Η συμβολή της αιρετίζουσας/οικουμενιστικής ακαδημαϊκής θεολογίας είναι, "νά παιδαγωγεί" τη μαγικοποίηση, της Πατερικής Θεολογίας της Εκκλησίας!

visit counter

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑΣ/ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΕΙΝΑΙ, "ΝΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΕΙ" ΤΗ ΜΑΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΗΣ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ  ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ! ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΠΟΙΟΝ ΕΙΝΑΙ;

Η συμβολή της αιρετίζουσας/οικουμενιστικής ακαδημαϊκής θεολογίας είναι, "νά παιδαγωγεί" τη μαγικοποίηση, της Πατερικής Θεολογίας της Εκκλησίας! Το πρόβλημα του Καθηγητού κ. Χρυσοστόμου Σταμούλη, ποίον είναι;

Διαβάσαμεν μέ μεγάλο ενδιαφέρον τό νέο κείμενο [1] του σεβαστού καθηγητού μας κ. Χ. Σταμούλη, μέ τίτλο: "Η συμβολή της ακαδημαϊκής θεολογίας στην αποστολή της Εκκλησίας"·  όμως, άν καί αρκετά δυσνόητο καί άκρως επιστημονικό κείμενο, για τά δικά μας δεδομένα, θά προσπαθήσουμεν νά καταγράψουμεν τίς προσωπικές μας σκέψεις καί ενστάσεις επ΄αυτού.

Έξ αρχής θα πρέπει νά γνωρίζομεν καλώς και να κατανοήσωμεν, ότι οί Καθηγητές των Θεολογικών Σχολών της Ελλαδικής επικράτειας είναι μισθωτοί  δημόσιοι λειτουργοί καί Κρατικοί υπάλληλοι και όχι μισθωτοί υπάλληλοι της Εκκλησίας της Ελλάδος, καί άρα κατά Πολιτειο-λογική  συνέπεια, είναι υπόλογοι, υπό-νομοι καί υπόχρεοι, νά τηρούν ευλαβικά το Ελλαδικόν  Σύνταγμα καί νά υπηρετούν μάλλον αδιάκριτα την Πολιτεία. Το ενδεχόμενο τινάς διακριτικής αντιμετωπίσεως της παιδαγωγικής πολιτικής, πιθανότατα-και νομίζω είναι λογικόν-νά τους στερήσει ακαδημαϊκές προαγωγές και ανέλιξη, κύρος, σημαντικές περγαμηνές, εξωτικά ταξίδια, συνέδρια, τίτλους-υπότιτλους, μισθό, αστακομακαρονάδες, χαβιάρια, λικέρς, βότκα και ουϊσκάκια κ.λπ.

Εστιάζω κατ΄ουσίαν, σε αυτό το σημείον από το κείμενο του καθηγητού για να λάβομεν μία πρόγευση και προεικόνιση εκ των θέσεών του:

"Το Τμήμα Θεολογίας, στο οποίο έχω την τιμή και τη χαρά να προεδρεύω για δεύτερη διετία, διοργάνωσε τα τελευταία δύο χρόνια εννέα επιμορφωτικά σεμινάρια για ιερείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Σε όλες μου τις συναντήσεις με τους ιερείς έθετα επίμονα μια πρώτη και βασική ερώτηση: τι σημαίνει το όνομα Χριστός. Ομολογώ, πως σε ποσοστό 90%-95%  οι απαντήσεις ήταν προβληματικές. Άλλες κινιόντουσαν προς το νεστοριανισμό, άλλες προς τον μονοφυσιτισμό, άλλες προς τον αρειανισμό και πολλές διαλεγόντουσαν με τα πολυποίκιλα δωμάτια του φαντασιακού. Κάποιος θα έλεγε πως ετούτο το πρόβλημα, ως κατεξοχήν γνωσιολογικό, δεν είναι  σημαντικό, καθώς προηγείται η εμπειρία της σχέσης με το πρόσωπο. Οφείλω να ομολογήσω, όμως, στην προκειμένη περίπτωση, ότι η αδυναμία κατανόησης δεν συνιστά μια χωρίς νόημα πραγματικότητα, καθώς αποκαλύπτει τη σταδιακή αλλοίωση του εκκλησιαστικού σώματος, τη σταδιακή απομάκρυνσή του από τον πυρήνα της πίστεως που γνωρίζει ότι η γνώση, εξάπαντος όχι μόνον αυτή[4], ως μετοχή στην αλήθεια του πράγματος, φωτίζει, πλουτίζει και μεταμορφώνει τον άνθρωπο[5]."Στο σημείο αυτό βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη της πανεπιστημιακής θεολογίας. Σκοπός της, η διά της γνώσεως, της έρευνας και της μεθόδου, ανάκτηση της αλήθειας των ονομάτων, που με τη σειρά της οδηγεί στη ψηλάφηση της αλήθειας των πραγμάτων, τουτέστιν στην πραγμάτωση της μετοχής που κάνει τα πράγματα, τα οποία πάντα προηγούνται της επιστήμης και της ερμηνείας, να αληθεύουν. Με άλλα λόγια, η απομαγικοποίηση της «εκκλησιαστικής θεολογίας», η οποία  σε πολλές περιπτώσεις, ευτυχώς όχι σε όλες, ως «θερμότης χωρίς λόγου και επιστήμης», καταπώς λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολογός[6] και εξάπαντος  ταυτιζόμενη με προσωπικές ιδεολογίες και διαθέσεις που αντλούν ύπαρξη από τη διάθεση ανελεύθερης  επιβολής και βίαιης κυριαρχικότητας, οδηγεί σε  «πλου της πίστεως ακυβέρνητο»[7].  Φαινόμενα που σχετίζονται άμεσα με το τέρας του δογματισμού και  την ομογάλακτή του  εξουσιαστικότητα. Βέβαια, η αξιολόγηση και το οριστικό ξεδιάλεγμα των αποτελεσμάτων της έρευνας βαραίνει την Εκκλησία. Εκείνη έχει την τελική ευθύνη για την κατήχηση των μελών της και το μπόλιασμά τους στη μυστηριακή της ζωή.

Όλο αυτό που καταγράφει και περιγράφει, ο αξιότιμος καθηγητής, είναι ή όχι, μία ακόμη τρανή απόδειξις, ένα αυτογκόλ των ΚΑΙΡΟΣκόπων Οικουμενιστών, ότι εξάπαντος τό μάθημα των θρησκευτικών στα σκολειά μας και η θεολογία των Θεολογικών Σχολών μας, ουδέποτε ήτο κατηχητικό/η ή ομολογιακό/ή, αλλά μάλιστα, ήτο ένα μάθημα σαν όλα τά άλλα, καλώς ή κακώς,  τινός δασκάλου/ας και καθηγητού/τριας και αναλόγως πάντοτε της γνωσιο-λογικής παιδείας των, καθώς και της ανάλογης ολοκληρωμένης προσωπικότητας ενός εκάστου των εκπαιδευτικών, της προσωπικής θρησκευτικής συνειδήσεως κ.ο.κ.;! Λόγου χάριν, τί σόϊ θρησκευτική συνείδηση δύναται νά έχει-για να προσφέρει έπειτα-ένας δάσκαλος και μία δασκάλα στα δημοτικά και γυμνάσια σχολεία, όταν δεν έχει διαπλάσει μία ώριμη και ολοκληρωμένη υγιά θρησκευτικότητα και πνευματικότητα, για να εμπνεύση τουλάχιστον, τους μαθητές του/της; Πολύ ειδικά, τί σόϊ θρησκευτικά και τί σόϊ θρησκευτική συνείδηση δύναται να διδάξει-διαπλάσει και να εμπνεύσει, στα μόλις μικρά παιδάκια των δημοτικών σχολείων, ένας απλός δάσκαλος/α, όταν δεν έχουν βασικές θεολογικές και θρησκειολογικές γνώσεις, πολλω δε μάλλον όταν έχουν χλιαρές, ελάχιστες, μέχρι και αρνητικές σχέσεις, με την επικρατούσα και επίσημον Ορθόδοξη Εκκλησία και Θεολογία των Ελλαδιτών; Άρα λοιπόν, τό ζήτημα μίας "μαγικοποιημένης θρησκευτικότητας", ή, μίας "θρησκειολογικής μαγικοποίησις", εμφυτεύεται σκοπίμως και πλανερώς (υπό της Πολιτείας βεβαίως, από το 1833 μ.Χ., μετά της Καποδίστρειου εποχής) εξ απαλών ονύχων απ΄το δημοτικό, και ολοκληρώνεται παιδαγωγικώς, στα ανώτατα και "πολυποίκιλα δωμάτια του φαντασιακού" κομματικοποιημένου ακαδημαϊκού χώρου! Άρα λοιπόν η αυτοκριτική θέσις του φίλου καθηγητού "στο σημείο αυτό βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη της πανεπιστημιακής θεολογίας" είναι λείαν επιεικώς, άκρως απαράδεκτη, μιάς και η παροντική ευθύνη της  Ελλαδικής ακαδημαϊκής θεολογίας, είναι τεράστια μην πώ άπειρη, πολλώ δε μάλλον εις την μετα-Ρωμανίδειον εποχή, των Θεολογικών γραμμάτων. Η "σταδιακή αλλοίωση του εκκλησιαστικού σώματος"  της Εκκλησίας της Ελλάδος, είναι άμεσα συνυφασμένη, με την μεγίστη ακαδημαϊκή αλλοτρίωση και απόκλιση εκ της Θεολογίας των Ελλήνων (Ρωμηών και Λατίνων) Πατέρων της Εκκλησίας. Η επιστημονική  θεωρία της Φυσικής, περί των συγκοινωνούντων δοχείων, δεν είναι αποδεδειγμένη;

