«Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ». (Χωροεπισκόπου Χβοστάν και Μπαράγεβο Ναούμ)(ΜΕΡΟΣ-Α)

visit counter

 

Δημοσιεύουμε σε δύο μέρη   την ομιλία του Χωροεπισκόπου Χβοστάν και Μπαράγεβο Ναούμ (Μίρκοβιτς) της Επαρχίας Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία με τίτλο «Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ».Η διάλεξη αυτή έγινε στις 21 Απριλίου 2017 στην  Θ Σύναξη των αρχιερέων της συγκεκριμένης Επαρχίας στο μοναστήρι του Αγίου Ιουστίνου του Πόποβιτς στο Μπαράγιεβο.

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τον  Μάρκο Πεϊκοβιτς. Η επιμέλεια του κειμένου έγινε από τον πρωτοπρεσβύτερο Δημήτριο Αθανασίου.

ΜΕΡΟΣ Α-

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 1: ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Περιλαμβάνει την παρουσίαση της διάλεξης από τη Συντακτική Ομάδα, το ιστορικό πλαίσιο (αίτημα της προηγούμενης Σύναξης), την προσευχή του ομιλητή για φώτιση, και την ελπίδα ότι το άρθρο θα γίνει «καταλύτης συνοδικότητάς μας στον Θεό». Επίσης, την επίκληση του «δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται» (Παρ. 9,9) προς τους ακροατές.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 2: Η ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Ανάπτυξη της τριαδολογικής βάσης της υπακοής:

• Η τέλεια υπακοή του Υιού προς τον Πατέρα («τὸ ἔργον ἐτελείωσα», «γενηθήτω τὸ θέλημά σου», «οὐ τί ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ εἴ τι σύ»)
• Η τέλεια υπακοή του Πατέρα προς τον Υιό («ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις», «ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω»)
• Η τέλεια υπακοή του Αγίου Πνεύματος προς τον Υιό (η Υποσχεμένη έλευση του Παρακλήτου)
• Η συνοδικότητα ως αποτέλεσμα της αμοιβαίας αγάπης και υπακοής στην Αγία Τριάδα

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 3: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Δογματική θεμελίωση της εκκλησιολογίας:

• Η Εκκλησία ως «ζωντανός θεανθρώπινος οργανισμός» και «θεανθρώπινη οργάνωση»
• Οι τέσσερις ιδιότητες: ενότητα, αγιότητα, συνοδικότητα (καθολικότητα), αποστολικότητα
• Το Σύμβολο της Πίστεως: «Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»
• Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Καθολική — έναντι της ψευδούς «Θεωρίας των Κλάδων»

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 4: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΥΠΑΚΟΗΣ

Ανθρωπολογία και σωτηριολογία:

• Ο άνθρωπος ως «στέφανο της Θεϊκής Δημιουργίας»
• Ο στόχος: θέωση μέσω ανάπτυξης «θεοπρεπών δυνάμεων»
• Η αμαρτία ως ανυπακοή που κατέστρεψε την ενότητα με τον Θεό
• Η ιερά υπακοή ως οδός επιστροφής στον παράδεισο
• Η μίμηση του υπάκουου Χριστού («ὑπήκουος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» — Φιλιπ. 2:8)
• Ο μοναχός ως άνθρωπος που θέλει να γίνει «τέλειος Χριστιανός. 

ΚΕΙΜΕΝΟ.

ΕΝΟΤΗΤΑ 1: ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εισαγωγή

Σεβασμιώτατε και Θεοφιλέστατοι, Σεβαστοί Πατέρες και Μητέρες – στην προηγούμενη Σύναξη των αρχιερέων και των ηγουμένων, με παρακαλέσατε να γράψω ένα άρθρο με τίτλο «Η διατήρηση της συνοδικότητας μέσω της υπακοής». Κινήθηκα από τον νόμο αγάπης και προσευχήθηκα στον Θεό Χριστό «ἐν ᾧ εἰσιν πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ γνώσεως ἀπόκρυφοι» (συγκρ. Α' Κορ. 1:24, Κολ. 2:3), ώστε να γίνει ο Βοηθός μου, με σκοπό να ικανοποιήσω την αίτησή σας και να είναι το άρθρο μου ωφέλιμο πνευματικά, καθώς για εσάς που μ' ακούτε, ούτω γι' εμένα που έγραψα αυτό. Εξετάζοντας αυτό το θέμα, δεν ήθελα απλώς να σας διδάξω με αυτόν τον τρόπο, επειδή όλα όσα έγραψα παρακάτω – δεν είναι κάτι άγνωστο για εσάς. Αλλά, ήθελα να προτρέψω τους σοφούς μου ακροατές για πιο μεγάλη σοφία, σύμφωνα με τα εξής λόγια: «δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται» (Παρ. 9,9).

Ευχαριστώντας τον Θεό για όλα, σας προσφέρω το άρθρο αυτό, με ελπίδα ότι αυτό θα γίνει καταλύτης συνοδικότητάς μας στον Θεό.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 2: Η ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Ο Θεός μας είναι αγάπη. Αυτός είναι Ένας Τριαδικός. Τρία πρόσωπα (υποστάσεις) – ένας Θεός. Η Αγία Τριάδα στην Ενότητα. Ο Πατέρας, ο Υιός, το Άγιο Πνεύμα – ο Ένας Μοναδικός Θεός. Το Μεγάλο Όνομα – η Αγία, Ζωοδότρα και Αδιαίρετη Τριάδα. Ανάμεσα στις υποστάσεις της Αγίας Τριάδος πραγματοποιήθηκαν η απόλυτη αγάπη, η απόλυτη υπακοή και η απόλυτη συνοδικότητα. Δεν υπάρχουν κάποια άλλη αγάπη ή κάποια άλλη υπακοή ή κάποια άλλη συνοδικότητα, οι οποίες θα μπορούσαν να εξισωθούν με αυτές, από τις οποίες αποτελείται η Αγία Τριάδα.

Ιδού! Η τέλεια υπακοή του Υιού προς τον Πατέρα: «… τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω… γενηθήτω τὸ θέλημά σου… ἀλλ' οὐ τί ἐγὼ θέλω, ἀλλ' εἴ τι σύ» (Ιω. 17:4, Ματθ. 6:10, Μαρκ. 14:36).

Ιδού! Η τέλεια υπακοή του Πατέρα προς τον Υιό: «ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις…» και άλλου: «πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα. ἦλθεν οὖν φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω» (Ιω. 11:42, 12:28).

Ιδού! Η τέλεια υπακοή του Αγίου Πνεύματος προς τον Υιό: «πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς… ἵνα μένῃ μεθ' ὑμῶν εἰς τὸν αἰῶνα. – ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος… τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ» (Ιω. 16:7, 14:16, 15:26). Και πράγματι, πενήντα μέρες μετά από την Ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο Παράκλητος υπάκουα ήλθε επ' αυτούς ως Υποσχεμένος.

Η συνοδικότητα, την οποία ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει στους Χριστιανούς σύμφωνα με τα λόγια «…τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι…» (Ρωμ. 12:10), απολύτως πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στις υποστάσεις της Αγίας Τριάδος.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 3: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Η Ιερά Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού. Πρώτον, Αυτή είναι ζωντανός θεανθρώπινος οργανισμός, και δεύτερον, Αυτή είναι θεανθρώπινη οργάνωση και κοινότητα του Θεού και των ανθρώπων. Στην Εκκλησία, στην θεόθεν χτισμένη θεανθρώπινη κοινότητα των ανθρώπων στον Χριστό, οι άνθρωποι ενώνονται χάρη στο Άγιο Πνεύμα, την Ορθόδοξη Πίστη, τον Νόμο του Θεού, τα Ιερά Μυστήρια και την εκκλησιαστική ιεραρχία. Η ιεραποστολή και ο στόχος της Εκκλησίας αποτελούνται από την σωτηρία και την ένωση όλων και του παντός στον Χριστό, καθώς και την θέωση του παντός στον Τρισυπόστατο Θεό. Για αυτήν την ένωση όλων των ανθρώπων στην αγάπη και την αλήθεια, προσευχήθηκε ο Κύριος στον Θεό Πατέρα: «ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν … ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν … ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν» (Ιω. 17:21-23).

Από την ίδια την φύση της Εκκλησίας προέρχονται οι ιδιότητες της Εκκλησίας: η ενότητα, η αγιότητα, η συνοδικότητα (η καθολικότητα) και η αποστολικότητα. Τηρώντας την από θεού αποκαλυπτόμενη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, ομολογούμε την Πίστη μας μέσω του ένατου άρθρου του Συμβόλου της Πίστεως: «Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Πιστεύουμε ότι η Ιερά Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Καθολική, επειδή περιέχει μέσα στον εαυτό της όλα τα θεϊκά δώρα για την σωτηρία, ενώνοντας στον εαυτό της τους Αγγέλους και τους ανθρώπους. Δηλαδή, η Εκκλησία δεν περιορίζεται ούτε με τόπο, ούτε με χρόνο, ούτε με λαό, αλλά δέχεται τους Χριστιανούς όλων των εποχών, όλων των τόπων και όλων των λαών. Μόνο η Ιερά Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Καθολική, διότι με βάση την καθαρότητά της και την ολότητα, διατηρεί την ευαγγελική και οικουμενική Πίστη, η οποία κηρυττόταν από τους Αγίους Αποστόλους και κατοχυρώθηκε από τις Σεπτές Οικουμενικές Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 4: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΥΠΑΚΟΗΣ

Ο άνθρωπος είναι στέφανο της Θεϊκής Δημιουργίας. Αυτός αποτελεί την μυστική ένωση της αθάνατης ψυχής και του σώματος, του αόρατου και του ορατού, του πνεύματος και της ύλης, του ουρανού και της γης, του διαστημικού και του απέραντου.

