Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΓΟΧ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ)

visit counter

Έρευνα: πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Την  έννοια του «παλαιοημερογητικού Οικουμενισμού» την συνάντησα σε κείμενα και επισκόπων ΓΟΧ  της Ματθαιϊκής παράταξης, αλλά και σε γραπτά κείμενα κληρικών του νέου ημερολογίου . Ο όρος “Παλαιοημερολογιτικός Οικουμενισμός” πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 όταν χρησιμοποιήθηκε από ματθαιϊκούς θεολόγους  για να πολεμήσουν τους ποθούντας την ένωση μεταξύ των μόνο δύο, τότε, "παρατάξεων" των Γ.Ο.Χ., ήτοι των "Φλωρινικών" του Αρχιεπισκόπου Αυξεντίου και των Ματθαιϊκών του Αρχιεπισκόπου Ανδρέου, και συγκεκριμένα τους π. Βασίλειο Σακκά, π. Καλλιόπιο Γιαννακουλόπουλο (μετέπειτα Επίσκοπο Γ.Ο.Χ. Πενταπόλεως), π. Παντελεήμων Μητρόπουλο, μοναχό Βίκτωρα Ματθαίου, Κωνσταντίνο Σαραντόπουλο (νυν Αρχιεπίσκοπο των Γ.Ο.Χ. Καλλινίκο) και άλλων, οι οποίοι εργάστηκαν ποικιλοτρόπως για την ποθούμενη ενότητα, η οποία όμως απέτυχε.

Άποψη Ματθαιϊκού επισκόπου  περί του Παλαιοημερολογητικού Οικουμενισμού

Σύμφωνα με τον Ματθαιϊκό επίσκοπο ΓΟΧ   θεωρείται καρπός του νεοημερολογιτικού και ευρύτερου παναιρετικού Οικουμενισμού και  με το δόλωμα της αγάπης επιδιώκεται η παραχάραξη της Ορθόδοξης Ομολογίας και Εκκλησιολογίας των ΓΟΧ. Το φαινόμενο αυτό έχει δύο φάσεις. Αυτές περιγράφονται ως εξής:

'Η πρώτη φάση

Την πρώτη φάση μπορούμε  να προσδιορίσομε μεταξύ των ετών 1924 έτος εισαγωγής του νέου ημερολογίου και του 1955 έτος θανάτου του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Σε αυτή την φάση διακρίνουμε  τους παρακάτω σταθμούς.

1) 'Αμέσως μετά την εισαγωγή του νέου 'Ημερολογίου, ο  Αρχιεπίσκοπος 'Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος υποδεικνύει στον αγιορείτη 'Ιερομόναχο  'Αθανάσιο  Βήττο  να γράψει βιβλίο κατά των Παλαιοημερολογιτών, με το οποίον εισάγει την θεωρία περί του δήθεν δυνάμει και ουχί ενεργεία σχίσματος του νέου ημερολογίου.

2) Το 1931 σημειώθηκε προδοσία από το Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητος, το οποίον εζήτησε από το νεοημερολογίτη 'Αρχιεπίσκοπο να διαθέσει ιερείς γιά την εξυπηρέτηση  των "Παλαιοημερολογιτών".

3) Το 1937 σημειώνεται επίσημος αποδοχή της θεωρίας περί "δυνάμει και ουχί ενεργεία" σχίσματος υπό του πρώην Φλωρίνης, πράγμα το οποίον οδήγησε στο υπ' αυτού δημιουργηθέν σχίσμα.

4) Το ίδιο φρόνημα συνέχισε να διακηρύττει ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος με "'Εγκυκλίους" και "Διασαφήσεις", όπως εν έτει 1944.

5) Το 1945 κηρύττει τό ίδιο φρόνημα με την δήλωση , ότι δεν πρόκειται να προβεί πλέον σε χειροτονίες άλλων 'Επισκόπων, διότι τούτο θίγει το κύρος της 'Εκκλησίας (Νεοημερολογιτικής).

6) Το 1950 λίγο  μετά την κοίμηση  του 'Αρχιεπισκόπου Ματθαίου προέβη σε μία σκόπιμη  ψευδοομολογία, η οποία και εκ του περιεχομένου της αυτοαναιρείται.

7) Τον Δεκέμβριο του αυτού έτους (1950) με την δήλωση  ότι "έπρεπε κάποιος Μητροπολίτης να υποκριθεί τον Παλαιοημερολογίτην γιά να οδηγήσει τους παλαιοημερολογίτες στα πλαίσια τα Κανονικά", έριψε εις το "κάλαθον των αχρήστων" την προηγουμένην του δήθεν 'Ομολογίαν".

8) Το 1953 πάλι δηλώνει ότι δεν ακολουθεί το νέο ημερολόγιο, διότι εις αυτήν την περίπτωση  οι οπαδοί του δεν θα τον ακολουθήσουν, αλλά θα ακολουθήσουν τους 'Επισκόπους του Βρεσθένης Ματθαίου (δηλαδή καθαρή Ουνία).

῞Ολα αυτά δυνάμεθα να είπωμεν ότι αποτελούν και χαρακτηρίζουν την πρώτην φάσιν του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού, η οποία συνεχίσθη με την άρνησι των Φλωρινικών μετά τον θάνατον του πρώην Φλωρίνης (1955) να ακολουθήσουν την Κανονικήν 'Ιεράν Σύνοδον, και με αναζήτησιν χειροτονιών από ψευδεπισκόπους...

Η δεύτερη φάση

Μετά τας χειροτονίας των 'Ακακιακών εν 'Αμερική (1960), αρχίζει η δευτέρα φάσις του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού, η οποία αποκορυφώνεται με την προσπάθεια  εξαρτήσεως της 'Αποστολικής μας Διαδοχής από τους Ρώσους της Διασποράς, πράγμα το οποίον απέτυχεν. Αυτή  η προσπάθεια συνεχίζεται και μετά το 1971 μέσα από σειρά αποκαλυπτικών γεγονότων. Τέτοια  γεγονότα αναφέρομε  ενδεικτικά τα εξής:

1) Την απαλλαγή  από την κατηγορία  "επί αντιποιήσει εκκλησιαστικού αξιώματος" του Σεβ/του Μητροπολίτου Πειραιώς και Νήσων κ. Νικολάου διά "Βουλεύματος του Πλημμελειοδικείου Πειραιώς" (υπ' αριθμ. 54/76) επί τω λόγω ότι η χειροτονία του προέρχεται από 'Αρχιερείς έλκοντας την 'Αποστολική των Διαδοχή από τους Ρώσους της Διασποράς. Διά του 'Απαλλακτικού αυτού Βουλεύματος βλασφημείται και η 'Εκκλησιολογία και η 'Αποστολική Διαδοχή της 'Εκκλησίας.

2) 'Η δήλωσις (υπαναχώρησις) του τότε Κορινθίας Καλλίστου ότι δέχθηκε χειροθεσία ως επί σχισματικού, η πτώση  του και η ένταξή  του (το 1976) στους Φλωρινικούς ως Μητροπολίτου από το 1971.

3) 'Η δήλωση  του Φλωρινικού 'Αρχιεπισκόπου Αυξεντίου ότι το 1971 στη  Αμερική έγινε "χειροτονία, παρά το γεγονός ότι το 1971 διέκοψε την επικοινωνία  με τους Ρώσους, διότι αυτοί "ανεγνώρισαν δι' απλής χειροθεσίας τους Ματθαιικούς".

4) Το νέο βλάσφημο  "'Απαλλακτικό  Βούλευμα" του "Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Δράμας" (υπ' αριθμ. 46/91), το οποίο "αποφαίνεται" ότι "οι Ματθαιικοί έλκουν την 'Αποστολική των Διαδοχή από τους Ρώσους της Διασποράς" και το οποίον επικαλείται και το Βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιώς.

5) 'Η "διακήρυξις" (εν έτει 1994) του Φλωριναίου 'Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Κιούση(+2010)  ότι το 1971 εις 'Αμερικήν εγένετο "χειροθεσία ή χειροτονία προς επικύρωσιν των ακύρων χειροτονιών", όπως ακριβώς γράφει.

6) 'Η προπαγάνδα του κ. Βασιλείου Σακκά, του παλαιοτέρου  θεωρητικού του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού, η οποία διατυπώνεται εις την ερώτησιν: "είναι δυνατόν να  υποστασιάζετε την Καθολικήν 'Εκκλησίαν" ή "εις τι διαφέρει σήμερα η προέλευσις των δικών μας χειροτονιών από των χειροτονιών των Φλωρινικών;".

7) 'Η παρωδία του διαλόγου του παρασυνοδικού κατεστημένου πίσω από την οποία κρύπτεται ο νεοημερολογίτης και παλαιοημερολογίτης δικηγόρος κ. 'Αθαν.  Σακαρέλλος (+2021)  και ο Φλωριναίος 'Επίσκοπος Καλλίνικος Σαραντόπουλος(σημερινός Αρχιεπίσκοπος ΓΟΧ) , και η άρνηση  του Μακαριωτάτου και η συνευδοκία (;) και των λοιπών μελών της 'Ιεράς Συνόδου να δοθεί η πρέπουσα απάντηση  στην πρόκλησιν του κ. Χρυσοστόμου Κιούση(+2010) , ο οποίος αρνείται να συζητηθούν εις τον διάλογον τα επόμενα θέματα του Διαλόγου και αυτό της 'Αποστολικής Διαδοχής, ενώ απαιτεί ένωσιν "εδώ και τώρα".

