνώμη ἀπό τόν Κύριό μας.


Καί τώρα, νά πού ἦρθε καί ἡ ὥρα τῶν λογαριασμῶν. Ἡ ὥρα τῆς Θείας Δικαιοσύνης. Τῆς Δικαιοσύνης ἐν ἀγάπῃ καί φιλανθρωπίᾳ ἀφάτῳ. 
Ἀπό τήν μιά μεριά, ἡ Πίστη μας, ἡ πολυτίμητη Ὀρθοδοξία μας, ἔχει μπεῖ στό ἐκτελεστικό ἀπόσπασμα. Αἱρετικοί καί αἱρέσεις ἐπιτίθενται μέ βαναυσότητα. Σχίσματα καί διαιρέσεις ταλανίζουν τήν Ἐκκλησία, πληγώνουν τό Σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Λύκοι προβατόσχημοι ἔχουν εἰσβάλει στήν μάνδρα τῶν θεουμένων καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο νά κατασπαράξουν τά πρόβατα τά λογικά τῆς ποίμνης τοῦ Κυρίου Ἡμῶν  Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ προδοσία τῆς Πίστεως πραγματοποιεῖται πλέον ἐντελῶς ἀπροκάλυπτα.
Καί ἀπό τήν ἄλλη, ἡ Πατρίδα μας ἡ ἀγαπημένη, ἡ μάνα μας ἡ Ἑλλάδα, ζεῖ μέσα στήν τυραννία, μέσα στά βάσανα, μέσα στήν στέρηση, στήν εἰρωνεία καί στήν περιφρόνηση. Τά χρέη μᾶς πνίγουν. Ἡ σκληρότητα τῶν δανειστῶν μας, μᾶς στραγγαλίζει. Ἡ ἀνικανότητα τῶν ἀρχόντων μας, μᾶς θλίβει καί μᾶς ἀπογοητεύει. Ἡ προδοσία σέ βάρος τῆς Μακεδονίας μας καί ὅχι μόνον, πλημμυρίζει τίς καρδιές μας ἀπό ἱερή ἀγανάκτηση καί ὀργή.
Μά ἐπιτέλους! Εἴμαστε ἤ δέν εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί; Πιστεύουμε ἤ δέν πιστεύουμε στό Ἔλεος καί στήν Εὐσπλαχνία τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ; Σώζει ἤ δέν σώζει τὀ ‘’ἥμαρτον’’ καί τό δάκρυ τό καυτό τῆς μετανοίας;
Τότε, γιατί δέν σπεύδουμε νά μιμηθοῦμε τούς Νινευίτες στήν λυτρωτική τους ἐσωτερική συντριβή καί μετάνοια; Ἐκεῖνοι τό ἔκαναν καί σώθηκαν. Γιατί νά μή τό κάνουμε κι ἐμεῖς, γιά νά σωθοῦμε;
Ἐκεῖνοι, νήστεψαν σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες. Ἐμεῖς, ἄς νηστέψουμε τοὐλάχιστον τρεῖς.
Ἐκεῖνοι, λούστηκαν στά δάκρυα καί ντύθηκαν σακιά καί κουρέλια.
Ἐμεῖς, ἄς ἀνάψουμε ἕνα κερί κι ἄς στερηθοῦμε ἔστω γιά μιά ἑβδομάδα τά γλέντια, τά στολίδια καί τά ἐνδύματα τά πολυτελῆ. 
Ἐκεῖνοι προσευχήθηκαν μέ θέρμη σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες. Τί εἶναι γιά ἐμᾶς νά προσφέρουμε, θυσία στόν Κύριό μας, τόν κόπο μιᾶς ὁλονυκτίας;
Γονυπετεῖς παρακαλοῦμε τούς σεπτούς μας Ἱεράρχες, νά ἀποφασίσουν, σήμερα κιόλας, τρία ἁπλά πράγματα:
1ον. Νά κηρύξουν τριήμερη αὐστηρή νηστεία σέ ὁλόκληρη τήν Ἑλληνική ἐπικράτεια.
2ον. Νά παρακινήσουν τόν Ὀρθόδοξο Ἑλληνικό Λαό, νά πάει μέσα στό τριήμερο γιά ἐξομολόγηση.
3ον. Νά γίνει ὁλονυκτία κατά τήν τρίτη ἡμέρα τῆς νηστείας σέ ὅλα τά μοναστήρια τῆς Πατρίδας μας καί σέ ὅλες τίς πόλεις καί τά χωριά, ὅπου κατοικοῦν Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.
Σ’ αυτές τίς δύσκολες καί κρίσιμες ἱστορικές στιγμές πού διερχόμαστε, ποιός Ἕλληνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός  μπορεῖ  νά κοιμᾶται ἥσυχος;

Φωνή ἀγωνίας Κλήρου καί Λαοῦ
γιά τήν ἁγιοτόκο καί αἱματοβαμμένη Μακεδονία μας.                  22.1.2019

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ και η τύχη της συμφωνίας των Πρεσπών.



visit counter


Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τους σκοπιανούς και τους σπόνσορες τους αλλά και για όλους που σιγοντάρουν πάνω σε αυτό το έκτρωμα που λέγεται συμφωνία. 

«Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ κλωτσάει και παίζει δυνατά για την Μακεδονία»... 
Το όνομα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ δεν το δίνει ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ «τελεία και παύλα»… 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2015: 
η Μακεδονία στο επίκεντρο του προσφυγικού κύματος με το ανθρώπινο μποτιλιάρισμα των ψυχών στα Ελληνο σκοπιανά σύνορα βλ. Ειδομένη, ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά το περήφανο δημοψήφισμα του ΟΧΙ σεΝΑΙ της 5ης Ιουλίου. 
Σας λέει τίποτε;

Γιατί εμάς μας λέει πολλά, καθ’ ότι στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ του δημοψηφίσματος και του κλεισίματος των συνόρων στην Ειδομένη, συναντήσαμε απρόοπτα ομάδα Ιταλών παπάδων (βλ. Βατικανό) που ενημερωνόταν για την … «ιστορικότητα της περιοχής». 
Τότε αναρωτηθήκαμε γιατί; 
Σήμερα γνωρίζουμε…. 

ΙΟΥΝΙΟΣ 2018: 
ο νέος άξονας των διακινητών ανθρωπίνων ζωών άλλαξε. 

Το Αιγαίο έγινε επικίνδυνο και άνοιξε η διαδρομή Έβρος (ποτάμι) Εγνατία οδό (καρφί) για Θεσσαλονίκη, την μελλοντική πρωτεύουσα των Βαλκανίων που ονειρεύονται οι σπόνσορες.


Και αυτά τα τρισάθλια πραγματοποιούταν την στιγμή, που αποκορυφωνόταν οι διαπραγματεύσεις για την νέα ονομασία των Σκοπίων.


Σας λέει και αυτό κάτι; 
ΦΥΣΙΚΑ ΠΟΛΛΑ, δεν πρέπει να είσαι ειδικός στρατηγικός αναλυτής για να τα κατανοήσεις. 
Επίσης σας λένε τίποτε οι όμορφες ονομασίες των περιφερειών της διηυρυμένης αυτοδιοίκησης στην Μακεδονία μας; 
Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης- Κεντρικής Μακεδονίας – Δυτ. Μακεδονίας; 
Δείτε τι όμορφα όλα αυτά κουμπώνουν με την νέα ονομασία των Σκοπίων, την ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. 

