ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικός-βιοχημικός)
1.Ανήκω στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και είμαι μέλος της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά ενίσταμαι ((ΙΕ κανόνας της ΑΒ Συνόδου) κατά των ποικίλων καινοτομιών της πίστεως ,όπως αυτές κηρύχτηκαν από τις εγκυκλίους 1902 και 1920, στους λεγόμενους θεολογικούς διάλογους και επισημοποιήθηκαν στην Σύνοδο της Κρήτης το 2016.
2. α. Πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.
Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν
Μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν
ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾿ Οὗ
τὰ πάντα ἐγένετο· Τὸν δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν
κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου
καὶ ἐνανθρωπήσαντα· σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα
καὶ ταφέντα· καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς· καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς
οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός· καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης
κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς· Οὗ τῆς Βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.
Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ
Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον,
τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν Προφητῶν.
Εἰς μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.
Ὁμολογῶ ἓν Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.
Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν, καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.
β.Πιστεύω ότι η μοναδική οδός σωτηρίας των ανθρώπων είναι η πίστη στην Αγία Τριάδα, στο έργο και στη διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τα συνεχιζόμενα εις το σώμα Αυτού, την Αγία Εκκλησία. Όλα τα άλλα πιστεύματα, όλες οι θρησκείες, που αγνοούν και δεν ομολογούν τον Χριστό «εν σαρκί εληλυθότα», είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και έργα του Διαβόλου , δεν οδηγούν στην αληθινή θεογνωσία και στην δια του θείου βαπτίσματος αναγέννηση, αλλά πλανούν τους ανθρώπους και τους οδηγούν στην απώλεια. Οι Χριστιανοί πιστεύοντες εις την Αγία Τριάδα, δεν έχουμε τον ίδιο Θεό με καμία άλλη θρησκεία· ούτε με τις λεγόμενες μονοθειστικές θρησκείες, τον Ιουδαισμό και τον Μωαμεθανισμό, οι οποίες δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα.
3. Η Εκκλησία δια μεγάλων και φωτισμένων Αγίων Πατέρων οριοθέτησε και περιχαράκωσε την Ορθόδοξη πίστη με αποφάσεις Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων για συγκεκριμένες αμφισβητούμενες διδασκαλίες, αλλά και με την συμφωνία των Πατέρων (consensus Patrum) για το σύνολο των θεμάτων της πίστεως. Πιστεύω και ομολογώ ότι είμαστε πλέον ασφαλείς, όταν ακολουθούμε τους Αγίους Πατέρες και δεν μετακινούμε τα όρια που εκείνοι έθεσαν. Το «Επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσι» και το «Μη μεταίρειν όρια α έθεντο οι Πατέρες ημών» αποτελούν σταθερή γραμμή πορείας και ασφαλιστική δικλείδα της Ορθοδόξου πίστεως και ζωής.
4.Δεν ανήκω σε άλλη ξεχωριστή «Εκκλησία» και δεν είμαι Σχισματικός, επειδή αποτειχιζόμενος από την καινοτομούσα Ιεραρχία υπάγομαι στο Ακαινοτόμητο τμήμα της Εκκλησίας της Ελλάδος ως προς την πίστη. Μετά των Αγίων Πατέρων και των Συνόδων απορρίπτω όλες τις αιρέσεις που παρουσιάσθηκαν κατά την ιστορική διαδρομή της Εκκλησίας. Από τις παλαιές αιρέσεις που επιβιώνουν μέχρι σήμερα καταδικάζουμε τον Μονοφυσιτισμό, τον ακραίο του Ευτυχούς και τον μετριοπαθή του Σεβήρου και Διοσκόρου, σύμφωνα με τις αποφάσεις της Δ’ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου και την χριστολογική διδασκαλία μεγάλων Αγίων Πατέρων και Διδασκάλων, όπως του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, του Μεγάλου Φωτίου και των ύμνων της λατρείας.
