Σύγκρουση θρησκευτικών και πολιτικών γεωστρατηγικών στη Συρία

visit counter

  

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στη Συρία εξελίσσεται ένας σκληρός και αιματηρότατος πόλεμος, που οφείλεται στο αυταρχικό καθεστώς του Μπασίρ αλ Άσαντ, αλλά και στη σύγκρουση θρησκευτικών και πολιτικών γεωστρατηγικών.  Θύμα του ο ίδιος ο λαός της Συρίας και ιδιαίτερα οι Χριστιανοί της χώρας, οι οποίοι από φόβο θανάτου τηρούν σιωπή, όμως στην πραγματικότητα  βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση. Οι συγκρουόμενες και αλληλομισούμενες ισλαμικές παρατάξεις τους θεωρούν εξίσου «μαύρα πρόβατα» και κινδυνεύει άμεσα η ζωή τους με οποιοδήποτε ισλαμικό καθεστώς κι αν επικρατήσει*.

Εδώ και δεκαετίες το αυταρχικό Μπααθικό καθεστώς της Συρίας κυριαρχείται από την ισλαμική παραφυάδα των αλαουιτών και  καταπιέζει τους Σουνίτες, που αποτελούν τη μεγάλη πλειονοψηφία στη χώρα και βέβαια  τους Χριστιανούς, μεταξύ των οποίων οι περισσότεροι ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Αντιοχείας. Οι αλαουίτες είναι συγγενείς με τους σιίτες μουσουλμάνους και η Συρία βρίσκει στήριγμα στο σιιτικό καθεστώς των μουλάδων του Ιράν, έχει δε την ίδια ισλαμική – σιιτική αντίληψη με τους χεζμπολάχ του Λιβάνου. Οι σιίτες ουσιαστικά κυριαρχούν και στο Ιράκ, στο οποίο αποτελούν την πλειονοψηφία του πληθυσμού. Ιράν – Ιράκ – Συρία – Λίβανος δημιουργούν ένα άξονα, που θέλουν να εξουδετερώσουν από την μία πλευρά οι σουνιτικές χώρες, κυρίως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, και από την άλλη η Δύση.
Λαμβανομένου υπόψη ότι το Ιράν είναι το ισχυρότερο κράτος του άξονα, το Ιράκ ελέγχεται ακόμη από τις ΗΠΑ, ο Λίβανος αποτελεί ενοχλητική μεν αλλά αμελητέας ισχύος χώρα, μένει ως πρώτος στόχος προς εξουδετέρωση το φιλοϊρανικό καθεστώς της Συρίας. Έτσι προωθήθηκε  η χρηματοδότηση από τις αραβικές σουνιτικές χώρες   και η εξώθηση σε εξέγερση των σουνιτών της Συρίας προς ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ. Σημειώνεται ότι τα καθεστώτα στη Σαουδική Αραβία και στο Κατάρ δεν είναι λιγότερο αυταρχικά από αυτό της Συρίας, αλλά αυτό ουδείς το αναφέρει...Επίσης στη Σαουδική Αραβία οι Χριστιανοί υποφέρουν πολύ περισσότερο από αυτούς της Συρίας...

Ο πόλεμος μεταξύ σιιτών και σουνιτών για την επικράτηση στο Ισλάμ και γενικότερα στον κόσμο ( αφού και οι δύο κλάδοι δέχονται πως ο πόλεμος προς τους «απίστους» συνεχίζεται έως ότου όλοι τους δεχθούν ότι ένας είναι ο Θεός και προφήτης του ο Μωάμεθ) εξελίσσεται σε πολύ αιματηρότερο  από τους θρησκευτικούς πολέμους  που έζησε η Δυτική Ευρώπη στους περασμένους αιώνες. Στους σιίτες το Ιράν είναι η αναμφισβήτητη ηγετική δύναμη, ενώ στους σουνίτες πολλές είναι οι χώρες που διεκδικούν την ηγεσία τους. Μεταξύ αυτών η Σαουδική Αραβία, που έχει όμως εξασθενημένη ηγεσία, το πολύ πλούσιο Κατάρ, που έχει μια αυταρχική, δυναμική και με πολλές φιλοδοξίες ηγεσία  αλλά είναι μικροσκοπικό σε έκταση και σε πληθυσμό, η Τουρκία, με τους φιλοδοξους νεοοθωμανιστές Ερντογκάν και Νταβούτογλου, η Αίγυπτος, ιδιαίτερα τώρα με την ισλαμική κυβέρνηση που απέκτησε, το Πακιστάν, που έχει εσωτερικά προβλήματα  και η Ινδονησία, που  είναι αρκετά μακριά από τις γεωστρατηγικές ζώνες ανταγωνισμού.

Η περίπτωση  της Συρίας δεν έχει σχέση με αυτές  της Αιγύπτου, της Τυνισίας και της Λιβύης. Στη σουνιτική Τυνισία το διεφθαρμένο καθεστώς κατέρρευσε, όπως το ίδιο συνέβη και στη σουνιτική Αίγυπτο, ενώ στη σουνιτική Λιβύη πέραν της φρικτής καταπίεσης του καθεστώτος Καντάφι υπάρχουν και οι οξύτατες αντιπαραθέσεις μεταξύ των κατοίκων των τριών αλληλομισούμενων μέχρι θανάτου περιοχών και φυλών, της Κυρηναϊκής, με πρωτεύουσα τη Βεγγάζη, της Τριπολίτιδας, με πρωτεύουσα την Τρίπολη και της Φεζάν, από την οποία καταγόταν ο Καντάφι, με πρωτεύουσα τη Σεββά. Η Συρία έχει την ιδιαιτερότητα ότι το 18% των αλαουιτών καταπιέζει το 75% των Σουνιτών, οπότε φαίνεται φυσική η εξέγερση τους... Οι αλαουίτες αποτελούν από δεκατίες στη Συρία την ελίτ σε όλους τους κρατικούς τομείς, δηλαδή στο στρατό, στην αστυνομία, στις μυστικές υπηρεσίες και στο διπλωματικό σώμα.

Οι σουνίτες μουσουλμάνοι με την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, που επιδιώκουν και χρηματοδοτούν, επιθυμούν να αποδυναμώσουν  τους σιίτες του Ιράν και να μειώσουν έτσι μέχρι και να εξουδετερώσουν πλήρως τις εντός των χωρών τους κινήσεις των αντικαθεστωτικών ισλαμιστών, οι οποίοι υποκινούνται από το Ιράν, για την ανατροπή των μοναρχικών τους καθεστώτων, ιδιαίτερα στην Αραβική χερσόνησο. Οι «τζιχαντιστές»  οργανώνονται σε διάφορες χώρες αποκτούν οργάνωση όπως εκείνη της Αλ Κάϊντα και αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για τα αυταρχικά καθεστώτα στις σουνιτικές χώρες. Ως προς τον Λίβανο η αντίληψη των σουνιτών είναι πως όποιος κατέχει την εξουσία στη Συρία ελέγχει και τη γειτονική χώρα...

