Ο πόλεμος τού Γωγ-Ιστορική ερμηνευτική προσέγγιση τής προφητείας

 

Μεταξύ τών προφητειών τής Αγίας Γραφής, ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο θέμα, είναι ο τελικός πόλεμος τού Ισραήλ εναντίον μίας πολυεθνικής δυνάμεως. Αυτό το θέμα είναι τόσο σπουδαίο στις προφητείες αυτές, που επαναλαμβάνεται από τους περισσοτέρους προφήτες. Αυτό θα είναι και το θέμα αυτής τής μελέτης, μια και η κατανόηση τών προφητειών αυτών είναι το κλειδί για την κατανόηση πολλών άλλων θεμάτων που συχνά μπερδεύουν τους ερμηνευτές σε επίπεδο ιστορικής ερμηνείας.

 

1. Η καταγωγή τού Γωγ

 Στον Ιεζεκιήλ, κεφάλαια 38/λη΄ και 39/λθ΄, περιγράφεται κάποιος μελλοντικός πόλεμος, μεταξύ τού Ισραήλ και μιας πολυεθνικής δυνάμεως. Ο αρχηγός αυτής τής δυνάμεως, είναι κάποιος "Γωγ", "τής γής τού Μαγώγ", "ηγεμόνας τής Ρως, Μεσέχ και Θουβάλ", με προέλευση "εκ τών εσχάτων τού Βορρά". Αυτός έρχεται "εναντίον τών ορέων τού Ισραήλ". (Ιεζεκιήλ 39/λθ΄ 1,2. 38/λη΄ 1,2).

 Ας δουμε όμως το Ιεζεκιήλ 39/λθ΄ 1,2: "Και συ υιέ ανθρώπου, προφήτευσον κατά τού Γωγ, και ειπέ: "Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός: Ιδού εγώ είμαι εναντίον σου Γωγ, ηγεμών τής Ρως, Μεσέχ και Θουβάλ. Και θέλω σε περιστρέψει και σε περιπλανήσει, και θέλω σε αναβιβάσει εκ τών εσχάτων τού Βορρά, και σε φέρει επί τα όρη τού Ισραήλ..."".

 Πολλοί κατανοούν ότι προφητεία αυτή, αναφέρεται στον ηγέτη τού έθνους τών "Ρώσων", εξ αιτίας της ομοιότητας που έχει η λέξη "Ρως" με το έθνος των "Ρώς" ή "Ρώσων".  Το σημείο αναφοράς τού Ιεζεκιήλ, είναι το έθνος του, το Ισραήλ. Σε σχέση με τον Ισραήλ λοιπόν, φαίνεται λογικό ότι "τα έσχατα τού Βορρά" είναι η Ρωσία.

 Αυτό φαίνεται από τα εδάφια Ιεζεκιήλ 38/λη΄ 8,9,12: "Μετά πολλάς ημέρας θέλει γίνει επίσκεψις εις σε. Εν τοις εσχάτοις χρόνοις θέλεις ελθεί εις την γην, ήτις ελευθερώθει εκ τής μαχαίρας, και συνήχθει εκ πολλών λαών, εναντίον τών ορέων τού Ισραήλ, τα οποία κατεστάθησαν έρημα διαπαντός. Αυτός όμως, μετεφέρθει εκ μέσου τών λαών, και θέλουσι κατοικήσει πάντες ασφαλώς. Και θέλεις αναβεί ως ανεμοζάλη. Θέλεις είσθαι ως νέφος, δια να σκεπάσεις την γην, συ, και πάντα τα τάγματά σου, και πολύς λαός μετά σου... δια να λεηλατήσεις... λάον συνηγμένον εκ τών εθνών, αποκτήσαντα κτήνη και αγαθά, ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑ ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΓΗΣ". Εκλαμβάνοντας λοιπόν τον Ισραήλ ως "μέσο τής γης", τον θεωρεί σημείο αναφοράς για τον εντοπισμό τού "Βορρά".

 Υπάρχει και άλλο ένα εδάφιο όμως, που φαίνεται να υπονοεί προφητικά το ίδιο: "Και θέλω σε περιστρέψει και βάλει άγγιστρα εις τας σιαγόνας σου, και θέλω εκβάλλει σε και πάσαν την δύναμίν σου..." (Ιεζεκιήλ 38/λη΄ 4). Το ζώο στο οποίο βάζουν άγγιστρα στα σαγόνια του, είναι η αρκούδα. Και είναι γνωστό, ότι όπως οι ΗΠΑ έχουν σύμβολο το γεράκι, η αρκούδα είναι το ζώο που συμβολίζει και σήμερα τη Ρωσία. (Θυμηθείτε τη μασκώτ τών Ολυμπιακών τής Μόσχας, το αρκουδάκι Μίσα).

 Ο Γερμανός επιστήμονας δρ. Κάϊλ γράφει: "Οι Βυζαντινοί και οι Άραβες συγγραφείς, συχνά μνημονεύουν ένα λαό με το όνομα: "Ρως" και "Ρους", που κοιτίδα είχε την περιοχή τού Ταύρου, και σχετίζεται με τους Σκύθες".

 Ο Βίλχεμ Γκιζένιους στο Εβραϊκό λεξικό του, αναφέρει ότι οι "Ρως", ήταν λαός που κατοικούσαν στα βόρεια τού Ταύρου, κοντά στο Βόλγα. Η πρώτη ιστορική εμφάνιση τών "Ρως", έγινε το 860 μ.Χ., όταν ο λαός αυτός επέδραμε εναντίον τής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επί βασιλείας τού Μιχαήλ Γ΄.

 Η προφητεία όμως αναφέρει και άλλα ονόματα: "Μαγώγ, Μεσέχ, και Θουβάλ". "Οι υιοί τού Ιάφεθ ήσαν: Γομέρ, και Μαγώγ, και Μαδαϊ, και Ιαυάν, και Θουβάλ, και Μεσέχ και Θειράς". (Γένεσις 10/ι΄ 2). Οι απόγονοι τού "Μαγώγ", λέγεται ότι πήγαν προς τον Καύκασο. Η Μόσχα, θεωρείται ότι ονομάστηκε από το όνομα τού "Μεσέχ", και από το όνομα τού "Θουβάλ", το σημερινό "Τομπόλσκ". Οι λαοί αυτοί λοιπόν που προήλθαν από τον Ιάφεθ, θεωρείται ότι είναι οι κάτοικοι τής Ρωσίας. (Από τον Ιαυάν, φαίνεται ότι προήλθε κάποιο από τα Ελληνικά φύλα, οι Ίωνες).

 Ο Ηρόδοτος, (5ος αιώνας π.Χ.), αναφέρει με αλλοιωμένα ονόματα τους "Μεσέχ" και τους "Θουβάλ", και τους ταυτίζει με λαούς Μοσχοβίτες που ζούσαν στην εποχή του στην επαρχία τού Πόντου.

 Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος, (1ος αιώνας μ.Χ.), αναφέρει ότι στην εποχή του υπήρχαν δύο λαοί που τους ονομάζει: "Μοσχοβίτες" και "Θουβελίτες", και προσθέτει ότι "Μαγώγ" ήταν εκείνοι που οι ΄Ελληνες τους ονόμαζαν "Σκύθες".

 Ο Εβραϊστής Γκιζένιους, γράφει στο λεξικό του, ότι το όνομα τής πόλης Μόσχα, προέρχεται από το "Μεσέχ", και ότι "Θουβάλ", ήταν ένας λαός που κατοικούσε κοντά στη Μαύρη Θάλασσα, και Δυτικά από τους "Μεσέχ".

 Όμως, παρ' όλες τις παραπάνω ομοιότητες (οι οποίες είχαν παραπλανήσει και τον γράφοντα), υπάρχουν σοβαροί λόγοι που μας αναγκάζουν να δούμε με αμφισβήτηση την παραπάνω ερμηνεία, ότι δήθεν η προφητεία μιλάει για τη Ρωσία!  Στη συνέχεια οφείλουμε να παραθέσουμε κάποια στοιχεία, που βρήκαμε στο περιοδικό "Τυχικός" του Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου 1999, σελ. 7 - 14 (http://www.tyxikos.gr/99-9-7.html).

 Αν και παλαιότεροι ερμηνευτές τοποθετούν τους τόπους των λαών αυτών στο Βορρά κυρίως, αλλά και στην Ασία, νεότερες ιστορικότερες έρευνες, τους τοποθετούν πολύ κοντύτερα στο Ισραήλ.  Έτσι, οι λαοί - απόγονοι του Ιάφεθ που αναφέρονται στην προφητεία, τοποθετούνται στα Βόρεια του Ισραήλ, από την περιοχή της Μεσοποταμίας, ως τα ορεινά Βορείως της Μεσοποταμίας.

 Σε αυτή την τοποθέτηση, και την αντίθεση με την υποτιθέμενη ταύτιση του Ρως με τη Ρωσία, συνηγορούν οι παρακάτω λόγοι:

 

·       Σήμερα, η Μόσχα, κατοικείται από ένα πολυεθνικό μωσαϊκό κυρίως Ασιατικών λαών, παρά από απογόνους του Ιάφεθ που ήλθαν από το Νότο.

 

·       Για το Μεσέχ, ο συγγραφέας του Ψαλμού 120/ρκ΄ 5 γράφει: "Ουαί εις εμέ, διότι παροικώ εν Μεσέχ, κατοικώ εν ταις σκηναίς του Κηδάρ!" Φυσικά δεν κατοικούσε στη Μόσχα! Ο Κηδάρ ήταν λαός που κατοικούσε στην έρημο της σημερινής Ιορδανίας.

 

·       Το ότι οι λαοί αυτοί που αναφέρονται στην προφητεία έχουν σήμερα εκλείψει ως λαοί, δείχνει πιθανόν ότι πρόκειται για προσκιάσεις άλλων μελλοντικών σκληρών λαών, ανεξαρτήτως εθνικότητας και καταγωγής.

 

·       Το σημαντικότερο: Η λέξη "ρως" ( ), στην Παλαιά Διαθήκη, δεν έχει την έννοια ονόματος κάποιου έθνους, αλλά έχει μείνει αμετάφραστη, από τα Εβραϊκά!  Η λέξη αυτή στα Εβραϊκά, σημαίνει κυρίως: "Κεφαλή", και δευτερευόντως: "Αρχή" και "Αρχηγός".  Κάποιες από τις πάνω από 600 φορές που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, η λέξη αυτή σημαίνει "κλάδος", "κορυφή", "προσκέφαλο", "αρχή", "κεφάλαιο" (σύνολο), "κιονόκρανο", "πρωτεύουσα", "σώμα" (στρατού), "πρώτη θέση", "άκρο", "λόχος", "εκλεκτός", "εξαίρετος", "ισχυρός", "πρώτος", "άρχοντας".  Αυτό γίνεται πάντοτε με την έννοια του κορυφαίου, του ανωτέρου, του επικεφαλής.  [Στα Εβραϊκά, ο αρχιερέας λεγόταν και: "hakoen rosh" (ιερέας κορυφαίος), η Πρωτοχρονιά "rosh hasana" (πρώτη του έτους), η Κυριακή ως πρώτη ημέρα της εβδομάδος λέγεται "yom rishon" (ημέρα πρώτη), και η αρχική φράση της Πεντατεύχου "Εν αρχή" είναι "bereshith" από την πρόθεση be και τη ρίζα rsh].  O μόνος άνθρωπος που ονομάζεται Ρως στην Αγία Γραφή, είναι κάποιος γιος του Βενιαμίν (Γένεσις 46/μς΄ 21), που δεν έχει σχέση με έθνος και ηγέτη. 

 

Εκείνο που συμβαίνει στην πραγματικότητα, είναι ότι και εδώ υπάρχει μεταφραστικό λάθος, καθώς στα Ελληνικά η λέξη "ρως" αφέθηκε αμετάφραστη, παραπλανώντας τον Έλληνα αναγνώστη.  Έτσι, η φράση θα έπρεπε να αποδοθεί: "Άνθρωπε, κοίταξε προς τον Γωγ στη χώρα του Μαγώγ, στο μεγάλο άρχοντα της Μεσέχ και της Τουβάλ και προφήτεψε εναντίον του" ("Μετάφραση στη Δημοτική" -  Έκδοση Βιβλικής Εταιρίας 1997).

