Έρευνα: του πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της Ένωσης Ορθοδόξων και Παπικών υπήρξε, ως γνωστόν η λεγόμενη «άρση των αναθεμάτων»,το 1965, ερήμην των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία παρουσιάστηκε σε παραποιημένες μεταφράσεις στους Ορθοδόξους ως «άρση των αναθεμάτων του 1054», ενώ στο πρωτότυπο κείμενο αναφέρεται ως «άρση της ακοινωνησίας»! Επακολούθησε ο περιβόητος «Διάλογος της αγάπης», (1965 έως 1980), που αποσκοπούσε να προλειάνει το έδαφος, ώστε να επιτευχθεί το κατάλληλο κλίμα για τον εν συνεχεία Θεολογικό Διάλογο μεταξύ των δύο πλευρών, Ορθοδόξων και παπικών. Στη συνέχεια φθάσαμε στην πλήρη αμοιβαία εκκλησιαστική αναγνώριση Ορθοδοξίας και Παπισμού, ως «Αδελφών Εκκλησιών» το 1993 στο Balamand, η οποία κατόπιν επισφραγίστηκε συνοδικά στη «Σύνοδο» της Κρήτης το 2016.
Όπως αποκαλύπτει ο μακαριστός καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης, και άλλες εκκλησιαστικές προσωπικότητες, η πορεία προς την «ένωση» προχώρησε επί τη βάσει ενός καλά μελετημένου σχεδίου, που εκπόνησε το Βατικανό:
«Ο Πάπας Παύλος ο ΣΤ΄ και οι περί αυτόν Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι εξεπόνησαν ενα καλώς μελετηθέν ευρύτατον πρόγραμμα ρωμαιοκεντρικού Οικουμενισμού, σύμφωνον προς την Λατινικήν Εκκλησιολογίαν»
Η Μικτή θεολογική επιτροπή για τον διάλογο Ορθοδόξων και Παπικών, που συνεδρίασε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον Ιούνιο του 2023 ασχολήθηκε με το τελευταίο θέμα των διαχριστιανικών διαλόγων που είναι «Το Πρωτείο και η Συνοδικότητα στην Εκκλησία, κατά την δεύτερη χιλιετία»Απομένει να μελετήσουμε το τελικό κείμενο της συνάντησης, ώστε να δούμε το προτεινόμενο επίσημο σχέδιο της Ένωσης με τους Παπικούς. Μπορούμε όμως να προβλέψουμε όμως το μοντέλο αυτό αν ανατρέξουμε σε ιστορικά γεγονότα που σχετίζονται με τις προσπάθειες για την Ένωση Ορθοδόξων-Παπικών
-------------------------------------------------------
Μελετώντας γεγονότα που προηγήθηκαν και σχετίζονται με το θέματα της ένωσης Ορθοδόξην-Παπικών διαπιστώνουμε ότι δυστυχώς το Φανάρι, ερήμην του πιστού λαού, ενεργεί βήματα προς την ένωση –διάβαζε υποταγή– με τους παπικούς. Είναι χαρακτηριστικό της φαναριώτικης άποψης για την «ένωση» το κείμενο του Βορειοαμερικανικού Ορθοδόξου – Καθολικού Συμβουλίου, με τίτλο «Βήματα προς την κατεύθυνση μίας επανενωμένης Εκκλησίας: Σχέδιο για μία Ορθόδοξη – Καθολική θεώρηση περί του μέλλοντος». Το Συμβούλιο συνεδρίασε στο Georgetown University, Washington DC, στις 2 Οκτωβρίου 2010, και το κείμενο δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του USCCB (Συμβούλιο των Καθολικών Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών). Στο κείμενο και στο 7ο σημείο αναφέρεται ότι ο Επίσκοπος της Ρώμης, μετά την «ένωση», θα είναι «από αρχαίο έθιμο» ο «πρώτος» των επισκόπων όλου του κόσμου και των περιφερειακών πατριαρχών και τα «πρεσβεία τιμής» του δεν θα είναι τιμητικό προβάδισμα, αλλά πραγματική εξουσία, διά της οποίας θα μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις καθοριστικές για την Εκκλησία. Προφανώς όλα αυτά σύμφωνα με τις αποφάσεις της Α΄ Βατικανής Συνόδου, το 1870, μετά την οποία τα περί «αλαθήτου» του Πάπα αποτελούν δόγμα των Λατίνων…
Και εδώ το Βατικανό ρίπτει στους Ορθοδόξους το δέλεαρ, που έριψε παλαιότερα και έπιασε στους μονοφυσίτες της Μέσης Ανατολής. Λέγει ότι αν οι Ορθόδοξοι επίσκοποι αναγνωρίσουν το Πρωτείο του Πάπα και την απόλυτη εξάρτησή τους από το Βατικανό, θα μπορούν να αναφέρονται σ’ αυτόν όπως σήμερα στους Πατριάρχες και στους Προκαθημένους των τοπικών τους Ορθοδόξων Εκκλησιών…
Η Ιστορία αποδεικνύει πως με τη ριζωμένη επί αιώνες στο Βατικανό αιρετική κοσμική συνείδηση, όταν οι Ορθόδοξοι επίσκοποι αποδεχθούν την υποταγή τους στον Πάπα, τότε θα τους επιβάλει τη θέλησή του και θα τους μετατρέψει από υπεύθυνους για το ποίμνιό τους και για όλη την Εκκλησία Επισκόπους, σε βικαρίους του, σε άβουλα και πειθήνια δηλαδή όργανά του.