Σε μια γενιά από τώρα, μπορεί μια πολιτική μετάλλαξη σαν την σημερινή (ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΟΙ) να ενώσει την «Νότια Μακεδονία» με την Βόρεια Μακεδονία, ώστε η Βόρεια Μακεδονία να μην στενοχωρείτε ως περίκλειστο κράτος; 
Να ποιο είναι το κερασάκι στην τούρτα… 
Το περίκλειστο κράτος των Σκοπίων και πως θα τα ανοίξουμε προς το ΑΙΓΑΙΟ… 

«Το Άρθρο 13 της Συμφωνίας με τα Σκόπια αναφέρει: 
Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το δεύτερο συμβαλλόμενο μέρος, τα Σκόπια, είναι περίκλειστο κράτος, τα συμβαλλόμενα μέρη θα καθοδηγούνται από τις σχετικές προβλέψεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας». 

Τι λέει το Αρθρο 13: Οτι σε περίπτωση κύρωσης αυτής της συμφωνίας ως έχει, το κράτος των Σκοπίων επειδή είναι ένα περίκλειστο κράτος θααπαιτήσει πρόσβαση στο Αιγαίο για θέματα αλιείας κυρίως. 
Και επειδή αρχίζει η απορία να γιγαντώνεται…, τίθεται το εξής απλό ερώτημα. 
Από τη στιγμή που η Ελλάδα θα αποφασίσει να ανακηρύξει ΑΟΖ, και υπάρχουν κάποια δικαιώματα του περίκλειστου κράτους, γιατί υπάρχει η ανάγκη να υπάρχει χωριστό Άρθρο στην συμφωνία; 

Ποιος είναι ο ιδιαίτερος λόγος, που υποχρεούται η Ελλάδα να υπογράψει και να συνομολογήσει ιδιαίτερο άρθρο, που περιλαμβάνεται για το Δίκαιο της Θάλασσας;»  
https://www.pentapostagma.gr/ 14 Ιουνίου 2018

Και να ήταν μόνο το θέμα της ΑΟΖ, είναι και τόσα όλα που προσπαθούν εμβόλιμα και ύπουλα να κατοχυρώσουν. 
Είναι γνωστό ότι αυτοί που υπογράφουν τέτοιες διεθνείς συμβάσεις ούτε φιλέλληνες είναι στην πλειοψηφία τους, ούτε αγαπούν την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και κινούνται από τους γνωστούς κύκλους της νέας εποχής, της διαβολεμένης. 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ όμως ζει και αρδεύεται στην Ελληνικοτάτη Μακεδονία και μάλιστα είναι έτοιμη να αρδεύσει και τους γείτονες, αρκεί να είναι καλοπροαίρετοι. 
Σιγά- σιγά μαθαίνουν οι πιστοί, ότι ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ ένα μεγάλο κομμάτι της επίγειας σταυροαναστάσιμης πορείας του το διέδραμε σε χρόνια δίσεκτα για την Πατρίδα, στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. 

Εκινείτο μεταξύ της Βορείας Ηπείρου - Καστοριάς ( Δυτική Μακεδονία) με την ζωντανή ρωμιοσύνη των χρόνων του Δεσποτάτου της Ηπείρου και διέδραμε προς την Θεσσαλονίκη που είχε πέσει ήδη στα χέρια των τούρκων. 

Από την συμβασιλεύουσσα του ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ χρησιμοποιώντας την λίθινη Εγνατία οδό μπορούσε να φτάσει μέσω Φιλίππων και ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΗΣ, στην Θράκη και από εκεί ήταν εύκολη η πρόσβαση του στο Ελεύθερο ακόμα κομμάτι της Ρωμιοσύνης για να φτάσει στην ΠΟΛΗ του ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. 


Τι δουλειά είχε ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ θα αναρωτιέστε; 
Η Μακεδονία γνώρισε χρόνια πριν παρθεί η ΠΟΛΗ από τους Αγαρηνούς, την βαρβαροκρατία.
Και τι ήταν η ΒΑΡΒΑΡΟΚΡΑΤΙΑ
Όταν μπήκαν οι τούρκοι στην Θεσσαλονίκη αμέσως εφήρμοσαν το παιδομάζωμα, τον γενιτσαρισμό και τον κεφαλικό φόρο. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ μαζί με τον Διάκονο του ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ διέδραμαν αυτή την αγιοποτισμένη γη, διδάσκοντας και παρηγορώντας τον πονεμένο πιστό λαό. 

Άλλωστε από ένα ακρογιάλι αυτής της γης προς την Θράκη πέρασαν μετά την Άλωση της ΠΟΛΗΣ μαζί με άλλες κατατρεγμένες ψυχούλες στο Νησί της Λέσβου για να ολοκληρώσει εκεί στον Ένηπτο Λόφο των Καρυών της Θερμής και στην Σταυροπηγιακή Ιερά Μονή του Γενεθλίου της Θεοτόκουτην επίγεια βιοτή του. 
Τα μαρτύρια των ΝΕΟΦΑΝΩΝ αυτών ΑΓΙΩΝ γνωστά, τιμώμενα σήμερα εν ύμνοις και ωδαίς πνευματικές. 
Στους πόνους των μαρτυρίων τους προσετέθηκε και το μαρτύριο της δωδεκάχρονης Θερμιώτισσας ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΟΥΛΑΣ 

Τα Θαύματα αυτών των ΑΓΙΩΝ της Λέσβου παγκοσμίως πασίγνωστα, ενώνουν την γη με τον ουρανό και μας διαπαιδαγωγούν δεόντως… 
Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ εμφανίζεται πολλάκις υποστατικά μέσα σε νοσοκομεία (χειρουργεία), σε δύσκολες στιγμές μεταφέροντας το μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας μας. 
Όμως όσοι αξιώθηκαν να τον αντικρύσουν παρ όλη την αμαρτωλότητα τους, έχουν να πουν, ότι έβλεπαν ένα γλυκό, αλλά συνάμα αυστηρό ΑΓΙΟ. 
Άλλους τους χάιδεψε και τους παρηγόρησε, άλλους τους κλώτσησε και τους νουθέτησε. 

Άραγε τι θα κάνει με δαύτους που δίνουν την ιστορία της Μακεδονίας και λένε ξεδιάντροπα ότι λύνουν προβλήματα χρόνων; 
Θα σας πούμε ένα περιστατικό που αναφέρεται στο θαυμαστό συναξάρι της ανεύρεσης των ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ του στις 23 Ιουνίου του 1959. 
Όταν βρέθηκαν τα Ιερά Λείψανα του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ πάνω στον λόφο των Καρυών της Θερμής της Λέσβου για να μην είναι εκτεθειμένα, τα έβαλαν στην Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου στο χωριά της Θερμής. 

Εκεί ο Ιερέας έκρινε σε πρώτη φάση καθότι δεν είχε γίνει ακόμη η αγιοκατάταξη του ΑΓΙΟΥ, να βάλλει τα ιερά λείψανα σε μια ξύλινη λειψανοθήκη και να την κλείσει με ασφάλεια. 
Τότε παρουσιάστηκε ο ΑΓΙΟΣ θυμωμένος και είπε σε κατοίκους της Θερμής 
- Αν δεν ανοίξει η λειψανοθήκη μου και η εκκλησιά να παραμένει ανοικτή συνέχεια για να έρχεται ο κόσμος να με προσκυνάει 
- Να το ξέρετε θα κάνω ζημιά… 
- Αρκεί τόσα χρόνια που ήμουν μέσα στο χώμα… 

Είναι βεβαιόπιστο ότι ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ που αγαπάει ιδιαιτέρως την Μακεδονία, τώρα που προσπαθούν να κλείσουν τα διεθνή συμφέροντα την ΙΣΤΟΡΙΑ της σε μια «ξύλινη λειψανοθήκη συμφωνιών» και δεν θα αφήνουν την ανθρωπότητα να έρχεται και να προσκυνάει αυτή την ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ σαν Πανανθρώπινη Πολιτισμική Αλήθεια… 
ΝΑΙ για αυτό τον λόγο ο ΑΓΙΟΣ θα κάνει ΖΗΜΙΑ… 

ΝΑΙ ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ ρίχνει γερές κλωτσιές για παιδαγωγία όταν εξαντλούνται όλα τα άλλα. 
Ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ παίζει ήδη πολύ δυνατά και θα κάνει «ζημιές» δηλ. θα νουθετήσει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Μπαμπινιώτης για "μακεδονική γλώσσα"


Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2019

Δημήτρης Νατσιός, Αχνίζει ακόμη το αίμα των Μακεδονομάχων



visit counter

Σχετική εικόνα
Αχνίζει ακόμη το αίμα των Μακεδονομάχων
Δημήτρης Νατσιόςδάσκαλος-Κιλκίς. 
Ο κοινός νους πρεσβεύει πως όταν κάποιος σε απειλεί απροκάλυπτα και ευτελώς, δεν τον επισκέπτεσαι.  Αυτό εκλαμβάνεται από το λυσσασμένο θηρίο ως πράξη δειλίας, απόπειρα κατευνασμού και όχι, όπως ειπώθηκε, «ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας».