5.Απορρίπτω την ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ του λεγόμενου ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ με όλες του τις μορφές.(διαχριστιανικός-διαθρησκειακός). Ο Οικουμενισμός γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στους κόλπους του Προτεσταντισμού με τελικό σκοπό την ενοποίησί του. Σπονδυλική στήλη του προτεσταντικού Οικουμενισμού είναι η αιρετική “θεωρία των κλάδων“. Αιρετικός είναι και ο παπικός Οικουμενισμός, όπως εκφράζεται στο “Διάταγμα περί Οικουμενισμού”, ο οποίος συναγωνίζεται σε ασέβεια την “θεωρία των κλάδων”
Θεωρώ απαράδεκτη την θεολογική διάσταση του Οικουμενισμού δηλ.ότι η Αλήθεια, σε έναν ή άλλο βαθμό, κατέχεται από κάθε θρησκευτική οργάνωση που ονομάζεται «εκκλησία».
Πιστεύω ότι μόνο μια Εκκλησία κατέχει την Αλήθεια, και μόνο αυτή μπορεί να ονομαστεί το Σώμα του Χριστού - αυτή είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία. Η προσάρτηση σε αυτήν την Εκκλησία είναι δυνατή όχι μέσω του «θεολογικού διαλόγου», αλλά μόνο μέσω της μετάνοιας. Ως εκ τούτου απορρίπτω δηλώσεις περί “αδελφών Εκκλησιών”, περί “δύο πνευμόνων”, περί “Εκκλησίας του Χριστού εν τω συνόλω της” ή “εκτός των δικών μας (Ορθοδόξων) ορίων”, περί “νομίμων θεολογικών εξελίξεων στην Ανατολή και την Δύσι”, περί “ναρκισσευομένης Ορθοδοξίας”κ.λ.π. Μεταδόσεις μυστηρίων σε ετεροδόξους, συμπροσευχές μαζί τους και άκρατες φιλενωτικές προσπάθειες τις θεωρώ απαράδεκτες εκκλησιαστικά ενέργειες και θα πρέπει οι συμμετέχοντες να καθαιρούνται σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες.
Διακηρύσσουμε ότι ο Παπισμός είναι μήτρα αιρέσεων και πλανών· η διδασκαλία του Filioque, της εκπορεύσεως δηλαδή του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού, είναι αντίθετη προς όσα ο ίδιος ο Χριστός εδίδαξε περί του Αγίου Πνεύματος. Σύνολος ο χορός των Πατέρων και σε συνόδους και ξεχωριστά θεωρούν τον Παπισμό αίρεση, διότι εκτός του Filioque παρήγαγε πλήθος άλλων πλανών, όπως το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα, τα άζυμα, το καθαρτήριο πυρ, την άσπιλο σύλληψη της Θεοτόκου, την κτιστή Χάρη, την εξαγορά των αφέσεων (indulgentiae)· άλλαξε όλη σχεδόν την διδασκαλία και πράξη για το Βάπτισμα, το Χρίσμα, τη Θεία Ευχαριστία και τα άλλα μυστήρια και μετέτρεψε την Εκκλησία σε κοσμικό κράτος.
Ο σημερινός Παπισμός παρεξέκλινε πολύ περισσότερο του μεσαιωνικού Παπισμού από την διδασκαλία της Εκκλησίας, ώστε δεν αποτελεί πλέον συνέχεια της αρχαίας Δυτικής Εκκλησίας. Εισήγαγε πλήθος νέων υπερβολών στην «Μαριολογία», όπως την διδασκαλία περί της Θεοτόκου ως «συλλυτρώτριας» (corredemptrix) του ανθρωπίνου γένους. Ενίσχυσε την «Χαρισματική Κίνηση» πεντηκοστιανικών ομάδων, δήθεν πνευματοκεντρικών. Υιοθέτησε ανατολικές πνευματικές μεθόδους προσευχής και διαλογισμού. Εισήγαγε νέες καινοτομίες στη Θεία Λατρεία, όπως τους χορούς και τα μουσικά όργανα. Στον χώρο του Οικουμενισμού έθεσε τις βάσεις για την Πανθρησκεία με την Β’ Βατικάνειο Σύνοδο, αναγνωρίζοντας την «πνευματική ζωή» των αλλοθρήσκων. Ο δογματικός μινιμαλισμός οδήγησε και σε μείωση των ηθικών απαιτήσεων λόγω του δεσμού δόγματος και ήθους, με συνέπεια τις ηθικές πτώσεις κορυφαίων κληρικών και την αύξηση μεταξύ των κληρικών των ηθικών εκτροπών της ομοφυλοφιλίας και της παιδοφιλίας. Εξακολουθώντας να στηρίζει την «Ουνία», αυτήν την καρικατούρα της Ορθοδοξίας, με την οποία ως δούρειο ίππο εξαπατά και προσηλυτίζει πιστούς, τορπιλλίζει τον διάλογο και διαψεύδει τις δήθεν ειλικρινείς προθέσεις για την ένωση.