8) Αι "απειλαί" ότι υπάρχουν στοιχεία ότι εις 'Αμερικήν έγινε "αναχειροτονία" και ουχί μια τυπική εξωτερική πράξη  αναγνωρίσεως του ήδη πλήρους και τελείου μυστηρίου των χειροτονιών του 1935 και 1948, (όπως μας είπεν η 'Εξαρχία και όπως αποδεικνύεται από επίσημα κείμενα της Ρωσικής Διασποράς). ῞Ολα αυτά κατά την ταπεινή  μου άποψη  συνιστούν την β' φάση  του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού, ο οποίος επιχειρεί να εξαπατήσει την 'Ιερά Σύνοδο, ώστε να δηλωθεί είτε εμμέσως, είτε αμέσως, είτε διά της σιωπηλής αποδοχής των "Βουλευμάτων" και των δικαστικών αποφάσεων, ότι η 'Αποστολική μας Διαδοχή προέρχεται από τους Ρώσους της Διασποράς και όχι από τας Κανονικές χειροτονίες του 1935 και 1948, τας οποίας όμως θέλουν να παρουσιάσουν ως "παρανόμους".

Η Τρίτη φάση

Από το 1998 ετέθη εις εφαρμογή το σχέδιο της ενώσεως με τους Φλωρινικούς βάσει μιας κοινής "ομολογίας", ο δε κ. Σακαρέλλος μετά του κ. Σακκά προωθούν σε συνεργασία με ημετέρους και δη συμβούλους του Μακαριωτάτου (τότε Ανδρέου)  το σχέδιο της επισήμου αλληλοαναγνωρίσεως, σύμφωνα με τις εντολές που έδωσε ο Χριστόδουλος, ο οποίος παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς και ενημερώνει τους συνεργάτας του.Και όποιος από μας μιλάει για προδοσία είναι.... ασεβής. Αυτός είναι ο Παλαιοημερολογιτικός Οικουμενισμός, όπως εξελίσσεται από το 1971 μέχρι σήμερον..

Σε κείμενα νεοημερολογίτη κληρικού ο Οικουμενισμός των ΓΟΧ συνδέεται με την εκκλησιαστική κοινωνία ΓΟΧ  με τους  Ρώσους της Διασποράς.

«Ο Οικουμενισμός των Γ.Ο.Χ σύμφωνα με τους νέο-ημερολογίτες

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΓΟΧ

Ο Ακάκιος Παππάς είχε πάει στην Αμερική ζητώντας να τον χειροτονήσουν επίσκοπο η Σύνοδος ΡΟΕΔ ,παρά το ότι

-Η ΡΟΕΔ το 1960 είχαν πλήρη επικοινωνία και κοινωνία με όλους.

-είχαν ναούς και με το παλιό και με το νέο ημερολόγιο.

-Η ΡΟΕΔ ανέκαθεν δεχόταν τα μυστήρια απο το Νεο και είχε επικοινωνία με 3 οικουμενιστικά πατριαρχεία Σερβίας, Ιεροσολύμων, και Κων/πολεως

-Οι επίσκοποι της ΡΟΕΔ δεχόταν το παπικό ράντισμα ως έγκυρο. Αυτός ήταν και ο λόγος που έκοψαν με τους ΓΟΧ επειδή βάπτισαν έναν ραντισμένο πρωην παπικό, ενω η ΡΟΕΔ τον είχε δεχθεί ως βαπτισμένο και τον χειροτόνησαν.

-Η ΡΟΕΔ Φιλαρέτου ποτέ δεν μύρωνε επειδή αναγνώριζε άγιο Πνεύμα κυρίως στο οικουμενιστικό Πατριαρχείο Μόσχας κλπ. Μοναδική εξαίρεση ο Φιλάρετος που έκανε ότι μπόρεσε για να φέρει σε λογαριασμό την ΡΟΕΔ απο τα παραπάνω χάλια που γράψαμε, με το ανάθεμα στον Οικουμενισμό το 1983.

-ο ναός στον οποίο λένε ότι χειροτονήθηκε ο Ακάκιος Παππάς το 1960 ανήκε στην δικαιοδοσία του Ντιτρόιτ Θεόφιλου Ιονέσκου και ήτανε του νέου ημερολογίου.

-ο ίδιος ο Θεόφιλος Ιονέσκου ακολουθούσε το νέο ημερολόγιο.

Εκκλησιαστική κοινωνία Συνόδου Ενισταμένων με ΡΟΕΔ

Παρά το ότι ο Κυπριανός (+2013- Συνοδος Ενισταμένων  στηλιτεύει δια των εκδόσεών του τους Ορθοδόξους που συμμετέχουν στην Οικουμενική Κίνηση και διδάσκει την αποτείχιση  από αυτούς, εν τούτοις είναι ο ίδιος αδιαφορούσε για το γεγονός ότι οι Ρώσοι της Διασποράς (με τους οποίους είχε εκκλησιαστική κοινωνία για πολλά έτη) κοινωνούσαν με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες (π.χ. Με την Εκκλησία της Σερβίας) και ορισμένοι κληρικοί τους συμπροσεύχονται απροκάλυπτα με τους αιρετικούς (π.χ. Μάρκος Βερολίνου). Τις ανωτέρω πράξεις των Ρώσων ο Κυπριανός δεν τολμούσε να τις καταδικάσει φανερά και δημόσια, αλλά αναφερόταν σε αυτές μόνο με υπαινιγμούς.

 

Εκκλησιαστική κοινωνία με Οικουμενιστή Μητροπολίτη Ρώσο της διασποράς

Στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Ωρωπού ΓΟΧ και στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.imoph.org/SynodNews_el/ROCA.html (ενότητα αδελφές Εκκλησίες) φαίνεται ότι υπάρχει εκκλησιαστική κοινωνία της Εκκλησίας ΓΟΧ Ελλάδος (Σύνοδος Καλλινίκου) με το τμήμα της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς υπο τον Μητροπολίτη Οδησού και Ταυρίδος Αγαθάγγελο.

Εν τω μεταξύ στην ηλεκτρονική διεύθυνση  theoldcalendarist.blogspot.ca δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο με τον τίτλο- Δηλώσεις έγγραφες Μητροπολίτου Αγαθαγγέλου εν έτει 1994; Υπάρχει έγγραφο του Μητροπολίτου Αγαθαγγέλου που να διαψεύδει ή να αναιρεί την δήλωση αυτή του 1994;

 

[...] η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, η Χάρις των Μυστηρίων, κατοικεί επίσης εις τους Καθολικούς, Μονοφυσίτες, και εν μέρει, στους Παλαιοπίστους και εις τους Προτεστάντες που δεν έχουν παραβιάσει τον τύπον κατά την εκτέλεσιν των μυστηρίων (βάπτισμα). Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν ξαναβαπτίζει εκείνους που προέρχονται από αυτες τις αιρέσεις, αλλά τους αποδέχεται μέσω της μετανοίας. Καθολικοί και Μονοφυσίτες δεν μυρώνονται διά δευτέραν φοράν. Το Μυστήριον του Γάμου είναι επίσης αποδεκτόν. Στο Πατριαρχείον της Μόσχας, υπάρχουν έξι Μυστήρια που έχουν διασωθεί και αναγνωρίζονται ως έγκυρα, το βάπτισμα, το χρίσμα, η ιεροσύνη, ο γάμος, το ευχέλαιο, η μετάνοια. "(Μητροπολίτης 'Αγαθάγγελος Pashkovsky, Περιοδικόν Vestnik Γ.Ο.Χ, 'Αριθμός 2, 1994, σελίς. 30).

ROCOR(A) ''…the Grace of the Holy Spirit, the Grace of the Sacraments, resides also with the Catholics, Monophysites, and in part, with Old Believers and Protestants who have not violated the formula in performing the sacraments(baptism). The Orthodox Church does not re-baptize those who come from these heresies, but receives them through repentance. Catholics and Monophysites are not chrismated a second time. The Sacrament of Marriage is also accepted. In the Moscow Patriarchate, there are six Sacraments which have been preserved and are recognized as valid –baptism, chrismation, the priesthood, marriage, unction, repentance'' (Bishop Aganfangel Pashkovsky, Vestnik TOC, No. 2, 1994, pg. 30).   (Πηγή: theoldcalendarist.blogspot.ca)

 

Επίσης στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.omologitis.org/?p=2290&lang=el γράφεται ότι ο Μητροπολίτης Οδησού Αγαθάγγελος χειροτόνησε ένα επίσκοπο στην Σύνοδό του εφόσον έλαβε εν Συνόδω την σύμφωνη γνώμη του πρώην Πατριάρχου Ιεροσολύμων Ειρηναίου (+2023).