Ένα ίσως απλοϊκό αλλά σημαίνων ερώτημα, πού πιθανόν έπρεπε νά προβληματίζει σοβαρά, τον πρώην πρόεδρο και καθηγητή του δημόσιου πανεπιστημίου της Θεολογικής Σχολής, είναι τί σόϊ και τί είδους θρησκευτική και θεολογική συνείδηση, παιδαγώγησε και παιδαγωγεί, επι πάμπολλα συναπτά χρόνια, το ταλαίπωρον Νεοεληνικόν κρατίδιο, το οποίον και υπηρετεί ως μισθοφόρος του;  Οι Κληρικοί πού αποτάθηκαν στο εν λόγω  επιμορφωτικό σεμινάριο της Θεολογικής Σχολής, ήτο άνθρωποι απλοί, που ολοκλήρωσαν τουλάχιστον πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, άρα έλαβαν και την ανάλογο "θρησκευτική-θεολογική συνείδηση" και παιδεία που σερβίρει άστοχα η Ελλα-δική μας Πολιτεία. Ωστόσο,  τά ανάλογα φαίνεται να ισχύουν, και στα περί των Επισκόπων των, που χειροτόνησαν τους  Κληρικούς· οι οποίοι κληρικοί, σύμφωνα με τον κ. Σταμούλη, φαίνεται, ότι αγνοούσιν  "τι σημαίνει το όνομα Χριστός"! Μάλλον, απώλεσεν την αίσθηση του χιούμορ, ο κ. καθηγητής, μιάς και είναι φανερόν, ότι εξέχασεν την μείζωνα και απαρέγκλιτον  προϋπόθεση, της Νεοελληνικής ακαδημαϊκής και συγχρόνου Εκκλησιαστικής θεολογίας, ότι δια τινά επισκοποίησιν τινός κληρικού,  είναι το ακαδημαϊκόν πτυχίον της Θεολογικής Σχολής(;!). Άρα η ρίζα του κακού, δεν είναι μονοσήμαντα η Ελλαδική Εκκλησία, γενικά και αόριστα, αλλά εξάπαντος ο νοσηρός κομπογιαννιτισμός των επισκόπων της Εκκλησίας. Με κάτι τέτοιους κομπογιαννίτες Μητροπολίτες, φέρεται δυστυχώς, να συσχετίζεται και να συναναστρέφεται, και ο αγαπητός καθηγητής κ. Σταμούλης.

Είναι προτιμότερον όμως, νά θεωρήσομεν πραγματολογικά και ρεαλιστικά, ότι "κάτι δέν πάει καλά" (!) μέ τόν συγκεκριμένο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής, μιάς και έβγαλε την πλειοψηφία των κληρικών μαθητών του, ώς αμόρφωτων θεολογικά. Δυστυχώς υφίσταντο κάμποσοι αφελείς Μητροπολίτες, Κληρικοί, Μοναχοί και λαϊκοί πιστοί, θεούσες και θεούσοι, που έχουν την φαντασιακή και πλανεμένη αντίληψη, ότι στη Θεολογική Σχολή, θα διδαχθώσι ορθόδοξα την Πατερική και Βιβλική Θεολογία και δή εκ της κακόδοξου κλίκας και ισλαμολάγνας κομπανίας του καθηγητού Σταμούλη! Μιλώ εξ ισχυράς προσωπικής εμπειρίας και όχι εκ τινάς φαντασιολογικής ιδεοληψίας. Έχω την προσωπική και ισχυρή γνώμη, ότι κάμποσοι κληρικοί εξ αυτών μπορεί να μή μπορούσαν να απαντήσουν, με απόλυτη γνωσιολογική και θεολογική ευστοχία, ή και ευστροφία, στο συγκεκριμένο θεολογικόν ερώτημα του κ. Σταμούλη, αλλ΄ είμαι απόλυτα  βέβαιος  (διότι είχα γνωρίσει αρκετούς κληρικούς, ως συμφοιτητές) ότι είναι καλοί και άριστοι ποιμένες στις ενορίες των, διότι θα ασκούσιν  το εν δυνάμει Θεανθρωποκεντρικόν ποιμαντικό και πνευματικό έργο, πολλώ δε μάλλον  θα έχωσιν και τινές πνευματικές προσωπικές εμπειρίες, τις οποίες πνευματικές ουρανοδρομίες, οι Οικουμενιστές, οι Νεονικολαΐτες, οι Ωριγενιστές, οι Νεοβαρλααμίτες και Καζαντζακικομανείς καθηγητές μας, ονειρεύονται φαντασιούμενοι γιά να τις απακτήσουν, κάνοντας δουλοπρεπείς τεμενάδες και παναιρετικές διατριβές, στα κακόδοξα ληρήμματα και φληναφήματα τών Παπόδουλων Φαναριωτών, εξάπαντος των αλλοτριοεπίσκοπων συγκεκριμένων συναδέλφων τους.

Βλέπετε, κύριε Χρυσόστομε Σταμούλη μου, ιστορικά ομιλούντες, η Εκκλησία τού Χριστού και η Πατερική Χαρισματική Θεολογία Του, έζησε και ενεργούσε Φιλοκαλικά, Ησυχαστικά και Μυστικά, επί 400 χρόνια και βάλε, επί Οθωμανικού Μεσσαίωνα, και δή άνευ της σχολαστικής ακαδημαϊκής θεολογίας, και επιβίωσε άνετα, Χάριτι Θεού. Δέν γνωρίζω όμως, αν δύναται νά επιβιώσει την σήμερον, η νοσηρά και κακόδοξη ακαδημαϊκή θεολογία, χωρίς τον προαπαιτούμενον σεβασμό, την ιερά ταπείνωση και την διακριτική αγία υπακοή, είς την Ορθόδοξη Εκκλησία, πού είναι και η φυσική γεννήτωρ της  Θεολογίας.

Άρα λοιπόν, αν οι Ελλαδίτες κληρικοί μας, όντως αγνοούσιν να απαντήσωσιν, έναν θεμελιώδες και θεολογικόν ερώτημα-κρίσεως, δέν είναι μονοσήμαντη ευθύνη της Ελλαδικής Εκκλησίας όπως και το ομολογήσατε κομψά, αλλά πρωτίστος και κυριευόντως ήτο και είναι ευθύνη,  των ακαδημαϊκών σπουδαστηρίων των εν Ελλάδι Θεολογικών Σχολών μας, που καλλιεργούσιν συστηματικά και εμμονικά, επι σειρά ετών, μία Συγκρητιστική και Νεοβαρλααμίζουσα Σχολαστική θεολογία εκ των Δυτικών, που κατά λογική συνέπειαν, παράγει αβέρτα και σωρηδόν, κακόδοξους και ημιμαθείς αποφοίτους θεολόγους, ορκισμένα στρατιωτάκια της Αντιχρίστου Οικουμενιστικής Κινήσεως και αθεολόγητου αφασίας, πού πρόκειται τούτοι οι φοιτητές και απόφοιτοι, νά γίνουν την αύριον: α΄) είτε έγγαμοι και άγαμοι Κληρικοί (Μοναχοί/ές κ.λπ.), β΄) είτε Μητροπολίτες, Αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχες (!), γ΄) είτε συνεργάτες τινών Μητροπόλεων ιεροκήρυκες (!) , δ΄) είτε ως καθηγητές εκπαιδευτικοί στα Γυμνάσια και Λύκεια, ε΄) είτε μάλιστα, ως καθηγητές των πανεπιστημίων, και το βασικόν στ΄) είτε ως απλοί κατηχητές!!!

Τρία βασικά, εξάπαντος Συνταγματολογικά σημεία-δεδομένα, φαίνεται νά απουσιάζουν και νά είναι ζητούμενα, άπαξ και διαπαντώς, εκ τής διαχρονικής και λογίας συλλογιστικής του Καθηγητού μας, κ. Χ. Σταμούλη καθώς καί εκ της ΚΑΙΡΟΣκοπίζουσας ομαδούλας των άλλων Οικουμενιστών θεολόγων:

1. Τό Ελλαδικόν Σύνταγμα [2] , φέρει αναφορικά καί πρώτιστα ως Συνταγματολογικήν και Ανωτάτην Αρχήν του, τόν Τριαδικό Θεό των Ορθοδόξων Χριστιανών, και όχι λ.χ. τόν "τριαδικό θεό" των Παπικών, των Προτεσταντών,  ή και των Αγγλικανών. Τήν Τριαδολογική καί Θεολογική ετούτη σαφέστατην διάκρισιν, ή και τις εν λόγω σημαίνουσες θεολογικές διαφορές, περί της  Αγίας Τριάδος των Ορθοδόξων, μέ όλες τίς άλλες "Τριάδες", των ετερόδοξων χριστιανικών ομολογιών και παρασυναγωγών, ο καθηγητής μας, ως καλός(;) και ειδικός Δογματολόγος του ΑΠΘ, όφειλεν νά τις γνωρίζει, καί τις γνωρίζει γνωσιολογικά μάλλον καλά, μάλιστα πιό καλύτερα και από μάς τά απλά μαθητούδια του...!

2. Η πιό πάνω βασική ορθόδοξο-Θεολογική, Τριαδολογική και Συνταγματολογική Αρχή,  καθώς και  η ερμηνευτική προσέγγισις, ολοκλήρου του Ελλαδικού Συντάγματος, αποσαφηνίζεται καί ερμηνεύεται σαφώς και αναντίρρητα, εις το Άρθρο 3 του Συντάγματος, μέσα στό συνταγματικόν πλαίσιον, μεταξύ των σχέσεων Εκκλησίας καί Πολιτείας, το οποίον αναφέρει επι λέξη:

"Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού... που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού· τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις."

Εξάπαντος μάλλον, δεν θα είναι κατ΄εξοχήν αρμοδιότητα τινός Πολιτειακού Συντάγματος ή καί δημοσίου υπαλλήλου αυτής (π.χ. καθηγητού της  Θεολογίας), να μάς υποδεικνύει λ.χ. τι στάση οφείλει να κρατεί, η Ελλαδική Εκκλησία με τά κληρικολαϊκά μέλη της, όταν π.χ. το Οικουμενικόν Πατριαρχείον της Κων/Πόλεως, αποκλίνει δογματικά, εκ της Ανατολικής Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας του Χριστού. Ούτε φυσικά είναι σοβαρόν και υπέυθυνον, να επιμένουσιν μερικοί, ότι αποκλειστική ευθύνη της κατηχήσεως των Ελλήνων, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα και ευθύνη της Εκκλησίας, λές, και οι δημόσιοι υπάλληλοι της Πολιτείας καθώς και η Ελλαδική Πολιτεία, είναι απείραστοι και υπεράνω της Πνευματικής εποπτίας και Χαρισματικής εξουσίας της Εκκλησίας;! Όλως παραδόξως, οί περίφημοι καθηγητές του ΚΑΙΡΟΥ, κρατούσιν "βαρύ ισοκράτημα" στον ανίατον Πολιτειοκρατισμό, και σε κάθε ενίερον κακοδοξία του Οικουμενιστού Πατριάρχη μας.  Υφίσταντο όμως και κάποια Κανονικά, Δογματολογικά και Εκκλησιολογικά όρια, σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά, τά οποία οι Οικουμενιστές καθηγητές μας, τα υπερβαίνουν εις τό όνομα της ακαδημαϊκής και επιστημονικής έρευνας των, πότε με πειραματικές αντεθινικές οδηγείες της Πολιτείας (π.χ. αντισυνταγματική και μανική ίδρυση, τινάς αμειγούς εισαγωγικής σχολής Ισλαμικών Σπουδών, με παράδοξον χρηματοδότηση (!) εκ του Ομάν της Ιορδανίας), πότε με την επιλεκτική ανοχή του κατεχόμενου εις την Πόλιν Φαναρίου, και συνήθως με άτακτην και κάκιστη ανυπακοή, κατά τού Χριστεπώνυμου πληρώματος της Ελλαδικής Εκκλησίας. Δέν είναι δηλαδή, απροϋπόθετη η σχέσις, μεταξύ της Ελλαδικής Εκκλησίας και του Φαναρίου, όπως δεν είναι απροϋπόθετη η σχέσις, μεταξύ της Πολιτείας καί της Εκκλησίας. Η τελευταία όμως, συνταγματολογική πρότασις "τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις" δέν αφήνει διόλου περιθώρεια παρερμηνειών. Εκείνο τό "τηρεί απαρασάλευτα" δέν είναι  μία τυχαία και απλή Συνταγματική θέσις-πρότασις, διαφορετικά, ποίο τό συνταγματικό νόημα του εν λόγο Άρθρου, νά προσδιορίζει με πάσαν θεολογική ακρίβεια, τίς Αποστολικές, Συνοδικές, Δογματολογικές, Κανονικές και ορθοδοξο-παραδοσιακές προϋποθέσεις; Θέλω νά πώ με απλά λόγια, ότι Συνταγματικο-θεολογικά οριοθετείται, η σχέσις Πολιτείας καί Εκκλησίας, με αποδεικτικά στοιχεία, τά πιό πάνω Δογματολογικά καί Κανονικά γραφθέντα καί διατυπωθέντα, εντός του Ελληνικού Συντάγματος. Δηλαδή εκ των πιό πάνω, έχω την προσωπική πεποίθηση, ότι έχει και η Ελλαδική Πολιτεία την Συνταγματική υποχρέωση να "τηρεί απαρασάλευτα"  τα της Εκκλησίας της Ελλάδος, διαφορετικά ποίον το νόημα της Τριαδολογικής και Συνταγματικής, Ανωτάτης αναφορικής Αρχής, εις την Αγία Τριάδα, της Φιλόκαλου Ορθοδοξίας;  Συνταγματολογικά, η επικρατούσα και επίσημη θρησκεία του κράτους των Ελλαδιτών, ήτο και είναι μέχρι την σήμερον, η Ορθόδοξη Χριστιανική, έτσι; Το Ελληνικό Σύνταγμα το αναφέρει, και όχι το ιερό Ευαγγέλιο κ.ο.κ. Άρα λοιπόν, η Δημοκρατική Ελλαδική Πολιτεία μας, που σέβεται τη Συνταγματικότητα και την εξουσία της πλειοψηφίας του λαού της, τί είδους θρησκειολογία και τί σόϊ θεολογία, οφείλει να διδάσκει, στο όλον εθνικό και εκπαιδευτικό της  σύστημα;

-Θρησκειολογία και θεολογία, εξ Αγγλικανικής,  εκ Μορμονικής, εκ Κουακερικής, εκ Γιεχωβικής και εξ Επισκοπελιανικής κ.λπ. απόψεως;

-Θρησκειολογία και θεολογία, εκ Φραγκολατινικής, Σχολαστικής και Προτεσταντικής απόψεως;

-Θρησκειολογία και θεολογία, εξ Ισλαμικής, Αρμένικης, Ινδοϊστικής, Κουμφουκιανικής, Βουδδιστικής και Ιουδαϊκής απόψεως;

-Ή μήπως, το Νεοελλαδικόν κρατίδιον, έχει την Συνταγματική υποχρέωση, νά διδάσκει μέν θρησκειολογικά  και θεολογικά θέματα, αλλά εξ ορθοδόξου δε  χριστιανικής   απόψεως;(!)

Άρα λοιπόν θεωρώ, προσωπική αλλά και μη αλάθητος άποψις, απόλυτα άστοχον και κακόδοξον, τραγελαφικά ανόητον και ανόνητον τα ψευδοδιλλήματα, δια το ΚΑΙΡΟΣκοπικόν ζήτημα: κατηχητικό-ομολογιακό ή θρησκειολογικό μάθημα των θρησκευτικών, ή και το άλλον, Θεολογικές/κατηχητικές-ομολογιακές Σχολές ή Θρησκειολογικές Σχολές...

Τό χιλιοταλαιπωρημένον αιτιατόν ψευδοζήτημα, "θρησκειολογικόν ή ομολογιακό/κατηχητικό" μάθημα των θρησκευτικών και εκείνο περί της Θεολογίας ή Θρησκειολογίας των Θεολογικών Σχολών, έχει εξ όσων φαίνεται, ισχυρά ριζίδια και αίτια, εκ του ζητήματος σχέσεως Πολιτικής και Εκκλησιαστικής εξουσίας. Ο μακαριστός καθηγητής του Σταμούλη, ο Δογματολόγος Νίκος Ματσούκας, αποσαφηνίζει ιστορικοδογματολογικά σε ένα εξαιρετικόν σύγγραμμά του, αρκετά σημαντικά και οφέλειμα, περί της Δεύτερης Γενικής Αρχής του Προτεσταντισμού [3] :

"σύμφωνα με την αρχή αυτή η εκκλησιαστική και κοσμική εξουσία είναι ριζικά διαφορετικές εξουσίες και δέν είναι δυνατό και επιτρεπτό να έχουν στενή ή ουσιαστική σχέση μεταξύ των. (...) Ο Λούθηρος και ο μετέπειτα Προτεσταντισμός διαχωρίζουν ριζικά εκκλησιαστική και κοσμική εξουσία. (...) Ο Λούθηρος δέν δέχεται τη συνεργασία εκκλησιαστικής και κοσμικής εξουσίας, που είχε επικρατήσει στο Βυζάντιο."

Ένα άλλο βασικότατον ερώτημα, δηλ. πού προκύπτει εκ του συλλογισμού μας, είναι: έχει το Συνταγματικό δικαίωμα, η Ελλαδική Πολιτεία μαζί με τά πανεπιστημιακά ιδρύματά της, νά διδάξουν αυτόβουλα καί αυτόνομα, ετέρου γένους καί ετέρου είδους θεολογία καθώς καί απροϋπόθετην θρησκειολογία, παραγκωνίζοντας και απαξιώνοντας την ορθόδοξη Θεολογία καί θρησκειο-λογία της επικρατούσας Ορθοδόξου Εκκλησίας; Όχι βέβαια!!! Εξάπαντος η αναφορική Τριαδολογική Αρχή του Ελλαδικού Συντάγματος, είναι ξεκάθαρη, καί ερμηνεύεται καθαρά και ξάστερα, υπό άλλων τινών συνταγματικών Άρθρων. Οί πρόγονοί μας Ρωμηοί, έχυσαν αίμα και λάβασαν άγιο Πνεύμα, και με τα χίλια ζόρια το ακρωτηριασμένο Νεοελληνικόν κρατίδιο, με απώτερον στόχον και σκοπόν: να δοξολογείται, να διδάσκεται, να κατηχείται (και εκ της Νεοελληνικής Πολιτείας, γιατί όχι;) και να ομολογείται, ο μοναδικά αληθινός και Τριαδικός Θεός των Ορθοδόξων Χριστιανών!

Μία Ελλαδική και επίσημη Θρησκεία όμως, καί δή η "επικρατούσα" της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διαθέτει, παράγει, προωθεί, δημιουργεί, κατηχεί, ομολογεί, θρησκειολογεί καί διδάσκει δημοσίως, έννομα καί συνταγματικά, μία συγκεκριμένη ειδική, συγκριτική καί ορθόδοξη Θεολογία· καθώς και συγκριτική θρησκειολογία· άρα η ιερά Θεολογία, γενικά αλλά καί ειδικά, δεν είναι ιδιοκτησία και παραγωγή τινάς Πολιτείας, ή και τινός Συντάγματος, ή  των δημόσιων κρατικών ιδρυμάτων/πανεπιστημίων αυτής (τα κρατικά πανεπιστήμια των Θεολογικών Σχολών, από πού εβρήκασιν την Θεολογία; Έππεσεν ως "μάννα εξ ουρανού" στις βιβλιοθήκες των Θεολογικών Σχολών, ή μήπως, την εβρήκαν εκ των αυλών της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Εκκλησιαστικών και Πατερικών Συγγραμάτων και των ετερόδοξων εκκλησιαστικών ομολογιών και  ετερόθρησκων κοινοτήτων;), μιάς καί δέν είναι αποκλειστική  αρμοδιότητα της Πολιτείας, είτε να θεολογεί κατηχητικά, είτε κατηχεί ομολογιακά, πολλώ δε μάλλον να διδάσκει  θρησκειολογικά· διότι απλούστερα, μία σοβαρή Πολιτεία, δέν διαθέτει αφ΄ εαυτού της, τίς βασικές προϋποθέσεις καί τά απαραίτητα κριτήρια, του απλανώς και ορθοδόξως Θεολογείν, ή και του Θρησκειολογείν· άρα το Ελληνικό Σύνταγμα, προϋποθέτει κραυγαλέα, μία υποχρεωτική και αγαστή συνεργασία του συναποφασίζειν, Πολιτείας και Εκκλησίας, στά πρότυπα των σχέσεων της Οικουμενικής Ρωμαίικης Αυτοκρατορίας των Ορθοδόξων Ρωμηών. Η Πολιτική εξουσία, όφειλεν να κοιτάζει πρώτιστα και να επιλύσει τα μείζωνα κοινωνικά προβλήματα των πολιτών της, αντί να ανακατεύεται ιδιοτελώς, σκόπιμα, πλανερώς, ατάκτως και αδιακρίτως, με τα θεολογικά και θρησκειολογικά ζητήματα, της δημόσιας εκπαίδευσις, και να μάθει επί τέλους, να συνεργάζεται συνετά, σοβαρά και στενά, με την επικρατούσα Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, που είναι αναντίρρητα και φυσιολογικός ρόλος και σκοπός της, να επιλύει τά περί των θρησκευτικών, θρησκειολογικών και θεολογικών ζητημάτων.