-----------------------------------------------------
Εκτός από τους Λατίνους επισκόπους των ΗΠΑ το παπικό μοναστήρι του Bose έχει αναλάβει την ευθύνη της προώθησης της «κοινωνίας» με τους Ορθοδόξους.
Το κέρδος για τους ρωμαιοκαθολικούς από τα συνέδρια του Bose είναι αφ᾽ ενός μεν οι οικουμενιστές Ορθόδοξοι να αισθάνονται οικεία, αφ᾽ ετέρου δε οι μη οικουμενιστές να γνωρίσουν μία «με κατανόηση και χωρίς αυταρχισμό και απολυτότητα» όψη ανθρώπων του Βατικανού… Φυσικά κανένα κέρδος δεν έχει η Ορθοδοξία. Ουδείς ρωμαιοκαθολικός όλα αυτά τα χρόνια έχει εμφανώς επηρεαστεί, ακόμη και από σημαντικές εισηγήσεις σημαντικών ορθοδόξων θεολόγων. Αντίθετα, ο οικουμενισμός προωθήθηκε στους ορθοδόξους…
…Η στρατηγική επιδίωξη του Βατικανού είναι παράλληλα με την προώθηση του Πρωτείου του Πάπα, να πείσει τους Ορθοδόξους πιστούς ότι τίποτε δεν τους χωρίζει από τους ρωμαιοκαθολικούς και επομένως είναι σε πορεία πλήρους κοινωνίας…
------------------------------------------------------
Το 2011 μήνυμα σε πολλούς αποδέκτες έστειλε με αφορμή το Πάσχα ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου, Stanislav Hocevar. Ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος, στο μήνυμά του προς τους πιστούς, (Postojanom ljubavlju preobrazimo sebe) ανέφερε ότι η δύναμη του Χριστού μπορεί να ακυρώσει όλη την ενέργεια την οποία χρησιμοποιούσαμε ως τώρα στις εχθρότητές μας και όλες τις εντάσεις ανάμεσά μας, καθώς και να μετατρέψει αυτήν την ενέργεια σε ενέργεια για την ανάπτυξη της αμοιβαίας συνεργασίας. «Χάρη στην Ανάσταση του Ιησού Χριστού εμείς μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη την αμοιβαία εχθρότητα και να βρούμε δρόμους ενότητας, διατηρώντας πάντα τις διαφορετικότητές μας».
Σύμφωνα με τα λόγια του αν μέχρι τώρα αισθανόμασταν μοναχοί, αιχμαλωτισμένοι η απομονωμένοι, τώρα, με την αγάπη του Χριστού, η οποία είναι υπεράνω όλων αυτών, μπορούμε να αρχίσουμε τη δημιουργία νέας κοινότητας, με νέα ελπίδα και σοφία». Κατά τον τρόπο αυτό δεν πρόκειται να χάσουμε την ταυτότητά μας, αλλά θα απαλλαγούμε από την καταστροφική επενέργεια του παρελθόντος, παράλληλα με την ανανέωση του πνεύματος, της πίστης και της δημιουργικότητάς μας». «Ας γίνει λοιπόν, αδελφοί και αδελφές, πραγματικότητα αυτό το Πάσχα η ελπίδα, η πίστη, η αγάπη, η ενότητα και συνεργασία», κατέληξε ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου Stanislav Hocevar .
Δηλαδή με απλά λόγια ο Παπικός Αρχιεπίσκοπος του Βελιγραδίου μας προσκαλεί να γίνουμε Ουνίτες.!!! Ενότητα στη διαφορετικότητα, προτείνει. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν αφίστανται οι Παπικοί από τις αποφάσεις της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου για τις “Ανατολικές Εκκλησίες”, όπως ονομάζουν τις Ορθόδοξες και τις Μονοφυσιτικές Εκκλησίες.
. Η πρότασή του προς τους Ορθόδοξους είναι σαφέστατη. Γίνετε Ουνίτες! Κρατείστε και το “Σύμβολο της Πίστεως” χωρίς το Filioque. Συνεχίστε να έχετε τη μοναχική τάξη που έχετε. Τελείτε τα μυστήριά σας με τον τρόπο που τα τελείτε. Κρατείστε ο,τι άλλο έθιμο θέλετε.
Η διαφορετικότητα δεν ενοχλεί τον Παπισμό καθόλου. Η ποικιλία – ακόμη και σε θέματα δόγματος – ουδόλως ενοχλεί το Βατικανό. Οι εν Ελλάδι Παπικοί απαγγέλλουν το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filioque. Αφού και ο ίδιος ο Πάπας το απαγγέλλει – ορισμένες φορές – χωρίς το Filioque ως Σύμβολο της πίστεως μιάς αρχαίας μορφής!!! Οι Μαρωνίτες δέχονται μόνον πέντε Οικουμενικές Συνόδους. Και κάτι έγινε.!!! Το Βατικανό “αγρόν ηγόρασεν …”.
Ένα μόνον τους ενοχλεί. Σε ένα μόνον δεν δέχονται παζάρια η συμβιβασμό. Στο πρωτείο και στο αλάθητο. Στα παπικά δόγματα. Αν εμείς προδώσουμε την πίστη μας και δεχθούμε τα παπικά δόγματα τότε η ένωση θα γίνει αμέσως πραγματικότητα. Για τους Παπικούς από αυτό και μόνο εξαρτώνται όλα.
