Το Διάγγελμα - ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΓΟΧ 1935

visit counter

-ΣΧΟΛΙΑ-ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ-

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Εισαγωγικά

Το διάγγελμα τούτο, με το οποίο αποκήρυξαν την ημερολογιακή μεταρρύθμιση και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος , απαγγέλθηκε προς τον Ελληνικό λαό υπό του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου κατά την πανηγυρική θεία λειτουργία την Κυριακή 13 Μαϊου 1935, στον ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Κολωνό, ενώπιον πολυπληθούς εκκλησιάσματος ,παρουσία και των Μητροπολιτών Δημητριάδος Γερμανού και Ζακύνθου Χρυσοστόμου.

Στην συνέχεια έστειλαν στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος κείμενο στο οποίο εξηγούν αναλυτικά τους λόγους της διακοπής της Εκκλησιαστικής κοινωνίας.(ΟΜΟΛΟΓΙΑ 1935).

Το κείμενο της Εγκυκλίου

Προς τον ευσεβή Ορθόδοξον Ελληνικόν λαόν Η Πιστις των Πατέρων ημών εις δοκιμασίαν. Οι ενεδρεύοντες έξωθεν των Εθνικών και Εκκλησιαστικών προμαχώνων εχθροί, πολλοί και πολυμήχανοι. Οι επιβουλευόμενοι τον πολύτιμον θησαυρόν της Εθνικής και θρησκευτικής ημών ιδεολογίας, και εποφθαλμιώντες τον τιμαλφή μαργαρίτην της Ορθοδοξίας, πάσαν μετέρχονται δολιότητα και μηχανήν, όπως εκπορθήσωσι τα ακαθαίρετα προπύργια της Εθνικής Εκκλησιαστικής ημών δόξης και ευκλείας. Υλισταί, Κομμουνισταί, Χιλιασταί, Θεοσοφισταί, Μασσώνοι και ποικιλώνυμοι άλλοι εξωτερικοί και εσωτερικοί εχθροί, υπονομεύουσι τα ακαθαίρετα και αρραγή πυργώματα της Εθνικής και Εκκλησιαστικής ημών υποστάσεως και ακαταλύτου δυνάμεως. Οι θρασείς ούτοι και πολυμήχανοι εχθροί, κατώρθωσαν, χάριν εις την ανοχήν του Κράτους και την αδράνειαν της Εκκλησίας να εισχωρήσουν εις όλας τας τάξεις της Ελληνικής κοινωνίας. Προσπαθούσι δε οι λυμεώνες ούτοι της Εθνικής και Εκκλησιαστικής ημών ιδεολογίας, υπό το πρόσχημα της προόδου και της ατομικής ελευθερίας, να διαφθείρωσι την Εθνικήν και Εκκλησιαστικήν συνείδησιν της Ελληνικής κοινωνίας. Εφ ώ και κρούομεν τον κώδωνα του κινδύνου. Έλληνες Ορθόδοξοι πολίται, αγρυπνείτε, και φρυκτωρείτε επί των αδαμαντίνων επάλξεων του Εθνους και της Εκκλησίας, ίνα μη συλήσωσιν οι δολιόφρονες και πολύτροποι εχθροί τον τιμαλφή θησαυρόν της προγονικής ημών και ενδόξου κληρονομίας. Μη οκνήτε, μηδ' αποκάμητε φρουρούντες και φυλάσσοντες φυλακάς προς υπεράσπισιν της κινδυνευούσης Ορθοδόξου Πίστεως, και των πανταχόθεν υπονομευομένων Εθνικών παραδόσεων. Οι εχθροί πολλοί και πολυμήχανοι. Τα της Εκκλησίας θέσμια αφρούρητα, αι Εκκλησιαστικαί επάλξεις ανυπεράσπιστοι, αι Εθνικαί παραδόσεις εις περιφρόνησιν, τα Εθνικά ιδεώδη, υπό δίωξιν. Εξ αντιθέτου τα ψυχοφθόρα διδάγματα των Υλιστών, και τα ανατρεπτικά δόγματα των Κομμουνιστών, μεθοδικά και επίμονα. Οι δηλητηριώδεις και δραστικοί πλόκαμοι των διαφόρων αντεθνικών και αντιθρησκευτικών προπαγανδών, διεισδύουσι μέχρι της καρδίας του Εθνους και της Εκκλησίας. Αι δηλητηριώδεις και βρωμεραί αναθυμιάσεις της απιστίας, της υλοφροσύνης και της εκλελυμένης ηδυπαθείας, πληρούσι μέχρις ασφυξίας την ατμοσφαίραν της Ελλάδος. Δυστυχώς η προβαλλομένη αντίστασις χλιαρά, η άμυνα υπέρ των Εκκλησιαστικών θεσμίων και Εθνικών παραδόσεων άτονος και άψυχος, η αντίδρασις κατά των νοσογόνων μικροβίων, των διαβιβρωσκόντων τον Εθνικόν και Εκκλησιαστικόν ημών οργανισμόν, ανίσχυρος και ανωφελής. Τούτου ένεκα, οι προμαχώνες της Εθνικής ημών ιδεολογίας και τα προπύργια της Ορθοδοξίας, ήρχισαν το εν μετά το άλλον να υποχωρούν, και να πίπτουν εις την χειμαρρώδη και ακάθεκτον ορμήν των πολεμίων. Οι ταχθέντες ηγέται και φρουροί δια την άμυναν των Εθνικών και Εκκλησιαστικών ημών παραδόσεων, λιποψυχούν και δεν έχουν το θάρρος και την τόλμην κατά μέτωπον να αντισταθούν. Η αντίστασις και η άμυνα, δεν δύναται να επιτύχη άνευ εθνικού παλμού και πίστεως εις τα ιδανικά της πατρίδος και της θρησκείας. Απαιτείται το Εθνικόν και θρησκευτικόν εκείνο ζώπυρον, όπερ, είχον και οι Πατέρες ημών οίτινες εδόξασαν Εθνος και Εκκλησίαν. Δεον να έχωσιν οι ηγέται του Εθνους και της Εκκλησίας, το Ελληνικόν δαιμόνιον και τον θρησκευτικόν εκείνον παλμόν, δι ών εμεγαλούργησεν η Ορθόδοξος Ελληνική φυλή, αναγεννηθείσα εις την κολυμβήθραν του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Ναι, χρειάζεται πίστις εις τούς αγώνας, χρειάζεται ηθικόν σθένος, απαιτείται ψυχικόν θάρρος• η σιδηρά θέλησις, η ευψυχία, και η ακράδαντος ελπίς, είναι απαραίτητα δια την επιτυχίαν του αγώνος. Ταύτα πάντα είναι προσόντα, άτινα δημιουργεί η πίστις εις τα ιδανικά της Πατρίδος και της Θρησκείας. Αλλ οἱ ταχθέντες φρουροί επί των Εκκλησιαστικών επάλξεων ελλείψει ισχυράς πίστεως και σθένους ηθικού, ου μόνον δεν προβάλλουσι την απαιτουμένην αντίστασιν κατά των πολεμίων, ου μόνον δεν εγείρουσι νέα προχώματα δυνάμενα να αντιστούν εις την σύγχρονον πολεμικήν, αλλά και ελαφρά όλως τη συνειδήσει, κρημνίζουν όσα παλαίμαχοι αγωνισταί ήγειραν δια των Εθνικών και Εκκλησιαστικών ημών παραδόσεων. Απόδειξις η εσχάτως καθαιρεθείσα ακρόπολις του  Π α τ ρ ο π α ρ α δ ό τ ου                      η μ ε ρ ο λ ο γ ί ο υ, όπερ, ως εις ακατάλυτος φραγμός, εχώριζεν αισθητώς τους Ορθοδόξους από τους αιρετικούς και κακοδόξους. Τον αμυντικόν τούτον προμαχώνα, πολλάκις επεχείρησαν να καταρρίψουν οι πολυμήχανοι της Ορθοδοξίας εχθροί, αλλά προς κέντρα ελάκτισαν. Διότι αντιμετώπιζον πάντοτε τούς Αρχοντας και Ταγούς της Εκκλησίας, φρυκτωρούντας ανυστάκτως επί των αδαμαντίνων επάλξεων της Ορθοδοξίας. Όντως οι θεηγόροι Πατέρες της Εκκλησίας δεν ηγνόουν και ούτοι την θεωρίαν καθ ήν το Γρηγοριανόν ημερολόγιον εθεωρείτο δήθεν τελειότερον χρονικώς του Ιουλιανοῦ. Ουχ ήττον όμως υ π ε ρ η σ π ι ζ ο ν τ ο     Π α τ ρ ο π α ρ α δ ο τ ο ν•  διότι εσέβοντο την παράδοσιν των 7 Οικουμενικών Συνόδων, και την αιωνόβιον πράξιν της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Καθ όσον το Ιουλιανόν ημερολόγιον, συνδεθέν υπό των Θεοφόρων Πατέρων της Αης Οικουμενικής Συνόδου μετά του Πασχαλίου Κανόνος, του Ορθοδόξου εορτολογίου και του Κυριακοδρομίου απετέλεσε την συνισταμένην της Θείας λατρείας και ένα ενωτικόν κρίκον της καθόλου Ορθοδοξίας, καθώς και ένα ακαθαίρετον Ορθόδοξον προμαχώνα κατά της αιρέσεως και της κακοδοξίας. Και όμως τούτο το ακαθίρετον προπύργιον, κατεκρήμνισαν αμαχητί , όχι οι προαιώνιοι της Ορθοδοξίας εχθροί, αλλ' οι ταχθέντες προς περιφρούρησιν τούτου Εκκλησιαστικοί άρχοντες και Ταγοί. Τούτου ένεκα, οι διοικούντες νυν την Εκκλησίαν της Ελλάδος, διασπάσαντες την ενότητα της Ορθοδοξίας δια της ημερολογιακής καινοτομίας, και διαιρέσαντες τον Ορθόδοξον Ελληνικόν  λαόν εις δύο αντιθέτους ημερολογιακάς μερίδας, ού μόνον, ηθέτησαν την Εκκλησιαστικήν Παράδοσιν, καθιερωθείσα υπό των 7 Οικουμενικών Συνόδων και κυρωθείσαν υπό της αιωνοβίου πράξεως της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, αλλά έθιξαν και το Δόγμα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Διο και οι διοικούντες νυν την Ελληνικήν Εκκλησίαν δια της μονομερούς και αντικανονικής και αψυχολογήτου εισαγωγής του Γρηγοριανού ημερολογίου, απέσχισαν εαυτού ς του καθόλου κορμού  της Ορθοδοξίας, και εκήρυξαν εαυτούς κατουσίαν Σχισματικούς απέναντι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, των ισταμένων επί του εδαφους των 7 Οικουμενικών Συνόδων και των Ορθοδόξων θεσμών και παραδόσεων και επί των Εκκλησιών Ιεροσολύμων, Αντιοχείας, Σερβίας, Πολωνίας, του Αγίου Ορους, του Θεοβαδίστου Ορους Σινά κλπ. Οτι δε το πράγμα ούτως έχει, τούτο επιβεβαιοί και η εξ αρίστων Νομομαθών και Θεολόγων Καθηγητών του Εθνικού Πανεπιστημίου διορισθείσα προς μελέτην του ημερολογιακού ζητήματος Επιτροπή, ης Μελος ετύγχανε και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ως Καθηγητής τότε της Εκκλησιαστικῆς Ιστορίας εν τω Εθνικώ Πανεπιστημίων. Ιδού τι εγνωμοδότησε περί του νέου ημερολογίου η Επιτροπή αύτη: "Απασαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, αν και αυτοκέφαλοι εις την εσωτερικήν διοίκησιν αυτών, ουχ ήττον επειδή εισίν ηνωμέναι προς αλλήλας δια των Δογμάτων και των Συνοδικών όρων και κανόνων, δεν δύναται μία επί μέρους Ορθόδοξος Εκκλησία να χωρισθή, και να αποδεχθή νέον Εκκλησιαστικόν ημερολόγιον, χωρίς να λογισθή Σχισματική απέναντι των άλλων". Όθεν, αφού ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών δια της ιδίας αυτού υπογραφής, κηρύττει εαυτόν Σχισματικόν, τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων, ίνα αποδείξωμεν, ότι ούτος και οι ομόφρονες αυτώ Αρχιερεῖς, κατέστησαν Σχισματικοί, ως διασπάσαντες την ενότητα της Ορθοδοξίας δια της ημερολογιακής καινοτομίας, και διαιρέσαντες την Εκκλησιαστικήν και Εθνικήν ψυχήν του Ορθοδόξου Ελληνικοῦ Λαού; Αυτός ο ίδιος Μακαριώτατος, σχολιάζων εις μίαν πραγματείαν του περί του ημερολογίου, μίαν σχετικήν επιστολήν του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιερεμίου του Β', λέγει τα εξής: Η επιστολή αύτη του Πατριάρχου, χαρακτηρίζει ως άριστα την θέσιν, ην ευθύς κατέλαβεν η Ορθοδοξος Εκκλησία, απέναντι της Γρηγοριανής τροποποιήσεως του ημερολογίου, ήτις θεωρείται υπ' Αυτής ως μία των πολλών καινοτομιών της πρεσβυτέρας Ρώμης, παγκόσμιον σκάνδαλον και αυθαίρετος καταπάτησις των Συνοδικών Κανόνων και Θεσμών. Εκτός των Κανονικών τούτων παραβάσεων, υπάρχουν και σπουδαίοι ηθικοί λόγοι, την πηγήν έχοντες εις αυτήν την Αρχιεπισκοπήν, οι επιβάλλοντες την εκκαθάρισιν του Κλήρου παντός βαθμού, δια την ανύψωσιν των λειτουργών της Εκκλησίας, και την αναστήλωσιν του γοήτρου της Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας. Κατόπιν τούτων, επαφιεμεν εις τον Ορθόδοξον Ελληνικόν λαόν να κρίνη κατά πόσον ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος, διαφωνών προς εαυτόν, και καταπατών τούς Ορθοδόξους θεσμούς και ιερούς Κανόνας, δύναται να η Πρόεδρος της Ορθοδόξου Ελληνικῆς Εκκλησίας, ης το κυριώτερον γνώρισμα και η ενδοξοτέρα αποστολή τυγχάνει η περιφρούρησις της Ορθοδόξου Χριστιανικής και Εθνικής Ιδεολογίας. Ημείς ανέκαθεν διεφωνήσαμεν προς την ημερολογιακήν ταύτην καινοτομίαν, αλλά συνεμορφώθημεν προς την γνώμη της πλειοψηφίας της Ιεραρχίας κατ' Εκκλησιαστικήν οικονομίαν• το μεν ίνα αποφύγωμεν το Εκκλησιαστικόν Σχίσμα, το δε, διότι είχομεν την ελπίδα, ότι η Ιεραρχία προς πρόληψιν της διαιρέσεως του ποιμνίου της, θα έσπευδε να επανέλθη εις την Ορθόδοξον ημερολογιακήν τροχιάν. Αλλ' επειδή το Σχίσμα εδημιουργήθη και άνευ ημών εις τούς κόλπους της Εκκλησίας υπό των Χριστιανών, διαιρεθέντων εξ αιτίας του νέου ημερολογίου, η δε Ιεραρχία μετά πάροδον δωδεκαετίας όλης, ου μόνον δεν ηυδόκησε χάριν της ενώσεως του ποιμνίου της και της ειρηνεύσεως της Εκκλησίας, να επαναφέρη το Ορθόδοξον ημερολόγιον αλλά και κατεδίωξε τούς Παλαιοημερολογίτας. Δια τούτο προήχθημεν καθ υπαγόρευσιν της συνειδήσεως ημών, να δηλώσωμεν εις τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον, ότι κόπτομεν πάσαν επικοινωνίαν μετ Αυτού, ως Σχισματικού κατά την ιδίαν ομολογίαν αυτού ποιούμεθα δε θερμήν έκκλησιν προς την μερίδα του Ελληνικού λαού του αποδεχθέντος το νέον ημερολόγιον επί καλή τη πίστει, ότι τούτο δεν προσκρούει προς την Ορθοδοξίαν, ως επιπολαίως διεκήρυξεν ο καινοτόμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, όπως αποκηρύξωσι και ούτοι το Γρηγοριανόν ημερολόγιον, ως αντορθόδοξον, και διασαλπίσωμεν εις τον Σχισματικόν Αρχιεπίσκοπον τα ρήματα του σοφού Βρυένιου: "Ουκ αρνησόμεθά Σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευσόμεθά Σε Πατροπαράδοτον σέβας, ουκ αφιστάμεθά Σου Μήτερ Ευσέβεια, εν Σοι εγεννήθημεν, εν Σοι ζώμεν, και εν Σοι κοιμηθησόμεθα. Ει δε καλέση καιρός, και μυριάκις υπέρ Σου τεθνηξόμεθα".   Ο Δημητριάδος Γερμανός  Ο Πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος  Ο Ζακύνθου Χρυσόστομος