Με πιό απλούστερα λόγια, θέλουμεν νά σημειώσουμεν, ότι κατά τό Σύνταγμα (τό οποίο σ΄αυτό τό σημείον, διατυπώνει άριστα την Πατερική Θεολογία) Κεφαλή της Ορθοδόξου Ελλαδικής Εκκλησίας καί της Θεολογίας αυτής, δεν είναι ό εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, ή ακόμη καί ο εκάστοτε Οικουμενικός Πατριάρχης, αλλά ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Πολλώ δε μάλλον, κεφαλή της Ορθοδόξου Ελλαδικής Εκκλησίας αποκλείεται νά είναι,  εκκλησιολογικά και συνταγματολογικά,  η εκάστοτε Πολιτεία, και άρα ο  Προτεσταντικός καισαροπαπισμός που παρατηρείτε διαχρονικά, υπό της εκάστοτε έννομης καί συνταγματικής Πολιτείας, είναι σαφέστατα  ριζηδόν παράνομος καί αντισυνταγματικός, καί έπειτα θεολογικά, ως ετερόδοξος και κακόβουλη ενέργεια, κατά της "επικρατούσης θρησκείας" καί θεολογίας, των Ορθοδόξων Ελλαδιτών. Τί είδους προϋποθέσεις, διαθέτει μία Πολιτεία, για να εποπτεύει την Εκκλησία του Χριστού;

3. Τό Άρθρο 16,1 τώρα, μάς διευκρινίζει καλώς, τά όρια λ.χ. της ακαδημαϊκής θεολογίας:

"Η ακαδημαϊκή ελευθερία καί η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα".

4. Ενώ τό Άρθρο 16,2 διατυπώνει απερίφραστα:

"Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτηση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελευθερους και υπεύθυνους πολίτες."

Τά συγκριτικά ερωτήματα πού προκύπτουσιν εκ των προαναφερομένων συνταγματικών αρθριδίων, είναι:

-Ποιά συγεκριμένη "θρησκευτική συνείδηση" εννοεί ο Νομοθέτης και το Σύνταγμα;

-Τί είδους "ηθικής και πνευματικής αγωγής", οφείλει να διαπαιδαγωγεί, η Πολιτεία, τους Ελλαδίτες;

-Άραγε πόση αλήθεια υφίστατο στο θεωρητικολόγημα, ότι ένα Κράτος και δη το Ελλαδικόν, επιθυμεί "ελευθερους και υπεύθυνους πολίτες";

-Μήπως πρόκειται: δια μίας αόριστης, συγκεχυμένης θρησκειολογικά, συγκρητιστικής "θρησκευτικής συνείδησης", τήν οποία ο καθηγητής κ. Σταμούλης καί η παρέα των "αναβαθμιστών θεολόγων" του κάκιστου και κακόδοξου ΚΑΙΡΟΥ που πασχίζουν νά προωθήσουν, ή διά  μίας συγκεκριμένης και ειδικής δογματολογικής, θεολογικής και θρησκευτικής συνείδησης;

Τό Σύνταγμα, όμως, δεν έχει και ούτε πρέπει νά έχει διφορούμενες θέσεις, μιάς καί όταν κανείς σκεφτεί λογικά στά περι της "εθνικής συνείδησης" δύναται νά εννοήσει καλώς και τά αντιστρόφως ανάλογα, ως πρός τίνα "θρησκευτική συνείδηση", προνοεί καί διατάσσει, ο Νομοθέτης του Συντάγματος. Εκτός κι άν  κανείς "πάνσοφος"  δάσκαλος και "πανεπιστήμων" καθηγητής, θεωρεί το εξής τραγελαφικόν και άτοπον: ότι ο Έλληνας μαθητής και φοιτητής, θά πρέπει νά διαπαιδαγωγηθεί "πολυεθνικά" ,"πολυπολιτισμικά" και "κοσμοπολίτικα" , γιά να αποκτήσει μία  Τουρκική, ή Ιρανική, ή Σκοπιανή, ή Αγγλική, ή Γερμανική, ή Αφρικανική κ.ο.κ. πολυ-"εθνική συνείδηση", εξάπαντος μια συσκοτισμένη και ασυνείδητη συνείδηση, και δηλ. νά εμβολιαστεί κατά βάση υπό άλλων τινών εθνικοτήτων, πράγμα το οποίον,  θά ήτο πρώτιστα, παντελώς ανόητον καί έπειτα αντισυνταγματικόν, μιάς καί υποσκάπτεται έτσι η Ελληνική εθνική συνείδηση, διασπάται η κρατική και πολιτειακή ενότητα των Ελλήνων πολιτών, καί αλλοτριώνεται ριζηδόν τό έθνος των Ελλήνων... εκτός κι αν... αυτός ήτο και είναι ο υπόγειος κρατικός σκοπός. Εξάπαντος ο Νομοθέτης του Συντάγματος, δεν αυτοτραυματίζει το Συνταγματικόν Δίκαιον των Ελλήνων, αλλ΄ ούτε επιθυμεί νά υποσκάψει, την Νεο-ελλαδική-Ρωμαίικη Πολιτεία, πολλώ δε μάλλον την ορθόδοξη εθνική συνείδηση της Ρωμηοσύνης και την Ορθόδοξην θρησκευτική-θεολογική συνείδηση και πίστη των Ελλήνων-Ρωμηών προγόνων και απογόνων μας.

Καταλεικτικά, η ακαδημαϊκή θεολογία της Ελλάδος, έχει εξ αρχής, την αδήριτον Εκκλησιολογική και Συνταγματική υποχρέωση, να εγκεντρισθεί απόλυτα, μέ τα Συνταγματικά και Εκκλησιολογικά όρια, για νά δύναται να υπηρετήσει πιστά και δίκαια την Πατερική Θεολογία της Εκκλησίας, καί  όχι απαραίτητα την  (Καισαροπαπική και Λουθηροκαλβινική θεολογία) εισαγώμενη εκ των Βαυαρών, θολο-θεολογία και θολο-θρησκειολογία της Πολιτείας,  διαφορετικά, πρόκειται περί κακοδόξου θεολογίας και συγκρητικής θρησκειολογίας, Σχολαστικής θεολογίας, υπό αντεθνικών καί εξωεκκλησιαστικών κέντρων, δηλ. υπό ετερόδοξων και ετερόθρησκον  κοινοτήτων.

Η  ορθόδοξη εθνικοθρησκευτική αυτοσυνειδησία  και η Ρωμαίγικη αυτοεκτίμηση μας, πού πήγεν; Περίπατον; Κοντολογίς, τό πρόβλημα του κ. Σταμούλη, δεν κατάλαβα ακόμη, ποιόν είναι; Μήπως, κατάλαβε κανείς σας;

Τού Παναγιώτη Π. Νούνη

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Χρυσόστομου Α. Σταμούλη, Η συμβολή της ακαδημαϊκής θεολογίας στην αποστολή της Εκκλησίας.

https://antidosis.wordpress.com/2015/12/09/%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CF%8C%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82/#more-456

[2] ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/8c3e9046-78fb-48f4-bd82-bbba28ca1ef5/SYNTAGMA.pdf

[3] Νίκου Ματσούκα, Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ, Γ΄ Έκδοση, Εκδόσεις: Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 7-38.

ΜΑΣ ΠΡΟΛΑΜΒΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΛΑΛΟΥΝ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

visit counter

«Αλλ’ ου συμφέρει ο λόγος των»  στους οικουμενιστές

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Στις μέρες μας διαπιστώνει κανείς πρόβλημα εκκλησιολογικής ερμηνείας στους οικουμενιστές.  Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλαιπωρούν την Εκκλησία, είναι η εκκλησιολογική θέση των οικουμενιστών για το ‘’ποια είναι η Εκκλησία’’.  Το ερώτημα που τίθεται στους οικουμενιστές είναι το εξής : «Πιστεύουν ή όχι οι οικουμενιστές, ότι η Μία Αγία Εκκλησία είναι η Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία; »

Μας προλαμβαίνουν οι Άγιοί μας που πρωτολαλούν ποια είναι η  Μία Αγία Εκκλησία. «Η  Εκκλησία είναι το ζωοποιόν σώμα του Θεανθρώπου Χριστού»,  «Η αληθινή Εκκλησία είναι ‘’εν Θεώ Πατρί ημών και Κυρίω Ιησού Χριστώ’’», σημειώνει ο  Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αναφερόμενος στην Μία Αγία Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η  Μια Αγία Εκκλησία μετά το Σχίσμα του 1054 μ. Χ, δεν συνεχίζει την εν Αγίω Πνεύματι πορεία της, με δύο ΄΄παράλληλες εκκλησίες’’.  Λεκτικά επίσης ατοπήματα περί «Εκκλησίας πρώτης χιλιετίας»,  ‘’Εκκλησίας δύο πνευμόνων’’,  ‘’διηρεμένης Εκκλησίας’’, και ‘’αρχαίας Εκκλησίας’’ όπως όμως οι οικουμενιστές αναφέρονται για εξυπηρέτηση των δικών τους σκοπών.

«Κατά την ενιαίαν στάσιν των Πατέρων και των Συνόδων η Εκκλησία είναι μόνον μια, αλλά και μοναδική, διότι ο εις και μοναδικός Θεάνθρωπος, η Κεφαλή της, δεν δύναται να έχει πολλά σώματα.  Η Εκκλησία είναι  μία και μοναδική, διότι είναι το σώμα του μοναδικού Χριστού», λέγει ο  Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Είναι πολύ εύστοχο αυτό που ανέφερε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών μ. Β. Ιωαννίδης εις το Επίσημον Δελτίον της Εκκλησίας της Ελλάδος  «Εκκλησία», 1^ης  Ιουνίου 1954 σημειώνει : «Η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέχει πλήρη και αναλλοίωτον την διδασκαλίαν και την παράδοσιν της μιας, αρχαίας και αδιαιρέτου  Εκκλησίας και υποστηρίζει και πιστεύει ότι είναι η Una Sancta, η συνέχεια της Αποστολικής, αρχαίας και αδιαιρέτου Εκκλησίας.  Δεν έχει παραλλάξει ουδέν, εξ όσων παρέλαβεν».

Η κατακλείδα μάλιστα της αναφοράς του αυτής ότι «δεν έχει παραλλάξει ουδέν, εξ όσων παρέλαβεν», καταδεικνύει και το ίδιον χαρακτηριστικόν που διαφύλαξε η Μία Αγία (Una Sancta) Εκκλησία. Η Μία Αγία Εκκλησία δεν απώλεσε την Οικουμενικότητά της μετά την αποκοπή των Παπικών από αυτήν.  «Ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν», «αιρετικοί εισίν άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν» λέγει ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός (‘’αλλ’ ου συμφέρει ο λόγος ούτος’’ στους οικουμενιστές).

visit counter ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Το Ισλάμ δεν σέβεται την ελευθερία του άλλου να πιστεύει ότι θέλει.  Η θρησκεία που λέει,  ‘’όπου βλέπετε απίστους (μη μουσουλμάνους), εάν τους αφανίσετε θα έχετε μεγαλύτερη συμμετοχή στη χαρά του παραδείσου», σέβεται την ελευθερία του άλλου να πιστεύει ότι θέλει;

Οι  κορανιακές προτροπές, «θα σκορπίσουμε τον τρόμο στην καρδιά των ειδωλολατρών γιατί εξομοίωσαν με τον Αλλαχ άλλες θεότητες», «καταπολεμείστε τους εχθρούς σας στον πόλεμο που γίνεται για τη θρησκεία», «..κολυμπείστε μέσα στο αίμα τους,  αυτή είναι η ανταμοιβή που χρωστάτε στους απίστους», φανερώνουν  ότι το Ισλάμ δεν σέβεται την ελευθερία του άλλου να πιστεύει ότι θέλει.

Δεν είναι προτροπές ειρήνης οι κορανιακές προτροπές «όταν συναντάτε απίστους να τους κτυπάτε στο λαιμό μέχρι να τους νικήσετε εντελώς…μέχρι να τους νικήσετε και δέστε τους ένα δεσμό σταθερό»,  «σκοτώστε τους εχθρούς σας παντού όπου τους βρίσκετε», «Σκοτώστε τους εχθρούς σας παντού όπου τους βρίσκετε...κολυμπείστε μέσα στο αίμα τους.  Αυτή είναι η ανταμοιβή που χρωστάτε στους απίστους»*.

Αυτό που ο  Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρης μιλώντας σε σπουδαστές δημοοσιογραφίας στη Θεσσαλονίκη, μεταξύ άλλων ανέφερε, ότι «η μουσουλμανική θρησκεία είναι μια εξέλιξη της χριστιανικής, που απευθύνεται σε άλλου τύπου κόσμο.  Παράλληλα είναι θρησκεία αγάπης και ειρήνης, σας προτείνω να διαβάσετε γι’ αυτήν» ήταν ένα ανυπόστατο ψέμα για τη θρησκεία που προάγει το μίσος.  Αρκεί μόνο να ανατρέξει στη βίαιη μεταχείριση των γυναικών που το ανίερο κοράνι  προτρέπει και θα αντιληφθεί την φρικαλέα κορανιακή πραγματικότητα.

Το κοράνι δεν σέβεται την ελευθερία του άλλου να πιστεύει ότι θέλειαναφέροντας ότι «θα σκορπίσουμε τον τρόμο στην καρδιά των ειδωλολατρών το φως απ’ όπου σας έδιωξαν», «λέγε στους απίστους : σε λίγο θα νικηθείτε και θα συναθροιστείτε στην κόλαση**»;  Συνεπώς είναι ορθή η θεώρηση που αντιλαμβάνεται το Ισλάμ ως το απότοκο των κορανικών βιαιοτήτων και ότι δεν σέβεται την ελευθερία του άλλου να πιστεύει ότι θέλει. 

ΣΗΜΕΊΩΣΗ : Χρησιμοποιήθηκαν εδάφια και από τις δύο μεταφράσεις κορανίων για τον λόγο ότι στην τελευταία έκδοση προσπάθησαν να παρουσίασουν πιο ήπια τις κορανικές βιαιότητες.

* Παρμένα από το κοράνι των εκδόσεων Λάτση

** Οι κορανικές αναφορές είναι από το κοράνι,  Εκδόσεις ‘’ΔΑΡΕΜΑ’’ – μετάφραση Μίνας Ζωγράφου – Μεραναίου.

Από την γενοκτονία των Ποντίων στη γενοκτονία των μνημονίων

visit counter

Από το Γραφείο επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών της Ι.Μ. Πειραιώς

---

Εκρήξεις οργής και αγανάκτησης σύσσωμου του ελληνισμού, ποντιακού και μη, εντός και εκτός Ελλάδος, προκάλεσαν οι πρόσφατες προκλητικές όσο και ανιστόρητες δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας κ. Ν. Φίλη, στις οποίες ο κατά τα άλλα φίλτατος κ. Φίλης επεχείρησε, με τρόπο καθόλου βέβαια φιλικό, αλλά παρά πολύ εχθρικό προς την ιστορική αλήθεια, να απομειώσει την ιστορική μνήμη φρικτών γεγονότων που στο σύνολό τους ακούουν στο όνομα: Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, στις 2 Νοεμβρίου 2015 ο Υπουργός, προσεκλήθη στον τηλεοπτικό σταθμό STAR, στην εκπομπή του κ. Νίκου Χατζηνικολάου «ΕΝΙΚΟΣ» και σε σχετική συζήτηση για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από την τουρκική θηριωδία, απάντησε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα, όπως δημοσιεύτηκαν σε ιστοσελίδα: «“Έκανα δήλωση πριν από χρόνια ως δημοσιογράφος συμμεριζόμενος τις απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων. Κάναμε διάκριση στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και στο φαινόμενο της γενοκτονίας”. Ο υπουργός συμπλήρωσε πως “αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων.Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία, με αυστηρή επιστημονική έννοια”.

“Εγώ δεν θέλω να επιβάλλω τις προσωπικές μου απόψεις ως κρατική πολιτική. Η κρατική πολιτική αναγνωρίζει Ημέρα Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού” τόνισε ο κ. Φίλης υποστηρίζοντας όμως, πως “αν γίνει η συζήτηση ψύχραιμα και επαναλαμβάνω, επί επιστημονικού επιπέδου, είναι άλλο πράγμα η εθνοκάθαρση, όσο αιματηρή και αν είναι και άλλο πράγμα η γενοκτονία και το ολοκαύτωμα”».

Προφανώς δε θα μπορούσε να προσφέρει ο κ. Υπουργός πολυτιμότερη υπηρεσία στην αείποτε εχθρική μας γείτονα χώρα, σε μια μάλιστα δύσκολη γι’ αυτήν περίοδο, η οποία βάλλεται από τη διεθνή κοινότητα για τις σχέσεις της με την ισλαμική τρομοκρατία του διαβόητου και δολοφονικού «Ισλαμικού Κράτους»!

Τα τουρκικά μέσα ενημερώσεως πανηγυρίζουν και έχουν ως πρώτο θέμα τους τις δηλώσεις και τη φωτογραφία του κ. Ν. Φίλη! Σε μια εποχή που το σύγχρονο τρομοκρατικό Ισλάμ διεξάγει φρικτές γενοκτονίες σε βάρος εκατομμυρίων αθώων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων, κυρίως Χριστιανών, στη Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική, έρχεται ο κ. Υπουργός να αμνηστεύσει το «παλιό» Κεμαλικό Ισλάμ, αντάξιο του σημερινού τρομοκρατικού, το οποίο, συνδυασμένο με τον τουρκικό σωβινισμό, διέπραξε τις ανείπωτες γενοκτονίες κατά των χριστιανικών πληθυσμών των Ελλήνων και των Αρμενίων της τέως οθωμανικής αυτοκρατορίας! 

Είναι παρήγορο πάντως το γεγονός ότι οι παρά πάνω δηλώσεις του κ. Υπουργού προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων σ’ όλο σχεδόν τον πολιτικό κόσμο της χώρας από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, ακόμη και από αυτό το κυβερνόν κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και Πρόεδρος της «Νέας Δημοκρατίας» κ. Ε. Μεϊμαράκης χαρακτήρισε «αδίστακτη πρόκληση στην εθνική μνήμη, αλλά και στις αποφάσεις της Βουλής των Ελλήνων τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας κ. Νίκου Φίλη που αμφισβητούν τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου» και πρόσθεσε: «Ενώ, με απόφασή της, το 1994 η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε επίσημα τη Γενοκτονία των Ποντίων και κήρυξε τη 19η Μαΐου ως “Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο”, εικοσιένα χρόνια από τότε ο υπουργός Παιδείας παραμερίζει την απόφαση εκείνη και αρνείται τη Γενοκτονία των Ποντίων, υποστηρίζοντας ότι πήρε τη θέση αυτή ως δημοσιογράφος». Υποστήριξε δε ότι «Ιδεοληψίες και προσωπικές εμμονές δεν μπορεί να ανατρέπουν την Ελληνική Ιστορία».

Λίαν διαφωτιστική ήταν και η δήλωση του Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιάννη Μιχελογιαννάκη, ο οποίος επεσήμανε ότι «όταν αναφερόμαστε στους Έλληνες του Πόντου μιλάμε για γενοκτονία και όχι για εθνοκάθαρση. Εθνοκάθαρση είναι βίαιος εκτοπισμός και εκδίωξη εθνικών ομάδων από μια περιοχή είτε αιματηρός, είτε μέσω καταστροφής πολιτιστικών και θρησκευτικών στοιχείων, με σκοπό την δημιουργία εθνικά ομοιογενών γεωγραφικών περιοχών. Δηλαδή γίνεται για γεωπολιτικούς λόγους», ενώ «γενοκτονία είναι εξόντωση φυλής, ή έθνους συστηματικά, προσχεδιασμένα και ολοκληρωτικά. Οι Πόντιοι εξοντώθηκαν λόγω του γένους τους. Αξίζουν τον όρο γενοκτονία, γιατί γενοκτονία είναι έγκλημα ποινικού δικαίου, ενώ η εθνοκάθαρση στην ουσία είναι περιγραφή εγκλημάτων και δεν έχει ρητή ολοκληρωτική και ρητή νομική αναγνώριση, μόνο επιμέρους στοιχεία αυτής».

Στην παρούσα σύντομη ανακοίνωσή μας δεν έχει κανένα νόημα να σχολιάσουμε την πρόσφατη, (Δεκέμβριος 2007), διακήρυξη της Διεθνούς Ενώσεως Ειδημόνων Ακαδημαϊκών περί γενοκτονίας, (IAGS – International Associationof Genocide Scholars), ότι οι πράξεις βίας των Οθωμανών μεταξύ 1914-1923 κατά των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ποντίων αποτελούν γενοκτονία, μια διακήρυξη που κονιορτοποιεί κυριολεκτικά τις δήθεν «επιστημονικές» θέσεις του κ. Φίλη.

Το γεγονός ότι ο εν λόγω Υπουργός τόλμησε να διαφοροποιηθεί και να διαγράψει με μια μονοκονδυλιά την επίσημη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων, η οποία το 1994 αναγνώρισε την Γενοκτονία των Ποντίων, δεν είναι τυχαίο. Παρόμοια «Φίλια» κρούσματα είχαμε και στο παρελθόν. Ας θυμηθούμε τις δηλώσεις της κ. Ρεπούση περί «συνωστισμού» στη Σμύρνη, την απόδοση τιμών με καταθέσεις στεφάνων από τον πρώην Πρωθυπουργό κ. Γεώργιο Παπανδρέου και άλλους πολιτικούς στο Μνημείο του Κεμάλ στην Άγκυρα κ.λπ.

Στις γραμμές που ακολουθούν θα προσπαθήσουμε με πολλή συντομία να αναφερθούμε σε δύο άλλες σύγχρονες μορφές Γενοκτονίας, που με δόλιο και ύπουλο τρόπο προωθούνται στις μέρες μας, την Γενοκτονία της ιστορικής μνήμης και την Γενοκτονία των μνημονίων. Πρόκειται για ιδιότυπες μορφές Γενοκτονίας, οι οποίες, αν δεν επισημανθούν και δεν αντιμετωπιστούν εγκαίρως και δεόντως, θέτουν σε θανάσιμο κίνδυνο την ίδια την υπόσταση του έθνους μας.

Γενοκτονία της ιστορικής μνήμης

Η άρνηση της Γενοκτονίας των Ποντίων, μάλιστα δημοσίως εκπεφρασμένη από τα χείλη ενός υπουργού, όπως και άλλα παρόμοια φαινόμενα εθνικής μειοδοσίας και προδοσίας, οφείλονται, όπως επισημαίνουν ειδικοί μελετητές και πνευματικές προσωπικότητες, στην εδώ και δεκαετίες μεθοδικά και σταδιακά επιχειρούμενη προσπάθεια των σκοτεινών δυνάμεων της Νέας Εποχής εφαρμογής μιας νέας, ιδιότυπης μορφής Γενοκτονίας στην πατρίδα μας, της Γενοκτονίας της ιστορικής μνήμης.

Η προσπάθεια αυτή έχει σαν στόχο την αλλοίωση και διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων και την προώθηση μιας νεοεποχίτικης παιδείας με κύρια χαρακτηριστικά τον εθνομηδενισμό και την αθεΐα. Αυτό που πασχίζουν με κάθε τρόπο να επιτύχουν οι σκοτεινές δυνάμεις είναι, να αποκόψουν το λαό μας, και ιδίως τις νέες γενιές των Ελλήνων, από την εθνική μας ιστορία, τη γλώσσα, τις παραδόσεις μας και προ πάντων από την τροφό του γένους μας, την Ορθοδοξία, που υπήρξε η μυστική και ακατανίκητη δύναμη που κράτησε όρθιο το γένος στα 400 χρόνια της μαύρης και τυραννικής σκλαβιάς στον αιμοσταγή οθωμανικό ζυγό. Προσπαθούν μ’ άλλα λόγια, να μας αποκόψουν από τα ζώπυρα του έθνους, τα τιμαλφή, τα «τζιβαϊρικά» του Μακρυγιάννη, τα πνευματικά μας θεμέλια, τα δομικά εκείνα στοιχεία που μας συγκρατούν ως έθνος στη ζωή διά μέσου των αιώνων. 

Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας τα ηρωικά κατορθώματα των προγόνων μας διαστρέφονται, χλευάζονται και εξευτελίζονται, ώστε να παύσουν να αποτελούν πηγή εμπνεύσεως και παράδειγμα προς μίμηση στους νέους μας, ενώ η Εκκλησία διασύρεται και διαπομπεύεται. Τραγικά γεγονότα αιματηρής ιστορικής μνήμης, όπως αυτό της Γενοκτονίας των Ποντίων, διαστρέφονται στα σχολικά βιβλία των παιδιών, ή αφαιρούνται τελείως από την διδακτέα ύλη. Και μπορούμε να πούμε ότι σε μεγάλο βαθμό ο στόχος αυτός έχει επιτευχθεί, διότι σήμερα η παιδεία μας έχει παύσει πλέον να διαπλάθει ολοκληρωμένες προσωπικότητες, νέους με αρετή και ήθος, με αγάπη προς τον Χριστό και την Εκκλησία, με αγνή φιλοπατρία και ηρωισμό, έτοιμους να θυσιάσουν και την ζωή τους ακόμη, αν χρειαστεί, για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της Πατρίδος μας.

Ωστόσο οι σκοτεινές δυνάμεις τίποτε δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν αν δεν έβρισκαν πρόθυμους συνεργούς στα σχέδιά των τα ακριβοπληρωμένα κανάλια των Μ.Μ.Ε. και τις επιπόλαιες, εθνοκτόνες και εν πολλοίς καταστροφικές πολιτικές επιλογές στον χώρο της παιδείας και όχι μόνον, όλων των κυβερνήσεων από την μεταπολίτευση και μετά. Δυστυχώς οι πολιτικοί μας ηγέτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων, απογυμνωμένοι οι ίδιοι από κάθε έννοια αρετής και φιλοπατρίας και ανίκανοι να ανυψωθούν υπεράνω του χρήματος και των προσωπικών τους φιλοδοξιών, ή των μικροκομματικών τους επιδιώξεων, αποδείχθηκαν τελικά δούλοι και εντολοδόχοι ξένων συμφερόντων. Με τις ζημιογόνες στρατηγικές τους επιλογές για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνισμού, οδήγησαν το έθνος στο σημερινό κατάντημα που βιώνουμε όλοι μας σήμερα.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό το κατάντημα έχουν όμως όχι μόνο οι ηγέτες μας πολιτικοί και εκκλησιαστικοί, αλλά και όλοι μας ως λαός. Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση, ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία, έχει διαβρωθεί επικίνδυνα σε όλους τους τομείς του εθνικού και κοινωνικού μας βίου, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες. Δυστυχώς η ασωτία, η σπατάλη, η αποστασία από τον Χριστό και την Εκκλησία, έλαβαν κυρίαρχη θέση στη ζωή μας. Περιφρονήσαμε αιώνιες αρχές και αξίες, παραδοθήκαμε στην ευμάρεια, στον εύκολο πλουτισμό, στην υπερκατανάλωση, στην αδικία και πλεονεξία, στις μίζες και δωροδοκίες, στην διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Βλέπαμε τους άρχοντές μας να ψηφίζουν στην Βουλή αντιχριστιανικούς νόμους, τον ένα μετά τον άλλο και παραμέναμε αδιάφοροι, σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Δεν αντιδρούσαμε και δεν προσπαθούσαμε να τους εμποδίσουμε, με όποια νόμιμα μέσα διαθέταμε, ώστε να μην ψηφιστούν οι καταστροφικοί αυτοί νόμοι.

Αντίθετα αντιδρούσαμε, και μάλιστα με σφοδρότητα, με ογκώδεις διαδηλώσεις και απεργίες διαρκείας, όταν διαπιστώναμε περικοπές μισθών και συντάξεων, αύξηση φόρων κ.λπ., πράγμα που δείχνει ότι το μόνο που μας απασχολούσε ήταν το χρήμα και τίποτε άλλο. Απορροφημένοι από την χαύνωση του ευδαιμονισμού και μεθυσμένοι από το αγαθό της πολιτικής μας ελευθερίας, ξεπουλήσαμε τον πολύτιμο θησαυρό της ελληνορθοδόξου παραδόσεώς μας.

Χλευάσαμε και υβρίσαμε κάθε έννοια αρετής και φιλοπατρίας, ανυψώσαμε ως υπέρτατη αξία στη ζωή μας το χρήμα. Δεν μπορέσαμε δυστυχώς να αξιολογήσουμε δεόντως την αξία αυτού του θησαυρού. Ίσως επειδή, όπως παρατηρεί εύστοχα κάποιος βαθύς ανατόμος της ελληνικής πραγματικότητας, κληρονομήσαμε το αγαθό της ελευθερίας από τους προγόνους μας, χωρίς να καταβάλουμε κόπους, αγώνες και θυσίες, για να την αποκτήσουμε. Οι πρόγονοί μας, που αγωνίστηκαν και αφού έχυσαν ποταμούς αιμάτων, μας την παρέδωσαν ως πολύτιμο θησαυρό, αυτοί γνωρίζουν τι σημαίνει ελευθερία.

Γενοκτονία των μνημονίων

Έτσι μετά την γενοκτονία της ιστορικής μνήμης και σαν τραγικό αποτέλεσμα αυτής, εμφανίστηκε, νομοτελειακά θα λέγαμε και προχωρεί εν πλήρη εξελίξει, μια άλλη ιδιότυπη Γενοκτονία, η Γενοκτονία των μνημονίων. Η Γενοκτονία αυτή προωθείται μεθοδικά και σταδιακά από τα ίδια κέντρα των σκοτεινών δυνάμεων της Νέας Εποχής και πιο συγκεκριμένα από τους ισχυρούς του χρήματος, που έχουν στα χέρια τους το διεθνές κεφάλαιο, έχει δε σαν στόχο ανομολόγητο, την πλήρη διάλυση του έθνους. Μετά τα δύο μνημόνια των προηγουμένων κυβερνήσεων ήρθε και το τρίτο, πιο σκληρό από τα δύο προηγούμενα, το οποίο, αν βέβαια δεν αφυπνιστούμε και δεν αντισταθούμε με τα πνευματικά όπλα που διαθέτει η Εκκλησία μας, θα διαλύσει ολοκληρωτικά όχι μόνο την εθνική μας οικονομία, αλλά θα εκμηδενίσει και την εθνική μας υπόσταση και ύπαρξη. Οι δανειστές μας αδίστακτοι όσο ποτέ άλλοτε ζητούν να πιούν το αίμα μας.

Η κατάσταση παραμένει δυστυχώς τραγική, εφιαλτική, απογοητευτική, δίχως φως στον ορίζοντα και χωρίς να διαφαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, ελπίδα ανακάμψεως. Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται χωρίς τελειωμό, οι άνεργοι συναγωνίζονται σε αριθμούς τους εργαζομένους, οι γέροντες αγωνιούν, οι νέοι μας φεύγουν στο εξωτερικό, ενώ τα στίφη των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών πλημύρισαν την χώρα μας. Η φτώχεια και η ανέχεια περίσσεψαν, βουλιάξαμε σε χρέη και κόκκινα δάνεια, τα οποία αδυνατούμε να αποκληρώσουμε, γεμίσαμε συσσίτια. Βυθιστήκαμε σε προβλήματα και αδιέξοδα, οι ελπίδες μας στέρεψαν, τα οράματα πέθαναν.

Οι υποσχέσεις των πολιτικών αποδείχθηκαν φουσκωμένα λόγια, ανόητα ψέματα. Ο «θεός» του καπιταλισμού και του δήθεν σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, στον οποίο ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού επίστευσε και ελάτρευσε, δεν μπόρεσε δυστυχώς να μας σώσει από την πνευματική και οικονομική μας εξαθλίωση.

Φθάσαμε στο σημείο μετά από 42 χρόνια δημοκρατικού βίου, (από την μεταπολίτευση και εντεύθεν), ο ελληνικός λαός να απαξιώνει συλλήβδην όλο το πολιτικό σύστημα. Πικραμένος και αγανακτισμένος, δεν υποφέρει πλέον να βλέπει πολλούς πολιτικούς μας να μεταβάλλονται σε πιόνια, σε πειθήνια όργανα ξένων συμφερόντων, σε ανθρωπάκια που σκύβουν δουλοπρεπώς το κεφάλι και υποτάσσονται στις επιταγές του διεθνούς Σιωνιστικού Συστήματος.

Το σκάφος της Πατρίδος μας φαίνεται να πλέει μέσα σε πυκνό σκοτάδι, εν μέσω τρικυμισμένης θαλάσσης, χωρίς ικανούς και έμπειρους κυβερνήτες, πραγματικούς ηγέτες με πίστη στο Θεό, με θυσιαστική αγάπη για την Πατρίδα, με υψηλούς οραματισμούς, με τόλμη και ηρωισμό, με πολιτική ευστροφία και διπλωματικές ικανότητες, με παλμό και ζωή.

«Ο πλούς εν νυκτί, πυρσός ουδαμού», σύμφωνα με τον λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Κάναμε το λάθος, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί σύγχρονος ιεράρχης, να ελπίσουμε εκεί, που δεν έπρεπε. Κάναμε τον κόπο, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, να ψηφίσουμε αυτούς που δεν αξίζουν. Κάνουμε το έγκλημα να μη μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Και το χειρότερο, ενώ φθάσαμε σε βάθος κακών, εξακολουθούμε να παραμένουμε σε κατάσταση αμετανοησίας και αναισθησίας.

Όμως, παρά την τραγικότητα της καταστάσεως, δεν πρέπει να απελπιστούμε. Καιρός να ανανήψουμε έστω και τώρα, την ενδεκάτη ώρα, χωρίς αναβολή. Ο λόγος του αποστόλου Παύλου «ώρα ημάς ήδη εξ’ ύπνου εγερθήναι» (Ρωμ.13,11) είναι ιδιαίτερα επίκαιρος στην παρούσα περίσταση. Καιρός να μετανοήσουμε.

Τώρα, χωρίς αναβολή. Αργότερα ίσως είναι πλέον αργά. Να ομολογήσουμε με συντριβή την αποστασία μας και να κάνουμε στροφή 180 μοιρών. Καιρός να επιστρέψουμε όπως ο άσωτος υιός της παραβολής στον Κύριο, να επιστρέψουμε στη ζωή της Εκκλησίας, και ως πρόσωπα και ως Έθνος.

Με εκτενείς δεήσεις και προσευχές, με αγρυπνίες και λιτανείες. Να παραδεχθούμε τα λάθη μας και να αρχίσουμε την διόρθωση. Να αναλάβουμε ο καθένας τις ευθύνες του. Να επαναξιολογήσουμε και να εγκολπωθούμε τον πνευματικό και εθνικό μας πλούτο, την πνευματική μας κληρονομιά. Να εμπνευσθούμε από την ένδοξη εθνική μας ιστορία, από τα ηρωικά κατορθώματα των προγόνων μας.

Να κλείσουμε τα αυτιά μας στην στοχευμένη εθνομηδενιστική ιδεολογία της «Νέας Εποχής», που προβάλλεται και πλασάρεται από τα Μ.Μ.Ε. Και τέλος καλούμαστε, να παρακαλέσουμε εκτενώς τον Κύριο, να αναδείξει άρχοντες ικανούς, ηγέτες πολιτικούς και εκκλησιαστικούς, με πίστη και αγάπη προς την Εκκλησία, με νουν Χριστού, ανθρώπους της αρετής, αληθινούς πατριώτες, με υψηλούς οραματισμούς, πολιτική σύνεση και ηρωική βούληση.

Μόνον τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε ανάκαμψη και ανάσταση της Πατρίδος μας.

Μόνον έτσι θα ξεπλύνει τον διεθνή διασυρμό και χλευασμό, τον οποίον τώρα υφίσταται.

Μόνον έτσι θα μπορέσει και πάλι να μεγαλουργήσει και να γράψει νέες σελίδες δόξης.

Πάθος κτηνῶδες βδελυρὸ

visit counter

• 
• 

Στὸ τελευταῖο κεφάλαιο (22ο) τοῦ τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τοῦ ὑπέροχου βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, περιγράφεται ὁ οὐράνιος Παράδεισος, ἡ αἰώνια καὶ μακαρία ζωὴ τῶν δικαίων. Ὅμως μετὰ τὸν ἕβδομο καὶ τελευταῖο μακαρισμό, μετὰ τὴν εὐλογημένη λέξη «μακάριοι», ποὺ ἀφορᾶ ὅσους θὰ εὐφραίνονται στὸν πνευματικὸ Παράδεισο τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀκούγεται ὁ κεραυνοβόλος θεῖος λόγος «ἔξω»! Ἕνας λόγος ποὺ προκαλεῖ ἴλιγγο, σύγκρυο, φρίκη, τρόμο! «Ἔξω» καὶ μακριὰ ἀπὸ τὸν παμπόθητο Παράδεισο μὲ τὰ αἰώνια ἀγαθά του, ποιοί; «οἱ κύνες καὶ οἱ φαρμακοὶ καὶ οἱ πόρνοι καὶ οἱ εἰδωλολάτραι καὶ πᾶς ὁ φιλῶν καὶ ποιῶν ψεῦδος» (Ἀποκ. κβ΄ [22] 14-15).

Ἔξω οἱ ἀδιάντροποι σὰν τὰ σκυλιά, οἱ μάγοι καὶ οἱ πόρνοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες καὶ καθένας ποὺ ἀγαπᾶ καὶ διαπράττει τὴν ἀπάτη καὶ τὴν πλάνη τῆς ἁμαρτίας. Πρῶτοι στὸν κατάλογο τῶν δυστυχισμένων ἀνθρώπων ποὺ ἀποκλείονται ἀπὸ τὴν μακαριότητα τοῦ Παραδείσου, «οἱ κύνες», οἱ κίναιδοι, κατὰ τὸν ἑρμηνευτὴ Ἀρέθα, οἱ ὁμοφυλόφιλοι!

Γιατί αὐτὸς ὁ ἀποκλεισμός; Διότι πρόκειται γιὰ βαρύτατο ἁμάρτημα. Ἁμάρτημα ποὺ καταδικάζεται τόσο αὐστηρὰ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θκαὶ ὄχι μόνο στὸ τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Διότι ἤδη στὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὴ Γένεση, ἔχουμε φοβερὴ καταδίκη τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος μὲ τὴν ὁλοσχερὴ καταστροφὴ τῶν πόλεων Σοδόμων καὶ Γομόρρων. Οἱ κάτοικοι τῶν δύο ἐκείνων περιοχῶν εἶχαν ὅλοι – νέοι καὶ γέροι – ὑποδουλωθεῖ στὸ πάθος αὐτό, τὸ ἀτιμωτικότερο τῶν παθῶν, ὥστε προκάλεσαν τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ὀργὴ δὲ αὐτὴ ἐκδηλώθηκε μὲ τὸ νὰ βρέξει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ «θεῖον καὶ πῦρ», μὲ τὰ ὁποῖα «κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίχωρον καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσιν» καὶ ὅλη τὴ βλάστηση τῆς ὡραίας καὶ πλούσιας ἐκείνης περιοχῆς! (βλ. Γεν. ιθ΄ [19] 1-28). Ἀργότερα τὸ ἀπαίσιο αὐτὸ ἁμάρτημα καταδικάζεται δύο φορὲς στὸ βιβλίο τοῦ Λευϊτικοῦ (Λευϊτ. ιη΄ [18] 22· κ΄ [20] 13).