Η γεωστρατηγική για την περιοχή, που έχει ως επίκεντρο τη Συρία, πέρα από τη θρησκευτική έχει και την πολιτική και στρατιωτική της διάσταση. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους βλέπουν με ανησυχία την αύξηση της ισχύος των σιιτών αγιατολάχ και μουλάδων του Ιράν, που δεν μπορεί να την ελέγξει. Με τη λογική αυτή επιθυμούν να εξουδετερώσουν με κάθε τρόπο το ευνοϊκό για το Ιράν καθεστώς Ασαντ, που αποτελεί ένα προπύργιο του στη Μεσόγειο. Αντίθετα η Μόσχα και το Πεκίνο βλέπουν κάθε παρενόχληση της Δύσης ως ευνοϊκή εξέλιξη  και έτσι προστατεύουν τα αυταρχικά καθεστώτα του Ιράν και, κατ’ επέκταση, της Συρίας. Στη στάση τους αυτή Μόσχα και Πεκίνο καταλήγουν και γιατί δεν μπορούν να επηρεάσουν υπέρ τους τα φιλοαμερικανικά καθεστώτα των σουνιτών...

Η γεωστρατηγική του Ισραήλ επηρεάζει σαφώς τη στάση των ΗΠΑ και των άλλων χωρών της Δύσης. Το Ισραήλ βλέπει μεν ως  μέγιστο εχθρό του το Ιράν, που κατ’ επανάληψη έχει απειλήσει ότι «θα το σβήσει από τον χάρτη», κι επομένως επιθυμεί την πτώση του φιλοϊρανικού καθεστώτος Άσαντ στη γειτονική Συρία, αλλά δεν παραβλέπει το γεγονός ότι τα ίδια αισθήματα προς αυτό τρέφουν και οι σουνιτικές χώρες, έστω κι αν οι ηγεσίες τους δημόσια δεν εκφράζονται όπως αυτή του Ιράν. Η έναντι του Ισραήλ στάση των ηγεσιών αυτών οφείλεται και στο ότι  ελέγχονται από τις  ΗΠΑ... Το Ισραήλ σήμερα έχει απέναντι του και τη σουνιτική Τουρκία, με την οποία έως πριν από λίγο καιρό  διατηρούσε άριστες σχέσεις και τη σουνιτική Αίγυπτο των αδελφών μουσουλμάνων, που σταμάτησαν μια περίοδο ευνοϊκής ουδετερότητας που διατηρούσε το καθεστώς Μουμπάρακ. Επομένως το Ισραήλ επιθυμεί την πτώση του Ασαντ, αλλά δεν περιμένει να βελτιωθούν οι σχέσεις του με τη Συρία, με ένα σουνιτικό καθεστώς που θα τον αντικαταστήσει. Με βάση τις εξελίξεις που αναφέρουμε πολιτική, οικονομική και στρατιωτική διέξοδο του Ισραήλ   αποτελούν σήμερα μόνον η Κύπρος και η Ελλάδα...

*Στη Συρία και από τα 25 περίπου εκατομμύρια του συνολικού πλθυσμού οι Χριστιανοί υπολογίζονται σε 1,8 εκατομμύρια, από τα οποία τα 1,2 ανήκουν στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Αντιοχείας. Τα μέλη της λένε με υπερηφάνεια πως η αραμαϊκή λειτουργική τους γλώσσα είναι αυτή που μιλούσε ο Ιησούς Χριστός και πως στην πόλη της Αντιοχείας οι μαθητές Του πήραν το όνομα Χριστιανοί ( Πρ. ια΄  26). Στο διάβα των αιώνων  υπέφεραν από  πολλούς και αιματηρούς διωγμούς, αλλά διατήρησαν ακέραιη την Ορθόδοξη Χριστιανική τους συνείδηση. Λόγω της απάνθρωπης καταπίεσης, που από χρόνια  υφίστανται, πολλοί επέλεξαν  το δρόμο της μετανάστευσης. Σήμερα υπάρχουν πολυπληθείς κοινότητες τους στην Ελλάδα και γενικά στη Δυτική Ευρώπη, καθώς και στη Βόρεια και Νότια Αμερική.

Πηγή: http://logioshermes.blogspot.com/2

Οι Ρωμιοί της Συρίας και η Ελληνορθόδοξη Μονή της Παναγίας της Σεντνάγια

visit counter

Για τους περισσότερους από μας τους Έλληνες, η λέξη Ρωμιοί έχει συνδεθεί με όλους τους ελληνόφωνους Ορθόδοξους Χριστιανούς που ζούσαν κατά το διάστημα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που ονομαζόταν Ρωμανία και οι κάτοικοι της Ρωμιοί. Το ίδιο όνομα είχαμε όταν ήμασταν κάτω από την οθωμανική κυριαρχία, δεδομένου ότι μας αποκαλούσαν και μας χαρακτήριζαν οι Μουσουλμάνοι Οθωμανοί κατακτητές μας ως “Ρωμιούς”. Η λέξη Ρωμιοί για τον Ελληνικό λαό έχει γίνει συνώνυμη με τη λέξη Έλληνες. Όμως, όταν οι Οθωμανοί εφάρμοσαν το όνομα “Ρωμιοί”, γι’ αυτούς όπως και για τους Βυζαντινούς, η λέξη δεν είχε εθνική έννοια, αλλά θρησκευτική, και γι’ αυτό το λόγο περιλαμβάνονταν ως Ρωμιοί και όλοι οι λαοί που ανήκαν στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανεξάρτητα από την εθνική τους προέλευση, ή τη μητρική τους γλώσσα. Έτσι, όλα τα άτομα που βρίσκονταν κάτω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ανήκαν στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία ονομάζονταν Ρωμιοί, και όχι μόνο οι Έλληνες όπως οι περισσότεροι από εμάς ψευδώς πιστεύομε. Γι’ αυτό το λόγο, όλα τα άτομα που μιλούν αραβικά και που ανήκουν στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία είναι επίσης Ρωμιοί και αυτοαποκαλούνται ως Ρωμιοί μέχρι και σήμερα.
Η Συρία, πριν από τις επιδρομές των Αράβων και την εξάπλωση του Ισλάμ, ήταν μια Βυζαντινή επαρχία με ένα ελληνοποιημένο ή Ελληνικό και ελληνόφωνο πληθυσμό, που ανήκε στην Ελληνική Βυζαντινή Εκκλησία. Η Δαμασκός ήταν μία από τις σημαντικότερες ΕλληνικέςΒυζαντινές πόλεις της περιφέρειας και ήταν μια πόλη υψηλού κοσμικού και θρησκευτικού βίου, Ελληνικής παιδείας, και Ελληνικού πολιτισμού. Ο Βυζαντινός Χριστιανισμός άνθισε στη Συρία, και επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί από τους Αγίους που ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι παιδιά αυτής της χώρας.
Με τον ερχομό των Αράβων και την εξάπλωση του Ισλάμ, η Συρία όπως και άλλες χώρες της περιοχής, κατακτήθηκε και αποκόπηκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο τοπικός πληθυσμός είτε με τη βία, είτε τη θέλησή του, ασπάστηκε το Ισλάμ και έγινε αραβόφωνος. Αν και σχεδόν όλος ο πληθυσμός της Συρίας υιοθέτησε σταδιακά την αραβική γλώσσα, δεν έγιναν όμως όλοι Μουσουλμάνοι. Αρκετοί παρέμειναν Χριστιανοί και μέλη της Βυζαντινής Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτοί οι αραβόφωνοι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί, ονομάζονταν ως Ρουμ (Ρωμιοί) από τους Μουσουλμάνους Άραβες, χρησιμοποιώντας τον ίδιο όρο που χρησιμοποιούσαν και για τους ελληνόφωνους Βυζαντινούς Έλληνες. Όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέκτησαν τη Συρία, κράτησαν τον εν λόγω όρο, και αποκαλούσαν όλους τους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς ως Ρωμιούς ανεξάρτητα από την εθνικότητα τους.
Σήμερα στη Συρία, υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο αραβόφωνοι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί, οι οποίοι εξακολουθούν να είναι γνωστοί ως Ρουμ (Ρωμιοί) και αυτοχαρακτηρίζονται και οι ίδιοι έτσι. Οι Ελληνορθόδοξοι Ρωμιοί στη Συρία διατηρούν ζωντανό το Βυζαντινό Ελληνικό παρελθόν της χώρας, καθώς και την Ορθόδοξη πίστη ανάμεσα σε Μουσουλμάνους. Οι Ελληνορθόδοξες εκκλησίες και Μοναστήρια είναι κατάσπαρτα σε όλη τη χώρα, και η παρουσία τους στη Δαμασκό είναι πολύ εμφανές. Αν και οι αραβόφωνοι Ελληνορθόδοξοι Ρωμιοί της Συρίας κρατούν ζωντανό τον Ελληνικό πολιτισμό, ακόμη και την ελληνική γλώσσα κατά τις ακολουθίες τους στην εκκλησία, εμείς οι Έλληνες ως επί το πλείστον αγνοούμε την ύπαρξη τους, και δεν γνωρίζουμε ότι η Ελληνική Ορθοδοξία όχι μόνο υπάρχει αλλά και ότι είναι πολύ ζωντανή στη χώρα. Όπως και παντού αλλού, οι θεματοφύλακες του ελληνικού πολιτισμού είναι τα Ελληνορθόδοξα Μοναστήρια που βρίσκονται εκεί. Ένα τέτοιο μοναστήρι (γυναικείο) είναι αυτό της Παναγίας της Σεντνάγια, που είναι αφιερωμένο στα γενέθλια της Θεοτόκου- της μητέρα του Θεού. Η ιστορία του είναι η ακόλουθη:

Η ιστορία της εκκλησίας και της Μονής της Παναγίας της Σεντνάγια στη Συρία που χτίστηκε πάνω σε ένα ψηλό βουνό με το ίδιο όνομα, χρονολογείται στο 547 μ.Χ. Λέγεται ότι ο Ιουστινιανός Ι, Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ενώ διέσχιζε από τη Συρία με τις δυνάμεις του είτε για το δρόμο του προς τους Αγίους Τόπους είτε για μια εκστρατεία κατά των Περσών, έφθασε σε αυτή την έρημο, όπου στρατοπέδευσε ο στρατός του και σύντομα υπέστησαν από δίψα αφού υπήρχε έλλειψη νερού. Ενώ απελπίστηκαν, ο αυτοκράτορας είδε μία όμορφη γαζέλα σε μακρινή απόσταση. Την ακολούθησε με σθένος , κυνηγώντας το ζώο μέχρι που αυτό κουράστηκε και σταμάτησε σε ένα βραχώδες ύψωμα και πλησίασε μία πηγή γλυκού νερού, αλλά χωρίς να δώσει στον αυτοκράτορα την ευκαιρία να την σκοτώσει.

Ξαφνικά, μετατράπηκε σε εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, που έλαμπε με ένα λαμπρό φως. Ένα λευκό χέρι τεντώθηκε προς το μέρος του και μια φωνή είπε: “Οχι, μην με σκοτώσεις, Ιουστινιανέ, αλλά κτίσε μια εκκλησία στο όνομα μου, εδώ σε αυτό το λόφο.”Μετά από αυτά τα λόγια, το παράξενο ουράνιο φως και η υπερφυσική εικόνα εξαφανίστηκαν. Επιστρέφοντας, ο Ιουστινιανός διηγήθηκε αυτό που είχε δει στους υφιστάμενους του και τους διέταξε αμέσως να εκπονήσουν ένα σχέδιο για την υπό ανέγερση εκκλησία. Αφού πέρασε αρκετός καιρός και οι αρχιτέκτονες δεν ήταν σε θέση να επιλύσουν τα προβλήματα του σχεδίου, η Παναγιά – η γαζέλα – επανεμφανίστηκε στον Ιουστινιανό σε ένα όνειρο και του φανέρωσε έναν υπέροχο σχέδιο για ένα Μοναστήρι, του οποίου θα ήταν η προστάτιδα. Λέγεται ότι η βασική δομή του Μοναστηριού ακολουθεί αυτό το σχέδιο μέχρι σήμερα.

Στα τέλη του 8 ου αιώνα, κάποια σεβάσμια με το όνομα Μαρίνα ήταν ηγουμένη του Μοναστηριού, και εκτιμάτο ευρέως για την ευσέβεια που έχει στο Θεό και στους ανθρώπους και για τον άγιο βίο της. Συνέβη ότι ένας μοναχός ερημίτης, ένας Έλληνας προσκυνητής από την Αίγυπτο με όνομα Θεόδωρος, σταμάτησε στο Μοναστήρι στο δρόμο του για στους Αγίους Τόπους. Όταν ήταν να φύγει, η ηγουμένη Μαρίνα του ζήτησε να αγοράσει από την Ιερουσαλήμ μια πολύτιμη και ωραία εικόνα της Παναγίας. Ενώ ήταν στην Ιερουσαλήμ, ξέχασε εντελώς την αποστολή που του έχει ανατεθεί και ξεκίνησε για το ταξίδι επιστροφής. Ωστόσο, καθώς πήγαινε και δεν είχε προχωρήσει πολύ μακριά από την πόλη, τον σταμάτησε μια άγνωστη φωνή: “Μήπως έχεις ξεχάσει κάτι στην Ιερουσαλήμ; Τι έκανες σε σχέση με την αποστολή που σου έθεσε η ηγουμένη Μαρίνα; “Ο Μοναχός Θεόδωρος επέστρεψε αμέσως στην Ιερουσαλήμ και βρήκε μια εικόνα της Θεοτόκου. Κατά το ταξίδι της επιστροφής προς το Μοναστήρι, έμεινε έκπληκτος από τα θαύματα που πραγματοποίησε η εικόνα. Αυτός και όλο του το καραβάνι περικυκλώθηκαν από ληστές και στη συνέχεια έτυχαν επίθεσης από άγρια θηρία. Μέσα σε αυτούς τους κινδύνους, ο ερημίτης ζητούσε πάντα την βοήθεια της Παναγίας, κρατώντας την εικόνα της, και ο ίδιος και όλο το καραβάνι του σώθηκαν από κάθε κίνδυνο. Όταν ο Θεόδωρος επέστρεψε στο Μοναστήρι, αυτά τα γεγονότα τον έβαλαν σε πειρασμό να κρατήσει την πολύτιμη εικόνα για τον εαυτό του, και αποφάσισε να παρακάμψει τη Σεντνάγια και να πλεύσει πίσω στην Αίγυπτο. Ωστόσο, το πλοίο δεν ήταν σε θέση να βάλει πλώρη, γιατί προέκυψε μια σφοδρή καταιγίδα και φαινόταν αναπόφευκτο ότι το πλοίο θα βούλιαζε. Η συνείδηση του τον κέντρισε, και γρήγορα εγκατέλειψε το πλοίο και επέστρεψε πίσω στη Σεντνάγια. Αφού πέρασε τέσσερις μέρες στο Μοναστήρι, τον συνέπαιρνε πάλι μία ακατανίκητη επιθυμία να κάνει την εικόνα της Θεοτόκου δική του. Ζήτησε συγγνώμη από την ηγουμένη, και προσποιείται ότι δεν μπόρεσε να αγοράσει τη απαιτούμενη εικόνα, και στη συνέχεια, αποφάσισε να εγκαταλείψει κρυφά το Μοναστήρι. Το επόμενο πρωί, καθώς ήταν έτοιμος να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής στη χώρα του και πλησίασε την πύλη του Μοναστηριού, έμεινε έκπληκτος όταν βρήκε μια αόρατη δύναμη να εμποδίζει τον δρόμο του, και ήταν σαν ένα πέτρινο τοίχος, να είχε σταθεί μπροστά στην πύλη. Μετά από πολλές μάταιες απόπειρες, αναγκάστηκε να δώσει την εικόνα στην ηγουμένη, εξομολογώντας την πρόθεση του. Η ηγουμένη, με δάκρυα ευγνωμοσύνης δόξασε το Θεό και την Παρθένα Μητέρα Του. Από εκείνη την ημέρα, η Αγία εικόνα παρέμεινε στο Μοναστήρι και τυγχάνει μεγάλου σεβασμού.

Σήμερα η Μονή της Παναγίας της Σεντνάγια στη Συρία είναι το δεύτερο πιο σημαντικό Χριστιανικό προσκύνημα στη Μέση Ανατολή μετά την Ιερουσαλήμ, από την άποψη του αριθμού των επισκεπτών. Η αύξηση της σημασίας και της δημοτικότητας του Μοναστηριού οφείλεται στα πλήθος και απεριόριστα θαύματα που συμβαίνουν με τη μεσολάβηση της Θεοτόκου. Η Μονή της Σεντνάγια περιέχει μια εικόνα της Παναγίας με το βρέφος της τον Ιησού ζωγραφισμένη από τον Απόστολο Λουκά τον Ευαγγελιστή τον 1 ο αιώνα μ.Χ. Η εικόνα αυτή ονομάζεται “Σιαγκούρα” που σημαίνει “Η ξακουστή”. Η εικόνα αυτή φυλάσσεται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στο πάνω μέρος του Μοναστηριού και πρέπει κάποιος να βγάλει τα παπούτσια του για να εισέλθει. Πολλές γυναίκες, τόσο Χριστιανές όσο και Μουσουλμάνες διανυκτερεύουν σε αυτό το δωμάτιο και όλη νύχτα προσεύχονται στην Παναγία να τους στείλει ένα παιδί.

Από το http://noctoc-noctoc.blogspot.gr/2008/12/rum-of-syria-and-greek-orthodox.html

Σκηνοθετώντας τη Συρία. Ο ρόλος των ΜΜΕ στην εξαπάτηση.

visit counter

Τα παρακάτω, φυσικά και δε θα τα δείτε σε καμία τηλεόραση και δε θα τα ακούσετε από κανέναν “μεγαλοδημοσιογράφο”…

-Πως “γυρίζουν” ειδήσεις της…Συρίας στη Σαουδική Αραβία!!!

-Ποιος έχει αναλάβει την εκστρατεία παραπληροφόρησης.

-Κόβουν τα κανάλια της Συρίας από τους δορυφόρους.

-Πιο σύνθημα κυριαρχεί;

Στο τέλος του κειμένου, video με ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια στη Συρία.

Δεν βάλαμε τυχαία την χτεσινή “είδηση” για την ελίτ…

—————————————————————-

Βρισκόμαστε στή συνοικία Καλιντίγια τῆς πόλης Χόμς στή Συρία. Οἱ ἀντικαθεστωτικοί ἀντάρτες μαζεύουν σ’ ἕνα κτίριο Χριστιανούς καί Ἀλεβίτες ὁμήρους καί τό ἀνατινάζουν μέ δυναμίτη. Μετά χρεώνουν τό ἔγκλημα στόν συριακό Στρατό, περιφρονώντας καί τίς καταθέσεις τόσων αὐτοπτῶν μαρτύρων. Ποιός τά γράφει αὐτά; Κάποιος ἄνθρωπος τοῦ Ἄσαντ; Ὄχι. Εἶναι ἡ μαρτυρία μιᾶς μοναχῆς, τά καταθέτει ἡ μητέρα Ἁγνή – Μαρία τοῦ Σταυροῦ, στήν γαλλόγλωσση ἱστοσελίδα τοῦ γειτονικοῦ μοναστηριοῦ St. James. Κανείς ὅμως δέν τά «ἀνακάλυψε»…

Καί νά τά ἀναδημοσίευε ὅμως κάποιος, τί θά ἄλλαζε; Νά, π.χ. ἡ Frankfurter Allgemeine Zeitung ἔγραψε μέ λεπτομέρειες γιά τή σφαγή τῶν 90 στή Χούλα πώς τήν ἔκαναν οἱ ἀντάρτες σέ βάρος Ἀλεβιτῶν καί Σιιτῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Ἄσαντ: οἱ σουνίτες ἀντάρτες ἐπιτέθηκαν στά ὁδοφράγματα πού εἶχε στήσει ὁ συριακός Στρατός γιά νά προφυλάξει τά ἀλεβίτικα χωριά. Ἡ μάχη κράτησε μιάμιση ὥρα καί ἦταν πολύνεκρη. Τά σφαγμένα γυναικόπαιδα ἀνῆκαν σέ σουνιτική οἰκογένεια πού εἶχε μεταστραφεῖ στόν σιιτισμό, σέ μιάν ἄλλη πού ἦταν σουνίτες ἀλλά θεωροῦνταν συνεργάτες τοῦ καθεστῶτος καί σέ ἄλλες σιιτικές φαμίλιες, ὅπως δήλωσαν στόν Ὁλλανδό δημοσιογράφο Μάρτιν Γιάνσεν οἱ ἐπιζῶντες πού κατέφυγαν στό προαναφερθέν μοναστήρι.

Παρ’ ὅλα αὐτἀ, μέσα σέ λίγες μέρες ἀπό τίς δημοσιογραφικές ἀναφορές γιά τή Χούλα, ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία καί ἄλλοι δυτικοί ἀπέλασαν τούς Σύριους διπλωμάτες σέ ἔνδειξη «διαμαρτυρίας». Πλήρης, δηλαδή, ἐπιβεβαίωση τῆς κραυγαλέας προβοκάτσιας. Ἔτσι, κι ἐνῶ ἡ ἐπί δεκαετίες ἥσυχη ζωή τῶν 2,4 ἑκατομμυρίων Χριστιανῶν βαδίζει πρός τό τέρμα της (ὅπως ἀκριβῶς συνέβη καί στό Ἰράκ ὅταν «ἀπελευθερώθηκε» ἀπό τόν Σαντάμ), ἕνα ἀκόμη μαζικό ἔγκλημα ὀργανώνεται, γιά τήν ἐρήμωση μιᾶς ἀραβικῆς χώρας, παρά τίς ἀντιδράσεις τῶν Ρώσων (πού πούλησαν ἐπιθετικά ἑλικόπτερα στή Δαμασκό καί ἐκτόξευσαν διηπειρωτικό πύραυλο ἀπό ὑποβρύχιό τους στή Μεσόγειο!).

Πῶς ὅμως γίνονται ὅλα τοῦτα; Κατά τόν Τιερί Μεϋσάν, τήν ἐκστρατεία παραπληροφόρησης καί τόν πόλεμο διά τῶν ΜΜΕ ἔχει ἀναλάβει ὁ Benjamin Rhodes, σύμβουλος Ἐθνικῆς Ἀσφάλειας τοῦ Λευκοῦ Οἴκου γιά στρατηγική ἐπικοινωνία. Αὐτός συντονίζει τήν προσπάθεια γιά ἐσωτερική πλέον κατάρρευση τῆς Συρίας καί πραξικόπημα (ἀφοῦ ἡ στάση τοῦ Πούτιν μᾶλλον ἀπαγορεύει τήν εἰσβολή). Εἶναι θέμα ἡμερῶν νά μπλοκαριστοῦν τά κανάλια τῆς συριακῆς τηλεόρασης καί νά ἀντικατασταθοῦν μέ ἐνεργούμενα τῆς CIA. Ἤδη ὁ Ἀραβικός Σύνδεσμος ζήτησε ἐπισήμως ἀπό τούς διαχειριστές τῶν δορυφόρων Arabsat καί Nilesat νά κόψουν ὅλα τά συριακά ΜΜΕ, κρατικά καί μή (Syria TV, Al-Ekbariya, Ad-Dounia, Cham TV…), ὅπως εἶχε γίνει καί στή Λιβύη!

Στό παρασκήνιο γίνονται κι ἄλλα. Στό Κατάρ πρό ἡμερῶν ἔγιναν δύο διεθνεῖς συναντήσεις:στήν πρώτη εἰδικοί ψυχολογικοῦ πολέμου ἀπό τά κανάλια Al-Arabiya, Al-Jazeera, BBC, CNN, Fox, France 24, Future TV καί MTV συντονίστηκαν μέ τήν ἀμερικανική γραμμή ἀλλά καί τίς οὐαχαμπιτικές ὑλακές «Οἱ Χριστιανοί στή Βηρυττό, οἱ Ἀλεβίτες στόν τάφο!» ἀπό καμμιά 40αριά θρησκευτικούς σταθμούς. Στήν δεύτερη συνάντηση τεχνικοί καί μηχανικοί συζήτησαν τήνκατασκευή εἰκόνων, μέ βίντεο καί ὑπολογιστή, ἐντός κι ἐκτός στούντιο. Ἤδη στή Σαουδική Ἀραβία στήθηκαν ἀντίγραφα τῶν προεδρικῶν μεγάρων καί κεντρικών πλατειῶν τῆς Συρίας, ἀφοῦ ἐκεῖνα στή Ντόχα κρίθηκαν ἀνεπαρκῆ. Ταυτοχρόνως, στό Ριάντ τῆς Σαουδαραβίας ὁ Ἀμερικανός πρέσβης, ὁ συμπατριώτης του στρατηγός James B. Smith, κι ἕνας Βρετανός ἐκπρόσωπος συναντήθηκαν μέ τόν πρίγκηπα Bandar Bin Sultan (αὐτόν πού ὁ Μπούς ἀποκαλοῦσε «γιό» του) γιά ἕναν συντονισμό μέ τούς μισθοφόρους τοῦ τελευταίου στόν «Ἐλεύθερο Συριακό Στρατό» τῶν ἀνταρτῶν. Ἰσλαμιστές καί δυτικοί χέρι χέρι, γιά ἄλλη μιά φορά.

.

ΠΗΓΗ http://antifonitis.gr/online/?p=2902

+ Christian Syria + Orthodox Christian chant in... από zakharii

O ρόλος της θρησκείας στην αιματοχυσία στη Συρία

visit counter

 

«Μπορεί η σύγκρουση να πυροδοτήσει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο;», ρωτάει η Daily Mail

Η κρίση στη Συρία μπορεί να θεωρείται από πολλούς εμφύλιος πόλεμος σε μία μακρινή χώρα, γράφει σε άρθρο της για τις εξελίξεις στη Συρία η βρετανική εφημερίδα Daily Mail.

Είναι όμως πολύ παραπάνω, αναφέρει η εφημερίδα. Μετατρέπεται ταχύτατα σε έναν σχισματικό αγώνα για εξουσία που προκαλεί αιμορραγία στη Μέση Ανατολή ενώ ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο να συμπαρασύρει όλη την περιοχή σε μία θανάσιμη μάχη ανάμεσα σε δύο μουσουλμανικές ιδεολογίες: τους σουνίτες και τους σιίτες. 

Ήδη ο πόλεμος που μαίνεται στη χώρα έχει στοιχίσει τις ζωές 93.000 ανθρώπων ενώ 1,6 εκατ. πολίτες έγιναν πρόσφυγες. Και οι αριθμοί αυτοί γιγαντώνονται πολύ γρήγορα εν μέσω αναφορών για βαρβαρότητες και από τις δύο πλευρές. 

Η διαμάχη άρχισε το 2011 με ειρηνικές διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Φοβούμενος πως επρόκειτο για τις ίδιες διαδηλώσεις που ανέτρεψαν τις κυβερνήσεις σε Τυνησία, Αίγυπτο και Λιβύη κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, οι δυνάμεις του Άσαντ χρησιμοποίησαν τανκς και πολυβόλα για να συντρίψουν τις διαδηλώσεις. Αλλά το μόνο που πέτυχε ήταν να δυναμώσει τη φλόγα.

Η κατάσταση εξελίχθηκε σε ένοπλη εξέγερση και πλέον η Συρία βρίσκεται εν μέσω εμφυλίου πολέμου που εκφυλίζεται σε μία φαύλη σχισματική σύγκρουση. 

Από τη μία είναι εκείνοι που ακολουθούν τον πρόεδρο Άσαντ, ο οποίος ανήκει στους αλεβίτες, τμήμα των σιιτών, και από την άλλη είναι οι εξεγερμένοι που προέρχονται από τον σουνιτικό πληθυσμό και μάλιστα κάποιοι σχετίζονται και με τους σουνίτες της Αλ Κάιντα. 

Η θρησκευτική διαμάχη χρονολογείται από τον 7ο αιώνα όταν μετά το θάνατο του Προφήτη Μωάμεθ υπήρξαν τέσσερις υποψήφιοι για τη διαδοχή του. 

Σήμερα τόσο στη Συρία όσο και γενικότερα στη Μέση Ανατολή ο διαχωρισμός ανάμεσα σε σουνίτες και σιίτες έχει γίνει χάσμα στον οποίο παίζει σημαντικό ρόλο η θεολογία. 

Πυλώνες του καθεστώτος Άσαντ είναι ο στρατός, οι μυστικές υπηρεσίες και οι Μπααθιστές, ο τοπικός κλάδος του κόμματος του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ. 

Τον Άσαντ επηρεάζουν η μητέρα και οι θείοι του που θέλουν να δουν τους αντάρτες να συνθλίβονται. Με τον Άσαντ συντάσσονται επίσης πολλοί εύποροι επιχειρηματίες της Δαμασκού καθώς και οι Χριστιανοί που φοβούνται την 
εγκαθίδρυση ισλαμικού κράτους σε ενδεχόμενη πτώση του Σύρου ηγέτη. 

Στην καρδιά του καθεστώτος του Άσαντ βρίσκονται οι Αλεβίτες που αποτελούν το 12% του πληθυσμού αλλά το 80% των αξιωματούχων του στρατού και το 90% των στρατηγών. 

Υπάρχει επίσης εθνοφρουρά Αλεβιτών που ονομάζεται shabbiha και ειδικεύεται στην εξολόθρευση αντιπάλων. 

Οι Χριστιανοί αποτελούν το 10% του πληθυσμού της Συρίας ενώ 10% είναι και οι Κούρδοι, που είναι Σουνίτες. 

Καθώς η διαμάχη στη Συρία έχει τη θρησκεία στον πυρήνα της, εκφράζονται φόβοι πιθανής επέκτασής της και εκτός 
συνόρων. 



Για να σχηματίσουμε ένα χάρτη συμμαχιών, η εφημερίδα αναφέρει σε αδρές γραμμές πως ο Άσαντ έχει την υποστήριξη του Ιράν αλλά και της Χεζμπολάχ του Λιβάνου. 