Γενικώς υπάρχει ριζική αλλαγή του Παπισμού και στροφή προς τον Προτεσταντισμό μετά την Β’ Βατικάνειο Σύνοδο, ως και υιοθέτηση διαφόρων “πνευματικών” κινημάτων της «Νέας Εποχής».
6..Πιστεύω ότι το πρώτο βήμα του οικουμενισμού στην Ελλαδική Εκκλησία, πρέπει να αναζητηθεί πρωτίστως στο ελληνικό Αυτοκέφαλο του 1833 και στις πατριαρχικές εγκυκλίους του 1902, 1904, αλλά και σ’ αυτό το κείμενο κυρίως του 1920 με την πρωτόγνωρη για την Ορθοδοξία αναγνώριση της θεωρίας των κλάδων και των αιρέσεων ως «Εκκλησίες» και την εισαγωγή του όρου «διευρημένη Εκκλησία».
7.Πιστεύω ότι η Ελλαδική Εκκλησία μετατρέπεται . το 1833, με την επισημοποίηση της «Διακηρύξεως» από τον Όθωνα, σε εθνικό και δημόσιο θεσμό και υποτάσσεται σε κοσμικά κέντρα εξουσίας, στην προκειμένη περίπτωση στο από τους μη ορθόδοξους Βαυαρούς διοικούμενο Βασίλειο της Ελλάδος. Κεφαλή της Ι. Συνόδου θεωρείται πιά ένας αιρετικός, ο Παπικός Όθωνας(!!!), τον οποίο πρέπει να μνημονεύουν οι Ιερείς.
Η Ελλαδική Εκκλησία αποσχίστηκε από το Πατριαρχείο, στο οποίο ανήκε από τον 8ο αιώνα, μιας και οι λάτρεις της Αρχαίας Ελλάδας δεν ήθελαν καμία σχέση με την Κων/πολη και το «Βυζάντιο». Τότε διέκοψαν οι άλλες Εκκλησίες κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με την Ελλάδα. Ένα στην πραγματικότητα σχίσμα δημιουργήθηκε, αν και το Πατριαρχείο τότε από αγάπη ποτέ δεν το κατονόμασε έτσι, που διήρκησε δύο δεκαετίες και γιατρεύτηκε μόλις το 1850 με τον γνωστό «Τόμο» μέσω της αγάπης και οικονομίας του Πατριαρχείου και των άλλων Εκκλησιών.
Αυτό το αντικανονικό και αντιεκκλησιαστικό σχίσμα, το οποίο, το τονίζω έλαβε μέρος επί Ιουλιανού ημερολογίου, ανεξαρτήτως αν μετά αναγνωρίσθηκε ως κανονικό, ήταν η απαρχή της απαξίωσης των μοναστηριών, της καρδιάς της Ορθοδοξίας, στην Ελλάδα και της απαξίωσης της εκκλησιαστικής παράδοσης μέσω δυτικόφερτων ιδεοληψιών και αιρετικών δογμάτων. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο υποβαθμίστηκε σταδιακά, έχασε την ενότητά του με σημαντικά μέρη του ποιμνίου του και υποτάχθηκε στην εύνοια των ισχυρών και των αιρέσεων, με τα γνωστά σήμερα αποτελέσματα.
8..Θεωρώ ότι η ημερολογιακή μεταρρύθμιση του 1924 έγινε με λάθος και αντικανονικό τρόπο . Καταδικάζω τα εγκλήματα που έγιναν σε όσους διαφώνησαν στην ημερολογιακή μεταρρύθμιση ,είτε από εκκλησιαστικούς, είτε από πολιτικούς.