Ο Θεός όρισε τον στόχο για τον άνθρωπο – να ομοιάσει τον Δημιουργό, να θεωθεί μέσω της σωστής ανάπτυξης των δικών του θεοπρεπών δυνάμεων. Δηλαδή, ο άνθρωπος πρέπει ολόψυχα να ζει με τον Θεό και στον Θεό, χωρίς περισπασμούς και φαντασίες, σαν κάποιος άγγελος, στην δική του μακαριότητα – την αδιάκοπη, νοερά και καρδιακή προσευχή. Σαν το ον καθολικό και θεοπρεπές, το οποίο ζει στην κοινωνία μαζί με τους άλλους, ο άνθρωπος πρέπει να προσπαθεί να αποκτήσει τέτοια τέλεια αγάπη, υπακοή και συνοδικότητα, οι οποίες βρίσκονται στην Αγία Τριάδα. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο εάν αυτός ζει με τον Θεό και στον Θεό, εάν είναι πιστό τέκνο της Ιεράς Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γι' αυτό, ο Άγιος Κυπριανός Καρχηδόνας κηρύττει: «όποιος δεν έχει την Εκκλησία μητέρα δεν μπορεί να έχει τον Θεό πατέρα».

Μετά από την αμαρτία στον παράδεισο, ο άνθρωπος κατέστρεψε την ενότητά του με τον Θεό. Εξαιτίας της ανυπακοής ο άνθρωπος διώχτηκε από τον παράδεισο, ενώ χάρη στην ιερά υπακοή επιστρέφει στον παράδεισο.

Την επανένωση με τον Θεό, ο άνθρωπος πραγματοποιεί μέσω του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία του Θεού (στο Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού), ζώντας μέσα σ'Αυτή με τα Ιερά Μυστήρια και τις Θείες Αρετές, πράττοντας όλα του τα έργα εις το όνομα και την δόξα του Θεού, ζώντας με την ιερά υπακοή προς τον πνευματικό πατέρα, δηλ. καθώς έζησε ο σαρκωθείς Θεός, ο Θεάνθρωπος Κύριος Χριστός. Αυτός ο Ίδιος ήταν υπάκουος προς τον Πατέρα έως τον θάνατο στον Σταυρό (Φιλιπ. 2:8). Ζώντας υπάκουα σαν Χριστός, ο άνθρωπος γίνεται ένα σύνολο με τον Κύριο Χριστό (τον Σωτήρα του), ενώνεται μ'Αυτόν και γίνεται θεός κατά Χάριν. Τον στόχο αυτό πρέπει να έχουν καθώς μοναχοί, ούτω και λαϊκοί, διότι ο Κύριος κήρυττε το Ευαγγέλιο σε όλους. Ο μοναχός είναι άνθρωπος, ο οποίος θέλει να γίνει τέλειος Χριστιανός.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Η νηπτική ερμηνεία του διαλόγου Χριστού και Σαμαρείτιδος

visit counter

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθνασίου

Ο διάλογος του Ιησού Χριστού με τη Σαμαρείτιδα αποτελεί ένα από τα πιο βαθιά και πολυεπίπεδα κείμενα της Καινής Διαθήκης. Πέρα από την ιστορική και δογματική του σημασία, η ορθόδοξη πατερική και νηπτική παράδοση προσεγγίζει το κείμενο αυτό ως έναν χάρτη της πνευματικής πορείας της ψυχής προς τη θέωση. Η Σαμαρείτιδα (η μετέπειτα Αγία Φωτεινή η Ισαπόστολος) δεν είναι απλώς ένα ιστορικό πρόσωπο, αλλά αποτελεί τον τύπο της ανθρώπινης ψυχής που διψά για το Θεό, ενώ τα στοιχεία του διαλόγου αποκτούν βαθύτατο αλληγορικό και πνευματικό περιεχόμενο.

 

Η Ψυχή στο Φρέαρ του Κόσμου

Η συνάντηση λαμβάνει χώρα στο «φρέαρ του Ιακώβ», κατά την «έκτη ώρα» (το μεσημέρι). Στη νηπτική γραμματεία, το πηγάδι συμβολίζει τον κόσμο τούτο και τις γήινες απολαύσεις, οι οποίες είναι βαθιές και απαιτούν κόπο για να αντληθούν, αλλά ποτέ δεν ξεδιψούν οριστικά τον άνθρωπο. Η ψυχή έρχεται συνεχώς σε αυτό το πηγάδι, επαναλαμβάνοντας τον κύκλο της ικανοποίησης των υλικών αναγκών, χωρίς να βρίσκει την αληθινή ανάπαυση.

Ο Χριστός, καθήμενος στο πηγάδι «κεκοπιακώς εκ της οδοιπορίας», φανερώνει τη συγκατάβαση του Θεού Λόγου. Ο Θεός «κουράζεται» αναζητώντας το πλανημένο πρόβατο. Ζητώντας «δος μοι πιείν», ο Χριστός δεν εκφράζει απλώς μια φυσική δίψα, αλλά τη δίψα Του για τη σωτηρία του ανθρώπου. Όπως αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Χριστός προσεγγίζει την ψυχή με τρόπο παιδαγωγικό, ξεκινώντας από τα αισθητά για να την αναγάγει στα νοητά και πνευματικά.

Βαθύτεροι Συμβολισμοί της «Έκτης Ώρας»

Οι πατέρες της Εκκλησίας και η νηπτική παράδοση αναπτύσσουν περαιτέρω τον συμβολισμό της έκτης ώρας:

Ημέρα της Δημιουργίας του Ανθρώπου: Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε την έκτη ημέρα της Δημιουργίας. Έτσι, η συνάντηση στην έκτη ώρα μπορεί να συμβολίζει την αναδημιουργία και την αναγέννηση του ανθρώπου μέσω του Χριστού [2]. Η Σαμαρείτιδα, ως τύπος της πεπτωκυίας ανθρωπότητας, συναντά τον Δημιουργό της για να ανακτήσει την αρχική της ομορφιά.

Η Ώρα της Σταύρωσης: Η έκτη ώρα (μεσημέρι) είναι επίσης η ώρα κατά την οποία ο Χριστός σταυρώθηκε και το σκοτάδι κάλυψε τη γη (Ματθ. 27:45, Μαρκ. 15:33, Λουκ. 23:44). Αυτή η σύνδεση υπογραμμίζει τη θυσιαστική αγάπη του Χριστού και την έναρξη του έργου της σωτηρίας. Η συνάντηση με τη Σαμαρείτιδα στην έκτη ώρα προεικονίζει τη λύτρωση που θα έρθει μέσω του Σταυρού .

Η Κορυφή της Πτώσης και η Αρχή της Ανάκαμψης: Όπως αναλύεται σε ορισμένες ερμηνείες, η έκτη ώρα μπορεί να συνδεθεί με την κατάσταση της Σαμαρείτιδος, η οποία είχε πέντε άνδρες και ο έκτος που είχε δεν ήταν σύζυγός της. Η έκτη αυτή σχέση συμβολίζει το ηθικό ναδίρ της γυναίκας, την κορύφωση της πλάνης της. Ταυτόχρονα, όμως, σε αυτή την "έκτη ώρα" της πνευματικής της πορείας, συναντά τον Χριστό, ο οποίος της προσφέρει το "ζων ύδωρ" και την οδηγεί στην αληθινή ανάπαυση (τον "έβδομο" Νυμφίο, τον Χριστό, ως Σάββατο και ανάπαυση) [2].

Η Ώρα της Αποκάλυψης: Στην έκτη ώρα, ο Χριστός αποκαλύπτει στη Σαμαρείτιδα όχι μόνο το παρελθόν της, αλλά και την αλήθεια για την πνευματική λατρεία και την ταυτότητά Του ως Μεσσία. Είναι η ώρα της θείας φανέρωσης και της προσωπικής συνάντησης με τον Θεό.

Συνοψίζοντας, η «έκτη ώρα» στον διάλογο με τη Σαμαρείτιδα δεν είναι απλώς μια χρονική ένδειξη, αλλά ένας πλούσιος συμβολισμός που υπογραμμίζει την ανθρώπινη κατάσταση της πτώσης, την ανάγκη για σωτηρία και την παντοδύναμη και λυτρωτική παρουσία του Χριστού, ο οποίος συναντά τον άνθρωπο στην πιο κρίσιμη στιγμή της πνευματικής του δίψας.