Οι δυνάμεις που αντιτίθενται στον Άσαντ αποτελούνται από χιλιάδες μαχητές που καταφτάνουν στη χώρα από όλη την περιοχή και έχουν ωφεληθεί από τη μαχητικότητα μιας ισλαμιστικής οργάνωσης που ονομάζεται Jabhat al-Nusra και συνδέεται με την Αλ Κάιντα στο Ιράκ. 

Πολλοί αντάρτες είναι ισλαμιστές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Υποστηρίζονται με όπλα και χρήματα από σουνιτικά κράτη όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία. 

Είναι τόσο περίπλοκες οι σχέσεις μεταξύ των σύγχρονων κρατών και η παγκοσμιοποιημένη φύση της διεθνούς πολιτικής που οι επιπτώσεις της σύγκρουσης μπορεί να γίνουν αισθητοί σε όλο τον κόσμο. 

Ό,τι συμβαίνει στη Συρία επηρεάζει το Ισραήλ, με το οποίο μοιράζεται τα σύνορα στα υψίπεδα του Γκολάν. Και ό,τι επηρεάζει το Ισραήλ εμπλέκει τις ΗΠΑ… 



Ο Αμερικανός πρόεδρος, γράφει η εφημερίδα, φαίνεται να κλίνει προς την πλευρά των ανταρτών. Αυτή είναι εν γένει και η θέση της Βρετανίας και της Γαλλίας. Κι ενώ και το ΝΑΤΟ εκφράζει συμπάθεια προς την πλευρά των εξεγερμένων, ο πρόεδρος Άσαντ στηρίζεται από τη Ρωσία και την Κίνα. 

Ρωσία και Κίνα νιώθουν πως εξαπατήθηκαν από τη Δύση σχετικά με την ανατροπή του καθεστώτος στη Λιβύη με δυτική βοήθεια, προ διετίας, και είναι αποφασισμένες να μην ακολουθήσει ο Άσαντ την πορεία του Καντάφι. 
Έτσι ο πόλεμος στη Συρία έχει αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις σε όλη την περιοχή και θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα τρομακτικό ντόμινο. 

Το εάν ένας τέτοιος εφιάλτης θα μπορούσε να αποφευχθεί είναι κάτι που θα παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα, καταλήγει το άρθρο.

πηγη.Newsbeast.gr

Συγκινητικό όσο δεν μπορούν να περιγράψουν λόγια! Zητούμε συγγνώμη από τον αγωνιζόμενο Συριακό λαό που στάθηκε πάντα στο πλευρό του Ελληνικού λαού…

visit counter

Ράπισμα στα γερμανοτσογλάνια της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου! Στο μαρτυρικό Χαλέπι, στη Συρία που δέχεται ιμπεριαλιστική επίθεση, Σύριοι Νεολαίοι προσεύχονται στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ για τον απαχθέντα μητροπολίτη Χαλεπίου Παύλο!
Στη φίλη Συρία -που εξαπόλυσε πόλεμο η κυβέρνηση των γερμανοτσολιάδων- ο ελληνικός πολιτισμός, η Ορθοδοξία προστατεύεται από «δικτατορικό» καθεστώς του Αραβικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Μπάθ, από τη «δικτατορία» του Άσαντ που Συνταγματικά κατοχύρωσε την ανεξιθρησκία. Απέναντι σ’ αυτή τη χώρα, απέναντι σ’ αυτόν τον αδέσποτο λαό κήρυξε τον πόλεμο η Ευρωπαϊκή Ένωση των ναζιστικών γουρουνιών του Δ’ Ράιχ, το NATO και χρηματοδοτούν, εξοπλίζουν και στηρίζουν πολιτικά τους δολοφόνους της Αλ Κάιντα.
Η Κυβέρνηση Σαμαρά και οι δύο εταίροι της (σήμερα ένας, ο Μητσοτάκης του ΠΑΣΟΚ), συντάχθηκαν με τους ιμπεριαλιστές προδίδοντας παραδοσιακή φιλία και τη χώρα που μας στήριξε όσο κανείς στην μεγάλη κρίση του Μάρτη. Δυστυχώς κι ελληνική εκκλησία και το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης εγκατέλειψαν το Συριακό λαό και την Ορθοδοξία. Κι όμως, εκεί στη Συρία η Νεολαία στηρίζει τον… ελληνικό πολιτισμό, την Ορθοδοξία και οι ψαλμοί στο βίντεο είναι ράπισμα στα γερμανοτσογλάνια που κυβερνάνε για λογαριασμό της Μέρκελ την πατρίδα μας.
 Είμαστε σίγουροι ότι θα ‘ρθει η μέρα που όλα αυτά τα αχρεία υποκείμενα, οι δωσίλογοι πολιτικοί θα πρέπει να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματά τους! Κι η τιμωρία θα πρέπει να είναι αμείλικτη! Θα πρέπει να απονεμηθεί δικαιοσύνη, αλλά από Λαϊκά Δικαστήρια με λαϊκούς δικαστές, γιατί η σημερινή δικαιοσύνη στην πατρίδα μας είναι όπλο του καθεστώτος εναντίον των αδυνάτων, εναντίον της κοινωνίας και «δικάζει» για τα συμφέροντα των τραπεζιτών!

Zητούμε συγγνώμη από τον αγωνιζόμενο Συριακό λαό που στάθηκε πάντα στο πλευρό του Ελληνικού λαού…

Αυτή τη δύσκολη ώρα για τον Λαό της Συρίας, μια κλίκα δωσίλογων ξεπούλησε και την παραδοσιακή φιλία των δύο λαών μας!

Όμως, ο Ελληνικός λαός είναι ευγνώμων στο Συριακό λαό και δεν θα ξεχάσει ποτέ τη βοήθεια της Συρίας στις δύσκολες ώρες του Ελληνισμού…

► Η επαίσχυντη κυβέρνηση των δωσίλογων απέλασε την πρέσβειρα της Συρίας, της χώρας που στήριξε την Ελλάδα όσο καμία άλλη! Οι δωσίλογοι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ είναι το ίδιο ένοχοι με τη δουλική δεξιά του Σαμαρά! Ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί σιωπά ένοχα;

► Στο Μαρόκο ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, εκπροσωπώντας τη συγκυβέρνηση δωσίλογων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ... αναγνώρισε ως νόμιμο εκπρόσωπο του συριακού λαού τους αντικαθεστωτικούς και απέλασε την πρέσβειρα της Συρίας στην Ελλάδα

► Απέλαση της πρέσβειρας της Συρίας από την Ελλάδα

► Απέλαση της πρέσβειρας της Συρίας από την Ελλάδα

 ΠΗΓΗ.http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Ο μύθος της «Αραβικής Άνοιξης»

visit counter

Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου 
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Ο όρος «Αραβική Άνοιξη» χρησιμοποιήθηκε δημοσιογραφικά από το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy, τον Ιανουάριο του 2011, για να προσδιορίσει τις λαϊκές εξεγέρσεις στη Μέση Ανατολή, οι οποίες είχαν σκοπό την ανατροπή δικτατορικών καθεστώτων και την αντικατάστασή τους με δημοκρατικά εκλελεγμένες κυβερνήσεις. Ο όρος αυτός αποτελεί υπαινιγμό προς την «Άνοιξη των Λαών», σχετικά με τις επαναστάσεις στην Ευρώπη το 1848 και ως δυτικό κατασκεύασμα αποτελεί μία από τις πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες χρησιμοποιείται αδόκιμα ένας όρος με ευρωπαϊκές ιστορικές παραστάσεις και εμπειρίες. Μέσα από το ίδιο πρίσμα, διάφοροι αναλυτές είδαν τις εξελίξεις στον αραβικό κόσμο ως το ιστορικά ισοδύναμο της κατάρρευσης του κομουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη το 1989, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι στην Ανατολική Ευρώπη ήταν καθολικό το αίτημα να υιοθετήσουν οι κοινωνίες τις δημοκρατικές δομές της δυτικής Ευρώπης. Στην Αίγυπτο, παρά το ότι υπήρχε ρεύμα υποστηρικτών της φιλελεύθερης δημοκρατίας ανάμεσα στο κίνημα που ανέτρεψε το Μουμπάρακ, εντούτοις δεν μπόρεσε να ασκήσει μεγάλη επιρροή με αποτέλεσμα να καπελωθεί από τη τελική δύναμη επιβολής που ήσαν οι ισλαμιστές.