Πριν μερικά χρόνια και πρίν την ένωση ΓΟΧ Καλλινίκου-Κυπριανιτών Ιεράρχης ΓΟΧ είχε γράψει εισήγηση εναντίον του Αγαθαγγέλου και υπέρ του Τυχωνος αναφορικά με το ποιόν θα ενωθούν. Ο πρώτος ήταν υπέρ της ένωσηε της ΡΟΕΔ με το Πατριαρχείο Μόσχας όπως και έγινε, ο ίδιος τελικά δεν ακολούθησε, αλλά την ζημιά την έκανε. Ο Δεύτερος απεδείχθη ένας εθνοφυλετιστής [ χειροτόνησε εις επίσκοπο στα κρυφά τον Σερβο Ακάκιο των γοχ ] γι αυτό και η ένωση μαζί του κόπηκε μόλις μια εβδομάδα πριν πραγματοποιηθεί, κατόπιν ενώθηκαν με τους κυπριανίτες οι οποίοι έφεραν πακέτο τον Αγαθάγγελο.

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΙΛΑΝΟΥ

Πρόεδρος της Συνόδου ήταν ο Ευλόγιος  Hessler.

Να σημειωθεί, ότι ο μητροπολίτης Ευλόγιος χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Σουρόζ Αντώνιο (Μπλούμ), και υπηρέτησε ως κληρικός στην Ιταλία.

Αργότερα πέρασε στην δικαιοδοσία των σχισματικών «ορθόδοξη εκκλησία της Πορτογαλίας», όπου το 1984 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μιλάνου.

Το 1990 ανακοίνωσε την δημιουργία νέας εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, με το όνομα «Ορθόδοξος Αυτόνομη Αρχιεπισκοπή Δυτικής Ευρώπης» -  (Ιερά Σύνοδος του Μιλάνου).

Στην συνέχεια  Ο εν  λόγω κληρικός ήλθε σε εκκλησιαστική κοινωνία   με τον φλωρινικό "αρχιεπίσκοπο" Αυξέντιο Πάστρα, κατόπιν διαφωνίας προσχώρησε στον Κυπριανό , αργότερα στο σχισματικό- εθνικιστικό "Πατριαρχείο" Ουκρανίας και κατόπιν πάλι σε αυξεντιακές ομάδες (τελευταία με τον "Λιτής" κ. Φιλόθεο Κυνηγαλάκη). Ενώνεται περίπου το 2010 με την Σύνοδο του "μακαριστού επισκόπου Αυλώνος" κ. Αγγέλου (Αναστασίου) που μόλις είχε αποσχισθεί από την παράταξη του  Μακαρίου . Αργότερα τους εγκαταλείπει γιατί αποφασίζει να αιτηθεί την προσχώρησή του στο Σεργιανιστικό- Οικουμενιστικό Πατριαρχείο Μόσχας και λειτουργεί ως απλώς "ιερέας" Το Πατριαρχείο της Ρωσίας δεν αποδέχεται την αίτηση του και ο γέροντας κ. Ευλόγιος ξαναενώνεται με την Σύνοδο Αγγέλου Αναστασίου και βρίσκεται σε εκκλησιαστική κοινωνία με παρασυναγωγή ονοματολατρών στην Ρωσία.

Επίσης ο Ευλόγιος διατηρούσε πνευματικές σχέσεις με παπικούς και μονοφυσίτες της Αιθιοπίας. Εκοιμήθη στις  20-01-2019.

Η έρευνα συνεχίζεται….

 

 

 

 

 

 

Ποιο είναι το πρώτο βήμα του Οικουμενισμού στην Ελλαδική Εκκλησία;

visit counter

Οι εν Χριστώ αδελφοί που ακολουθούν το πάτριο εορτολόγιο πιστεύουν ότι το πρώτο επίσημο Οικουμενιστικό βήμα στην Ελλαδική Εκκλησία είναι η αλλαγή του ημερολογίου το 1924.Ερευνώντας ιστορικά το θέμα διαπιστώνουμε ότι ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ. Και αυτό επειδή πριν το 1924 υπήρχαν επίσημες οικουμενιστικές πρακτικές που αποσιωπούνται εντέχνως από πολλούς.

Το πρώτο βήμα πρέπει να αναζητηθεί πρωτίστως στο ελληνικό Αυτοκέφαλο του 1833 και στις πατριαρχικές εγκυκλίους του 1902, 1904, αλλά και σ’ αυτό το κείμενο κυρίως του 1920 με την πρωτόγνωρη για την Ορθοδοξία αναγνώριση της θεωρίας των κλάδων και των αιρέσεων ως «Εκκλησίες» και την εισαγωγή του όρου «διευρημένη Εκκλησία».

Για τις πατριαρχικές εγκυκλίους έχουν γραφτεί πάρα πολλά κείμενα και αναλύσεις. Εδώ θα τονίσω μόνο το σχετικό με το θέμα συμπέρασμα του π. Πέτρου Χιρς (ΟΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, Ορόσημα στη προ του 1920 πορεία του, εδώ https://www.impantokratoros.gr/1FD9FFD7.el.aspx):

«Η εγκύκλιος του 1920 χαιρετίστηκε ως ένα προφητικό και ρηξικέλευθο γεγονός, το οποίο όχι μόνο εισήγαγε τους Ορθοδόξους στην Οικουμενική Κίνηση, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για αυτήν την ίδια την Κίνηση... Μάλιστα η εγκύκλιος ήταν κάτι περισσότερο από αναχώρηση: αποτελούσε μια “σημαντική αλλαγή φρονήματος”. Με την εγκύκλιο το Πατριαρχείο δεν άλλαξε απλώς την στάση του έναντι των ετεροδόξων ομολογιών, αλλά άλλαξε και την αντίληψή του για την ίδια την Ορθόδοξη Εκκλησία».

Η διαπίστωση αυτή δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, ότι πριν το 1924 είχαν συμβεί ρηξικέλευθες εξελίξεις, οι οποίες κάλλιστα μπορούν να θεωρηθούν ως το πρώτο βήμα του Οικουμενισμού και μάλιστα σε εποχή που δεν υπήρχε διόρθωση η αλλαγή ημερολογίου.

Το επιχείρημα,πολλών αλλά και των Γ.Ο.Χ, ότι αυτές οι αλλαγές δεν ήταν γνωστές, δεν μπορεί να σταθεί, διότι, όπως πάλι παραθέτει ο π. Πέτρος:

«Πράγματι ήδη από το 1920, από την πρώτη κιόλας συγκέντρωση στην οποία συμμετείχαν ορθόδοξοι εκπρόσωποι, εκείνοι ήταν οι πρώτοι που πρότειναν την συνεργασία για την ιεραποστολή. Εκ μέρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο καθηγητής Αμίλκας Αλιβιζάτος από την Αθήνα παρουσίασε ένα πρόγραμμα για την δημιουργία μιας Ομοσπονδίας Εκκλησιών».

Άρα ήταν γνωστό τουλάχιστον στην Ελλάδα σε πολλούς εκκλησιαστικούς ταγούς και θεολόγους.

Η Εκκλησία μετατρέπεται . το 1833, με την επισημοποίηση της «Διακηρύξεως» από τον Όθωνα, σε εθνικό και δημόσιο θεσμό και υποτάσσεται σε κοσμικά κέντρα εξουσίας, στην προκειμένη περίπτωση στο από τους μη ορθόδοξους Βαυαρούς διοικούμενο Βασίλειο της Ελλάδος. Κεφαλή της Ι. Συνόδου θεωρείται πιά ένας αιρετικός, ο Παπικός Όθωνας(!!!), τον οποίο πρέπει να μνημονεύουν οι Ιερείς. Ανάλογα διορίζεται πενταμελής Ιερά Σύνοδο με επιρροή και επίδραση των λαικών κατά τα προτεσταντικά πρότυπα.

Η Εκκλησία αποσχίστηκε από το Πατριαρχείο, στο οποίο ανήκε από τον 8ο αιώνα, μιάς και οι λάτρεις της Αρχαίας Ελλάδας δεν ήθελαν καμία σχέση με την Κων/πολη και το «Βυζάντιο». Τότε διέκοψαν οι άλλες Εκκλησίες (σσ. εν αντιθέση με την στάση τους στο μετέπειτα ημερολογιακό ζήτημα) κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με την Ελλάδα. Ένα στην πραγματικότητα σχίσμα δημιουργήθηκε, αν και το Πατριαρχείο τότε από αγάπη ποτέ δεν το κατονόμασε έτσι, που διήρκησε δύο δεκαετίες και γιατρεύτηκε μόλις το 1850 με τον γνωστό «Τόμο» μέσω της αγάπης και οικονομίας του Πατριαρχείου και των άλλων Εκκλησιών.

Αυτό το αντικανονικό και αντιεκκλησιαστικό σχίσμα, το οποίο, το τονίζω έλαβε μέρος επί Ιουλιανού ημερολογίου, ανεξαρτήτως αν μετά αναγνωρίσθηκε ως κανονικό, ήταν η απαρχή της απαξίωσης των μοναστηριών, της καρδιάς της Ορθοδοξίας, στην Ελλάδα και της απαξίωσης της εκκλησιαστικής παράδοσης μέσω δυτικόφερτων ιδεοληψιών και αιρετικών δογμάτων. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο υποβαθμίστηκε σταδιακά, έχασε την ενότητά του με σημαντικά μέρη του ποιμνίου του και υποτάχθηκε στην εύνοια των ισχυρών και των αιρέσεων, με τα γνωστά σήμερα αποτελέσματα.