-----------------------------------------------------
Ουνίτες Επίσκοποι της Ευρώπης συναντήθηκαν, από τις 23 έως τις 26 Οκτωβρίου 2014, στο Λβοφ της δυτικής Ουκρανίας. Θέμα της σύναξής τους ήταν «Ο ρόλος της αποστολής (ιεραποστολής) των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών, πρώτιστα στην οικουμενική κίνηση, όπως επίσης στις ευρωπαικές κοινωνίες»! Δηλαδή, με άλλα λόγια, η δράση της Ουνίας, εις βάρος των Ορθοδόξων!
-----------------------------------------------------
Στις 16 Δεκεμβρίου του 2019 ο καρδινάλιος Kurth Koch, υπεύθυνος για την προώθηση της ενότητας των χριστιανών έδωσε διάλεξη στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης. Είπε μεταξύ άλλων «το έγγραφο της Ραβέννα αποτελεί σημαντική πρόοδο στον ορθόδοξο-καθολικό διάλογο, δεδομένου ότι για πρώτη φορά οι δύο εταίροι ήταν ικανοί να δηλώσουν από κοινού ότι η Εκκλησία χρειάζεται το πρωτείο σε όλα τα επίπεδά της, συμπεριλαμβανομένου του παγκόσμιου επιπέδου. Στη συνέχεια, η ολομέλεια στο Κέιτι ( Chieti) συνέταξε, το 2016, το κείμενο “Συνοδικότητα και πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία. Προς μια κοινή αντίληψη, στην υπηρεσία της ενότητας της Εκκλησίας”. Το επόμενο βήμα θα είναι η μελέτη του “Πρωτείου και της συνοδικότητας στη δεύτερη χιλιετία και σήμερα”».[…] Τελικός στόχος και σκοπός της Επιτροπής Διαλόγου είναι η αποκατάσταση κοινωνίας μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.[…]
Μία απόλυτα μεθοδευμένη παπική κυριαρχία περαίνεται μέσω αυτών των Μικτών Διαλόγων μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών, οι οποίοι άρχισαν επίσημα το 1980 στο ιερό νησί της Πάτμου.
Σε αυτούς τους διαλόγους οι παπικοί εισήλθαν αμετανόητοι μεν, με δολιότητα δε.
Στο βιβλίο του πατρός Θεοδώρου Ζήση «Ουνία Νεώτερες εξελίξεις» μεταξύ άλλων καταγράφεται η εναρκτήρια πρόθεση του Πάπα «Δια τούτο με το διάταγμα ‘Περί των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών’ της Β’ Βατικανείου Συνόδου (1963-1965) αποφασίζετο η καλυτέρα οργάνωσις και επέκτασις των ουνιτικών εκκλησιών ως και η ίδρυσις νέων ουνιτικών πατριαρχείων».
Την φωτεινή σελίδα αυτών των ζοφερών διαλόγων που ήταν η καταδικαστική απόφαση της Ουνίας στην ΣΤ΄ ολομέλεια της Μικτής Επιτροπής Διαλόγου στο Freising του Μονάχου το 1990, αμαύρωσε και καταπόντισε η Ζ΄ Συνέλευση της Μικτής Επιτροπής του Διαλόγου Ορθοδόξων Παπικών στο Balamand του Λιβάνου το 1993, όπου αναιρέθηκε η καταδίκη της Ουνίας.
Κατά την 7η Γενική Συνέλευση στο Balamand (1993) οι Ορθόδοξοι εκπρόσωποι έκαναν ένα ασύλληπτο άλμα παρακάμπτοντας πλήθος αιρετικών διδασκαλιών του Παπισμού (Filioque, πρωτείο, κτιστή Χάρις, άζυμα, καθαρτήριο πυρ, Μαριολατρεία κλπ) και αναγνώρισαν τους Παπικούς ως αδελφή Εκκλησία, με έγκυρα μυστήρια, ταυτότητα πίστεως, με αποστολική διαδοχή (από κοινού υπευθύνους δια την τήρησιν της Εκκλησίας του Θεού εν τη πιστότητι προς την Θείαν Οικονομίαν,,, παρ. 13 και 14)
-----------------------------------------------------
Η Ι΄ Συνέλευση της Μικτής Θεολογικής Επιτροπής στη Ραβέννα τον Οκτώβριο του 2007 αποτελεί τη συνέχεια της παπικής επίθεσης και της ηττοπάθειας από πλευράς Ορθοδόξων συνέδρων. […] ο Διάλογος Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, όπως μέχρι τώρα εξελίσσεται, δείχνει να οδηγή σε ουνιτικού τύπου ένωσι και μάλιστα βάσει σχεδίου που έχει εκπονήσει το Βατικανό. Είχαμε εκφράσει την ελπίδα ότι «οι Ορθόδοξοι δεν θα υποκύψουν στις προαιώνιες παπικές αξιώσεις, δεν θα αμνηστεύσουν την Ουνία, δεν θα αναγνωρίσουν στον Πάπα κάποια μορφή πρωτείου εξουσίας και παγκοσμίου δικαιοδοσίας, ούτε θα δεχθούν να συνεργασθούν στους Βατικάνειους σχεδιασμούς για ένωση που άμεσα η έμμεσα θα παραθεωρή την ακαινοτόμητο Ορθόδοξο Πίστι» έγραφε σε κείμενο του ο μακαριστός Ηγούμενος της Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους π. Γεώργιος Καψάνης τον Δεκέμβριο του 2007.