  Από πολιτισμένη συμπεριφορά οι Τούρκοι δεν καταλαβαίνουν.  Η γλώσσα που κατανοούν είναι τα γιαταγάνια του Καραϊσκάκη ή κολοκοτρωναίικη τρέλα του Ιωάννη Βελισσαρίου και η ανδρεία του Νικολάου Πλαστήρα, του «Μαύρου Καβαλλάρη». Αν κάποιος νομίζει ότι οι Τούρκοι εκπολιτίστηκαν, ας πάει στην Κύπρο να συζητήσει με τις χαροκαμένες μάνες των Αγνοοουμένων.  Έσφαζαν στο γόνατο γυναικόπαιδα, βίαζαν γερόντισσες και τιμώνται σήμερα, όσα επιζούν, κτήνη ως ήρωες.
Αν είχαμε, τούτη την σακάτικη εποχή, ηγέτες με όραμα, οι οποίοι θα αναδείκνυαν τις αρετές του λαού μας, διά του ιδίου παραδείγματος τους και όχι εξουσίες τυχάρπαστες, που εκλύουν τις χειρότερες ροπές του νεοελληνικού χαρακτήρα, ο λόγος τους θα ήταν αρωματισμένος με ιστορικά παραδείγματα.  Οι ηγέτες, οι πραγματικοί, αυτό κάνουν στις δύσκολες ώρες, όταν θέλουν να εμψυχώσουν τον λαό τους. Λόγος εθνικός σημαίνει λόγος με προσανάμματα τις θυσίες των προγόνων. 
Ο μεγάλος Περικλής στον Επιτάφιο λόγο του θα πει στον πρόλογό του το περίφημο «άρξομαι των προγόνων πρώτον….», δηλαδή, «την ομιλία μου θ’ αρχίσω από τους προγόνους μας πρώτον.  Διότι είναι όχι μόνον δίκαιον, αλλά και πρέπον συγχρόνως εις τοιαύτην ευκαιρίαν, όπως η παρούσα, ν’ αποτίσωμεν εις την μνήμην των τον φόρον αυτόν της τιμής».  (Θουκ. Β, 36. Μετάφραση Ελευθέριος Βενιζέλος).
Η καταφυγή στις πατραγαθίες παρηγορεί, εμπνέει και ενθαρρύνει εμπερίστατα έθνη.  Εν μέσω καθημερινού αμοραλισμού, εκμαυλισμού και εκφυλισμού των συνειδήσεων, τα λόγια και κυρίως οι πράξεις των ευκλεών προγόνων, αποτελούν ηλιαχτίδες και ανάσες αφύπνισης.
Ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης στον λόγο του στην Πνύκα, 7 Οκτωβρίου 1838, ηγέτης διαλεχτός κι αυτός, ως νέος Περικλής, αρχίζει με παραπομπή στους προγόνους την δημηγορία του.  
«Παιδιά μου!  Εις τον τόπον τούτον, όπου εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημιουργούσαν τον παλαιόν καιρόν άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ, και ούτε να φθάσω τα ίχνη των».
(Σε πρόσφατη ομιλία του στην Θεσσαλονίκη ο αγραβάτωτος πρωθυπουργός στο ακροαριστερό του παραλήρημα, τα μόνα ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα που ανέφερε ήταν η ανταρσία του ΕΑΜ και η δολοφονία του Λαμπράκη.  Διχαστικός, αναξέει πληγές, ελεεινολογεί, σπιλώνει-“ετερόκλητος όχλος” τα εκατομμύρια του λαού στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία μας- μ’ έναν λόγο σπιθαμιαίος, ανίκανος με μοναδικό του μέλημα την νομή της εξουσίας νυν και αεί, όταν η διάλυση των πάντων, η οξύτητα όλων των προβλημάτων και εξ ανατολών μικρόνοια, απαιτούν, κατεπειγόντως, εθνική ομοψυχία και στιβαρή διοίκηση. Θλιβερότατος τούτες τις μέρες, πασχίζει να ευεργετήσει τους εχθρούς μας. Πώς γίνεται από την μια να διαλαλείς στην Σαμοθράκη ότι θα υπερασπιστούμε, πάση θυσία, την εθνική μας κυριαρχία και από την άλλη να καταρρακώνεις το φρόνημα του λαού ξεπουλώντας πατρίδες. «Ο τε γαρ τους πολεμίους (=εχθρούς) ευεργετών, προδότης», γράφει, με τον αριστοτεχνικό του κάλαμο, στο περισπούδαστο σύγγραμά του «τι εστιν έργον άρχοντος», ο αγιότατος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Μέγας Φώτιος.  (Το έργο κυκλοφορήθηκε από τις εκδ.  “ΑΡΜΟΣ” με τίτλο «Ο ηγεμών»). Οι καρδιές μεγαλουργούν εν κινδύνοις και θλίψεσι και όχι τσέπες με δυο-τρία ευρώ αύξηση των μισθών και των συντάξεων. Ο πνευματικός «πατερούλης» των νυν κυβερνώντων Στάλιν, όταν άκουσε στο Κρεμλίνο τα τεθωρακισμένα του Γκουντέριαν να πολιορκούν την Μόσχα, τότε θυμήθηκε να κηρύξει τον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» να επιστρατεύσει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, για να σώσει-το τομάρι του πρωτίστως- και την τότε Σοβιετική Ένωση. 
Διάβασα τις ημέρες των εορτών των Χριστουγέννων ένα ωραίο, παλιό τόμο με τίτλο «Μνήμη Σουλίου», έργο του 1971.  Στο βιβλίο περιέχεται και μια ομιλία του Γ. Αθανασιάδη, το 1957, αφιερωμένη στον αγέρωχο πολέμαρχο του Σουλίου, Νότη Μπότσαρη, τον αθάνατο αρχηγό της Φρουράς του Μεσολογγίου. (Για να αναπνεύσουμε, επαναλαμβάνω, λίγο από τις ρυπαρές αναθυμιάσεις που αναδίδει το Κοινοβούλιο).
Διαβάζω στον επίλογο του κειμένου: «Η προβολή ενώπιον των νεωτέρων γενεών του Έθνους ιστορικών προσωπικοτήτων της ολκής του Νότη Μπότσαρη αποτελεί το καλύτερο δίδαγμα για την διάπλαση του χαρακτήρος των». (σελ. 197).  Σωστό.  Με τον Μάρκο και τον Νότη Μπότσαρη διαπλάθεις χαρακτήρα και όχι με την «Σόνια» την γάτα που αποτελεί πρότυπο ηρωϊσμού στα βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού.  (Β΄ τεύχος, Γλώσσα Στ΄ Δημοτικού, σελ. 62).
Δύο μόνο επεισόδια θα αναφέρω από την ζωή του ένδοξου καπετάνιου. Τον Απρίλιο του 1804 στο Μοναστήρι του Σέλτσου, έγινε ο ξακουσμένος «χαλασμός των Μποτσαραίων».  Σκοτώθηκαν πολλοί, μεταξύ αυτών και η περίφημη κόρη του Νότη, Λένω (Ελένη) Μπότσαρη.  Διαβάζω: «Ο Νότης κείτεται στο πεδίο της μάχης, διάτρητος από τις πληγές πνιγμένος στο αίμα κατάμαυρος από το μπαρούτι,  Εφτά πληγές είχε και την σοβαρότερη στο δεξί μάτι.  Την ώρα εκείνη η κόρη του Ελένη, λεβεντοκόριτσο 22 χρονών, λυγερή, ξανθή, ήρθε μετά τον ηρωικό θάνατο του θείου της Νίκηζα, με τον οποίο συμπολεμούσε, και βρήκε τον πατέρα της μισοπεθαμένο.  Με το ματωμένο γιαταγάνι στο χέρι, έσκυψε και τον ρώτησε:
– Τι να κάνω πατέρα;
– Παιδί μου ήρθε η ώρα σου. Σκοτώσου!  Της αποκρίθηκε ψιθυριστά. Χίμηξε η Ελένη με το γιαταγάνι, αναμέρισε τους εχθρούς και πνίγηκε στον Αχελώο», για να μην την μαγαρίσουν», κατά το “λαμπρό” τους συνήθειο οι Μωχαμετάνοι.    
Ο λαός την έκλαψε και την τραγούδησε:
«Πέντε Τούρκοι την κυνηγούν, πέντε τζοχανταραίοι…
–         Κόρη, για ρίξε τ’  άρματα, γλύτωσε τη ζωή σου!
–         Τι λέτε, μωρέ παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια; 
–         Εγώ είμαι η Λένω Μπότσαρη, του Νότη θυγατέρα 
–         και ζωντανή δεν πιάνομαι εις των Τουρκών τα χέρια». 
Ο Νότης γλίτωσε.  Διαβάζω για τον ήρωα: «Το παλιό οικογενειακό εικόνισμα της Παναγίας, που κρατά το Χριστό αγκαλιά της, δεν έλειπε ποτέ, όπως και τα όπλα του από σιμά του.  Στους τελευταίους αγώνες του Σουλίου εναντίον του Χουρσίτ, έπειτα από κάθε μάχη, από κάθε νίκη, αντί για τραγούδια και χορούς, διέταζε συγκέντρωση τις εκκλησιές, προσευχές, λειτουργίες, παρακλήσεις. Στις τελευταίες ημέρες του Μεσολογγίου, μιλώντας και γράφοντας είχε πάντοτε το όνομα του Θεού στο στόμα του».  
Κλείνω με την ηρωική απάντηση του ασπρομάλλη πολέμαρχου, στους πασάδες, κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου, στις 22 Μαρτίου του 1826.  Στα λυσσασμένα εξ ανατολών σκυλιά, που νυχθημερόν απειλούν και εκβιάζουν, τέτοια λόγια αρμόζουν:  «…Ελάβαμε το γράμμα σας σήμερα.  Ημείς, αγάδες, κουβέντα δεν εζητήσαμε να κάμωμε.  Εσείς επέμψατε πρώτοι και την εζητήσατε. Βλέπουμε στο γράμμα σας να ζητάτε άρματα. Και απορούμε πώς τολμήσατε να ζητήσετε 8000 άρματα τα οποία αχνίζουν από το αίμα σας, και να σας τα δώσωμε με τα χέρια μας. Τώρα βλέπουμε ότι εκείνο που θέλετε εσείς δεν γίνεται ούτε εκείνο που θέλομε εμείς.  Και θα γίνη εκείνο που ο Θεός αποφάσισε».
Συμπέρασμα; Οι απροσκύνητοι Έλληνες, με την σκέπη του Χριστού και της Θεοτόκου, μας απελευθέρωσαν. Οι άθεοι προσκυνημένοι, υπογράφουν με χέρια και ποδάρια, πάνω σε χώματα όπου αχνίζει ακόμη το αίμα των Μακεδονομάχων, συμφωνίες, προσκυνοχάρτια παράδοσης του ιερού ονόματος στους …αγάδες των Σκοπίων.
Για τους εντός και εκτός συνόρων εχθρούς και επίβουλους τους πατρίδος, επαναλαμβάνω τα λόγια της ατρόμητης καπετάνισσας του Σουλίου, Λένως Μπότσαρη: «Τι λέτε, μωρέ παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια;»…
Δημήτρης Νατσιός 
δάσκαλος-Κιλκίς. Μέλος του ΙΗΑ