 

 

 

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ-ΣΧΟΛΙΑ

1.Οι υπογράφοντες την εγκύκλιο Αρχιερείς είχαν υπογράψει την ημερολογιακή μεταρρύθμιση του 1924 και ήταν μέλη της Συνόδου της Ελλάδικής Εκκλησίας από το 1924-1935 (συνολικά 11 χρόνια).Γράφουν χαρακτηριστικά: «Ημείς ανέκαθεν διεφωνήσαμεν προς την ημερολογιακήν ταύτην καινοτομίαν, αλλά συνεμορφώθημεν προς την γνώμη της πλειοψηφίας της Ιεραρχίας κατ' Εκκλησιαστικήν οικονομίαν• το μεν ίνα αποφύγωμεν το Εκκλησιαστικόν Σχίσμα, το δε, διότι είχομεν την ελπίδα, ότι η Ιεραρχία προς πρόληψιν της διαιρέσεως του ποιμνίου της, θα έσπευδε να επανέλθη εις την Ορθόδοξον ημερολογιακήν τροχιάν».

Δηλαδή ΔΙΑΦΩΝΟΥΣΑΝ  ΑΛΛΑ ΚΑΤ΄ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΥΠΈΓΡΑΨΑΝ και μετά 11 χρόνια αναιρούν τα όσα υπέγραψαν. Εν τω μεταξύ σύμφωνα με τα υπάρχοντα ιστορικά στοιχεία ένας από τους Μητροπολίτες αυτούς ΄ήταν σφοδρός διώκτης όσων κληρικών ή λαϊκών διαφωνούσαν με την ημερολογιακή μεταρρύθμιση!!!!!!!!όμως εδώ τα αποσιωπούν γράφοντας: «Αλλ' επειδή το Σχίσμα εδημιουργήθη και άνευ ημών εις τούς κόλπους της Εκκλησίας υπό των Χριστιανών, διαιρεθέντων εξ αιτίας του νέου ημερολογίου, η δε Ιεραρχία μετά πάροδον δωδεκαετίας όλης, ου μόνον δεν ηυδόκησε χάριν της ενώσεως του ποιμνίου της και της ειρηνεύσεως της Εκκλησίας, να επαναφέρη το Ορθόδοξον ημερολόγιον αλλά και κατεδίωξε τούς Παλαιοημερολογίτας»

2.Μεγάλο  μέρος της Εγκυκλίου ασχολείται μόνο με το ημερολόγιο, το οποίο θεωρεί θεματοφύλακα της Ορθοδόξου πίστεως, «ακρόπολιν» και  αμυντικό προμαχώνα των εθνικών ελληνοχριστιανικών παραδόσεων.

3.Η ημερολογιακή μεταρρύθμιση συμπεριλαμβάνονταν μέσα στις Οικουμενιστικές εγκυκλίους  1902 και 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στην παραπάνω εγκύκλιο όμως δεν γίνεται καμία αναφορά στις αιρετικές αυτές εγκυκλίους (που ως μέλη της Συνόδου γνώριζαν),ούτε στις αιρετικές απόψεις που εξέφραζαν.

4.Επίσης υπάρχουν λάθη και εσφαλμένες απόψεις. Συγκεκριμένα:

-Ταυτίζουν οι Αρχιερείς  το νέο -διορθωμένο Ιουλιανό ημερολόγιο (νέο)  με το Παπικό Γρηγοριανό. Τα γραφόμενα περί του Πατριάρχη Ιερεμίου δεν αφορούν το νέο ημερολόγιο αλλά το Γρηγοριανό.

-Σημειώνουν ότι  η ημερολογιακή μεταρρύθμιση διέσπασε  την ενότητα της Εκκλησίας.

-Διακηρύσσουν οτι το ημερολογιο ήταν θεματοφύλακας της πίστεως.(εχώριζεν αισθητώς τους Ορθοδόξους από τους αιρετικούς και κακοδόξους) και ήταν «ενωτικός κρίκος της καθόλου Ορθοδοξίας, καθώς και ένας ακαθαίρετος Ορθόδοξος προμαχώνας κατά της αιρέσεως και της κακοδοξίας».

-Υποστηρίζουν ότι « Ιουλιανόν ημερολόγιον, συνδεθέν υπό των Θεοφόρων Πατέρων της Αης Οικουμενικής Συνόδου μετά του Πασχαλίου Κανόνος, του Ορθοδόξου εορτολογίου και του Κυριακοδρομίου απετέλεσε την συνισταμένην της Θείας λατρείας και ένα ενωτικόν κρίκον της καθόλου Ορθοδοξίας, καθώς και ένα ακαθαίρετον Ορθόδοξον προμαχώνα κατά της αιρέσεως και της κακοδοξίας».

-Χαρακτήρισαν την Ελλαδική Ιεραρχία  Σχισματική, λόγω της ημερολογιακής μεταρρύθμισης .Θεωρούν επίσης ότι το σχίσμα προκλήθηκε αποκλειστικά από την Ελλαδική Ιεραρχία.

--Διακόπτουν την εκκλησιαστική κοινωνία με την Ελλαδική Εκκλησία λόγω του ημερολογίου.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Έχουμε αποδείξει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις για τις διαφορές Γρηγοριανού και νέου διορθωμένου ημερολογίου και δεν θα επανέλθω. Ούτε θα ξαναποδείξουμε ότι το Ιουλιανό ΔΕΝ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ ΩΣ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ και ως ΠΑΤΡΙΟ. Οι απόψεις του γράφοντος υπάρχουν σε άλλα δημοσιευμένα άρθρα.

Τα σημεία εκείνα που θα διαπραγματευτούμε  είναι τα εξής:

1.                  Η  ημερολογιακή μεταρρύθμιση διέσπασε  την ενότητα της Ορθόδοξης  Εκκλησίας και έθιξε  το Δόγμα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας;

2.                  Απεκήρυξαν οι τρεις Αρχιερείς  την Ελλαδικη Εκκλησία ως Σχισματική;;;;

3.                  Είναι το ημερολόγιο θεματοφύλακας της πίστεως;

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.      Η  ημερολογιακή μεταρρύθμιση διέσπασε  την ενότητα της Ορθόδοξης  Εκκλησίας και έθιξε  το Δόγμα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟ (αποσπασμα) «…οι διοικούντες νυν την Εκκλησίαν της Ελλάδος, διασπάσαντες την ενότητα της Ορθοδοξίας δια της ημερολογιακής καινοτομίας, και διαιρέσαντες τον Ορθόδοξον Ελληνικόν  λαόν εις δύο αντιθέτους ημερολογιακάς μερίδας, ού μόνον, ηθέτησαν την Εκκλησιαστικήν Παράδοσιν, καθιερωθείσα υπό των 7 Οικουμενικών Συνόδων και κυρωθείσαν υπό της αιωνοβίου πράξεως της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, αλλά έθιξαν και το Δόγμα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Διο και οι διοικούντες νυν την Ελληνικήν Εκκλησίαν δια της μονομερούς και αντικανονικής και αψυχολογήτου εισαγωγής του Γρηγοριανού ημερολογίου, απέσχισαν εαυτού ς του καθόλου κορμού  της Ορθοδοξίας, και εκήρυξαν εαυτούς κατουσίαν Σχισματικούς απέναντι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, των ισταμένων επί του εδαφους των 7 Οικουμενικών Συνόδων και των Ορθοδόξων θεσμών και παραδόσεων και επί των Εκκλησιών Ιεροσολύμων, Αντιοχείας, Σερβίας, Πολωνίας, του Αγίου Ορους, του Θεοβαδίστου Ορους Σινά κλπ.

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ.

Η ενότητα της Εκκλησίας διασφαλίζεται από την Χάρη του Θεού διά των θεουμένων αγίων με συγκεκριμένες πράξεις. Στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων» υπάρχουν πολλά παραδείγματα. Σε ένα χωρίο γράφεται:

«Ήσαν δε προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταίς προσευχαίς. Εγένετο δε πάση ψυχή φόβος, πολλά τε τέρατα και σημεία διά των αποστόλων εγίνετο. πάντες δε οι πιστεύοντες ήσαν επί τό αυτό και είχον άπαντα κοινά» (Πρ. β΄, 42-44).

Στο χωρίο αυτό, που παρουσιάζει την ζωή της Εκκλησίας μετά την Πεντηκοστή, φαίνεται ότι τα στοιχεία της ενότητας των Χριστιανών ήταν η διδαχή των Αποστόλων, η κοινωνία μεταξύ τους, η κλάση του άρτου-θεία Ευχαριστία και οι προσευχές. Δεν ήταν μόνον η θεία Ευχαριστία το κέντρο της ενότητας, όπως ισχυρίζονται μερικοί στις ημέρες μας, αλλά και η διδαχή των Αποστόλων, η κοινωνία μεταξύ τους και οι προσευχές. Συγχρόνως, οι πρώτοι Χριστιανοί έβλεπαν «πολλά τε τέρατα και σημεία» που γίνονταν από τους Αποστόλους, και οι πιστεύοντες ζούσαν μαζί σε έναν τόπο και είχαν τα πάντα κοινά.