Και συνεχίζει «Που όμως οδηγεί το «Κείμενο της Ραβέννας»; Υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύουμε ότι το «Κείμενο της Ραβέννας» επιβεβαιώνει τους φόβους, ότι οι Ορθόδοξοι υποχωρούμε στις παπικές αξιώσεις. Οι λόγοι είναι οι εξής:
α) Το κείμενο ομιλεί για «ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Δεν πρόκειται για τεχνικό όρο, του οποίου η χρησιμοποίησις θα διευκόλυνε τον διάλογο. Αντιθέτως, του έχει δοθεί πλήρες θεολογικό περιεχόμενο, έτσι ώστε ο διάλογος να γίνεται με την προϋπόθεση ότι η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι αληθινή, ορθοδοξούσα, Εκκλησία. Η Ορθόδοξη αντιπροσωπεία στο σημείο αυτό έχει υποχωρήσει ανεπίτρεπτα. Με το κείμενο του Balamand (1993) είχε αναγνωρίσει την ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως Εκκλησία με την πλήρη σημασία του όρου: «Και από τις δυό πλευρές αναγνωρίζεται ότι αυτό που ο Χριστός ενεπιστεύθη στην Εκκλησία Του -ομολογία της αποστολικής πίστεως, συμμετοχή στα ίδια μυστήρια, προ πάντων στη μοναδική Ιερωσύνη που τελεί τη μοναδική θυσία του Χριστού, αποστολική διαδοχή των επισκόπων- δεν δύναται να θεωρείται ως η ιδιοκτησία της μίας μόνον από τις Εκκλησίες μας»
Πρόκειται για ουσιαστική υποχώρηση από την πιο θεμελιώδη και αφετηριακή βάσι των θεολογικών διαπραγματεύσεων. Ενώ δηλαδή οι Ρωμαιοκαθολικοί, όταν αναγνωρίζουν ορισμένα συστατικά στοιχεία της Εκκλησίας στην Ορθόδοξο Εκκλησία (έγκυρα Μυστήρια και αποστολική διαδοχή), μένουν πιστοί στην εκκλησιολογία της Β´ Βατικανείου, οι Ορθόδοξοι παραιτούνται από την διαχρονικώς μαρτυρουμένη υπό εγκρίτων Πατέρων και συνόδων πίστη μας, ότι λόγω των αιρετικών της δογμάτων η Εκκλησία της Ρώμης απεκόπη από το σώμα της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δεν έχει τα στοιχεία που την καθιστούν αληθή Εκκλησία Χριστού, και πλέον είναι αιρετική Εκκλησία. Διστάζουν να εκφράσουν ακόμη και την ιστορική διαπίστωσι, όπως την διετύπωσε ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «προ χρόνων πολλών απεσχίσθη της Δυτικής Εκκλησίας, της Ρώμης, φαμέν, το περιώνυμον άθροισμα εκ της των ετέρων τεσσάρων αγιωτάτων Πατριαρχών κοινωνίας, αποσχοινισθέν εις έθη και δόγματα της Καθολικής Εκκλησίας και των Ορθοδόξων αλλότρια… (τα δε των Ορθοδόξων αλλότρια πάντως αιρετικά)».
β) Αλλά και αυτήν την, κακώς γενομένη, «αλληλοαναγνώρισι» υπερκέρασε η Οδηγία του Βατικανού τον Ιούλιο του 2007 με τις γνωστές «Απαντήσεις», με τις οποίες ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ χαρακτηρίζει «ελλειμματικές» τις Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες, επειδή δεν έχουν κοινωνία με τον διάδοχο του Πέτρου!
γ) Οι αναφορές του «Κειμένου της Ραβέννας» στην αποστολική πίστη, στα εισαγωγικά Μυστήρια, στην Ιερωσύνη, στην Ευχαριστία και στην αποστολική διαδοχή γίνονται με τόση φυσικότητα για την ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ώστε να νομίζη κανείς ότι η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε όλα αυτά τα σημεία ορθοδοξεί. Αλλά διερωτώμεθα μαζί με τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό: «Πόθεν ούν ημίν ανεφάνησαν εξαίφνης όντες ορθόδοξοι, οι διά τοσούτων χρόνων και υπό τοσούτων Πατέρων και διδασκάλων κριθέντες αιρετικοί;».
β) Αλλά και αυτήν την, κακώς γενομένη, «αλληλοαναγνώρισι» υπερκέρασε η Οδηγία του Βατικανού τον Ιούλιο του 2007 με τις γνωστές «Απαντήσεις», με τις οποίες ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ χαρακτηρίζει «ελλειμματικές» τις Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες, επειδή δεν έχουν κοινωνία με τον διάδοχο του Πέτρου!
γ) Οι αναφορές του «Κειμένου της Ραβέννας» στην αποστολική πίστη, στα εισαγωγικά Μυστήρια, στην Ιερωσύνη, στην Ευχαριστία και στην αποστολική διαδοχή γίνονται με τόση φυσικότητα για την ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ώστε να νομίζη κανείς ότι η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε όλα αυτά τα σημεία ορθοδοξεί. Αλλά διερωτώμεθα μαζί με τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό: «Πόθεν ούν ημίν ανεφάνησαν εξαίφνης όντες ορθόδοξοι, οι διά τοσούτων χρόνων και υπό τοσούτων Πατέρων και διδασκάλων κριθέντες αιρετικοί;».