Στην Τυνησία η εξέγερση έφερε τους ισλαμιστές στην εξουσία που συνεχίζουν με σοβαρά προβλήματα. Στη Λιβύη η εξέγερση προκάλεσε διεθνή στρατιωτική επέμβαση που επέφερε χάος και αβεβαιότητα. Στη Συρία, η αδυναμία μίας διεθνούς επέμβασης έδωσε παράταση στην κρίση με τη μορφή εμφυλίου πολέμου, με τους ισλαμιστές-σαλαφιστές να παίζουν τον κεντρικό ρόλο στην προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ. 

Πέρασαν δυόμισι χρόνια από τότε και οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια μπορεί να ανοίγει το δρόμο προς ανατρεπτικές διαδικασίες, δεν μπορεί όμως να οδηγήσει κατ' ανάγκη σε δημοκρατικό μοντέλο διακυβέρνησης.

Παρά την απομάκρυνση του Μουμπάρακ από την εξουσία το 2011 και παρά τη νίκη των ισλαμιστών στις εκλογές του 2012, ο στρατός δεν έχασε τον επιδιαιτητικό του ρόλο. Απλώς, με την παραίτηση Μουμπάρακ απομακρύνθηκε από τη διαχείριση της εξουσίας. Ο στρατός το 2011 άνοιξε το δρόμο για την άνοδο των ισλαμιστών στην εξουσία, τώρα ανοίγει το δρόμο για την απομάκρυνσή τους και την άνοδο της αντιπολίτευσης.

Στην ουσία η Αίγυπτος δεν έπαυσε να είναι ένα «πραιτοριανό κράτος». Στην πολιτική θεωρία, «πραιτοριανό» είναι το κράτος το οποίο αποτελεί όργανο εξουσίας ενός στρατού που η πραγματική του δύναμη ευρίσκεται πίσω από τους πολιτικούς θεσμούς. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για το καθεστώς όπου οι ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες αποτελεί το επίκεντρο του συστήματος υπαγορεύουν τους κανόνες συνοχής και επιβίωσης του κράτους. Στα «πραιτοριανά κράτη» η κοινωνία είναι, εκ των πραγμάτων, διαχωρισμένη από το κράτος, η ύπαρξη του οποίου ανάγεται σε αυτοσκοπό. Τα άτομα και οι θεσμοί που αποτελούν το «πραιτοριανό κράτος» είναι επιφορτισμένα με την αναπαραγωγή του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το «πραιτοριανό κράτος» αποκτά το ρόλο του υπερκράτους. Οι πολιτικοί θεσμοί που εμφανίζονται να λειτουργούν σε ένα πλαίσιο δημοκρατικών αρχών εκλαμβάνονται από το «πραιτοριανό κράτος» ως υποκείμενοι στο δικό του έλεγχο.

Αυτό το θεωρητικό μοντέλο έλκει την προέλευσή του από την ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο. Αρχικά, οι πραιτοριανοί φρουροί (cohors praetoria) συγκροτήθηκαν με σκοπό την προστασία υψηλόβαθμων αξιωματικών. Κατά την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου, οι πραιτοριανοί φρουροί απέκτησαν το δικαίωμα να εισέρχονται ενόπλως στους ιερούς χώρους του ρωμαϊκού κράτους και με αυτό τον τρόπο έγιναν αυτοκρατορικοί φρουροί. Σταδιακώς, απετέλεσαν μία τάξη με δύναμη και επιρροή στην επιλογή δημοσίων πολιτικών και αυτοκρατόρων καθώς επίσης και στις αποφάσεις της Συγκλήτου. Στο τέλος, έφθασαν να ενισχύουν και να υποστηρίζουν εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες υπηρετούσαν περισσότερο τα συμφέροντά τους με αποτέλεσμα να μετασχηματίσουν και να ταυτίσουν το δικό τους συμφέρον με αυτό του κράτους. Αυτός είναι, εν συντομία, ο αρχαϊκός τύπος πραιτοριανής εξουσίας.

Στην Αίγυπτο, ο Μόρσι, πέραν της σκιάς του στρατού είχε να αντιμετωπίσει και άλλους περιορισμούς, όπως η ισχνή μειοψηφία με την οποία κέρδισε τις εκλογές το 2012, η δυσχέρεια της οικονομικής κρίσης και η αδυναμία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας να κυβερνήσει, οπότε μοιραία όταν ξέσπασε η νέα κρίση δεν μπορούσε να τη διαχειριστεί, με αποτέλεσμα ο στρατός να καταστεί εκ νέου ο ρυθμιστής της νέας τάξης.

Ο Χόσνι Μουμπάρακ στα 30 χρόνια που διακυβέρνησε την Αίγυπτο, διαδεχόμενος τον Ανουάρ Σαντάτ, είχε να διαχειριστεί το καταπίστευμα που του άφησε ο προκάτοχός του. Στην ουσία προσπάθησε να συνεχίσει ένα δεσποτικό καθεστώς χωρίς να έχει τις ευκαιρίες που είχαν οι Νάσσερ και Σαντάτ, είτε λόγω της Αραβοϊσραηλινής αντιπαράθεσης είτε λόγω του Ψυχρού Πολέμου. Το μόνο που έκανε ήταν να συντηρεί στην εξουσία ένα δεσποτικό καθεστώς. Αυτό από μόνο του υπήρξε μια προδιαγεγραμμένη συνταγή για φθορά με ημερομηνία λήξης. Όπερ και εγένετο. Μόνο που η παραίτηση Μουμπάρακ δεν σημαίνει ότι επέφερε και καθεστωτική αλλαγή. Επρόκειτο για ανατροπή προσώπου και όχι δομική αλλαγή. Ο στρατός παρέμεινε στο επίκεντρο του πολιτικού συστήματος. Διάφορα πρόσωπα και ιδεολογικές επιλογές έρχονται και φεύγουν διά μέσου του πολιτικού σκηνικού της Αιγύπτου, η κατανομή όμως του παιγνιδιού εξουσίας παραμένει ένας ρόλος αποκλειστικά για το στρατό.

Συμπερασματικώς, η πολιτική εμπειρία που βίωσε και βιώνει η Αίγυπτος από το 2011 και εντεύθεν δεν είναι ούτε Αραβική Άνοιξη αλλά ούτε Ισλαμικός Χειμώνας. Πρόκειται για μία προσπάθεια του στρατού, μέσω λεπτών ισορροπιών, να αποτρέψει τις λαϊκές εξεγέρσεις να βυθίσουν τη χώρα στο χάος και κατ' επέκταση το ενδιαφέρον για την ιδεολογία του εκάστοτε κυβερνητικού σχήματος περιπίπτει σε επιλογή ήσσονος σημασίας.

Πηγή Geopolitcs-GR

Συρία: "Ανακαλύψαμε κρησφύγετο με χημικά αρκετά για να καταστραφεί μια μεγάλη πόλη"

visit counter

Aν οι χώρες είχαν όλες ίσα δικαιώματα, μια αποκάλυψη όπως η σημερινή θα αρκούσε για να αποτραπεί μια ευρύτερη σύρραξη στη Μέση Ανατολή. Αν...  

Του ανταποκριτή του RIA Novosti στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη 
Πρακτορείο RIA Novosti 
9 Απριλίου 2013 
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Ο πρεσβευτής της συριακής κυβέρνησης στα Ηνωμένα Έθνη προέβη χθες το βράδυ στην εξής δήλωση σε δημοσιογράφους στη Νέα Υόρκη: 

«Οι συριακές αρχές ανακάλυψαν μυστικό κρησφύγετο τοξικών χημικών ουσιών, η ποσότητα των οποίων επαρκεί για να καταστραφεί μια μεγάλη πόλη, αν όχι χώρα».

Εικάζεται ότι η μυστική αυτή αποθήκη, που βρέθηκε στη βορειοδυτική Συρία, ανήκε στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης και σήμερα έχει εγκαταλειφθεί. 

Ο πρεσβευτής της Συρίας στον ΟΗΕ,Bashar Ja'afari, είπε ακόμη ότι στην αποθήκη βρέθηκαν 280 περίπου containers μεγάλου μεγέθουςπου περιείχαν διάφορες τοξικές ουσίες, όπως αιθυλενογλυκόλη, αιθανολαμίνη, διαιθανολαμίνη και τριαιθανολαμίνη. 

«Η ποσότητα των ουσιών αυτών είναι τόσο μεγάλη που επαρκεί για να καταστραφεί μια μεγάλη πόλη, αν όχι μια ολόκληρη χώρα», τόνισε ο Ja'afari, χωρίς να αναφέρει την ημερομηνία κατά την οποία έγινε η ανακάλυψη. 

«Αυτή τη στιγμή, η έρευνα σχετικά με τη συγκεκριμένη παρτίδα των χημικών όπλων βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη». 

Όλες οι ουσίες που ανέφερε στην ανακοίνωσή του ο Ja'afari είναι αποδεδειγμένα άκρως επικίνδυνες για τον άνθρωπο. Ωστόσο, χρησιμοποιούνται ευρέως για την κατασκευή διάφορων βιομηχανικών και άλλων καταναλωτικών προϊόντων. Και όμως, κανένα από αυτά δεν χαρακτηρίστηκε ποτέ ως χημικό όπλο. 

Ο πρεσβευτής της Συρίας δήλωσε ότι η μυστική αποθήκη τελούσε υπό τον έλεγχο και την εποπτεία των ένοπλων αντικυβερνητικών ομάδων. 

Και οι δύο πλευρές, οι οποίες εμπλέκονται στη συνεχιζόμενη σύρραξη στη Συρία, έχουν προβεί σε δηλώσεις σχετικές με την ύπαρξη και χρήση χημικών όπλων κατά τους τελευταίους μήνες. Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης κατηγορούν τις δυνάμεις της λεγόμενης «αντιπολίτευσης» για χρήση χημικών όπλων κατά του Στρατού του Άσαντ κατά τη διάρκεια μιας τρομοκρατικής επίθεσης τον περασμένο Μάρτιο στα περίχωρα του Χαλεπιού, στη βόρεια Συρία. 

Ο Σύριος διπλωμάτης κάλεσε μια ειδική επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών να προβεί σε διερεύνηση της χρήσης χημικών όπλων στη Συρία, ενώ παράλληλα προσκάλεσε την επικεφαλής της Επιτροπής του ΟΗΕ για Θέματα Αφοπλισμού, Angela Kane, να επισκεφθεί τη χώρα του προκειμένου να διεξαχθούν και νέες έρευνες για το ίδιο ζήτημα. 

«Παρ’ όλα αυτά», διευκρίνισε ο Bashar Ja'afari, «οι έλεγχοι θα είναι δυνατόν να διεξαχθούν μόνο στο Χαλέπι, και όχι σε άλλες περιοχές της Συρίας, όπως είχε προηγουμένως προτείνει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Ban Ki-moon». 

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΗΕ, περίπου 93.000 άτομα εκτιμάται ότι έχουν χάσει τη ζωή τους ως αποτέλεσμα του συνεχιζόμενου από τον Μάρτιο του 2011 πολέμου μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων της Συρίας και των μισθοφόρων «ανταρτών». 

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Mητροπολίτης Χαλεπίου,Βεροίας και Αλεξανδρέτας Παύλος.Ένα μικρό αφιέρωμα.

visit counter

Ποιος είναι ο απαχθείς μητροπολίτης Χαλεπίου Παύλος

Ιδιαίτερα αγαπητός στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και από τους πιο δραστήριους του Πατριαρχείου Αντιοχείας είναι ο Ελληνορθόδοξος Μητροπολίτης Χαλεπίου, Βεροίας και Αλεξανδρέττας, Παύλος, ο οποίος μαζί με τον επίσκοπο της Συρορθόδοξης Εκκλησίας, Ιωάννης, απήχθησαν χθες το βράδυ την ώρα που επέστρεφαν από την τουρκοσυριακή μεθόριο στο Χαλέπι.

Ο Μητροπολίτης Χαλεπίου Πάύλος έχει πάρει πτυχίο από το Πολυτεχνείο του Πανεπιστημίου Τισρίν, που βρίσκεται στη Λαοδικεία. Σπούδασε στη συνέχεια Θεολογία στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ και κατόπιν εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο αντικείμενο της Λειτουργικής. Ήταν Αρχιμανδρίτης και κοσμήτορας επί σειρά ετών στη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ, τη μοναδική Θεολογική Σχολή στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Το 2000 έγινε Μητροπολίτης Χαλεπίου, Βεροίας και Αλεξανδρέττας.

Συνεργάστηκε με το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος, το οποίο παρείχε υποτροφίες για φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Μπαλαμάντ και υποστήριξε προγράμματα με τα οποία καθηγητές Θεολογικής από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη δίδασκαν στη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ, δεδομένου ότι πέραν της αραβικής γλώσσας, στα μαθήματα χρησιμοποιούνταν και η ελληνική. Οι δεσμοί, μάλιστα, των Θεολογικών Σχολών της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και του Μπαλαμάντ ήταν τόσο ισχυροί που πολλοί φοιτητές από το Μπαλαμάντ συνέχιζαν τις σπουδές σε μεταπτυχιακό επίπεδο στην Ελλάδα.

Ο Μητροπολίτης Παύλος οργάνωσε τη Μητρόπολη Χαλεπίου, η μισή από την οποία βρίσκεται εντός των ορίων της Συρίας και η άλλη μισή εντός των ορίων της Τουρκίας. Σε ό,τι αφορά το ανθρωπιστικό του έργο έχει ιδρύσει οικοτροφεία για τους φοιτητές που σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο του Χαλεπίου, έχει οργανώσει ενορίες και μοναστικά κέντρα, ανέλαβε πρωτοβουλίες για την έκδοση ελληνικών βιβλίων μεταφρασμένων στα αραβικά. Θεωρείται από τους πιο δραστήριους μητροπολίτες του Πατριαρχείου Αντιοχείας, ενώ είναι ιδιαίτερα αγαπητός και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.