ΕΝΟΤΗΤΑ 5: Η ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΑΤΕΡΑ
Ο νους είναι «μάτι ψυχής». Τα αγκάθια της αμαρτίας και τα
καρφιά των παθών απολύτως τυφλώνουν το μάτι μας, τον νου μας. Με σκοτεινό νου,
με φλογέρα αισθήματα και επιθυμίες, με τόση φιλαυτία – αμετανόητος άνθρωπος δεν
μπορεί μόνος του να πορεύεται την οδόν της σωτηρίας, δεν μπορεί να γιατρευτεί
μόνος του από τα πάθη, δεν μπορεί να φανταστεί το εύρος, το μήκος, το βάθος και
το ύψος του Ιερού Ευαγγελίου (Εφ. 3:18), δηλαδή τον απεριόριστο Κύριο, ο Οποίος
κρύβεται στις Εντολές του. Ο κεραυνός των παθών μας κουφαίνει την ταπεινή φωνή
του Θεού που βρίσκεται στην καρδιά μας. Στην παθιασμένη, αμετανόητη κατάσταση,
το ρεύμα των σκέψεων μας συνεχώς καταβρέχεται από την θάλασσα των δαιμονικών
πλανεμένων σκέψεων. Ο διάβολος κυρίως μεταμορφώνεται στον άγγελο φωτός, με δήθεν
καλές και ιερές σκέψεις. Τότε, δεν ξέρουμε πια τι ανήκει στον εαυτό μας και τι
ανήκει στον εχθρό. Εδώ, μόνο ο παντογνώστης Θεός μπορεί να κάνει σωστή
διάκριση. Γι' αυτό το λόγο, η αμαρτωλή μας θέληση είναι το διαιρετικό τείχος
μεταξύ μας και του Θεού. Ο οποίος παρακολουθεί την δική του θέληση είναι εχθρός
του Θεού, λέει ο Αββάς Ησαΐας ο Αναχωρητής.
Επομένως, δεν πρέπει να πιστεύουμε ούτε εις τον εαυτό μας
και τον νου μας, ούτε σ'αυτό που νομίζουμε ότι είναι καλό. Με σκοπό να
αποκτήσουμε το έλεος του Θεού, πρέπει να πεθάνουμε μέσα μας, να σταυρωθούμε με
τον Κύριο, να σηκώσουμε τον Σταυρό άρνησης του δικού μας θελήματος και να
παραδοθούμε στα χέρια γερόντων και πνευματικών πατέρων, τους οποίους έδειξε ο
Θεός για εμάς ως απάντησή του στην ήσυχη μας προσευχή.
Ο οποίος αρνήθηκε την θέλησή του, ακόμη και για όλα αυτά που
νομίζει ότι είναι πνευματικά καλά και θεάρεστα, τέτοιος έχει ήδη πετύχει τον
στόχο του, ακόμα και πριν από την αρχή του ανδραγαθήματος. Επειδή, ο Όσιος
Ιωάννης της Κλίμακος μας διδάσκει – η υπακοή υπάρχει όταν δεν πιστεύουμε σ'
αυτά που φαίνονται καλά κατά τη γνώμη μας, έως το τέλος της ζωής μας.
Υπακούοντας στον γέροντα μας, υπακούουμε στον Ίδιο τον Θεό και Τον μιμούμεθα,
διότι Αυτός ο Ίδιος είπε στους μαθητές του και στους ακόλουθούς τους: «Ὁ ἀκούων
ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει,
καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ
δὲ ἐμὲ
ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν
ἀποστείλαντά με» (Λουκ.
10:16). Και στην Παλαιά Διαθήκη: «ἄνευ
βουλῆς μηθὲν ποιήσῃς…» (Σοφ. Σειρ. 32:19). Και πάλι: «ἐπερώτησον τὸν πατέρα σου, καὶ ἀναγγελεῖ σοι, τοὺς πρεσβυτέρους σου, καὶ ἐροῦσί σοι» (Δευτ. 32,7), «ὁδοὶ
ἀφρόνων ὀρθαὶ ἐνώπιον
αὐτῶν, εἰσακούει
δὲ συμβουλίας σοφός… Κύριος
ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσιν χάριν» (Παρ. 3:34, 12:15).
Ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακας λέει: «Διότι δεν είναι ο Θεός
άδικος να κλείνη την πόρτα σε όσους κρούουν ταπεινά». Και επίσης: «Διότι δεν
είναι άδικος ο Θεός να αφήση να πλανηθούν ψυχές πού με πίστι και ακακία
εταπεινώθηκαν εμπρός στην συμβουλή και στην κρίσι του πλησίον. Ακόμη και
ανίδεοι εάν είναι αυτοί που ερωτώνται, εκείνος που απαντά με το στόμα τους
είναι ο άϋλος και αόρατος Θεός».
Ο πνευματικός είναι ιατρός της ψυχής μας. Ως εκ τούτου, οι
Άγιοι Πατέρες μας συμβουλεύουν – ο υπάκουος πρέπει να βλέπει τον γέροντα σαν να
βλέπει τον Ίδιο τον Χριστό. Και πάλι – ο πνευματικός είναι μεσολαβητής μεταξύ
του Θεού και του ανθρώπου, ο οποίος (ενώπιον του Θεού) είναι ιερατικός
λειτουργός της ανθρώπινης σωτηρίας. Με την προϋπόθεση ότι τόν υπακούμε και
πλησιάζουμε με πίστη και ηρεμία. Με αυτόν τον τρόπο, γίνονται θεοί κατά χάριν.
Ο Ίδιος ο Κύριος ήταν υπάκουος προς τον ουράνιο του Πατέρα,
έως τον θάνατο Του στον Σταυρό και είπε για Τον Εαυτό Του: «ὅτι καταβέβηκα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ οὐχ
ἵνα ποιῶ τὸ
θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ
τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με» (Ιω. 6:38). Αν
και είναι πάνσοφος και τέλειος, χωρίς ανάγκη για χειραγώγηση και διδασκαλία από
οποιονδήποτε, ωστόσο, υπάκουσε στην Υπεραγία Θεοτόκο και τον θετό πατέρα Ιωσήφ:
«καὶ ἦν ὑποτασσόμενος
αὐτοῖς». Αυτό ισχυρίζεται ο Απόστολος Λούκας (Λουκ.
2:51) και αυτό είναι ένα παράδειγμα ησυχίας και υπακοής για όλους εμάς.
Μεγάλη εμπειρία αποδεικνύει, λέει ο Όσιος Ιωάννης Κασσιανός,
ότι ο μοναχός (ειδικά νεαρός), δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει τα πάθη του, εάν
πριν δεν έμαθε μέσω υπακοής να χαλιναγωγήσει την θέλησή του. Η ρίζα όλων των
παθών είναι η φιλαυτία, με την οποία ενώθηκε η αμαρτωλή και δήθεν γλυκή μας
θέληση. Με κόψιμο της θέλησής μας, κόπτονται και ρίζες των παθών. Χάρη στο
κόψιμο της θέλησής του, ο άνθρωπος μαθαίνει ένα μάθημα ηρεμίας. Η ηρεμία είναι
ρίζα όλων των αρετών. Από την ρίζα αυτή προκύπτει απαλλαγή παθών. Κατά τη γνώμη
του Αγίου Αντωνίου του Μέγα, μόνο η ηρεμία είναι πάνω από όλες τις παγίδες του
διαβόλου.
Η υπακοή μας προς τον πνευματικό πατέρα δεν πρέπει να είναι
μόνο εξωτερική, επιπόλαιη και με λόγια, αλλά και εσωτερική, καρδιακή και με
έργα, επειδή ο Κύριος λέει: «Οὐ
πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς
τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν,
ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ
θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν
οὐρανοῖς» (Ματθ. 7:21).