Για επαναφορά όμως στην κατάσταση (δηλ. στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου) προ εκείνης της εποχής που καταλύθηκαν σχεδόν τα πάντα και που η Εκκλησία είχε ως επίσημο αρχηγό έναν μη ορθόδοξο, έναν αιρετικό βασιλιά, τον Όθωνα, δεν ακούσαμε ποτέ να απαιτείται, από τότε μέχρι σήμερα, από κανέναν (ούτε από το Άγιον Όρος, ούτε από την υπόλοιπη επικράτεια, ούτε από τους «παραδοσιακούς» ερευνητές ρασοφόρους, ούτε από τους Γ.Ο.Χ.). Και ας μην χρησιμοποιήσουμε το επιχείρημα, ότι τώρα το Πατριαρχείο είναι οικουμενιστικό, διότι πριν 120 χρόνια δεν ήταν. Κι όλα αυτά παρόλο που η αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος έγινε αντικανονικά, με αιρετικά κίνητρα και διέσπασε την ενότητα της Ορθοδοξίας και την συνέχεια της Παράδοσης.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να ανακαλύψουμε ένα πρώτο βήμα, τότε η ίδρυση της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος διεκδικεί σοβαρές πιθανότητες να αναγνωρισθεί ως τέτοιο. Και θα μπορούσε να συνεισφέρει σε μία πραγματική ενότητα, αφού αυτή έλαβε μέρος σε εποχή επικρατήσεως του Ιουλιανού, που σημαίνει, όπως και τόσα άλλα παραδείγματα, ότι το ημερολόγιο δεν σώζει, ούτε προφυλάσσει από λάθη και αντικανονικές πρακτικές και ως εκ τούτου δεν αποτελεί αιτία διχόνοιας.

ΑΛΛΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ 1924

Άλλες Τέτοιες οικουμενιστικές πρακτικές είναι οι εξής.

1.       ΤΟ ΚΟΛΛΥΒΑΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως δεν έφθασε στο σημερινό οικουμενισμό ξαφνικά. Το πρώτο ρήγμα ήταν μια «μικρή» υποχώρηση στους πλούσιους και δυνατούς της Πόλης, που είχαν την απαίτηση να γίνονται τα μνημόσυνα των νεκρών ημέρα Κυριακή, για να τα παρακολουθεί πολύς κόσμος. Έτσι, όταν άρχισε στο Άγιον Όρος η περί μνημοσύνων έρις, το Πατριαρχείο ήταν ήδη εκτεθειμένο από τη δική του παρανομία. Γι’ αυτό πήρε στην αρχή αμφίρροπη στάση: «Οι μεν γαρ εν Σάββασι τελούντες τα μνημόσυνα των κεκοιμημένων καλώς ποιούσιν, οι δε δ’ αν εν Κυριακή ουκ υποκείνται κρίματι..» Αλλά και προσπάθησε να δικαιολογήσει την παράβαση της εκκλησιαστικής παραδόσεως με την συνήθεια που επικράτησε: «.. όπερ και είθισται εν τοις κατά πόλεις εκκλησίαις εν Κυριακή δηλαδή τελείν τα μνημόσυνα διά τας εν ταύταις συναθροίσεις των Χριστιανών…» (Πρώτη επιστολή του Πατριαρχείου προς τους Αγιορείτες, Ιούλιος 1772). Συνέπεια της στάσεως αυτής, που αποφεύγει να υπερασπιστεί την αλήθεια είναι να ζητήσει το Πατριαρχείο από τους Αγιορείτες τον επόμενο χρόνο να εφαρμόσουν στο επίμαχο θέμα συγκρητισμό: «Νουθετούμεν άπαντας τους περί τοιούτων διαφερομένους, όπως από του νυν και εις το εξής να παύσωσι από τοιαύτας ταραχώδεις και ακαίρους διενέξεις, τας μηδόλως αυτάς ανηκούσας, και ούτε και οι εν Σαββάτω τελούντες τα μνημόσυνα των κεκοιμημένων, να μέμφωνται τους εν Κυριακή ταύτα τελείν εθέλοντας, ούτε εκείνοι ανθιστάμενοι προς αυτούς, δηλαδή τους καλώς τελούντας εν Σαββάτω τα μνημόσυνα, να τους ονομάζουν αιρετικούς και καινοτόμους, ή άλλα τοιαύτα δύσφημα ονόματα να επιφέρωσι κατ’ αυτών αδίκως, και να ταράττωσι και την των λοιπών μοναχών ησυχίαν, αλλά να ειρηνεύσωσι και να συγκοινωνώσι και να συναναστρέφονται εν αγάπη και ομονοία…» (Δεύτερη επιστολή του Πατριαρχείου από 10 Ιουνίου 1773). Δηλαδή: «ειρήνη» και «αγάπη» και εκκλησιαστική κοινωνία σε βάρος της αλήθειας, η πεμπτουσία του Οικουμενισμού

2.       Το έτος 1875, ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Πατρών, συνιερούργησε με τον  εκεί Αγγλικανό κληρικό στο Μυστήριον του Βαπτίσματος!  

3.        Το  1878  ενθρονίσθηκε  ο  πρώτος  Μασώνος  Οικουμενικός  Πατριάρχης  Ιωακείμ Γʹ ο οποίος πατριάρχευε επί δύο περιόδους (1878‐1884 και 1901‐ 1912).  Ο  Μασώνος  Πατριάρχης  Ιωακείμ  Γʹ  χειροτόνησε  σε  επίσκοπο  τον πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο  Καβουρίδη το 1909, και ο Χρυσόστομος  Καβουρίδης χειροτόνησε τον Επίσκοπο  Βρεσθένης Ματθαίο το 1935.  Ο  Μασώνος  Πατριάρχης  Ιωακείμ  Γʹ  επίσης  τέλεσε   το  Μυστήριον  του  Αγίου  Μύρου  το  1912.  Τούτον  το  Άγιο Μύρο  χρησιμοποιούσε  η  Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. από το 1924 μέχρι το 1958!   

4.       Το  έτος  1879  η  Ιερά  Σύνοδος  του  Πατριαρχείου  Κωνσταντινουπόλεως  αποφάσισε ότι σε μεγάλη ανάγκη επιτρέπεται η Μυστηριακή επικοινωνία  με  τους  Αρμενίους.  Δηλαδή  η  τέλεση   από  Ορθόδοξο  Ιερέα  στους  Αρμενίους των Μυστηρίων Βαπτίσματος, Γάμου και Θείας Ευχαριστίας!  

5.        Το έτος 1895 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άνθιμος Ζʹ εξέφρασε ευχές γιά  ένα κοινό  ημερολόγιο  όλων των Χριστιανικών χωρών!

6.       αι     Το έτος 1920 ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Φιλάρετος, ευρισκόμενος στο  Λονδίνο, σαν  αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο συνέδριο  του  Λάμπεθ,  συμμετείχε  σε  ακολουθία  που  τελέσθηκε  σε  Αγγλικανικό  ναό!  

7.        Το έτος 1920, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δαμιανός (ο οποίος έβγαζε και  το Άγιον Φως), παρέστη σε λειτουργία που τελέστηκε στον Αγγλικανικό  ναό  της  Ιερουσαλήμ  και  ανέγνωσε  το  Ευαγγέλιο  στα  Ελληνικά,  φορώντας άπασαν την Αρχιερατική  του Στολή!   

8.       Το  έτος  1921,  ο  Αρχιεπίσκοπος  Καντερβουρίας,  μετείχε  στην  κηδεία  του  εκεί  (στο  Λονδίνο)  αποθανόντος  Μητροπολίτου  Προύσσης  Δωροθέου,  διαβάζοντας μάλιστα και το Ευαγγέλιο!  

9.        Το  έτος  1922,  ο  Αρχιεπίσκοπος  Θυατείρων  Γερμανός,  αντιπρόσωπος  του  Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Λονδίνο, παρέστη φορώντας μανδύα και  ποιμαντική  ράβδο,  σε  Εσπερινό  που  τελέστηκε  στο  αββαείο  του  Γουεστμίνστερ!   

10.   Το  1923,  το  Οικουμενικό  Πατριαρχείο  αναγνώρισε  τα  Μυστήρια  της  «Ζώσης Εκκλησίας» που αποσχίσθηκε από την Εκκλησία της Ρωσίας!  

11.    Το έτος 1923, το Οικουμενικό  Πατριαρχείο  ανεγνώρισε τα «Μυστήρια»  των Αγγλικανών ως έγκυρα!  

12.    Το έτος 1923, το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων αναγνώρισε τα «Μυστήρια»  των Αγγλικανών ως έγκυρα!  