Πιστεύω ότι η Εκκλησία της Ελλάδος τότε ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΟΥΤΕ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ. Αυτό σημαίνει ότι η αποδοχή του Νέου Ημερολογίου δεν κατέστησε την Εκκλησία της Ελλάδος άμοιρο της Θείας Χάριτος. Μόνο Πανορθόδοξη Σύνοδος αποφαίνεται γι΄αυτά. Ως εκ τούτου παραμένει Ορθόδοξος, Κανονική, Ταμειούχος της Θείας Χάριτος, έχουσα έγκυρα τα Μυστήρια με Χάριν Πνεύματος Αγίου και παρέχουσα Σωτηρία! Τα πράγματα όμως ανατράπηκαν με την Κολυμπάριο Σύνοδο του 2016.(βλέπε παρακάτω περί μυστηρίων).
9.Τα θλιβερά γεγονότα που ακολούθησαν την ημερολογιακή μεταρρύθμιση το 1924 πιστεύω ότι δεν αφορούσαν μόνο το ημερολόγιο, αλλά ήταν μια αντίδραση-ένσταση του ορθοδόξου χριστεπωνύμου πληρώματος ενάντια σε ο,τι αιρετικό κήρυσσαν οι εγκύκλιοι 1902 και 1920.
10.Συμφωνώ και ενστερνίζομαι απόλυτα τις παρακάτω απόψεις του πρ.Φλωρίνης Χρυσοστόμου ότι: «…Αλλ’ οι παλαιοημερολογίται δεν αποτελούμεν ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΝ και ανεξάρτητον Ορθόδοξον Εκκλησίαν εν Ελλάδι, διότι ουδεμία Εκκλησία μας ανεγνώρισεν ως τοιαύτην, αλλ’ είμεθα εντός της ανεγνωρισμένης Αυτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας, ως μία ΦΡΟΥΡΑ, ήτις φρουρεί τον θεσμόν του Ορθοδόξου Εορτολογίου, ον ηθέτησεν, ως μη’ ώφειλεν, η πλειοψηφία της Ιεραρχίας, και ημείς, ως αποτελούντες την φαεινήν και αλύμαντον ΠΛΕΥΡΑΝ της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος:…
Κατά ταύτα ημείς οι παλαιοημερολογίται όσω και αν παρουσιαζώμεθα κατά το φαινόμενον και την εξωτερικήν εκδήλωσιν της πίστεως, ως έχοντες ιδίους ευκτηρίους οίκους, και ιδίους λειτουργούς, ουχ ήττον όμως καίτοι διατελούμεν εν πνευματική ακοινωνησία προς την καινοτομήσασαν Ιεραρχίαν, άτε εχόμενοι στερρώς των θείων Κανόνων και των πιστών παραδόσεων, αποτελούμεν εν τη κανονικότητι ουχί ιδιαιτέρων Εκκλησίαν εκείνης, μεθ’ ης διεκόψαμεν προσωρινώς δια λόγους Κανονικούς, την εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν, αλλά την ανύστατον φρουράν, ως έφθην ειπών, την αγρύπνως φρυκτωρούσαν επί των αδαμαντίνων επάλξεων της μιας Αυτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας… οι αλλοίαν γνώμην περί τούτου έχοντες… περιπίπτουσιν εις την αίρεσιν του Προτεσταντισμού και τελούντες τα μυστήρια εν ονόματι ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ Εκκλησίας, ως κάλλιον ειπείν της ατομικής Εκκλησίας, ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ πάσης ΧΑΡΙΤΟΣ, ης ΤΑΜΕΙΟΥΧΟΣ τυγχάνει πάσα ανεγνωρισμένη Ορθόδοξος Εκκλησία”.
11..Δεν αποδέχομαι ότι το Ιουλιανό ημερολόγιο είναι δόγμα πίστεως, ούτε ότι η Α Οικουμενική Σύνοδος το ενέταξε ως απαράβατο όρο πίστεως διαχρονικά. Ως εκ τούτου δεν αποδέχομαι τον ακραίο ζηλωτισμό ημερολογιο-λατρών, χρονολατρών, γιατί πιστεύω ότι αναβιώνει αρχαίες πλάνες. Κάθε ημερολόγιο, ως ανθρώπινο κατασκεύασμα έχει τα μειονεκτήματά του και επειδή έχει ορισμένο χρόνο ισχύος θα πρέπει να διορθώνεται, όταν απαιτείται. Παράδοση εκκλησιαστική είναι ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, έχει το δικαίωμα το ημερολόγιο να το κρατήσει ή και να το απορρίψει.