Πράγματι, πότε οι Ρωμαιοκαθολικοί έδωσαν σαφείς ενδείξεις ότι απέβαλαν τις γνωστές ετεροδιδασκαλίες τους; Αντιθέτως μάλιστα, έχουν δώσει καλώς τεκμηριωμένες αποδείξεις επιμονής σε αυτές. Πως έχουν την αποστολική πίστι, εφ' όσον το Φιλιόκβε, η κτιστή Χάρις, το Πρωτείο ως προνόμιο παγκοσμίου δικαιοδοσίας, το Αλάθητο, η άσπιλος σύλληψις της Θεοτόκου κ.α. αποτελούν ακόμη βασικά και αδιαπραγμάτευτα δόγματά τους; Πως έχουν έγκυρα εισαγωγικά Μυστήρια (Βάπτισμα, Χρίσμα), Ιερωσύνη και Ευχαριστία, εφ' όσον κατά τον άγιο Μάρκο έχουν αποσχισθή από την Καθολική Εκκλησία του Χριστού; Άλλωστε τελεί εν ισχύι, επικυρωμένος από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο ο α´ Κανών του Μεγάλου Βασιλείου, ότι «οι της Εκκλησίας αποστάντες ουκ έτι έσχον την Χάριν του Αγίου Πνεύματος εφ' εαυτούς· επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπήναι την ακολουθίαν… απορραγέντες, λαικοί γενόμενοι, ούτε του βαπτίζειν, ούτε του χειροτονείν είχον εξουσίαν, ούτε ηδύναντο Χάριν Πνεύματος Αγίου παρέχειν, ης αυτοί εκπεπτώκασι».
-------------------------------------------------------
Τον Μαϊο 2021 ακούστηκαν απίστευτα πράγματα, ανείπωτες βλασφημίες από το στόμα του νέου Μητροπολίτη Ιταλίας Πολύκαρπου μετά την συνάντηση που είχε στο Βατικανό με τον πάπα.
Ιδού τι δήλωσε σύμφωνα με το vaticanews.
«Η συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο πήγε πολύ καλά. Ήταν μια πολύ εγκάρδια συνάντηση ενός υιού με τον αγαπημένο του πατέρα, μια συνάντηση ενός επισκόπου με τον προκαθήμενο και πατριάρχη του. Ο Άγιος Πατέρας έχει μεγάλη, γνήσια καρδιά. Τον ευχαρίστησα για το ενθαρρυντικό μήνυμα που μου έστειλε για την ενθρόνισή μου. Ζήτησα πάλι, και αυτήν την φορά στην Ιταλία ως επίσκοπος, την παπική ευλογία του για το έργο μου, και τον διαβεβαίωσα για τις θερμές μου προσευχές να του δώσει ο Θεός πολλά χρόνια σωματικής και πνευματικής υγείας για το καλό της παγκόσμιας (universal) Εκκλησίας και επίσης για το καλό του κάθε ανθρώπου καλής θελήσεως, για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας έχει ιδιαίτερη ευαισθησία.»
Σε άλλο σημείο ανέφερε:
«Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι η εγγύτητα, οι χειρονομίες, οι πρωτοβουλίες του Πάπα Φραγκίσκου και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου είναι γνήσιες και μακριά από οποιαδήποτε κοσμική άποψη ή απόπειρα εντυπωσιασμού. Είναι δύο άνθρωποι που έχουν τις ίδιες σκέψεις και ευαισθησίες, που γνωρίζουν ότι πρέπει να ενεργούν μαζί για το καλό της ταραγμένης ανθρωπότητας, και πρόσφατα ακόμη πιο ταραγμένης από την υγειονομική κρίση και την οικονομική κρίση που προκάλεσε η πανδημία του κορωνοϊού. Το ταξίδι των Καθολικών και των Ορθόδοξων προς την πλήρη ενότητα βρίσκεται στο σωστό δρόμο υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και κινείται προς την γραμμή του τερματισμού. Πιστεύω ότι ο στόχος αυτός έχει ήδη επιτευχθεί στο επίπεδο των πιστών, και αυτό είναι πιο σημαντικό από ό, τι σε θεσμικό επίπεδο.»
Τέλος, απαντώντας στο ερώτημα για το τι θα μπορούσε σήμερα να απειλήσει την πορεία προς την ενότητα.
«Ο σχετικισμός, η αδιαφορία, η αδράνεια, η απαισιοδοξία, η ιδέα μιας επιφανειακής ενότητας, μιας διοικητικής-θεσμικής ενότητας, ο σεκουλαρισμός, πιθανά γεωπολιτικά παίγνια: όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την ενότητα. Η Εκκλησία δεν είναι θεσμός αυτού του κόσμου, αλλά είναι το θεανθρώπινο μυστικό σώμα του Χριστού.»(Σημείωση.Σεκουλαρισμός είναι η άποψη πως το κράτος και οποιαδήποτε άλλη κοινωνική οντότητα πρέπει να είναι εντελώς διαχωρισμένη από τη θρησκεία και από διάφορους θρησκευτικούς θεσμούς και δόγματα.