Το «Ύδωρ το Ζων» και η Χάρις του Αγίου Πνεύματος

Η αντιπαραβολή μεταξύ του νερού του πηγαδιού και του «ζώντος ύδατος» που προσφέρει ο Χριστός είναι κεντρική στη νηπτική θεολογία. Το «ύδωρ το ζων» συμβολίζει την άκτιστη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Το νερό του Πηγαδιού αντιπροσωπεύει τις κοσμικές ηδονές, τα υλικά αγαθά και την ανθρώπινη γνώση. Το αποτέλεσμα είναι η προσωρινή ικανοποίηση και η επαναλαμβανόμενη δίψα.

Το Ζων Ύδωρ αντιπροσωπεύει την Άκτιστη Χάρη, το Άγιο Πνεύμα και τη Θεογνωσία. Φέρνει αιώνιο κορεσμό και μεταμορφώνει την ψυχή σε πηγή που αναβλύζει ζωή αιώνιο.

Η ψυχή που δέχεται τη Χάρη δεν έχει πλέον ανάγκη να αντλεί ικανοποίηση από τα εξωτερικά, κοσμικά πράγματα, διότι η πηγή της χαράς βρίσκεται πλέον μέσα της, στην καθαρισμένη καρδιά της.

 

 

Οι Πέντε Άνδρες: Οι Πέντε Αισθήσεις της Ψυχής

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της νηπτικής ερμηνείας αφορά την αποκάλυψη του Χριστού: «πέντε γαρ άνδρας έσχες, και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ». Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύουν τους «πέντε άνδρες» ως τις πέντε αισθήσεις (όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση, αφή).

Η ψυχή, πριν γνωρίσει τον Χριστό, είναι «νυμφευμένη» με τις αισθήσεις, αναζητώντας την ευτυχία στα αισθητά πράγματα. Αυτοί οι «άνδρες» όμως αποδεικνύονται ανίκανοι να δώσουν αληθινή ζωή. Ο «έκτος» άνδρας, που δεν είναι νόμιμος, συμβολίζει τον ορθό λόγο ή την ανθρώπινη φιλοσοφία, η οποία μπορεί να κατανοήσει τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί να ενωθεί οντολογικά με την ψυχή και να τη σώσει. Ο έβδομος και αληθινός Νυμφίος είναι ο ίδιος ο Χριστός.

 

Η Εν Πνεύματι και Αληθεία Προσκύνησις

Ο Χριστός αποκαλύπτει ότι «πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν». Στη νηπτική παράδοση, αυτό αποτελεί τον ορισμό της νοεράς προσευχής. Η αληθινή λατρεία δεν περιορίζεται σε γεωγραφικούς τόπους, αλλά τελείται στο εσωτερικό θυσιαστήριο της καρδιάς. Ο νους, καθαρισμένος από τα πάθη, ενώνεται με το Άγιο Πνεύμα.

 

Η Εγκατάλειψη της Υδρίας

Μόλις η Σαμαρείτιδα αναγνωρίζει τον Μεσσία, «αφήκεν την υδρίαν αυτής». Η υδρία συμβολίζει την προσκόλληση στα βιοτικά ενδιαφέροντα και το δοχείο των κοσμικών ηδονών. Η εγκατάλειψή της είναι η πράξη της απάθειας και της αποταγής του κόσμου. Η ψυχή, έχοντας γευθεί τη θεία Χάρη, δεν χρειάζεται πλέον τα εργαλεία του κόσμου και τρέχει να μεταδώσει το φως στους άλλους.

 

• Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Ομιλία ΙΘ΄. Επί του Ευαγγελίου του Χριστού περί της Σαμαρείτιδος. Και ότι πρέπει να καταφρονούμε τα παρόντα. Διαθέσιμο στο: https://greekdownloads.wordpress.com/2022/05/23/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B1%CE%BC/
• Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ομιλία 33η εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον. (Αναφορές σε μεταφράσεις όπως: St. John Chrysostom: On the Samaritan Woman, Homily 33. Διαθέσιμο στο: https://orthochristian.com/70769.html και Homily 34 on the Gospel of John. Διαθέσιμο στο: https://www.newadvent.org/fathers/240134.htm)
• Κ.Α

Ο διάλογος του Χριστού με την Σαμαρείτιδα. Ένα πρότυπο διαθρησκειακού διαλόγου

visit counter

 

Η συζήτηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να προσεγγίσει τον διάλογο με άλλες θρησκείες. Αυτός ο διάλογος δεν είναι ούτε αποκλειστικός ούτε αδιάφορος. Είναι μια προσωπική συζήτηση που αναγνωρίζει τις διαφορές, σέβεται την ελευθερία, χρησιμοποιεί κοινά σημεία, οδηγεί στην αλήθεια και καταλήγει στην κοινότητα της σωτηρίας. Ο Χριστός δεν συζητάει σαν ένας απλός θρησκευόμενος, αλλά σαν ο Σωτήρας του κόσμου που καλεί όλους τους ανθρώπους στην αλήθεια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο διαθρησκειακός διάλογος δεν αρνείται τη μοναδικότητα της Ορθόδοξης πίστης, αλλά δείχνει την αγάπη της Εκκλησίας που θέλει «όλους τους ανθρώπους να σωθούν και να γνωρίσουν την αλήθεια». Η πρόκληση σήμερα είναι να διατηρήσουμε αυτή την ισορροπία: να συζητάμε με πραότητα και σεβασμό, χωρίς ποτέ να ξεχνάμε ότι ο Χριστός είναι «ο δρόμος και η αλήθεια και η ζωή», η μόνη οδός προς την αιώνια ζωή.

 

Πώς Ξεκινάει και Εξελίσσεται η Συζήτηση

Η συζήτηση ξεκινάει απλά και προχωράει σιγά-σιγά σε πιο βαθιά θέματα. Ο Χριστός ζητάει από τη Σαμαρείτιδα «Δώσε μου να πιω». Αυτό είναι σημαντικό, γιατί δεν μιλάει σαν κάποιος που έχει εξουσία, αλλά σαν ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη. Έτσι, δημιουργεί μια ισότιμη επικοινωνία.

Η Σαμαρείτιδα εκπλήσσεται, γιατί ένας Ιουδαίος (ο Χριστός) δεν θα έπρεπε να μιλάει με μια Σαμαρείτιδα. Ρωτάει: «Πώς εσύ, που είσαι Ιουδαίος, ζητάς νερό από μένα, που είμαι Σαμαρείτιδα;» Ο Χριστός δεν αγνοεί αυτή τη διαφορά. Την αναγνωρίζει, αλλά την ξεπερνάει, μιλώντας για το «ζωντανό νερό».

Η συζήτηση εξελίσσεται σαν μια «κοινή αναζήτηση». Ο Χριστός δεν της λέει αμέσως τι πρέπει να πιστέψει, αλλά την προκαλεί να σκεφτεί μόνη της και να γνωρίσει τον εαυτό της. Όταν μιλάνε για το πού πρέπει να λατρεύουν τον Θεό (στο όρος Γαριζίν για τους Σαμαρείτες ή στην Ιερουσαλήμ για τους Ιουδαίους), ο Χριστός δεν λέει ότι όλα είναι ίδια. Αντίθετα, λέει ξεκάθαρα: «εσείς λατρεύετε αυτό που δεν ξέρετε· εμείς λατρεύουμε αυτό που ξέρουμε». Αναγνωρίζει δηλαδή ότι η μία πλευρά έχει τη σωστή γνώση και η άλλη όχι. Όμως, ταυτόχρονα, μιλάει για μια νέα εποχή όπου «οι αληθινοί πιστοί θα λατρεύουν τον Πατέρα με πνεύμα και αλήθεια». Αυτό σημαίνει ότι η αλήθεια του Ιουδαϊσμού δεν απορρίπτεται, αλλά ολοκληρώνεται και εκπληρώνεται στο πρόσωπο του Χριστού.

 

Τι Μαθαίνουμε από Αυτή τη Συζήτηση για τον Διάλογο

Από αυτή τη συζήτηση, μπορούμε να πάρουμε κάποιες βασικές αρχές για το πώς να συζητάμε με ανθρώπους από άλλες θρησκείες:

 

1.Αναγνώριση της Διαφορετικότητας: Ο Χριστός βλέπει τη Σαμαρείτιδα ως ένα μοναδικό πρόσωπο με τη δική του ιστορία, όχι απλά ως εκπρόσωπο μιας άλλης θρησκείας. Όταν της αποκαλύπτει πράγματα από τη ζωή της, δεν το κάνει για να την ντροπιάσει, αλλά για να τη βοηθήσει να καταλάβει τον εαυτό της και να αλλάξει.

2.Ειλικρίνεια στις Διαφορές: Η συζήτηση δεν βασίζεται σε ψεύτικες ομοιότητες, αλλά στο θάρρος να αναγνωρίζουμε τις διαφορές και να τις τοποθετούμε μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας.

3,Στόχος η Αλλαγή: Ο σκοπός δεν είναι απλά να συμφωνήσουμε, αλλά να οδηγηθούμε σε μια νέα ζωή, σε μια «πηγή νερού που δίνει αιώνια ζωή».

