Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ BOSE-Μία Οικουμενιστική βλάσφημη μονή

visit counter

 

Οι μοναστικές κοινότητες Bose,Taize και Ιωνά ((Ιona community). ως δρόμοι του διαχριστιανικου (οικουμενιστικού) μοναχισμού. (ΜΕΡΟΣ -Β-)

-----------------------------------

Για όσους δεν γνωρίζουν το παπικό μοναστήρι του Bose στη βόρεια Ιταλία, είναι ένα πρότζεκτ του Οικουμενισμού επί γης. Πρόκειται για μια μεικτή (δηλαδή και άντρες και γυναίκες) διομολογιακή μοναστική κοινότητα, ιδρυμένη από τον αιρετικό Enzo Bianchi. Εκεί, διαστρεβλώνεται και παραμορφώνεται κάθε έννοια και κάθε στοιχείο του μοναχισμού. Μόνο μοναστήρι δεν είναι αυτό το βλάσφημο μόρφωμα…

Σε αυτό λοιπόν το οικουμενιστικό εργαστήρι, το Bose, παπικοί, Ορθόδοξοι, προτεστάντες, μεθοδιστές κ.α. υπό την καθοδήγηση του παπικού ηγουμένου, σκιαγράφουν και ορίζουν τον χριστιανισμό του μέλλοντος, την παναίρεση του Οικουμενισμού δηλαδή.

Μάλιστα αυτοπροβάλλονται ως φιλοορθόδοξοι και τα Συνέδριά τους τιτλοφορούνται ως «Συνέδρια Ορθόδοξης Πνευματικότητας».

Τι το ιδιαίτερο όμως έχει αυτό το μέρος;

Το Bose είναι ένα νέο είδος μοναστηριού, καταφανώς οικουμενιστικό: Καθολικοί, Προτεστάντες και Ορθόδοξοι από διαφορετικές περιοχές και εκκλησίες μονάζουν μαζί. Εδώ βιώνεται,σύμφωνα με τον ιδρυτή του, η πραγματικότητα της μιας «αδιαίρετης Εκκλησίας»(;;;;;)), έχοντας στην πράξη καταργηθεί σχίσματα και συγκρούσεις χιλίων χρόνων!!!!!!!!!!!!! Και είναι απρόσμενα ανακουφιστικό να νιώθεις ότι εκεί τουλάχιστον, σε αυτό το οροπέδιο που βλέπει στις Άλπεις, η Εκκλησία είναι μια.      (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!;;;;;;;;;;)

Η κοινότητα αποτελείται από εβδομήντα μέλη, αδελφούς και αδελφές.

Η αρχή έγινε μετά το τέλος των εργασιών του Δεύτερου Συμβουλίου του Βατικανού (1962-1965) –που είχε συγκροτηθεί με στόχο την ανανέωση της Καθολικής Εκκλησίας– όταν άνδρες και γυναίκες θέλησαν να δημιουργήσουν, μαζί με τον Αδελφό Enzo, ένα νέο είδος μοναστηριού, κι εκείνος επέλεξε να απαντήσει θετικά στο κάλεσμα:

«Είχα δυο λύσεις: να αρνηθώ μια μικτή μοναστική ζωή στο όνομα της παράδοσης, ή να πω ναι και να τολμήσω να μπω σε μια νέα περιπέτεια, αποδεικνύοντας πως άντρες και γυναίκες μπορούν να βιώσουν την ίδια πνευματική και μοναστική εμπειρία, μαζί. Όταν είσαι 25 χρονών, έχεις θράσος!».

Οι τρείς αρχές.

Η κοινότητα του Bose βασίζεται σε τρεις θεμελιώδεις αρχές: στη ριζική δέσμευση στη ζωή του Ευαγγελίου, στην κοινή ζωή και στην αγαμία. Υπάρχει επίσης μια τέταρτη αρχή: εγγύτητα με τον εξωτερικό κόσμο που περιβάλλει το μοναστήρι, δίχως να χάνεται η μοναστική ταυτότητα.

Αυτό είναι ένα βασικό στοιχείο της ζωής στο Bose, καθώς είναι στόχος «η μοναστική ζωή να είναι σε διάλογο με το σύγχρονο κόσμο». Γι’ αυτό οι μοναχοί και  οι μοναχές φοράν το λευκό τους ράσο μόνο στη θεία λειτουργία – τις υπόλοιπες ώρες ντύνονται όπως όλοι οι άνθρωποι.