Σχολιάζοντας τις δηλώσεις αυτές διάφοροι εκκλησιαστικοί αναλυτές επισήμαναν ότι οι δηλώσεις του Σεβ. Ιταλίας δεν είναι τυχαίες, αλλά τροχιοδεικτικές. Μας δείχνουν με αρκετή σαφήνεια, που οδηγούνται τα πράγματα και ποια σκοτεινά σχέδια «ενώσεως» υλοποιούνται σταδιακά. Ας μη λησμονούμε ότι και η «Σύνοδος» της Κρήτης (2016), έπαιξε τον δικό της καθοριστικό ρόλο, διότι «άνοιξε το δρόμο» προς την «ένωση» απροϋπόθετα, χωρίς την επάνοδο των ετεροδόξων στην Ορθοδοξία. Ο Σεβ. Ιταλίας δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να εκφράσει το «πνεύμα» της «Συνόδου» της Κρήτης και να προωθεί τις αποφάσεις της!
(Μητροπολίτης Θεοδόσιος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας UOC)
----------------------------------------------------
Η χορήγηση Αυτοκεφαλίας από το Φανάρι στο «εκκλησιαστικό» μόρφωμα των σχισματικών της Ουκρανίας το 2018, έδωσε την ευκαιρία και τη δυνατότητα στους θιασώτες του Οικουμενισμού, αλλά και στο Βατικανό, να θέσουν σε εφαρμογή ένα νέο τρόπο υλοποίησης της «ενώσεως», σύμφωνα με τον οποίον, αυτή θα γίνει κατ’ αρχήν τμηματικά, προφανώς για να μετριαστεί η αναμενόμενη ισχυρή λαϊκή αντίδραση!
Το μεγάλο ζητούμενο, αλλά και δυσεπίλυτο πρόβλημα για τους θιασώτες του οικουμενισμού είναι να βρεθεί μια φόρμουλα της «ενώσεως των Εκκλησιών», αποδεκτή όχι μόνο από τους ιθύνοντες και σχεδιαστές της, αλλά και από τον πιστό λαό του Θεού.
Το τελικό μοντέλο της ένωσης θα επιτευχθεί ως εξής, σύμφωνα με σχετικό άρθρο του γραφείου Αιρέσεων της Μητροπόλεως Πειραιώς και με το οποίο συμφωνούμε.
«Σε πρώτη φάση επιδιώκεται η «ένωση» των σχισματικών του Επιφανίου με τους ουνίτες της Ουκρανίας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία τοπική «Εκκλησία», που θα περιλαμβάνει τους ουνίτες και όσους ακολουθούν τον Επιφάνιο.
Σε μια επόμενη φάση, θα επιδιωχθεί, κατά πάσαν πιθανότητα, η ενσωμάτωση όλων των Ορθόδοξων Εκκλησιών, που ακολουθούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο με όλες τις ουνιτικές κατά τόπους «Εκκλησίες», οι οποίες θα υπάγονται στο πρωτείο εξουσίας του Οικουμενικού Πατριάρχου.
Και τέλος σε μια τρίτη και τελευταία φάση θα επιδιωχθεί η «ένωση» των ελληνοφώνων Ορθόδοξων Εκκλησιών, με τον αιρετικό Παπισμό μέσω όλων αυτών των εξουνιτισμένων υβριδικών «Εκκλησιών», που θα έχουν εν τω μεταξύ δημιουργηθεί. Όλοι αυτοί, («Ορθόδοξοι» και Παπικοί), θα υπάγονται μέσω του Οικουμενικού Πατριάρχου στον Πάπα. Ο πρώτος τη τάξει θα είναι ο Πάπας και αμέσως μετά από αυτόν ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Είναι γνωστό ότι οι ελληνόφωνες Ορθόδοξες Εκκλησίες, παρά τις ελάχιστες διαφορές τους με το Φανάρι, ακολουθούν «κατά πόδας» τις επιλογές του Φαναρίου, ενώ οι σλαβόφωνες έχουν δική τους πορεία και ακολουθούν κατά πόδας την Μόσχα ως «δορυφόροι» της. Απ’ ό,τι φαίνεται, με βάση τα σημερινά δεδομένα, η παγκόσμια Ορθοδοξία οδηγείται σταδιακά σε διάσπασή της σε ελληνόφωνες και σλαβόφωνες Εκκλησίες, πράγμα το οποίο διακαώς επιθυμεί το Βατικανό. Μάλιστα υπάρχουν βάσιμοι φόβοι, ότι αυτό το μέγα ανοσιούργημα θα πραγματοποιηθεί κατά την προετοιμαζόμενη «Οικουμενική Σύνοδο» του 2025, με την συμπλήρωση 1700 ετών από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, (325 μ.Χ.). Θα αφορά δε την «ένωση» του Βατικανού με τις ελληνόφωνες Τοπικές Εκκλησίες, ενώ οι σλαβόφωνες θα απέχουν και δεν θα συμμετάσχουν».
Εννοείται ότι η Ένωση αυτή θα γίνει χωρίς να έχουν λυθεί οι μεγάλες δογματικές διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού.
-------------------------------------------------------
Τον Μαϊο 2021 ακούστηκαν απίστευτα πράγματα, ανείπωτες βλασφημίες από το στόμα του νέου Μητροπολίτη Ιταλίας Πολύκαρπου μετά την συνάντηση που είχε στο Βατικανό με τον πάπα.
Ιδού τι δήλωσε σύμφωνα με το vaticanews.