4,Κοινή Γλώσσα και Σύμβολα: Το νερό από το πηγάδι του Ιακώβ γίνεται η αφετηρία για να μιλήσουν για το «ζωντανό νερό». Αυτό δείχνει ότι ο διάλογος ξεκινάει από κοινά σημεία, τα οποία όμως αποκτούν ένα νέο νόημα.

5.Σεβασμός στην Ελευθερία: Η Σαμαρείτιδα δεν αναγκάζεται να πιστέψει, αλλά καλείται. Η πίστη της είναι αποτέλεσμα προσωπικής συνάντησης και όχι πίεσης.

 

Τα Όρια του Διαλόγου

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ο διάλογος του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα δεν είναι μια συζήτηση μεταξύ δύο θρησκειών που είναι εξίσου σωστές. Ο Χριστός δεν είναι απλά ένας θρησκευτικός ηγέτης, αλλά ο ίδιος ο Λόγος του Θεού, ο «Σωτήρας του κόσμου». Όταν λέει «εγώ είμαι», δείχνει ότι είναι ο Θεός. Αυτό σημαίνει ότι ο διάλογος δεν έχει στόχο να φτιάξει μια νέα θρησκεία από ένα μείγμα άλλων, αλλά να καλέσει όλους στην ενότητα της Εκκλησίας, η οποία είναι η ολοκλήρωση της αλήθειας.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο διαθρησκειακός διάλογος δεν είναι μια διαπραγμάτευση για τα πιστεύω της. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, μπαίνει σε διάλογο με τη βεβαιότητα της αλήθειας της, με σεβασμό στην ελευθερία του άλλου, αλλά χωρίς να κρύβει τη θεμελιώδη διαφορά. Όπως ο Χριστός είπε ότι η σωτηρία έρχεται «από τους Ιουδαίους», έτσι και η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι η πλήρης αλήθεια της σωτηρίας βρίσκεται μόνο στον Χριστό και στην Εκκλησία Του.

Επίσης, ο διάλογος δεν πρέπει να μένει μόνο στη θεωρία. Η Σαμαρείτιδα, αφού πίστεψε, μίλησε και σε άλλους για τον Χριστό. Αυτό δείχνει ότι ο αληθινός διάλογος οδηγεί στο να μοιραζόμαστε την πίστη μας και να δημιουργούμε κοινότητα, όχι στην απομόνωση. Η πίστη δεν είναι κάτι προσωπικό που κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά μια δύναμη που αλλάζει την κοινωνία.

 

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.      Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ομιλίες στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, Ομιλία 34. Εκεί ο Χρυσόστομος εξετάζει τη συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα, δείχνοντας πώς ο Χριστός έσπασε τους κοινωνικούς κανόνες της εποχής και πώς η γυναίκα μετατράπηκε σε μάρτυρα της πίστης.

2.      Κύριλλος Αλεξανδρείας. Σχόλια στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, Βιβλίο Β. Ο Κύριλλος αναπτύσσει τη χριστολογική σημασία του διαλόγου, ερμηνεύοντας τη φράση «εγώ ειμί» ως θεοφάνεια και κάλεσμα στη σωτηρία μέσω του Χριστού.

3.      Ισίδωρος Πηλουσιώτης. Επιστολές. Επιστολή για την ανάγκη του διαλόγου με τους ετερόδοξους, με πνεύμα ταπείνωσης και αλήθειας.

4.      Ματσούκας, Νίκος. Η Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, Τόμος Α. Θεσσαλονίκη: Πουρναράς, 1989. Σελ. 89-112. Εξέταση της σχέσης μεταξύ αποκάλυψης και διαλόγου στην Ορθόδοξη θεολογία, με ειδική αναφορά στο κείμενο του Ιωάννη.

5.      Μπεγζάς, Βασίλειος. Η Σαμαρείτις: Απόπειρα Ερμηνείας του Ιωάν. 4,5-42. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 2003. Μονογραφία αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στην ερμηνεία του κεφαλαίου, συνδυάζοντας την πατερική παράδοση με τη σύγχρονη ερμηνευτική μεθοδολογία.

6.      Γιανναράς, Χρήστος. Ορθοδοξία και Δύση. Αθήνα: Δόμος, 1992. Σελ. 201-225. Κριτική θεώρηση των σύγχρονων διαθρησκειακών συναντήσεων από την σκοπιά της Ορθόδοξης Ανθρωπολογίας, με παραπομπές στο βιβλικό πρότυπο.

7.      Καλαϊτζίδης, Παντελής. Ορθοδοξία και Οικουμενικότητα. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Παπαζήση, 2012. Σελ. 78-95. Ανάλυση των προϋποθέσεων και των ορίων του διαθρησκειακού διαλόγου στην Ορθόδοξη παράδοση, με ειδική αναφορά στη Σαμαρείτιδα του Ιωάννη.

 8.       Ομιλία εις την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα – Κυριακή της Σαμαρείτιδος (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

«Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας»(μ.Παϊσιου Καρεώτη)

visit counter

Eισαγωγικά

Δημοσιεύουμε τα βασικά σημεία της  αποκαλυπτικής εισήγησης του Αγιορείτη Μοναχού Παϊσίου Καρεώτη που δόθηκε στο Πολεμικό Μουσείο με θέμα

«Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας»

Ολόκληρη την εισήγηση του Αγιορείτη Μοναχού μπορείτε να την βρείτε στο link.

https://eeod.gr/news/87503-i-apokalyptik-eisgisi-tou-monacho-pasou-kareti-gia-ton-oikoumenism

 

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ

1. Εισαγωγή: Η Φύση και οι Απαρχές του Οικουμενισμού

Ο όρος «Οικουμενισμός» έχει γίνει ευρύτερα γνωστός τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο υπάρχει μια ποικιλία κατανοήσεων και αξιολογήσεων γύρω από αυτόν. Παρότι πολλοί θεωρούν ως απαρχή της κινήσεως την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) το 1948, είναι αναγκαίο να εξετάσουμε το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο κυοφορήθηκε. Η παρούσα εισήγηση αποδεικνύει ότι ο Οικουμενισμός δεν ξεκίνησε ως γνήσια εκκλησιαστική πρωτοβουλία, αλλά ως ένα κοινωνικοπολιτικό εργαλείο ελέγχου, προωθούμενο από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, με στόχο την εξασθένηση της δογματικής ακρίβειας προς όφελος της καταναλωτικής κοινωνίας.

2. Το Ιστορικό Πλαίσιο: Φιλελευθερισμός και Εκκοσμίκευση

Κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα, ο «φιλελευθερισμός» λειτούργησε ως έννοια-κλειδί που επέφερε την κατάρρευση των παραδοσιακών αξιών. Η εκκοσμίκευση που έφερε ο Διαφωτισμός διείσδυσε στις κοινωνικές σχέσεις, ενώ ο οικονομικός φιλελευθερισμός άλλαξε το κοινωνικό μοντέλο. Στις ΗΠΑ, η δεύτερη βιομηχανική επανάσταση και η συρροή μεταναστών δημιούργησαν ένα μωσαϊκό δογμάτων. Για τη διασφάλιση της «κοινωνικής ειρήνης» και της απρόσκοπτης λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς, οι προτεσταντικές εκκλησίες έπρεπε να μετατραπούν από κλειστές ομολογίες σε «ανοικτές» αστικές δυνάμεις, ικανές να διαχειριστούν την εργατική αστάθεια.

3. Η Χρηματοδότηση των Ολιγαρχών και το "Κοινωνικό Ευαγγέλιο"

Κεντρικό ρόλο στην αναδιάρθρωση των εκκλησιών έπαιξε η «φιλανθρωπία» των μεγάλων Αμερικανών ολιγαρχών, με κύριο το Ίδρυμα Rockefeller (1913). Η χρηματοδότηση αυτή στόχευε στη διαμόρφωση μιας ενιαίας προτεσταντικής συνείδησης, απαλλαγμένης από δογματικές τριβές. Εμφανίστηκε έτσι το «Κοινωνικό Ευαγγέλιο» (Social Gospel), το οποίο μετέτρεψε τη θρησκεία σε ηθική συμπεριφορά και ιδιωτική πνευματικότητα, καθιστώντας την μη ενοχλητική για την αγορά. Ο ασκητικός χριστιανικός βίος παραμερίστηκε, καθώς εμπόδιζε το καταναλωτικό πρότυπο.

4. Η Θεολογική Διαμάχη και ο Ρόλος του YMCA

Μεταξύ 1890 και 1930 ξέσπασε σύγκρουση μεταξύ «Παραδοσιακών» και «Φιλελεύθερων Νεωτεριστών». Οι τελευταίοι επιδίωκαν έναν δογματικό μινιμαλισμό, προσαρμοσμένο στις επιστημονικές ανακαλύψεις. Κινητήριος μοχλός των Νεωτεριστών ήταν η Χριστιανική Ένωση Νέων (YMCA/ΧΕΝ), υπό την καθοδήγηση του John Mott, του «πατέρα της Οικουμενικής Κίνησης». Ο Mott, στενός συνεργάτης της οικογένειας Rockefeller, χρησιμοποίησε το YMCA για να απομονώσει ριζοσπαστικά στοιχεία και να προωθήσει τον Οικουμενισμό ως έναν «μηχανισμό» συνεργασίας που θα εξασφάλιζε τη σταθερότητα των επενδύσεων και της κυβέρνησης.