12.Πιστεύω ότι η ημερολογιακή μεταρρύθμιση, απέτυχε του σκοπού της γιατί δεν άλλαξε κάτι από τα δόγματα της πίστεως, παρόλο που χρησιμοποιήθηκε το ημερολόγιο στα πλαίσια της οικουμενιστικής κίνησης Απόδειξη του γεγονότος αυτού είναι ότι σήμερα οι πιο πολυάριθμες τοπικές Ορθόδοξες εκκλησίες ακολουθούν το Ιουλιανό ημερολόγιο.
13.Ακολουθώ το νέο διορθωμένο Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο επιστημονικά είναι πιο ακριβές από το Ιουλιανό και το οποίο διαφέρει σε πολλά από το Γρηγοριανό, που καταδικάστηκε, λόγω μη εφαρμογής του Πασχαλίου από τις Πανορθόδοξους Συνόδους του 16ου αιώνα.
14.Αποδέχομαι πλήρως τους όρους για την ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα, όπως καθόρισε η Α Οικουμενική Σύνοδος και θεωρώ απαραίτητο για την σωστή εφαρμογή του την συνεργασία της διοίκησης της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την επιστήμη της Αστρονομίας ΔΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ.Ο υπολογισμός της ημερομηνίας του Πάσχα βασιζόμενοι στο Ιουλιανό ημερολόγιο δημιουργεί λάθη και κατάργηση της νηστείας των Αγίων Αποστόλων, κάποια χρόνια.
15.Δεν αποδέχομαι την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου ως αγία και μεγάλη, την οποία καταγγέλλω ως ληστρική, κατά τα παπικά πρότυπα αφού ψήφισαν μόνο οι προκαθήμενοι των Εκκλησιών και όχι όλοι οι Επίσκοποι, στερούμενη Αγίου Πνεύματος και πάσης θεοπνευστίας και δεν αποδέχομαι ως εκκλησίες, με ψευδομυστήρια και με ψευδοϊεροσύνη, τις αιρέσεις των καταδικασμένων παπικών, προτεσταντών, μονοφυσιτών και κάθε αιρετικής ομολογίας.
Επίσης την απορρίπτω και για τους εξής ακόμα λόγους.
α. Καθιέρωσε την μεταπατερική και βαπτισματική θεολογία.
β. Νομιμοποίησε επίσημα και συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού.
γ. Εκκλησιαστικοποίησε τις αιρέσεις, δηλαδή έγινε δεκτό ότι ο Παπισμός καθώς και λοιποί αιρετικοί είναι Εκκλησίες καί όχι αιρέσεις.
δ. Υποβίβασε τον χριστιανισμό στο επίπεδο του κοινωνισμού («κοινωνικό ευαγγέλιο»).
ε. Δεν εξέφρασε την Αγιοπνευματική εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος.
στ. Δεν ακολούθησε την Αγιοπατερική Παράδοση της Εκκλησίας, μιας και δεν έγινε εξ' αρχής αναγνώριση όλων των προηγουμένων Συνόδων και κυρίως αναγνώριση ως Οικουμενικων Συνόδων της 8ης και της 9ης.
ζ. Κατέλυσε αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων καί συνεπώς δεν ακολούθησε τον αγιοπνευματικό τρόπο συγκλήσεως Ορθοδόξων Συνόδων, όπου εν πρώτοις επικύρωναν και δέχονταν τις αποφάσεις όλων των προηγουμένων Ορθοδόξων Συνόδων και κατόπιν συνέχιζαν το έργο αὐτών, δηλαδή την καταδίκη των "αναφυομένων" αιρέσεων εντός των κόλπων της Εκκλησίας.
η. Αναγνωρίστηκε στα μέλη του Προτεσταντικού λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών κανονική ιερωσύνη, μυστήρια και αποστολική διαδοχή, καθώς και τα αιρετικά και αντορθόδοξα κείμενά του. θ. Παραγκωνίσθηκε και αγνοήθηκε ὁ ρόλος του Μοναχισμού και ιδιαίτερα η στάση των Αγιορειτών έναντι του Παπισμού και του Οικουμενισμού.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
16.Αρνούμαι την κάθε είδους εκκλησιαστική κοινωνία με πλανεμένους και καταδικασμένους παπικούς και τους αιρετικούς κάθε ομολογίας άνευ της μετάνοιας αυτών. Ενάντια στις εντολές του Κυρίου και των Αγίων Πατέρων δεν τους ομολογείτε την Ορθόδοξο Πίστη ως μόνη Οδό Σωτηρίας καταδικάζοντάς τους στο σκότος της πλάνης τους. Αντίθετα τους δέχεστε ως εκκλησίες.
17. Ως μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν θέλω να συμμετέχω δια της ανοχής ή της σιωπής, σε κάθε διαχριστιανικό και διαθρησκειακό διάλογο που σκοπό έχει την ψευδομολογία των «κοινών στοιχείων» με τους ετεροδόξους και όχι την Ομολογία της Αληθείας και της μόνης αποκλειστικής Οδού Σωτηρίας που είναι η Ορθόδοξος Πίστη όπως αυτή μας την παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες. Μόνο οι δια της Μίας και αληθινής Πίστεως, παιδιά αληθινά του Αβραάμ κληθήσονται.
18. Δεν θέλω να βρίσκομαι σε εκκλησιαστική κοινωνία με όσους καινοτομούν αντικανονικά και με όσους αποδέχονται αιρετίζουσες καινοτομίες που σκοπό έχουν να υπονομεύσουν την Ορθόδοξο Πίστη. Με όσους κατ΄ ομολογία πράξεων και λόγων, δια της σιωπής, διά της ανοχής, διά της αδράνειας, διά της ένοχης αγνοίας, δια της υποκρισίας, δια της δειλίας, δια της διπλωματίας, ανήκουν και υπηρετούν την παναίρεση του οικουμενισμού. «Οἵτινες τήν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσιν, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν.» Μέγας Βασίλειος ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II,
19. Απορρίπτω ως απαράδεκτη και βλάσφημη κάθε μεταπατερική ψευδοδιδασκαλία των ορκισμένων υπηρετών του Διαχριστιανικού και Διαθρησκειακού Οικουμενισμού, εχθρών της Αληθείας και της εν Χριστώ Αγάπης, εχθρών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εχθρών των Αγίων Πατέρων, των Αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών, και εχθρών των απανταχού διωκομένων για την ομολογία τους, εν ζωή επισκόπων, μοναχών, κληρικών, λαϊκών.
20.Δεν αποδέχομαι την βλάσφημη άποψη περί της ΑΥΤΟΜΑΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΤΟΣ ούτε την άποψη περί των ΑΚΥΡΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ των Οικουμενιστών. Αυτά θα τα αποφασίσει μελλοντική ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ.
(Η άποψη αυτή που αναπτύχθηκε μέσα στους κόλπους των ΓΟΧ , είναι η θεωρία περί αυτόματης αποκοπής από την Εκκλησία όλων των παραβατών (είτε πρόκειται για απλό πιστό, είτε ακόμη και για ολόκληρη Σύνοδο μιας Τοπικής Εκκλησίας) και η μη αναγκαιότητα Συνοδικής Κρίσεως για την παράβαση. Έτσι με την Ημερολογιακή Καινοτομία του 1924 τόσο "αἱ Έκκλησία αἱ δεχθείσαι τὴν καινοτομία ταύτην κατέστησαν σχισματικαὶ" όσο και "ἐκεῖναι αἱ ἐπὶ μέρους Ἐκκλησίαι αἵτινες συλλειτουργοῦν ἢ συμπροσεύχονται γενικῶς μετὰ τῶν καινοτομησασῶν Ἐκκλησιῶν")
19.Δέχομαι την άποψη του ΜΟΛΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ στους συμμετέχοντες στα μυστήρια των Οικουμενιστών, που δημιουργεί σοβαρότατο ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ.