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου γράφει:

«Η ενότητα, λοιπόν, της Εκκλησίας δεν είναι απλώς εξωτερική, αλλά εσωτερική-χαρισματική. Αυτό καταγράφηκε έντονα στις ευχές της θείας Ευχαριστίας, των Μυστηρίων και των ιερών ακολουθιών. Είναι το lex credendi (κανόνας πίστεως), που στηρίζεται στην Αποκάλυψη του Θεού στους Αγίους, και το lex orandi (κανόνας προσευχής), που εκφράζεται στην προσευχή της Εκκλησίας. Αποκάλυψη και προσευχή, πίστη και μυστήρια, σφυρηλατούν την ενότητα των μελών της Εκκλησίας. Η διχοτόμηση μεταξύ  του lex credendi και  του lex orandi διασπά και την ίδια την ενότητα των μελών της Εκκλησίας.

Επίσης, η ενότητα των Χριστιανών συγκροτείται με τον συνδυασμό μεταξύ theologia gloriae (θεολογία της δόξης) και theologia crucis (θεολογία του σταυρού). Η θεολογία της δόξης είναι εμπειρία του Θεού, και η θεολογία του σταυρού δείχνει και τις προϋποθέσεις για την ανάβαση στην Πεντηκοστή, αλλά και την διαφύλαξη αυτής της εμπειρίας. Όταν κανείς θέλει να μετέχει του μυστηρίου της δόξης του Θεού, χωρίς το μυστήριο του σταυρού, δεν έχει αληθινή ορθόδοξη ζωή και επιφέρει την διάσπαση της ενότητος. Βίωση των Μυστηρίων, χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις, δηλαδή χωρίς την βίωση του σταυρού, ως καθάρσεως, φωτισμού και θεώσεως, είναι διάσπαση της ενότητος των Χριστιανών.

Από αυτήν την διάσπαση μεταξύ του lex credendi και του lex orandi και μεταξύ της theologia gloriae και της theologia crucis δημιουργούνται οι αιρέσεις και τα σχίσματα που διασπούν την ενότητα των Χριστιανών και όχι της Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και δεν διασπάται ποτέ, αλλά οι αιρετικοί απομακρύνονται από αυτήν.»

Ο καθηγητής Ανδρ.Θεοδώρου γράφει: «Τα ουσιώδη στοιχεία τα απεργαζόμενα την Εκκλησία σαν ένα σώμα συνεκτικό και συμπαγές είναι τρία: η ενότητα στην πίστη, στη λατρεία και στη διοίκηση.

α. Η ενότητα στην πίστη, η οποία αποτελεί το σύνδεσμο τον συνάπτοντα τους πιστούς μεταξύ τους και με τον Κύριο, επικεντρώνεται στην ομολογία της ίδιας δογματικής διδασκαλίας, και στο οποίο τοποθετεί μεγάλο βάρος ο απόστολος Παύλος παραινώντας τους πιστούς να φυλάσσουν την παρακαταθήκη της πίστεως, καταπολεμώντας συγχρόνως τους ψευδοπροφήτες και τους ψευδοδιδασκάλους.

β. Η λατρεία (φυσικά η δογματική), ως δοξολογική ανύμνηση του ονόματος του τριαδικού Θεού, εκφράζουσα ομοίως την πίστη του σώματος του Χριστού και ενιαίως τηρούμενη σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, είναι επίσης αξιόλογο συστατικό στοιχείο της ενότητας της Εκκλησίας. Τα ποικίλλοντα λειτουργικά έθιμα και οι παραδόσεις που παρατηρούνται στη λατρεία των κατά τόπους ορθόδοξων Εκκλησιών, φυσικά δεν καταργούν τη βασική ενότητα λατρείας της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

γ. Τέλος, η εν τη διοικήσει ενότητα της Εκκλησίας εκφράζεται δια της υποταγής των χριστιανών σε μίαν αρχή και αυθεντία, την ιεραρχία. Την ανάγκη αυτή απαιτεί η παράσταση της Εκκλησίας ως βασιλείας και ενιαίου σώματος και κοινωνίας, η οποία προφανώς δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κύρος και αυθεντία, όπως άλλωστε αυτό συμβαίνει και σε όλα τα αλλά κοινωνικά σώματα και οργανισμούς του κόσμου τούτου.(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 143- 144)

Και ρωτάμε. Η  όντως αντισυνοδική, αντικανονική και αναμφιβόλως λανθασμένη  ενέργεια της  ημερολογιακής μεταρρύθμισης ποια από τα παραπάνω αλλοίωσε οπότε διερράγη η ενότητα της Εκκλησίας;;;;;;(εννοείται ότι είναι λανθασμένη η άποψη ότι το 1924 εισήχθη το Γρηγοριανό ημερολόγιο).

Ο ισχυρισμός των Αρχιερέων ότι «οι διοικούντες νυν την Ελληνικήν Εκκλησίαν δια της μονομερούς και αντικανονικής και αψυχολογήτου εισαγωγής του Γρηγοριανού ημερολογίου, απέσχισαν εαυτού ς του καθόλου κορμού  της Ορθοδοξίας, και εκήρυξαν εαυτούς κατουσίαν Σχισματικούς απέναντι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, των ισταμένων επί του εδαφους των 7 Οικουμενικών Συνόδων και των Ορθοδόξων θεσμών και παραδόσεων και επί των Εκκλησιών Ιεροσολύμων, Αντιοχείας, Σερβίας, Πολωνίας, του Αγίου Ορους, του Θεοβαδίστου Ορους Σινά κλπ» είναι ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟΣ όπως αποδεικνύεται με τα παρακάτω γεγονότα.

Το διορθωμένο ( παλαιό ) Ιουλιανό Ημερολόγιο-το νέο δηλαδή Ημερολόγιο-το ακολουθούν σήμερα οι Εκκλησίες Κων/λεως , Αλεξανδρείας , Αντιοχείας,Ρουμανίας , Βουλγαρίας , Κύπρου , Ελλάδος , Αλβανίας , Πολωνίας , Τσεχίας και Σλοβανίας. Δηλαδή , 11 συνολικά Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ενώ το παλαιό-Ιουλιανό-Ημερολόγιο το ακολουθούν οι Εκκλησίες Ιεροσολύμων , Ρωσίας , Σερβίας , Γεωργίας και το Άγιον Όρος , παρ' ότι ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο , που ακολουθεί το νέο Ημερολόγιο. Δηλαδή 4 Ορθόδοξες Εκκλησίες. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφέρουμε στο σημείο αυτό ότι , παρά τη διόρθωση του παλαιού Ημερολογίου , που υιοθέτησαν συνοδικά οι παραπάνω Εκκλησίες , δεν υπήρξε και ούτε υπάρχει διαταραχή στις Κανονικές σχέσεις με τις άλλες Εκκλησίες , που δεν έκαμαν τη διόρθωση και κράτησαν το παλαιό Ημερολόγιο. Δεν διαταράχτηκε η ενότητα των Εκκλησιών. Δεν χωρίστηκαν οι Εκκλησίες. Είναι ενωμένες πνευματικά και μυστηριακά.

Ας λάβουμε υπόψη και τα εξής: Μέχρι τον 7ο αιώνα, μεταξύ της Ανατολικής Εκκλησίας και της Δυτικής (τότε) Ορθόδοξης Εκκλησίας, όχι μόνο δεν υπήρχε πάντα εορτολογική-λειτουργική ενότητα αλλά ούτε και κοινός Πασχάλιος εορτασμός δεν υπήρχε πάντα.

Αυτή η κατάσταση δεν εμπόδιζε τους αγίους Πατέρες αυτών των αιώνων να έχουν πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους και, μάλιστα, να συνέρχονται σε Οικουμενικές Συνόδους, συζητώντας άλλα θέματα και ποτέ τα περί «λειτουργικής-εορτολογικής ενότητας»!

-------------------------------------------------

2.Απεκήρυξαν την Ελλαδικη Εκκλησία ως Σχισματική;;;;

Στο παραπάνω απόσπασμα της Εγκυκλίου οι τρείς Αρχιερείς αποκήρυξαν ως ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ τον Αρχιεπίσκοπο και την Σύνοδο. Προκύπτει όμως η εύλογη απορία. Η Ελλαδική Εκκλησία που διοικείται από αυτή την Σύνοδο και μνημονεύει τους Αρχιερείς της Συνόδου ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ;

Δεν ισχύει εδώ «ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος έσται»

---------------------------------------------------------------------------

3.Είναι το ημερολόγιο θεματοφύλακας της πίστεως;

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ «Αλλ οἱ ταχθέντες φρουροί επί των Εκκλησιαστικών επάλξεων ελλείψει ισχυράς πίστεως και σθένους ηθικού, ου μόνον δεν προβάλλουσι την απαιτουμένην αντίστασιν κατά των πολεμίων, ου μόνον δεν εγείρουσι νέα προχώματα δυνάμενα να αντιστούν εις την σύγχρονον πολεμικήν, αλλά και ελαφρά όλως τη συνειδήσει, κρημνίζουν όσα παλαίμαχοι αγωνισταί ήγειραν δια των Εθνικών και Εκκλησιαστικών ημών παραδόσεων. Απόδειξις η εσχάτως καθαιρεθείσα ακρόπολις του ΠΑΤΡΟΠΑΡΑΔΟΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ  , όπερ, ως εις ακατάλυτος φραγμός, εχώριζεν αισθητώς τους Ορθοδόξους από τους αιρετικούς και κακοδόξους.

ΣΧΟΛΙΟ.

Απο το 1054 (Μεγάλο Σχίσμα) μέχρι το 1582 (καθιέρωση στην Δύση του Γρηγοριανού ημερολογίου) οι χριστιανοί της Ανατολής και της Δύσης χρησιμοποιούσαν το ίδιο ημερολόγιο (ΙΟΥΛΙΑΝΟ)  και μάλιστα γιόρταζαν ημερολογιακά μαζί όλες τις μεγάλες εορτές. Αυτό όμως δεν αλλοίωσε ΚΑΜΜΙΑ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΔΟΓΜΑ. Πως αποδεικνύονται τα παραπάνω γραφόμενα;

Η σύμπτωση των εορτών  μέχρι το 1582 αλλά και ο επιδιωκόμενος συνεορτασμός με την ημερολογιακή μεταρρύθμιση τι απέδειξε μέχρι σήμερα. Οτι το ημερολόγιο ως μέσο της Οικουμενιστικής κίνησης απέτυχε του σκοπού του επειδή σήμερα  οι οικουμενιστικότερες τοπικές εκκλησίες ακολουθούν το Ιουλιανό ημερολόγιο.

ΑΓΝΩΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ

------------------------------------------------------

Μελετώντας τον αντι-οικουμενιστικό αγώνα στην Ελλάδα διαπιστώνουμε ότι το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα το σήκωσε το ακαινοτόμητο ορθόδοξο πλήρωμα από το 1924 μέχρι σήμερα. Βασικός σταθμός του αγώνα ήταν η παρουσία των τριών επισκόπων το 1935,που ηγήθηκαν του αγώνα και έσυραν και αυτοί τον μαρτυρικό Σταυρό της ομολογίας.

Όμως εύλογη φαίνεται η απορία. «Χρειάστηκαν έντεκα χρόνια για να αντιληφθούν αυτοί οι επίσκοποι τον λόγο της ημερολογιακής μεταρρύθμισης;

Ψάχνοντας ιστορικά στοιχεία για να απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα βρήκαμε άρθρο του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη με τίτλο Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΗ ΚΑΙ Η ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ».

Στο άρθρο αυτό θα σταθούμε σε ο,τι αφορά τον βίο και την πολιτεία του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, λόγω παράθεσης άγνωστων σε πολλούς ιστορικών στοιχείων..

Οποιοσδήποτε έχει ιστορικά στοιχεία που αντικρούουν τα δημοσιευμένα μπορεί να τα δημοσιεύσει για την ενημέρωση όλων μας. Γράφει λοιπόν ο καθηγητής:

«Ας έλθουμε στην προσωπικότητα του πρώτου(ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ) και τι τον οδήγησε στην ανταρσία και στην καθαίρεση το 1935. Τον γνώρισα προσωπικά μαζί με τον συμφοιτητή και φίλο μου Ετεοκλή (Επιφάνιο) Θεοδωρόπουλο, όπως επίσης γνωρίζω πολλά περί αυτού και από τον πατριάρχη Αθηναγόρα καθώς και για τις μυστικές αποστολές της μακαρίτισσας της αδελφής του Πατριάρχη, Αγάθης Αλεξιάδη προς τον Χρυσόστομο, που φθάνουν μέχρι το 1954. Επιφυλάσσομαι όμως αυτά να τα καταγράψω αργότερα. Ο Καβουρίδης, λόγω της πορείας του στα της Εκκλησίας, με απησχόλησε με πολυετή έρευνα. Δεν είμαι ενήμερος αν οι εμφανιζόμενοι σήμερα ως επίδοξοι διάδοχοί του γνωρίζουν τι περί αυτών πέραν των όσων καταγράφηκαν μετά το 1935.