5. Η Δράση στη Ρωσία και το Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου

Η δράση του YMCA επεκτάθηκε και στη Ρωσία. Μετά την επανάσταση του 1917, με τη φροντίδα της οργάνωσης και την αποκλειστική χρηματοδότηση του Rockefeller, ιδρύθηκε στο Παρίσι το Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Εκεί αναπτύχθηκαν ο θεολογικός Περσοναλισμός και η Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία, που αποτέλεσαν το θεολογικό όχημα για τη συμμετοχή των Ορθοδόξων στον Οικουμενισμό. Στόχος ήταν η διαμόρφωση μιας φιλελεύθερης ρωσικής συνείδησης, προσδοκώντας την ανατροπή του σοβιετικού καθεστώτος.

6. Η Ίδρυση του ΠΣΕ και η Γεωπολιτική των ΗΠΑ

Το 1948 ιδρύθηκε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ), με τις αμερικανικές φιλελεύθερες εκκλησίες να αποτελούν την κυρίαρχη δύναμη. Ο οργανισμός εργαλειοποιήθηκε από την αμερικανική διπλωματία (π.χ. John Foster Dulles) για την επανεκπαίδευση της Ευρώπης στις φιλελεύθερες αξίες. Ο Οικουμενισμός συνδέθηκε με το Σχέδιο Μάρσαλ και την ευρωπαϊκή ενοποίηση, προωθώντας έναν «κοσμοπολίτικο διεθνισμό» που αντιτίθεται στην εθνική κυριαρχία και τις παραδοσιακές αξίες, επιδιώκοντας την απορρόφηση της Ορθόδοξης ταυτότητας σε μια δυτική, φιλελεύθερη οντότητα.

7. Θεολογικές Συνέπειες: Ο Δογματικός Μινιμαλισμός

Θεολογικά, ο Οικουμενισμός εισάγει τον «δογματικό μινιμαλισμό» και τη σχετικοποίηση της Αλήθειας. Ακυρώνεται η πίστη στην «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» και εξισώνονται οι αιρέσεις με την Ορθοδοξία. Πρακτικά, αυτό μεταφράζεται στην αποδοχή των μυστηρίων των αιρετικών, στις συμπροσευχές, στην αλλαγή λειτουργικών κειμένων και στον εκμοντερνισμό της Εκκλησίας (π.χ. γάμος κλήρου, γυναικεία ιερωσύνη). Έγγραφα όπως αυτό του Πόρτο Αλέγκρε (2006) προωθούν την προτεσταντική ιδέα της «αδιαίρετης εκκλησίας» με δογματική πολυμορφία.

8. Η Ορθόδοξη Απάντηση: Η Σύνοδος της Μόσχας (1948)

Η σημαντικότερη αντίσταση σημειώθηκε στη Σύνοδο της Μόσχας τον Ιούλιο του 1948, έναν μήνα πριν την ίδρυση του ΠΣΕ. Εκεί, η συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών καταδίκασε τον Οικουμενισμό ως επικίνδυνη ετεροδιδασκαλία. Στη Σύνοδο αυτή δεν συμμετείχαν μόνο οι Εκκλησίες που εξαρτώνταν από τον Δυτικό παράγοντα: το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (υπό την επιρροή του Αθηναγόρα), η Εκκλησία της Ελλάδος (υπό αμερικανική επιρροή λόγω Εμφυλίου) και η Εκκλησία της Κύπρου (υπό βρετανική κατοχή).

9. Συμπέρασμα: Ο Οικουμενισμός ως Δυτικό "Project"

Ο Οικουμενισμός αποτελεί ένα καθαρά δυτικό εγχείρημα με σκοπό τη διάχυση της αμερικανικής πολιτισμικής επιρροής. Η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε ως ιδεολογικός μοχλός για την αμερικανοποίηση της Ευρώπης και την υπονόμευση της Ορθόδοξης Παράδοσης. Η Ορθόδοξη απάντηση οφείλει να διακρίνει τη γραμμή μεταξύ πλάνης και αληθείας, απορρίπτοντας τη σχετικοποίηση που επιβάλλει η νέα παγκόσμια τάξη.

Η Αποτείχιση του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς: (Μια απαραίτητη διευκρίνηση)

visit counter

Εισαγωγή: Απαραίτητη Διευκρίνιση

Με αφορμή πρόσφατη  αναδημοσίευση  άρθρου  του Σέρβου Χωροεπισκόπου Μαξίμου σχετικά με την αποτείχιση του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς (τίτλος άρθρου: «Συμβολή στην ορθή κατανόηση και εφαρμογή του 15ου κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου» από τα ιστολογια ΨΗΦΙΔΕΣ και ΟΜΟΛΟΓΙΑ),  κρίνεται αναγκαία η παράθεση ορισμένων ιστορικών και θεολογικών διευκρινίσεων για την αποκατάσταση της αλήθειας και προς αποφυγή παραπλανητικών ερμηνειών, που διατυπώθηκαν.

Ο Χωροεπίσκοπος Μάξιμος αναφέρει:

«...ο άγιος Ιουστίνος Τσέλιε, δεν συλλειτούργησε με τον πατριάρχη Γερμανό, ούτε τον μνημόνευσε, αλλά μνημόνευσε τον επίσκοπό του Ιωάννη Βελιμίροβιτς που δεν ήταν οικουμενιστής».

 

1. Απαραίτητα ιστορικά γεγονότα.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία εντάχθηκε επίσημα ως πλήρες μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ) το 1965. Η συμμετοχή αυτή υπήρξε ιδιαίτερα ενεργή, με αποκορύφωμα την εκλογή του Πατριάρχη Σερβίας Γερμανού ως ενός εκ των προέδρων του ΠΣΕ (1968-1975).

Παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις και την απόφαση της Ιεράς Συνόδου το 1997 για αποχώρηση, η Σερβική Εκκλησία παραμένει μέχρι σήμερα οργανικό μέλος του ΠΣΕ, επιλέγοντας την οδό του διαλόγου.

2. Γιατί ο Πατριάρχης Γερμανός θεωρήθηκε Οικουμενιστής;

Η καταδίκη του Γερμανού από τον Όσιο Ιουστίνο βασίστηκε σε μια συγκεκριμένη δογματική διολίσθηση. Το 1971, ο Γερμανός συνυπέγραψε μήνυμα του ΠΣΕ που ανέφερε:

«...αυτές [οι κοινότητες] δεν αποτελούν απλές διοικητικές μονάδες, αλλά όλες συνιστούν μέρος της μίας μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας».

Για τον Όσιο Ιουστίνο, η διατύπωση αυτή αποτελούσε την εκκλησιολογική αίρεση της «Θεωρίας των Κλάδων» (Branch Theory), η οποία εξισώνει την Ορθοδοξία με τις αιρέσεις και αρνείται την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

 

3. Η Στάση του Επισκόπου Ιωάννη Βελιμίροβιτς

Ο Ιωάννης Βελιμίροβιτς (Jovan Velimirović), Επίσκοπος Σαμπάτς και Βάλιεβο, υπήρξε πνευματικός συνεχιστής του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς και στενός συνεργάτης του Οσίου Ιουστίνου. Η αντιοικουμενιστική του στάση συνοψίζεται στα εξής:

• Θεωρούσε ότι ο διάλογος στο ΠΣΕ οδηγούσε σε «θρησκευτικό συγκρητισμό» εις βάρος της δογματικής ακρίβειας.
•  Ήταν κάθετος κατά των συμπροσευχών με ετεροδόξους, θεωρώντας τες ψευδαίσθηση ενότητας.
•  Αποτελούσε τη φωνή της ορθόδοξης ομολογίας μέσα στην Ιερά Σύνοδο των Σέρβων, αρνούμενος να ακολουθήσει τη γραμμή του Πατριάρχη Γερμανού.

 

4. Η Σημασία της Πράξης του Οσίου Ιουστίνου

Η επιλογή του Οσίου Ιουστίνου να μνημονεύει τον ζώντα Επίσκοπο Ιωάννη, αντί του Πατριάρχη, υποδηλώνει τα εξής:

1. Διατήρησε ενεργό σχέση με έναν ορθόδοξο ομολογητή επίσκοπο.
2. Διέκοψε την κοινωνία με τον συγκεκριμένο ηγέτη που παρεξέκλινε της πίστεως, παραμένοντας εντός του κανονικού σώματος.
3. Η εκκλησιαστική ενότητα δεν είναι απλή διοικητική υποταγή, αλλά κοινωνία στην αλήθεια του Χριστού.