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2019

Ο Σαράντος Καργάκος για την Μακεδονία



visit counter


Ο μακαριστός φιλόλογος, εκπαιδευτικός, ιστορικός και συγγραφέας, Σαράντος Καργάκος, αναφέρεται στην αυτονόητη Ελληνικότητα της Μακεδονίας και στην προσπάθεια που γίνεται -με το αζημίωτο- από τους σύγχρονους Εφιάλτες της προδοτικής μισελληνικής (((Μεταπολιτευτικής))) κοινοβουλευτικής ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ κλίκας να παραδώσουν την ένδοξη Μακεδονία με ιστορία +4000 ετών, στους σλαβοτουρκαλβανούς κατσαπλιάδες που ήρθαν 1000 χρόνια μετά τον Μέγα Αλέξανδρο, εισέβαλλαν και συνεχίζουν να ζουν σε κατεχομένη Ελληνική γη..

 Εκτός των άλλων, ο Σαράντος Καργάκος αναφέρεται στις ορδές λαθρομεταναστών, στους τουρκομογγόλους, στις ανασκαφές της Αμφίπολης που έθαψαν τα ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ δουλικά (φοβούμενοι μην αναπτερωθεί το ηθικό των Ελλήνων σε τυχόν ανακάλυψη σπουδαίων ιστορικών στοιχείων), το τεχνητό κρατίδιο των Σκοπίων (που μετά τον προμελετημένο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας λειτουργεί ως προτεκτοράτο των χαζάρων μισελλήνων και με τις πλάτες τους κάνουν ότι κάνουν), στην σαπίλα της πνευματικής ηγεσίας της υπό κατοχής Ελλάδας.. κλπ. Στο 17:00 αναφέρεται και στο (((ΚΚΕ))), το κόμμα του εβραίου Αβραάμ Μπεναρόγια, συνώνυμο προδοσίας και μισελληνισμού.. κάποια στιγμή θα κάνω ένα βίντεο ντοκουμέντο σχετικά..

Μαγιά, που δεν ξύνισε ποτέ



visit counter


 
Γιά κάθε ἐναπομείνασα γρηγοροῦσα συνείδηση εἶναι ὁλοφάνερο πλέον, ὅτι οἱ  ἀπόγονοι τοῦ Καρλομάγνου δέν τρέφουν καί τά καλύτερα αἰσθήματα γιά ἐμᾶς τούς Ἕλληνες. Ἡ Εὐρωπαϊκή ἱστορία βεβαιώνει, ὅτι ἐδῶ καί δώδεκα ὁλόκληρους αἰῶνες οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν μας ἑταίρων δέν κάνουν τίποτε ἄλλο, ἀπό τό νά ἀπεργάζονται ἀσταμάτητα τόν ἀφανισμό τῆς ἀγιασμένης Ρωμηοσύνης. Μᾶς μισοῦν. Καί μάλιστα, γιά λόγους καθαρά πνευματικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς τάξεως, μᾶς μισοῦν θανάσιμα καί δέν τό κρύβουν. 
Ἀμέτρητα εἶναι τά  παραδείγματα τοῦ ἄσβεστου αὐτοῦ μίσους τῶν Δυτικῶν ἐναντίον μας, ἐναντίον τῆς Ἑλληνικότητας καί τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές ἄς ἀναφέρουμε δυό-τρία ἀπό τά πιό τελευταῖα καί πειστικά:

Πρῶτον, τήν φτωχοποίηση τῆς πανέμορφης καί πάμπλουτης Πατρίδας μας μέ τά λεγόμενα  μνημόνια (δαιμονική ἐπινόηση τῆς ΕΕ, τοῦ ΔΝΤ καί τῆς ΚΕΤ...).