Ο Χρυσόστομος Καβουρίδης ήταν αξιόλογο πρόσωπο και ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ τον εξέλεξε μέσα στο κρίσιμο 1908 ως νέο μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου. Το αγωνιστικό και πατριωτικό του φρόνημα δεν αναπαυόταν εκεί και όταν θέλησε να επιστρέψει στην πατρίδα του ο Λήμνιος μητροπολίτης Πελαγωνίας Στέφανος, ο Χρυσόστομος προσφέρθηκε να τον αντικαταστήσει στην τότε ελληνική πόλη του Μοναστηρίου, τα σημερινά Βιτώλια των Σκοπίων. Εκεί, τον υποδέχθηκε ο αρχιδιάκονος Αθηναγόρας Σπύρου (ο κατοπινός Πατριάρχης), που υπηρετούσε με ειδική αποστολή, καταγεγραμμένη στο αρχείο του ΥΠΕΞ! Οι κοινοί αγώνες τους για να περισώσουν τον εκεί ελληνισμό από το απειλητικό σλαβικό στοιχείο τους συνέδεσαν έκτοτε στενά!

Όμως, το 1917 παρασύρθηκε ο Χρυσόστομος στον Εθνικό Διχασμό και χαρακτηρίστηκε από μεν την Εθνική Άμυνα της Θεσσαλονίκης ως «φιλοβασιλικός», από δε τους Γάλλους ως «φιλογερμανός» και διώχθηκε με συνέπεια να περάσει στον Αντιβενιζελικό χώρο. Παρασύρθηκε από την επιστροφή των «βασιλοφρόνων» (1920-1922) και προσχώρησε και στον «Εκκλησιαστικό Διχασμό» και έδρασε δυναμικά κατά της εκλογής του Πατριάρχου Μελετίου. Όταν η μητρόπολη Πελαγονίας παραχωρήθηκε τελικά στους Σέρβους, ο Μελέτιος τον κατέστησε μητροπολίτη Μελενίκου (Σιδηροκάστρου), αλλά δεν απεδέχθη την εκλογή του με αποτέλεσμα να κατασταθεί «ακοινώνητος» και υπόδικος. Για τον λόγο αυτό κατέφυγε στην Αίγυπτο, στον «φιλοβασιλικό» πατριάρχη Αλεξανδρείας Φώτιο! Ο διάδοχος του Μελετίου, πατριάρχης Γρηγόριος Ζ΄, που ενέκρινε και τη διόρθωση των 13 ημερών στο Ιουλιανό Ημερολόγιο, τον κατέστησε αρχικά μητροπολίτη Νέας Πελαγωνίας ενώ ο διάδοχός του πατριάρχης Βασίλειος, χαρακτηρισμένος ως «νεωτεριστής» από τους τότε Ζηλωτές, τον εξέλεξε αρχικά μητροπολίτη Φιλιατών και Γηρομερίου (1925-1926) και μετά ο ίδιος πάλι τον κατέστησε μητροπολίτη Φλωρίνης (1922-1932). Όλο αυτό το διάστημα ο Χρυσόστομος ως αρχιερεύς του Οικουμενικού Πατριαρχείου δέχθηκε επί 12 χρόνια (1923-1935) το διορθωμένο Νέο Ημερολόγιο! Αποδέχτηκε πλήρως την σχετική Μεταρρύθμιση και λειτουργούσε σύμφωνα με αυτό το Εορτολόγιο της Εκκλησίας! Ας σημειωθεί πως η διόρθωση αυτή δεν έχει καμιά σχέση με το παπικό Γρηγοριανό Ημερολόγιο, όπως ψευδώς διαδόθηκε για να δικαιολογηθεί η «ζηλωτική ανταρσία» του 1924, όπως έχουμε πρόσφατα αποδείξει σε γραπτά μας!

Ερωτώ λοιπόν τους εγκαλούντας με: Μήπως γνωρίζουν το αίτιο της παραιτήσεως του Χρυσοστόμου από την μητρόπολη Φλωρίνης το 1932 και τα περί της μετά ταύτα σκληρής αντιπαλότητός του με τον συμπατριώτη του, Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο;

Μήπως υποψιάζονται τι στην πραγματικότητα τον πρόσδεσε στο άρμα της μακρότατης κενοδόξου μήνιος (Συνοδικόν τ. Β σελ. 329-330) του Δημητριάδος Γερμανού Μαυρομμάτη, που από το 1923 στράφηκε κατά της εκλογής στην τότε μητρόπολη των Αθηνών του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου;

Η διάσταση τους το 1935 για το «Παλαιοημερογιτικό ζήτημα» ήταν πραγματική ή εκμεταλλεύθηκαν την οργανωμένη σωματειακά πλέον «Ζηλωτική ανταρσία» για να αναγκάσουν σε παραίτηση τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο μετά την αρνητική έκβαση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας της προσφυγής περί την χειροτονία του Βοηθού Επισκόπου του γνωστότατου από τότε Ιακώβου Βαβανάτσου;

Μήπως παραγράφεται το γεγονός ότι ο Γερμανός ως Δημητριάδος ήταν αμείλικτος διώκτης με δίκες κ.τ.λ. των «Αγιορειτών ζηλωτών» που δρούσαν στο Βόλο και ότι ο Γερμανός και ο Χρυσόστομος δέχονταν τη διόρθωση του Ημερολογίου και λειτουργούσαν αμφότεροι σύμφωνα με αυτή από το 1924 μέχρι το 1935;

 

Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ 1950 ΚΑΙ Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 1974/5-6-1994 ΤΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΑΝΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΓΟΧ 1974 (Απόψεις-σχόλια-προβληματισμοί)

visit counter

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Εισαγωγικά

Σύμφωνα με την διακήρυξη των τριών αρχιερέων Δημητριάδος Γερμανού, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου που αποσχίστηκαν το 1935 από την Εκκλησία της Ελλάδας και ανέλαβαν την ηγεσία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών (Γ.Ο.Χ.), οι οποίοι μέχρι τότε ποιμαίνονταν μόνο από ιερείς δήλωσαν ότι: «οι διοικούντες νύν την Ελληνικήν Εκκλησίαν δια της μονομερούς και αντικανονικής και αψυχολογήτου εισαγωγής του Γρηγοριανού ημερολογίου, απέσχισαν εαυτούς του καθολικού κορμού της Ορθοδοξίας και εκήρυξαν εαυτούς κατ΄ουσίαν Σχισματικούς απέναντι των Ορθοδόξων Εκκλησιών». «Η Εκκλησία της Ελλάδος χωρισθείσα, εν τη εισαγωγή του διορθωμένου ημερολογίου, των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών κατέστη, εκ του λόγου τούτου, σχισματική, αποκοπείσα εκ του σώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Παρόλο που ο Χρυσόστομος Καβουρίδης αλλού παραδέχεται, ότι η καινοτομία δεν αφορά την εισαγωγή ολόκληρου του Γρηγοριανού.[ Ηλία Αγγελοπούλου, Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, σελ.81.]

 

Η Εγκύκλιος του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου (1950)

Ο  πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ήλθε σε διάσταση  με τον Βρεσθένης Ματθαίο λόγω της αρνήσεώς του να αποδεχθεί, ότι τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών δεν είχαν θεία Χάρη  και ότι οι Νεοημερολογίτες  έπρεπε να αναμυρώνονται κατά την προσχώρησή  τους στους Γ.Ο.Χ. Παρά ταύτα ο Χρυσόστομος έπειτα από δεκατρία έτη εκκλησιαστικού σχίσματος (26-9-1950) εξέδωσε μία Εγκύκλιο, στην οποία υποστήριζε τα ακριβώς αντίθετα, δηλαδή τις απόψεις του Ματθαίου.

 

Κείμενο της εγκυκλίου

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,   Χάρις υμίν και Ειρήνη παρά Θεού παρ’ ημών δ’ ευχή και Ευλογία.   Η Ιερά Σύνοδος της καθ’ ημάς Αγιωτάτης Εκκλησίας λαβούσα υπ’ όψιν πληροφορίας καθ’ ας τινές των ευλαβεστάτων Ιερέων ημών αμελούσι και την εκπλήρωσιν των καθηκόντων αυτών βάσει των Ιερών Κανόνων και της υφ’ ημών δοθείσης ομολογίας κατά το Σωτήριον έτος 1935, προαγόμεθα όπως υπομνήσωμεν πάσιν αυτοίς τα ακόλουθα.     Κατά το Σωτήριον έτος 1935 εκηρύξαμεν την Εκκλησίαν των Καινοτόμων Νεοημερολογιτών Σχισματικήν· επαναλαμβάνομεν και αύθις την τοιαύτην διακήρυξιν και κατά συνέπειαν εντελλόμεθα την εφαρμογήν του Α´ Κανόνος του Μεγάλου Βασιλείου δεδομένου ότι τα υπό των Νεοημερολογιτών τελούμενα Μυστήρια, ως σχισματικών όντων τούτων, στερούνται της Αγιαστικής χάριτος. Ωσαύτως ουδένα Νεοημερολογίτην δέον να δέχεσθε εις τους Κόλπους της καθ’ ημάς Αγιωτάτης Εκκλησίας και κατά συνέπειαν να εξυπηρετείτε τούτον, άνευ προηγουμένης ομολογίας δι̉ ης να καταδικάζη ούτος την καινοτομίαν των Νεοημερολογιτών και να κηρύσση την Εκκλησίαν τούτων σχισματικήν. Προκειμένου δε περί βαπτισθέντων υπό των καινοτόμων να Μυρώνωνται διά Αγίου Μύρου ορθοδόξου προελεύσεως, το οποίον ευρίσκεται εν αφθονία παρ’ ημίν. Επί ταύτη δε τη ευκαιρία απευθύνομεν προς πάντας τους Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς, υστάτην έκκλησιν καλούντες αυτούς Πατρικώς, όπως προσέλθωσιν εις Ένωσιν μεθ’ ημών, ην επιβάλλει το συμφέρον του Ιερού υπέρ της Πατρώας ευσεβείας ημών αγώνος και αποτελεί τον διακαή πόθον πάντων ημών.     Προσκαλούντες δε υμάς, αίρωμεν τα εξ υπαιτιότητος ημών δημιουργηθέντα σκάνδαλα και προς τούτο ανακαλούμεν και αποκηρύσσωμεν παν ο,τι από του έτους 1937 έως σήμερον εγράφη και ελέχθη υφ’ ημών, διά κηρυγμάτων, διασαφήσεων δημοσιευμάτων και εγκυκλίων, απάδον και αντιστρατευόμενον προς τας Αρχάς της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας του Χριστού και του υφ’ ημών διεξαγομένου Ιερού Αγώνος υπέρ της Ορθοδοξίας ούτινος το κήρυγμα περιλαμβάνεται εν τη εκδοθείση εγκυκλίω υπό της Ιεράς Συνόδου κατά το έτος 1935 άνευ ουδεμιάς προσθήκης και αφαιρέσεως και αυτόν ακόμη τον επιστημονικόν όρον «Δυνάμει και ενεργεία».     Ταύτα πάντα δηλούμεν δι̉ υστάτην φοράν, χάριν των σκανδαλισθέντων Χριστιανών ων επιθυμούμεν την ψυχικήν σωτηρίαν και επ’ ευκαιρία διακηρύσσομεν ότι πάντες ημείς δέον να φυλάσσωμεν την υφ’ ημών δοθείσαν ομολογίαν εν έτει 1935 ακεραίαν μέχρι τέλους της ζωής ημών επικαλούμενοι το έλεος του Θεού διά πάσαν παρέκκλισιν. Στώμεν όθεν καλώς.     Μετ’ Ευχών Διαπύρων Η Ιερά Σύνοδος Ὁ Πρόεδρος Τὰ Μέλη † Ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος † Ὁ Κυκλάδων Γερμανός † Ὁ Χριστιανουπόλεως Χριστόφορος † Ὁ Διαυλείας Πολύκαρπος

 

Κατά την γνώμη μας, ο Χρυσόστομος αναγκάσθηκε να εκδώσει την Εγκύκλιο αυτή λόγω των πιέσεων που δεχόταν από ιερείς της παρατάξεώς του, οι οποίοι ασπάζονταν τα ματθαιϊκά φρονήματα. Ο Χρυσόστομος σκόπευε επιπλέον δια της ανωτέρω Εγκυκλίου να αφομοιώσει όσο το δυνατόν περισσοτέρους κληρικούς και πιστούς, οι οποίοι αποσκιρτούσαν από τις ματθαιικές τάξεις μετά τον θάνατο του Ματθαίου (14-5-1950).

Η ανωτέρω διακήρυξη  του Χρυσοστόμου ότι τα Μυστήρια της Εκκλησίας της Ελλάδος «στερούνται της αγιαστικής χάριτος» και η προτροπή του για αναμύρωση  των Νεοημερολογιτών χαρακτηρίσθηκε από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες ως το «πλέον επαίσχυντον σημείον της όλης σταδιοδρομίας αυτού» και ως η «σπουδαιοτέρα πρόκλησις» κατά της Εκκλησίας. Με την άποψη  αυτή συμφωνούμε απολύτως.