 

5. Σύγχρονα Μηνύματα και Προειδοποιήσεις

Η περίπτωση του Οσίου Ιουστίνου προσφέρει πολύτιμα διδάγματα για τη σύγχρονη εποχή:

Η Αναγκαιότητα της Επισκοπικής Κοινωνίας

Η αποτείχιση δεν πρέπει να οδηγεί στον «πρεσβυτεριανισμό» (αυτονόμηση χωρίς ιεραρχία). Χωρίς επισκοπική κάλυψη, ο αντιαιρετικός αγώνας κινδυνεύει να διολισθήσει σε ιδιωτική θρησκεία. Ο Όσιος Ιουστίνος φρόντισε να μην μείνει εκκλησιαστικά «ορφανός».

Τα Στάδια της Αποτείχισης

Σύμφωνα με την πατερική παράδοση, η αποτείχιση είναι μέσο και όχι αυτοσκοπός. Περιλαμβάνει:

1. Την έναρξη της διακοπής μνημοσύνου.
2. Τη διακήρυξη της Αλήθειας.
3. Την τελική κατάκριση της αίρεσης από μια Ορθόδοξη Σύνοδο.. Η κατάγνωση μιας αίρεσης και η επίσημη καταδίκη προσώπων ή διδασκαλιών δεν είναι αρμοδιότητα μεμονωμένων πιστών ή πρεσβυτέρων, αλλά αποκλειστικό προνόμιο και καθήκον της Συνόδου των Επισκόπων. Εάν η προσπάθεια σταματήσει στο πρώτο στάδιο χωρίς να επιδιώκει συνοδική δικαίωση, κινδυνεύει να μετατραπεί σε σχίσμα

Όπως ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, οι πιστοί καλούνται: Να στηρίζουν και να αναζητούν επισκοπική κοινωνία με όσους παραμένουν πιστοί στην Παράδοση και να προσεύχονται για την ανάδειξη Ομολογητών Επισκόπων.

Ορθόδοξοι επίσκοποι υπάρχουν, αλλά συχνά δεν βρίσκονται στους τίτλους των ειδήσεων ή στις κορυφές της εκκλησιαστικής διπλωματίας. Βρίσκονται εκεί που η πίστη βιώνεται ως σταυρός και ομολογία, παραμένοντας η «μαγιά» για τη μελλοντική Συνοδική αποκατάσταση της Εκκλησίας.

Το Κανονικό Ζήτημα των «Παράλληλων» Επισκόπων

Παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της ύπαρξης ορθόδοξου επισκόπου στην ίδια περιφέρεια με έναν μη καταδικασμένο αιρετικό. Ενώ ο 8ος κανόνας της Α' Οικουμενικής Συνόδου ορίζει «μή ἐν τῇ πόλει δύο ἐπίσκοποι ὦσιν». Η  ανάγκη διαφύλαξης της πίστης σε περιόδους κρίσης δημιουργεί θεολογικά διλήμματα που μόνο μια μελλοντική Σύνοδος μπορεί να επιλύσει οριστικά.

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Μία ιστορική επιστολή του Οσίου Ιουστίνου Ποποβιτς (Τσέλιε) περί της διακοπής της λειτουργικής κοινωνίας με τους πατριάρχες – οικουμενιστές

visit counter

Χωρεπισκόπου Νοβο-Μπρτνο και Παννονίας Μαξίμου

Α. Εισαγωγή: Η αποκάλυψη των Συγγραμμάτων του Αγίου Ιουστίνου

Τα πρόσφατα δημοσιευμένα Συγγράμματα του Αγίου Ιουστίνου του Κελίου, σε δύο τόμους, έχουν αποκαλύψει περαιτέρω στο ορθόδοξο κοινό μας το βάθος, την ορθοδοξία, την ευαγγελικότητα και τη ζωντάνια του πνεύματος, της παράδοσης και των λόγων αυτού του αγίου πατέρα. Δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν σε ένα σύντομο άρθρο όλα τα πνευματικά μαργαριτάρια από τα Συγγράμματα του Αγίου Ιουστίνου, ειδικά τα ομολογιακά, που στρέφονται κατά της εκκλησιαστικής και θεοαντιφατικής αίρεσης του οικουενισμού.

 

Β. Η ευλογία του Αγίου Ιουστίνου προς τον Επίσκοπο Αρτέμιο

Β1. Η προφορική παράδοση

Ο μακαριστός γέροντάς μας Αρτέμιος μας έχει μεταδώσει επανειλημμένα την προφορική παράδοση, την ευλογία του Αγίου Ιουστίνου, που του έχει απομείνει. Έχουμε ήδη μεταδώσει δημόσια αυτήν την ευλογία και τον όρκο του Πατέρα Ιουστίνου αρκετές φορές γραπτώς και προφορικώς, αλλά θα την επαναλάβουμε, ώστε να φανεί καθαρά η ακλόνητη σύμπτωση της θεολογικής θέσης του μακαριστού επισκόπου μας Αρτεμίου (και επομένως της Επισκοπής μας) με τη θεολογική θέση και στάση του Αγίου Ιουστίνου του Κελίου.

Β2. Η θεμελιώδης δήλωση του Αγίου Ιουστίνου

Συγκεκριμένα, στο ερώτημα του Επισκόπου Αρτεμίου για το αν θα αποδεχόταν τον επισκοπικό βαθμό, εάν του προσφερόταν, ο Πατέρας Ιουστίνος απάντησε:

«Ναι! Διότι εάν ολόκληρη η Σύνοδος στην Εκκλησία παρεκκλίνει από την οδό της πίστης, ο επίσκοπος έχει την εξουσία να χωρίσει την επισκοπή του και έτσι να σώσει και να διατηρήσει την Εκκλησία».

Β3. Η εφαρμογή από τον Επίσκοπο Αρτέμιο

Ο Επίσκοπος Αρτέμιος, ως καλός μαθητής, πιστός στον μεγάλο διδάσκαλο της πίστης του — τον Ιουστίνο, εφάρμοσε και εκτέλεσε αυτήν την ευλογία ευσυνείδητα και πατερικά, αναγνωρίζοντας την κατάλληλη στιγμή γι' αυτήν και βρίσκοντας κανονικά επαρκείς τρόπους.

 

Γ. Η 70ή Επιστολή: Η στάση απέναντι στους οικουμενιστές πατριάρχες

Γ1. Η πρότυπη στάση του Μητροπολίτη Αμβροσίου

Από την άλλη πλευρά, στις Επιστολές του Αγίου Ιουστίνου διαβάζουμε τις ακόλουθες γραμμές:

«Δεν με εκπλήσσει που ο ζηλωτής της Ορθοδοξίας, Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος [1], έπαψε να αναφέρει τον άτυχο Πατριάρχη Αθηναγόρα. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ. [2] Φαίνεται ότι η πτώση και η παρακμή του είναι ανυπολόγιστες. Σήμερα, δύο άθλιοι Ορθόδοξοι πατριάρχες ανταγωνίζονται στη φρίκη και τον τρόμο του ουρανού και της γης στην εβραϊκή τους προδοσία: ο Αθηναγόρας της Κωνσταντινούπολης και ο Αλεξέι της Μόσχας. Και η μεγαλύτερη ευθύνη πέφτει στην Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, η οποία είναι η μόνη στην ελευθερία, και είναι υποχρεωμένη να καλέσει όλες τις Τοπικές Εκκλησίες σε συνοδική και συνοδική αντίσταση στην εβραϊκή προδοσία αυτών των δύο ανόητων πατριαρχών. – Σε ευχαριστώ πολύ, αγαπητό μου παιδί, που μου έστειλες αποσπάσματα και πληροφορίες για την αποστασία αυτών των «δύο πατριαρχών». [3]

Γ2. Παραλήπτες και προορισμός της επιστολής

Αυτή η επιστολή, η 70ή κατά σειρά, απευθυνόταν στον τότε ιερομόναχο Αμφιλόχιο, μετέπειτα Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας. Ο Άγιος Ιουστίνος Τσέλιε έγραψε πολλά κατά του οικουμενισμού τόσο στον Μητροπολίτη Αμφιλόχιο όσο και στον Επίσκοπο Αθανάσιο Γέβτιτς, διαισθανόμενος ξεκάθαρα και ήδη συνειδητοποιώντας εκείνη την εποχή ότι και οι δύο έτειναν προς αυτή την αίρεση.

 

Δ. Η πτώση των μαθητών και η πιστότητα του Επισκόπου Αρτεμίου

Δ1. Η επιβεβαίωση των προφητειών του Αγίου Ιουστίνου

Δυστυχώς, η διαίσθηση του Αγίου Ιουστίνου δεν ήταν λανθασμένη, γιατί αργότερα και οι δύο σκόνταψαν βαθιά και βυθίστηκαν σε αυτή την επαίσχυντη αίρεση, παραδομένοι στα βρώμικα νερά του παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού, καθιστώντας τους κύριους φορείς και φορείς αυτού του αντιχριστιανικού πνεύματος στην αγία Σερβική Εκκλησία μας. Οι επιστολές του Αγίου Ιουστίνου που τους απευθύνονται αποτελούν ένα είδος αποκάλυψής τους, επειδή δείχνουν πόσο κωφεύσαν και αμάρτησαν, σχεδόν για όλα όσα τους έγραψε ο αββάς Ιουστίνος.