Δεύτερον, τήν ἀπόπειρα περιφρόνησης τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς μας Παραδόσεως μέσῳ τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (τά πρῶτα συγχαρητήρια ἦταν τοῦ αἱρεσιάρχη τοῦ πάπα...).

Καί τρίτον, τήν προδοσία τῆς Μακεδονίας μας μέ τήν παράσταση τοῦ θιάσου τῶν Πρεσπῶν (Βερολίνο, Βρυξέλλες καί Οὐάσιγκτον ἐπί ποδός...).

Ὁρίστε παρακάτω καί μερικά ἱστορικά γεγονότα ἀπό τίς διαχρονικές σχέσεις Δύσεως καί Ρωμηοσύνης, πρός διευκόλυνση τῆς ἐρμηνευτικῆς τῶν προαναφερθέντων παραδειγμάτων.

Στά 820, τά στρατεύματα τοῦ Καρλομάγνου μέ τήν δύναμη τῶν ὅπλων διώκουν τόν Ὀρθόδοξο τότε πάπα Ρώμης καί ἐγκαθιστοῦν Φράγκο πάπα, αἱρετικό, πρᾶγμα πού συνεχίζεται μέχρι καί σήμερα.  

Τό 1204, μέ πρόσχημα τίς λεγόμενες σταυροφορίες, Θεσσαλονίκη καί Κωνσταντινούπολη τίς καταστρέφουν ἐντελῶς. Τά βαρβαρικά δυτικά στρατεύματα δέν ἄφησαν πέτρα πάνω στήν πέτρα. Καταλήστεψαν τίς δυό μεγαλύτερες πόλεις τῆς Ρωμηοσύνης καί μέ τά ἀρπαγέντα πλούτη ἵδρυσαν τίς τράπεζες ἐκεῖνες, πού σήμερα συνεχίζουν τό εἰς βάρος μας ληστρικό καί ἀπάνθρωπο ἔργο τους.

Στήν Φερράρα, δεκαπέντε χρόνια πρίν ἀπό τήν Ἅλωση, ὑπό καθεστώς ὀμηρείας καί ψευδῶν ὑποσχέσεων περί βοηθείας, καταβασσανίζουν τούς ἀπεσταλμένους τῆς Πόλης καί τούς ἐπιβάλλουν μιά ’’ἕνωση’’, πού εὐτυχῶς, χάρις στόν Ἅγιο Μᾶρκο τόν Εὐγενικό, δέν ἵσχυσε ποτέ.

Μετά τήν ἀπελευθέρωσή μας ἀπό τόν τουρκικό ζυγό, οἱ Δυτικές δυνάμεις (παπικοί καί προτεστάντες) ἐγκαθιστοῦν στήν ἐλεύθερη Ἑλλάδα βασιλιά δικό τους. Διορίζουν δικούς τους διοικητικούς καί στρατιωτικούς ἐπιτρόπους, δικούς τους ἰθαγενεῖς βουλευτές καί δική τους ἐκκλησιαστική διοίκηση. Κλείνουν πάνω ἀπό τετρακόσια Μοναστήρια καί τά τιμαλφή τῶν μοναστηριῶν αὐτῶν παίρνουν τό δρόμο τους γιά τά θησαυροφυλάκια ἤ τά σαλόνια τῶν παππούδων τῶν σημερινῶν μας ’’ἑταίρων’’. Καί δέν φτάνουν ὅλα αὐτά, ἀλλά κανονίζουν πολύ γρήγορα νά βγάλουν ἀπό τήν μέση καί τόν μοναδικό μας Κυβερνήτη, τόν ἅγιο τῆς πολιτικῆς, τόν Ἰωάννη Καποδίστρια.

Ἀπό τότε μέχρι καί σήμερα, ζοῦμε δυστυχῶς κάτω ἀπό φρἀγκικη ἐπιτροπεία. Μιά ἐπιτροπεία γεμάτη μῖσος ἐναντίον μας, παθιασμένη μέ τό ὄνειρο τοῦ πλήρους ἀφανισμοῦ τῆς Ρωμηοσύνης.

Διακόσια χρόνια τώρα, εἴτε μέ πολέμους εἴτε μέ ἀπάτη καί δόλο, κρατᾶνε διαρκῶς τήν Πατρίδα μας μέσα στήν φτώχεια, μέσα στήν ἀνασφάλεια, μέσα στή  μιζέρια καί τήν παντοειδή ἐξάρτηση. Διακόσια χρόνια τώρα, δικοί τους καί οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες, δικό τους καί τό σύστημα ἐκκλησιαστικῆς διοίκησης, δικός τους ἐν πολλοῖς καί ὁ τεχνηέντως ἄβουλος, μπερδεμένος καί ἀκατήχητος Λαός.

Παρ’ ὅλα αὐτά, διακόσια χρόνια τώρα, τρῶνε οἱ ἄτιμοι οἱ ἐχθροί μας, μένει ὅμως καί μαγιά. Μαγιά, πού κρατάει ζωντανή καί δυνατή ὁλόκληρη τήν ζύμη. Μαγιά, πού δέν ξύνισε ποτέ, ἐδῶ καί τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια. Μαγιά, πού βγάζει ψωμί γλυκό σάν καί τήν γλυκειά μας Πατρίδα, τήν Ἑλλάδα. Ἀπόδειξη, τά ἀναρρίθμητα ἔνδοξα γεγονότα τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς.

Μαρτυρήσαμε, ὡς λαός, καί τουρκοκρατία καί ἐμφυλίους καί γενοκτονία καί κατοχή, ἀλλά σέ πεῖσμα τῶν ἄσπονδων ἐχθρῶν μας, ἔστω καί ἀσθενικῶς, κρατιόμαστε ἀκόμα ὄρθιοι. Καί κρατιόμαστε ὄρθιοι, διότι ἁπλά, παρά τίς ἀντιξοότητες, συνεχίζουν ἀκόμα καί γεννιοῦνται Ἕλληνες, τῶν ὁποίων οἱ καρδιές χτυπᾶνε στόν ἴδιο ρυθμό μέ τόν ρυθμό τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιά, τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Μακρυγιάννη, τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Παπουλάκου, τοῦ Τάσσου Παπαδόπουλου, τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα καί τόσων ἄλλων Ἁγίων καί Ἡρώων τῆς Πατρίδας μας.

Εἶναι οἱ Ἕλληνες τῶν ἡμερῶν μας, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται νά παραμείνουν ἁπλοί θεατές στήν ἀπόπειρα διαγραφῆς Πατρίδων(*).

Εἶναι οἱ Ἕλληνες τῶν ἡμερῶν μας, οἱ ὁποῖοι δέν ἀνέχονται πλαστογράφηση τῆς Ἱστορίας καί ἀπεμπόληση προαιωνίων δικαιωμάτων.

Εἶναι οἱ Ἕλληνες τῶν ἡμερῶν μας, οἱ ὁποῖοι γρηγοροῦντες ἀντιδροῦν σθεναρά σέ κάθε ἀπόπειρα νοθείας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

Εἶναι οἱ Ἕλληνες τῶν ἡμερῶν μας, οἱ ὁποῖοι αἰσθάνονται ἄβολα, ὅταν ὁ πατριωτισμός λοιδορεῖται καί ἡ ἀναφορά στίς ρίζες μας προβάλλεται ὡς σοβινισμός(*).  

Εἶναι οἱ Ἕλληνες τῶν ἡμερῶν μας, οἱ ὁποῖοι βδελύσσονται τήν προδοσία, γι’ αὐτὀ καί βροντοφωνάζουν:

ΟΧΙ στήν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί στίς ἀσχήμιες τίς ἐκλησιολογικές τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης.

ΟΧΙ στόν δημογραφικό ἀφανισμό τῆς Πατρίδας μας, πού μαγειρεύεται στίς Βρυξέλλες καί τό Βερολίνο μέ ἀρχιμάγειρα τήν σπορά τοῦ Καρλομάγνου.

ΟΧΙ στήν παράδοση τοῦ Ὀνόματος τῆς Μακεδονίας μας σέ κλέφτες καί καταπατητές.

ΟΧΙ στούς προσκυνημένους ἰθαγενεῖς ἀξιωματούχους, πού ἑτοιμάζονται νά σερβίρουν στόν Λαό μας τήν προδοσία μασκαρεμένη σέ ἐθνικό τάχα συμφέρον.
Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός
12.01.2019

Ο εκατοστός πεντηκοστός πρώτος (Εξαιρετικό!)



visit counter




• Ευτέλεια. Δηλαδή τώρα οι τύχες του λαού και του έθνους εξαρτώνται από τον εκατοστό πεντηκοστό πρώτον; Ήτοι τον κύριο Βασίλη Κόκκαλη; Έναν τύπο που έμεινε από κινητήρα στα ανοικτά των... Πατρών και ως εκ τούτου διακτινίσθηκε στο Ντα Κάπο για καφέ; Ή μήπως αν ο εκατοστός πεντηκοστός πρώτος είναι ο κ. Δανέλλης υπάρχει κάποια διαφορά; Όχι μόνον εις ό,τι αφορά την ευτέλεια αλλά και εις ό,τι αφορά το «πρόσημο» του όποιου σούργελου; («Πρόσημο» στις ημέρες μας λέγεται η ιδεολογία!). Για παράδειγμα ο κ. Δανέλλης είχε υπερψηφίσει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης στην οποία τώρα δίνει ψήφο εμπιστοσύνης! (Σούργελο είναι η διαφορά μεταξύ πολιτικού και πολιτικάντη).

  Εν τέλει, και για να μην προβληματιζόμαστε για το «πρόσημο» της ευτέλειας, εκατοστός πεντηκοστός πρώτος είναι ο Τσίπρας. 
  • Ευτέλεια. Και όποιος νομίζει ότι η ευτέλεια είναι ήσσονος σημασίας πρόβλημα για τις τύχες μας πλανάται πλάνην οικτράν. Δεν γνωρίζω αν το διαζύγιο Τσίπρα - Καμμένου είναι βελούδινο ή πέτσινο, αλλά στο εξής διάφορα σούργελα με διάφορα «πρόσημα» θα ζητούν φόρα παρτίδα ανταλλάγματα για να «κελαηδάει» κάθε φορά η συνείδησή τους έτσι ή αλλιώς! Άλλωστε στην ελληνική πολιτική σκηνή οικαρέκλες έχουν γίνει κάτι σαν θρόνοι. Τίγκα στους γυμνούς βασιλιάδες.
  • Ευτέλεια. Η πρώτη (πρώτη!) φράση που εκστόμισε ο κ. Καμμένος εξερχόμενος του Μαξίμου δεν αφορούσε στην παραίτησή του, αλλά στην ανάγκη να «θυσιάσει την καρέκλα του»! Όχι δεν πρόκειται για γλώττα λανθάνουσα, αλλά για την τρέχουσα γλώσσα, τη γλώσσα της νέας κανονικότητας: Ο κ. Καμμένος δεν «παραιτήθηκε», «θυσίασε την καρέκλα του».
  • Ευτέλεια: Αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων ο κ. Καμμένος (χωρίς να τον κάψει ο Άγγελος Υπηρεσίας) κι αφού χαιρέτησε τους πλάτανους και τις βελανιδιές που φύονται στον Γράμμο, πέταξε στηζούλα και στα κλεφτά ώς τα Ίμια, για να ρίξει ένα στεφάνι στα νερά και όπου φύγει - φύγει. Επιβεβαιώνοντας για μιαν ακόμα φορά την γκρίζα ζώνη.
  Ευτέλεια και προπαγάνδα: Μιλώντας για τις εξελίξεις των ημερών ο Τσίπρας μετέρχεται (σε επίπεδο λέγε-λέγε κάτι θα μείνειτρία ψέματα: 1) σας έβγαλα απ’ το Μνημόνιο, 2) η οικονομία ανακάμπτει και σύντομα η πολιτική μας θα αποδώσει καρπούς, 3) η Συμφωνία των Πρεσπών ενδυναμώνει την ηγέτιδα θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια. Η αλήθεια είναι ότι παραμένουμε υπό εποπτεία και δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές, ότι η υπάρχουσα κρίση βαθαίνει (μάλιστα εν αναμονή της επόμενης) και ότι η Συμφωνία των Πρεσπών υποβαθμίζει τη θέση της χώρας μας όχι μόνον στα Βαλκάνια αλλά παντού, εκθέτονταςταυτοχρόνως τις τύχες μας σε μελλοντικούς ήδη ορατούς κινδύνους. Δεν πρόκειται για έναν έντιμο συμβιβασμό, αλλά για μια άτιμηεκτέλεση διαταγών. 

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019

Τα Σκόπια και το μύθευμα περί των «Σλάβων του 6ου και 7ου αιώνα»



visit counter

 του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας
Πάμπολλες φορές σε όλη αυτή την πολυετή ιστορία με τα Σκόπια (της οποίας τη δραματική κορύφωση ζούμε σήμερα με την προδοτική αθλιότητα των Πρεσπών να φτάνει πλέον στο – φερόμενο ως – ελληνικό κοινοβούλιο) ένα βασικό επιχείρημα που επιστράτευσε η δική μας πλευρά ήταν η ιστορική αλήθεια. Μια ιστορική αλήθεια για το πόσο ξεκάθαρα Έλληνες ήταν οι αρχαίοι Μακεδόνες, πόσους αιώνες αργότερα ήρθαν οι Σλάβοι στην περιοχή των Σκοπίων, πόσα αδιάσειστα τεκμήρια υπάρχουν περί της τεχνητής εθνογένεσης των Ψευτομακεδόνων που δεν είναι παλαιότερη του δεύτερου τέταρτου του 20ού αιώνα στη σύγχρονη εκδοχή της ή του ύστερου 19ου στην πρώιμη βουλγαρική (γιατί από τους Βουλγάρους βεβαίως ξεκίνησε, πριν τη μεταλλάξει προς ίδιον όφελος ο Τίτο). Για το ότι όλα αυτά δεν μπόρεσαν να γίνουν ισχυρό όπλο στα χέρια των πολιτικών ηγεσιών του τόπου, όχι μόνο τώρα, αλλά από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το πρόβλημα, ας όψονται οι αίτιοι: όλες δηλαδή οι σταθερά ξενόδουλες και ψοφοδεείς κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα τα τελευταία 70 χρόνια, με αποκορύφωμα ασφαλώς τον σημερινό δωσιλογικό συρφετό. Το δικό μας χρέος, ως πατριώτες Έλληνες πολίτες, είναι να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στην παραχάραξη, την προδοσία και το ξεπούλημα. Χρέος που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο για όσους εξ ημών έχουμε και την επιστημονική ιδιότητα του ιστορικού, πέρα από εκείνη του πολίτη. Όσα θα αναφερθούν πιο κάτω έχουν πρωτίστως σχέση με αυτή τη δεύτερη ιδιότητα και αποσκοπούν στην ανάδειξη ενός ιστορικού σφάλματος ως προς την καταγωγή των Σκοπιανών, που κι εμείς ακόμη συνηθίσαμε να αποδεχόμαστε ως δεδομένη αλήθεια.
Γίνεται λοιπόν συχνά λόγος για τους Σκοπιανούς ως απογόνους σλαβικών πληθυσμών που έφτασαν στην περιοχή τον 6ο – 7ο αιώνα. Με τη διαφορά όμως πως αυτό δεν προκύπτει από πουθενά, πέρα από κάποιες εικασίες που βασίζονται στην άποψη περί της γενικότερης έλευσης των Σλάβων στα Βαλκάνια. Ας γίνουμε ωστόσο πιο συγκεκριμένοι.
Κατ’ αρχάς τα περί 6ου αιώνα οφείλουμε να τα διαγράψουμε εντελώς, δεδομένου ότι σλαβικές εγκαταστάσεις στη Βαλκανική κατά την περίοδο αυτή δεν υπάρχουν. Οι Σλάβοι εμφανίζονται μεν κατά την τελευταία 25ετία του 6ου αιώνα, ερχόμενοι από τον Βορά, η παρουσία τους όμως σε όλο τον χώρο νοτίως του Δούναβι (ο οποίος εκείνη την εποχή ταυτίζεται με το βόρειο σύνορο του βυζαντινού κράτους) στο διάστημα αυτό είναι καθαρά παροδική, με τις επιδρομές που διενεργούν ως υποτελείς των Αβάρων. Πάντως μέχρι το 600 δεν υπάρχει το παραμικρό τεκμήριο οποιασδήποτε μόνιμης εγκατάστασής τους.
Μετά το έτος αυτό και την προσωρινή (για μερικές δεκαετίες) αμυντική εξασθένηση της Αυτοκρατορίας είναι αλήθεια ότι σλαβικές ομάδες περνούν τον Δούναβι και εγκαθίστανται πλέον μόνιμα σε διάφορες περιοχές της βυζαντινής επικράτειας. Ακόμη και τότε όμως για την περιοχή ειδικά των Σκοπίων, δεν υπάρχει η παραμικρή έστω ένδειξη. Πλην της εγκατάστασης των Σέρβων και των Χρωβάτων (=Κροατών) που έλαβε χώρα αρκετά βορειότερα μεταξύ των ετών 610 και 640 (και με άδεια της βυζαντινής διοίκησης, που τους χρησιμοποίησε για τον εποικισμό μιας γενικά ερημωμένης περιοχής, αλλά και για τη φύλαξη των ΒΔ συνόρων), η μόνη μαζική εγκατάσταση που γνωρίζουμε είναι εκείνη των άτακτων σλαβικών φύλων που ήρθαν (με βίαιο τρόπο αυτά) στη σημερινή βόρεια Βουλγαρία, για να υποταχθούν μερικές δεκαετίες αργότερα στο ασιατικό φύλο των λεγόμενων Πρωτοβουλγάρων.
Για όλες τις υπόλοιπες βαλκανικές περιοχές, τεκμήρια μόνιμης σλαβικής παρουσίας καθ’ όλο τον 7ο αλλά και 8ο αιώνα διαθέτουμε μόνο για τον σημερινό ελλαδικό χώρο, βάσει κυρίως αγιολογικών κειμένων και πενιχρών αρχαιολογικών και τοπωνυμικών δεδομένων: από αυτά πιστοποιείται η ύπαρξη μιας σλαβικής εγκατάστασης στην Πελοπόννησο αφ’ ενός (που χρονολογείται περί τα τέλη του 7ου αιώνα) και αφετέρου η έλευση ενός ετερόκλητου και ανοργάνωτου πλήθους από διάφορες φυλές που εισέβαλε λίγο μετά το 610 στη Μακεδονία, επιτέθηκε 2 φορές ανεπιτυχώς στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια διαλύθηκε και διασκορπίστηκε. Τμήματα αυτού του αρχικού πλήθους εγκαταστάθηκαν στη συνέχεια μόνιμα σε δυσπρόσιτες (ελώδεις ή ορεινές) περιοχές, σταδιακά υποτάχθηκαν στη βυζαντινή διοίκηση και αργότερα, με την ανάπτυξη ειρηνικών σχέσεων με τους γύρω ελληνικούς πληθυσμούς, εκχριστιανίστηκαν και εξελληνίστηκαν. Γνωρίζουμε με ασφάλεια την ύπαρξη 3 τέτοιων εγκαταστάσεων στον ελλαδικό χώρο, πλην εκείνης της Πελοποννήσου: μίας στην Ανατολική Μακεδονία (από τους λεγόμενους «Στρυμονίτες Σλάβους» στον κάτω ρου του Στρυμόνα και τις υπώρειες του Παγγαίου), μίας στην Κεντρική (κυρίως από το σλαβικό φύλο των «Δρουγουβιτών» στην περιοχή μεταξύ της παλαιάς λίμνης των Γιαννιτσών και του Βερμίου) και μίας στο Πήλιο (από το φύλο των «Βελεγεζητών»). Σε αντίθεση πάντως με ότι πιστευόταν παλαιότερα (στον απόηχο κυρίως της γελοίας και παντελώς αβάσιμης επιστημονικά θεωρίας του Φαλμεράιερ, αλλά και των νεότερων αναβιώσεών της), επρόκειτο για σχετικά μικρές από πληθυσμιακής πλευράς εγκαταστάσεις, όπως τεκμαίρεται από όλα τα ιστορικά, αρχαιολογικά και τοπωνυμικά δεδομένα, καθώς και από το αδιαμφισβήτητο γεγονός του τελικού εξελληνισμού τους.
Πλην αυτών των εγκαταστάσεων πάντως, τεκμήρια μόνιμης σλαβικής παρουσίας δεν έχουμε για άλλες περιοχές όχι μόνο του μακεδονικού χώρου, αλλά και βορείως αυτού. Υπάρχει φυσικά η θεωρία για τους «Βερζήτες Σλάβους» (ένα από τα φύλα του ετερόκλητου πλήθους που προαναφέραμε) ότι περί τα τέλη του 7ου αιώνα κατέκλυσαν την περιοχή των Σκοπίων, η οποία όμως είναι αβάσιμη. Ακόμη και η απλή παρουσία των Βερζητών ως μικρή εγκατάσταση στην περιοχή του Μοναστηρίου αποτελεί γενικά ατεκμηρίωτη εικασία, πόσο δε μάλλον τα περί κατάκτησης της περιοχής, δεδομένου ότι έχει αποδειχθεί σήμερα πως η βυζαντινή κυριαρχία σε όλο τον χώρο νότια του Δούναβη δεν διακόπηκε ποτέ, παρά τα προσωρινά αμυντικά προβλήματα του πρώιμου 7ου αιώνα. Αυτό συνέβη αποκλειστικά και μόνο στην περιοχή του Αίμου, με την ίδρυση του πρώτου βουλγαρικού κράτους (681), στο οποίο υποτάχτηκαν τα σλαβικά φύλα που πράγματι είχαν διεισδύσει σ’ εκείνη την περιοχή (σημερινή βόρεια και κεντρική Βουλγαρία). Τα φύλα αυτά («Σέβεροι» και «Επτά Γενεές») αποτελούσαν όντως μία συμπαγή και πολυάριθμη εγκατάσταση και οι βυζαντινοί ιστοριογράφοι αναφέρονται σε αυτά με τον όρο «Σκλαβηνία». Το ότι η Σκλαβηνία αυτή δεν βρισκόταν μόνο στη σημερινή Βουλγαρία, αλλά επεκτεινόταν ήδη από τον 7ο αιώνα ως την Αχρίδα και τη σημερινή Αλβανία, αυτό ειπώθηκε μεν παλαιότερα, αποτελεί όμως υποβολιμαία υπόθεση εργασίας της (ούτως ή άλλως όχι και τόσο…αντικειμενικής) νεότερης βουλγαρικής ιστοριογραφίας και είναι παντελώς αστήρικτη.
Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι κανένα τεκμήριο μόνιμης σλαβικής παρουσίας στην περιοχή των Σκοπίων δεν διαθέτουμε καθόλο τον 7ο αλλά και τον 8ο αιώνα. Μόνο από τον 9ο αιώνα μπορεί αυτό να ειπωθεί, κυρίως λόγω της επέκτασης προς δυσμάς του βουλγαρικού κράτους, που προφανώς ακολουθήθηκε και από πληθυσμιακές ανακατατάξεις. Έκτοτε η περιοχή των Σκοπίων εισέρχεται στον σλαβοβουλγαρικό κόσμο, με σλαβικούς πληθυσμούς που (όπως κι εκείνοι της καθ’ αυτήν Βουλγαρίας) μετέχουν στη βουλγαρική εθνογένεση, τη διαδικασία δηλαδή συγχώνευσης των Ασιατών Πρωτοβουλγάρων με τους πολυαριθμότερους Σλάβους υποτελείς τους, η οποία υποβοηθήθηκε από τον εκχριστιανισμό και τη διάδοση του γλαγολιτικού αλφαβήτου και ξεκινώντας από τα τέλη του 9ου αιώνα οδήγησε τελικά στη διαμόρφωση του βουλγαρικού έθνους. Και βέβαια μέσα στον 10ο αιώνα, η περιοχή παίζει βασικό ρόλο στις πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις, αφού εκεί μετατοπίζεται το πολιτικό κέντρο του βουλγαρικού κράτους υπό τον Σαμουήλ (μετά την σύντομη κατάλυσή του από τον Ιωάννη Τζιμισκή). Τον Βούλγαρο Σαμουήλ, που και αυτόν βεβαίως τον βάφτισε «Μακεδόνα» η σκοπιανή προπαγάνδα και τον κατονόμασε ως επιφανές μέλος μιας σειράς «προγόνων» που ξεκινά από τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο και φτάνει ως τον…Γιάνε Σαντάνσκι, τον Αποστόλ Πέτκωφ, τον Κασάπτσε κι άλλους διαβόητους μακελάρηδες των κομιτατζίδικων συμμοριών του πρώιμου 20ού αιώνα.
Συνοψίζοντας, το να μιλούμε για Σλάβους του 6ου ή ακόμη και του 7ου αιώνα, ως μακρινούς προγόνους των σημερινών Σκοπιανών, αποτελεί έωλο και εσφαλμένο επιστημονικά ισχυρισμό που καλό είναι να αποφεύγεται, καθώς η παρουσία στην περιοχή των πληθυσμών από τους οποίους αυτοί προήλθαν δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να ανιχνευθεί με ασφάλεια πριν από τον ύστερο 9ο ή τον πρώιμο 10ο αιώνα. Το ακόμη πιθανότερο βέβαια στην πραγματικότητα είναι οι σημερινοί «Μακεδόνες» του σκοπιανού ψευδομορφώματος να οφείλουν την καταγωγή τους σε ακόμη μεταγενέστερους βουλγαρικούς ή εκβουλγαρισμένους πληθυσμούς, δεδομένων των μετακινήσεων και πληθυσμιακών ανακατατάξεων που έλαβαν χώρα στα Κεντρικά Βαλκάνια και κατά τον 12ο αιώνα και καθ’ όλη την Υστεροβυζαντινή Περίοδο (13ος – 15ος αιώνας), αλλά και κατά την Τουρκοκρατία. Εν πάση περιπτώσει όμως, ο ύστερος 9ος αιώνας είναι ο terminus post quem, δηλαδή το πρωιμότερο δυνατό χρονολογικό όριο. Σίγουρο όμως είναι ακόμη ότι οι πρόγονοι των σημερινών Σκοπιανών δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σχέση και με τους Σλάβους που όντως εγκαταστάθηκαν στον χώρο της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας κατά τον 7ο αιώνα, για τους οποίους ωστόσο είναι απολύτως τεκμηριωμένο από τα ιστορικά και τοπωνυμικά δεδομένα πως έως τον 10ο αιώνα είχαν σε μεγάλο βαθμό εκχριστιανιστεί, εξελληνιστεί και ευρύτερα αφομοιωθεί από τους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής.
Κλείνοντας, οφείλουμε φυσικά να ξεκαθαρίσουμε πως δεν έχουμε αυταπάτες ότι κάτι από τα παραπάνω θα παίξει ρόλο στις σημερινές εξελίξεις, καθώς άλλα πράγματα είναι ασφαλώς που τις καθορίζουν: η νεοταξική πολιτική αλητεία, τα βρώμικα οικονομικά συμφέροντα, το χυδαίο «δίκιο» των ισχυρών της γης που διαστρέφει τα πάντα και τσαλαπατά κάθε έννοια πραγματικού δικαίου, σε συνδυασμό με την ξετσίπωτη αθλιότητα των εξωνημένων ελληνόφωνων δωσιλόγων. Στον βαθμό όμως που εμείς ως λαός πορευόμαστε με όπλα την τιμιότητα, την πραγματική δικαιοσύνη και την ιστορική αλήθεια και έχουμε την ελπίδα ότι κάποια στιγμή όλα αυτά μπορεί και να δικαιωθούν, ας έχουμε στο νου μας και την παραπάνω μικρή διευκρίνιση και διόρθωση ενός ιστορικού λάθους που και οι ίδιοι συνήθως διαπράττουμε. Μία διόρθωση που φωτίζει λίγο περισσότερο την ιστορική προέλευση των δήθεν «Μακεδόνων» του σκοπιανού κρατιδίου και φυσικά καθιστά ακόμη πιο σαφές το μέγεθος του θράσους τους…
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(για την έλευση των Σλάβων στα Νότια Βαλκάνια και στον ελλαδικό χώρο και την εθνογένεση των σλαβικών βαλκανικών λαών)
Μ.Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Σλαβικές Εγκαταστάσεις στη Μεσαιωνική Ελλάδα, Αθήνα 1993.
Ν.Δαπέργολας, Σλαβικές εγκαταστάσεις στη Μακεδονία από τον 7ο ως τον 9ο αι., Θεσσαλονίκη 2009.
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Η΄, Αθήνα 1979.
Ι.Καραγιαννόπουλος, Το βυζαντινό διοικητικό σύστημα στα Βαλκάνια (4ος – 9ος αι), Αθήνα 1994.
J.Karayannopoulos, Ζur Frage der Slavenansiedlung im griechischen Raum, Athenes 1995.
P.Lemerle, Les plus anciens recueils des Miracles de Saint Demetrius et la penetration des Slaves dans les Balkans, I.Le texte. II.Commentaire, Paris 1979, 1981.
Φ.Μαλιγκούδης, Σλάβοι στη Μεσαιωνική Ελλάδα, Θεσσαλονίκη 1988.
Δ.Ζακυθηνός, Οι Σλάβοι εν Ελλάδι, Αθήνα 1977.
ΠΗΓΗ.ΑΒΕΡΩΦ