Η Ομολογία-Αποκήρυξη των Αρχιερέων ΓΟΧ του 1935-, ο 31ος Αποστολικός Κανόνας και ο 15ος Κανόνας της ΑΒ Συνόδου Συνέχεια από το προηγούμενο

visit counter

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Μετά το διάγγελμα των τριών Αρχιερέων (πρ.Φλωρίνης Χρυσοστόμου, Δημητριάδος Γερμανού και Ζακύνθου Χρυσοστόμου)  στάλθηκε και στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος η παρακάτω ΟΜΟΛΟΓΙΑ-ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ στους οποίους γράφονται οι λόγοι διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας των τριών Αρχιερέων

ΚΕΙΜΕΝΟ

"ΠΡΟΣ  ΤΗΝ  Ι.  ΣΥΝΟΔΟΝ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΤΗΣ  ΕΛΛΑΔΟΣ" Είναι γνωστόν εις την Ιεραρχίαν της Ελλάδος, ότι ανέκαθεν ετάχθημεν αντιμέτωποι προς την γνώμην Αυτής, όσον αφορά την προσαρμογήν του Εκκλησιαστικοῦ ημερολογίου προς το πολιτικόν. Και αν συνεμορφώθημεν προς την απόφασιν της πλειοψηφίας της Ιεραρχίας, εφαρμόσαντες και ημείς εις τας επαρχίας ημών το νέον ημερολόγιον, τούτο επράξαμεν δια δύο λόγους: το μεν, ίνα αποφύγωμεν τας συνεπείας Εκκλησιαστικοῦ Σχίσματος, το δε, διαθρυπτόμενοι πάντοτε υπό της ελπίδος, ότι η Ιεραρχία προς πρόληψιν της διαιρέσεως των Χριστιανών θα αγαθυνθή να επιστρέψη εις το παλαιόν Εκκλησιαστικόν εορτολόγιον, θυσιάζουσα και την προσωπικήν φιλοτιμίαν Της δια την αγάπην των πιστών υπέρ ων Χριστός απέθανεν.  Ηδη όμως μετά παρέλευσιν δωδεκαετίας, ιδόντες αφ ενός, ότι το Εκκλησιαστικόν Σχίσμα δεν απεφεύχθη και άνευ ημών, δημιουργηθέν υπό της πολυαρίθμου μερίδος του Ορθοδόξου Ελληνικού λαού, του εμμένοντος πιστού και μετά ζήλου ιερού εις το Πατροπαράδοτον εορτολόγιον, και αφ ετέρου, ότι η Ιεραρχία δεν σκοπεύει να επανέλθη, εξ ης εξετοπίσθη ημερολογιακής τροχιάς, θεωρούμεν εκλιπόντας πλέον τούς λόγους, δι ούς ηκολουθούμεν και ημείς άχρι τούδε κατ ᾿Εκκλησιαστικήν οικονομίαν το νέον Εκκλησιαστικόν ημερολόγιον. Διο και καθήκον συνειδήσεως εκπληρούντες, και υπό του πόθου της ενώσεως όλων των Ορθοδόξων Ελλήνων Χριστιανών εν τω εδάφει της ημερολογιακής και Ορθοδόξου παραδόσεως αγόμενοι, προαγόμεθα να φέρωμεν εις γνώσιν της Διοικούσης Ιεράς Συνόδου τα εξής: Επειδή η Ιεραρχία της Ελλάδος τη επινεύσει και τη προτάσει του Μακαριωτάτου Προέδρου εισήγαγε μονομερώς και αντικανονικώς εις την Εκκλησίαν το Γρηγοριανόν ημερολόγιον παρά τα θέσμια των 7 Οικουμενικών Συνόδων, και την αιωνόβιον πράξιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Επειδή η Διοικούσα Ιεραρχία της Ελλάδος, εισαγάγουσα το Γρηγοριανόν ημερολόγιον και εν τη θεία λατρεία άνευ της συναινέσεως απασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών, διέσπασε την ενότητα της καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας, και διήρεσε τούς Χριστιανούς εις δύο αντιθέτους ημερολογιακάς μερίδας.   Επειδή η Διοικούσα Ιεραρχία της Ελλάδος δια της εφαρμογής του νέου ημερολογίου ηθέτησε τούς θείους και ιερούς Κανόνας, τούς διέποντας τα της θείας λατρείας, και ιδία την νηστείαν των Αγίων Αποστόλων, ήτις ενίοτε και εντελώς εξαφανίζεται. Επειδή η Διοικούσα Ιεραρχία της Ελλάδος, εφαρμόσασα μονομερώς το Γρηγοριανόν ημερολόγιον, όσω και αν διατείνεται, ότι αφήκεν άθικτον τον Πασχάλιον Κανόνα, εορτάζουσα και αυτή το Πασχα κατά το παλαιόν, δεν απέφυγεν όμως εμμέσως και την παραβίασιν αυτού δια της αλλοιώσεως του εορτολογίου και του ενιαυσίου κύκλου του Κυριακοδρομίου, μεθ' ών αναποσπάστως συνδέεται ο υπό της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου καθιερωθείς Πασχάλιος Κανών. Επειδή η Διοικούσα Ιεραρχία της Ελλάδος, διασπάσασα δια της μονομερούς και αντικανονικής εισαγωγής και εν τη θεία λατρεία του Γρηγοριανού ημερολογίου την ενότητα της Καθόλου Ορθοδοξίας, και διαιρέσασα τούς Χριστιανούς εις δύο αντιθέτους ημερολογιακάς μερίδας, έθιξεν εμμέσως και το Δογμα του Συμβόλου της πίστεως εις μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν". Επειδή η Διοικούσα Ιεραρχία της Ελλάδος, άνευ σπουδαίων Εκκλησιαστικών λόγων, εφαρμόσασα μονομερώς και αντικανονικώς το Γρηγοριανόν ημερολόγιον, εγένετο αιτία σκανδάλου των Χριστιανών, και θρησκευτικής διαιρέσεως και αντεγκλήσεως μεταξύ αυτών, αποβαλόντων εξ αιτίας του νέου ημερολογίου την ομοφωνίαν εν τη πίστει, και την Χριστιανικήν αγάπην, και ηθικήν αλληλεγγύην εν τη προς αλλήλους σχέσει και αναστροφή. Επειδή, τέλος δι όλους τούς ανωτέρω λόγους, η Διοικούσα Ιεραρχία της Ελλάδος απέσχισε και απετείχισεν εαυτήν κατά το πνεύμα των Ιερών Κανόνων του καθόλου κορμού της Ορθοδοξίας και εκήρυξεν κατ ουσίαν εαυτήν Σχισματικήν, καθά απεφάνθη και η προς μελέτην του ημερολογιακού ζητήματος ορισθείσα εξ ειδικών Νομομαθών και Θεολόγων Καθηγητών του Εθνικοῦ Πανεπιστημίου Επιτροπή, ης Μελος απετέλει τότε και ο Μακαριώτατος (Χρυσόστομος Παπαδόπουλος) , ως Καθηγητής του Πανεπιστημίου.   Δια ταύτα, υποβάλλοντες εις την Διοικούσαν Συνοδον την επισυνημμένην διαμαρτυρίαν ημών, δηλούμεν, ότι κόπτομεν του λοιπού πάσαν σχέσιν και εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετ Αυτής, εμμενούσης εις την ημερολογιακήν καινοτομίαν, και αναλαμβάνομεν την πνευματικήν ηγεσίαν και Εκκλησιαστικήν ποιμαντορίαν του αποκηρυξαντος την Διοικούσαν Εκκλησίαν και εκ πολυαρίθμων Κοινοτήτων συγκειμενου Ορθοδόξου Ελληνικού Λαού, του εμμένοντος πιστού εις το Πατριον και Ορθόδοξον Ιουλιανόν ημερολόγιον.   Ταύτα φέροντες εις γνώσιν της Διοικούσης Ιεραρχίας δια χρηστής έχομεν της ελπίδος, ότι Αύτη, συναισθανομένη την μεγίστην ευθύνην, ην υπέχει ενώπιον του Θεού, της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και του Εθνους, όπερ άνευ ανάγκης διήρεσεν εις δύο αντιθέτους θρησκευτικάς μερίδας, θα αναθεωρήση την σχετικήν απόφασίν της περί του ημερολογίου της Εκκλησίας, και θα αγαθυνθή να επαναφέρη το Ορθόδοξον και Πατριον Εκκλησιαστικόν εορτολόγιον διατηρουμένου δια την Πολιτείαν του νέου ημερολογίου προς αναστήλωσιν της Ορθοδοξίας και ειρήνευσιν της Εκκλησίας και του έθνους διατελούμεν.   . ῾Ο Δημητριάδος Γερμανός ῾Ο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος ῾Ο Ζακύνθου Χρυσόστομος

 

Συνοπτικά

Με βάση το παραπάνω κείμενο οι λόγοι διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας των τριών Αρχιερέων είναι οι εξής:

α. Μονομερής και αντικανονική εισαγωγή του Γρηγοριανού ημερολογίου, χωρίς την συναίνεση όλων των ορθοδόξων Εκκλησιών.

β. Πρόκληση Σχίσματος μεταξύ των πιστών.

γ. Αθέτηση κανόνων που σχετίζονται με την θεία λατρεία  όπως π.χ η κατάργηση μερικές φορές της νηστείας των Αγίων Αποστόλων.

δ. Αλλοίωση του εορτολογίου.