Δ2. Η μαρτυρική πορεία του Επισκόπου Αρτεμίου

Από την άλλη πλευρά, αυτή η επιστολική παράδοση του Αγίου Ιουστίνου, δηλαδή οι θεόπνευστες, θερμές πατρικές επιστολές του, δείχνουν πόσο πιστός ήταν ο μακαριστός μας Επίσκοπος Αρτέμιος σε κάθε λεπτομέρεια στον πνευματικό του πατέρα, τον παν-Σέρβο αββά Ιουστίνο του Κελίου, τον μεγάλο διδάσκαλο και ομολογητή της πίστης.

Ο Αμφιλόχιος και ο Αθανάσιος Γιέβτιτς (ο Επίσκοπος Ειρηναίος Μπούλοβιτς δεν είναι άξιος αναφοράς ως μαθητής του αββά Ιουστίνου, λόγω του οικουμενικού του εξτρεμισμού, ο οποίος πιθανότατα είναι μη αναστρέψιμος) περπάτησαν την ευρεία οδό της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης — οικουμενισμού και φιλελευθερισμού — καινοτομίας, ενώ ο μακαριστός Επίσκοπος Αρτέμιος περπάτησε ενάντια στην εγκόσμια πατρίδα, κολυμπώντας αντίθετα στο ρεύμα.

Επομένως, προφανώς, ο πατήρ Ιουστίνος, όταν τον αναφέρει στις επιστολές που απευθύνονται στους προαναφερθέντες δύο, δεν τον αποκαλεί τυχαία «πατέρα Μαρτύριο», που σημαίνει μάρτυρας στα ελληνικά. Κάθε ευσεβής ψυχή διαβάζει από αυτό την θεοφώτιστη προνοητικότητα του Αγίου Ιουστίνου, με την οποία προείδε τις οδούς των μαθητών του στο μέλλον, την οικουμενική πορεία αυτών των δύο και την μαρτυρική, δηλαδή εξομολογητική και παθολογική πορεία του αείμνηστου πρεσβυτέρου και επισκόπου μας Αρτεμίου.

 

Ε. Η ομολογιακή μαρτυρία κατά του οικουμενισμού (70ή Επιστολή)

Ε1. Η φύση της Εκκλησίας και η ουσία του οικουμενισμού

Με την ευκαιρία αυτή, θα επισημάνουμε μόνο στο κοινό μια ακόμη βαθιά και συγκινητική, ομολογιακή μαρτυρία του Αγίου Ιουστίνου κατά της παναίρεσης του οικουμενισμού. Έτσι, στην ίδια 70ή επιστολή, λέει:

«Η Εκκλησία: ο Θεανθρώπινος οργανισμός, το Θεανθρώπινο σώμα, το Θεάνθρωπο Πρόσωπο, επομένως πάντα αδιαίρετο ένα, ένα σε όλους τους κόσμους… [4] Σύγχρονος οικουμενισμός: «ψευδόχριστοι» = ψευδομεσσιές, «ψευδοπροφήτες». Εδώ: διάφορες θρησκείες, άλλες θρησκείες, ημιπίστη, ολιγόπιστη, απιστία.

Ε2. Τα κοσμικά χαρακτηριστικά του οικουμενισμού

Τα προβλήματα του σύγχρονου οικουμενισμού είναι καθαρά κοσμικά, πολιτικά· στην πραγματικότητα: κομμουνιστικό-παπικό, όλα ανάγονται σε «κοινωνικές» αξίες, γήινα, ανθρωπιστικά, παροδικά [5]. Δεν υπάρχει ούτε το Θεανθρώπινο κέντρο ούτε τα ευαγγελικά προβλήματα· Δεν είναι η Βασιλεία του Θεού και η δικαιοσύνη Του που ζητείται «πρώτα» (Ματθ. 6:33), αλλά η βασιλεία αυτού του κόσμου και όλα όσα είναι από Αυτόν και για Αυτόν.

Ε3. Η μόνη λύση: Η μετάνοια

Το πρόβλημα της ενοποίησης [6], από την οντολογική του ουσία, δεν μπορεί να λυθεί με κανέναν «διάλογο», αλλά μόνο με μετάνοια ενώπιον του Θεανθρώπου, που είναι η Εκκλησία. «Θυμήσου από πού έχεις πεσόντες, και μετανοήστε»... (Αποκ. 2:15-16).

Ε4. Η εισβολή του κοσμικού πνεύματος στην Εκκλησία

Μέσω του οικουμενισμού, μια καθαρά κοσμική, διεθνής αθεϊστική-κομμουνιστική, ανθρωπιστική και μισητή του Θεού ανθρωπιστική προβληματική έχει εισχωρήσει στην Εκκλησία και την έχει καταλάβει. Στις κομμουνιστικές χώρες, οι κομμουνιστές υπαγορεύουν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες την οικουμενική προβληματική και την λύση στα προβλήματά της. Ούτε ίχνος της αποστολικής-πατριαρχικής καθολικότητας, της ελευθερίας στην έκφραση και την ομολογία της πίστης.

Ε5. Ο οικουμενισμός ως μηδενισμός

Δηλαδή: οικουμενισμός = ο μηδενισμός του Ιουδαίου Νικόδημου, Αλεξέι, Γερμανού... «Ρόδος»; – Φιλοκομμουνιστικές αντιλήψεις για την Ορθοδοξία και τα προβλήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Υπό την τυραννία του ρωσο-σερβικού κομμουνιστικού μηδενισμού και του ελληνικού ελευθεριακού-προτεσταντικού ορθολογισμού, του σχολαστικισμού, του αναρχισμού και του αθηναϊκού τυχοδιωκτισμού.» [7]

ΣΧΟΛΙΑ. Η θεολογική σκέψη του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς οικοδομείται πάνω στη ριζοσπαστική εξίσωση «Οικουμενισμός ίσον Μηδενισμός». Για τον Άγιο, ο οικουμενισμός δεν αποτελεί μια απλή διοικητική παρέκκλιση ή μια άστοχη διπλωματική κίνηση, αλλά μια πνευματική εισβολή που αποδομεί κάθε απόλυτη αλήθεια και δογματική βεβαιότητα. Ο μηδενισμός αυτός δεν εκφράζεται απαραίτητα ως αθεΐα, αλλά ως η άρνηση της δυνατότητας μιας καθολικής αλήθειας, μετατρέποντας την Εκκλησία από Σώμα Χριστού σε έναν θρησκευτικό οργανισμό που προσαρμόζεται στις ανάγκες της εκάστοτε εποχής. Αυτή η «προδοσία» προσωποποιείται σε συγκεκριμένες εκκλησιαστικές μορφές της εποχής του. Ο Μητροπολίτης Νικόδημος Ροτόφ χαρακτηρίζεται «Ιουδαίος», υποδηλώνοντας μια στείρα, τυπική θρησκευτικότητα που θυσιάζει την αποκαλυπτική αλήθεια στον βωμό των σχέσεων με τον Παπισμό.  Αντίστοιχα, ο Πατριάρχης Αλέξιος Α΄ της Μόσχας και ο Γερμανός της Σερβίας κατηγορούνται ότι υπέταξαν την Εκκλησία σε γήινα πολιτικά σχέδια. Η συμμετοχή της Σερβικής Εκκλησίας στη Σύνοδο της Γενεύης (1965) και οι προπαρασκευαστικές διαδικασίες στη Ρόδο (1961) ερμηνεύονται ως κομβικά σημεία όπου η Ορθοδοξία άρχισε να διολισθαίνει προς τον οικουμενιστικό συγκρητισμό, προκαλώντας την ειρωνική και οδυνηρή απορία του Αγίου για το αν αυτό ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα των προσπαθειών για την ενίσχυση της πίστης. Η κριτική του Αγίου Ιουστίνου εμβαθύνει στην ανάλυση δύο «τυραννιών» που πολιορκούν την Ορθοδοξία από διαφορετικές κατευθύνσεις: Ο Ρωσο-σερβικός Κομμουνιστικός Μηδενισμός: Μια επιβολή από τα ανατολικά, όπου ο κρατικός αθεϊσμός χρησιμοποίησε τον οικουμενισμό ως πολιτικό εργαλείο ελέγχου. Ο ελλαδικός φιλελεύθερος ορθολογισμός.Μια δυτικογενής επίδραση που εισάγει τον προτεσταντικό τρόπο σκέψης, τον σχολαστικισμό και τον «αθηναϊκό τυχοδιωκτισμό», μετατρέποντας το βίωμα και τη μυσταγωγία σε αφηρημένο διανοητικό σύστημα και πολιτική σκοπιμότητα. Παρά τις επιφανειακές τους διαφορές, και τα δύο συστήματα συμπίπτουν στον ανθρωποκεντρισμό. Είτε μέσω της κομμουνιστικής συλλογικότητας είτε μέσω του φιλελεύθερου ατομικισμού, ο Θεάνθρωπος αντικαθίσταται από τον άνθρωπο-δημιουργό της δικής του αλήθειας. Αυτή η σύγκλιση καθιστά την ανάλυση του Αγίου Ιουστίνου προφητική για τη σύγχρονη εκκλησιαστική κατάσταση, καθώς βλέπει τον οικουμενισμό ως μια συνεχή «εισβολή του κοσμικού πνεύματος». Για τον Άγιο Ιουστίνο, η Ορθοδοξία δεν είναι ένας χώρος «διαλόγου» επί ίσοις όροις με την πλάνη, αλλά ο μοναδικός τόπος σωτηρίας. Η μόνη απάντηση απέναντι στην οικουμενιστική διάβρωση είναι η διαφύλαξη της εκκλησιαστικής ταυτότητας και, αν χρειαστεί, η διακοπή της κοινωνίας με όσους προδίδουν την παράδοση, ως μια πράξη πνευματικής θεραπείας και επιστροφής στην αλήθεια του Χριστού.