Όσο μεγάλος και αν ήταν ο πόθος του Χρυσοστόμου για επανένωσι των Γ.Ο.Χ., δεν δικαιολογούσε την διακήρυξη τέτοιων απαραδέκτων φρονημάτων.

Γενικότερα ο Χρυσόστομος, όπως προαναφέραμε, εντάχθηκε στους Γ.Ο.Χ. έχοντας ως σκοπό «την επαναφοράν του πατρίου εορτολογίου εις την Εκκλησίαν» και την συγκράτηση  των Γ.Ο.Χ. μέσα σε λογικά, εκκλησιολογικά πλαίσια. Ο Χρυσόστομος δεν εφάρμοσε ποτέ, τα όσα έγραφε στην Εγκύκλιο του 1950, διότι ουδέποτε αποδέχθηκε την ματθαιική άποψη  περί αποκοπής της Εκκλησίας της Ελλάδος από το σώμα του Χριστού και ανάγκης δημιουργίας μιας νέας Εκκλησίας, της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ.

 Ο Χρυσόστομος θεωρούσε την Εκκλησία του νέου ημερολογίου ως την νόμιμη και «ανεγνωρισμένην Αυτοκέφαλον Ελληνικήν Εκκλησίαν», τους δε Γ.Ο.Χ. ως «μίαν φρουράν, ήτις φρουρεί τον θεσμόν του ορθοδόξου Εορτολογίου, ον ηθέτησεν ως μη ώφειλεν η πλειοψηφία της Ιεραρχίας».

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Χρυσόστομος δύο έτη μετά την έκδοση  της ανωτέρω Εγκυκλίου του ονόμαζε τους Γ.Ο.Χ. όχι ως την μοναδική Εκκλησία του Χριστού, αλλά ως «θρησκευτική κοινότητα των Παλαιοημερολογιτών» και ως «αποσχισθέντας από της Εκκλησίας Παλαιοημερολογίτας», τους οποίους η Ελλαδική Εκκλησία όφειλε «εις τους κόλπους αυτής να προσελκύση».

Αυτό όμως που αναμφίβολα αποδεικνύει, ότι ο Χρυσόστομος δεν πίστευε, τα όσα διεκήρυξε το 1950, είναι η απόφασή  του να μη προβεί σε νέες χειροτονίες αρχιερέων, με αποτέλεσμα η παράταξη  μετά τον θάνατό του (1955) να μείνει και πάλι χωρίς επίσκοπο. Εάν ο Χρυσόστομος αποδεχόταν τις ματθαιϊκές κακοδοξίες, σύμφωνα με τις οποίες την Εκκλησία του Χριστού αποτελούσαν μόνο οι Γ.Ο.Χ. και όχι οι Εκκλησίες που ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο και όσες κοινωνούσαν μαζί τους, είναι σίγουρο ότι δεν θα άφηνε την Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. ανεπίσκοπη.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Ανανέωση των απόψεων της παραπάνω εγκυκλίου είναι και η Εγκύκλιος 1974 της Αυξεντιανής Συνόδου .

Ἐγκύκλιος 1974----Ἀριθ. Πρωττ. 1191 ---------Έν Ἀθήναις τῇ 5ῃ Ἰουνίου 1974   Προς τον Ιερόν Κλήρον της καθ’ ημάς Εκκλησίας   Πανοσιολογιώτατοι και Αιδεσιμώτατοι Λειτουργοί του Υψίστου, Χάρις Υμίν και έλεος και Ειρήνη παρά Θεού, παρ’ ημών δε ευχή και ευλογία. Διά της παρούσης Εγκυκλίου ημών απευθυνόμεθα προς υμάς υπομιμνήσκοντες υμίν καθήκον επιτακτικόν, όπερ δέον να χαρακτηρίζη την ημετέραν πορείαν πειθαρχούσαν εις τα ανέκαθεν παραδεδομένα ημίν υπό των Θεοφόρων Πατέρων. Ούτω: Εντελλόμεθα επαναληπτικώς όπως περιορίζεσθε εις την εξυπηρέτησιν μόνον των μελών της καθ’ ημάς Εκκλησίας, ίνα μη προτίθεσθε σκάνδαλον τοις αδελφοίς και επισύρετε τας επικρίσεις του κοινού ως μη πιστεύοντες εις τα υφ' ημών πρεσβευόμενα. Η τέλεσις μυστηρίου τινός και η θεία μετάδοσις εις νεοημερολογίτας έχει απαγορευθή απ’ αρχής της δημιουργίας του σχίσματος υπό της Κρατούσης Εκκλησίας· δέον δε όπως τηρήτε απαρεγκλίτως την γραμμήν ταύτην πειθαρχούντες εις το φρόνημα και τα Εκκλησιαστικώς παραδεδομένα. Προκειμένου δε να εισέλθη τις εκ του νέου ημερολογίου εις τας τάξεις μας, απαραίτητος προϋπόθεσις τυγχάνει ομολογία πίστεως εις τα υπό των Θεοφόρων Πατέρων ημών παραδεδομένα ημίν, αποκήρυξις δε και καταδίκη πάσης αιρέσεως και καινοτομίας εν οις και το νέον ημερολόγιον εν τη Ελλαδική Εκκλησία ήτις δεχθείσα τούτο κατέστη σχισματική από του 1924 και εντεύθεν κατά την ιδίαν ομολογίαν του μεταρρυθμιστού Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου και ως εκ τούτου τα μυστήριά της στερούνται Αγιαστικής Χάριτος. Προκειμένου ωσαύτως περί βαπτισθέντων εν τη ως άνω Εκκλησία και επιστρεφόντων εις την ευσέβειαν δέον όπως αναμυρώνονται ούτοι δι’ Αγίου Μύρου κανονικής προελεύσεως συμφώνως προς τον Α´ Κανόνα του Μ. Βασιλείου. Συνεπεία των ανωτέρω εντελλόμεθα, όπως του λοιπύ παύσητε την τυχούσαν μέχρι σήμερον μυστηριακήν εξυπηρέτησιν των εκ της Νεοημερολογητικής Εκκλησίας προσερχομένων άνευ της προμνησθείσης διαδικασίας συνωδά προς τους Αγίους και Ιερούς Κανόνας, καθ’ όσον εν εναντία περιπτώσει θέλουν επιβληθή κατά των παραβατών αι υπό των Ιερών Κανόνων προβλεπόμεναι κυρώσεις.   Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ † Ὁ Ἀθηνῶν Αὐξέντιος, Πρόεδρος † Ὁ Διαυλείας καί Ἀττικῆς Ἀκάκιος † Ὁ Πειραιῶς καί Σαλαμῖνος Γερόντιος † Ὁ Εὐρίπου καί Εὐβοίας Παΐσιος † Ὁ Θεσ/νίκης Χρυσόστομος † Ὁ Θαυμακοῦ Καλλίνικος † Ὁ Κυκλάδων Γαβριήλ † Ὁ Μεγαρίδος Ἀντώνιος

 

(Απόψεις-σχόλια-προβληματισμοί)

Πρώτο κοινό σημείο των δύο εγκυκλίων είναι ότι με την αλλαγή του ημερολογίου η Ελλαδική Εκκλησία έγινε ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ.

Έγινε σχισματική η Ελλαδική Εκκλησία το 1924;

 

Το διορθωμένο ( παλαιό ) Ιουλιανό Ημερολόγιο-το νέο δηλαδή Ημερολόγιο-το ακολουθούν σήμερα οι Εκκλησίες Κων/λεως , Αλεξανδρείας , Αντιοχείας,Ρουμανίας , Βουλγαρίας , Κύπρου , Ελλάδος , Αλβανίας , Πολωνίας , Τσεχίας και Σλοβανίας. Δηλαδή , 11 συνολικά Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ενώ το παλαιό-Ιουλιανό-Ημερολόγιο το ακολουθούν οι Εκκλησίες Ιεροσολύμων , Ρωσίας , Σερβίας , Γεωργίας και το Άγιον Όρος , παρ' ότι ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο , που ακολουθεί το νέο Ημερολόγιο. Δηλαδή 4 Ορθόδοξες Εκκλησίες. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφέρουμε στο σημείο αυτό ότι , παρά τη διόρθωση του παλαιού Ημερολογίου , που υιοθέτησαν συνοδικά οι παραπάνω Εκκλησίες , δεν υπήρξε και ούτε υπάρχει διαταραχή στις Κανονικές σχέσεις με τις άλλες Εκκλησίες , που δεν έκαμαν τη διόρθωση και κράτησαν το παλαιό Ημερολόγιο. Δεν διαταράχτηκε η ενότητα των Εκκλησιών. Δεν χωρίστηκαν οι Εκκλησίες. Είναι ενωμένες πνευματικά και μυστηριακά. Οι Κληρικοί τους συλλειτουργούν και κοινωνούν από το Ίδιο Άγιο Ποτήριο. Μνημονεύονται οι αρχηγοί των Ορθοδόξων Εκκλησιών , όταν λειτουργεί ένας αρχηγός. Όλα αυτά φανερώνουν την κοινή πίστη και ότι οι Εκκλησίες που υιοθέτησαν το διορθωμένο ( νέο ) παλαιό Ημερολόγιο δεν έχασαν την αληθινή Ορθόδοξη πίστη. Η αληθινή πίστη , φανερώνεται και αποδεικνύεται στην ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών , στο κοινό Ποτήριο.

Ο αγ. Νικόδημος τοποθετεί το σχίσμα στην απόσχιση  και διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας κάποιων από την τοπική Σύνοδο και τις υπόλοιπες τοπικές Εκκλησίες. Για τους ΓΟΧ  το σχίσμα έκανε αυτός που άλλαξε το ημερολόγιο και την 10η Μαρτίου την ονόμασε 23η Μαρτίου. Ο αγ. Νικόδημος όμως αναφέρει ότι αυτό δεν είναι αμάρτημα, αλλά το να χωρισθεί κάποιος χάρη  του ημερολογίου από την εκκλησιαστική κοινωνία και την Σύνοδο. Αυτό μάλιστα αναφέρει χαρακτηριστικά «είναι αμάρτημα ασυγχώρητον και κατηγορίας άξιον και πολλήν έχει την κόλασιν και τιμωρίαν».

 Το σχίσμα λοιπόν κατά τον αγ. Νικόδημο, τον Μ. Βασίλειο και όλους τους άλλους Αγίους έχει την έννοια του χωρισμού από την Σύνοδο για θέματα ιάσιμα, στα οποία ο αγ. Νικόδημος συγκαταλέγει και την αλλαγή του ημερολογίου. Στην πρώτη υποσημείωσι μάλιστα του Α΄ Κανόνος του Μ. Βασιλείου δίδει ένα πλέον απλό και πασίδηλο ορισμό, τον οποίο δύνανται να κατανοήσουν και τα νήπια. Αναφέρει λοιπόν τα εξής: «Το σχίσμα κακώς διαμένον, γίνεται αίρεσις, ή καταφέρεται εις αίρεσιν, ει και τους Σχισματικούς κυρίως, ουχ η διάφορος πίστις ποιεί, αλλ’ η διαρρηχθείσα της κοινωνίας συντροφία».

Σχισματικός καθίσταται κανείς με δύο τρόπους. Πρώτον, αν εφαρμόζει ανυποχώρητα  κάτι που απαγορεύεται από τους Ιερούς Κανόνες, οπότε η Εκκλησία (ή και οι άλλες Εκκλησίες) τον χαρακτηρίζουν ως σχισματικό και δεύτερον, αν ο ίδιος αποσχίζεται για κάποιους λόγους (όχι δογματικούς)  από την Εκκλησία από την οποία μέχρι πρότινος βρίσκονταν σε κοινωνία. Τι από τα παραπάνω συνέβη το 1924; Τίποτα. Ούτε η Εκκλησία της Ελλάδος με την ημερολογιακή μεταβολή δήλωσε ότι αποσχίζεται, ούτε οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες την θεώρησαν ως αποσχισθείσα. Αφού λοιπόν οι άλλες Τοπικές Εκκλησίες της Ορθοδοξίας δεν θεώρησαν την Ελληνική και το Πατριαρχείο ως σχισματικό –μιά που η μονομερής αυτή πράξη τους δεν έθιγε το σωτηριολογικό δόγμα– με ποιο ιεροκανονικό στήριγμα οι τρείς επίσκοποι έκριναν σχισματικές δύο Τοπικές Εκκλησίες; (την Ελλαδική και του πατριαρχείου Κπόλεως). Ποιος ιερός Κανόνας απαγορεύει την μεταβολή των ημερολογίων; Κανείς. Ακόμα και ο κοινός εορτασμός της ημέρας του Πάσχα δεν τηρούνταν επι τρείς αιώνες μετά την Α΄Οικουμενική και καμία Εκκλησία δεν θεωρούσε κάποια άλλη σχισματική για αυτόν τον λόγο.

Το δεύτερο κοινό σημείο των εγκυκλίων είναι η ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ.

Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΕΡΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ Ο Μέγας Βασίλειος κατονομάζει τους κυριότερους σχισματικούς της εποχής του, οι οποίοι είναι οι Καθαροί και οι Εγκρατίτες. Προτείνει μεν τον τρόπο εισδοχής των εμφανώς αποκομμένων από την Εκκλησία και καταδικασμένων Σχισματικών, όχι όμως ενεργώντας αυτόνομα, αλλά λαμβάνοντας υπόψιν του την πράξη όλης της Εκκλησίας στην Οποία και μόνο αναγνωρίζει το δικαίωμα να λάβει έγκυρη απόφαση. Γι' αυτό και ο Άγιος Νικόδημος στην Ερμηνεία του ΜΖ΄ Κανόνος του Αγίου γράφει πως για την γνώμη του Μεγάλου Βασιλείου ο ίδιος λέει πως "ἀνίσως καὶ ᾖναι ἀρεστὴ ἡ γνώμη αὕτη, πρέπει νὰ γένῃ Σύνοδος Ἐπισκόπων, διὰ νὰ ποιήσουν αὐτήν, γνώμην μερικὴν οὖσαν, Κανόνα Καθολικὸν καὶ ἀπαράβατον".

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

1.      Τί σχέση μπορεί να έχει η στάση του Αγίου Βασιλείου με τις αλλόκοτες απόψεις των παραπάνω Συνόδων ΓΟΧ;

2.      Ποια Σύνοδος είχε καταδικάσει, από το 1924  μέχρι το 1974, τους Νεοημερολογίτες ως Σχισματικούς;

3.      Ποια Σύνοδος καθόρισε τον τρόπο εισδοχής των Νεοημερολογιτών στην Εκκλησία;

 Αν τα μυστήρια των νεοημερολογιτών ήταν άκυρα τότε άκυρες θα ήταν και οι χειροτονίες των πρώτων Αρχιερέων (π.Φλωρίνης Χρυσοστόμου-Γερμανού και Χρυσοστόμου) που υπέγραψαν την ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΜΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΝΤΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ήταν μέλη της νεοημερολογιτικής Ιεραρχίας.

Ισχύουν σήμερα οι Εγκύκλιοι αυτές;

Σε Ματθαιϊκες Συνόδους ισχύουν αναβαπτισμός-επανάληψη χρίσματος-αναχειροτονίες.

Στην εγκύκλιο 2002/28-6-2002 της Φλωρινικής Συνόδου Καλλινίκου γράφονται και τα εξής: «Διά την εισδοχήν δε νεοημερολογιτών εις τους κόλπους της Εκκλησίας μας απαραίτητος προϋπόθεσις τυγχάνει, ομολογία πίστεως και χρίσις διά αγίου μύρου, συμφώνως προς τον Α' Κανόνα του Μ. Βασιλείου διά τους σχισματικούς και πολλώ μάλλον διά τους αιρετικούς οικουμενιστας……

… Ουδεμία συγκατάβασις χωρεί εις τα της πίστεως, καθ' α και αυτό το βάπτισμα των νεοημερολογιτών θεωρείται άκυρον, διότι πέραν του οικουμενιστικού μανδύου που περιεβλήθη η Εκκλησία των, ούτε ο τύπος των τριών καταδύσεων επί το πλείστον τηρείται, αντικατασταθείς διά της επιχύσεως του ύδατος της κολυμβήθρας εις τον βαπτιζόμενον.

Δηλαδή οι παραπάνω δοξασίες περί ΑΚΥΡΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ισχύουν και σήμερα!!!!!!!!!!!!!!!!!

-----------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

(Απόσπασμα από την ανέκδοτη εργασία μας -Αιρετικές δοξασίες και πρακτικές στους χώρους των ΓΟΧ)

 

Απόσπασμα απο μια διαδικτυακή συζήτηση για τα Μυστήρια "μη κεκρυμένων απο Σύνοδο" αιρετικών.

visit counter

Δημοσιεύω ένα απόσπασμα από μια διαδικτυακή συζήτηση που είχα με κάποιον εν Χριστώ αδελφό με θέμα τα Μυστήρια των «μη κεκριμένων»  από Σύνοδο αιρετικών.

Για την διευκόλυνση των αναγνωστών θα ονομάζω στο κείμενο ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ τον αδελφό και π.Δ.Α τον γράφοντα.

------------------------------------------------------------------------

π.Δ.Α: Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ…Διατύπωσες την εξής άποψη για το θέμα:

«Η μνημόνευση αιρετικού επισκόπου και η εισαγωγή μερίδος για αυτόν στο Ποτήριο είναι στοιχείο που καθιστά αδύνατο τον καθαγιασμό του οίνου και του άρτου.».

Θέτεις λοιπόν δύο αίτια  στην ακυρότητα του μυστηρίου.

Α. Την μνημόνευση του αιρετικού επισκόπου

Β. Την εισαγωγή της μερίδας του επισκόπου στο Άγιο Ποτήριο.(αυτό γίνεται κατά την συστολή των Τιμίων δώρων και μετά το καθαγιασμό).

Επειδή ο καθαγιασμός γίνεται από το Άγιο Πνεύμα (και όχι από τον επίσκοπο),γιατί Αυτό επικαλούμαστε την ώρα εκείνη, θα μου επιτρέψεις να εκφράσω την εξής άποψή .

Η μνημόνευση του αιρετικού επισκόπου δημιουργεί ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΟΛΥΣΜΟ ΠΙΣΤΕΩΣ στους μνημονεύοντες.

Η εισαγωγή της μερίδος του Επσκόπου δημιουργεί ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΟΛΥΣΜΟ στο περιεχόμενο του Αγίου Πότηρίου.

Έτσι το μυστήριο  και για τους δύο παραπάνω λόγους χάνει την σωτηριολογική του διάσταση και σημασία και γίνεται κρίμα ή κατάκριμα.

Η ακυρότητα του μυστηρίου που γράφεις είναι αρκετά παρακινδυνευμένη άποψη γιατί τότε καταργείται η Ιερωσύνη. Μόνο Σύνοδος Ορθοδόξων επισκόπων μπορεί να πάρει απόφαση για την ακυρότητα Μυστηρίων και το άκυρο της ιερωσύνης.

------------------------------------------------------------------------------------------------

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ. Το σκεπτικό του σχολιασμού σας  καταλήγει στο συμπέρασμα οτι:  «Η ακυρότητα του μυστηρίου είναι αρκετά παρακινδυνευμένη άποψη γιατί τότε καταργείται η Ιερωσύνη. Μόνο Σύνοδος Ορθοδόξων επισκόπων μπορεί να πάρει απόφαση για την ακυρότητα Μυστηρίων.»

 

Η ρίζα της διαφοράς των θέσεών μας έγκειται στο ότι εσείς μπορείτε (κάποιος αγανακτισμένος θα έλεγε, τολμάτε) να οριοθετείτε την αληθινή Εκκλησία μέσα στον χώρο της αιρέσεως!

Δηλαδή, θεωρείτε ότι είναι δυνατόν το Άγιο Πνεύμα, ο Χριστός, οι Απόστολοι και οι Άγιοι Ομολογητές να συνυπάρχουν, να ευλογούν και να αγιάζουν  μια «εκκλησία» που έχει αιρετικές κεφαλές (δηλ. επισκόπους και κλήρο), αντι-Ευαγγελικό κήρυγμα και αιρετικό ποίμνιο. Δηλαδή αποδέχεστε την θέση ότι « ο Χριστός έχει κοινωνία και συνεργασία με τον Βελίαρ»! Με άλλα λόγια η Αγία Τράπεζα μπορεί  να έχει κοινή χρήση από  τον Θεό και τον διάβολο επι  τη βάση συγκεκριμένων  όρων και συνθηκών , μέσω ενός  αιρετικού ή συμπορευόμενο με την αίρεση ιερέα. Ενός ιερέα που ο ίδιος ο Χριστός και οι Απόστολοι τον ονομάζουν  λύκο που θανατώνει  τα πρόβατα.

Κατά  συνέπεια, οι θέσεις σας οδηγούν αναγκαστικά στο να θεωρήσουμε τις Αποτειχίσεις των Αγίων ανα τους αιώνες ως διαβολικό Σχίσμα κι όχι ως θεάρεστη και σωτηριώδη πράξη. Αυτές οι θέσεις  δεν απευθύνονται απλώς σε εμένα ή σε κάθε ομοφρονούντα με εμένα , αλλά προκαλούν σεισμό στην σύνολη Ορθοδοξία από τα θεμέλια της δηλαδή την Αγία Γραφή και  όλη την χορεία των αγίων Αποστόλων , Πατέρων και Ομολογητών.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης στην 33^η επιστολή προς τον Πάπα Ρώμης γράφει για την Εκκλησία της Κων/πόλεως οτι «έπεσε στα βάθη της αίρεσης», χωρίς όμως να υπάρχει καμία Συνοδική αναγνώριση και καταδίκη της αίρεσης. Ο Ωριγένης θεωρούνταν αιρετικός από τον Μ. Βασίλειο κι άλλους Πατέρες, ενώ μετά  από διακόσια χρόνια καταδικάστηκε συνοδικά. Η παραμονή κάποιου σε αυτήν την «εκκλησία» , δηλαδή η συνέχιση της ενσωμάτωσης του σε αυτήν, δεν τον απαλλάσει απο την καταδίκη , έστω κι αν απέχει των «μυστηρίων» της…

…Πολλές φορές,  παρουσιάζονται κάποια  περιστατικά  στα οποία  η Εκκλησία άσκησε οικονομία έναντι των αιρέσεων ,  με αποφάσεις Πατριαρχών ή Συνόδων και  που αποσκοπούσαν στην εν μετανοία επιστροφή και προστασία του ποιμνίου  υπο την σωτηριώδη  σκέπη της Ορθοδοξίας. Στην περίπτωση όμως των οικουμενιστών  η άσκηση «οικονομίας» και οι συναφείς  με αυτήν διαλογισμοί, αποσκοπούν στην αποδοχή της αίρεσης και την αποδοχή της συνύπαρξης(τώρα)  ή ενσωμάτωσης (αργότερα)  των ορθοδόξων με την αίρεση,μέσω της αναγνώρισης της πλάνης όχι ώς εκτός της Εκκλησίας αίρεσης, αλλά ως εντός της Εκκλησίας  άλλης «Παράδοσης».

Έτσι ήδη έχει προχωρήσει θεωρητικά και πρακτικά η αποδοχή ότι δεν υπάρχουν αιρέσεις και ότι όλες οι πίστεις είναι δρόμοι σωτηρίας και εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος, όπως επισήμως έχει διατυπωθεί απο Προκαθημένους και συνηγορούντας Επισκόπους και Συνόδους. Στα πλαίσια αυτά συλλειτουργούν και συμπορεύχονται με Παπικούς, Μονοφυσίτες κ.λπ θεωρώντας ότι αυτοί είναι μέλη της όλης εκκλησίας του Χριστού, «αναδενδράδες» του ίδιου δένδρου όπως έγραφε η Πατριαρχική Εγκύκλιος. Το ίδιο ισχύει και για τους κληρικούς και τα ποίμνια.

Έχει δημιουργηθεί παράλληλα η απαραίτητη «θεολογία» για να σταθεί αυτή η νέα ερμηνεία του τι είναι Εκκλησία. Βάση αυτής της «θεολογίας» κριτήριο εισόδου στην Εκκλησία δεν αποτελεί η Ορθόδοξη πίστη αλλά οι αποφάσεις Προκαθημένων ή Συνόδων, οι αποφάσεις των οποίων θα αποτελούν τον Κανόνα.

Έτσι η αναίμακτη θυσία στο θυσιαστήριο από τον αιρετικό είναι αγία γιατί είναι σύμφωνη με τις πλάνες των  Προκαθημένων, ενώ η προσφορά του αιρετικού ιερέα, για την Αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρες είναι «προσφορά ψόφιου σκύλου». 

Το δε ζήτημα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων  δεν είναι απλώς μια χρονική αλληλουχία ευχών αλλά πρωτίστως κοινωνία με την αληθινή Πίστη, την οποία δίδαξαν ο Χριστός και οι Απόστολοι, και συνεπεία αυτής της κοινωνίας με την αληθινή πίστη  επέρχεται ο καθαγιασμός. Άνευ αυτής της κοινής πίστης  όπως σημειώνει ο Μ. Βασίλειος ό,τι συμβαίνει στο θυσιαστήριο είναι «απάτη» διότι ο Θεός δεν εμπαίζεται!

Υπάρχουν βέβαια αιρέσεις που λόγω της λεπτότητας των νοημάτων τους  χρειάζεται να αναλυθούν και να «καταγνωστούν» απο Συνόδους και Πατέρες. Όμως υπάρχουν και αιρέσεις που οι θεωρίες τους είναι εμφανώς αντίθετες με την Αγία Γραφή. Αυτές είναι «κατεγωσμένες» ήδη απο την Αγία Γραφή και δεν χρειάζεται καμία Σύνοδος να τις αναγνωρίσει ως αιρέσεις. Όταν ο Χριστός λέει «Εγώ ειμί η οδός και η ζωή και μόνο δι εμού πηγαίνει κανείς εις τον Πατέρα» και οι οικουμενιστές λένε ότι «όλες οι θρησκείες οδηγουν στον Θεό», η θέση τους αποτελεί εμφανώς αίρεση. Όποιος λοιπόν θεωρεί τον οικουμενιστή κληρικό όργανο της Χάριτος του Θεού που σώζει μέσω των μυστηρίων του ανθρώπους που δεν ξέρουν σε τι πιστεύουν...δικαίωμα του. 