 

Μήπως το λάθος αυτό έγινε "χάριτι Θεού", ώστε να εντοπισθεί ο λαός της προφητείας;  Κάτι τέτοιο φαίνεται πολύ "τραβηγμένο".  Φαίνεται τελικά ότι η προφητεία δεν έχει σχέση με τη Ρωσία, παρά τις ομοιότητες.  (Ακόμα και το "άγγιστρο στα σαγόνια", θα μπορούσε αντί για αρκούδα, να αναφέρεται στην ταύτιση του Γωγ με τον δράκοντα Λεβιάθαν της προφητείας Ιεζεκιήλ 29/κθ΄ 4, που προεικονίζει τον Αντίχριστο).

 

Στην πραγματικότητα, το να μην ανακατέψουμε τη Ρωσία στην προφητεία, απλοποιεί τα πράγματα, καθώς δεν χρειάζεται να αναρωτιόμαστε για το πώς είναι δυνατόν να σχετίζεται ο Εβραίος Αντίχριστος και τα στρατεύματά του με τη Ρωσία.  Ακόμα, γίνεται πιο κατανοητό, ότι τα γύρω έθνη, Βορείως του Ισραήλ, είναι αυτά που θα εμπλακούν εναντίον του στον προφητευμένο εκείνο πόλεμο.

 

 

 

2. Η εποχή τού Γωγ

 

Είδαμε στο Ιεζεκιήλ 38/λη΄ 8,9,12, ότι "εν τοις εσχάτοις χρόνοις" ο Γωγ θα επιτεθεί κατά τού Ισραήλ. Οι "έσχατοι χρόνοι", ή οι "έσχατες ημέρες" κατά άλλες προφητείες, είναι η Χριστιανική περίοδος, από την πρώτη, ως τη δεύτερη έλευση του Κυρίου Ιησού Χριστού. Στα ίδια αυτά εδάφια μάλιστα, είδαμε ότι αυτή η επίθεση, θα γίνει όταν ο Ισραήλ θα έχει συναχθεί και πάλι στη χώρα του, από το διασκορπισμό του στα γύρω έθνη. ("λαόν συνηγμένον εκ τών εθνών"). Ένας τέτοιος πόλεμος με τη Ρωσία ή άλλα από τα γύρω έθνη, δεν έγινε στην πρώτη επάνοδο τών Ισραηλιτών από τη Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία το 537 π.Χ. Συνεπώς θα γίνει μετά από τη δεύτερη, τού 1948 μ.Χ. Τότε θα είναι και ο καιρός που ο Ισραήλ θα επιστρέψει στον Ιησού Χριστό, όπως είδαμε στα προηγούμενα φυλλάδια. Από το 70 μ.Χ. που καταστράφηκε πάλι η Ιερουσαλήμ (Λουκάς 21/κα΄ 20 - 24) ως το 1948 μ.Χ., ο Ισραήλ ήταν χωρίς πατρίδα, και συνεπώς κανένας τέτοιος πόλεμος δεν έγινε. Πρόκειται λοιπόν για κάτι μελλοντικό.

 Το ότι "οι έσχατες ημέρες", και οι "έσχατοι χρόνοι" αναφέρονται στο ίδιο πράγμα, φαίνεται και από τον Ιωήλ 2/β΄ 29,31, 3/γ΄ 1,2,11,12, που αναφέρεται στον ίδιο πόλεμο τού Γωγ και τών άλλων εθνών εναντίον τού Ισραήλ, και στα γεγονότα γύρω από εκείνη την εποχή: "Και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείναις, θέλω εκχέει το πνεύμα μου... ο ήλιος θέλει μεταστραφεί εις σκότος, και η σελήνη εις αίμα, πριν έλθει η ημέρα τού Κυρίου η μεγάλη και επιφανής ...Διότι ιδού εν ταις ημέραις εκείναις, και εν τω καιρώ εκείνω, όταν επιστρέψω τους αιχμαλώτους τού Ιούδα και τής Ιερουσαλήμ, θέλω συνάξει έτι πάντα τα έθνη, και θέλω καταβιβάσει αυτά εις την κοιλάδα τού Ιωσαφάτ, και θέλω κριθεί μετ' αυτών εκεί υπέρ τού λαού μου και τής κληρονομίας μου Ισραήλ, τον οποίον διέσπειραν μεταξύ τών εθνών, και διεμοιράσθησαν την γην μου... Συναθροίσθητε, και έλθετε κυκλώθεν πάντα τα έθνη, και συνάχθητε ομού. Εκεί θέλει καταστρέψει ο Κύριος τους ισχυρούς σου. Ας εγερθώσι, και ας αναβώσι τα έθνη στην κοιλάδα τού Ιωσαφάτ. Διότι εκεί θέλω καθήσει δια να κρίνω πάντα τα έθνη κυκλόθεν".

 "Τις ημέρες εκείνες" τού Ιωήλ, ο ευαγγελιστής Λουκάς, τις τοποθετεί "εν ταις εσχάταις ημέραις", καθώς παραθέτει από τον Ιωήλ, στις Πράξεις 2/β΄ 16 - 20: "Αλλά τούτο είναι το ρηθέν δια τού προφήτου Ιωήλ: "Και εν ταις εσχάταις ημέραις λέγει ο Θεός, θέλω εκχέει από τού Πνεύματός μου... ...ο ήλιος θέλει μεταστραφεί εις σκότος, και η σελήνη εις αίμα..."". Συνεπώς οι φράσεις: "έσχατες ημέρες" τού Ιωήλ και τού Λουκά, και "έσχατοι χρόνοι" τού Ιεζεκιήλ, μιλούν για την ίδια Χριστιανική περίοδο.

3. Η έκβαση τής μάχης

 Ο Ιεζεκιήλ στο 38/λη΄ 5,6, αναφέρει μερικά ακόμα από τα έθνη που θα συντροφεύουν τον Γωγ: "Πέρσας και Αιθίοπας και Λύβυας μετ' αυτών, ...τον Γομέρ και πάντα τα τάγματα αυτού, τον οίκον Θωγαρμά και πάντα τα τάγματα αυτού από τών εσχάτων τού Βορρά, και πολλούς λαούς μετά σου".

 Στην Αποκάλυψη 20/κ΄ 9, λέει για τον πόλεμο τού Γωγ: "Και ανέβησαν επί το πλάτος τής γης και εκύκλευσαν την παρεμβολήν τών αγίων και την πόλιν την ηγαπημένην. Και κατέβη πυρ εκ τού ουρανού και κατέφαγεν αυτούς".

 Το ίδιο λέει και στον Ιεζεκιήλ 38/λη΄ 22: "Και θέλω ελθεί εις κρίσιν εμαντίον αυτού εν λοιμώ και εν αίματι. Και θέλω βρέξει επ' αυτόν και επί τα τάγματα αυτού, και επί τον πολύν λαόν τον μετ' αυτού, βροχήν κατακλυσμού, και λίθους χαλάζης, πυρ και θείον".

 Ο Θεός λοιπόν, θα βοηθήσει τους μετανοημένους πλέον Ισραηλίτες, να σωθούν. Θα είναι ένας ιερός πόλεμος για τον Ισραήλ, όπως αναφέρει ο Ιωήλ 3/γ΄ 9 - 11: "Κηρύξατε τούτο εν τοις έθνεσιν. Αγιάσατε πόλεμον, διεγείρατε μαχητάς, ας πλησιάσωσιν και ας αναβαίνωσιν πάντες οι άνδρες τού πολέμου. Σφυρηλατήσατε τα υνία σας εις ρομφαίας και τα δρέπανά σας εις λόγχας. Ο αδύνατος ας λέει: "Εγώ είμαι δυνατός". Συναθροίσθητε, και έλθετε κυκλώθεν πάντα τα έθνη, και συνάχθητε ομού. Εκεί θέλει καταστρέψει ο Κύριος τους ισχυρούς σου".

 Στον πόλεμο αυτό, ο Θεός θα κάνει ένα σεισμό, που θα πανικοβάλει τα στρατεύματα τών εχθρών τού Ισραήλ, σύμφωνα με το Ιεζεκιήλ 38/λη΄ 19: "Εξάπαντος εν τη ημέρα εκείνη θέλει είσθαι σεισμός μέγας εν γη Ισραήλ".

 Ζαχαρίας 14/ιδ΄ 3,5,13,14: "Και ο Κύριος θέλει εξέλθει, και θέλει πολεμήσει κατά τών εθνών εκείνων, ως ότε επολέμησεν εν τη ημέρα τής μάχης... και θέλετε φύγει, καθώς εφύγετε απ' έμπροσθεν τού σεισμού εν ταίς ημέραις Οζίου τού βασιλέως τού Ιούδα. Και εν τη ημέρα εκείνη, ταραχή Κυρίου μεγάλη θέλει είσθαι μεταξύ αυτών... Και θέλουσι πιάνει έκαστος την χείρα τού πλησίον αυτου, και η χειρ αυτού θέλει εγείρεσθαι κατά τής χειρός τού πλησίον αυτού. Και ο Ιούδας έτι θέλει πολεμήσει εν Ιερουσαλήμ".

Ιεζεκιήλ 38/λη΄ 21: "Και θέλω καλέσει εναντίον αυτού (τού Γωγ) μάχαιραν κατά πάντα τα όρη μου λέγει Κύριος ο Θεός. Η μάχαιρα εκάστου ανθρώπου θέλει είσθαι κατά τού αδελφού αυτού".

Ζαχαρίας 14/ιδ΄ 16: "Και πας όστις υπολειφθεί εκ πάντων τών εθνών τών ελθόντων κατά τής Ιερουσαλήμ, θέλει αναβαίνει κατ' έτος δια να προσκυνεί τον Βασιλέα, τον Κύριον τών δυνάμεων".

 Ιεζεκιήλ 38/λη΄ 23: "Και θέλω μεγαλυνθεί και αγιασθεί, και θέλω γνωρισθεί ενώπιον πολλών εθνών, και θέλουσι γνωρίσει ότι εγώ είμαι Κύριος".

ΠΗΓΗ.Ο.Ο.Δ.Ε

Παρερμηνείες για το Χιλιετές λύσιμο τού Σατανά

 

Αν και έχουμε ήδη αναλύσει τις δύο εκπληρώσεις τής Χιλιετούς Βασιλείας, τόσο αυτήν που εκπληρώθηκε ιστορικά, όσο και αυτήν που βρίσκεται σε πορεία σε πνευματικό επίπεδο, εδώ θα ασχοληθούμε ΕΙΔΙΚΑ με τη λογική αναίρεση μίας εσφαλμένης προσέγγισης τού θέματος, όπως την πιστεύουν οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά.

Η εσχατολογία τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά ανήκει στις Χιλιαστικές εσχατολογίες. Ανήκει σε αυτές δηλαδή, που περιμένουν μία μελλοντική Χιλιετή Βασιλεία, η οποία θα διαρκέσει κατά γράμμα 1000 έτη.

Ειδικότερα οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά πιστεύουν ότι μετά το τέλος του παρόντος αιώνος, ο Θεός θα αναστήσει δικαίους και αδίκους (αλλά όχι ασεβείς) ανθρώπους τού παρελθόντος, έτσι ώστε να τους δώσει το δικαίωμα να δοκιμασθούν, αν αξίζουν την αιώνια ζωή.

Για τον σκοπό αυτό, πιστεύουν ότι στο τέλος μία Χιλιετούς "μεσοβασιλείας", όταν οι άνθρωποι θα έχουν κάνει πλέον τη γη παράδεισο, και θα έχουν φθάσει σε τελειότητα, θα "λύσει" τον Σατανά, για να βάλει και πάλι σε δοκιμασία τους ανθρώπους, να τους υποκινήσει σε ανταρσία.

Οι Χριστιανοί ρωτάμε τους Μάρτυρες τού Ιεχωβά: "Αφού ήδη στην παρούσα ζωή οι άνθρωποι δοκιμάζονται. Γιατί να λύσει τον Σατανά και να τους ξαναδοκιμάσει;"

Σε αυτό οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά απαντούν: "Για να δοκιμασθούν οι δίκαιοι και στην κατάσταση τής τελειότητας, και ακόμα,  για να δώσει την ευκαιρία και στους άδικους που δεν γνώρισαν το θέλημα τού Θεού, να δοκιμασθούν όταν το γνωρίσουν. Επίσης θα δώσει την ευκαιρία σε όσους γεννηθούν τότε να δοκιμασθούν, επειδή τώρα δεν δοκιμάσθηκαν. Και ακόμα, θα δώσει ένα μάθημα, ότι η ανταρσία υποβόσκει πάντα μέσα στον άνθρωπο, όσα χρόνια και αν περάσουν".