Η μόνη δικαιολογημένη αιτία απομάκρυνσης και κοψίματος
υπακοής προς τον πνευματικό πατέρα, γίνεται εάν αυτός πέσει στην αίρεση και
αρνηθεί την Ορθόδοξη Πίστη. Δηλαδή, ο πνευματικός στον οποίο πρέπει να
υπακούμε, όπως έχουμε πει παραπάνω, είναι μόνο αυτός που έχει καθαρή Πίστη και
ομολογεί ακλόνητα την Ορθόδοξη Πίστη χωρίς υποκρισία.
ΕΝΟΤΗΤΑ 6: Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ
Δεν είναι δυνατόν ο ανυπάκουος άνθρωπος να ενωθεί με τον
υπάκουο Κύριο Ιησού Χριστό. Εάν είμαστε ανυπάκουοι στον πνευματικό, τον οποίο
βλέπουμε, πως μπορούμε να υπακούμε στον Θεό που είναι Αόρατος; Πως μπορούν να
εκπληρωθούν οι στόχοι μας; Εάν ο άνθρωπος με βάση την ιερά υπακοή δεν ενώνεται
με τον ορατό του πνευματικό, πως μπορεί να ενωθεί με τον Αόρατο Θεό; Η υπακοή
προς τον πνευματικό παρουσιάζεται ως σχολείο υπακοής προς τον Θεό.
Η ζωή του ανυπάκουου ανθρώπου είναι ζωή σε σκοτάδι και ψέμα.
Ο διάβολος πάντα έχει τέτοια ζωή, διότι αυτός είναι ψέμα και πατέρας του
ψέματος (Ιω. 8:44). Αυτός επινόησε ανυπακοή. Οι ανυπάκουοι άνθρωποι μόνο τον
ακολουθούν. Κατά συνέπεια, η ανυπακοή είναι πνευματικό σώμα του διαβόλου. Από
την άλλη πλευρά, η ζωή του υπάκουου ανθρώπου είναι ζωή της δικαιοσύνης του
Χριστού, ζωή του φωτός του Χριστού. Τέτοια ζωή είναι μίμηση της ζωής του
υπάκουου Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Ας μην πάρουμε τον ίδιο ζυγό με τον ανυπάκουο
διάβολο: «τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ
πρὸς σκότος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ;» (Β' Κορ. 6:14-15). Πράγματι, ο
ανυπάκουος μοναχός ή οποιοσδήποτε Χριστιανός που δεν έχει τίποτα με τον υπάκουο
Κύριο Χριστό, βρίσκεται μακριά από τον στόχο του.
ΕΝΟΤΗΤΑ 7: Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΡΕΤΩΝ
Η πραγματοποιημένη ενότητα του ανθρώπου με τον Θεό μέσω της
υπακοής, εννοεί και την ενότητα του ανθρώπου με τους άλλους ανθρώπους και όλη
την κτίση. Τέτοια ενότητα δίνει στον άνθρωπο το χαρακτηριστικό θεϊκής
καθολικότητας. Η θεϊκή αυτή ενότητα είναι η πιο πραγματική, η πιό περιεκτική
και η πιο αθάνατη ενότητα επί γης. Τέτοια ενότητα είναι εικόνα και παράδειγμα
της ενότητας, η οποία υπάρχει μεταξύ των υποστάσεων της Αγίας Τριάδος. Η
Εκκλησία είναι εικόνα της Αγίας Τριάδος επί γης. Ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς θεολογεί:
«Ο Θεάνθρωπος Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός με Τον Εαυτό Του και εντός του Εαυτού
Του, με τον πιο τέλειο και ακέραιο τρόπο συνάθροιζε και εκπλήρωσε την ενότητα
του Θεού και του ανθρώπου, δηλαδή Αυτός έκανε την ενότητα αυτή καθολική. Και
καθώς με τον άνθρωπο, ούτω έκανε με όλο το σύμπαν και όλη την κτίση. Η
κατάσταση της κτίσης είναι ουσιαστικά ενωμένη με τον άνθρωπο» (συγκρ. Ρωμ.
8:19-24). Ο θεανθρώπινος οργανισμός της Εκκλησίας περιέχει: «… τὰ πάντα, τὰ ἐν
τοῖς οὐρανοῖς καὶ
τὰ ἐπὶ
τῆς γῆς, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ
ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ
εἴτε ἐξουσίαι» (Κολ. 1:16). Τα πάντα
βρίσκονται εντός του Θεανθρώπου, και Αυτός είναι Κεφαλή της Εκκλησίας
(Преподобни Јустин Ћелијски, Догматика Православне Цркве III, Ваљево 2004, σελ.
213).
Τα Ιερά Μυστήρια και οι Θείες Αρετές μέσα στην Εκκλησία,
ενώνουν όλα τα μέλη της Εκκλησίας (όλων των λαών και όλων των εποχών) με τον
Κύριο, διότι σ'Αυτήν: «… οὐκ
ἔνι Ἕλλην καὶ
Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία,
βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ
τὰ πάντα καὶ ἐν
πᾶσι Χριστός» (Κολ. 3:11).
Στην Εκκλησία, είμαστε «πάντες γὰρ
ὑμεῖς εἷς
ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3:28, συγκρ. Κολ.
3:11-15). Ο Κύριος προσευχήθηκε στον Θεό Πατέρα για την ενότητα αυτή: «ἵνα πάντες ἓν ὦσι,
καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν
σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν
ἡμῖν ἓν
ὦσιν… ἵνα ὦσιν ἓν
καθὼς ἡμεῖς
ἕν ἐσμεν. ἐγὼ ἐν
αὐτοῖς καὶ
σὺ ἐν ἐμοί,
ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς
ἕν…» (Ιω. 17:21-23).
Με βάση το Σώμα του (Εκκλησία), ο Κύριος ένωσε σε ένα «υπέρ
νούν και λόγον» οργανισμό τους αγγέλους, τους ανθρώπους και όλη την θεόκτιστη
κτίση. Ως εκ τούτου, η Εκκλησία του Χριστού, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου
Παύλου, είναι «… τὸ πλήρωμα
τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι
πληρουμένου» (Εφ. 1:23). Οι Χριστιανοί προσκαλούνται να πραγματοποιηθούν στον
Εαυτό Τους το αιώνιο προορισμό Τρισάγιας Θεότητας για την ανθρωπότητα (Εφ.
1:1-5, 1:10), επειδή οι Χριστιανοί είναι ναός «τοῦ
Θεοῦ ζῶντος», καθώς είπε ο Θεός: «… ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω,
καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί
μοι λαός» (Β' Κορ. 6,16).
Οι Θείες Αρετές ενώνουν τον άνθρωπο με τον Θεό, αλλά Αυτές
ενώνουν και όλους τους Χριστιανούς στην αγάπη. Τοιουτοτρόπως, στην
αλληλεξάρτητη ενότητα και στην συνοδικότητα, τους Χριστιανούς χαρακτηρίζουν: «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. 5:22-23). Όταν εκπληρώνονται αυτά
τα χαρακτηριστικά, τότε τηρούμε «… τὴν
ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ
τῆς εἰρήνης» (Εφ. 4:3). Με αλλά λόγια,
η ενότητά μας και η συνοδικότητά μας στον Χριστό εξαρτώνται από τον κόπο μας,
την προσπάθειά μας, την εκπλήρωσή μας των εντολών, την αγάπη μας προς τον Θεό
και τους ανθρώπους και πάνω από όλα – την ιερά υπακοή που είναι μητέρα όλων των
αρετών. Χάρη στην ιερά υπακοή, ο Χριστιανός αποκτάει αδιάλειπτη νοερά και
καρδιακή προσευχή, με την οποία φονεύει τα πάθη και προστατεύεται από την
αμαρτία. Έτσι, ο μοναχός, ο Χριστιανός ενώνεται με τον Θεό, με τους αγγέλους
και όλους τους Αγίους. Και «ὑπὲρ τῆς τῶν
πάντων ἑνώσεως» στον Θεό
προσευχόμαστε κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Τέτοια ένωση δεν έχει
τίποτα κοινό με την ένωση που θέλουν να πραγματοποιήσουν οι οικουμενιστές
σύμφωνα με την λεγόμενη και ψεύτικη «Θεωρία των Κλάδων». Με βοήθεια του ψέματος
και του διαβόλου, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί η ενότητα των ανθρώπων στον Θεό
και στην αγάπη, έχοντας κατά νου ότι ο Κύριος είναι «… ἡ ὁδὸς καὶ ἡ
ἀλήθεια καὶ ἡ
ζωή» (Ιω. 14:6). Την οικουμενιστική «ένωση των πάντων» την εννοούμε ως ενότητα
των ανθρώπων με τον σατανά, ο οποίος «… ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ
πατὴρ αὐτοῦ»
(Ιω. 8:44). Δεν θέλοντας να γίνουμε μέλη τέτοιας διαβολικής κοινότητας, έχουμε
εφαρμόσει προς το οικουμενιστικό Πατριαρχείο στο Βελιγράδι τον σωτήριο ΙΕ'
κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος λέει: «Οἱ γὰρ
δι' αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν
ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν
πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν
δηλονότι δημοσίᾳ
κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ
κεφαλῇ ἐπ' ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι
οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει
οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ
συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς
πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ
καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις
ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ
ἐπισκόπων, ἀλλὰ
ψευδεπισκόπων καὶ
ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ
οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν
τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν
ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι» (Никодим Милаш, Правила
Православне Цркве са тумачењима, књига 2, Нови Сад, 1896, σελ. 290).
Σύμφωνα με τον αναφερόμενο κανόνα, ήμασταν υποχρεωμένοι να
κάνουμε αποτείχιση από το Πατριαρχείο στο Βελιγράδι, το οποίο «γυμνή τη κεφαλή»
και «ἐν λόγοις καί ἔργοις» κηρύττει την
οικουμενιστική αίρεση. Με αυτό τον τρόπο, προστατεύουμε την Εκκλησία από το
σχίσμα, την καθολικότητά μας με όλους τους Αγίους και τον εαυτό μας από τον
αιώνιο θάνατο.
ΕΝΟΤΗΤΑ 8: Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ
Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι μόνο ο υπάκουος μοναχός ή
Χριστιανός αποκτά από τον Θεό το στεφάνι όλων των αρετών, δηλαδή την αγάπη.
Μέσω της αγάπης ο Χριστιανός ενώνεται με τον Θεό και μετά, με τους ανθρώπους
που βρίσκονται στον Θεό – τους Χριστιανούς. Η αγάπη είναι «δεσμός της ειρήνης».
Η αγάπη με την ειρήνη ως δύναμη ενώσεως, ενώνει όλους τους ανθρώπους με τον
Θεό. Αυτή η ειρήνη δεν είναι «ἐκ
τοῦ κόσμου τούτου», αλλά
είναι «υπέρ νούν και λόγον» ειρήνη του Θεού, της οποίας η δημιουργική δύναμη
είναι θεϊκή αγάπη. Η θεϊκή όμως αγάπη – ο συμμέτοχός της ο Όσιος Ιουστίνος
Πόποβιτς κηρύττει – «είναι δεσμός τελειότητας» που συναθροίζει όλα τέλεια των
Χριστιανών, ενώνοντας τους με τέτοιο τρόπο σε μία ψυχή, μία καρδιά, ἕν σῶμα – το σώμα της Εκκλησίας (συγκρ. Κολ. 3:14-15). Η
θεϊκή αυτή αγάπη του Αγίου Πνεύματος, καθώς οι άλλες αρετές μαζί της (με
επικεφαλής την ιερά υπακοή), διατηρούν και τηρούν την ενότητα της Εκκλησίας,
του σώματος της Εκκλησίας, του πνεύματος της Εκκλησίας, της ζωής της Εκκλησίας
(συγκρ. Εφ. 4:15-16).