π.Δ.Α :Θα προσπαθήσω σύντομα να σχολιάσω τις παραπάνω  απόψεις….

Α. Ποτέ δεν αποδέχτηκα το γραφόμενο  περί της ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ .Απλά είπα ότι είναι παρακινδυνευμένο να θεωρούμε ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΣΥΝΟΔΟ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ.

Β. Εμείς όμως γνωρίζουμε από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας ότι μόνο οι καταδικασθέντες αιρετικοί κι όσοι μετά την καταδίκη τους ακολουθούν, εκείνοι μόνο δεν έχουν μυστήρια. Γι’ αυτό σοφά η Εκκλησία μας έχει καθορίσει την διακοπή μνημοσύνου και την αποτείχιση από τους παραπάνω συγχρόνους  αιρετίζοντες Επισκόπους (και όλους τους αιρετικούς), ώστε αυτοί να απομονώνονται και να μη μας μολύνουν.

Γ. Οι Άγιοι Πατέρες (εκτός των άλλων) μας διαφωτίζουν για τον χρόνο απωλείας του χαρίσματος της ιερωσύνης των αιρετικών. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τον Δόσκορο. Αυτός ήταν υπόδικος στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά, μέχρι την καθαίρεσή του είχε  το ιερατικό αξίωμα. Διότι αν δεν το είχε, δεν θα μπορούσε να του αφαιρεθεί, μιας και το «μη υπαρκτόν»  δεν δύναται να αφαιρεθεί. Στα Πρακτικά της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου γράφεται ότι ο αιρετικός Διόσκορος που ήταν και Πρόεδρος της Ληστρικής Συνόδου του 449 (αντίστοιχος του Βαρθολομαίου της Κολυμπαρίου Συνόδου της Κρήτης και όσων τον ακολουθούν) αρχικά περιλαμβάνεται στο κατάλογο των Επισκόπων, και μάλιστα μετά τον Ανατόλιο Κων/πόλεως και πριν από τα ονόματα των Πατριαρχών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων.

Η  Σύνοδος τον αποδέχεται ως Επίσκοπο και τον δικάζει μεν, αλλ’ ως Επίσκοπο με έγκυρα μυστήρια, καθώς προσφωνείται «ευλαβέστατος και οσιώτατος επίσκοπος». Στη συνέχεια της διαδικασίας, αφού κατεδείχθησαν οι πλάνες του και η ανυπακοή-περιφρόνηση της Συνόδου, του επιβλήθηκε η  ποινή της καθαίρεσης. Και καθαίρεση για θέματα πίστεως -αίρεσης σημαίνει ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ. Πρέπει βέβαια να επαναληφθεί πως, το ότι δεν είχε καθαιρεθεί, δεν σήμαινε ότι δεν ήταν αιρετικός, ότι δεν μόλυνε τους πιστούς με την διδασκαλία του. Και αιρετικός ήταν και τον μολυσμό της αιρέσεως μετέδιδε «ως πανούκλαν» (κατά τον άγιον Νικόδημο τον Αγιορείτη) και διά τούτο όφειλαν οι πιστοί να απομακρύνονται από τους αιρετικούς ως «από όφεως», όπως οφείλουν και σήμερα, από τους συγχρόνους αιρετικούς να απομακρύνονται, διότι είτε είναι καταδικασμένος ο αιρετικός, είτε δεν είναι καταδικασμένος, η ζημιά που προκαλεί στους πιστούς και στο σώμα της Εκκλησίας γενικότερα, είναι μεγάλη. Αξιοσημείωτο είναι και  το ιστορικό γεγονός της χειροτονίας από τον Διόσκορο, του αγίου Ανατολίου, ο οποίος «υπό Διοσκόρου του δυσσεβούς κεχειροτόνητο παρόντος και Ευτυχούς» του αιρεσιάρχου (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1042). «Εχειροτόνησε δε τον Ανατόλιον ο Διόσκορος, ότε δεν είχε καθαιρεθεί εισέτι, ήτοι μετά την εν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον και προ της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ήτις καθήρεσε και τον Διόσκορο και τον Ευτυχή» (Θ.Η.Ε. τ. 2, σ. 642). «Και τότε εξεδηλώθη εν Κωνσταντινουπόλει αντίδρασις κατά της χειροτονίας ταύτης» (οπ. παρ. και Μ. 6, 44). «Αλλ’ όμως η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος εδέχθη τον Ανατόλιον ως έξαρχον αυτής» (Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 6, 565). «Η δε Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά και τούτον ως Άγιον την 3ην Ιουλίου μηνός».

Δ. Τούτο βλέπουμε να ισχύει και με τη στάση των Πατέρων και σε άλλες Συνόδους· π.χ. στην περίπτωση των τριών Επισκόπων που υπεστήριζαν τον Άρειο· στην περίπτωση των πιστών της Κων/πόλεως που επαινούνται από τον άγιο Κύριλλο για την απομάκρυνσή τους εκ του Νεστορίου (ο Άγιος δεν μιλάει επ’ ουδενί στις επιστολές του στους αποτειχισμένους πιστούς για άκυρα Μυστήρια, αλλά μόνο για απομάκρυνση από την αίρεση). Κι εδώ ο Άγιος θεωρεί τον Νεστόριο ως έχοντα το χάρισμα της ιερωσύνης, το οποίο η Σύνοδος, με το να τον καθαιρέσει, του το αφαίρεσε. Το ίδιο και στην περίπτωση του Καλέκα επί εποχής αγίου Γρηγορίου του Παλαμά κ.α

Άλλο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα  αποτελεί η περίπτωση του Ωριγένη και των μαθητών του, π.χ. του Ηρακλά, επισκόπου Αλεξανδρείας, ο οποίος χειροτόνησε 20 επισκόπους και μετέδωσε την διδασκαλία του Ωριγένη. Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε την διδασκαλία του Ωριγένη και αναθεμάτισε τον ίδιο, αλλά αυτό συνέβη …αιώνες μετά τον θάνατο του Ωριγένη!!! Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος, όμως, δεν ασχολήθηκε μέ τα μυστήρια των οπαδών του Ωριγένη, ούτε για να τα ακυρώσει, ούτε για να τα επικυρώσει, αν και οι οπαδοί τους λειτουργούσαν και πραγματοποιούσαν μυστήρια για 300 χρόνια μετά τον θάνατό του. Άρα τα χιλιάδες μυστήρια που τελέστηκαν στις περιοχές που υπήρχαν ωριγενιστές για 300 χρόνια, ήταν άκυρα;

Άλλο σύγχρονο παράδειγμα για αυτές τις σκέψεις αποτελεί το πρόσωπο του εθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, ο οποίος αποδείχθηκε –τα στοιχεία σήμερα είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα και αδιαμφισβήτητα– ότι ήταν όχι μόνο μασώνος αλλά και πρόδρομος του Οικουμενισμού, και Οικουμενιστής. Απ’ όσους έχουν ασχοληθεί με το θέμα, κανείς δεν αμφισβήτησε την εγκυρότητα των μυστηρίων και των χειροτονιών που αυτός ως επίσκοπος έπραξε. Αλλά ακόμα και για τον επίσης μασώνο και Οικουμενιστή πατριάρχη Κων/πόλεως Μελέτιο Μεταξάκη δεν έχουν αμφισβητηθεί οι χειροτονίες του· δεν τόλμησαν να το κάνουν αυτό ούτε οι ΓΟΧ.

Ε .Γράφεις τα εξής:

Το δε ζήτημα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων  δεν είναι απλώς μια χρονική αλληλουχία ευχών αλλά πρωτίστως κοινωνία με την αληθινή Πίστη, την οποία δίδαξαν ο Χριστός και οι Απόστολοι, και συνεπεία αυτής της κοινωνίας με την αληθινή πίστη  επέρχεται ο καθαγιασμός. Άνευ αυτής της κοινής πίστης  όπως σημειώνει ο Μ. Βασίλειος ό,τι συμβαίνει στο θυσιαστήριο είναι «απάτη» διότι ο Θεός δεν εμπαίζεται!

Σχόλια.

Άλλο το θέμα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων και άλλο το θέμα της συμμετοχής μας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Ο καθαγιασμός απαιτεί την ύπαρξη ειδικής Κανονικής  Ιερωσύνης και επιτελείται από το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.

Η  δεητική ευχή του καθαγιασμού είναι ξεκάθαρη.

Έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην και αναίμακτον λατρείαν, και παρακαλούμέν σε και δεόμεθα και ικετεύομεν· κατάπεμψον το Πνεύμά σου το Άγιον εφ' ημάς και επί τα προκείμενα δώρα ταύτα. Και ποίησον τον μεν άρτον τούτον τίμιον σώμα του Χριστού σου. Αμήν· το δε εν τω ποτηρίω τούτω τίμιον αίμα του Χριστού σου. Αμήν· μεταβαλών τω Πνεύματί σου τω Αγίω. Αμήν, αμήν, αμήν.

Στην συνέχεια εύχεται ο λειτουργός

Ώστε γενέσθαι τοις μεταλαμβάνουσιν εις νήψιν ψυχής, εις άφεσιν αμαρτιών, εις κοινωνίαν του Αγίου σου Πνεύματος, εις βασιλείας ουρανών πλήρωμα, εις παρρησίαν την προς σε, μη εις κρίμα η εις κατάκριμα. Έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν υπέρ των εν πίστει αναπαυσαμένων προπατόρων, πατέρων, πατριαρχών, προφητών, αποστόλων, κηρύκων, ευαγγελιστών, μαρτύρων, ομολογητών, εγκρατευτών και παντός πνεύματος δικαίου εν πίστει τετελειωμένου.

 

Η συμμετοχή στο Μυστήριο εκ μέρους των πιστών ΦΥΣΙΚΑ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ, ώστε να μην γίνει ΚΡΙΜΑ και ΚΑΤΑΚΡΙΜΑ. Προσέρχεται ο πιστός εν γνώσει του, συνειδητά, ότι δέχεται την κοινωνία από αιρετικό· από κάποιον που διαστρέφει και πολεμά την Πίστη· από κάποιον που είναι εχθρός του Χριστού. Πως τότε θα πεί: «Οίδας των κακών το πλήθος, οίδας και τα τραύματά μου· και τους μώλωπας οράς μου αλλά και την πίστιν οίδας», αφού συγκοινωνεί μετά αιρετικού που πραγματοποιεί προσβολή-διαστροφή της Πίστεως;

Η αιρετική πίστη επισκόπου και του  συμμετέχοντος στο Μυστήριο με την πίστη του επισκόπου ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ με ο.τι αυτό συνεπάγεται.

----------------------------------------------------------------------------------------

Αυτά που υποστηρίζετε στην απάντησή σας προϋποθέτουν την ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΕΙΔΙΚΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ και την ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ. Δηλ.εμείς που αποτειχιστήκαμε από την Κρατική Εκκλησία (μετά το 2016)  ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΙΕΡΩΣΥΝΗ επειδή κάποιοι χειροτονήθηκαν πριν από το 2016 από επισκόπους που αποδέχτηκαν την Κολυμπάριο Σύνοδο;

Το πρόβλημα βρίσκεται στον κοινωνούντα με τον αιρετικό·  ο αιρετικός είναι ήδη ψευδεπίσκοπος και εστερημένος της Θ. Χάριτος σε προσωπικό επίπεδο (κι αν δεν μετανοήσει θα καταδικαστεί με την αφαίρεση του δικαιώματος να ιερουργεί). Έτσι  δεν πρέπει να περιμένουμε να συνέλθει σύνοδος για να μας πεί ότι αυτός διδάσκει κάτι αντι-Ευαγγελικό (αυτό για τον συνειδητό Χριστιανό είναι φανερό, εκτός αν είναι τόσο δυσδιάκριτη η αίρεση και μη καταδικασμένη). Δεν χρειάζεται απαραιτήτως να συνέλθει σύνοδος για να μας πεί ότι αυτός είναι αιρετικός (ψευδεπίσκοπος, όταν είναι φανερή η αίρεση), αλλά χρειάζεται Σύνοδος να καταδικάσει αυτόν τον αιρετίζοντα ψευδεπίσκοπο και να του αφαιρέσει την εξουσία να τελεί μυστήρια (τούτο δεν είναι έργο του κάθε πιστού παρά μόνο της Συνόδου), ακριβώς επειδή είναι ψευδεπίσκοπος και εμφανίζεται στον λαό ως ορθοδοξών· ενώ διδάσκει «άλλο Ευαγγέλιο», παρότι ανήκει ακόμα στην Εκκλησία ως σαπρό μέλος (ο ίδιος βέβαια μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι μέλος και ανήκει στην Εκκλησία, και μάλιστα να νομίζει ότι είναι ορθόδοξος, ότι δεν σφάλλει·  η να παραμένει εκ σκοπιμότητος σ’ αυτήν, ενώ είναι ψευδεπίσκοπος).