Βέβαια αυτή η απάντηση προσκρούει σε σημαντικά προβλήματα, όπως τα εξής:

1. Η λέξη "τελειότητα"

Η λέξη: "τελειότητα" ΔΕΝ είναι αυτό που ισχυρίζονται οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά. Δεν υπάρχει "σωματική τελειότητα" που λένε, αλλά ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ τελειότητα. Και ένας πνευματικά τέλειος, ΔΕΝ αμαρτάνει προς θάνατον! Συνεπώς δεν χρειάζεται και δοκιμασία! Το τι είναι η τελειότητα, το έχουμε αναλύσει σε άλλο σχετικό άρθρο.

Αφού λοιπόν η τελειότητα είναι ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ και όχι σωματική, τι τελειότητα είναι αυτή, αν και πάλι μπορούν να αμαρτήσουν; 

2. Τώρα είναι ημέρα σωτηρίας

Σχετικά με την κρίση τών αδίκων, και πάλι, δεν  υπάρχει κανένας λόγος νέας δοκιμασίας, αφού κατά την Αγία Γραφή, ο καιρός τής σωτηρίας βρίσκεται μόνο στον παρόντα αιώνα, και όχι στο μέλλον, σε κάποια μελλοντική χιλιετή βασιλεία. "δες, τώρα είναι καιρός ευπρόσδεκτος, δες, τώρα είναι ημέρα σωτηρίας" (Β΄ Κορινθίους 6: 2).

Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι ακόμα και οι άπιστοι στον Θεό, ΤΩΡΑ κρίνονται, με βάση τη συνείδησή τους, και όχι σε κάποια μελλοντική εποχή! "Επειδή όταν οι εθνικοί οι μη έχοντες νόμον πράττωσιν εκ φύσεως τα του νόμου, ούτοι νόμον μη έχοντες είναι νόμος εις εαυτούς οίτινες δεικνύουσι το έργον του νόμου γεγραμμένον εν ταις καρδίαις αυτών, έχοντες συμμαρτυρούσαν την συνείδησιν αυτών και τους λογισμούς κατηγορούντας ή και απολογουμένους μεταξύ αλλήλων, εν τη ημέρα ότε θέλει κρίνει ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων διά του Ιησού Χριστού κατά το ευαγγέλιόν μου... Εάν λοιπόν ο απερίτμητος φυλάττη τα διατάγματα του νόμου, η ακροβυστία αυτού δεν θέλει λογισθή αντί περιτομής; και ο εκ φύσεως απερίτμητος, εκτελών τον νόμον, θέλει κρίνει σε όστις, έχων το γράμμα του νόμου και την περιτομήν, είσαι παραβάτης του νόμου" (Ρωμαίους 2: 14-16, 26, 27).

 

3. Δεν υπάρχει αιώνιος αφανισμός

Αφού ΔΕΝ υπάρχει αιώνιος αφανισμός κανενός από τον Θεό, όπως ισχυρίζονται οι Μάρτυρες τού Ιεχωβά, είτε  δικαίου είτε αδίκου, (δεν υπάρχει καν διάκριση ασεβούς από τον άδικο), όλο το σκεπτικό αυτό δεν έχει νόημα.

 ΟΛΟΙ, (δίκαιοι και άδικοι), ανασταίνονται για να ζήσουν για πάντα, χωρίς νέα κρίση. Η διαφορά τους από τους δικαίους, θα είναι ότι θα αναστηθούν με σώμα σκοτεινότερο κατά τα έργα τους, και θα έχουν στην αιωνιότητα μικρότερη μετοχή στα δώρα τού Θεού.

 Ο Θεός δεν αφανίζει αιώνια κανένα παιδί του!

 4. Δεν θα γεννιούνται παιδιά

 Ούτε για τη δοκιμασία τών παιδιών που θα γεννηθούν τότε μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο, αφού μετά την έλευση τού Κυρίου, στον Μέλλοντα Αιώνα, ΔΕΝ θα γεννιούνται παιδιά, κατά την Αγία Γραφή!

 "Και ο Ιησούς, απαντώντας, είπε σ' αυτούς: Οι γιοι τούτου τού αιώνα νυμφεύουν και νυμφεύονται· ενώ αυτοί που καταξιώθηκαν να απολαύσουν εκείνον τον αιώνα, και την ανάσταση από τους νεκρούς, ούτε νυμφεύουν ούτε νυμφεύονται· επειδή, ούτε να πεθάνουν πλέον μπορούν· δεδομένου ότι, είναι ισάγγελοι· και είναι γιοι τού Θεού, επειδή είναι γιοι τής ανάστασης." (Λουκάς 20: 34-36).

 

5. Άδικη και άχρηστη επανάληψη

Μα ούτε για να τους "θυμίσει" ότι πάντα θα υφέρπει η ανταρσία, είναι λογική απάντηση. Επειδή αν αυτό ισχύει, γιατί να σταματήσει τις δοκιμές στο τέλος τής Χιλιετίας, και να μην τις συνεχίσει επ' άπειρον, αφού ΠΑΝΤΑ κάποιος θα αμαρτάνει; Και αν αυτό θα ήταν "σκληρό" για τους ανθρώπους που θα ζούσαν επί χιλιετίες, να κρίνονται διαρκώς, να μπαίνουν διαρκώς νέοι πειρασμοί και όλο και κάποιος ακόμα να πεθαίνει, γιατί να μην είναι σκληρό να κριθούν και για δεύτερη φορά, αφού ήδη κρίθηκαν σε αυτή τη ζωή και έμαθαν το μάθημα;

6. Η κρίση τελειώνει στον παρόντα αιώνα

 Πέρα από τα παραπάνω όμως, υπάρχει και ΗΘΙΚΟ ζήτημα, αν ο Θεός ανάσταινε τους ανθρώπους στη διάρκεια μιας Χιλιετούς μεσοβασιλείας, για να τους (ξανα)-δοκιμάσει.

 Θα ήταν άδικο για τους δικαίους εκείνους, που δοκιμάσθηκαν σε αυτή τη ζωή, με στερήσεις και αγώνες, συχνά μέχρι θανάτου, να τους ξαναβάλει ο Θεός σε νέες δοκιμασίες! Άλλωστε η Αγία Γραφή είναι σαφής, ότι στην παρούσα ζωή, η δοκιμασία για τους δικαίους είναι ΤΕΛΙΚΗ:

 "Σας διαβεβαιώνω, ότι εκείνος που ακούει τον λόγο μου, και πιστεύει σ' αυτόν που με απέστειλε, έχει αιώνια ζωή, και σε κρίση δεν έρχεται, αλλά έχει ήδη μεταβεί από τον θάνατο στη ζωή" (Ιωάννης 5: 24).

 Όπως επίσης, η κρίση είναι τελική και για τους αδίκους, όταν ο Κύριος θα τους κρίνει κατά την ημέρα τής ανάστασής τους, και ΟΧΙ σε μία περίοδο 1000 ετών!

 "Τότε, θα πει και σ' εκείνους που θα είναι από τα αριστερά: Πηγαίνετε από μένα, οι καταραμένοι, στην αιώνια φωτιά, που είναι ετοιμασμένη για τον διάβολο και για τους αγγέλους του... Και θα αποχωρήσουν, αυτοί μεν σε αιώνια κόλαση· ενώ οι δίκαιοι σε αιώνια ζωή." (Ματθαίος 25: 41-46).

 Το σκοτεινό σώμα τών αδίκων αναστημένων, δεν θα αντιλαμβάνεται τη Χάρη τού Θεού ως Φως, αλλά ως Πυρ. Και παρά το ότι θα βρίσκονται μέσα στην ίδια αυτή ευλογημένη Χάρη με τους δικαίους, εν μέσω τού Παραδείσου θα κολάζονται, βασανιζόμενοι από την αγάπη τού Θεού, τον Οποίο μισούν, αν και τους προσφέρει τα πάντα! Και θα αποχωρίσουν από τους δικαίους, μη θέλοντας να ζουν με αυτούς τους οποίους μισούν, βασανιζόμενοι αιώνια από τα ανεκπλήρωτα πάθη τους που δεν θα μπορούν να τα κορέσουν στον Παράδεισο!

 

7. Ο Διάβολος όργανο ενός εχθρικού θεού;

 Το επόμενο ερώτημα όμως που τίθεται, σχετικά με τη δογματική τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά, είναι το εξής:

 "ΑΝ ο Θεός γνωρίζει ότι λύνοντας τον Διάβολο, αυτός θα παρασύρει τόσο κόσμο και θα πεθάνουν, ΓΙΑΤΙ να τον λύσει;"

 Η απάντηση: "για να δοκιμασθούν", ΔΕΝ είναι καθόλου ικανοποιητική. Επειδή αν ήταν διατεθειμένοι να αμαρτήσουν στην κατάσταση τής τελειότητας, θα το έκαναν και χωρίς τον Διάβολο. Δηλαδή αν κάποιος θέλει να αμαρτήσει, θα το κάνει και χωρίς τον Διάβολο. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να λυθεί ο Διάβολος, για να αμαρτήσουν οι διατεθειμένοι να αμαρτήσουν!

 Αν σε αυτό, η απάντηση τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά, είναι: "μα χωρίς τον Διάβολο ΔΕΝ θα αμάρταιναν", τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα για την ερμηνεία που δίνουν!

 Αν ο Διάβολος ΔΕΝ ήταν απαραίτητος για να πέσουν, τότε δεν θα χρειαζόταν να τον λύσει. Και αν δεν τον έλυνε, δεν θα αμάρτανε τόσος κόσμος και δεν θα πέθαινε.

 Αν όμως χωρίς τον Διάβολο ΔΕΝ θα αμάρταιναν, τότε ο Διάβολος είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ για να δοκιμασθούν!

 Και τότε η ερμηνεία τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά, έχει δύο ακόμα πιο σημαντικά προβλήματα:

 

α) Αν ο Διάβολος είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ για να αμαρτήσουν, τότε ο Θεός που τον έλυσε, είναι ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ τής πτώσης τους! Επειδή αν ΔΕΝ τον έλυνε, ΔΕΝ θα έπεφταν! Και θα ζούσαν και αυτοί αιώνια. Ουσιαστικά δηλαδή τους έστησε παγίδα και τους δημιούργησε πειρασμούς!

 

Και ο Θεός υποβιβάζεται σε κάποιον που δημιουργεί επίτηδες πειρασμούς, σε ανθρώπους που ΔΕΝ θα αμάρταιναν αν ΔΕΝ τους είχε στήσει παγίδα.

 

Σε αντίθεση με αυτό όμως, η Αγία Γραφή λέει: "Κανένας, όταν πειράζεται, ας μη λέει ότι: Από τον Θεό πειράζομαι, επειδή ο Θεός είναι απείραστος κακών, κι αυτός δεν πειράζει κανέναν." (Ιάκωβος 1: 13).

 

Ουσιαστικά δηλαδή, ο Θεός κατά τους Μάρτυρες τού Ιεχωβά, ψάχνει ευκαιρία ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΕΙ και ΟΧΙ για να σε σώσει!

 

Και αυτό έχει και μία δεύτερη συνέπεια:

 

β) Έτσι και ο Διάβολος ανυψώνεται σε ΕΡΓΑΛΕΙΟ τού Θεού και όχι σε εχθρό του.

 Πιστεύω ότι από τα παραπάνω, γίνεται φανερή η λογική και ηθική ανακολουθία που δημιουργείται από τη θεωρία τών Μαρτύρων τού Ιεχωβά, ότι ο Θεός θα λύσει τον διάβολο δήθεν για να δοκιμάσει τους αναστημένους ανθρώπους στη Βασιλεία τού Θεού.

 Σε αντίθεση, στο άλλο σχετικό μας άρθρο, έχουμε δείξει πόσο διαφορετική είναι η πραγματική ερμηνεία τού χωρίου για το λύσιμο του Σατανά, αναλύοντας τι σημαίνει το "λύσιμο" και για ποιον συγκεκριμένο σκοπό.