Η υπακοή στον πνευματικό πατέρα δίνει στον άνθρωπο την
δυνατότητα να προχωρήσει «ἐκ
δυνάμεως εἰς δύναμιν» και
«εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ
Χριστοῦ» (Εφ. 4:13) προς
την τέλεια ένωση με τον Κύριο και την τέλεια συνοδικότητα. Παράλληλα, ο
μοναχός, ο Χριστιανός, δεν προχωράει μόνος του, αλλά πάντα συνοδικώς με Όλους
τους Αγίους. Στην Εκκλησία, όλοι ζουν μια ζωή συνοδικώς, με ένα πνεύμα, με μια
αλήθεια. Επομένως, μιλώντας για την συνοδικότητα των πρώτον Χριστιανών στην
Ιερουσαλήμ, ο Άγιος Απόστολος Λούκας ισχυρίζεται: «Τοῦ δὲ
πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ
καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία, καὶ
οὐδὲ εἷς
τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ
ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ'
ἦν αὐτοῖς
ἅπαντα κοινά» (Πραξ. 4,32).
Η προσωπικότητα του Κυρίου Χριστού είναι ψυχή συνοδικότητας της Εκκλησίας και
ψυχή υπακοής του ανθρώπου.
Ο ανυπάκουος μοναχός κόπτει τον εαυτό του από την πνευματική
ενότητα που είχε με τον πνευματικό του πατέρα και ενώνεται με τον διάβολο. Ο
διάβολος με αμαρτία, πρώτα, καταστρέφει την ενότητα των πνευματικών ρευμάτων
που βρίσκονται εντός του ανθρώπου και προσανατολίζονται προς τον Θεό, και μετά,
με την στα θρύψαλα κατεστραμμένη ψυχή του ανθρώπου (μέσω υπερηφάνειας και
μίσους), καταστρέφει την αγάπη, την ενότητα, την συνοδικότητα και την ειρήνη
στην κοινότητα, στην οποία ο άνθρωπος ζει. Γι' αυτό, ο ανυπάκουος άνθρωπος
είναι περισσότερο ή λιγότερο σαν φουρνέλο για την αγάπη, την ενότητα, την
συνοδικότητα και την ειρήνη στην κοινότητα, στην οποία βρίσκεται. Είτε η
κοινότητα αυτή είναι πνευματική είτε βιολογική, δηλ. ασχέτως εάν γίνεται λόγος
για μητρόπολη, ενορία, μοναστήρι, οικογένεια κτλ. Η καταστροφική δύναμη αυτού
του φουρνέλου εξαρτάται από το επίπεδο ανυπακοής, υπερηφάνειας και μίσους. Όσο
περισσότεροι ανυπάκουοι υπάρχουν σε μια κοινότητα, τόσο λιγότεροι θα έχουν την
αγάπη, την ενότητα, την συνοδικότητα και την ειρήνη.
Η λυχνία της Εκκλησίας του Θεού, ο Άγιος Ιωάννης ο
Χρυσόστομος, λέει: «Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, το οποίο θα μπορούσε να
καταστρέψει την Εκκλησία ή να το πούμε καλύτερα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο, το
οποίο θα μπορούσε να το κάνει τόσο εύκολα, όσο όταν οι μαθητές με τους
δασκάλους, τα τέκνα με τους πατέρες και οι κατώτεροι με τους ανώτερους δεν
είναι στερεώς ενωμένοι». Με αλλά λόγια, ο Άγιος θέλει να πει ότι τίποτα δεν
είναι τόσο επικίνδυνο για την εκκλησιαστική συνοδικότητα, όσο είναι η ανυπακοή
των τέκνων προς τους πατέρες.
Στην κοινότητα, στην οποία δεν υπάρχει η υπακοή, δεν υπάρχει
ούτε ο Θεός ούτε ο άγγελος. Και όπου υπάρχει η υπακοή, υπάρχουν και ο Θεός, ο
άγγελος, η αρμονία, η συνοδικότητα, η σύμπνοια, η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, όλα
τα αγαθά.
Πρέπει να ξέρουμε ότι η καθολικότητά μας διαλύεται (πάνω από
όλα) από τα παράπονα για τον πλησίον και την χαλαρή συμπεριφορά, δηλαδή από την
αυθάδεια και την καχυποψία.
Όλοι οι αιρεσιάρχες και οι μπροστάρηδες των σχισμάτων στην
Εκκλησία είναι τέκνα της ανυπακοής. Αυτοί αποτελούν την αιτία των σχισμάτων,
των αναταραχών, των διαιρέσεων στην Εκκλησία. Ο διάβολος, πρώτα,
χρησιμοποιώντας την ανυπακοή, διαχωρίζει τον άνθρωπο από τον Χριστό και μετά
από όλα, τα οποία ανήκουν στον Χριστό – τον καθολικό νου της Εκκλησίας, το
καθολικό θέλημα της Εκκλησίας και την συνοδική ζωή της Εκκλησίας. Σήμερα, την
αλήθεια αυτή μπορούμε το καλύτερο να δούμε στο παράδειγμα των οικουμενιστών στην
Τοπική μας Εκκλησία. Οι οικουμενιστές, πρώτα, μέσω του μοχλού ανυπακοής έχουν
εκδιώξει τους εαυτούς τους από την κοινότητα που είχαν με τους πνευματικούς
τους και μετά, μέσω του μοχλού αιρέσεως, έχουν εκδιώξει τους εαυτούς τους από
την εκκλησιαστική κοινωνία. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, έξω από την Εκκλησία
στέκεται αυτός που δεν τηρεί την Πίστη της Εκκλησίας», λέει ο Όσιος Ιωάννης
Κασσιανός (De incarn. Domini, Contra Nestor., lib. III, σελ. 14.).
ΕΝΟΤΗΤΑ 9: Η ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΗΓΗ
ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
Απο την σειρά των υπάκουων προέρχονται σεβαστοί γέροντες,
επίσκοποι, φλογεροί αγωνιστές υπέρ της Πίστεως. Σήμερα, τέτοιοι γέροντες,
επίσκοποι και αγωνιστές υπέρ της Πίστεως είναι πολύ μικρή μειοψηφία, επειδή
ανυπάκουοι άνθρωποι είναι πολύ μεγάλη πλειοψηφία. Ποτέ δεν είχαμε τόσους
θεολόγους και τόσες θεολογικές σχολές όπως σήμερα, αλλά ταυτόχρονα τόσους
σπάνιους αγωνιστές υπέρ της Πίστεως. Γιατί; Διότι οι σημερινοί θεολόγοι δεν
φύσηξαν το πνεύμα ιερής υπακοής στο σώμα θεολογικής γνώσεως. Δηλαδή, η θεολογική
τους γνώση είναι νεκρή ή άνανδρη. Ξέρουμε ότι «ἡ
γνῶσις φυσιοῖ» και «ἡ δὲ
ἀγάπη», εάν βασίζεται στην
υπακοή, «οἰκοδομεῖ» γέροντες, επισκόπους και
αγωνιστές υπέρ της Πίστεως (Α' Κορ. 8,2).
Από την υπακοή προέρχεται η προσευχή και από την προσευχή
προέρχεται η θεολογία. Μόνο εάν η υπακοή και η γνώση είναι ηνωμένες μέσα στον
άνθρωπο, μπορεί να γίνει ο χριστοειδής γέροντας ή χριστοειδής επίσκοπος ή
χριστοειδής αγωνιστής υπέρ της Πίστεως. Τέτοιοι ήταν οι μαχητές για την Ιερά
Ορθοδοξία – ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος
Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος, ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, ο Άγιος Φώτιος ο
Μέγας, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός και πολλοί
άλλοι. Το μέτωπο προστασίας της Πίστεως θα ήταν πολύ πιο δυνατό σήμερα άν
υπήρχαν περισσότεροι υπάκουοι μοναχοί και Χριστιανοί. Δυστυχώς, το μέτωπο αυτό
σήμερα βρίσκεται σε πιο χαμηλό επίπεδο στην εκκλησιαστική ιστορία. Τη στιγμή
που εξαφανιστούν υπάκουοι μοναχοί και Χριστιανοί, θα έρθει το τέλος του κόσμου.
ΕΝΟΤΗΤΑ 10: ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όλα αυτά που έχουμε πει μπορούν να συνοψιστούν ως το εξής
μήνυμα.
Εάν είμαστε υπάκουοι στον πνευματικό μας πατέρα και τον
επίσκοπο, τους ηγούμενους και τους ανώτερους σχετικά με την υποτακτικότητά μας,
δηλαδή εάν δεν ακολουθούμε την δική μας θέληση, ο Θεός θα μας δώσει το δώρο
προσευχής. Αυτή η προσευχή θα μας ένωση μ'Αυτόν. Τότε, θα έχουμε την ειρήνη Του
στην ψυχή, την αγάπη Του, την ταπείνωσή Του, το έλεος Του, την υπομονή Του, την
ησυχία Του, την καθολικότητά Του. Μεταξύ μας θα κυριαρχήσουν η ιερά αγάπη, η
ιερά ειρήνη και η ιερά συμπόνια, καθώς είχαν κυριαρχήσει μεταξύ των πρώτων
Χριστιανών. Εάν έχουμε υπακοή προς τον Θεό, ο Θεός θα μας ευλογή ...και θα μας
πολλαπλασιάζει, καθώς ευλόγησε και πολλαπλασίασε τους πρώτους Χριστιανούς. Και
Αυτός θα νικήσει τους θεομάχους οικουμενιστές, όπως είχε νικήσει τους
ειδωλολάτρες στην εποχή των πρώτον Χριστιανών.
Εάν είμαστε ανυπάκουοι, ο Θεός (μαζί με την ειρήνη, την
αγάπη και την συμπόνια) θα απομακρυνθεί από εμάς. Αν γίνει κάτι τέτοιο, αυτό θα
σήμαινε τον θάνατο για την Επαρχία μας Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία και την
μεγάλη πληγή για την Ορθοδοξία στην Σερβία.
Μπορούμε να πάρουμε τους δύο δρόμους. Είτε τον δρόμο ζωής,
δηλαδή τον δρόμο ιεράς υπακοής, είτε τον δρόμο θανάτου, δηλαδή τον θεομισητό
δρόμο ανυπακοής. Από την ελεύθερα μας θέληση εξαρτάται που θα πάμε.
Ας ο Αναστημένος Κύριος μας δώσει τον νου και την δύναμη για
να βαδίζουμε πάντα στον δρόμοζωής και ιεράς υπακοής. Ο Αναστημένος Κύριος είναι
ζωή μας, δρόμος μας, υπακοή μας, νους μας, φως μας, δύναμή μας, σωτηρία μας,
Ανάστασή μας, κάθε αγαθό μας.
Και εμείς, Χριστῷ
τῷ Θεῷ Αναστημένῳ βοήσωμεν – «πρέπει σοι πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις τῷ
Πατρὶ καὶ τῷ
Υἱῷ καὶ τῷ
Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν
καὶ ἀεὶ
καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας
τῶν αἰώνων». Αμήν.
Χριστός Ανέστη!
Αληθώς Ανέστη!