«Η συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο πήγε πολύ καλά. Ήταν μια πολύ εγκάρδια συνάντηση ενός υιού με τον αγαπημένο του πατέρα, μια συνάντηση ενός επισκόπου με τον προκαθήμενο και πατριάρχη του. Ο Άγιος Πατέρας έχει μεγάλη, γνήσια καρδιά. Τον ευχαρίστησα για το ενθαρρυντικό μήνυμα που μου έστειλε για την ενθρόνισή μου. Ζήτησα πάλι, και αυτήν την φορά στην Ιταλία ως επίσκοπος, την παπική ευλογία του για το έργο μου, και τον διαβεβαίωσα για τις θερμές μου προσευχές να του δώσει ο Θεός πολλά χρόνια σωματικής και πνευματικής υγείας για το καλό της παγκόσμιας (universal) Εκκλησίας και επίσης για το καλό του κάθε ανθρώπου καλής θελήσεως, για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας έχει ιδιαίτερη ευαισθησία.»
Σε άλλο σημείο ανέφερε:
«Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι η εγγύτητα, οι χειρονομίες, οι πρωτοβουλίες του Πάπα Φραγκίσκου και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου είναι γνήσιες και μακριά από οποιαδήποτε κοσμική άποψη ή απόπειρα εντυπωσιασμού. Είναι δύο άνθρωποι που έχουν τις ίδιες σκέψεις και ευαισθησίες, που γνωρίζουν ότι πρέπει να ενεργούν μαζί για το καλό της ταραγμένης ανθρωπότητας, και πρόσφατα ακόμη πιο ταραγμένης από την υγειονομική κρίση και την οικονομική κρίση που προκάλεσε η πανδημία του κορωνοϊού. Το ταξίδι των Καθολικών και των Ορθόδοξων προς την πλήρη ενότητα βρίσκεται στο σωστό δρόμο υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και κινείται προς την γραμμή του τερματισμού. Πιστεύω ότι ο στόχος αυτός έχει ήδη επιτευχθεί στο επίπεδο των πιστών, και αυτό είναι πιο σημαντικό από ό, τι σε θεσμικό επίπεδο.»
Τέλος, απαντώντας στο ερώτημα για το τι θα μπορούσε σήμερα να απειλήσει την πορεία προς την ενότητα.
«Ο σχετικισμός, η αδιαφορία, η αδράνεια, η απαισιοδοξία, η ιδέα μιας επιφανειακής ενότητας, μιας διοικητικής-θεσμικής ενότητας, ο σεκουλαρισμός, πιθανά γεωπολιτικά παίγνια: όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την ενότητα. Η Εκκλησία δεν είναι θεσμός αυτού του κόσμου, αλλά είναι το θεανθρώπινο μυστικό σώμα του Χριστού.»(Σημείωση.Σεκουλαρισμός είναι η άποψη πως το κράτος και οποιαδήποτε άλλη κοινωνική οντότητα πρέπει να είναι εντελώς διαχωρισμένη από τη θρησκεία και από διάφορους θρησκευτικούς θεσμούς και δόγματα.
Σχολιάζοντας τις δηλώσεις αυτές διάφοροι εκκλησιαστικοί αναλυτές επισήμαναν ότι οι δηλώσεις του Σεβ. Ιταλίας δεν είναι τυχαίες, αλλά τροχιοδεικτικές. Μας δείχνουν με αρκετή σαφήνεια, που οδηγούνται τα πράγματα και ποια σκοτεινά σχέδια «ενώσεως» υλοποιούνται σταδιακά. Ας μη λησμονούμε ότι και η «Σύνοδος» της Κρήτης (2016), έπαιξε τον δικό της καθοριστικό ρόλο, διότι «άνοιξε το δρόμο» προς την «ένωση» απροϋπόθετα, χωρίς την επάνοδο των ετεροδόξων στην Ορθοδοξία. Ο Σεβ. Ιταλίας δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να εκφράσει το «πνεύμα» της «Συνόδου» της Κρήτης και να προωθεί τις αποφάσεις της!
(Μητροπολίτης Θεοδόσιος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας UOC)
----------------------------------------------------
Η χορήγηση Αυτοκεφαλίας από το Φανάρι στο «εκκλησιαστικό» μόρφωμα των σχισματικών της Ουκρανίας το 2018, έδωσε την ευκαιρία και τη δυνατότητα στους θιασώτες του Οικουμενισμού, αλλά και στο Βατικανό, να θέσουν σε εφαρμογή ένα νέο τρόπο υλοποίησης της «ενώσεως», σύμφωνα με τον οποίον, αυτή θα γίνει κατ’ αρχήν τμηματικά, προφανώς για να μετριαστεί η αναμενόμενη ισχυρή λαϊκή αντίδραση!
Το μεγάλο ζητούμενο, αλλά και δυσεπίλυτο πρόβλημα για τους θιασώτες του οικουμενισμού είναι να βρεθεί μια φόρμουλα της «ενώσεως των Εκκλησιών», αποδεκτή όχι μόνο από τους ιθύνοντες και σχεδιαστές της, αλλά και από τον πιστό λαό του Θεού.
Το τελικό μοντέλο της ένωσης θα επιτευχθεί ως εξής, σύμφωνα με σχετικό άρθρο του γραφείου Αιρέσεων της Μητροπόλεως Πειραιώς και με το οποίο συμφωνούμε.
«Σε πρώτη φάση επιδιώκεται η «ένωση» των σχισματικών του Επιφανίου με τους ουνίτες της Ουκρανίας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία τοπική «Εκκλησία», που θα περιλαμβάνει τους ουνίτες και όσους ακολουθούν τον Επιφάνιο.