 Καλώ τον αναγνώστη να μελετήσει το άρθρο αυτό, για να δει πόσο διαφορετική είναι η πραγματικότητα από τις θεωρίες τής εταιρίας Σκοπιά, που κακοπαριστάνουν τον Θεό ως καταστροφέα και τύραννο, αντί για Σωτήρα τής ανθρωπότητας.

Ν. Μ.-    O.O.Δ.Ε

Ιστορική ερμηνεία τής Χιλιετούς Βασιλείας

 

1. Αναζήτηση μιας κατά γράμμα Χιλιετούς βασιλείας

Στην προηγούμενη μελέτη  μας για τη Χιλιετή βασιλεία, δείξαμε ότι σε Εσχατολογικό επίπεδο εκπλήρωσης τής προφητείας, τα 1000 χρόνια είναι συμβολικά και η Χιλιετής βασιλεία είναι ΠΑΡΟΥΣΑ.

Παρ' όλα αυτά, εντυπωσιάζει το γεγονός, ότι στους πρώτους αιώνες τής Εκκλησίας, Πατέρες τής Εκκλησίας εκλάμβαναν τα 1000 αυτά χρόνια ως "κατά γράμμα" χρόνια, και μάλιστα επιχειρηματολογούσαν πάνω σε αυτό, (όπως θα δούμε αναλυτικότερα σε άλλο μας άρθρο). Και μιλάμε για ανθρώπους που είχαν γνωρίσει προγενέστερους Χριστιανούς τού 1ου αιώνα μ.Χ., οι οποίοι είχαν ακούσει τους ίδιους τους Αποστόλους να κηρύττουν!

Μήπως λοιπόν, δεν είχαν και τόσο άδικο, όταν μιλούσαν για μια "παράδοση από την εποχή τών αποστόλων, περί 1000 κατά γράμμα ετών";

Προτού απορρίψουμε τις θέσεις τους ως "εσφαλμένες", όπως έκαναν κάποιοι σύγχρονοί τους, αλλά και μετέπειτα Πατέρες τής Εκκλησίας, αξίζει λοιπόν να δούμε, πώς η ίδια αυτή προφητεία, (που δείξαμε ότι εφαρμόζεται εσχατολογικά σε μία ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ περίοδο Χιλίων ετών που είναι παρούσα σήμερα, στη Χριστιανική εποχή), πώς αυτή η ίδια προφητεία, πράγματι είχε και ένα ακόμα επίπεδο εκπλήρωσης ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ 1000 ΕΤΩΝ!

Ενώ στην εποχή τών πρώτων αυτών Πατέρων ήταν ακόμα ανεκπλήρωτο αυτό το κατά γράμμα επίπεδο τής προφητείας, στη σημερινή εποχή, (1800-1900 χρόνια μετά), με την πλεονεκτική μας θέση στην ιστορία μπορούμε να δούμε ότι οι πρώτοι αυτοί άγιοι Πατέρες, ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΛΑΘΟΣ, όταν μιλούσαν για 1000 κατά γράμμα έτη! Προφανώς ΔΕΝ ΕΛΕΓΑΝ ΨΕΜΑΤΑ, όταν απέδιδαν αυτή την εκπλήρωση τών 1000 κατά γράμμα ετών σε ανθρώπους που άκουσαν τη διδασκαλία τών ιδίων τών αποστόλων. Το μόνο τους λάθος ήταν ότι επειδή ΤΟΤΕ, και τα δύο αυτά επίπεδα εκπλήρωσης ήταν γι' αυτούς μελλοντικά, τα συνέχεαν μεταξύ τους, και θεωρούσαν την εκπλήρωση μία και μοναδική! Δεν μπορούσαν να φαντασθούν ότι η ίδια αυτή προφητεία, διαφορετικά θα εκπληρωνόταν κατά γράμμα σε λίγα μόνο χρόνια από την εποχή τους, (όπως πράγματι την περίμεναν), και ότι η ίδια αυτή προφητεία, είχε μια γενικότερη εκπλήρωση συμβολικού αριθμού ετών, ως τη Β΄ Παρουσία, όπως εξηγήσαμε στο πρώτο μέρος. Έτσι, (όπως θα δούμε σε μελλοντικό άρθρο), κάποιοι απ' αυτούς νόμισαν ότι η Χιλιετής Βασιλεία θα ακολουθήσει τη σωματική ανάσταση τών νεκρών, και όχι το αντίθετο, όπως συνέβη στην πραγματικότητα.

Στο δεύτερο αυτό μέρος λοιπόν, θα δείξουμε ότι ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ οι άγιοι Πατέρες που μιλούσαν για 1000 κατά γράμμα χρόνια, είχαν επίσης δίκιο, με εκείνους τους αγίους Πατέρες που τους κατηγορούσαν για σφάλμα! Επειδή η κάθε μία από τις δύο αυτές ομάδες, επικέντρωνε σε διαφορετικά στοιχεία τής ίδιας προφητείας, και κανένας τους δεν μπορούσε να φαντασθεί, ότι η προφητεία είχε δύο διαφορετικές εκπληρώσεις με απόσταση πολλών αιώνων η μία από την άλλη!

 

2. Ας θυμηθούμε την προφητεία

Πριν δείξουμε λοιπόν το πώς εκπληρώθηκαν στην Ιστορία, τα 1000 κατά γράμμα χρόνια τής προφητείας, ας θυμηθούμε την ίδια την προφητεία, και συγκεκριμένα το τμήμα της εκείνο, που εκπληρώθηκε ήδη στο παρελθόν:

Αποκάλυψη Κεφάλαιο 20/κ΄

1. Και είδον άγγελον καταβαίνοντα εκ τού ουρανού, έχοντα την κλειν τής αβύσσου και άλυσιν μεγάλην επί την χείρα αυτού. 2. και εκράτησεν τον δράκοντα, ο όφις ο αρχαίος, ος εστιν Διάβολος και ο Σατανάς ο πλανών την οικουμένην όλην, και έδησεν αυτόν χίλια έτη 3. και έβαλεν αυτόν εις την άβυσσον, και έκλεισεν και έσφράγισεν έπανω αυτού, ίνα μη πλανήσει έτι τα έθνη, άχρι τελεσθή τα χίλια έτη. μετά ταύτα δει αυτόν λυθήναι μικρόν χρόνον.

4. Kαι είδον θρόνους και εκάθισαν επ' αυτούς και κρίμα εδόθη αυτοίς, και τας ψυχάς των πεπελεκισμένων δια την μαρτυρίαν Ιησού και δια τον λόγον του Θεού και οίτινες ου προσεκύνησαν το θηρίον oυδέ την εικόνα αυτού και ουκ έλαβον το χάραγμα επί το μέτωπον και επί την χείρα αυτών. και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη. 5. και οι λοιποί τών νεκρών ουκ έζησαν άχρι τελεσθή τα χίλια έτη. Αύτη η ανάστασις η πρώτη (6. μακάριος και άγιος ο έχων μέρος εν τη αναστάσει τη πρώτη) επί τούτων ο δεύτερος θάνατος ουκ έχει εξουσίαν, αλλ' έσονται ιερείς του Θεού και του Χριστού και βασιλεύσουσιν μετ' αυτού τα χίλια έτη.

7. Και όταν τελεσθή τα χίλια έτη, λυθήσεται ο Σατανάς εκ της φυλακής αυτού 8. και εξελεύσεται πλανήσαι τα έθνη τα εν ταις τέσσαρσιν γωνίαις της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ, συναγαγείν αυτούς εις τον πόλεμον, ων ο αριθμός αυτών ως η άμμος της θαλάσσης. 9. Kαι ανέβησαν επί το πλάτος της γης και εκύκλευσαν την παρεμβολήν των αγίων και την πόλιν την ηγαπημένην. Kαι κατέβη πυρ εκ του ουρανού και κατέφαγεν αυτούς.

 

3. Το δέσιμο και η αδράνεια τού Διαβόλου ως προς τον πόλεμο

Επειδή στην παρακάτω ανάλυση, κάποια στοιχεία τής προφητείας, είναι ίδια ακριβώς με τής Εσχατολογικής εκπλήρωσης, που αναπτύξαμε, και μπορεί ο αναγνώστης να τα βρει εκεί αναλυτικότερα, εδώ θα τα αναφέρουμε μόνο περιληπτικά, και θα δούμε κυρίως τις διαφορές από εκείνη την εκπλήρωση.

Όπως και στην Εσχατολογική εκπλήρωση που αναπτύξαμε, ομοίως και εδώ, ο Διάβολος έχει ένα στόχο: Να συνάξει τα έθνη σε ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον τής Πόλεως τού Θεού. Και όπως σ' εκείνη την εκπλήρωση, ο Θεός "τον δένει", δηλαδή δεν του αφήνει ευκαιρίες να πετύχει τον σκοπό του. Δεν του επιτρέπει να κάνει τον πόλεμο εναντίον τής Πόλεως τού Θεού, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Τον αφήνει σε "αδράνεια", (στην άβυσσο), μέχρι να ολοκληρωθεί το μεγάλο αυτό διάστημα για το οποίο δεν του επιτρέπει να προχωρήσει στον σκοπό του.

Και όπως στην Εσχατολογική εκπλήρωση, έτσι και εδώ, μόλις ο Σατανάς "λύνεται", δηλαδή μόλις ο Θεός τού επιτρέπει να προχωρήσει στον σκοπό του, η πρώτη του δουλειά είναι να τον εκτελέσει, συνάγοντας πλανημένα έθνη, ενάντια στην αγαπημένη Πόλη τού Θεού, και περικυκλώνοντάς την.

 

4. Η χιλιόχρονη αυτοκρατορία τών Χριστιανών

Αναζητώντας μια ιστορική εκπλήρωση τής προφητείας όμως, για μία "Χιλιετή βασιλεία", το πρώτο που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι: Υπήρξε άραγε στην ιστορία, μια βασιλεία, μια αυτοκρατορία, που να διήρκεσε τουλάχιστον 1000 χρόνια; Επειδή η προφητεία είναι σαφής επί τού θέματος αυτού:

"και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη... Και όταν τελεσθή τα χίλια έτη, λυθήσεται ο Σατανάς...".

Πράγματι υπήρξε! Η μοναδική αυτοκρατορία που κράτησε περισσότερο από 1000 έτη, είναι η λεγόμενη σήμερα: "Βυζαντινή αυτοκρατορία", ή παλαιότερα: "Χριστιανική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία"!

Προσέξτε! Σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, αυτή είναι η μοναδική Βασιλεία που διήρκεσε 1000 και πλέον (κατά γράμμα) έτη! Και δεν είναι τυχαίο, που αυτή η μοναδική Αυτοκρατορία, ήταν Χριστιανική! "και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη".

Και λίγο μετά την παρέλευση 1000 ετών, το Χριστιανικό αυτό βασίλειο, καταλύθηκε από τις αντίχριστες δυνάμεις τού πολιτικού Οθωμανικού "Θηρίου", ιδρυμένου πάνω στις δογματικές βάσεις τού Ψευδοπροφήτη Μωάμεθ!

Πότε λοιπόν ξεκινάει να υφίσταται η λεγόμενη Βυζαντινή αυτοκρατορία, και πότε καταστράφηκε;

Κάθε Πολιτειακό κέντρο, έχει μια πρωτεύουσα. Έτσι και αυτό το χιλιόχρονο Χριστιανικό κράτος. Όταν ο Μέγας (και μετέπειτα Άγιος) Κωνσταντίνος, μετά από τρεις αιώνες διωγμών τών Χριστιανών, αποφάσισε να δώσει στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του, μια νέα "τροχιά" και ώθηση, και να την οδηγήσει στον Χριστό, άλλαξε πρωτεύουσα!

Στις 11 Μαΐου 330 μ.Χ., ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκαινιάζει τη νέα του πρωτεύουσα, και την ονομάζει με το όνομά του: "Κωνσταντινούπολη".

Βεβαίως δεν ήταν εξ αρχής Χριστιανική, καθώς ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν ακόμα ειδωλολάτρης, μέχρι λίγο πριν από την κοίμησή του, περί το 337 μ.Χ., όταν βαπτίσθηκε Χριστιανός. Τότε, για πρώτη φορά στην ιστορία, είχαμε ένα Χριστιανικό Βασίλειο! Για πρώτη φορά είχαμε έναν Χριστιανό Αυτοκράτορα, από τότε, ως και πάνω από 1000 χρόνια αργότερα!

Τότε βρήκε κοσμική - ιστορική εκπλήρωση και η αρχαία προφητεία τού Δανιήλ, ότι μετά από τους διαχρονικούς διωγμούς τών πιστών από τους προδρόμους τού Αντιχρίστου και την έλευση τού Χριστού, (τού Παλαιού τών Ημερών), θα έπαιρναν την εξουσία οι άγιοι:

"Eθεώρουν και το κέρας εκείνο εποίει πόλεμον μετά τών αγίων και ίσχυσεν προς αυτούς, έως ου ήλθεν ο Παλαιός ημερών και το κρίμα έδωκεν αγίοις Υψίστου, και ο καιρός έφθασε και την βασιλείαν κατέσχον οι άγιοι" (Δανιήλ 7: 22).

Με πρωτεύουσα αυτή τη νέα πόλη, και με Αυτοκράτορες που ομολογούσαν ότι λάτρευαν τον Ιησού Χριστό, η νεοϊδρυμένη αυτή Χριστιανική αυτοκρατορία πορεύθηκε για 1100 περίπου χρόνια, όταν μετά από σχεδόν δίμηνη πολιορκία από τους Οθωμανούς, καταστράφηκε οριστικά στις 29 Μαΐου 1453 μ.Χ.

"Και όταν τελεσθή τα χίλια έτη, λυθήσεται ο Σατανάς εκ της φυλακής αυτού 8. και εξελεύσεται πλανήσαι τα έθνη τα εν ταις τέσσαρσιν γωνίαις της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ, συναγαγείν αυτούς εις τον πόλεμον, ων ο αριθμός αυτών ως η άμμος της θαλάσσης. 9. Kαι ανέβησαν επί το πλάτος της γης και εκύκλευσαν την παρεμβολήν των αγίων και την πόλιν την ηγαπημένην. Kαι κατέβη πυρ εκ του ουρανού και κατέφαγεν αυτούς." (Αποκάλυψις 20: 7-9).

Είναι ενδιαφέρουσα η περιγραφή τού πολυάριθμου στρατεύματος, που μετά από την παρέλευση 1000 ετών, θα κύκλωναν την "αγαπημένη πόλη", τη Χριστιανική πόλη. Ενδιαφέρουσα είναι επίσης η αναφορά για "πυρ" που θα έπεφτε από ψηλά και θα τους κατέτρωγε, κάτι που θυμίζει έντονα το "υγρόν πυρ", που μόνο η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αναπτύξει, και που ριχνόταν από ψηλά, από τα τείχη, για την απόκρουση τών Οθωμανικών στρατευμάτων, καθώς προσπαθούσαν να σκαρφαλώσουν στα τείχη, ή να σκάψουν λαγούμια κάτω από αυτά. (Να σημειώσουμε εδώ, ότι η φράση "εκ τού Θεού", που υπάρχει σε νεότερα κείμενα τής Αποκάλυψης, δεν μαρτυρείται στα παλαιότερα κείμενα, γι' αυτό και τα κριτικά κείμενα δεν την συμπεριλαμβάνουν).

Όταν βλέπουμε στην πράξη, στην ιστορία, μια τέτοια εκπληκτική εκπλήρωση κατά γράμμα 1000 ετών, ποιος μπορεί να πει ότι εκείνοι οι άγιοι Πατέρες που τα πίστευαν ως κατά γράμμα, έκαναν λάθος; Πώς θα μπορούσαμε να εμμείνουμε ΜΟΝΟ στην Εσχατολογική εκπλήρωση τής προφητείας, και να αρνηθούμε αυτή που τόσο φανερά εκπληρώθηκε και καταγράφηκε, στη μοναδική Χιλιετή αυτοκρατορία τής ιστορίας;

Πρόκειται για μια Χριστιανική αυτοκρατορία, που είχε εκτός από την ιστορική, και την πνευματική της διάσταση επίσης. Επειδή λέει:

 

"Kαι είδον θρόνους και εκάθισαν επ' αυτούς και κρίμα εδόθη αυτοίς, και τας ψυχάς των πεπελεκισμένων δια την μαρτυρίαν Ιησού και δια τον λόγον του Θεού και οίτινες ου προσεκύνησαν το θηρίον oυδέ την εικόνα αυτού και ουκ έλαβον το χάραγμα επί το μέτωπον και επί την χείρα αυτών. και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη. 5. και οι λοιποί τών νεκρών ουκ έζησαν άχρι τελεσθή τα χίλια έτη. Αύτη η ανάστασις η πρώτη (6. μακάριος και άγιος ο έχων μέρος εν τη αναστάσει τη πρώτη) επί τούτων ο δεύτερος θάνατος ουκ έχει εξουσίαν, αλλ' έσονται ιερείς του Θεού και του Χριστού και βασιλεύσουσιν μετ' αυτού τα χίλια έτη".

 

Βεβαίως όπως δείξαμε στην Εσχατολογική εκπλήρωση, ΚΑΙ εδώ μιλάει για την ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ανάσταση και για τον ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ θάνατο, και όχι για κάποια δήθεν επίγεια ανάσταση, ή κάποιον δήθεν βιολογικό θάνατο. Το ίδιο λοιπόν ισχύει και εδώ. Η "ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ" και ο "ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ" είναι χαρακτηριστικές φράσεις, που σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν σωματική ανάσταση, όπως δείξαμε σε άλλη σχετική μας μελέτη.

 

Η μόνη διαφορά σε αυτό το ιστορικό επίπεδο εκπλήρωσης, είναι ότι οι Χριστιανοί, τα υιοθετημένα τέκνα τού Θεού, που λαμβάνουν πνευματική ανάσταση με το άγιο βάπτισμα, εκτός από την ουράνια βασιλεία, που απολαμβάνουν με τον Χριστό, όσοι φθάνουν στον φωτισμό και τη θέωση, επιπλέον στη διάρκεια εκείνων τών 1000 και πλέον ετών τής λεγόμενης Βυζαντινής αυτοκρατορίας, είχαν και μία ΚΟΣΜΙΚΗ εξουσία, ως αυτοδύναμο κράτος.

 

Μετά από τρεις αιώνες διωγμών από τους ειδωλολάτρες τής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μετά από αμέτρητο αριθμό "πεπελεκισμένων" στις Ρωμαϊκές αρένες και φυλακές, αρνούμενοι να προσκυνήσουν τη θηριώδη κρατική εξουσία τού Καίσαρα ως "θεό", οι ίδιοι αυτοί πρώην διωγμένοι, κάθισαν σε κοσμικό θρόνο. Και οι προσευχές τών βασιλέων αυτού τού Χριστιανικού έθνους απευθύνονταν στον Κύριο και Θεό τού σύμπαντος, τον Ιησού Χριστό.

 

 

5. Γιατί έπρεπε να αποκτήσουν κοσμική εξουσία;

 

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε ξεκάθαρα στους ανακριτές του: "Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από τον κόσμο τούτο. Αν η βασιλεία μου ήταν από τον κόσμο τούτο, οι στρατιώτες μου θ' αγωνίζονταν να μην παραδοθώ στους Ιουδαίους. Επομένως η δική μου βασιλεία δεν είναι από εδώ" (Ιωάννης 18: 36). Πώς λοιπόν, είναι δυνατόν να υποστήριξε ο Κύριος μια τέτοια εγκόσμια Χριστιανική βασιλεία στη συνέχεια;

Το πρώτο που θα πρέπει να τονίσουμε σε αυτό, είναι να θυμίσουμε ότι ο Θεός διαφώνησε ΚΑΙ στην εγκόσμια βασιλεία που ζήτησαν οι αρχαίοι Ισραηλίτες από τον Σαμουήλ, αλλά παρ' όλα αυτά αποδέχθηκε το αίτημά τους, ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗΣΕ, στον βαθμό που ακολουθούσε τον Νόμο Του. Επειδή δεν είναι όλοι οι πιστοί στην κατάσταση τού φωτισμού και της θέωσης, ώστε να νιώθουν ότι δεν χρειάζονται μια τέτοια βασιλεία. Και στον κόσμο τής φθοράς που ζούμε, ο Θεός σέβεται το δικαίωμα τών αφώτιστων ακόμα ανθρώπων να ζήσουν σύμφωνα με τους νόμους τής φθοράς, για προστασία από τους εχθρούς τους.

 

Μετά από τρεις αιώνες διωγμών, ο Θεός θεώρησε χρήσιμο για τους ανθρώπους αυτούς, να επιτρέψει μία ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΚΑΤΑΠΑΥΣΗ (=ανάπαυση), (όπως θα δούμε στη συνέχεια), ούτως ώστε να μπορέσει η Εκκλησία να δυναμώσει από τους διωγμούς που υφίστατο, και να αναπτυχθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη τού κόσμου, με φορέα την ίδια εκείνη αυτοκρατορία που υπήρξε ο μεγαλύτερος διώκτης της!

Πράγματι, στη διάρκεια αυτής τής χιλιόχρονης περιόδου, η Εκκλησία μεγαλούργησε σε κάθε τομέα τού πολιτισμού και τής πνευματικότητας. Σε πλήρη αντίθεση με τις ανιστόρητες Προτεσταντικές και Παγανιστικές συκοφαντίες εναντίον αυτής τής ευλογημένης περιόδου, τότε γράφθηκαν τα μεγαλύτερα Χριστιανικά αριστουργήματα τής Πατερικής Θεολογίας και ψυχοθεραπείας. Οι άνθρωποι για πρώτη φορά σε όλη αυτή την τεράστια γεωγραφική έκταση, μπορούσαν ελεύθερα να λατρέψουν τον Κύριο Ιησού Χριστό, χωρίς να κινδυνεύει η ζωή και η οικογένειά τους, και η ίδια αυτή η Χριστιανική αυτοκρατορία, όχι μόνο δεν επιχείρησε να επεκταθεί εναντίον άλλων λαών, αλλά έγινε η πνευματική μητέρα πολλών άλλων λαών προς τον Χριστό και προς τον πολιτισμό.

 Τότε εκπληρώθηκε το ένα από τα ιστορικά προφητικά επίπεδα τής προφητείας τού Ησαΐα:

 "Στις έσχατες ημέρες, το βουνό τού οίκου τού Κυρίου θα στηριχθεί επάνω στην κορυφή των βουνών, και θα υψωθεί υπεράνω των βουνών· και όλα τα έθνη θα συρρέουν σ' αυτό, και πολλοί λαοί, θα πάνε, και θα πουν: Ελάτε, και ας ανέβουμε στο βουνό τού Κυρίου, στον οίκο τού Θεού τού Ιακώβ· και θα μας διδάξει τους δρόμους Του, και θα περπατήσουμε στα μονοπάτια Του." (Ησαΐας 2: 2,3).

 Ο Θεός επέτρεψε στον Χριστιανικό λαό Του μία χιλιετή περίοδο ελευθερίας και ευημερίας, στο βαθμό που οι ίδιοι θα παρέμεναν στη δική Του ευλογία. Μια ευκαιρία ελευθερίας να επεκτείνουν το Ευαγγέλιο σε κάθε άκρη τού κόσμου, και να εμβαθύνουν στη μελέτη και την κατανόησή του, με τρόπο πρωτόγνωρο στην ανθρώπινη ιστορία. Κάτι που παρά τις ελλείψεις και τις πτώσεις τους, κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό.

 Μετά από εκείνη την ευλογημένη περίοδο, η Χριστιανική Εκκλησία εισήλθε στη σύγχρονη εποχή, εφοδιασμένη με έναν αστείρευτο πλούτο αγιοπατερικής σοφίας, ιστορικής εμπειρίας και λαϊκής υποστήριξης, έτοιμη να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις ενός πιο πολιτισμένου κόσμου, στον εκπολιτισμό τού οποίου η ίδια αυτή Εκκλησία συνέβαλε καθοριστικά με τις υψηλές αρχές της, που μπόλιασε στην ανθρωπότητα.

 Βεβαίως το τέλειο θα ήταν η Εκκλησία να εξαπλωνόταν δυναμικά "εν Πνεύματι", χωρίς κοσμικά δεκανίκια, μέσα από τα χαρίσματα τής Πεντηκοστής, που συγκλόνισε τον τότε κόσμο τού πρώτου μ.Χ. αιώνα. Όμως ο κόσμος στη διάρκεια αυτής τής έκτης δημιουργικής ημέρας που διανύουμε, ΔΕΝ ήταν τέλειος, αλλά "λίαν καλός". Και η "ατελής" αλλά "λίαν καλή" αυτή εγκόσμια χιλιετής Χριστιανική βασιλεία, ήταν το καλύτερο που κατάφεραν να επιτύχουν οι Χριστιανοί σε έναν φθαρτό κόσμο. Και ο Θεός το επέτρεψε και το ευλόγησε!