 

 

ΣΤ. Συμπεράσματα και σύγχρονη εφαρμογή

ΣΤ1. Το μέτρο της Ορθοδοξίας

Η παράδοση και η κληρονομιά του Αγίου Ιουστίνου που επισημαίνονται εδώ θα αποτελέσουν ένα επαρκές μάθημα για κάθε Ορθόδοξη συνείδηση, και ιδιαίτερα για τους επισκόπους που θεωρούν τους εαυτούς τους, ή θέλουν να είναι, «αληθινοί Ορθόδοξοι επίσκοποι». Εδώ παρουσιάζεται το μέτρο της δικαιοσύνης τους και της Ορθοδοξίας τους, σύμφωνα με το οποίο ο Άγιος Ιουστίνος θα μπορεί να μετρήσει τον εαυτό του σε αυτή την εποχή, μια εποχή μόνο προχωρημένης αποστασίας, επειδή σχεδόν όλοι οι σημερινοί πατριάρχες και πολλοί αιρετικοί έχουν ξεπεράσει τους οικουμενικούς προκατόχους τους από την εποχή του Πατέρα Ιουστίνου στον φιλελευθερισμό τους, την προδοσία της πίστης, δηλαδή τον μη Ορθοδοξία  τους.

ΣΤ2. Οι ονομαστικές καταγγελίες

Στις παραπάνω γραμμές, αναφέρει: Νικόδημο Ροτόφ (Μητροπολίτης Ρωσίας από το 1963 έως το 1972, κρυπτοκαθολικός, οικουμενιστής, πέθανε στα πόδια του Πάπα), Αλέξιο Α΄ (Πατριάρχης Μόσχας), Αθηναγόρα (Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1948 έως το 1972, παράφρονας οικουμενιστής), Γερμανό (Πατριάρχης Σερβίας από το 1958 έως το 1990, — δέχθηκε την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία στην Οικουμενική Σύνοδο της Γενεύης το 1965), και αντί αυτών, πρόσφατα και σήμερα, έχουμε τον Αμφιλόχιο, τον Αθανάσιο Γέβτιτς, τον Πατριάρχη Ειρηναίο και τον Ειρηναίο Μπούλοβιτς και τον εκπρόσωπό του, Πατριάρχη Πορφύριο, να συνεχίζουν να λειτουργούν στη Σερβική Εκκλησία, μαζί με ολόκληρη την οικουμενική τους αδελφότητα. Αυτές οι απαριθμούμενες, νέες, οικουμενικές αιρέσεις είναι απλώς βελτιωμένες παραλλαγές των παλαιών αιρέσεων, που ονομάζονται οικουμενισμός, εκκοσμίκευση και αποστασία.

ΣΤ3. Η κριτική στον εκδότη Αθανάσιο Γέβτιτς

Αν και σε πολλές μεροληπτικές υποσημειώσεις, ο Αθανάσιος Γιέφτιτς , ως εκδότης των Επιστολών, επιδιώκει να αμβλύνει την αντι-οικουμενιστική χροιά του Αγίου Ιουστίνου, να θολώσει τα καθαρά νερά της πατερικής καθαρότητας της θρησκείας του, δεν το κατάφερε αυτό, αλλά κατάφερε να αποκαλύψει τον θεολογικό πλούτο του Αγίου Ιουστίνου του Κελίου, ειδικά όσον αφορά μια υγιή στάση απέναντι στην αίρεση του οικουμενισμού, οπότε είθε ο Κύριος τουλάχιστον να αποδώσει αυτή, μια ακούσια καλή πράξη, στον αείμνηστο Επίσκοπο Atanasije Jevtić, κατά την αμείλικτη κρίση Του.

 

Ζ. Επίλογος: Ο μόνος δρόμος της Εκκλησίας

Ο μόνος δρόμος της Σερβικής Εκκλησίας και της Εκκλησίας γενικότερα είναι ο δρόμος των Αγίων Πατέρων, ειδικά σε αυτή την εποχή ο μόνος αληθινός δρόμος είναι ο δρόμος του Αγίου Ιουστίνου του Κελίου. Δεν τίθεται καθόλου ζήτημα αν αυτός ο δρόμος θα θριαμβεύσει, είναι αναπόφευκτο, γιατί ούτε οι πύλες της κόλασης θα υπερισχύσουν της Εκκλησίας (Ματθ. 16:18), πόσο μάλλον μιας χούφτας οικουμενιστών και παγκοσμιοποιητών επισκόπων, το μόνο ερώτημα που παραμένει είναι ποιος θα παραμείνει στον δρόμο της Εκκλησίας, δηλαδή μέσα στην Εκκλησία; Εναπόκειται σε όλους μας να φυλάμε συνεχώς τους εαυτούς μας με αυτή την έννοια και να κρατάμε γερά τον δρόμο των Αγίων Πατέρων και του Αγίου Ιουστίνου, μέχρι να περάσει το οικουμενιστικό και παγκοσμιοποιητικό «νέφος», [8] και, αν θέλει ο Θεός, θα περάσει.

---

Υποσημειώσεις

[1] Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος (1917-1984) Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το κοσμικό όνομα: Ηλίας Νικολάου, γεννήθηκε στη Ναύπακτο το 1917. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1940 από τον Μητροπολίτη Φθιώτιδος Αμβρόσιο και πρεσβύτερος το 1946 από τον ίδιο μητροπολίτη. Ήταν εφημέριος, στρατιωτικός ιερέας και γραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Στις 4 Μαρτίου 1956 χειροτονήθηκε Τιτουλάριος Επίσκοπος Χριστουπόλεως, Βοηθός Επίσκοπος της Επισκοπής Μυτιλήνης. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1958 εξελέγη Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως. Εκοιμήθη στην Αθήνα στις 27 Ιουλίου 1984 (+επ. Μάξιμος).

[2] Η υπογράμμισή μας (+hep. Maxim).

[3] Όσιος Ιουστίνος ο Νέος, Επιστολές, Βιβλίο 2, Βελιγράδι 2020, σελ. 185.

[4] Ο Άγιος Ιουστίνος το τονίζει αυτό σε αντίθεση με τους οικουμενιστές που, με την αίρεσή τους, βλασφημούν ακριβώς αυτή τη δογματική αλήθεια, αναγνωρίζοντας στους αιρετικούς ότι και αυτοί αποτελούν την Εκκλησία (με την «ιστορική» έννοια — ορισμός που υιοθετήθηκε στην αιρετική Σύνοδο της Κρήτης, το 2016), από όπου προκύπτει ότι η Εκκλησία δεν είναι μία, αλλά μάλλον υπάρχουν πολλές, κάτι που αποτελεί την ουσία της οικουμενικής πλάνης και αίρεσης (+Επ. Μάξιμος).

[5] Ειδικά σήμερα, στην εποχή που μας αναγκάζουν να αποδεχτούμε διάφορες παγκοσμιοποιητικές διαστροφές μέσω ψεύτικης αγάπης και ανοχής, ψεύτικης επειδή τέτοια αγάπη και ανοχή προορίζονται μόνο για όσους αποδέχονται τη φιλελεύθερη ιδεολογία ως τρόπο σκέψης και ζωής, όπως έκαναν οι οικουμενιστές, ο Πατριάρχης Πορφύριος και άλλοι (+επ. Μάξιμος).

[6] Ορθόδοξοι με μη Ορθόδοξους (+Επ. Μάξιμ).

[7] Όσιος Ιουστίνος ο Νέος, Επιστολές, Βιβλίο 2, Βελιγράδι 2020, σελ. 173-174.

[8] Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός αποστάτησε και άρχισε να σπέρνει τον όλεθρο στον Χριστιανισμό σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας είπε ήρεμα γι' αυτόν στους πιστούς: «Ένα μικρό σύννεφο — θα περάσει!» (Nubicula est, transibit) — Πρόλογος Οχρίδας, Συλλογισμός, για τις 29 Μαΐου, Άγιος Επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

---

Χωρεπίσκοπος Νοβ0-Μπρντο  και Παννονίας + Μάξιμος
Μονή της Αγίας, Ζωοδόχου Τριάδας, Κούλα-16 Αυγούστου 2021

Πηγή: https://www.eparhija-prizren.org.