ε. «Διαιρέσασα τούς Χριστιανούς εις δύο αντιθέτους ημερολογιακάς μερίδας, έθιξεν εμμέσως και το Δογμα του Συμβόλου της πίστεως εις μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν

στ. Προκλήθηκε σκανδαλισμός των πιστών

ζ..Κήρυξε η Εκκλησία της Ελλάδος με την ημερολογιακή μεταρρύθμιση τον εαυτόν της ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ.

Λόγοι που επιτρέπουν την διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας.

Πριν εξετάσουμε αναλυτικά τους παραπάνω λόγους ας δούμε πότε επιτρέπεται η διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας με βάση τους ιερούς κανόνες.

Α. Ο 31^ος  Αποστολικός Κανόνας

Εἴ τις πρεσβύτερος, καταφρονήσας τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, χωρὶς συναγάγῃ, καὶ θυσιαστήριον ἕτερον πήξῃ, μηδὲν κατεγνωκώς τοῦ ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ, καθαιρείσθω, ὡς φίλαρχος· τύραννος γάρ ἐστιν. Ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ λοιποὶ κληρικοί, καὶ ὅσοι ἂν αὐτῷ προσθῶνται· οἱ δὲ λαϊκοὶ ἀφοριζέσθωσαν. Ταῦτα δὲ μετὰ μίαν, καὶ δευτέραν καὶ τρίτην παράκλησιν τοῦ ἐπισκόπου γινέσθω.

 

Ο 31^ος  Αποστολικός είναι ένας τέτοιος Κανόνας. Προβλέπει την διακοπή της «κοινωνίας» με τον επίσκοπο, για λόγους «ευσεβείας και δικαιοσύνης»!

Πουθενά όμως, ο Κανόνας δεν εξηγεί τι είναι αυτοί οι λόγοι «ευσεβείας και δικαιοσύνης». Οι μεγάλοι Κανονολόγοι του 12ου αιώνα δεν είναι καθόλου διαφωτιστικοί στο ζήτημα αυτό. Ο Ζωναράς εξηγεί ότι λόγοι «ευσεβείας» και «δικαιοσύνης»  υπάρχουν, όταν ο επίσκοπος «σφάλλει περί την ευσέβειαν και ποιεί παρά το καθήκον». Ο Βαλσαμών ερμηνεύει ότι υπάρχουν οι λόγοι αυτοί, όταν ο επίσκοπος είναι «ασεβής και άδικος».

 Οι ερμηνείες αυτές δεν βοηθούν, όμως καθόλου στην ερμηνεία του Κανόνα. Γι΄αυτό καταφεύγουμε στους πατέρες της Εκκλησίας να δούμε πως ερμηνεύουν τις έννοιες «ευσέβεια» και «δικαιοσύνη».

Ποίοι είναι οι λόγοι «ευσεβείας»

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, διδάσκει, ότι ευσέβεια είναι «η καθαρή πίστη και η σωστή ζωή» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Έργα 23, ΕΠΕ, σελ.313).

Ευσέβεια, λοιπόν, είναι τα ορθά δόγματα και η τήρηση των εντολών του Θεού. Η ορθή πίστη και η ορθή ζωή είναι η ευσέβεια. Αυτό όμως είναι και η Ορθοδοξία. Ορθοδοξία και ευσέβεια , ως έννοιες, ταυτίζονται.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης θεωρεί ως αιρετικό, αυτόν που δεν έχει «ευσέβεια»!

δηλ.σωστή πίστη(Πηδάλιο, σελ. 33). Επομένως οι αιρετικοί επίσκοποι δεν έχουν «ευσέβεια». Οι Πατέρες δεν θεωρούν αιρετικούς μόνο αυτούς που διδάσκουν ξέναπράγματα απ’ την Ορθόδοξη Παράδοση, αλλά και όσους «κοινωνούν» με αυτούς.

 

Ποίοι είναι οι λόγοι «δικαιοσύνης»

Ο Άγιος Ιωάννης ο  Χρυσόστομος λέει ότι η Γραφή, με τη λέξη «δικαιοσύνη», εννοεί την αρετή γενικά, την ευσέβεια στη ζωή. Αυτό άλλωστε, είναι και το νόημα των λόγων του Κυρίου στην επί του όρους ομιλία Του, όταν έλεγε «μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται». Μακάρισε δηλ. ο Χριστός όσους αγωνίζονται με πολύ πόθο ν’ αποκτήσουν τις αρετές, την ευσέβεια. ΄Η, όταν έλεγε «ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού, και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν».

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι οι έννοιες «ευσέβεια» και «δικαιοσύνη» είναι ταυτόσημες. Όμως, η μεν ευσέβεια χρησιμοποιείται περισσότερο για να τονίσει την πίστη, η δε δικαιοσύνη για να τονίσει την απόκτηση της αρετής. Και γι’ αυτό το λόγο, στον Αποστολικό αυτό Κανόνα, χρησιμοποιούνται και οι δύο λέξεις.

Ο 31ος Αποστολικός Κανόνας προβλέπει τη παύση της «κοινωνίας» για θέματα, που αφορούν τη πίστη, δηλ. όταν υποστηρίζονται διδασκαλίες ξένες από την Ορθόδοξη Παράδοση. Και αυτό μεν, είναι πλήρως κατανοητό. Εκεί, όμως που δημιουργείται πρόβλημα είναι το εάν ο Κανόνας αυτός προβλέπει διακοπή της «κοινωνίας», για λόγους «δικαιοσύνης», κατά τ’ ανωτέρω, στη περίπτωση που ένας επίσκοπος παραβαίνει στη προσωπική ζωή του μια ή περισσότερες εντολές του Θεού.

Οι ατομικές αμαρτίες κάθε προσώπου, ακόμα και του επισκόπου, είναι κατ’ αρχήν προσωπική του υπόθεση. Αφορά αυτόν και το Θεό. Από τη στιγμή όμως,  που οι προσωπικές αμαρτίες κάποιου κληρικού γίνουν ευρύτερα γνωστές και προκληθεί γενικότερα διασυρμός του, είναι υπόθεση και της Εκκλησίας. Τότε οι άλλοι επίσκοποι της Εκκλησίας είναι υποχρεωμένοι να εξετάσουν, αν οι αμαρτίες αυτές είναι κωλυτικές της ιερωσύνης και αποτελούν λόγο καθαίρεσεώς του.

Εάν όμως, τα προσωπικά αυτά παραπτώματα επισκόπου γίνουν ευρύτερα γνωστά και τείνουν να γίνουν «κατάσταση», ή «καθεστώς» στην επισκοπή του, ή προκαλούν σκάνδαλο, ή διασυρμό της Εκκλησίας γενικότερα, χωρίς να επεμβαίνει η Σύνοδος των λοιπών επισκόπων, είτε αυτεπάγγελτα, είτε κατόπιν καταγγελίας, για να παραπέμψει σε δικαστήριο τον παραβάτη, τότε οι περιπτώσεις αυτές, έχομε την γνώμη, ότι εμπίπτουν στη πρόβλεψη του 31ου Αποστολικού Κανόνα, για παύση της «κοινωνίας», για λόγους «δικαιοσύνης».

Αδιαμφισβήτητα, λόγοι «δικαιοσύνης»,κατά τον 31^ο Αποστολικό Κανόνα,  υπάρχουν κατά κύριο λόγο, όταν ένας επίσκοπος, αλλοιώνει τη διδασκαλία της Εκκλησίας, ως προς την τήρηση των εντολών του Θεού. Όταν δηλ. διδάσκει διαφορετικά απ’ την Αγία Γραφή κι’ απ’ ό,τι δίδαξαν οι Πατέρες, για την παράβαση των θείων εντολών. Όταν κάνει «θεολογία» τις πτώσεις του, απαλλάσσοντας τον εαυτό του, ή τους άλλους, από την ευθύνη της αμαρτίας. Όταν «νομοθετεί» τις πτώσεις του ως αρετή, δηλ. εξωραΐζει την αμαρτία, ως «θεάρεστη» πράξη, ή, έστω,  αδιάφορη, για τη σωτηρία του ανθρώπου! Κατ’ αυτό τον τρόπο, δογματίζει ότι οι παραβάσεις των εντολών του Θεού, δεν είναι αμαρτία, ούτε εμπόδιο στον άνθρωπο για τη σωτηρία του!