21.Αποδέχομαι την διδασκαλία της Εκκλησίας μας ότι μόνο οι καταδικασθέντες αιρετικοί κι όσοι μετά την καταδίκη τους ακολουθούν, εκείνοι μόνο δεν έχουν μυστήρια.. Γι’ αυτό σοφά η Εκκλησία μας έχει καθορίσει την διακοπή μνημοσύνου και την αποτείχιση από τους παραπάνω συγχρόνους αιρετίζοντες Επισκόπους (και όλους τους αιρετικούς), ώστε αυτοί να απομονώνονται και να μη μας μολύνουν.
22.Πιστεύω και ομολογώ ¨’ΕΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΕΙΣ ΑΦΕΣΙΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ» και καταδικάζω τους ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΤΕΣ ΝΕΟΥ και ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ.
23.Αποδέχομαι την αγιότητα όλων των νέων Αγίων που είναι δεκτοί και τιμώνται από την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ πιστεύοντας συγχρόνως ότι και οι ΑΓΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΙ.
24.Απορρίπτω την αίρεση του ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΥ σε όλες τις μορφές της εφόσον θεωρεί τον επίσκοπο αντί του Χριστού ως κέντρο της Θείας Ευχαριστίας. 25.Απορρίπτω και τον ΝΕΟΠΑΠΙΣΜΟ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ που διδάσκει ψευδώς ως κεφαλή της Ορθοδοξίας τον εκάστοτε Πατριάρχη Κων/πόλεως.
26,Απορρίπτω την αίρεση του Σεργιανισμού (υποταγή της Εκκλησίας στο ΑΘΕΟ ΚΡΑΤΟΣ).Επιθυμώ την κάθε τοπική εκκλησία να είναι ελεύθερη και αποδεσμευμένη από το ΑΘΕΟ ΨΕΥΔΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ Επίσης απορρίπτω τις πρακτικές του ΠΑΠΑΚΑΙΣΑΡΙΣΜΟΥ και ΚΑΙΣΑΡΟΠΑΠΙΣΜΟΥ.
27.Δεν αποδέχομαι την αίρεση του ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΥ με όλες τις σύγχρονες εκφράσεις (μασκοφορία εντός των ιερών ναών-νεοεικονομαχία κ.α).
28. Για το Ουκρανικό ζήτημα πιστεύω ότι δεν είναι απλώς και μόνο ένα σχίσμα και συνεπώς θέμα μόνο διοικητικής φύσεως, αλλά είναι ένα πολυσύνθετο σχίσμα, που απαρτίζεται από ένα συμπίλημα παρεκκλίσεων. Συνεπώς, το Ουκρανικό είναι θέμα και διοικητικό, κανονικό, εκκλησιαστικό, εκκλησιολογικό – δογματικό, οικουμενιστικό, γεωπολιτικό και σωτηριολογικό.
29. Το Ουκρανικό είναι θέμα Οικουμενισμού, διότι η νέα ψευδοεκκλησία του Επιφανίου είναι, εκτός των άλλων, και οικουμενιστική, αφού έχει κοινούς στόχους με τους Ουνίτες της Ουκρανίας, οι οποίοι καθιστούν δυνατή την ένωση μεταξύ τους, συμπροσεύχεται αντικανονικώς με κατεγνωσμένους αιρετικούς Παπικούς, με τους οποίους τελεί κοινές ακολουθίες, και αποδέχεται την ψευδοσύνοδο της Κρήτης.
Το Ουκρανικό είναι θέμα σωτηριολογικό, διότι η αίρεση και το σχίσμα, και ιδιαίτερα ο Οικουμενισμός και η ψευδοσύνοδος της Κρήτης δεν σώζουν τον άνθρωπο, αλλά τον οδηγούν, όχι στην σωτηρία, αλλά στην απώλεια της ψυχής
30.Τέλος θεωρώ κάθε κληρικό και λαϊκό που πιστεύει στα ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, όπως εκφράστηκαν διαχρονικά από τις ΕΝΝΕΑ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ σαν αδελφό και σύμμαχο στον αγώνα υπέρ της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.
------------------------------------------------------------------------------------
Ουκ αρνησόμεθά σε, φίλη Ορθοδοξία· ου ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας· εν σοι εγεννήθημεν, και σοι ζώμεν, και εν σοι κοιμηθησόμεθα· ει δε καλέσει καιρός, και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα.