 

 

6. Γιατί τότε;

Είναι προφανές, ότι επρόκειτο για την καλύτερη εποχή για κάτι τέτοιο. Επειδή η Εκκλησία χρειαζόταν μία ΠΑΥΣΗ τών διωγμών στο ξεκίνημά της, σε μία μεγάλη γεωγραφική ζώνη, που να μπορεί να λειτουργήσει σαν καταφύγιο. Μία εποχή που να μπορεί να εμβαθύνει, να επεκταθεί, να κηρύξει, να διαπαιδαγωγήσει λαούς, να προετοιμασθεί για τις προκλήσεις τού σύγχρονου κόσμου.

Έπρεπε να έχει προηγηθεί η πρώτη παρουσία τού Χριστού και να έχει επεκταθεί στα έθνη. Έπρεπε να υπάρχει μία εκτεταμένη και δυνατή αυτοκρατορία που να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ εθνών. Μια αυτοκρατορία που να διαθέτει εκπαιδευμένη και ακριβή γλώσσα (σαν την Ελληνική), εκλεπτυσμένη σε μεγάλο βαθμό από το λύχνο τών προηγηθέντων Φιλοσόφων, και εκπολιτισμένη στον υψηλότερο δυνατό βαθμό τής εποχής, ώστε να "προικίσει" τη νεοφανή Εκκλησία με κάθε καλό εφόδιο στην αποστολή της.

Γι' αυτό, προβλέποντας ο Παντογνώστης Θεός τη σημαντική αυτή εποχή, την προφήτευσε και τη συμβόλισε ήδη εξ αρχής, χρησιμοποιώντας ως προτύπωσή της, τις ίδιες τις 6 Δημιουργικές ημέρες τής Γενέσεως.

Επ' αυτής τής προφητείας, γράφει ο άγιος Ειρηναίος τον 2ο μ.Χ. αιώνα:

"Σύμφωνα με τον κύκλο και την πρόοδο των ημερών... αν κάποιος προσπαθεί επιμελώς να μάθει σε ποια μέρα από τις επτά ήταν που πέθανε ο Αδάμ... είναι σαφές ότι ο Κύριος υπέφερε το θάνατο, υπακούοντας στον Πατέρα Του, κατά την ημέρα εκείνη κατά την οποία ο Αδάμ πέθανε ενώ παράκουσε τον Θεό. Τώρα πέθανε την ίδια ημέρα κατά την οποία ο ίδιος είχε φάει... κατά την ημέρα που προηγείται του Σαββάτου, που είναι, η έκτη ημέρα της δημιουργίας, στην οποία δημιουργήθηκε ο άνθρωπος". ("Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως" Βιβλίο 5ο: 23: 2).

"...σύνοψη ολόκληρης αυτής της αποστασίας που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια έξι χιλιάδων ετών. 3 Επειδή μέσα σε τόσες μέρες που έγινε αυτός ο κόσμος, σε τόσες πολλές χιλιάδες χρόνια πρέπει να ολοκληρωθεί. Και γι 'αυτό το λόγο η Γραφή λέει: «Και συνετελέσθησαν ο ουρανός και η γη και πας ο κόσμος αυτών. Και συνετέλεσεν ο Θεός εν τη ημέρα τη έκτη τα έργα αυτού, α εποίησε, και κατέπαυσε τη ημέρα τη εβδόμη από πάντων των έργων αυτού, ων εποίησε». Αυτός είναι ο απολογισμός των πραγμάτων που δημιουργήθηκαν προηγουμένως, καθώς επίσης και μια προφητεία του τι πρόκειται να έρθει. Διότι η ημέρα του Κυρίου είναι χίλια χρόνια. και σε έξι ημέρες δημιούργησε τα πράγματα ολοκληρωμένα: είναι επομένως εμφανές ότι θα τελειώσουν την έκτη χιλιάδα ετών". ("Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως" Βιβλίο 5ο: 28: 2, 3).

"Αυτά είναι [να λάβουν χώρα] στα χρόνια της βασιλείας, δηλαδή, κατά την έβδομη ημέρα, που έχει αγιασθεί, στην οποία ο Θεός αναπαύθηκε από όλα τα έργα που δημιούργησε, η οποία είναι το πραγματικό Σάββατο των δικαίων". ("Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως" Βιβλίο 5ο: 33: 2).

Γράφει ο άγιος Ειρηναίος, ως προς την αναγκαιότητα να κυβερνήσουν οι διωκόμενοι τότε Χριστιανοί, τον εχθρικό προς αυτούς κόσμο που τους ταλαιπωρούσε:

"Ακριβώς σε εκείνη την ίδια δημιουργία, στην οποία εργάστηκαν ή τραυματίστηκαν και δοκιμάσθηκαν με κάθε είδους βασανιστηρίων, θα έπρεπε να λάβουν την ανταμοιβή του πόνου τους. Και στη δημιουργία στην οποία δολοφονήθηκαν εξ αιτίας της αγάπης τους προς τον Θεό, θα έπρεπε να ξαναζωντανέψουν. Και στη δημιουργία στην οποία υπέστησαν την υποτέλεια, έπρεπε να βασιλεύσουν. " ("Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως" Βιβλίο 5ο: 32: 1).

Ο άγιος Ειρηναίος, ζώντας στην εποχή τών διωγμών, "ένιωθε στο πετσί του" την ανάγκη δικαιοσύνης, όπως και οι μαρτυρήσαντες άγιοι τής Αποκάλυψης:

"Είδα από κάτω από το θυσιαστήριο τις ψυχές των σφαγμένων εξ αιτίας τού λόγου τού Θεού, και εξ αιτίας τής μαρτυρίας που είχαν·

και φώναζαν με δυνατή φωνή, λέγοντας: Μέχρι πότε, ω Κυρίαρχε άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και δεν εκδικείσαι το αίμα μας από εκείνους που κατοικούν επάνω στη γη;

Και σε κάθε έναν δόθηκαν λευκές στολές, και τους ειπώθηκε να αναπαυθούν ακόμα λίγο καιρό, μέχρις ότου συμπληρωθούν και οι σύνδουλοί τους και οι αδελφοί τους, αυτοί που πρόκειται να φονευθούν όπως κι αυτοί" (Αποκάλυψη 6: 9-11).

Ήταν λοιπόν απόδοση δικαιοσύνης από Θεού, να δώσει την εξουσία τών διωκτών, στους διωγμένους Χριστιανούς! Ήταν η πρώιμη απάντησή του στις προσευχές τών αγίων Μαρτύρων, και ήταν η πρόγευση τής αιώνιας Βασιλείας τους κατά τον Μέλλοντα αιώνα!

Ο άγιος Ειρηναίος στο τέλος τής επίγειας ζωής του, συγκαταλέχθηκε στις ψυχές τών σφαγμένων αυτών αγίων Μαρτύρων, καθώς δολοφονήθηκε στον διωγμό τού Σεπτιμίου Σεβήρου γύρω στο 202 μ.Χ. Αυτός, μαζί με άλλους αγίους Μάρτυρες τής εποχής του, που ένωσαν τις φωνές τους με τις σφαγμένες ψυχές τών αγίων Μαρτύρων τής Αποκάλυψης, έκριναν δίκαιο, στο τέλος 6000 ετών ανθρώπινης ιστορίας, "να υπάρξει μία δικαίωση για τον λαό τού Κυρίου, και να του δοθεί εξουσία πάνω σ' εκείνους που τον βασάνισαν", κατά τα λόγια του.

Και πράγματι, ο Θεός έκρινε την κρίση τους, όπως προφητικά επίσης αναφέρει η Αποκάλυψη:

"Ευφραίνου επ’ αυτή, ουρανέ, και οι άγιοι και οι απόστολοι και οι προφήται, ότι έκρινεν ο Θεός το κρίμα υμών εξ αυτής". (Αποκάλυψις 18: 20).

Σε μια παράλληλη παρελθούσα ιστορική εκπλήρωση τών εσχατολογικών γεγονότων που ακόμα περιμένουμε, η τότε πρωτεύουσα τών προδρόμων τού Αντιχρίστου, η Ρώμη, (η αντιτυπική Βαβυλώνα τής εποχής εκείνης), ξαφνικά, "εν μία ημέρα", (11 Μαΐου τού 330 μ.Χ.), έπαψε να είναι η πρωτεύουσα  τής αυτοκρατορίας, "και η κρίση και η βασιλεία" δόθηκε και κατά γράμμα, στην επίγεια πολιτική σκηνή, στους αγίους τού Υψίστου. Ο Θεός "έκρινε την κρίση" τών αγίων Μαρτύρων, και άκουσε τις προσευχές τους, "σε λίγο καιρό", και έδωσε στον λαό του, μια χιλιετή κατάπαυση από τους διωγμούς!

Ο άγιος Ειρηναίος, είχε αντιληφθεί ότι στην αφήγηση τών 6 Δημιουργικών ημερών, υπάρχει μια ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ. Ζώντας στον 2ο μ.Χ. αιώνα, λίγο πριν συμπληρωθούν 6.000 χρόνια από τον καιρό τού Αδάμ, είχε αντιστοιχίσει κάθε δημιουργική ημέρα τής Γενέσεως, με 1.000 χρόνια ανθρώπινης ιστορίας, και είχε καταλήξει ότι τελειώνοντας αυτά τα 6.000 χρόνια, θα ακολουθούσε μία 1.000ετής  ΚΑΤΑΠΑΥΣΗ τών πιστών!

Επειδή όμως, η θέση του στην ιστορία, δεν του επέτρεπε να δει ολοκληρωμένη την εικόνα τών γεγονότων τής προφητείας, όπως μπορούμε να τα δούμε εμείς σήμερα, νόμιζε ότι η εκπλήρωση τής Χιλιετούς βασιλείας ήταν μόνο μία! Και ότι ήδη από τότε, θα ακολουθούσε το τέλος τού παρόντος κόσμου, και η ανάσταση τών νεκρών, στον Μέλλοντα αιώνα.

Όπως οι απόστολοι την εποχή τού Χριστού, νόμιζαν ότι η Παρουσία ήταν μόνο μία, και ταύτιζαν τις δύο Παρουσίες, περιμένοντας το τέλος στον καιρό τους, έτσι και ο άγιος Ειρηναίος, περίμενε το τέλος, (μια 7η ημέρα χιλιετούς Κατάπαυσης) σε ένα μικρό χρονικό διάστημα από τη δική του εποχή, που βρισκόταν λίγο πριν από το τέλος 6.000 ετών ανθρώπινης ιστορίας από Αδάμ.

Η Χιλιετής ημέρα κατάπαυσης όντως συνέβη σύντομα, όπως περίμενε ο Ειρηναίος (και άλλοι τής εποχής του) να συμβεί. Μόνο που δεν ήταν η τελική εκπλήρωση! Ήταν μια μόνο από τις εκπληρώσεις τής προφητείας.

Όμως, το τι περίμεναν ο άγιος Ειρηναίος, ο άγιος Μάρτυρας Ιουστίνος, ή ο συγγραφέας τής "επιστολής Βαρνάβα" και άλλοι αρχαίοι Πατέρες τού πρώτου και τού δεύτερου αιώνα μ.Χ. για το κοντινό τους μέλλον, είναι το θέμα ενός άλλου μελλοντικού μας άρθρου...

Δ΄ Βιβλικός.

Εσχατολογική ερμηνεία τής Χιλιετούς Βασιλείας

 Ο ένας πόλεμος

Το πρώτο που θα πρέπει να δούμε, είναι αν οι οράσεις τών Αποκαλυπτικών χωρίων 19/ιθ΄ 11-21 και 20/κ΄ 7-10 μιλούν για τον ίδιο πόλεμο, τον πόλεμο τού Γωγ. Αυτή είναι μια από τις βασικές αποδείξεις τού πότε αρχίζει η Χιλιετής Βασιλεία.

Αποκάλυψις ιθ΄ 19: "Και είδον το θηρίον και τους βασιλείς τής γης, και τα στρατεύματα αυτών συνηγμένα, ποιήσαι τον πόλεμον μετά τού καθημένου επί τού ίππου και μετά τού στρατεύματος αυτού."

Παρατηρούμε ότι πριν από τον πόλεμο υπάρχει το οριστικό άρθρο "τον", που σημαίνει ότι γίνεται λόγος για έναν και μοναδικό πόλεμο.

Στην Αποκάλυψη 20/κ΄ 7-9 είδαμε επίσης να αναγράφονται τα εξής:

"7. Και όταν τελεσθή τα χίλια έτη, λυθήσεται ο Σατανάς εκ της φυλακής αυτού 8. και εξελεύσεται πλανήσαι τα έθνη τα εν ταις τέσσαρσιν γωνίαις της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ, συναγαγείν αυτούς εις τον πόλεμον, ων ο αριθμός αυτών ως η άμμος της θαλάσσης. 9. και ανέβησαν επί το πλάτος της γης και εκύκλευσαν την παρεμβολήν των αγίων και την πόλιν την ηγαπημένην, και κατέβη πυρ εκ του ουρανού και κατέφαγεν αυτούς".

Κι εδώ επίσης, παρατηρούμε ότι ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ τών 1.000 ετών, ο Σατανάς θα πλανήσει τα έθνη σε κάποιον πόλεμο, που προσδιορίζεται με το οριστικό άρθρο: "ΤΟΝ" (πόλεμο), και σημαίνει τον μοναδικό πόλεμο.

Ως εκπρόσωπος τών εθνών αναφέρεται ο Γωγ, που τα στρατεύματά του θα είναι τόσο πολλά "σαν την άμμο τής θάλασσας". Αυτοί σύμφωνα με την όραση, θα κυκλώσουν την Ιερουσαλήμ "την πόλη την αγαπημένη", ώσπου φωτιά από τον ουρανό θα καταστρέψει τα στρατεύματά τους.

O λόγος που (στην Ελλάδα τουλάχιστον) οι Χιλιαστές δεν έχουν προσέξει το οριστικό άρθρο στο Αγιογραφικό κείμενο, είναι ότι χρησιμοποιούν κυρίως μεταφράσεις, και όχι το πρωτότυπο κείμενο τής Αγίας Γραφής. Έτσι υιοθετούν τα λάθη τού κειμένου αυτού, χωρίς να δίνουν βάση στο τι λέει πραγματικά η Αγία Γραφή.

Η μετάφραση τού Νεοφύτου Βάμβα που κυρίως χρησιμοποιούν, αλλά και άλλες μετέπειτα μεταφράσεις, αποτυγχάνουν να χρησιμοποιήσουν το κύριο άρθρο "τον" πριν από τη λέξη "πόλεμο", και έτσι οι μεταφράσεις αυτές, φαίνεται να μιλάνε για "κάποιον" πόλεμο, και όχι για τον ένα, για τον μοναδικό πόλεμο με τον οποίο ασχολούνται όλες οι οράσεις που εξετάζουμε.

Προσδιορίζοντας λοιπόν ότι πρόκειται για τον ίδιο πόλεμο που θα γίνει κατά τού Ισραήλ λίγο πριν από τη 2η παρουσία τού Κυρίου, καταλαβαίνουμε ότι η Χιλιετής Βασιλεία θα τελειώσει λίγο πριν από τη 2η παρουσία, λίγο πριν τα στρατεύματα τού Γωγ επιτεθούν κατά τής Ιερουσαλήμ.

 

7. Σε τι πλανώνται τα έθνη;

Όταν οι Χιλιαστές επιχειρηματολογούν ότι: "σήμερα ο Σατανάς πλανάει τα έθνη, άρα δεν άρχισε ακόμα η Χιλετής Βασιλεία", υποθέτουν ότι μιλάει για την πλάνη τών εθνών ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ. Είναι όμως αυτή η έννοια τού χωρίου;

Eνώ οι Χιλιαστές δεν έχουν να δείξουν κάποια απόδειξη για τον παραπάνω ισχυρισμό, εμείς έχουμε να δείξουμε την απάντηση από την ίδια η Αγία Γραφή.

Το Αποκάλυψις 20/κ΄ 3 λέει όπως είδαμε πως ο Σατανάς δέθηκε από τον άγγελο για 1000 έτη, "για να μη πλανάει πλέον τα έθνη". Και μετά, "θα πρέπει να λυθεί για λίγο καιρό". Συνεπώς, μετά το λύσιμό του, θα πλανήσει και πάλι τα έθνη. Σε τί όμως θα τα πλανήσει; μας απαντάει η Αποκάλυψη στη συνέχεια, στο 20/κ΄ 7,8:

"Και όταν τελεσθεί τα 1000 έτη, λυθήσεται ο Σατανάς εκ τής φυλακής αυτού, και εξελεύσεται πλανήσαι τα έθνη τα εν ταις τέσσαρσιν γωνίαις τής γης, τον Γωγ και Μαγώγ, συναγαγείν αυτούς εις τον πόλεμον, ων ο αριθμός αυτών ως η άμμος τής θαλάσσης".

Πρώτη δουλειά τού Σατανά λοιπόν, όταν "λύνεται", στο τέλος τών χιλίων ετών, είναι: "Να πλανήσει τα έθνη, τον Γωγ... δια να συνάξει αυτούς εις ΤΟΝ πόλεμον".

Να λοιπόν σε τι πλανάει ο Σατανάς τα έθνη. Όχι σε όλα τα πράγματα όπως λένε οι Χιλιαστές, μα μόνο σε ένα: Μόνο στον πόλεμο. Ο Σατανάς δένεται για να μην πλανήσει τα έθνη να μαζευτούν στον πόλεμο τού Γωγ, και μόνο γι' αυτό.

Και ενώ για 1000 έτη ο Σατανάς είναι δεμένος στο να πλανήσει τα έθνη για τον πόλεμο, είναι λυτός στο να τα πλανάει σε ένα σωρό άλλα πράγματα, όπως: στο έγκλημα, στην ανηθικότητα, στην ειδωλολατρεία, κλπ.

Τα 1000 αυτά έτη λοιπόν, δεν είναι κατ' ανάγκην κάτι μελλοντικό, αλλά θα μπορούσε να είναι κάτι ήδη υπαρκτό, εφ' όσον ο Σατανάς δεν έχει καταφέρει ακόμα να πλανήσει τα έθνη για τον πόλεμο τού Γωγ.

 

8. Τα 1000 έτη είναι συμβολικά

Στην επιστολή Β΄ Πέτρου 3/γ΄ 8, βρίσκεται το κλειδί τής κατανόησης τού αριθμού 1000. Εκεί λέει: "Εν δε τούτω μη λανθανέτω υμάς, αγαπητοί, ότι μία ημέρα παρά Κυρίω ως 1000 έτη και 1000 έτη ως ημέρα μία".

Ας σκεφθούμε όμως: ο Θεός μετράει το χρόνο πράγματι σε ημέρες; Σύμφωνα με το χωρίο Εβραίους 1/α΄ 2, ο Θεός δια τού γιού και Λόγου Του, "έκανε και τους αιώνες". Πώς θα ήταν αυτό δυνατόν, εφ' όσον ο Θεός έφτιαξε το χρόνο και δεν εξαρτάται απ' αυτόν ώστε να τον μετράει;

Στην Αγία Γραφή η λέξη "ημέρα", έχει για το Θεό πολλές έννοιες. Π.χ. στην Έξοδο 20/κ΄ 11, μας λέει πως ο Θεός διαμόρφωσε τη γη και τη θάλασσα σαν κατοικία τού ανθρώπου "σε 6 ημέρες". Όμως στη Γένεση 2/β΄ 4, λέει ότι ο Θεός τα έκανε αυτά σε μια ημέρα: "καθ' ην ημέραν εποίησε ο Θεός γην και ουρανόν".

Η λέξη "ημέρα" λοιπόν, έχει για το Θεό μεταβλητή διάρκεια, και σημαίνει "περίοδο χρόνου". Οι 6 δημιουργικές ημέρες λοιπόν, σημαίνουν 6 δημιουργικές περιόδους, και όταν λέει: "την ημέρα που έκανε γη και ουρανό", εννοεί "την περίοδο που έκανε γη και ουρανό".

Κατά τον ίδιο τρόπο και ο απόστολος Πέτρος στη Β΄ Πέτρου 3/γ΄ 8, εννοεί πως μία περίοδος τόσο μεγάλη για εμάς όσο τα 1000 έτη, για το Θεό είναι τόσο ασήμαντη, όσο για εμάς μια μικρή περίοδος μίας ανθρώπινης ημέρας. Ο Θεός δε μετράει το χρόνο σε ημέρες!

Kαι στο συμφραζόμενο όμως αυτού τού εδαφίου, ο απόστολος Πέτρος μας δείχνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Από το χωρίο Β΄ Πέτρου 3/γ΄ 3, μας λέει πως στις έσχατες ημέρες (που άρχισαν στον καιρό τού Χριστού), θα υπήρχαν άνθρωποι που θα κορόϊδευαν τη Χριστιανική ελπίδα τής 2ης Παρουσίας τού Χριστού, και θα έλεγαν: "Πού είναι η υπόσχεση τής Παρουσίας του τόσα χρόνια;" Και συνεχίζει στο εδάφιο 5: "Επειδή εκουσίως αγνοούσι τούτο..."

(Ο απόστολος Πέτρος εδώ, χρησιμοποιεί Ενεστώτα χρόνο, πράγμα που δείχνει πως μιλούσε για εμπαίκτες τής εποχής του, και συνεπώς την εποχή του ονομάζει εδώ: "έσχατες ημέρες". Αυτό το λέμε επειδή αν υπήρχε μία τελευταία μελλοντική περίοδος 1000 ετών αργότερα από την παρούσα περίοδο, δεν θα ονομαζόταν η Χριστιανική περίοδος "έσχατες ημέρες").

"Γι' αυτό", (λέει ο απόστολος στα εδάφια 8 και 9), "επειδή για το Θεό ακόμα και μια περίοδος 1000 ετών είναι ασήμαντη σαν μια ημέρα, μη νομίζετε ότι ο Θεός αργεί να εκπληρώσει την υπόσχεση τής Παρουσίας Του".

Ο απόστολος Πέτρος λοιπόν, χρησιμοποιεί εδώ τα 1000 έτη ως σύμβολο μιας μακράς περιόδου από την εποχή του, ως την Παρουσία τού Χριστού, δηλαδή ενός χρονικού διαστήματος που στην πραγματικότητα είναι ως τώρα 2000 έτη και όχι 1000.

Ένα ακόμα παράδειγμα ότι ο αριθμός 1000 χρησιμοποιείται συμβολικά, και όχι ως συγκεκριμμένο μέτρο χρόνου, μπορούμε να δούμε στο χωρίο Ψαλμός κεφάλαιο 90 και εδάφιο 4: "Διότι 1000 έτη ενώπιόν σου, είναι ως ημέρα η εχθές, ήτις παρήλθε, και ως φυλακή νυκτός".

Ο Ψαλμωδός εδώ, μας δίνει δύο διαφορετικά μέτρα για τα 1000 έτη. Μας λέει μεν ότι είναι "ως μία ημέρα", αλλά επίσης και "ως φυλακή νυκτός", που είναι χρονικό διάστημα τής αρχαιότητας μικρότερο από ολόκληρη νύχτα (Ματθαίος 24/κδ΄ 43, Λουκάς 12/ιβ΄ 38). Δεν είναι δυνατόν για τον άχρονο Θεό τα 1000 χρόνια να είναι μια ημέρα, και ταυτόχρονα μια 4ωρη περίοδος όπως μια φυλακή νυκτός. Δεν μιλάει λοιπόν για κάποιο σταθερό χρονικό διάστημα, αλλά για μια συμβολικά μακρά περίοδο.

Τα 1000 έτη είναι μεν μια μακρά περίοδος, αλλά όχι μια υπερβολικά μεγάλη περίοδος όσο τα "μύρια" (10.000 έτη), όπως φαίνεται στο Α΄ Σαμουήλ 18/ιη΄ 7: "Ο Σαούλ επάταξε τας χιλιάδας αυτού, και ο Δαβίδ τας μυριάδας αυτού".

Δεν είναι επίσης ούτε μια μικρή περίοδος 10 ετών: Αποκάλυψις 2/β΄ 10: "...και έξετε θλίψιν ημερών δέκα".

Ο αριθμός 1000 έχει την ίδια έννοια τού "μεγάλου αριθμού" αν και όχι υπερβολικού, οπουδήποτε σχεδόν τον βρίσκουμε, ακόμα και στις σημερινές εκφράσεις τής καθημερινής μας ζωής.

Κατόπιν αυτού καταλαβαίνουμε ότι τα 1000 έτη είναι συμβολικά, και δεν είναι παράξενο που από την αρχή τους ως σήμερα πέρασαν περίπου 2000 έτη.

 

9. Oι βασιλείς

Στην 5η από τις οράσεις που εξετάζουμε, στην Αποκάλυψη 20/κ΄ 4, μαθαίνουμε ότι κατά τη διάρκεια αυτών τών συμβολικών 1000 ετών μεταξύ τής πρώτης και τής δεύτερης Παρουσίας τού Κυρίου, κάποιοι θα βασιλεύουν μαζί με το Χριστό. Ποιοί είναι αυτοί;

Το χωρίο αναφέρει τρεις κατηγορίες ανθρώπων: 1. Κάποιους που κάθονταν σε θρόνους, και τους δόθηκε κρίση. 2. όσους πέθαναν για το λόγο τού Θεού κατά τη διάρκεια τής ιστορίας, και 3. Αυτούς που θα πεθάνουν (θα "πελεκισθούν") στους διωγμούς τού Αντιχρίστου επειδή θα αρνηθούν να του αποδώσουν λατρεία (Αποκ. 13/ιγ΄ 15).

Πρόκειται λοιπόν για το σώμα τής Εκκλησίας, για τους Αγίους, νεκρούς και ζώντες, που μετέχουν στην πρώτη ανάσταση, κάτι για το οποίο είχε προφητεύσει και ο προφήτης Δανιήλ.

Δανιήλ 7/ζ΄ 9,10,18,22,27: "Εθεώρουν έως ότου οι θρόνοι ετέθησαν, και ο Παλαιός τών ημερών εκάθισε... Χίλιαι χιλιάδες υπηρέτουν εις αυτόν, και μυριάδες παρίσταντο ενώπιον αυτού. Το κριτήριον εκάθισε, και τα βιβλία ηνεώχθησαν... Οι άγιοι τού Υψίστου θέλουσι παραλάβει την βασιλείαν, και θέλουσιν έχει το βασίλειον εις τον αιώνα και εις τον αιώνα τού αιώνος... Εθεώρουν και το κέρας εκείνο έκαμνε πόλεμον μετά τών αγίων, και υπερίσχυε κατ' αυτών, εωσού ήλθεν ο Παλαιός τών ημερών, και εδόθη η κρίσις εις τους αγίους τού Υψίστου. και ο καιρός έφθασε, και οι άγιοι έλαβον την βασιλείαν... Και η βασιλεία και η εξουσία, και η μεγαλωσύνη τών βασιλειών τών υποκάτω παντός τού ουρανού, θέλει δοθεί εις τον λαόν τών αγίων τού Υψίστου, τού οποίου η βασιλεία είναι βασιλεία αιώνιος, και πάσαι αι εξουσίαι θέλουσι λατρεύσει και υπακούσει εις αυτόν".

Οι ομοιότητες τού Δανιήλ με την Αποκάλυψη είναι καταπληκτικές, πράγμα που δείχνει ότι μιλούν για το ίδιο θέμα. Πρόκειται και πάλι για βασιλικούς "θρόνους", και μάλιστα εδώ μας πληροφορεί ο Δανιήλ ότι οι βασιλείς αυτοί είναι οι άγιοι τού Υψίστου. Aυτοί είναι το "κριτήριο", καθώς ως βασιλείς έχουν δικαιώματα κρίσεως (Β΄ Χρονικών 1/α΄ 10). Η κρίση τους μάλιστα εδώ, γίνεται εναντίον τού μικρού κέρατος, το οποίο συμβολίζει τον Αντίχριστο, όπως και το Θηρίο που ηγείται τών στρατευμάτων τού Γωγ στην Αποκάλυψη.

Oι άγιοι λοιπόν, (ζώντες και κεκοιμημένοι), ως μέτοχοι τής πρώτης αναστάσεως δια τού Αγίου Βαπτίσματος, συνβασιλεύουν και συνκάθονται στα επουράνια με τον Κύριο, σε όλη τη διάρκεια τού Χριστιανικού "αιώνος", σύμφωνα και με τον απόστολο Παύλο:

Εφεσίους 2/β΄ 5,6: "και όντας ημάς νεκρούς τοις παραπτώμασιν συνεζωοποίησεν τω Χριστώ, -χάριτί εστε σεσωσμένοι- και συνήγειρεν και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις εν Χριστώ Ιησού".

Αυτό βέβαια, είναι ένα ακόμα στοιχείο ότι τα 1000 έτη είναι συμβολικά, καθώς δεν είναι δυνατόν να βασιλεύσουν όλοι οι άγιοι για 1000 χρόνια, καθώς ανήκαν σε διαφορετικές εποχές.

 

10. Βασιλεία και ιερατείο

Το να λέγεται κάποιος "βασιλιάς", δε γίνεται πάντοτε με την πολιτική έννοια, αλλά και με την έννοια τής εξουσίας. Αυτό δε σημαίνει ότι οι άγιοι θα κάθονται κατά γράμμα σε θρόνους, και ότι θα έχουν κατά γράμμα κορώνες και θα διοικούν σε κάποιο λαό!

Όπως είδαμε, μια πρώτη βασιλική λειτουργία τους, είναι η κρίση εναντίον τών εχθρών τού Θεού (Αποκάλυψις 6/ς΄ 9-11. 18/ιη΄ 20,21).

Η βασιλεία επίσης, έχει την έννοια τής εξουσίας. Ας μη ξεχνάμε την εξουσία που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, "να κυριεύσει τη γη", και "να εξουσιάζει" σε όλα τα άλλα πλάσματά της, και όχι σε άλλους ανθρώπους.

Όμως ο Αδάμ έχασε με την αμαρτία του την εξουσία του επί τής υλικής κτίσεως. Η ίδια η γη που τον έτρεφε με τους καρπούς της και τον εύφραινε με κάθε λογής λουλούδια, τώρα φύτρωνε σ' αυτόν αγκάθια (Γένεσις 3/γ΄ 17-20). Τα ζώα που ο ίδιος ονόμασε και διοικούσε, θα ήταν στο μέλλον κίνδυνος για τον άνθρωπο. Και ο βασιλιάς τής κτίσεως έγινε δούλος τής αμαρτίας και τού θανάτου, δούλος τού διαβόλου.

Οι άγιοι όμως, μετά την 1η ανάσταση που λαμβάνουν δια τού αγίου βαπτίσματος, βασιλεύουν και πάλι επί τής ζωής και επί τής κτίσεως:

Ρωμαίους 5/ε΄ 12,17,21: "Δια τούτο, ώσπερ δι ενός ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθεν και δια τής αμαρτίας ο θάνατος, και ούτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διήλθεν, εφ ω πάντες ήμαρτον... ει γαρ τω τού ενός παραπτώματι ο θάνατος εβασίλευσεν δια τού ενός, πολλώ μάλλον οι την περισσείαν τής χάριτος και τή δωρεάς τής δικαιοσύνης λαμβάνοντες εν ζωή βασιλεύσουσιν δια τού ενός Ιησού Χριστού... ίνα ώσπερ εβασίλευσεν η αμαρτία εν τω θανάτω, ούτως και η χάρις βασιλεύσει δια δικαιοσύνης εις ζωήν αιώνιον δια Ιησού Χριστού τού Κυρίου ημών".

Γι' αυτό οι άγιοι λέγονται: "βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιον" (Α΄ Πέτρου 2/β΄ 9), και γι' αυτό η Αποκάλυψη στο εξεταζόμενο χωρίο τους ονομάζει "βασιλείς και ιερείς" (Αποκάλυψις 20/κ΄ 6).

Γαλάτας 3/γ΄ 27,29: "΄Οσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε... ει δε υμείς Χριστού, άρα τού Αβραάμ σπέρμα εστέ, κατ' επαγγελίαν κληρονόμοι".

Ρωμαίους 8/η΄ 17: "ει δε τέκνα, και κληρονόμοι: κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, είπερ συμπάσχομεν ίνα και συνδοξασθώμεν".

Εκτός λοιπόν από τη βασιλική ιδιότητα, οι άγιοι έχουν και την ιερατική ιδιότητα ως "σώμα Χριστού", καθώς μετέχουν στις δικές του ιδιότητες.

Ποια είναι όμως η λειτουργία ενός ιερέα;

Στην Αγία Γραφή στην οποία περιορίζεται αυτή η μελέτη, βλέπουμε πως ένας ιερέας κάνει προσφορές προς το Θεό προς χάριν κάποιου. Αυτό το βλέπουμε στη λειτουργία τών ιερέων τής Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο ιερέας θυσίαζε ζώα για τις αμαρτίες τις δικές του και τού υπολοίπου λαού (Λευιτικό 16/ις΄ 11-16).

Ας δούμε λοιπόν μερικές από τις θυσίες που προσφέρει σήμερα ο κάθε άγιος:

Εβραίους 13/ιγ΄ 15,16: "Μέσω αυτού λοιπόν, ας προσφέρουμε θυσία αινέσεως διαπαντός στο Θεό, τουτέστι τον καρπό τών χειλιών μας που ομολογούν το όνομά του. Και μην ξεχνάτε την αγαθοεργία και την κοινωνική σας βοήθεια γιατι σε τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός".

Ρωμαίους 12/ιβ΄ 1: "Σας παρακαλώ λοιπόν αδελφοί, με τους οικτιρμούς του Θεού, να παρουσιάσετε τα σώματά σας ως θυσία ζωντανή, αγία, ευάρεστη στο Θεό, τη λογική λατρεία σας".

Κάθε άγιος λοιπόν, προσφέρει προς το Θεό το σώμα του, τη λατρεία του, τις καλές του πράξεις, την ομολογία τής πίστης του, και γενικά επαναπροσφέρει προς το Θεό, κάθε τι που Εκείνος πρώτος τού χάρισε. Όμως, τα προσφέρει όλα αυτά, όχι μόνο χάριν τού εαυτού του, αλλά και χάριν όλης τής κτίσης, τής οποίας καθίσταται ηγέτης.

Όταν ο Θεός έκανε τον Αδάμ κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν Του, τον κατέστησε βασιλιά και ιερέα. Και πράγματι, ήταν το μοναδικό κομμάτι τής κτίσης, που μπορούσε να την εκπροσωπήσει, και να προσφέρει κάτι από την κτίση προς τον Δημιουργό του με ελεύθερη βούληση. Ήταν ο ιερέας που πρόσφερε θυσίες από την κτίση και για την κτίση προς το Θεό. Την αντιπροσώπευε και την εκπροσωπούσε.

Σήμερα λοιπόν που η ανθρωπότητα στο πρόσωπο τού Χριστού και τής Εκκλησίας επέστρεψε στην πρώτη της σχέση με το Θεό συμφιλιωμένη μαζί Του, μπορούν πια οι Χριστιανοί να είναι και πάλι ιερείς τής κτίσης και τού εαυτού τους, προσφέροντας θυσίες πνευματικές προς το Θεό, σαν αυτές που είδαμε.

 

Ανακεφαλαίωση

Eίδαμε ότι η Χιλιετής Βασιλεία είναι μια μεγάλη συμβολική περίοδος που συμβολίζεται από τον αριθμό 1000. Είναι η Χριστιανική περίοδος τών "εσχάτων ημερών", που καλύπτει το χρονικό διάστημα από την πρώτη έλευση τού Κυρίου, μέχρι λίγο πριν από τη δεύτερη. Στο διάστημα αυτό, ο Σατανάς είναι "δεμένος" μόνο ως προς την προσπάθειά του να προκαλέσει τον τελικό πόλεμο, ενώ πλανάει τα έθνη σε όλα τα άλλα.

Στο διάστημα αυτό επίσης, οι άγιοι (ως μέτοχοι τής 1ης και πνευματικής ανάστασης), συμβασιλεύουν με τον Κύριο, όντες μέτοχοι όσων έχασε ο Αδάμ με την αμαρτία του.

ΠΗΓΗ.Ο.Ο.Δ.Ε