Τὸ φοβερὸ γεγονὸς τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων καὶ Γομόρρων μαρτυρεῖται ἱστορικῶς καὶ διαχρονικῶς ἀπὸ τὴ Νεκρὰ θάλασσα. Κάτω ἀπὸ τὸν ὑγρὸ αὐτὸ τάφο βρίσκονται τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα. Αἰῶνες τώρα θειοῦχες ἀναθυμιάσεις δηλητηριάζουν τὴν περιοχή. Ζωὴ δὲν ὑπάρχει στὰ νερά της. Στὴν ἐπιφάνειά της ἐπιπλέουν σβῶλοι θειαφιοῦ. Οἱ ἄνθρωποι δὲν βυθίζονται λόγῳ τῆς πυκνότητος τοῦ νεροῦ.

Ἀλλ’ ἐκτὸς ἀπὸ τὴ διαχρονικὴ παρουσία τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης, ποὺ βοᾶ καὶ κράζει πόσο ὁ Θεὸς ἀπεχθάνεται τὸ βαρύτατο ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἔχουμε καὶ τὶς μαρτυρίες τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ (βλ. Ματθ. ι΄ [10] 14-15· ια΄ [11] 23-24· Λουκ. ιζ΄ [17] 20-29) καὶ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ποὺ μιλοῦν στὴν Καινὴ Διαθήκη γιὰ τὴ μεγάλη αὐτὴ ἁμαρτία καὶ ἀναφέρονται στὶς ἁμαρτωλὲς ἐκεῖνες πόλεις καὶ τὴν τιμωρία τους (βλ. Ἰούδα 7).

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ μιλάει ἀναλυτικότερα καὶ καταφέρεται σαφῶς κατὰ τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ γλώσσα ποὺ χρησιμοποιεῖ περιγράφοντας τὰ πάθη αὐτὰ εἶναι ἔντονα ρεαλιστική. Ἐπειδή, λέγει, οἱ ἄνθρωποι λάτρευσαν τὴν κτίση παραμερίζοντας μὲ περιφρόνηση τὸν Κτίστη, γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ παραδοθοῦν σὲ ἀτιμωτικὰ πάθη.

Διότι οἱ γυναῖκες τους ἄλλαξαν τὴ φυσικὴ σχέση καὶ χρήση μὲ τὴν ἀφύσικη καὶ ἐξευτελίστηκαν μὲ ἀκατονόμαστες ἀσέλγειες.

Μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο καὶ οἱ ἄνδρες ἄφησαν τὴ φυσικὴ σχέση καὶ χρήση τῆς γυναίκας καὶ φλογίστηκαν ἀπὸ φωτιὰ ἀκράτητης ἐπιθυμίας μεταξύ τους, προβαίνοντας σὲ ἀσελγεῖς καὶ ἄτιμες πράξεις ἀρσενικοὶ μὲ ἀρσενικοὺς καὶ παίρνοντας ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό τους τὸν μισθὸ ποὺ τοὺς ἄξιζε γιὰ τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας τους.

Καὶ προσθέτει ὁ θεοφώτιστος Ἀπόστολος: Αὐτοί, ἐνῶ γνώρισαν καλὰ ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς πρόσταξε ὡς δίκαιο, ὅτι δηλαδὴ ὅσοι κάνουν τέτοια ἔργα εἶναι ἄξιοι θανάτου, ὄχι μόνο τὰ κάνουν, ἀλλὰ καὶ ἐπιδοκιμάζουν ἐκείνους ποὺ τὰ κάνουν, δείχνοντας ἔτσι ὅτι τρέχουν πρὸς τὸ κακὸ ὄχι ἀπὸ ἀδυναμία, ἀλλὰ ἀπὸ βαθιὰ διαφθορὰ τῆς ψυχῆς τους (Ρωμ. α΄ 25-32). Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες ἐπιμένουν πολὺ στὴν καταδίκη τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ πάθους.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει ὅτι αὐτὸ εἶναι «δαιμονικὸς βίος». Ὅλα τὰ πάθη, λέγει, εἶναι ἀτιμωτικά, ἰδιαίτερα ὅμως ἡ μανία αὐτή. Καὶ ἀλλοῦ τὸ ὀνομάζει «κολοφῶνα τῶν κακῶν», ἀποκορύφωμα ὅλων τῶν κακῶν. «Νόσημα χαλεπόν (βαρύ) καὶ ἀνίατον», «λοιμόν, λοιμῶν χαλεπώτερον», πανώλη χειρότερη ἀπὸ τὶς πανώλεις!

Τονίζει δὲ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι αὐτό, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλα τὰ πάθη, προέρχεται ἀπὸ τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δόθηκαν στὶς ἀπολαύσεις καὶ ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὴν ψυχή τους τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τοὺς ἐγκατέλειψε.

Ἐπίσης ὁ Μέγας Βασίλειος τὸ καταδικάζει ἀπερίφραστα μὲ τὸν Ζ΄ καὶ ΚΒ΄ Κανόνα του.

Σήμερα οἱ δοῦλοι τῆς ἠθικῆς αὐτῆς διαφθορᾶς ἔπαθαν τέτοια πώρωση καὶ διαστροφή, ὥστε ὀργανώνουν «παρελάσεις ὑπερηφανείας» διαφημίζοντας προκλητικὰ τὴ διαστροφή τους καὶ «ἐπαγαλλόμενοι» γιὰ τὴν πονηρία τους (Μέγας Βασίλειος).

Ὑπερηφανεύονται γι’ αὐτὸ ποὺ χαροποιεῖ τοὺς ἀνθρωποκτόνους δαίμονες, ἐξοργίζει τὸν Θεὸ καὶ προκαλεῖ ἀηδία στοὺς ἀνθρώπους. Μιλοῦν γιὰ «διαφορετικότητα», ἐνῶ αὐτὸ ποὺ βιώνουν εἶναι ἔσχατη ἀναισχυντία. Εἶναι καταφανῶς δαιμονικὴ ἐνέργεια, ποὺ ἀποβλέπει στὴν ἀποκτήνωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ στὴν πλήρη διάλυση τῆς θεόπλαστης προσωπικότητός του. Ταυτόχρονα δὲ διαλύουν τὸν θεοΐδρυτο θεσμὸ τῆς οἰκογένειας καὶ ἄρα ὅλο τὸν κοινωνικὸ ἱστό.

Μὲ αὐτὴ τὴν πλήρη ἐξαχρείωση ποιὸς θὰ σώσει τὰ δυστυχισμένα αὐτὰ πλάσματα κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως; Καὶ ὄχι μόνο αὐτούς, ἀλλὰ καὶ ὅσους τοὺς ἐπιδοκιμάζουν; Διότι τὶς προκλητικὲς αὐτὲς παρελάσεις, ποὺ γίνονται δυστυχῶς τελευταῖα καὶ στὴν Ἑλλάδα, τὶς ὑποστηρίζουν ἐκθύμως τοπικὲς ἀρχές, ὅπως οἱ δήμαρχοι Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης!

Μὲ τὴν ἄδειά τους παρελαύνουν στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν παρουσίᾳ ἐκπροσώπου τοῦ Δήμου, στὴν πόλη ποὺ ἔφερε τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ὁ ἀπόστολος Παῦλος, στὴν πόλη τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καὶ τῆς ἁγίας Φιλοθέης. Παρελαύνουν σκορπίζοντας τὴ δυσωδία τοῦ πάθους τους στὴν πόλη τοῦ μυροβλύτου ἁγίου Δημητρίου καὶ τοῦ φωστῆρος τῆς ὀρθοδοξίας ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Καὶ ὁ δήμαρχος τῆς Θεσσαλονίκης τοὺς χειροκροτεῖ καὶ φωταγωγεῖ τὸν Λευκὸ Πύργο, ἀντὶ νὰ τὸν σκεπάσει μὲ μαῦρα πέπλα σὲ ἔνδειξη βαθυτάτου πένθους!

Ὅμως ὅποιος «συνευδοκεῖ» μὲ ὅσους ἐνεργοῦν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, «παρουσιάζεται οἱονεί (τρόπον τινά) σύμμαχος καὶ συνεργάτης ὑπὲρ τοῦ βασιλείου τοῦ σατανᾶ καί τῶν συμφερόντων αὐτοῦ» (Παν. Ν. Τρεμπέλας). Διότι ὑπερασπίζεται καὶ δικαιολογεῖ καὶ ἐνθαρρύνει τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν τὰ ἴδια! Ἔτσι ὅμως ἀλλοιώνει τὰ ἠθικὰ κριτήρια τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Ὅσοι ὅμως ἀνήκουμε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «στῶμεν καλῶς»!

Ἂς μὴν ἀφήσουμε ἀθωράκιστη τὴν Ἑλλάδα μας, ἀπροστάτευτα τὰ παιδιά μας. Ἂς μὴν ἐπιτρέψουμε νὰ γίνει ἡ χώρα, ποὺ ἀρωματίζεται ἀπὸ τὰ μύρα ἁγίων Λειψάνων ὁσίων καί μαρτύρων, τόπος ἀπὸ ὅπου θὰ ἀναδύεται ἡ σατανικὴ δυσωδία τῆς βδελυρῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Ἡ ἁγία καὶ ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει χρέος νὰ ὑψώσει στεντόρεια καταδικαστικὴ φωνή, στιγματίζοντας τὴν ἀναίσχυντη ὁμοφυλοφιλία καὶ προασπίζοντας τὸ λογικὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Τὸ δρόμο τὸν ἄνοιξε ἤδη ἡ Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία τῆς Μολδαβίας. Ταυτόχρονα, ὅσοι πιστεύουμε στὸν Τριαδικὸ Θεὸ ἂς ὑψώσουμε σ’ αὐτὴν τὴν ἀντιπνευματικὴ ἐποχή, στὴν ὁποία ἁλωνίζει τὸ πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου, χέρια, νοῦ καὶ καρδιὰ σ’ Αὐτὸν τοῦ Ὁποίου αἱ χεῖρες μᾶς ἐδημιούργησαν καὶ μᾶς ἔπλασαν κατ’ εἰκόνα ἰδικήν Του καὶ καθ’ ὁμοίωσιν.

Δεηθῶμεν τοῦ Κυρίου, ἱκετεύοντάς Τον νὰ καλέσει εἰς μετάνοιαν καὶ σωφρονισμὸν τοὺς δυστυχεῖς δούλους τῶν δαιμόνων τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Εἶναι χρέος μας.

Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ" Τεύχος Οκτωβρίου

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_5545.html