 

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου

Ο κανόνας αυτός, 15ος της Πρωτοδευτέρας, σε μετάφραση ολόκληρος έχει ως εξής:  «Όσα αποφασίστηκαν για πρεσβυτέρους και επισκόπους και μητροπολίτες, ταιριάζουν πολύ περισσότερο και για πατριάρχες. Επομένως,, αν κάποιος πρεσβύτερος, ή επίσκοπος, ή μητροπολίτης τολμήσει ν’ απομακρυνθεί από την «κοινωνία» με τον πατριάρχη του και δεν αναφέρει το όνομά του στη θεία μυσταγωγία, όπως έχει αποφασισθεί και καθοριστεί, αλλά δημιουργήσει σχίσμα πριν από την απόφαση της συνόδου και την ολοκληρωτική του καταδίκη, η αγία σύνοδος όρισε αυτός να αποξενώνεται τελείως από ιερατικό αξίωμα, αρκεί ν’ αποδειχτεί ότι έκαμε αυτή τη παρανομία. Και αυτά βέβαια, έχουν αποφασιστεί και επικυρωθεί για όσους αποσχίζονται από τους επικεφαλής τους, με τη πρόφαση κάποιων κατηγοριών και προκαλούν σχίσμα και διασπούν την ένωση της εκκλησίας. Γιατί όσοι  απομακρύνονται από τη «κοινωνία» με τον επικεφαλής τους εξ αιτίας κάποιας αίρεσης, η οποία έχει καταδικαστεί από τις άγιες συνόδους, ή τους Πατέρες, ενώ ο επικεφαλής τους διακηρύσσει δημόσια βέβαια την αίρεση και διδάσκει με γυμνό το κεφάλι σε εκκλησία, αυτοί όχι μόνο δεν θα υποβληθούν στην προβλεπόμενη από τους Κανόνες ποινή, επειδή απέχουν από την «κοινωνία» με τον ονομαζόμενο επίσκοπο, πριν από την συνοδική απόφαση, αλλά και θα θεωρηθούν από τους Ορθοδόξους άξιοι τιμής, που τους αρμόζει. Γιατί δεν καταδίκασαν επισκόπους, αλλά ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους και δεν κατατεμάχισαν την ένωση της Εκκλησίας με σχίσμα, αλλά φρόντισαν με ζήλο να σωθεί η Εκκλησία από σχίσματα και διαιρέσεις» ( Πρ. Ακανθοπούλου, Κώδικας σ.447).

 

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας είναι ειδικός Κανόνας. Από όλες τις περιπτώσεις, που οι πιστοί μπορούν να διακόπτουν τη «κοινωνία» από τον επίσκοπό τους, ρυθμίζεται μόνο μία. Είναι η περίπτωση, που επίσκοπος δημοσία διδάσκει απροκάλυπτα μία αιρετική διδασκαλία, καταδικασμένη είτε από Συνόδους, είτε από Πατέρες.

Ο 15^ος  Κανόνας δεν καταργεί τον 31^ο Αποστολικό Κανόνα, αλλά τον συμπληρώνει. Ενεργεί δηλ. παράλληλα με αυτόν. Είναι λάθος, λοιπόν, να νομίσει κάποιος ότι μόνο στην περίπτωση του 15ου Κανόνα επιτρέπεται διακοπή της «κοινωνίας», δηλ. «αποτείχιση» από τον διδάσκοντα κακοδοξίες επίσκοπο

Σχολιάζοντας τους λόγους διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας των τριών Αρχιερέων ΓΟΧ.

1.Στην αποκήρυξη δεν μνημονεύεται από τους επισκόπους ΓΟΧ  κανένας κανόνας της Εκκλησίας, με βάση τους οποίους προέβησαν στην διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας με την Ελλαδική Εκκλησία. Αυτό πως εξηγείται;

2.Οι δύο κανόνες που αναφέρθηκαν προηγουμένως (31oς Aποστολικός και 15^ος της ΑΒ Συνόδου)  ως βασικό λόγο διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας με την προϊσταμένη εκκλησιαστική αρχή είναι η ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΗΡΥΞΗ ΑΙΡΕΣΗΣ.

Ποια αίρεση εισήγαγε η ημερολογιακή μεταρρύθμιση;;;;;

Το αναφερόμενο ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ δεν εισήχθη το 1924 (ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ)  αλλά το διορθωμένο Ιουλιανό ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΟΥ. Όπως ξανατονίσαμε το Γρηγοριανό (που διαφέρει  από το διορθωμένο Ιουλιανό) καταδικάστηκε από τις Συνόδους του 16^ου αιώνα, επειδή κατάργησε το ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

Επίσης οι διαφορές του διορθωμένου Ιουλιανού, που τηρεί η Εκκλησία  και του Γρηγοριανού βεβαιώνονται και στα παρακάτω.

-Το Ορθόδοξο Πάσχα σύμφωνα με το νέο διορθωμένο Ιουλιανό ποτέ δεν τελείται μαζί ή πριν το του Ιουδαίων, ενώ αυτό συμβαίνει  με το Γρηγοριανό.

-Κάποιες εορτές αγίων δεν συμπίπτουν την ίδια ημερομηνία στα δύο ημερολόγια

 π.χ. τον Μ.Βασίλειο  οι Ορθόδοξοι τον εορτάζουν την 1^η Ιανουαρίου και οι  ΡΚαθολικοί στις 2 Ιανουαρίου, τον  Άγιο  Σίλβεστρο οι ορθόδοξοι τον γιορτάζουν στις 2 Ιανουαρίου και οι ΡΚαθολικοί στις 31 Δεκεμβρίου, τον Άγ.Γρηγόριο τον θεολόγο οι ορθόδοξοι τον γιορτάζουν την 25 Ιανουαρίου και οι ΡΚαθολικοί στις 9 Μαϊου. Τον Άγιο Πολύκαρπο οι ορθόδοξοι τον γιορτάζουν στις 23 Φεβρουαρίου και οι ΡΚαθολικοί στις 26 Ιανουαρίου.

-Άλλες εορτές απουσιάζουν εντελώς από το Γρηγοριανό ημερολόγιο όπως π.χ η Κυριακή της Ορθοδοξίας, του Αγ.Γρηγορίου του Παλαμά κ.α  -Άλλες εορτές απουσιάζουν εντελώς από το Γρηγοριανό ημερολόγιο   -Άλλες εορτές απουσιάζουν εντελώς από το Γρηγοριανό ημερολόγιο   -Άλλες εορτές απουσιάζουν εντελώς από το Γρηγοριανό ημερολόγιο   

- Κάποιες εορτές  του Γρηγοριανού Ημερολογίου απουσιάζουν από το Ορθόδοξο εορτολόγιο , ως λ.χ. η του αγ. Αλβέρτου του Βοναβεντούρα, των αγίων Καρόλου, Δομινίκου, Φερδινάνδου, Θωμά Ακινάτου κλπ.

-Υπάρχουν Κυριακές με διαφορετική ονομασία στα δύο ημερολογια. Π.χ. στους Ορθόδοξους η  μεν η πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστήν ονομάζεται Κυριακή των Αγ. Πάντων, ενώ κατά τους ΡΚαθολικούς ονομάζεται Κυριακή της Αγ. Τριάδος κλπ.

3. Η άποψη ότι το ημερολόγιο είναι τέλειο έργο του Αγίου Πνεύματος και ως σύστημα χρονικού προσδιορισμού των εορτών έχει σχέση με τις παραδόσεις της Εκκλησίας δεν ευσταθεί ιστορικά. Η Α Οικουμενικη Σύνοδος καθόρισε ΟΡΟΥΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ και όχι ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.

Παράδοση της Εκκλησίας είναι ΜΟΝΟ ΤΟ  ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ. π.χ.Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου είναι η 21 Νοεμβρίου. Αλλά ποια μέρα κάθε χρόνο  είναι η ημερομηνία αυτή δεν είναι παράδοση. Οι ημέρες των ημερομηνιών είναι ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟ και ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ. Επομένως η τήρηση του εορτολογίου έχει σημασία για την Εκκλησία. Οποιοδήποτε ημερολόγιο μπορεί να γίνει δεκτό από την Εκκλησία εφόσον ΔΕΝ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟΝ ΙΣΧΥΟΝΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΧΟΝΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ.

Αν το ημερολόγιο ήταν παράδοση δεν θα τολμούσε ποτέ ο ιερός Χρυσόστομος να υποστηρίξει την μετάθεση των Χριστουγέννων ,θίγοντας έτσι την εκκλησιαστική παράδοση, που είναι έκφραση της εσωτερικής ενότητας της Εκκλησίας.

Άλλωστε «σκοπός γέγονε τοις Αποστόλοις ου περί ημερών εορταστικών νομοθετείν, αλλά βίον ορθόν και θεοσέβειαν εισηγήσασθαι» (Σωκράτους, Εκκλ. Ιστορία 5,22 ).

4.Το αν έγινε Σχισματική η Ελλαδική Εκκλησία απαντήθηκε σε προηγούμενες δημοσιεύσεις. Το γεγονός είναι  ότι καμία τοπική Εκκλησία δεν αποδέχθηκε την άποψη περί σχισματικότητας της Ελλαδικής Εκκλησίας. Όλες διατηρούν στενούς εκκλησιαστικούς δεσμούς με την Εκκλησία της Ελλάδος. Τυχόν αποδοχή της άποψης των ΓΟΧ οδηγεί σε αδιέξοδο διότι αν η Ελλαδική Εκκλησία είναι σχισματική, σχισματικές είναι και όλες οι άλλες τοπικές εκκλησίες, που έχουν μαζί της εκκλησιαστική κοινωνία. Και μόνο κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι των ΓΟΧ (!!!)

Μεταγενέστερα το 1936  ο Μητροπολίτης πρ.Φλωρίνης Χρυσόστομος με έκθεση προς την Ιερά Σύνοδο της Σχισματικής γι΄αυτόν Εκκλησία της Ελλάδος, αναγνωρίζει αυτήν σαν ΝΟΜΙΜΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ.( Χρυσοστόμου,: Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Υπομνήματα...σ. 3 επ.).

Λιγο αργότερα (1937) είπε:. «Αν δε ημείς ονομάσαμεν τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών σχισματικόν και την Εκκλησίαν της Ελλάδος σχισματικήν, την λέξιν “σχίσμα” μετεχειρίσθημεν ουχί υπό την έννοιαν υφ' ην μεταχειρίζεται ταύτην η Εκκλησία ίνα σημάνη την απόσχισιν εκ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και την συνεπεία ταύτης αποξένωσιν της Χάριτος του Χριστού και των μυστηρίων, αλλ' υπό την έννοιαν ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών δια της εορτολογικής καινοτομίας απέσχισεν εαυτόν και την ακολουθούσαν αυτώ Ιεραρχίαν των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών εις τον εορτασμόν των εορτών και την τήρησιν των νηστειών ... Ο Μακαριώτατος και οι ακολουθούντες αυτώ αρχιερείς... Κατέστησαν δυνάμει μόνον ουχί δε και ενεργεία έκπτωτοι της θείας Χάριτος, ως διατελούντες υπό τας αράς και τα αναθέματα άτινα εξετόξευσαν οι θείοι Πατέρες των 7 Οικ. Συνόδων εναντίον των αθετούντων τας παραδόσεις... θα καταστώσιν (δε) και ενεργεία έκπτωτοι της θείας Χάριτος και αλλότριοι του ορθοδόξου πνεύματος των μυστηρίων, όταν ούτοι κηρυχθώσι τοιούτοι και ενεργεία σχισματικοί υπό πανορθοδόξου Συνόδου, μόνης δικαιουμένης προς τούτο κατά τα θέσμια της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας». 

 Γιά τήν αλλαγή αυτή τής στάσης τού Χρυσοστόμου Καβουρίδη , ο Ματθαίος Καρπαθάκης πού ανυποχώρητα θεωρούσε την Ελλαδική Εκκλησία  σχισματική και στερημένη τής Θείας Χάριτος , τόν απεκήρυξε ώς αιρετικό , δημιουργώντας μία δεύτερη παλαιοημερολογίτικη παράταξη . Βέβαια , ώς καλός « ζηλωτής » , είχε φροντίσει πρώτα νά αποσπάσει από τούς , κατά τήν άποψή τού , αιρετικούς , τήν ψευτο χειροτονία τού σέ τιτουλάριο « Επίσκοπο »... .

Το 1948  ο ίδιος  ο Χρυσόστομος  υποστήριξε ότι «οι εν Ελλάδι παλαιοημερολογίται απεσχίσθησαν επισήμως της Εκκλησίας της Ελλάδος(Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Κρίσεις... σ. 4-6.).

Το 1949 γίνεται διακήρυξη από τον ίδιο Μητροπολίτη «καθ' ην πάσαι αι ακολουθούσαι το νέον ημερολόγιον Εκκλησίαι ετέλουν εν υποδικία, ενώπιον των σλαυικών κυρίως Εκκλησιών και της άνευ ανταποκρίσεως παραμεινάσης προτάσεως αυτού προς την Εκκλησίαν ημών ίνα αναγνωρισθή προσωρινώς η υπ' αυτόν παράταξις, αρθώσιν αι καθαιρέσεις των «Αρχιερέων» και εν εκεχειρία και αμοιβαία, ανοχή βιώσωσιν εν είρήνη παραλλήλως ή τε επίσημος Εκκλησία και η παλ/κή παράταξις(Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Υπόμνημα προς την διοικούσαν σελ.8-13).

Το όλο θέμα έγινε πολύ σοβαρό όταν το έτος 1950 έγινε ΡΗΤΗ ΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΩΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΣ «των δε εν αυτή τελουμένων Μυστηρίων ως ακύρων και στερουμένων αγιαστικής χάριτος»  με την υπ΄ αριθμ. 13/26-9-1950 Εγκυκλίου της Ιεράς Συνόδου των ΓΟΧ που τελούσε υπό την προεδρία του συγκεκριμένου Ιεράρχη.

Επίσης ένα θέμα που πρέπει να ερευνηθεί είναι ΑΝ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ, ΑΜΕΣΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ή πρέπει να κηρυχθεί με ΣΥΝΟΔΙΚΗ πράξη της Εκκλησίας.

Σύμφωνα με τον  ΣΤ' ιερόν Κανόνα της Β' Οικουμενικής  Συνόδου αιρετικοί και σχισματικοί θεωρούνται μόνον οι υπό της Εκκλησίας ως τοιούτοι αποκηρυττόμενοι. «Αιρετικούς δε λέγομεν, τους τε πάλαι της Εκκλησίας αποκηρυχθέντας και τους μετά ταύτα υφ' ημών αναθεματισθέντας προς δε τούτοις και τους την πίστιν μεν την υγιή προσποιουμένους ομολογείν, αποσχίσαντας δε και αντισυναγόντας τοις κανονικοίς ημών Επισκόποις. Έπειτα δε και ει τινες των από της Εκκλησίας επί αιτίαις τισί προκατεγνωσμένοι είεν και αποβεβλημένοι ή ακοινώνητοι»..

 Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης εν τη ερμηνεία του Γ' Αποστολικού Κανόνος παρατηρεί, ότι δεν θεωρείται αναθεματισμένος ο υποπεσών σε  παράπτωμα πριν ή εκδοθή η σχετική απόφασις(. Πηδάλιον, Έκδοσις «Αστέρος» σ. 4-5).

Σύμφωνα με τον ιερό  Χρυσόστομο  το δικαίωμα  «του κηρύττειν τινα αναθεματισμένον «το κοινόν των Αποστόλων μόνον ηξίωται, και οι κατά πάσαν ακρίβειαν τούτων ως αληθείς γεγονότες διάδοχοι, πλήρεις χάριτος και δυνάμεως. Και μην εκείνοι την εντολήν ακριβώς φυλάξαντες, ως τον οφθαλμόν τον δεξιόν εξορύττοντες, ούτω τους αιρετικούς έξω της εκκλησίας απέβαλον ..: Όθεν και εν τούτω ως και πάσαν ακρίβειαν έχοντες, τας μεν αιρέσεις διήλεγχον και απέβαλλον ...»,

Η Εκκλησία ΣΥΝΟΔΙΚΑ επομένως  έχει το δικαίωμα να κηρύττει κάποιο  σχισματικό, «αποφαινομένη περί τούτου εν Συνόδω». Αυτό  ισχύει και για κάποια τοπική εκκλησία  που αποσχίζεται για κάποιους λόγους από τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Οι τρείς Επίσκοποι ΓΟΧ, χωρίς να αποτελούν Εκκλησία,αποκήρυξαν την Ελλαδική Εκκλησία ως Σχισματική ΑΥΤΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΣ και διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία με αυτή.Αυτονομήθηκαν,αυτοανανακηρύχτηκαν Εκκλησία και μάλιστα την ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΓΗ.

Αξιοσημείωτο στην προκειμένη περίπτωση είναι και το εξής:  Οί τρείς « αρχιερείς » πού προσχώρησαν στο παλαιό ημερολόγιο  το 1935 , κατά το διάστημα μεταξύ 1924 καί 1935 , βρίσκονταν στήν « σχισματική » Ελλαδική Εκκλησία,  σύμφωνα με την άποψη  τού Ματθαίου ! Γεννιέται επομένως το εξής αναπάντητο ερώτημα . Ποια Σύνοδος Επισκόπων « καθάρισε » τούς τρείς « αρχιερείς » από τον υποτιθέμενο μολυσμό ; Πώς και από ποιόν έγιναν δεκτοί ;

  Από τίς πολλές « ομολογίες » τού Χρυσοστόμου , εξηγούνται και οι τεράστιες εκκλησιολογικές διαφορές μεταξύ τών Χρυσοστομικών Συνόδων. Κάθε Σύνοδος , υιοθετεί όποια από τίς ανωτέρω « ομολογίες »  τήν βολεύει».

Τέλος όσον αφορά τα διάφορα προβλήματα που δημιουργούνται με το νέο ημερολόγιο στην λατρεία και στην νηστεία των Αγίων Αποστόλων σημειώνουμε τα εξής:

-Η κατάργηση μερικές χρονιές της νηστείας των Αγίων Αποστόλων οφείλεται στο ότι το νέο ημερολόγιο ακολουθεί το Πασχάλιο του Ιουλιανού ημερολογίου. Αν λαμβάναμε υπόψη το ΣΕΛΗΝΙΑΚΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ κατά την ημερομηνία υπολογισμού του Πάσχα, τότε ΔΕΝ ΘΑ ΜΗΔΕΝΙΖΟΝΤΑΝ ΠΟΤΕ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΑΠΟΣΤΟΛΩΝ. Σε μελλοντικό άρθρο θα το αποδείξουμε χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το ΠΑΣΧΑ 2024.Επίσης σε μελλοντικό άρθρο θα ασχοληθούμε και με τα υπόλοιπα λειτουργικά θέματα, που προέκυψαν από την ημερολογιακή μεταρρύθμιση.

---