Κάθε αιρετικός που διαστρέφει τα ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΔΟΓΜΑΤΑ της Εκκλησίας είναι καταδικασμένος, με την έννοια ότι αυτοκαταδικάζεται, έχει χάσει την Θ. Χάρη για τον εαυτό του, όχι όμως και την εξουσία να τελεί μυστήρια χάριν του λαού, έως ότου αυτήν την εξουσία του την πάρει η Σύνοδος, η οποία του την έδωσε, διά των χειρών των Επισκόπων που τον χειροτόνησαν.

Ο μακαριστός π.Αθανάσιος Μυτηλιναίος έγραψε;

««Τα πρόσωπα πολλάκις δεν ανταποκρίνονται στο αξίωμα που κατέχουν, ως πρόσωπα ανάξια. Δεν σημαίνει όμως ότι και τα αξιώματα πρέπει να απορρίπτονται. Ξεπέφτει το πρόσωπο, όχι όμως και το αξίωμα, όχι η θέσις. Έτσι θα λέγαμε, άλλο ιερεύς και άλλο ιερωσύνη. Είναι δυό ξεχωριστά πράγματα. Δεν μπορούμε να υποπτευόμεθα την εγκυρότητα των μυστηρίων της Εκκλησίας, επειδή ο ιερεύς είναι ανάξιος, κι εφ’ όσον έχει ο ιερεύς κανονική  ιερωσύνη. Μη ξεχνούμε ότι και ο Ιούδας ως Απόστολος, παρότι ήτο ανάξιον πρόσωπον, όμως αγαπητοί μου, επειδή κλήθηκε στο αποστολικόν αξίωμα, και από τα χέρια του Ιούδα έγιναν θαύματα. Που σημαίνει· και από τον ανάξιο ιερέα μπορείς να κοινωνήσεις. Το μυστήριο είναι έγκυρον. Άλλο τώρα, αυτός ο άνθρωπος, τι λόγο θα δώσει εις τον Θεόν, για τις πράξεις του απέναντι στον Θεό. Πρέπει να καταλάβουμε· άλλο ανάξιος ιερεύς, κι άλλο μυστήρια. Τα μυστήρια είναι έγκυρα, εφ’ όσον φυσικά ο ιερεύς αυτός έχει κανονικήν και ακώλυτη, ανεμπόδιστη –έστω φαινομενικά– ιερωσύνη· δηλαδή η Εκκλησία δεν του αφήρεσε το δικαίωμα να ιερουργεί».

Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ 1924......

visit counter

.

 

.

ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ.....

 

Τὸ 1666‐1667 ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τῆς Μόσχας ἀπεφάσισεν τὴν ἀποδοχὴν τῶν Παπικῶν διὰ ἀπλῆς ὁμολογίας πίστεως χωρὶς ἀναβάπτισιν καὶ οὔτε ἁναμύρωσιν! Κατά τὶς ἀρχὲς τοῦ 18οῦ αἰώνος στὴν Ἄρτα μεταδίδοντο τὰ Άχραντα Μυστήρια στοὺς Δυτικοὺς ἀπὸ τοὺς Ορθοδόξους κληρικοὺς, ἄν καὶ αὐτὸ προκαλοῦσε τὸν σκανδαλισμὸ στοὺς Ορθοδόξους πιστοὺς!

 

 

Τὸ ἔτος 1863 Ἀγγλικανός κληρικός, ἔγινε δεκτὸς στὸ Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας στὴν Σερβία, με τὴν ἔγκρισιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Εκκλησίας! Ὁ Μητροπολίτης Μόσχας Φιλάρετος ἔγραψεν ὄτι τὰ σχίσματα ἀνάμεσα στὸν Χριστιανισμόν «δέν φτάνουν μέχρι τοὺς οὐρανοὺς». Δηλαδή ἡ αἵρεσις δὲν χωρίζει τοὺς Χριστιανοὺς ἀπὸ τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν!

 

 

Το ἔτος 1869, κατὰ τὴν κηδείαν τοῦ Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσάνθου, μετέσχον ἐναργώς ὁ Αρχιεπίσκοπος τῶν Ἀρμενίων καὶ ἕνας Ἀγγλικανός ἱερεὺς! Τὸ ἔτος 1875, ὁ Ὀρθόδοξος Ἀρχιεπίσκοπος Πατρῶν, συνιερούργησε με τὸν ἐκεί Ἀγγλικανὸ κληρικὸ στὸ Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος!

 

 

Τὸ 1878 ἐνθρονίσθη ὁ πρῶτος Μασῶνος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Ἰωακείμ Γʹ ὁ ὁποῖος ἐπατριάρχευε ἐπί δύο περιόδους (1878‐1884 καὶ 1901‐1912). Ὁ Μασῶνος Πατριάρχης Ἰωακείμ Γʹ ἐχειροτόνησεν εἰς ἐπίσκοπον τὸν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον Καβουρίδην τὸ 1909, καὶ ὁ Χρυσόστομος Καβουρίδης ἐχειροτόνησεν τὸν Ἐπίσκοπον Βρεσθένης Ματθαῖον τὸ 1935. Ὁ Μασῶνος Πατριάρχης Ἰωακείμ Γʹ ἐπίσης ἐτέλεσεν τὸ Μυστήριον τοῦ Ἁγίου Μύρου τὸ 1912. Τοῦτον τὸ Ἅγιον Μύρον ἐχρησιμοποιούσε ἡ Ἑκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἀπὸ τὸ 1924 μέχρι τὸ 1958!

 

 

Τὸ ἔτος 1879 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἀπεφάσισε ὄτι σε μεγάλη ἀνάγκη ἐπιτρέπεται ἡ Μυστηριακή ἐπικοινωνία με τοὺς Ἀρμενίους. Δηλαδὴ ἡ τέλεσις ἀπὸ Ὀρθόδοξον Ἱερέα στοὺς Ἀρμενίους τῶν Μυστηρίων Βαπτίσματος, Γάμου καὶ Θείας Ευχαριστίας!

 

 

Τὸ ἔτος 1895 ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἄνθιμος Ζʹ ἐξέφρασε εὐχές διὰ ἕνα κοινὸν ἡμερολόγιον ὅλων τῶν Χριστιανικῶν χωρῶν!

 

 

Τὸ ἔτος 1898 ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Γεράσιμος, ἐπέτρεψε στοὺς Ἕλληνες καὶ Σύρους Ὀρθοδόξους στὴν Μελβούρνη τῆς Αὐστραλίας, νὰ λαμβάνουν τὴν «Θείαν Κοινωνίαν» ἀπὸ Ἀγγλικανοὺς κληρικοὺς!

 

 

Τὸ ἔτος 1902 ἡ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὁνομάζει τὶς αἱρέσεις «Ἐκκλησίες» καθῶς καὶ «Ἀναδενδράδες τοῦ Χριστιανισμοῦ»!

 

 

Τὸ ἔτος 1904 ἡ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀναφέρει περὶ τῶν αἱρετικῶν «...οἱ ὁποῖοι τῇ Παναγίᾳ Τριάδι καὶ αὐτοὶ πιστεύοντες καὶ τῷ ὁνόματι τοῦ Κυρίου ἡμὼν Ἰησοῦ Χριστοῦ σεμνυνόμενοι, τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ σωθήναι ἑλπίζουσι...»!

 

 

Τὸ ἔτος 1907 ἐτελέσθη στὸ Πόρτσμουθ τῆς Ἀγγλίας δοξολογία ἀπὸ κοινοῦ ὑπὸ Ρώσων Ορθοδόξων καὶ Ἀγγλικανῶν κληρικῶν! Πρό τοῦ 1910 ὁ Ρώσος Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος Ἰννοκέντιος, στὴν Ἀλάσκα τῆς Ἀμερικῆς, συνήψε συμφωνία με τὸν Ἐπισκοπαλιανὸν (Ἁγγλικανὸν) ἐπίσκοπον ROW στὴν Ἀμερικὴ, ὤστε οἱ ἱερεὶς καὶ τῶν δύο νὰ παρέχουν ἀμοιβαία τὰ Μυστήρια στοὺς πιστοὺς τῶν δογμάτων τους. Δηλαδὴ οἱ Ὀρθόδοξοι στοὺς Ἀγγλικανοὺς καὶ οἱ Ἀγγλικανοὶ στοὺς Ορθοδόξους!

 

 

Τὸ ἔτος 1910 ὁ Σύρος Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος τοῦ Μπρουκλύνου Ραφαήλ (Hawaweeny), ἐπέτρεψε στοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς, με ἐγκύκλιό του, νὰ δέχονται τὰ Μυστήρια Βαπτίσματος, Θείας Κοινωνίας, Μετανοίας καὶ Γάμου ἀπό τοὺς Ἀγγλικανοὺς κληρικοὺς! Ὁ ἴδιος Ἐπίσκοπος μετείχε σε Ἐσπερινοὺς Ἀγγλικανῶν φέροντας μανδύα καὶ στεκόμενος στὸν θρόνο!

 

 

Τὸ ἔτος 1917 συμμετείχε σε Ἐσπερινό Ἀγγλικανών ὁ Ἑλληνορθόδοξος Ἔξαρχος τῆς Αμερικῆς, Ροδοστόλου Ἀλέξανδρος. Ὁ ἴδιος Μητροπολίτης μετείχε ἐναργῶς σε χειροτονία Ἀγγλικανοῦ κληρικοῦ στὴν Πενσυλβάνια!

 

 

Τὸ ἔτος 1918 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Ἄνθιμος καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μελέτιος Μεταξάκης, συμμετείχαν ἐπανειλημμένως σε ἀκολουθίες τῶν Ἀγγλικανῶν στὸν Ναὸν τοῦ Ἁγ. Παύλου, στὸ Λονδίνο!

 

 

Τὸ ἔτος 1919 οἱ ἡγέτες τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιών τῆς Ἀμερικῆς, συμμετείχαν σε ἀκολουθίες που τελούσαν Ἀγγλικανοί κληρικοί, με τὴν εὐκαιρία τῆς «Γενικῆς Συνελεύσεως τῶν Ἀγγλικανικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀμερικῆς»!

 

Τὸ 1920 ἡ Πατριαρχικὴ Ἑγκύκλιος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὁνομάζει τὶς αἱρέσεις «Ἐκκλησίες τοῦ Θεοῦ» καὶ

 

 

Τὸ ἔτος 1920 ὁ Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Φιλάρετος, εὐρισκόμενος στὸ Λονδίνο, ὠς ἀντιπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ συνέδριο τοῦ Λάμπεθ, συμμετείχε σε ἀκολουθία που τελέσθηκε σε Ἀγγλικανικό ναό!

 

 

Τὸ ἔτος 1920, ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δαμιανὸς (ὁ ὁποῖος ἔβγαζε καὶ τὸ Ἅγιον Φῶς), παρέστη σε λειτουργία που τελέστηκε στον Ἀγγλικανικό ναό τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ ἀνέγνωσε τὸ Εὐαγγέλιο στὰ Ἑλληνικὰ, φορώντας ἄπασαν τὴν Ἀρχιερατικὴν του Στολὴν!

 

 

Τὸ ἔτος 1921, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας, μετείχε στὴν κηδεία τοῦ ἐκεῖ (στὸ Λονδίνο) ἀποθανόντος Μητροπολίτου Προύσσης Δωροθέου, διαβάζοντας μάλιστα καὶ τὸ Εὐαγγέλιο!

 

 

Τὸ ἔτος 1922, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Θυατείρων Γερμανός, ἀντιπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ Λονδίνο, παρέστη φορώντας μανδύα καὶ ποιμαντικὴ ράβδο, σε Ἐσπερινό που τελέστηκε στὸ ἀββαεῖο τοῦ Γουεστμίνστερ!

 

 

Τὸ 1923, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἀνεγνώρισε τὰ Μυστήρια τῆς «Ζώσης Ἐκκλησίας» που ἀπεσχίσθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας! Τὸ ἔτος 1923, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἀνεγνώρισε τὰ «Μυστήρια» τῶν Ἀγγλικανῶν ὡς ἔγκυρα!

 

 

Τὸ ἔτος 1923, τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἀνεγνώρισε τὰ «Μυστήρια» τῶν Ἀγγλικανῶν ὡς ἔγκυρα! Τὸ ἔτος 1923, τὸ «Πανορθόδοξον Συνέδριον» ἐπί Μελετίου Μεταξάκη ἀπεφάσισε τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ «διορθωμένου» Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου!

 

 

Τὸ ἔτος 1923, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάσισε τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ «διορθωμένου» Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου! Ἐπέγραψεν ἐπίσης καὶ ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος Γερμανὸς Μαυρομάτης, ὁ μετέπειτα πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῶν Γ.Ο.Χ, ὁ ὁποῖος ἐχειροτόνησε καὶ τὸν Ἐπίσκοπο Βρεσθένης Ματθαίον Καρπαθάκην κατὰ τὸ ἔτος 1935