Σε μια επόμενη φάση, θα επιδιωχθεί, κατά πάσαν πιθανότητα, η ενσωμάτωση όλων των Ορθόδοξων Εκκλησιών, που ακολουθούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο με όλες τις ουνιτικές κατά τόπους «Εκκλησίες», οι οποίες θα υπάγονται στο πρωτείο εξουσίας του Οικουμενικού Πατριάρχου.
Και τέλος σε μια τρίτη και τελευταία φάση θα επιδιωχθεί η «ένωση» των ελληνοφώνων Ορθόδοξων Εκκλησιών, με τον αιρετικό Παπισμό μέσω όλων αυτών των εξουνιτισμένων υβριδικών «Εκκλησιών», που θα έχουν εν τω μεταξύ δημιουργηθεί. Όλοι αυτοί, («Ορθόδοξοι» και Παπικοί), θα υπάγονται μέσω του Οικουμενικού Πατριάρχου στον Πάπα. Ο πρώτος τη τάξει θα είναι ο Πάπας και αμέσως μετά από αυτόν ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Είναι γνωστό ότι οι ελληνόφωνες Ορθόδοξες Εκκλησίες, παρά τις ελάχιστες διαφορές τους με το Φανάρι, ακολουθούν «κατά πόδας» τις επιλογές του Φαναρίου, ενώ οι σλαβόφωνες έχουν δική τους πορεία και ακολουθούν κατά πόδας την Μόσχα ως «δορυφόροι» της. Απ’ ό,τι φαίνεται, με βάση τα σημερινά δεδομένα, η παγκόσμια Ορθοδοξία οδηγείται σταδιακά σε διάσπασή της σε ελληνόφωνες και σλαβόφωνες Εκκλησίες, πράγμα το οποίο διακαώς επιθυμεί το Βατικανό. Μάλιστα υπάρχουν βάσιμοι φόβοι, ότι αυτό το μέγα ανοσιούργημα θα πραγματοποιηθεί κατά την προετοιμαζόμενη «Οικουμενική Σύνοδο» του 2025, με την συμπλήρωση 1700 ετών από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, (325 μ.Χ.). Θα αφορά δε την «ένωση» του Βατικανού με τις ελληνόφωνες Τοπικές Εκκλησίες, ενώ οι σλαβόφωνες θα απέχουν και δεν θα συμμετάσχουν».
Εννοείται ότι η Ένωση αυτή θα γίνει χωρίς να έχουν λυθεί οι μεγάλες δογματικές διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού.
Ο καθηγητής Π.Μπούμης προκειμένου να προωθήσει το μοντέλο της ένωσης παρά τις δογματικές διαφορές Ορθοδόξων και Παπικών έγραψε ότι οι δήθεν, γι’ αυτόν, δογματικές πλάνες του Παπισμού τελικά ήταν απλές παρεξηγήσεις του παρελθόντος! Το μεν Filioque ήταν «μεταφραστικό λάθος», το δε πρωτείο εξουσίας, (αλαθήτου), μπορεί να επιλυθεί, αν δεχθούμε ότι το πρωτείο δεν προέρχεται άμεσα από τον Πάπα, αλλά έμμεσα, μέσω δηλαδή της Οικουμενικής Συνόδου.
Οι άγιοι Πατέρες της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου, (879-880), οι οποίοι θεώρησαν το Filioque ως αιρετική και κακόδοξη διδασκαλία, πλανήθηκαν, όπως προκύπτει από την θέση του κ. καθηγητή, ο οποίος διορθώνοντας αυτούς, αποφαίνεται ότι το Filioque ήταν «μεταφραστικό λάθος»! Αρκεί λοιπόν τώρα να γίνουν κάποιες «συμφωνίες» εκατέρωθεν και στη συνέχεια «μία ειδική κοινή, αρχιερατική ακολουθία- λειτουργία των εκατέρωθεν προκαθημένων, όπου θα γίνει και μία επίσημη ομολογία συμφωνίας και επιλύσεως των δύο ουσιαστικών-βασικών διαφορών, δηλαδή του Filioque και του πρωτείου εξουσίας (αλαθήτου)».
Και ω του θαύματος! Η πολυπόθητη ενότητα Ανατολής και Δύσεως είναι πλέον γεγονός! Όλες οι υπόλοιπες, (δεκάδες), πλάνες του Παπισμού αυτόματα εξαφανίστηκαν! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Τι άλλο μένει τώρα να ρυθμιστεί; Το αν θα γίνει η ένωση με τους παπικούς διά μέσου της χρίσεώς των με το άγιο Μύρο, ή χωρίς αυτό. Αλλά και αυτό το θέμα το έχει επιλύσει ο κ. καθηγητής.
Τι άλλο μένει τώρα να ρυθμιστεί; Το αν θα γίνει η ένωση με τους παπικούς διά μέσου της χρίσεώς των με το άγιο Μύρο, ή χωρίς αυτό. Αλλά και αυτό το θέμα το έχει επιλύσει ο κ. καθηγητής.
Γράφει: «Και αν για την περίπτωση της εισδοχής μόνον των Ουκρανών χρειάζεται, είναι απαραίτητη, η χρίση τους με το άγιο μύρο, ωστόσο για μια φανερή-ολοκληρωμένη ενότητα του συνόλου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με την Ορθόδοξη ίσως δεν είναι απαραίτητο ούτε αυτό (αυτή η χρίση)».!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου