ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ( Στυλιανοῦ Γ. Παπαδοπούλου )

visit counter

 

 

 

 

Από 21 Ιουνίου μέχρι 4 Ιουλίου του 406 ο αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρέμεινε σε κάποιο χωριό μεταξύ Βοσπόρου και Νικαίας και στην ίδια την Νίκαια. Η Επιστολή του 221, της 4ης Ioυλίoυ, αφήνει περιθώριο για ολιγοήμερη ακόμα παραμονή στην Νίκαια («μέλλων ... διεξορμάν»). Ως τόπος εξορίας ορίστηκε η μικρή πόλη Κουκουσός της Αρμενίας, στην σημερινή τουρκική πόλη Goksun, εκατόν εβδομήντα περίπου χιλιόμετρα από τα Άδανα, στους πρόποδες των βουνών της Ισαυρίας. Προτιμούσε την περιοχή αυτή, από εκείνες που ψιθυρίζονταν ως πιθανοί τόποι εξορίας του, όπως η Σκυθία και η Σεβάστεια (Επιστ. 13: PG 52, 611).

 

 

Ταξίδι θριάμβου, πόνου, απογοητεύσεων και διωγμών εβδομήντα ημερών

Ο,τι γνωρίζουμε για το ταξίδι του από την Νίκαια (Isnik) έως την Κουκουσό (Goksun) οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στις Επιστoλες του της περιόδου αυτής και δη στις 17, που έστειλε στην διακόνισσα Ολυμπιάδα (PG 52, 549-623). Αυτές γρα- φηκαν από το τέλος Ιουνίου του 404 ως τις αρχές του 407.

Στην Νίκαια ο Χρυσόστομος συνήλθε από τις έντονες συγκινήσεις, ανέκτησε κάπως τις δυνάμεις του, που είχαν μειωθεί πολύ από την υπερένταση των δραματικών στην ΚΠολη γεγονότων, ηρέμησε και μάλιστα βρήκε χρόνο να ενδιαφερθεί για την ιεραποστολή (στην Φοινίκη, την Αραβία και την Κύπρο), την οποία ενίσχυσε με χρη- ματα και περισσότερο με δοκιμασμένους ιερομονάχους (Επιστ. 221· 53 και 123). Αργότερα, θα ενδιαφερθεί και γι᾽ άλλες ιεραποστολές, όπως της μακρυνής Περσίας, ενώ θα εντείνει τις προσπάθειές του για τον εκχριστιανισμό των Γότθων η της επι- στροφής τους στην Ορθόδοξη πίστη (Επιστ. 14: PG 52, 618).

Το πολύπλευρο αυτό έργο είχε αρχίσει ενωρίτερα και τώρα το προωθούσε με ιεραποστόλους και χρήματα. Η δραστηριότητα αυτή προϋποθέτει κάποια ελευθερία του δέσμιου Χρυσοστόμου να δέχεται επισκέψεις ακόμα και δώρα.

Ο δέσμιος Χρυσόστομος θ᾽ ακολουθούσε τον επίσημο ελληνορωμαικό δρόμο (Ο. Cuntz, Itineraria Τomana: Itinerarium Antonianum, Leipzig 1929). Από τα δυτικά, την Νίκαια, θα βάδιζε ανατολικά, θα διέσχιζε όλη την κεντρική και σκληροτράχηλη Μι- κρασία. Θα περνούσε από την Άγκυρα και θα συνέχιζε ως την Καισάρεια. Μετά θα κατέβαινε προς τα βουνά της Ισαυρίας, για να σταματήσει στην Κουκουσό.

Το ταξίδι τoυτo είχε στιγμές θριάμβου και στιγμές πόνου, εξαντλήσεως και περιφρονήσεων. 

Σε πολλά σημεία της πορείας κληρικοί και λαικοί υποδέχονταν τον Ιερό δέσμιο με τιμές ήρωα, μάρτυρα και αγίου. Προσφέρονταν με πολλούς τρόπους να τον ανακουφίσουν και το γεγονός αποτελούσε υψίστη παρηγορία για τον Χρυσό- στομο. Πολλές φορές, γράφοντας προς την Ολυμπιάδα, μιλάει για εξαιρετική ευεξία του. Νομίζουμε όμως ότι ως ένα βαθμό τούτο συνιστά προσποίηση και υπερβολή, για να παρηγορεί την Ολυμπιάδα, που είχε περιπέσει ένεκα των γεγονότων και δη του εναντίον της διωγμού σε μελαγχολία («αθυμία» ).

Όσο απομακρυνόταν από τα παράλια - και αυτό έγινε πολύ σύντομα- το ταξίδι γινόταν δυσκολότερο. Εναλλαγές έντονες κλιματολογικών συνθηκών κι έλλειψη των αναγκαίων. Πονοκέφαλοι, προβλήματα στομάχου, άλλοτε καύσωνας και άλλοτε — τις νυκτερινές ώρες— πολύ ψύχος και υπερβολική κούραση από την πεζοπορία.

Φθάνοντας στην Άγκυρα δοκίμασε απέραντη πικρία, διότι ο επίσκοπός της Λεόντιος του συμπεριφέρθηκε πολύ εχθρικά. Μέχρι την Καισάρεια (έφθασε στις αρχές Αυγούστου) έζησε τις πιο ποικίλες κι έντονες απογοητεύσεις, ένεκα των δυσκολιών του ταξιδιού και των ασθενειών, ιδίως του υψηλού πυρετού. 

Πριν ακόμα φθάσει διαδιδόταν ότι ο εκεί επίσκοπος Φαρέτριος ανέμενε με χαρά τον Χρυσοστομο. Συνέβη το αντίθετο. Ο Φαρέτριος δεν εμφανίσθηκε στην άφιξη του αγίου στην Καισάρεια, όπου έφθασε σχεδόν ημιθανής (Επιστ. 9 και 12). Ευτυχώς όμως, παρουσιάστηκαν κληρικοί και λαικοί, επισημοι και απλοί, που τον υποδέχθηκαν με πολύ σεβασμό και μεγάλη αγάπη. Η συμπεριφορά του Φαρετρίου ανάγκασε τον Χρυσόστομο να καταλύσει, στο άκρο της πόλεως, σε σπίτι που του προσέφεραν. Στην Επιστoλη του 14 (προς Ολυμπιάδα) διηγείται λεπτομερώς τα σχετικά γεγονότα (ΡG 52, 612-615). Τον φρόντισαν σπουδαίοι γιατροί και ανέλαβε κάπως δυνάμεις (PG 52, 609).

Παρά ταύτα δεν έπαυε να είναι κλινήρης. Στην κατάσταση αυτή ευρισκόμενος εντάθηκαν οι επιθέσεις ληστοσυμμοριών άξεστων ισαύρων, που λυμαίνονταν την περιοχή και την ίδια την Καισάρεια. Έτσι, ο κίνδυνος για την ζωή του Χρυσοστόμου ήταν μεγάλος κι έγινε μεγαλύτερος, διότι ομάδα φανατικών μοναχών εισέβαλε στο κατάλυμα του αγίου και τον εξεβίαζαν με απειλές να εγκαταλείψει την περιοχή. Αυτοί υποκινούνταν από τον επίσκοπο Φαρέτριο, που απειλούσε και όσους κληρικούς επισκέπτονταν τον άγιο. Γι᾽αυτό, στο τέλος της σύντομης εκεί παραμονής του δεν έβλεπε κληρικούς και σκεπτόταν τι να επιλέξει. Την αναχώρηση, που είχε τον κίνδυνο να τον προλάβουν οι απειλητικοί ίσαυροι, η την παραμονή, κατά την οποία θα τοv κακοποιούσαν οι μοναχοί. Προτίμησε τον κίνδυνο των ισαύρων.

Τον έβαλαν στο φορείο («λεκτίκιον»), γιατί δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, και αναχώρησαν από την Καισάρεια. Πείσθηκε όμως να μείνει για λίγο σ᾽ ένα οικισμό, σε απόσταση «πέντε μιλίων» από την πόλη. Εκεί, θαυμαστές του έκαμαν ο,τι μπο- ρούσανε να τον ασφαλίσουν από τους ισαύρους. Δεν ησύχασε όμως ο Φαρέτριος. Έστειλε ανθρώπους και δη τον άξεστο πρεσβύτερο Ευήθιο, που νύχτα μπήκε στο κατάλυμα του Χρυσοστόμου και τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την περιοχή την ίδια ώρα, μεσάνυχτα, χωρίς σελήνη, δήθεν ένεκα επικειμένης επιθέσεως των ισαύρων. Ο άγιος κατάλαβε τον απειλητικό εκβιασμό του Φαρετρίου. Αv και δεν υπήρχαν

 

δίπλα του άνθρωποι να βοηθήσουν, αποφάσισε την άμεση αναχώρηση, μολονότι κιν- δύνευε κυριολεκτικά να πεθάνει —σε τέτοιο χάλι βρισκόταν ο οργανισμός του.

 

 

 

Έφθασε στην Κουκουσό ημιθανής.

Με πολλή δυσκολία σηκώθηκε. Τον υποβάσταζαν και άρχισε η φοβερή πεζο- πορία σε δρόμο ανώμαλο, στον δύσβατο και τρομερό Ταύρο. Η πορεία του υπήρξε μαρτυρική, αλλά κάποτε, στις 20 Σεπτεμβρίου, έφθασε στην Κουκουσό. Στην Επιστoλη του 234 μιλάει για ταξίδι εβδομήντα ημερών, κάτι που εξηγείται, αν έφυγε δύο - τρεις ημέρες μετά την 4η Ιουλίου από την Νίκαια.

Στην τότε αρμενική Κουκουσό τον φρόντισαν με ιδιαίτερη αγάπη πολλοί παράγοντες και μάλιστα, ο ευγενής γαιοκτήμονας Διόσκορος, που προσέφερε και το κάπως άνετο σπίτι του για διαμονή του Χρυσοστόμου. Εδώ αισθανόταν τόσο καλά, ώστε, ενθυμούμενος το ταξίδι του, έγραφε ότι προτιμάει χίλιες εξορίες από την πεζοπορία που έκαμε (Επιστ. 13: PG 52, 61J). Το έγραψε αυτό, διότι καταβάλλονταν στην ΚΠολη προσπάθειες αλλαγής του τόπου εξορίας. Δεν προτιμούσε, λοιπόν, άλλον τόπο, εκτός αν επρόκειτο για παραθαλάσσιο μέρος, όπως η Κύζικος και η Νικομήδεια, που ήταν ευνοικότερες για την άθλια κατάσταση της υγείας του (αυτόθι: ΡG 52, 612). Την ίδια εποχή, έφθασε στην Κουκουσό και η Σαβινιανή, διακόνισσα ηλικιωμένη, μάλλον θεία του αγίου, τον οποίο βοήθησε πολύ.

Εδώ είχε πολλές υποχρεώσεις ο Χρυσόστομος, διότι τον επισκέπτονταν πολλοί, κληρικοί και λαικοί, επίσημοι και απλοί, από διάφορα μέρη γειτονικά και μακρυσμένα, ιδιαίτερα από την Αντιόχεια. Όφειλε ακόμη να παρακολουθεί τις ιεραποστολικές δραστηριότητες, που ανθρωποί του ενεργούσαν, να στέλνει εκεί χρήματα και ανθρώπους, να πληρώνει λύτρα σε ισαύρους γι᾽ απελευθέρωση αιχμαλώτων, να παρηγορεί όσους διώκονταν στην ΚΠολη και αλλού ως φίλοι του, να συμβουλεύει και να κατευθύνει παλαιούς και νέους συνεργάτες του. Για όλα αυτά είχε αρκετά χρη- ματα, που του έστελναν φίλοι και πνευματικά τέκνα με πρώτη την Ολυμπιάδα.

Η κατάσταση αυτή άλλαξε με την πρώιμη έλευση του χειμώνα (404-405). Οι αρρώστιες επανήλθαν. Πυρετοί, εμετοί, στομαχόπονοι, κεφαλαλγίες και αϋπνίες, ένεκα των οποίων δεν μπορούσε αρχικά να γράφει (Επιστ. 6). 

Η έξαρση των ασθε- νειών του εμφανίστηκε περισσότερο από το φθινόπωρο του 405. Στις αρχές του 406 αναγκάστηκε να μεταφερθεί στην Αραβισσό ένεκα επιθέσεων των Ισαύρων.

Εδώ η απουσία χρειωδών και δη φαρμάκων ήταν μεγάλη, αλλά η απειλή των ισαύρων μεγαλύτερη (Επιστ. 146). Γι᾽αυτό και οδήγησαν τον άγιο προς το πλησιέστερο αυτό φρούριο, την Αραβισσό (Επιστ. 69), τέσσερα περίπου χιλιόμετρα από την Κουκουσό, αφού περιπλανήθηκαν κρυπτόμενοι από τους Ισαύρους. Παρά την άθλια κατάσταση της υγείας του, άρχισε πάλι να γράφει Επιστoλες, και μάλιστα στον Ρώμης Ιννοκέντιο και σε δυτικούς επισκόπους, αναφορικά με την γενική Συνοδο, από την όποια ανέμενε κρίση της όλης καταστάσεως. Στην Κουκουσό η κάπου πλησίον επανήλθε ο άγιος μάλλον το καλοκαίρι του 406. Φαίνεται όμως ότι, έστω για λίγο, κατέφυγε σε περιοχή μεταξύ Κουκουσού και Αραβισσού και από εκεί πάλι στην Κουκουσό.

Στο διάστημα της εξορίας του, ακριβέστερα από την εποχή της αφίξεώς του στην Νίκαια μέχρι το καλοκαίρι του 407, έγραψε τις περίπου 240 Επιστoλες του, παρά τις αντίξοες, ως επί το πλείστον, συνθήκες στις οποίες ζούσε. Τις έγραψε για πρακτικούς λόγους, για να κατευθύνει, να συμβουλεύσει και να παρηγορεί διάφορα πρόσωπα. Γράφοντας όμως, διηγούμενος, άλλοτε λεπτομερώς και άλλοτε αδρομερώς, τις όσες μαρτυρικές ταλαιπωρίες υφίστατο, ένιωθε και ο ίδιος κάποια παρηγορία, σε κάποιο βαθμό ανακουφιζόταν και κάθε τόσο έλεγε κι έγραφε το «δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».

Στην Κουκουσό και δη μεταξύ 406 και 407 συνέταξε και δύο πολυσυζητημένα εργίδια, σε τύπο διατριβής. Έχουν και τα δύο ως θέμα τις κακοπάθειες και τα βα- σανα των ανθρώπων, οι οποίοι δεν πρέπει ν᾽ αποθαρρύνονται, αλλά ν᾽ αντιμετωπίζουν όλες τις δυσκολίες ως δοκιμασίες του Θεού προς όφελός τους πνευματικό. Πρόκειται για τα έργα «Ότι τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται» (ΡG 52, 460-480) και «Προς τους σκανδαλισθέντας επί ταίς δυσημερίαις ... » (ΡG 52, 479- 528).

 

Νέος τόπος εξορίας η Πιτυούντα στον Καύκασο

Ενώ αυτά υπέφερε κι έτσι ενεργούσε στην αρμενική χώρα ο Χρυσόστομος, παν- του οι εχθροί του και ιδιαίτερα στην ΚΠολη ανησυχούσαν. Η τιμή και ο σεβασμός, που με κάθε ευκαιρία του έδειχναν κληρικοί και λαικοί σε Ανατολή και Δύση, ιδιαί- τερα από την γειτονική Αντιόχεια, ηύξανε την φήμη του και κρατούσε ανοιχτό το θέμα αναθεωρήσεως των αποφάσεων της συνόδου στην Δρυ. Πολλοί φίλοι του Χρυ- σοστόμου αρνούνταν να κοινωνήσουν με τους διαδόχους τoυ Αρσάκιο και Αττικό, παρά την παλαιά εντολή που τους είχε αφήσει, αναχωρώντας για την εξορία, και παρά τους απηνείς διωγμούς που υφίσταντο για την στάση τους αυτή. Για το θέμα τούτο εκδόθηκε, ήδη στις 18 Νοεμβρίου του 404, διάταγμα του Αρκαδίου, που επέ- βαλε την κοινωνία όλων με τον διάδοχο του Χρυσοστόμου στην ΚΠολη, τον Θεόφιλο, και τον Πορφύριο (Αντιοχείας).

Στην Δύση, επίσης, ο Ιννοκέντιος επέμενε για Οικουμενική σύνοδο, η οποία θα επανεξέταζε το θέμα, αλλά την οποία φοβόνταν οι αντιχρυσοστομικοί και ο Αρκάδιος. Έτσι, μολονότι τώρα δεν υπήρχε η Ευδοξία να πιέζει τον Αρκάδιο -αυτή πέθανε στις 6 Οκτωβρίου του 404 - εκείνος δέχθηκε εισηγήσεις εχθρών του Χρυσοστόμου και υπέγραψε διάταγμα για μεταφορά του σε περισσότερο απρόσιτη και άγρια περιοχή. Πρόκειται για την Πιτυούντα, χώρα των βαρβάρων Τζάνων, στους πρόποδες του Καυ- κάσου, στ᾽ ανατολικά παράλια του Ευξείνου Πόντου (Σωζομενού, Εκκλησ. Ιστορία Η´ 28,6). Εκεί δεν θα τον εύρισκαν οι φίλοι και οι θαυμαστές του. Προπαντός , η ελπίδα των εχθρών ήτανε μεγάλη να πεθάνει ο καχεκτικός Χρυσόστομος η από τις κακουχίες του νέου ταξιδιού χιλίων πεντακοσίων χιλιομέτρων περίπου, η από τις πρωτόγονες συνθήκες της διαμονής.

Η διαταγή έφθασε στην Κουκουσό το καλοκαίρι του 407 και η θλιβερή συνοδεία ξεκίνησε στις 25 Αυγούστου. Ο άγιος και δύο φρουροί στρατιώτες.Ο ένας φρουρός μάλιστα φερόταν με περισσή σκληρότητα, αφού, αν ο κρατούμενρς πέθαινε στον δρόμο, θα είχε μεγαλύτερη αμοιβή (Παλλαδίου, Διάλογος ΙΑ´: PG 47, 38).

Από το σημείο τούτο δεν έχουμε πληροφορίες για την ζωή του Χρυσοστόμου από τον ίδιο, διότι, πορευόμενος την οδό του μαρτυρίου του, δεν έγραψε επιστολή και, αν έγραψε, δεν σώθηκε. Έτσι, για το τελευταίο εικοσαήμερο της ζωής του γνω- ρίζουμε όσα λίγα διέσωσαν οι ιστορικοί και μάλιστα ο Παλλάδιος (μνημ. εργ. PG 47, 38-39).

 

Το άγιο τέλος του πανίερου άνδρα

Τώρα, έπρεπε ν᾽ ακολουθήσει τον ήδη γνωστό του και μαρτυρικό ελληνορωμαικό δρόμο, από τον οπoιo τόσο είχε υποφέρει. Φαίνεται όμως ότι δεν κατευθύνθηκε προς την Καισάρεια. Προτιμήθηκε, για συντομία, η Σεβάστεια (Sivas) και από κεί, μέσω Κομάνων και Αμασείας (Amasya) θα φθάνανε στην Αμισό (Samsun - Σαμψούντα), στην Μαύρη Θάλασσα. Εκεί με καράβι θα συνέχιζαν για την Πιτυούντα.

Οι κακουχίες του νέου ταξιδιού σχετίζονταν όχι μόνο με τον ανώμαλο δρόμο και την πολύ κλονισμένη υγεία του Χρυσοστόμου, αλλά και με τις απότομες κλιματολογικές εναλλαγές. Μολονότι τόσο εξαντλημένος, όφειλε να βαδίζει περίπου 20 - η λίγο λιγότερα- χιλιόμετρα την ημέρα, πότε με αφόρητη ζέστη και πότε με πολλή βροχή. Όντας ακάλυπτος, το νερό της βροχής κυλούσε παντού σε ολo το άρρωστο σώμα του και άρχιζαν ρίγη, πυρετοί και πονοκέφαλοι. 

Εντολή εκτελώντας οι δύο συνοδοί στρατιώτες δεν άφηναν δυνατότητα διανυκτερεύσεως, όπου υπήρχε υποφερτό κατάλυμα για στοιχειώδη ανάπαυση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Βαδίζοντας με όσες ασθενικές δυνάμεις είχε ο Χρυσόστομος, φθάσανε, στις 12 Σεπτεμβρίου, στην Δαζιμώνα (σήμερα Κaz Ova), κοντά στην σημερινή μεγάλη πόλη Τοkat. Την επομένη ξεκίνησαν για τα πoλυάνθρωπα τότε Κόμανα (σήμερα το χωριό Gomenek), αλλά τα παρέκαμψαν, για να κερδίσουν χρόνο και να μην ανακουφιστεί ο Χρυσόστομος. Από Κόμανα πορεύτηκαν δυτικά και πολύ πριν φθάσουνε στην ση- μερινή πόλη Turhal, διανυκτέρευσαν στον προσκυνηματικό ναό του μάρτυρα Βασι- λίσκου, (τοποθεσία που σήμερα ονομάζεται Bizeri), οκτώ περίπου χιλιόμετρα μετά τα Κόμανα. Ο άγιος Βασιλίσκος, επίσκοπος της πολίχνης αυτής, μαρτύρησε (311) στα χρόνια του Μαξιμιανού και τον τιμούσαν εξαιρετικά στην περιοχή, όπου έκτισαν προς τιμήν του ναό. Εδώ ευδόκησαν οι συνοδοί να διανυκτερεύσει ο άγιος. Η κατάσταση πλέον του ιερού άνδρα ήταν απελπιστική. Προσπάθησε να κοιμηθεί. Τότε του εμφανίστηκε ο μάρτυρας Βασιλίσκος να τον ενθαρρύνει, του είπε ότι αύριο θα είναι μαζί, ότι άρα τελειώνει και το μαρτύριό του: «Θάρσει, αδελφέ Ιωάννη· αύριοv γαρ άμα εσόμεθα» (Παλλαδίου, Διάλογος ΙΑ´: ΡG 47, 38).

Το πρωί ο άγιος, γνωρίζοντας ότι πλέον δεν είχε δυνάμεις για περαιτέρω πορεία κι έχοντας εμπιστοσύνη στην υπόσχεση του μάρτυρα Βασιλίσκου, παρακάλεσε τους φρουρούς του να μη ξεκινήσουν. Ζήτησε τουλάχιστον να μείνουν εκεί μέχρι την «πεμ- πτην ώραν», δηλαδή μέχρι τις 11 η 12 το μεσημέρι. Μάταια. Τον έσυραν έξω από τον ναό και τον υποχρέωσαν να βαδίσει. Στον δρόμο προς την Νεοκαισάρεια, όπου η σημερινή πόλη Niksar. Βάδιζε τώρα ο άγιος στην γη του Πόντου υφιστάμενος φοβερότατο μαρτύριο. Αλλά μόνο για λίγο. Είχανε βαδίσει πεντέμισι περίπου χιλιόμετρα («ως τριάκοντα σταδίους»), όταν πλέον και οι συνοδοί στρατιώτες πείστηκαν ότι ο άγιος βρισκότανε στο τέλος του. Αναγκαστήκανε να επιστρέψουν, βαστάζοντάς τον, και να επανέλθουν στον ναό του μάρτυρα Βασιλίσκου.

 

Εδώ, ζήτησε από τον πρεσβύτερο του ναού να του φορέσει καινούργια ενδύ- ματα και μοίρασε στους παρόντες τα λίγα του υπάρχοντα. Έπειτα, κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων, προσευχήθηκε για τελευταία φορά ενώπιον όλων και είπε την συνήθη του δοξολογική προσευχή «δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν». Προσέθεσε το

«αμήν», άπλωσε τους ιερούς πόδας του και παρέδωσε το πνεύμα (Παλλαδίου, Διά- λογος ΙΑ: ΡG 47, 38-39). Ήταν η 14η Σεπτεμβρίου του 407.

Η είδηση της κοιμήσεως του ιερού άνδρα συγκλόνισε την οικουμένη, εκτός από τoυς αμετανόητους εχθρούς του. Συνάχθηκαν πολλοί πιστοί και ιδιαίτερα μοναχοί και τον ενταφίασαν στον ναό του μάρτυρα Βασιλίσκου.

 

 (επεξήγηση: Οι Ίσαυροι ήταν ανεξάρτητοι ορεσίβιοι άνθρωποι που δημιουργούσαν χάος σε γειτονικές περιοχές υπό μακεδονική και ρωμαϊκή κατοχή. Ο κύριος πυρήνας της Ισαυρίας ήταν η περιοχή βόρεια της οροσειράς του Ταύρου που βρίσκεται ακριβώς στα νότια του Ικονίου και των Λύστρων.

Ἀπόσπασμα ἀπο το βιβλίο  του ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Γ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΛΟΥ, Καθηγ. Πανεπιστημίου «ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ»

Ἔκδ. «ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ», τ. Α´, Ἀθῆναι 1999, σελ. 80-88

 

Χρυσοστόμου περί αιρέσεως (ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ)

visit counter

 Εισαγωγικά

Σε παλαιότερη αναφορά μας σχετικά με τις έννοιες της Αίρεσης και του Σχίσματος, τις  είχαμε οριοθετήσει ως εξής: Ως αίρεση χαρακτηρίζεται τόσο στη Χριστιανική Δογματική, όσο και στο Κανονικό Δίκαιο, κάθε απόκλιση από βασική και θεμελιώδη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας από πιστό ή ομάδα πιστών, παρά την αναμφισβήτητη ασάφεια της εκκλησιαστικής παραδόσεως, ως προς τα όρια της αιρέσεως και του σχίσματος.

Έτσι, αίρεση χαρακτηρίζεται κάθε διδασκαλία, που αποδεδειγμένα νοθεύει τη γνήσια αποστολική παράδοση και πίστη της Εκκλησίας με παρεκκλίσεις, προσθήκες, αφαιρέσεις, υπερτονισμούς ή μονομέρειες ως προς την γενικά παραδεκτή, συγχρονικά και διαχρονικά, εκκλησιαστική παράδοση.

 Ο όρος σχίσμα δηλώνει τη διάσπαση της ενότητας της Χριστιανικής Εκκλησίας από ομάδες πιστών, οι οποίες διαφωνούν σε δευτερεύοντα ζητήματα και πάντως όχι στην ουσία της ορθής πίστης. Επομένως το Σχίσμα δεν αντιμετωπίζεται ως Αίρεση.

 Στην παρούσα παρουσίαση εκτίθενται, όσα ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος παρουσιάζει και όσα συμβουλεύει, τόσο για την αντιμετώπιση των αιρετικών, όσο και την αντιμετώπιση των σχισματικών.

 Ως προς τους αιρετικούς, συνιστά την αποφυγή συναναστροφών με αυτούς, όπως αποφεύγει κανείς να πιεί δηλητήριο. Τόσο αποτρόπαια φαίνεται λοιπόν η συναναστροφή με αιρετικούς.

 Ως προς τους σχισματικούς όμως, η περίπτωσή των είναι διαφορετική, γιατί εδώ δεν έχουμε νοθεία ή παρέκκλιση από την γνήσια αποστολική πίστη και παράδοση. Για την περίπτωση των σχισματικών, που είναι ελαφρότερη περίπτωση, συνιστά να δέχονται τους σχισματικούς και να μην διακόπτουν την κοινωνία με αυτούς και ειδικά με τους Επισκόπους, γιατί η Εκκλησία δεν μπορεί να φέρεται ως ανεπίσκοπη.

 Διακοπή της κοινωνίας με τους Επισκόπους μπορεί να γίνει μόνον, όταν διδάσκουν αίρεση κατεγνωσμένη και καταδικασμένη από την Εκκλησία ή όταν προσβάλλονται οι θεσμοί, η αποστολική πίστη και η ζωή της Εκκλησίας.

 

——————————————————————————————————————————

 

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ  ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΣΕΩΣ

 «…Μετά την ελπιδοφόρο νεοπατερική άνθηση των τελευταίων δεκαετιών…, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά, ώστε να μη δικαιολογούνται πλέον οι αισιόδοξες προβλέψεις και προοπτικές για την πορεία της Ορθοδοξίας τον 21ο αιώνα, αν η εκκλησιαστική ηγεσία δεν αντιληφθεί τούς κινδύνους και δεν διαμορφώσει ποιμαντικά τις συνθήκες, ώστε να τηρούνται στον εκκλησιαστικό βίο τα δύο απαραίτητα στοιχεία, χωρίς τα οποία ούτε Ορθοδοξία υπάρχει, ούτε συνεπώς και δυνατότης σωτηρίας. 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όπως και οι άλλοι Άγιοι Πατέρες, με επιμονή αναφέρεται στις δύο αυτές ουσιώδεις πλευρές της χριστιανικής ζωής… Η αχώριστη αυτή δυάδα είναι «η δογμάτων ακρίβεια και η ορθότης του βίου», η ενότητα δόγματος και ήθους, η οποία σήμερα πλήττεται από τον δογματικό μινιμαλισμό του Οικουμενισμού, …ως και από την εκκοσμίκευση, από την είσοδο του κοσμικού, του γήϊνου φρονήματος μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, κλήρου και λαού, ακόμη και μέσα στους κόλπους του κατ’ εξοχήν φυγόκοσμου και εν ξενιτεία και αποταγή ζώντος Μοναχισμού… 

Επί πολλές δεκαετίες, …απασχολεί πολλούς πιστούς με ένταση και σωτηριολογική αγωνία το θέμα του ποια επί τέλους είναι η αληθινή Εκκλησία, πού βρίσκεται η Εκκλησία; Είναι δυνατόν να θεωρούνται ως εκκλησίες οι αιρέσεις και τα σχίσματα; Είναι επιτρεπτόν θεολογικά η Εκκλησία, η αδιακόπως υφισταμένη μέχρι σήμερα διά της διπλής αποστολικής διαδοχής, διαδοχής εν πρώτοις στο σύνολο των αληθειών της πίστεως, και χρονικής διαδοχής κατόπιν στους επισκοπικούς θρόνους, να υποβιβάζεται και να συμφύρεται ως ένα πολλοστημόριο μεταξύ εκατοντάδων άλλων δήθεν εκκλησιών, όπου η διαδοχή της αλήθειας έχει διακοπή από νεωτερικές ανθρώπινες διδασκαλίες, και η χρονική διαδοχή των επισκόπων, όπου υπάρχει, έχει ακυρωθεί λόγω της διακοπής της αλήθειας; Υπήρξε ποτέ περίοδος στη ζωή της Μίας Εκκλησίας, κατά την οποία οι αιρέσεις και οι αιρετικοί εθεωρούντο μέλη της Εκκλησίας; …Πώς συμπεριφέρθηκε ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος απέναντι στις θρησκείες και στις αιρέσεις της εποχής του;

Συναφή εκκλησιολογικά θέματα πού έχουν ανάγκη διασαφήσεως είναι και ο υπερβαλλόντως προβαλλόμενος από μερίδα ορθοδόξων θεολόγων επισκοποκεντρισμός, ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζει επίσκοπο και εκκλησία, κατ’ απομίμησιν της ταυτίσεως πάπα και εκκλησίας, ώστε εν πολλοίς ορθώς να επιρρίπτεται η μομφή εναντίον της Ορθοδόξου Εκκλησίας ότι ο μεν Ρωμαιοκαθολικισμός έχει ένα πάπα οι δε Ορθόδοξοι τόσους πάπες όσοι είναι και οι επίσκοποι. Προκύπτει μέσα από τη διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου αυτός ο επισκοποκεντρισμός; Σε περιόδους συγχύσεως και ακαταστασίας, κατά τις οποίες οι ποιμένες μεταβάλλονται σε προβατόσχημους λύκους και διαφθείρουν την ευαγγελική αλήθεια και ζωή, δεν μπορούν να εκφράσουν την εκκλησιαστική συνείδηση οι πρεσβύτεροι και οι μοναχοί αλλά ακόμη και οι λαϊκοί; Έχουμε στην περίπτωση αυτή σχίσμα; Ποιοι προκαλούν το σχίσμα και τις ταραχές μέσα στη ζωή της Εκκλησίας;

Ήταν σχισματικός ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όπως τον κατηγόρησαν οι τότε κρατούντες στην Εκκλησία, ή αυτοί πού αθέτησαν τούς θεσμούς και τις παραδόσεις της Εκκλησίας, υπέρ των οποίων αγωνιζόταν εκείνος;…

 

Η γνώμη του για τις αιρέσεις

 

Με την ίδια ποιμαντική εγρήγορση και ανυποχώρητη αγωνιστικότητα αντιμετώπισε ο Χρυσόστομος και τις αιρέσεις της εποχής του… Σε εγκωμιαστική του ομιλία στον Άγιο Μελέτιο Αντιοχείας, ο οποίος προήδρευσε της Β’ Οικουμενικής Συνόδου στην Κωνσταντινούπολη, πού έθεσε τέρμα στην δράση των αντιτριαδικών αιρέσεων και ολοκλήρωσε το σύμβολο της πίστεως, αναφέρεται στην επιτυχή αναιρετική του δράση, η οποία του εστοίχισε διωγμούς και εξορίες. Μόλις ανέλαβε, λέγει, την θέση του επισκόπου, απήλλαξε την Αντιόχεια από την αιρετική πλάνη …«και τα σεσηπότα μέλη και ανιάτως έχοντα του λοιπού σώματος αποκόψας, ακέραιον την υγείαν επανήγαγε τω πλήθει της Εκκλησίας». Και μόνον αυτή του η θέση είναι αρκετή, για να δείξει πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται η αίρεση, ως διαστροφή της αλήθειας και ως αρρώστια στο σώμα της Εκκλησίας, σε όλες τις εποχές και στην δική μας. …Ο Ιωάννης, μετά την εκ του Μοναχισμού επιστροφή του, έγινε, ως κληρικός πλέον, στενός συνεργάτης αμφοτέρων και βοηθός διά του φλογερού του κηρύγματος στην εκρίζωση του Αρειανισμού, τούς κινδύνους εκ του οποίου δεν αντελαμβάνοντο πολλοί Αντιοχείς και επεσκέπτοντο ακόμη και ναούς Αρειανών…

 

Συνιστά να αποφεύγουμε τις συναναστροφές με τούς αιρετικούς, όπως αποφεύγουμε τα δηλητήρια των φαρμάκων, γιατί είναι χειρότεροι από αυτά. Εκείνα βλάπτουν το σώμα, αυτοί καταστρέφουν την σωτηρία της ψυχής. Αν η συναναστροφή με τούς αιρετικούς και η φιλία οδηγεί και σε κοινωνία της ασεβείας, πρέπει να την αποφεύγουμε, ακόμη και αν πρόκειται για τούς γονείς μας. Ήταν πολύ αυστηρός και στον εαυτό του ο Χρυσόστομος στο θέμα της κοινωνίας με τούς αιρετικούς. Επειδή οι γνωστοί Μακροί Αδελφοί είχαν κατηγορηθεί από τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο ως Ωριγενιστές, ενώ τούς προστάτευσε, δεν είχε λειτουργική κοινωνία μαζί τους. Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος για τον οποίο ο Άγιος Επιφάνιoς Κύπρου, εξαπατηθείς από τον Θεόφιλο ότι και ο Χρυσόστομος ήταν Ωριγενιστής, ήλθε στην Κωνσταντινούπολη να βοηθήσει τον Θεόφιλο και δεν είχε καμμία κοινωνία με τον Άγιο Χρυσόστομο, ως αιρετικό. Αρνήθηκε να παραχωρήσει ως πατριάρχης ο Χρυσόστομος ναό στον πανίσχυρο Γότθο ηγεμόνα Γαϊνά, επειδή ήταν Αρειανός, παρά την πίεση του αυτοκράτορος Αρκαδίου, ο οποίος είχε ανάγκη των στρατιωτικών υπηρεσιών του. Επαινεί τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Φλαβιανό, διότι διεχώρισε τα λείψανα μαρτύρων που ήσαν θαμμένα μαζί με λείψανα αιρετικών έτσι, λέγει, απαλλάχτηκαν τα πρόβατα από τούς λύκους, οι ζώντες από τούς νεκρούς. Έμειναν οι μαργαρίτες της πίστεως μόνοι, ανέπαφοι από την δυσωδία των αιρετικών λειψάνων.

 

…Δίδει μεγάλη σημασία ο Άγιος Ιωάννης στον εναντίον των ετεροθρήσκων και αιρετικών αγώνα. Ολόκληρος ο τέταρτος «Περί Ιερωσύνης» λόγος του είναι αφιερωμένος στο να δείξει, ότι ο ιερεύς πρέπει να έχει υψηλή θεολογική συγκρότηση, να γνωρίζει τις θέσεις και τα επιχειρήματά τους, να διαθέτει τα απαραίτητα όπλα για να τους αποκρούει.

 

…Σχεδόν ταυτίζει την Ιερωσύνη ο Άγιος Χρυσόστομος με το κήρυγμα, με τη διδασκαλία του λόγου, χωρίς βέβαια να υποτιμά την τελετουργία των μυστηρίων. …Δεν ωφελούν οι ασκητικοί κόποι και ιδρώτες, όταν, λόγω αγνοίας και απειρίας των δογμάτων, πέσει κανείς σε αίρεση και αποσχισθεί από το σώμα της Εκκλησίας. Διαβεβαιώνει ο Άγιος Ιωάννης, ότι γνωρίζει πολλούς που το έπαθαν αυτό. Δεν ωφελεί λοιπόν μόνον ο ενάρετος βίος, χωρίς τα υγιή δόγματα, ούτε βέβαια η υγιής πίστη, όταν ο βίος είναι διεφθαρμένος.

 

Αν εφαρμόσουμε όσα για τις αιρέσεις αναφέραμε, ολίγα εκ πολλών, στην σημερινή κατάσταση της Εκκλησίας, η εικόνα είναι ζοφερή. Ό,τι είπαμε για την Απολογητική, πού αντιμετώπιζε παλαιότερα τους εξωτερικούς εχθρούς της Εκκλησίας, τους αλλοθρήσκους, ισχύει και για το αντιαιρετικό κήρυγμα. Έπαυσε να ακούγεται στους ναούς λόγος εναντίον των αιρέσεων, ωσάν ή Εκκλησία να έχει περιλάβει στους κόλπους της όλους όσοι ονομάζονται Χριστιανοί, ωσάν να ανήκουν όλοι οι Χριστιανοί στο σώμα του Χριστού, να μνημονεύονται όλοι στο δισκάριο της Προσκομιδής, να κοινωνούν όλοι εκ του αυτού ποτηρίου. Και μολονότι αυτό δεν έχει γίνει, και υπάρχουν Χριστιανοί πολυπληθείς ανά τον κόσμο πού δεν είναι υγιείς, νοσούν στην πίστη, στα δόγματα, και είναι αποκομμένοι από το σώμα της Εκκλησίας, όχι μόνο δεν παρουσιάζουμε τα νόθα δόγματα και τις πλάνες τους, για να γιατρέψουμε και τούς ίδιους και να προφυλάξουμε και τα μέλη της ‘Εκκλησίας από την λύμη των αιρέσεων, αλλά τους καθησυχάζουμε πως δεν είναι αιρετικοί, είναι και αυτοί εκκλησίες, όπως εμείς, και μάλιστα αδελφές εκκλησίες, συγκροτούμε μαζί τους συμβούλια εκκλησιών, αναγνωρίζουμε το βάπτισμά τους ως έγκυρο, συμπροσευχόμαστε, μας δίδουν και τούς δίδουμε ναούς και πολλά άλλα, όσα η οικουμενιστική σύγχυση των ημερών μας έχει προκαλέσει. Τα πάντα «άνω και κάτω γέγονε» θα έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Γκρεμίσαμε τούς φράκτες, τα όρια πού έθεσαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες…

 

Δεν θα φθάσετε στην ενότητα, λέγει [ο διάβολος] σε όσους τον ακούουν, αγωνιζόμενοι για την αλήθεια· κάνουν λάθος ο Χριστός, οι Απόστολοι, οι Πατέρες· θα φθάσετε στην ενότητα με την αγάπη. Αφήστε τα δόγματα στους θεολόγους, κλείστε τους σε ένα νησί και ας συζητούν όσο θέλουν. Ούτε δογμάτων ακρίβεια, ούτε βίου ορθότης είναι απαραίτητα για την σωτηρία, όπως διδάσκει το Ευαγγέλιο και σύμπας των Πατέρων ο χορός, με έμφαση δε ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Θα σας σώσει τώρα ο Οικουμενισμός, πού καταλύει την αποκλειστικότητα, τον ναρκισσισμό, το δόγμα της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και καταργεί την αυστηρότητα της Ευαγγελικής ζωής, διευκολύνοντας την εκκοσμίκευση. Μπορούμε έτσι τώρα στις τρεις πτώσεις πού προκάλεσε ο Διάβολος, κατά τον αείμνηστο και όσιο Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, τις πτώσεις του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα, να προσθέσουμε και τέταρτη πτώση, την πτώση του Οικουμενισμού. Ίσως βέβαια σκεφθεί κάποιος και πει ότι ορθώς ο Άγιος Χρυσόστομος ομιλεί για τούς αιρετικούς και τούς ελέγχει. Τότε έτσι πίστευαν. Σήμερα έχουν αλλάξει αυτά. Δεν πρέπει να ασχολούμαστε πλέον και να αγωνιζόμαστε εναντίον των άλλων θρησκειών και των αιρέσεων. Έτσι μου απήντησε γραπτώς μεγαλόσχημος και γνωστός επίσκοπος, κεκοιμημένος τώρα, όταν του έστειλα το βιβλίο μου για την Ουνία, στο οποίο παρουσίαζα την εξέλιξη της εξετάσεως του θέματος, στον διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, από τον οποίο με απεμάκρυναν για την όποια συμβολή μου στην καταδίκη της Ουνίας.

 

Γιατί δεν έχουν έγκυρα μυστήρια οι αιρέσεις;

visit counter

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 10η Νοεμβρίου 2025

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΓΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ;

         Ζούμε σε εποχή πρωτοφανούς πνευματικής σύγχυσης, την οποία καλλιεργεί το περιρρέουν συγκρητιστικό  πνεύμα του Οικουμενισμού, ο οποίος εμφανίστηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα και έχει ως στόχο και έργο την πνευματική – θρησκευτική (και όχι μόνο) ενοποίηση της ανθρωπότητας. Για να πετύχει το στόχο του επιχειρεί να αμβλύνει τις επιμέρους θρησκευτικές πίστεις, να τις καταστήσει μη «αποκλειστικές», ώστε να γίνουν αποδεκτές από τις άλλες. Θυμίζουμε την κοινή απόφαση του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» του Τορόντο: «Καμιά Εκκλησία δεν μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό της θέση ανωτερότητας ή εκκλησιαστικής αποκλειστικότητας απαιτώντας της επιστροφή των άλλων σ’ αυτήν»[1]. Θυμίζουμε επίσης την θέση Επισκόπου και καθηγητή: «Η περί αποκλειστικότητας της Εκκλησίας διδασκαλία δεν αποτελεί δογματική διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας»[2]!

      Όσον αφορά στον κατακερματισμένο Χριστιανισμό, προσπαθεί να απομειώσει τις βασικές αρχές των επί μέρους «εκκλησιών» και ομολογιών, για να πετύχει την «σύγκληση». Το αυτό επιχειρεί και για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την αληθινή και μοναδική Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, να υποβαθμίσει την πίστη της ότι μόνο σε Αυτή συντελείται η σωτηρία. Να πείσει ότι σωτηρία συντελείται και στις «άλλες εκκλησίες» και ομολογίες.

      Ιθύνοντες του οικουμενιστικού συγκρητισμού, εντός και εκτός της Εκκλησίας, ισχυρίζονται ότι καμιά «εκκλησία» δεν έχει το δικαίωμα να μονοπωλεί την αποκλειστικότητα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, διότι αυτή την θεωρούν ως «αόρατη» και πως όλες οι «εκκλησίες» αποτελούν τους «κλάδους» της. Πρόκειται για τις σύγχρονες εκκλησιολογικές πλάνες περί «αοράτου εκκλησίας» και «θεωρίας των κλάδων». Επί πλέον έχουν διατυπωθεί και οι έτερες κακόδοξες θεωρίες (και δυστυχώς και από ορθοδόξους), την «βαπτισματική θεολογία» και την «ευχαριστιακή θεολογία». Σύμφωνα με αυτές όσοι χριστιανοί βαπτίστηκαν στην οποιαδήποτε «εκκλησία» θεωρούνται μέλη της «αοράτου εκκλησίας» και σε όποια «εκκλησία» τελείται η Θεία Ευχαριστία, αυτή ανήκει στην «αόρατη εκκλησία»!

       Μέσα σε αυτά τα πλαίσια προωθείται η νεοφανής παράδοξη θεωρία, σαφώς κακόδοξη, ότι δήθεν η Εκκλησία δεν περιορίζεται στα «κανονικά της όρια», αλλά εκτείνονται πέρα από αυτά τα «χαρισματικά της όρια»! Ο ως άνω Επίσκοπος και Καθηγητής έγραψε: «Η Ορθόδοξη Θεολογία θεωρεί ότι η Χάρις του Θεού μπορεί να πνέει και έξω από τα κανονικά όρια της Εκκλησίας και αυτό είναι σύμφωνο με τη βιβλική και πατερική διδασκαλία»! «Είναι δεδομένο και απολύτως κατανοητό ότι για να μπορεί να γίνει λόγος για Εκκλησία έξω από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, θα πρέπει να υπερβεί κανείς την αντίληψη της αποκλειστικότητας και να παραδεχθεί την ύπαρξη της χάριτος και την πνοή του Αγίου Πνεύματος εκτός αυτής. Με άλλα λόγια τίθεται το ερώτημα, εάν στις διατετμημένες και αποσχισθείσες ομάδες μπορεί να υπάρχουν μυστήρια, αρχής γενομένης από του βαπτίσματος»[3]. Που σημαίνει απλά ότι …σώζει και εκτός των ορίων της, δηλαδή, στα σχίσματα και στις αιρέσεις!  Πως «σώζει»; Αποδεχόμενη την εγκυρότητα των «μυστηρίων» των αιρετικών! Τρανταχτό παράδειγμα η αποδοχή του Βαπτίσματος των αιρετικών, με την άρνησή τους να τους βαπτίζουν κατά την εισδοχή τους στην Εκκλησία, παρά μόνον να τους μυρώνουν! Αρκεί λένε να έχει τηρηθεί ο τύπος του Μυστηρίου!

      Με το να δέχονται τα μυστήρια των αιρετικών ως έγκυρα, αποδέχονται και την ιερατική «αποστολική διαδοχή», ακόμη και στους αιρετικούς Προτεστάντες οι οποίοι αρνούνται το μυστήριο της Ιεροσύνης, όπως και όλα τα υπόλοιπα μυστήρια, ή τους έχουν αλλάξει το νόημα! O ιστορικός, Καθηγητής Βλάσιος Φειδάς, αναφέρει ότι αυτή είναι η «αποκλίνουσα εκκλησιολογία του ιερού Αυγουστίνου, η οποία και σε αυτό το σημείο αλλοίωσε την μέχρι τότε παραδοσιακή εκκλησιολογία και αναγνώρισε κύρος στα μυστήρια εξω-εκκλησιαστικών κοινοτήτων»[4].

      Δυστυχώς καλλιεργείται ένα κλίμα σύγχυσης στον εκκλησιαστικό χώρο, από τους θιασώτες της «ενώσεως των εκκλησιών», χωρίς τις προϋποθέσεις που θέτει η εκκλησιαστική μας παράδοση, δηλαδή την μετάνοια των αιρετικών και την επιστροφή τους την Ορθοδοξία μας, η οποία έχει όλα τα στοιχεία εκείνα που την ταυτίζουν με στην Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού, καθότι μόνον Αυτή από την πολυπληθή πανσπερμία των αιρετικών ομάδων, δεν πρόσθεσε και δεν αφαίρεσε τίποτε από την «άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις» πίστη (Ιούδ,3). Επ’ αυτού σημείωσε ο Καθηγητής Ν. Ματσούκας: «Η ορθόδοξη άποψη είναι σαφής και ανυποχώρητη. Εμμένει στην αρχαιότητα της διδασκαλίας. Αυτή και μόνο είναι το κριτήριο της γνησιότητας και αυθεντικότητας»[5].

      Σύγχυση στο ορθόδοξο πλήρωμα υπάρχει και όσον αφορά στα μυστήρια των αιρετικών, αν είναι έγκυρα ή άκυρα.

      Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε πως εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας δεν υπάρχουν έγκυρα μυστήρια και ως εκ τούτου δεν υπάρχει σωτηρία. Αυτή δεν είναι δική μας υποκειμενική γνώμη, αλλά θεμελιώδης πίστη της Εκκλησίας μας.

     Επ’ αυτού είχε γράψει τα εξής σημαντικά, τα οποία απηχούν την ορθόδοξη διδασκαλία, ο αείμνηστος Αρχ. κυρός Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους και ομολογητής της ορθοδόξου πίστεως: «Η παράδοσις της Εκκλησίας, ως αποτυπούται εις τους ι. Κανόνας, κατενόησε πάντοτε την αίρεσιν και το σχίσμα ως φρικτά και αποτρόπαια μέσα, δι’ ων ο εχθρός της σωτηρίας επιχειρεί “μερίζειν το του Χριστού σώμα” δια να ματαιώση την σωτηρίαν του ανθρώπου. […] Οι Πατέρες της Εκκλησίας, επόμενοι τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης και ιδία του Απ. Παύλου και του Ευαγγελιστού Ιωάννου, οι οποίοι καταδικάζουν την αίρεσιν μετά σφοδρότητος, ουδεμίαν εδέχοντο συμφιλίωσιν ή συνύπαρξιν με την αίρεσιν, αρνούμενοι να ίδουν αυτήν υπό το πρίσμα του σχετικισμού και σκεπτικισμού, ως ατυχή αλλά πάντως ευγενή και νόμιμον προσπάθειαν ερμηνείας της χριστιανικής αληθείας. Ούτως οι επιμένοντες τη αιρέσει αιρετικοί θεωρούνται από τους αγίους Πατέρας ως “ακάθαρτοι”, “αντίπαλοι Χριστού”, “ιερόσυλοι και αμαρτωλοί”, “αντικείμενοι (τω Χριστώ) τουτ’ έστι πολέμιοι και αντίχριστοι”, “ους ο Κύριος πολεμίους και αντιπάλους λέγει εν τοις Ευαγγελίοις” (Κανών Καρχηδ.), “νεκροί” (Αγ. Αθαν. λθ’ εορτ. επιστ.), “εχθροί της αληθείας” (α’ ΣΤ’). Η αίρεσις δε χαρακτηρίζεται ως “πλάνη” και “φαυλότης” φέρουσα τον όλεθρον (νζ’ Καρθαγ.), ως “στρεβλότης” (Κανών Καρχηδ.), ως “ελεεινή πλάνη” εις την οποίαν “κατεδέθησαν” οι αιρετικοί (ξστ’ Καρθαγ.), ως “μεμιασμένη κοινωνία” (ξθ’ Καρθαγ.), ως “ρίζα πικρίας άνω φύουσα”, ήτις “μίασμα γέγονε τη καθολική Εκκλησία, η των χριστιανοκατηγόρων αίρεσις” (ιστ’ Ζ’). Η αυστηρά αύτη στάσις των αγίων Πατέρων είναι συνέπεια της Εκκλησιολογίας αυτών. Εφ’ όσον μία μόνον Εκκλησία υπάρχει (εν σώμα μόνον αντιστοιχεί εις την μίαν κεφαλήν), είναι φυσικόν, ότι οι αποκόπτοντες εαυτούς δια της αιρέσεως ή του σχίσματος από της Μιας Εκκλησίας παύουν να είναι μέλη του Σώματος του Χριστού και να έχουν το Άγιον Πνεύμα. Ο “οίκος αυτών αφίεται έρημος” και εκπίπτει εις “εκκλησίαν πονηρευομένων” (Νικηφ. Ομολ. Επιστ. γ’). Εφ’ όσον ο αιρετικός στερείται της χάριτος, δεν είναι δυνατόν να διατηρή την ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας. Το ανάθεμα δεν αποκόπτει αυτόν της Εκκλησίας αλλ’ εξαγγέλλει εις το πλήρωμα της Εκκλησίας την απ’ αυτού του αιρετικού πραγματοποιηθείσαν αυτο-αποκοπήν δια της εκπτώσεώς του από της ορθής πίστεως προς σωτηρίαν και αυτού και των λοιπών μελών της Εκκλησίας». Και συμπεραίνει ο μακαριστός π. Γεώργιος Καψάνης: «Εντεύθεν και τα μυστήρια των αιρετικών θεωρούνται ως άκυρα, καθ’ όσον οι αιρετικοί στερούνται του Αγίου Πνεύματος. Παρά τοις αιρετικοίς δεν υφίσταται καν αληθές βάπτισμα ή χρίσμα»[6].

Περί του π. Εμμανουήλ Καλύβα και περί προχαραγμάτων.......

visit counter

 

Τελευταία χρησιμοποιείται το όνομα του π. Εμμανουήλ Καλύβα και κάποιοι λόγοι του που αφορούν τα γνωστά θέματα με τις ταυτότητες, αριθμούς κ.λπ. Θα σχολιάσουμε όσα αφορούν την θεολογική πτυχή του θέματος (αν υπάρχει και που γίνεται προσπάθεια από μερικούς να δώσουν) και όχι την κοινωνική/πολιτική.

Διαβάζουμε:

Υπάρχει, λοιπόν, η προχάραξις του Χαράγματος, η έμμεση χάραξις, όταν γίνεται στις Ταυτότητες, κάρτες, προσωπικά αντικείμενα, διότι γίνεται αποδεκτόν και, επομένως, λειτουργεί ως προσωπική σφραγίδα. Εξ άλλου, η Ταυτότητα φέρει την φωτογραφίαν μας, το ονοματεπώνυμον και τα στοιχεία μας, την υπογραφήν μας κ.λπ. Την Ταυτότητα κρατά, επιδεικνύει και λειτουργεί το δεξί χέρι. Πώς θα βαστάξη το 666, το χάραγμα του Αντιχρίστου;».

«Η έμμεση ή άμεση χάραξις του χαράγματος 666 γίνεται και προ της εμφανίσεως του Αντιχρίστου ενεργός, εφ’ όσον υπάρχουν συνιστώσες προϋποθέσεις: γνώσις ότι είναι χάραγμα-σφραγίδα του Αντιχρίστου. Αποδοχή με ελευθέραν συγκατάθεσιν. Θεώρησις και λειτουργία αυτού ως θρησκευτικού συμβόλου σατανικού, οπότε διά της ενεργείας του Σατανά γίνεται σύνδεσμος με τον εκάστοτε παροντοποιούμενον Αντίχριστον. Ισχυροποιεί την ενέργειαν του Χαράγματος η αποστασία ή εμπερίστατος αμαρτία, η αμετανοησία, η προσκύνησις των συγχρόνων ειδώλων, η αναφορά καθ’ εκάστην ημέραν πολλάκις στο ΘΗΡΙΟΝ των Βρυξελλών με την χρήσιν καρτών-Ταυτοτήτων 666, η λατρεία της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας του ψευδοθεού Μαμωνά κ.λπ. Και μόνα τους όλα αυτά είναι χάραγμα Αντιχρίστου, είναι σφράγισις σατανική του ανθρώπου. Πολύ περισσότερον είναι χάραγμα αυτά μαζί με την σφραγίδα 666.

Επομένως ορθώς γίνεται λόγος για προχάραξιν του χαράγματος του Αντιχρίστου. Με αυτήν την έννοιαν ασφαλώς χαρακτηρίζεται η χρήσις του 666 στις νέες ταυτότητες… σαφές προδρομικό σημείο του Αντιχρίστου και κατάφωρη προσβολή της θρησκευτικής συνειδήσεως των Ορθοδόξων Ελλήνων. Η χρήση αυτή του αριθμού 666 στα δελτία ταυτότητας αποτελεί προστάδιο του χαράγματος στο χέρι και στο μέτωπο».

«Ένα είναι το χάραγμα και δύο οι χαράξεις. Προχάραξις δηλαδή προδρομική, που ετοιμάζει την έλευσιν του Αντιχρίστου, και τελική άμεση χάραξις στο χέρι ή στο μέτωπον επί Αντιχρίστου».

Πόθεν τα παραπάνω συμπεράσματα; Ερευνώντας όλα τα βιβλία του ψάχνοντας για Πατερικές πηγές, βρήκαμε μόνον τις τέσσερις γνωστές‧  δηλαδή τον Αγ. Εφραίμ τον Σύρο όπου χρησιμοποιείται γνωστό νόθο[1] σύγγραμμα που αποδίδεται στον ίδιο, τον Άγιο Ιππόλυτο (στον Άγιο Ιππόλυτο αποδίδονται δύο συγγράμματα, το ένα γνήσιο και το άλλο αμφιβαλλόμενο[2]), τον Αρέθα Καισαρείας όπου ο καθένας ερμηνεύει-παρερμηνεύει τους λόγους του, όπως επίσης και τον Ανδρέα Καισαρείας. Ας ερευνήσουμε όμως το πώς επηρεάστηκε ο π. Εμμανουήλ και από ποιους.

Το 1989 ο ίδιος κυκλοφόρησε ένα βιβλίο υπό τον τίτλο: ''Το χάραγμα του Αντιχρίστου κατά την Γραφήν και τους Πατέρες''. Εκεί λοιπόν, στο βιβλίο το δικό του (αν και δεν υποστηρίζει ότι θα υπάρχει κάποιο ''προχάραγμα'' αλλά όλα τα αναφέρει ως ''χάραγμα 666''), στην σελίδα 68, βλέπουμε απόσπασμα με φώτο από πού; από την προτεστάντισσα Mari Relfie και το βιβλίο της[3]!!!

Στην σελίδα 85 επίσης βλέπουμε φώτο[4] από το βιβλίο της Relfie όπου η ίδια είχε δημοσιεύσει την ταυτότητά της.

Στην σελίδα 138 επίσης εικόνα από  το βιβλίο της Relfie!

Ας δούμε ένα άλλο του βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1999 υπό τον τίτλο: ''ΟΧΙ ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ''.
Στην σελίδα 72 βλέπουμε πάμπολλες φορές να χρησιμοποιούνται ως πηγές οι γνωστοί Πάστορες Dwight L. Kinman[5] και Texe Marrs[6]! Ορίστε δύο δείγματα:

Με λίγα λόγια μία από τα ίδια! Οι πρώτοι που έγραψαν για αυτά ήσαν οι προτεστάντες! Πριν από αυτούς οι Ορθόδοξοι δεν ανέπτυσσαν τέτοιες ''θεολογικές ερμηνείες'', υπήρχε η Πατερική γνήσια γραμμή. Μήπως λοιπόν θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την ορθόδοξη άποψη για τους ίδιους τους Προτεστάντες; Μήπως να πιστέψουμε ότι ''φωτίστηκαν'' από τον Θεό και ότι τους μιλούσε όπως έλεγε και έγραφε και η ίδια η Relfie εφόσον αυτοί άνοιξαν τον δρόμο για όσα διαβάζουμε σήμερα; Και αν έχει αντίρρηση κανείς λέγοντας ότι γίνονται όσα γράφουν οι σύγχρονοι και ας χρησιμοποιούν τους προτεστάντες, τότε έχουμε να απαντήσουμε ότι όλα αυτά είναι και ήταν ήδη γνωστά. Ο Αντίχριστος είτε έρθει τώρα ή έπειτα από 10, 50, 100 έτη κ.λπ, θα χρησιμοποιήσει την ''τεχνολογία'' της εποχής που θα έρθει ούτως ή άλλως. Το αυτονόητο δηλαδή. Οι Προτεστάντες, αλλά και όσοι επηρεάστηκαν από αυτούς, έκαναν λάθος, διότι όλοι μα όλοι κάθε τι και κάθε φορά που νόμιζαν κάτι νέο ως ''χάραγμα 666'', αποδεικνυόταν έπειτα ότι δεν ήταν δια τούτο και επινοήθηκε και το λεγόμενο προχάραγμα! Σήμερα όλα είναι ''προχαράγματα''! Μην κάνουμε και άλλα λάθη δηλαδή..... Έτσι πάντα θα έχουμε δίκιο!
Κλείνοντας τονίζουμε και πάλιν ότι το άρθρο μας αφορά την θεολογική πτυχή του θέματος και όχι την κοινωνική/πολιτική, δηλαδή κάτι που είναι διαφορετικό.

 

---

[1] https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/blog-post_84.html

[2] https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/blog-post_2.html

https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/blog-post_19.html

[3] Σχόλια για τα βιβλία της στα ''σχετικά άρθρα κατωτέρω''.

[4] Σημαντικά στοιχεία δείτε και εδώ https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/mary-relfe.html

[5] https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/dwight-l-kinman-mary-relfe.html

[6] Προσεχώς θα ασχοληθούμε και με τον ίδιο…..

ΠΗΓΗ.ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης (+ 11 Νοεμβρίου) απέναντι στην αίρεση & το σχίσμα

visit counter

   «Διότι το να κοινωνάει κάποιος από αιρετικό… αποξενώνει από το Θεό και καθιστά οικείο με τον Διάβολο» (όσιος Θεόδωρος Στουδίτης)
«Παρακαλώ προφυλάξτε ακόμη τον εαυτό σας από την ψυχοφθόρο αίρεση, η συμμετοχή στην οποία είναι αποξένωση από το Χριστό» (όσιος Θεόδωρος Στουδίτης, επιστολή 60, ΕΠΕ 18Γ, σελ. 17)
   «…Ερώτηση 3η. Για τις εκκλησίες που βεβηλώθηκαν από τους ιερείς που κοινώνησαν με την αίρεση και κατέχονται από αυτούς. Εάν πρέπει να μπαίνουμε σ’ αυτές για να προσευχηθούμε και να ψάλλουμε.
Απάντηση. Δεν πρέπει να μπαίνουμε καθόλου στις εκκλησίες αυτές με τους τρόπους που αναφέρθηκαν, γιατί είναι γραμμένο «Να, το σπίτι σας εγκαταλείπεται έρημο». Γιατί μόλις μπαίνει μέσα στις εκκλησίες αυτές η αίρεση, φεύγει ο άγγελος που εποπτεύει όλα όσα γίνονται εκεί, σύμφωνα με τα λόγια του μεγάλου Βασιλείου, και ο ναός αυτός γίνεται ένα απλό σπίτι. Γιατί λέγει «Δεν θα μπω μέσα σε εκκλησία πονηρών». Και ο Απόστολος «Ποιά συμφωνία υπάρχει ανάμεσα στον ναό του Θεού και στα είδωλα;»
    «…Η κοινωνία από τους αιρετικούς δεν είναι κοινός άρτος, αλλά δηλητήριο, που δεν βλάπτει το σώμα, αλλά αμαυρώνει και σκοτίζει την ψυχή…Και εάν οι ευχές της λειτουργίας είναι των ορθοδόξων, τί σημασία έχει αυτό, εάν γίνεται από αιρετικούς; Γιατί δεν πιστεύουν όπως πίστευε εκείνος που τις σύνταξε, ούτε και πιστεύουν σ’ αυτά που σημαίνουν οι λέξεις. Γιατί ολόκληρη η λειτουργία εξυμνεί την πίστη, ότι ο Χριστός έγινε αληθινός άνθρωπος, ενώ αυτοί το αρνούνται, αν και το λένε, επειδή φρονούν να μη ζωγραφίζεται αυτός. Είναι δηλαδή σαν να λέγει κάποιος, Πιστεύω σε Πατέρα και Υιό και άγιο Πνεύμα, αλλά φρονεί, ότι ο Πατέρας και ο Υιός και το άγιο Πνεύμα είναι μια υπόσταση με τρία ονόματα, πράγμα που είναι δόγμα του Σαβελλίου, ο οποίος πίστευε ανόητα. Τί λοιπόν, θα πούμε ότι αυτός πιστεύει σε Τριάδα; Καθόλου, έστω και αν το λέγει. Έτσι λοιπόν ούτε εδώ πιστεύει αυτά που λέγει, έστω και αν η λειτουργία είναι ορθόδοξη, αλλά αυτός φλυαρεί ανόητα, η μάλλον εξυβρίζει παίζοντας τη λειτουργία, γιατί και οι γόητες και οι επαοιδοί χρησιμοποιούν θεϊκές ωδές στις δαιμονικές τελετές τους» (ΕΠΕ 4,17. 4,489, 3,387)
    «Η αίρεση δηλαδή στο σύνολο της μοιάζει σαν μια αλυσίδα δαιμονόπλοκη, οπού η μια κρατιέται από την άλλη, και όλες είναι κρεμασμένες σαν από μια κορυφή της ασέβειας και της αθεΐας, αν και διαφέρουν και στη διαφορετική ονομασία και στον χρόνο και στον τόπο και στην ποσότητα και στην ποιότητα και στη δύναμη και στην ενέργεια» (3,207)
    «… Η τέταρτη ερώτηση σου· Εάν υπάρχει εκκλησία στην οποία αυτός που λειτουργεί αναφέρει τον αιρετικό, και ο ορθόδοξος έχει θυσιαστήριο καθαγιασμένο σε σεντόνι η σανίδα, πρέπει να τεθεί αυτό σ’ αυτή την εκκλησία και να λειτουργήσει ο ορθόδοξος;
Δεν πρέπει, αλλά είναι καλύτερα να λειτουργήσει σε ένα συνηθισμένο σπίτι, σε κάποιον διαλεγμένο καθαρό τόπο….» (3,209)
    «Γιατί από την εποχή των 'Αποστόλων και μετέπειτα, πολλές αιρέσεις με πολλούς τρόπους συγκρούστηκαν με την Εκκλησία, και παρουσιάστηκαν παράνομες και αντικανονικές ακαθαρσίες, όπως και τώρα. Αλλ’ όμως αυτή (η Εκκλησία) παρέμεινε με τον τρόπο που προειπώθηκε αδιάσπαστη και άσπιλη, και θα παραμείνει μέχρι το τέλος των αιώνων, με το να απομακρύνονται και να διώχνονται από αυτήν αυτοί που κακώς πίστεψαν και έπραξαν, όπως απομακρύνονται από τα παράλια βράχια τα κύματα που συγκρούονται με αυτά» (3,141)

Η φρενίτιδα για τον προσωπικό αριθμό (Π.Α) και μερικές απόψεις.

visit counter

           

Μετά την αποστολή e-mails  ή μηνυμάτων για την γνωστοποίηση του Π.Α, που υποχρεωτικά δίνεται σε όλους τους Έλληνες πολίτες μετά την λήξη της σχετικής προθεσμίας (5-11-2025) σύμφωνα με τον ψηφισθέντα νόμο, ακολούθησε μια πρακτική φόβου και πανικού.

Πολίτες ρωτούσαν επιμόνως  πως πρέπει να χειριστούν το θέμα, επειδή οι περισσότεροι δεν είχαν σχετική ενημέρωση, παρόλο που εδώ και καιρό τα ΜΜΕ έντυπα και ηλεκτρονικά, δημοσίευσαν αρκετά σχετικά άρθρα.

Τα επώνυμα σχετικά άρθρα του γράφοντος που δημοσιεύτηκαν είχαν τους εξής σκοπούς.

1.Να ενημερωθούν οι ενδιαφερόμενοι  για  τις  κοινωνικές και οικονομικές  παραμέτρους του προβλήματος, ώστε οι πολίτες να πράξουν κατά συνείδηση, όταν θα έλθει εκείνη η ώρα της (υποχρεωτικής)  λήψης και ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗΣ  χρήσης του Π.Α.

2.Να αποσυνδεθεί  το θέμα από την προφητολογία και  την αντιχριστολογία.

3.Να τονισθεί ότι  το  θέμα  σχετίζεται αποκλειστικά με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  (δηλ. αποβλέπει στην επιτήρηση και τον  έλεγχο των πολιτών)  και όχι με το ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ ΤΟΥ ΚΑΤ΄ΕΙΚΟΝΑ, που ρυθμίζει τις σχέσεις ανθρώπου-Θεού. Ο Π.Α και οι νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες σχετίζονται αποκλειστικά με την ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, που εδώ και αεκετά χρόνια εφαρμόζεται με νόμους και διατάγματα και  έχει δημιουργήσει στον Έλληνα πολίτη ένα ασφυκτικό φασιστικό περιβάλλον.

4. Να κατανοηθεί ότι η  διαχείριση του θέματος είναι καθαρά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ  ΕΠΙΛΟΓΗ και δεν σχετίζεται με τα εμβόλια, που ήταν μια ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ και αφορούσε το ανθρώπινο σώμα.

Το παρακάτω σχετικό περιστατικό είναι πραγματικό και αποδεικνύει την σύγχυση που επικρατεί.

Ευλαβής κυρία πανικόβλητη ρωτά ένα κληρικό.

- Πιέσθηκα, φοβήθηκα και έκανα τις διαδικασίες μέσω Υπολογιστή και πήρα τον Προσωπικό Αριθμό. Τί γίνεται τώρα με την συνείδησή μου;  Χρειάζεται κάποια συγχωρητική Ευχή;

Της απαντάει ο κληρικός.

- Γιατί βιασθήκατε, αφού ούτως ή άλλως θα σας τον έδιναν. Γιατί τρομοκρατηθήκατε και υποκύψατε, ώστε να το κάνετε μόνη σας, εκουσίως; Αυτό δεν συζητάμε τόσο καιρό; Να διαφυλάξουμε την ελευθερία  μας. Να κρατήσουμε έναν «άσσο στο μανίκι μας», ότι μας επιβλήθηκε, δυναστικά και αυταρχικά εκβιαστικά, παρά την θέλησή μας..

- Ως προς την ψυχική σας ακεραιότητα και συνειδησιακή καθαρότητα. Όχι. Δεν επιφέρει κανέναν μολυσμό η ενέργειά σας αυτή, να συγκατατεθείτε στην παραλαβή του ΠΑ. Απλώς είναι μια επικίνδυνη διαδικασία και μεθόδευση, που δεν ξέρουμε ή μάλλον υποπτευόμεθα, οτι θα συνεπιφέρει άλλα δεινά. Δεν είναι προδοσία πίστεως, δεν είναι οιαδήποτε μορφή αποδοχής του .. Αντιχρίστου!!

Για να γίνω περισσότερο κατανοητός.

Εάν κάποιος τελέσει Πολιτικό Γάμο ή Σύμφωνο Συμβίωσης, του επιβάλλονται ιεροκανονικές κυρώσεις, επιτίμια κοκ, διότι περιφρόνησε και αθέτησε Μυστήριο της Εκκλησίας, επιλέγοντας αλλότριο κύρος και σφράγιση της συζυγίας του.

Εφ'όσον δεν επανορθώσει και δεν επανορθωθεί, εμποδίζονται οι τελέσαντες από ενεργή συμμετοχή σε Ι.Μυστήρια της Εκκλησίας (π.χ  την Θεία Κοινωνία) , αλλά και δεν γίνονται δεκτοί για Αναδοχή σε Βάπτισμα (νουνός) και για Παρανύμφους σε Ιεροτελεστία Γάμου (κουμπάροι).

Αναλόγως, κάποιος που προσήλθε σε Βάπτισμα ή Θ.Κοινωνία Αιρετικών, υπόκειται και αυτός σε Κανονισμό και απαιτείται ειδική Τελετή «Επιστροφής» και νέου Χρίσματος..

Εδώ τίποτε από τα ανωτέρω δεν συμβαίνει, και άρα καμιά Συγχωρητική Ευχή δεν προβλέπεται….»

Δυστυχώς η κατάσταση φαίνεται ότι θα επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο στο μέλλον με τις συγκεχυμένες οδηγίες που δίνουν  ειδικοί και μη ειδικοί για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Μην ξεχνάμε ότι η υποχρεωτική γνώση  του Π.Α είναι «προαπαιτούμενο» για την έκδοση της νέας ηλεκτρονικής ταυτότητας, που αν δεν δοθεί παράταση η   προθεσμία έκδοσης  λήγει τον Αύγουστο του 2026.

Άποψη του γράφοντος είναι να μπουν οι πολίτες  με κωδικούς ΤAXIS  στην ιστοσελίδα του gov, που  σχετίζεται με τον Π.Α. Εκεί θα βρούν την   καρτέλα  με όλα τα στοιχεία τους (Ονοματεπώνυμο, ΑΦΜ, Π.Α κινητό τηλέφωνο κ.α ) και ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΣΕΚΑΡΟΥΝ  ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΥΤΑΚΙ  της σελίδας (για να δείξουν  συναίνεση)  να την αποθηκεύσουν  για ίσως μελλοντική ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ. Εύχομαι να μην χρειαστεί.

Η νέα θεολογία της Αποτείχισης.

Διάφοροι στο διαδίκτυο και μάλιστα ιερωμένοι ασχολούνται με το θέμα του Π.Α και της ηλεκτρονικής ταυτότητας σε συγχορδία με τους αποτειχισμένους κληρικούς, που ξέχασαν την θεολογία και τον ρόλο της αποτείχισης και ασχολούνται με την εκφώνηση πύρινων από άμβωνος κηρυγμάτων, που τα δημοσιεύουν και στο youtube  για προχαράγματα και χαράγματα του Αντιχρίστου.

Ξέχασαν δυστυχώς οι αποτειχισμένοι  ότι Άγιοι της Εκκλησίας χαρακτηρίστηκαν ως ομολογητές  επειδή  ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΌΞΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΈΠΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ   ΑΠΟ ΑΥΤΗ  (ΜΟΛΥΣΜΟ ΠΙΣΤΕΩΣ).Αντί λοιπόν να ασχολούνται με τα των αιρέσεων και μάλιστα με την επικείμενη ΟΥΝΙΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ με τους Παπικούς,  άλλαξαν θεματολογία .

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ  σχετίζεται  πλέον  με τον Π.Α και τις ηλεκτρονικές ταυτότητες  και οι νέοι ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ θα είναι αυτοί που θα αποφασίσουν να μην κάνουν χρήση  ούτε του  Π.Α, ούτε των ταυτοτήτων.(!!!!!!!!) .Με επιχειρήματα  (πολλές φορές ΘΕΟΛΟΓΙΚΆ  έωλα)  προσπαθούν να φτιάξουν οπαδούς, αδιαφορώντας για τα προβλήματα που θα προκύψουν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ξεχνούν ότι το απρόσωπο και πανίσχυρο φασιστικό  κράτος διαθέτει μηχανισμούς, που μπορούν να εξουδετερώσουν κάθε αντίσταση στην εφαρμογή των σχετικών νόμων.

Καλό θα ήταν οι νέοι ομολογητές του Π.Α και της ηλεκτρονικής ταυτότητας να καταλάβουν ότι ένας νόμος ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ (από αρμόδια όργανα, κατόπιν συντονισμένων και νόμιμων ενεργειών )  ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ και όχι όταν πολίτες αρνούνται να τον εφαρμόσουν. Επίσης καλό θα ήταν να μελετήσουν τι λέει και η Αγία Γραφή και η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας σχετικά με την σχέση χριστιανού και εκάστοτε πολιτικής εξουσίας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπέπεσε στο ατόπημα να προσπαθήσει να κατευθύνει την πολιτική σκέψη και τις αποφάσεις σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, όπως έπραξαν οι δυτικές εκκλησίες. Επιπλέον δεν προσπάθησε να επιβάλει στους πιστούς εκείνο που θεωρούσε ηθικό και σωστό ηθικά και πολιτικά, καθώς κάτι τέτοιο θα τους στερούσε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως εκείνο της ελεύθερης βούλησης και της αξιοπρέπειας. Αυτό που επιδιώκει η σύγχρονη εκκλησία είναι να βοηθήσει τον χριστιανό να χρησιμοποιήσει τις αρετές της θρησκευτικής ζωής και να τις ενσωματώσει αρμονικά στις κοινωνικές δραστηριότητες, ώστε να επιτευχθεί η δημιουργία της νέας  εν Χριστώ  ζωής και ο άνθρωπος να μετασχηματιστεί σε ΠΡΟΣΩΠΟ.

Σημείωμα για τις ταυτότητες για ενημέρωση.

Στις αρχές Οκτωβρίου 2025 διακινήθηκε ένας νέος παραπλανητικός ισχυρισμός, σύμφωνα με τον οποίο μία υποτιθέμενη νέα υπουργική απόφαση ορίζει ότι η υποχρέωση έκδοσης των νέων ταυτοτήτων σε μορφότυπο ID-1 παρατείνεται έως τον Σεπτέμβριο του 2027. Ωστόσο, ο ισχυρισμός αυτός είναι ανακριβής, καθώς βασίζεται σε παλαιότερη υπουργική απόφαση και όχι νέα, η οποία δεν προβλέπει παράταση στην ισχύ των παλαιών ταυτοτήτων γενικά αλλά αφορά μόνο μια ειδική περίπτωση.

Τι ισχύει

Η Υπουργική Απόφαση 32590 ΕΞ 2024

Σύμφωνα με τα εξεταζόμενα δημοσιεύματα, “νέα υπουργική απόφαση προβλέπει ότι οι ταυτότητες παλαιού τύπου θα παραμείνουν σε ισχύ έως τις 27 Σεπτεμβρίου του 2027“. Η πληροφορία αυτή, ωστόσο, είναι ανακριβής, καθώς δεν έχει εκδοθεί καμία νέα σχετική υπουργική απόφαση που να ορίζει κάτι τέτοιο.

Στην πραγματικότητα, η μόνη υπουργική απόφαση που αναφέρεται σε αυτήν την ημερομηνία (27 Σεπτεμβρίου του 2027) είναι η Υπ. Απόφαση 32590 ΕΞ 2024 – ΦΕΚ Β’ 5441/30.09.2024. Η απόφαση αυτή υπογράφηκε το 2024, επομένως δεν είναι πρόσφατη, και, κυρίως, δεν αφορά γενική παράταση ισχύος των παλαιών ταυτοτήτων αλλά τη χρήση τους αποκλειστικά για σκοπούς εξ αποστάσεως ταυτοποίησης. Δηλαδή, αφορά μόνο διαδικασίες κατά τις οποίες η ταυτοποίηση ενός ατόμου πραγματοποιείται ηλεκτρονικά, χωρίς φυσική παρουσία (όπως, για παράδειγμα στην έκδοση ψηφιακών πιστοποιητικών ή υπογραφών).

Η αρχική απόφαση του 2021 (27499 ΕΞ 2021/2021 – ΦΕΚ Β 3682/10.08.2021) όριζε τα πρότυπα και τις απαιτήσεις για την εξ αποστάσεως ταυτοποίηση πολιτών, π.χ. μέσω βιντεοκλήσης, ώστε να μπορούν να εκδίδονται πιστοποιητικά υπηρεσιών εμπιστοσύνης (όπως ψηφιακές υπογραφές). Εκεί προβλεπόταν ότι μόλις τεθούν σε κυκλοφορία οι ταυτότητες νέου τύπου, με προηγμένα χαρακτηριστικά ασφαλείας, τα παλιά δελτία αστυνομικής ταυτότητας θα σταματούσαν να θεωρούνται κατάλληλα έγγραφα για τέτοιες διαδικασίες, μετά από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Παρ’ όλα αυτά, αργότερα – το 2024 – αποφασίστηκε η παράταση της ισχύος των παλιών ταυτοτήτων αποκλειστικά για σκοπούς εξ αποστάσεως ταυτοποίησης έως τις 25 Σεπτεμβρίου 2027.

Η παράταση αυτή όμως δεν επηρεάζει την ισχύ της ταυτότητας παλαιού τύπου γενικά αλλά μόνο τη χρήση της στις ψηφιακές διαδικασίες ταυτοποίησης.

 

Η ενσωμάτωση του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 2025/1208

Σύμφωνα με το Νομοθετικό Διάταγμα υπ’ αριθμόν 127 του 1969 ΦΕΚ 29/Α΄ (Άρθρο 4, παράγραφος 1γ), η αρχική περίοδος ισχύος των ελληνικών ταυτοτήτων είχε οριστεί στα 10 χρόνια. Ωστόσο, το όριο αυτό τροποποιήθηκε με τον Νόμο υπ’ αριθμόν 3585 ΦΕΚ Α 148/5.7.2007 (Άρθρο 55, παράγραφος 3) στα 15 χρόνια. Συνεπώς, οι παλαιού τύπου ελληνικές ταυτότητες ισχύουν μόνο για 15 χρόνια από την ημερομηνία έκδοσής τους, όπως ορίζει η εθνική νομοθεσία.

Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 2019/1157, ο οποίος έχει πλέον αντικατασταθεί από τον Κανονισμό 2025/1208, οι παλιές ταυτότητες θα πάψουν να ισχύουν μετά τις 3 Αυγούστου του 2026, καθώς δεν πληρούν τα ελάχιστα διεθνή πρότυπα ασφάλειας. Τα πρότυπα αυτά περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη μηχαναγνώσιμης ζώνης (MRZ) και τη συμπερίληψη βιομετρικών αναγνωριστικών στοιχείων. Ως εκ τούτου, οι παλαιές ταυτότητες θα πρέπει να αντικατασταθούν με νέες, σε μορφότυπο ID-1.

Η Ελλάδα έχει ήδη ενσωματώσει την ευρωπαϊκή οδηγία, όπως μας επιβεβαίωσε, μετά από επικοινωνία μας, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 

Συμπέρασμα

Ο ισχυρισμός είναι ψευδής, καθώς δεν υπάρχει πρόσφατη υπουργική απόφαση, η οποία να προβλέπει ότι η ισχύς των παλαιού τύπου ταυτοτήτων παρατείνεται έως τον Σεπτέμβριο του 2027. Η μοναδική υπουργική απόφαση που αναφέρει την ημερομηνία 27 Σεπτεμβρίου 2027 δεν είναι πρόσφατη αλλά εκδόθηκε το 2024. Επιπλέον, δεν προβλέπει γενική παράταση της ισχύος των παλαιού τύπου ταυτοτήτων αλλά αφορά μια πολύ συγκεκριμένη περίπτωση, αυτήν της εξ αποστάσεως ταυτοποίησης.

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.