Η κοινότητα είναι αυτοσυντηρούμενη, τηρώντας απαρέγκλιτα το μοναστικό Κανόνα του Αγίου Βενέδικτου (16ος αι.) και κυρίως την οδηγία ora et labora – προσευχή και εργασία. Όσοι θέλουν να επισκεφθούν το μοναστήρι ή ακόμα και να αποσυρθούν για λίγο εκεί, είναι ευπρόσδεκτοι, με εξαίρεση τους δυο πιο κρύους μήνες του χειμώνα.

Οι μοναχοί ασχολούνται με ένα ευρύ φάσμα χειροτεχνιών, όπως αγγειοπλαστική, μεταλλουργία, υφαντική, παρασκευή αφεψημάτων, μαρμελάδων και μελιού από τους κήπους του μοναστηριού, ενώ παράλληλα διατηρούν έναν εξαιρετικό εκδοτικό οίκο. Επίσης εντρυφούν με μεγάλη φροντίδα στη μουσική της θείας λειτουργίας. Με λίγα λόγια, πρόκειται για μια  ολοζώντανη οικουμενιστική κοινότητα, και ταυτόχρονα μοναστική χωρίς κανένα συμβιβασμό.

Μια από τις βασικές πρακτικές της μοναστικής τους ζωής είναι το lectio divina, η εν είδει διαλογισμού ανάγνωση της Θείας Γραφής .

Κάθε Σάββατο βράδυ, ένα μέλος της κοινότητας προσφέρει μια δημόσια ανάγνωση στους πολλούς επισκέπτες του μοναστηριού.

Σύμφωνα με τον Rowan Williams, πρώην Αρχιεπίσκοπο της Αγγλικανικής Εκκλησίας, το Bose είναι ένα σημάδι για το μέλλον του μοναχισμού, καθώς αποτελεί «ένα μοναδικό μοντέλο για την αναδιαμόρφωση του κλασικού μοναχισμού, που ελκύει πολλούς ανθρώπους σήμερα…», ενώ κατά τον ίδιο, «ο Enzo Bianchi είναι μια από τις πιο σημαντικές χριστιανικές φωνές στην Ευρώπη».

Επισκέφτηκα το Bose τον Μάιο του 2015 και είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με τον ηγούμενο Bianchi και με μοναχούς και μοναχές. Στη συνέχεια παραθέτω τα όσα μου είπαν, αποκαλύπτοντας σημαντικές πτυχές της ζωής τους στο τόσο ξεχωριστό αυτό μοναστήρι.

Ο Ιδρυτής και ηγούμενος  ENZO BIANCHI αναφέρει τα εξής:

«Σε μια συγκεκριμένη στιγμή, διαισθάνθηκα πως αντί να αφιερώσω τη ζωή μου στην πολιτική, προς την οποία έκλινα, θα έπρεπε να ζήσω μια χριστιανική ζωή – απλά αυτό. Εν καιρώ, σκέφτηκα τη μοναστική ζωή. Υπήρχαν τρεις άλλοι μαζί μου, ένας νεαρός άνδρας και δυο γυναίκες. Είχαμε λειτουργία το πρωί, το μεσημέρι και το βράδυ(;;;;). Έτσι ξεκίνησε η κοινότητα. Έδειξα υπακοή σε αυτό που συνέβαινε, δεν είχα κανένα μεγάλο σχέδιο. Είπα στον Κύριο: ένα απλό μοναστήρι των καιρών μας, αυτό μόνο ζητάω. Εφτά ή οχτώ αδελφοί θα ήταν αρκετοί. Δεν είχα αίσθηση του τι με περίμενε.

»Αρχικά, είχαμε πολλές δυσκολίες. Ο τοπικός επίσκοπος ήταν εναντίον μας: δεν μπορούσαμε να κοινωνήσουμε, δεν μπορούσαμε να δεχτούμε Προτεστάντες και δεν ήθελε καν να μου μιλήσει. Ευτυχώς, ο Καρδινάλιος Pellegrino του Τορίνο ανέλαβε την ευθύνη. Μας επισκέφτηκε το 1968 και μας επέτρεψε να κοινωνούμε. Τα πρώτα χρόνια πηγαίναμε για τη θεία λειτουργία στο διπλανό χωριό, τώρα έχουμε ιερείς ανάμεσα στους αδελφούς.

»Ποτέ δεν σκεφτήκαμε να τραβήξουμε την προσοχή που συμβαίνει τώρα. Μας έδειξαν εμπιστοσύνη που δεν αξίζαμε. Ο Καρδινάλιος Pellegrino μου έδειξε μεγάλη εμπιστοσύνη, όπως και ο Πατριάρχης Αθηναγόρας που πήρε ορισμένους από εμάς μαζί του στο Άγιο Όρος. Σε όλη μου τη ζωή μου έδειξαν υπερβολική εμπιστοσύνη – ο Κύριος έδωσε πολλά, παρά τα δικά μου λάθη. Πιστεύω πως αν έχεις εσύ εμπιστοσύνη, θα αποκτήσουν και οι άλλοι γύρω σου. Σήμερα οι άνθρωποι έχουν ελάχιστη εμπιστοσύνη, ελάχιστη ελπίδα, ελάχιστη πίστη. Και αυτό που θέλουν από εμάς τους μοναχούς, είναι ένα λόγο εμπιστοσύνης. Πιστεύω πως αυτό ζητά ο Θεός από εμάς, πάνω απ’ όλα.

»Σταδιακά δομήσαμε αυτή τη μοναστική ζωή. Κάθε τι που θελήσαμε να ζήσουμε από την παράδοση, θελήσαμε να αντλεί το κίνητρό του από το σήμερα. Θέλαμε να αιτιολογούνται όλα από το σήμερα. Και αυτό μας επέτρεψε να έχουμε, στη σημερινή, εκκοσμικευμένη κοινωνία, ένα μοναστήρι που βιώνει την παράδοση χωρίς να είναι παραδοσιακό. Η ζωή μας είναι διάφανη: οι άνθρωποι μπορούν να δουν πώς ζούμε. Δεν υπάρχει τίποτε που να  εμποδίζει τους άλλους να μας δουν και να μας καταλάβουν. Πιστεύω πως η  απλότητα, μαζί με τη θέληση να ζήσουμε το Ευαγγέλιο, είναι αυτό που διακρίνει την κοινότητά μας.

»Πρέπει επίσης να έχει κανείς το κουράγιο να πάρει στα σοβαρά την κοινωνία στην οποία ζούμε. Στο Bose ζούμε μια ζωή όπως όλοι οι άλλοι. Μια ζωή ευαγγελική, ναι, όμως ο καιρός των μεγάλων μοναστηριών, των τελετουργικών, έχει παρέλθει.

Σήμερα πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που πραγματικά ταιριάζει στην εποχή μας: μια ζωή προσευχής, εργασίας, σχέσεων, επικοινωνίας και κοινωνίας στο πλαίσιο μιας κοινής ζωής, αγαμίας. Πρέπει να έχουμε το κουράγιο να ξεφορτωθούμε όλα όσα ήταν κάποτε καλά, αλλά δεν έχουν καμία βάση σήμερα. Η ουσία παραμένει η ίδια: το Ευαγγέλιο, η αγαμία, η κοινή ζωή, είναι τα θεμέλια. Όλα τα άλλα, μπορούν να αλλάξουν».

----------------------------------------------------------------------------

H MONH ΒΟSE και ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, πριν ακόμα γίνει Πατριάρχης, είχε αναπτύξει φιλικές σχέσεις με την Μονή του Bose.

H  Μονή του Bose επιδεικνύει – εκτός των άλλων – και μία αξιοθαύμαστη εκδοτική δραστηριότητα. Έτσι, είναι φυσικό θα λέγαμε, οι εκδόσεις Qiqajon της Μονής, να προβούν σε έκδοση βιβλίων με κείμενα του Οικουμενικού Πατριάρχου, μεταφρασμένα για το ιταλόφωνο κοινό. Μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί τέσσερα βιβλία, τα οποία παρουσιάζουμε συνοπτικώς.

1. Gloria a Dio per ogni cosa (2001) - Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν

Πρόκειται για μία συναγωγή ομιλιών του Πατριάρχου, συμπεριλαμβανομένης και της ενθρονιστήριας ομιλίας του, όπως και εκείνης που έκανε στη Ρώμη για την Via Crucis sto Κολοσσαίο μπροστά στον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β’ Τα κείμενα μεταφράστηκαν από τα Ελληνικά και τα Αγγλικά.

2. Incontro al mistero. Comprendere il cristianesimo oggi (2013) -Συνάντηση με το Μυστήριο

Είναι η μετάφραση του αγγλικού βιβλίου Encountering the Mystery (2008), μια σύγχρονη ανάγνωση της Ορθοδοξίας, που μεταφράστηκε και εκδόθηκε και στα Ελληνικά το 2011.

Για την ελληνική έκδοση δείτε περισσότερα σε παλαιότερη ανάρτηση μας.

3. La via del dialogo e della pace (2014) -Η πορεία του διαλόγου και της ειρήνης

Είναι μια συλλογή κειμένων αφιερωμένων στο θέμα του οικουμενικού και διαθρησκειακού διαλόγου, και της ειρήνης, που μεταφράστηκαν από την αγγλική έκδοση του Fordham: In the World, Yet Not of the World: Social and Global Initiatives of Ecumenical Patriarch Bartholomew, edited by Patriarch Bartholomew and John Chryssavgis. Fordham University Press, New York, 2009, και Speaking the Truth in Love: Theological and Spiritual Exhortations of Ecumenical Patriarch Bartholomew, edited by Patriarch Bartholomew and John Chryssavgis. Fordham University Press, New York, 2010.

4. Nostra madre terra (2015)  Η μητέρα μας η γή

Το βιβλίο περιλαμβάνει κείμενα για το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος, που γράφτηκαν και εκφωνήθηκαν την διετία 2014/2015. Να σημειωθεί ότι το βιβλίο εκδόθηκε λίγο μετά από την έκδοση της παπικής εγκυκλίου Laudato si’ που είναι αφιερωμένη στο ίδιο θέμα, όπου ο Πάπας Φραγκίσκος, στην αρχή του κειμένου, αναγνωρίζει ρητά και ανοικτά την καθοριστική έμπνευση που έλαβε για το θέμα από τα κείμενα και τις δραστηριότητες του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Να σημειωθεί, επίσης, ότι ο τίτλος Nostra madre terra είναι έκφραση παρμένη από τον ύμνο Cantico delle creature του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, όπως εξάλλου και ο τίτλος της Laudato si’. Τα κείμενα μεταφράστηκαν από πρωτότυπα στα Ελληνικά, Αγγλικά και Γαλλικά που πρωτοδημοσιεύτηκαν σε διάφορες ιστοσελίδες.

Όλα αυτά τα βιβλία εκδόθηκαν με την άδεια και την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχου, που μάλιστα έγραψε και εισαγωγή στο πρώτο, δεύτερο και τρίτο βιβλίο. Το τέταρτο βιβλίο χαρίστηκε ως ευλογία της Μονής στον Οικουμενικό Πατριάρχη κατά τη διάρκεια της πρόσφατης (Νοέμβριος 2015) επίσκεψης Του στο Μετόχιο της Μονής στο Cellole της Τοσκάνης, και φέρει εκτεταμένη εισαγωγή του καθηγουμένου της Μονής π. Enzo Bianchi.

Στη Μονή Bose της Ιταλίας συνήλθε, μεταξύ 12ης και 14ης Νοεμβρίου 2019, η Συντονιστική Επιτροπή του Διαλόγου μεταξύ Ρωμαιοκαθολικής και Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η Επιτροπή εξέτασε σχέδιο κειμένου με τίτλο "Πρωτείο και Συνοδικότης στη δεύτερη χιλιετία". 

Στη συνάντηση προήδρευσαν ο Καρδινάλιος Kurt Koch και ο Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού (τότε) νυν Πισιδίας  Ιώβ.

Στις 6.9-2017 . μίλησε στο 25ο «Οικουμενικό συνέδριο ορθοδόξου πνευματικότητος»  ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος  ανέφερε -μεταξύ άλλων- και τα εξής: Τα μέλη της αδελφότητος του Μπόζε «Μελετούν και γνωρίζουν τους Πατέρας της Αδιαιρέτου Εκκλησίας. Με τις εκδόσεις των και με τα συνέδριά των προσπαθούν να μεταδώσουν αυτή τη σοφία των Πατέρων της Αδιαιρέτου Εκκλησίας εις τον σημερινόν κόσμον, εις τους πιστούς αμφοτέρων των Εκκλησιών, Καθολικής και Ορθοδόξου»… 

Μια πρώτη παρατήρηση στους ανωτέρω λόγους είναι η απαράδεκτη αναφορά του Πατριάρχη  στην «Αδιαίρετον Εκκλησίαν». Εδώ ο Παναγιώτατος, εμμέσως πλην σαφώς, τονίζει την κακόδοξη θεωρία της “διηρημένης Εκκλησίας.

Φυσικά και δεν θα συμφωνήσουμε επειδή απλούστατα η Εκκλησία είναι ΜΙΑ. Όταν ο Άρειος κι οι Αρειανοί εγκατέλειψαν την Εκκλησία μετά την καταδίκη τους από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, αυτή δεν διαιρέθηκε. 

Το αυτό συνέβη και όταν οι Νεστοριανοί και οι Μονοφυσίτες εγκατέλειψαν την Εκκλησία τον ε΄ αιώνα μετά την καταδίκη τους από την Γ΄και Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο αντιστοίχως. 

Το αυτό συνέβη και μετά το Σχίσμα, όταν ο Παπισμός με τους ακόλουθους του, περιβεβλημένοι πλείστες όσες αιρέσεις και κακοδιδασκαλίες (στις οποίες επιμένουν μανικώς άχρι του νυν) έφυγαν από την Εκκλησία. Αυτή παρέμεινε ΜΙΑ κι αδιαίρετος. 

Επίσης είπε και τα ακόλουθα λόγια στην προσφώνησή του προς τον ηγέτη της κοινότητας Έντζο Μπίανκι: 

“Άλλωστε αυτός ο τόπος για όσους τον επισκέπτονται χαρίζει γαλήνη και ειρήνη, διότι εδώ υπάρχει μια γνησία πνευματικότης. Δεν ξέρω κατά πόσον η πνευματικότης της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας επηρέασε την πνευματικότητα της Κοινότητος Μπόζε, πάντως εδώ, το αισθάνεται κανείς όταν έρχεται, ότι βασιλεύει η αγάπη κυρίως, η ειρήνη, η γαλήνη, και η πνευματικότης.”

 

Με άλλα λόγια! Ο Πατριάρχης  πιστεύει ότι η πνευματικότητα μιας καθαρά οικουμενιστικής μοναστικής, μικτής, διομολογιακής κοινότητας είναι γνήσια πνευματικότητα παρόλον ότι δεν παραλείπει να αναφέρει ότι δεν ξέρει αν η μοναστική κοινότητα του Μπόζε έχει επηρεαστεί από την Ορθοδοξία.!!!

------------------------------------------------------------------

Το μοναστήρι του Μπόζε και η Εκκλησία της Ελλάδος.

Στα συνέδρια πνευματικότητας του Bose συμμετέχουν και μοναχοί από Ορθόδοξα Μοναστήρια, όπως της Μονής Πετράκη, της Μονής Προφήτου Ηλιού Πρεβέζης, της Μονής Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου, της Μονής Πάτμου, της Μονής Αγ. Αικατερίνης του Σινά, από Μονές του Αγ. Ορους, κ.α.

Τον Ιούλιο του 2009 η Δ.Ι.Σ αποφάσισε και έστειλε τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Σάββα Δημητρέα, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης, ως εκπρόσωπο της Εκκλησίας της Ελλάδος στο ετήσιο Συνέδριο Ορθοδόξου Πνευματικότητος, με γενικό θέμα

«Ο πνευματικός αγώνας στην Ορθόδοξη Παράδοση», το οποίο θα πραγματοποιηθεί στο Bose της Ιταλίας, από 9ης ως 12ης Σεπτεμβρίου 2009.

Τον Σεπτέμβριο του 2010 την Εκκλησία της Ελλάδος εκπροσώπησε ο Καθηγούμενος της Μονής Πετράκη Αρχιμ.Ιάκωβος Μπιζαούρτης.

Μήνυμα  απέστειλε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος  στο 23^ο  Οικουμενι(στι)κό  Συνέδριο  για την Ορθόδοξη Πνευματικότητα ( (9-12 Σεπτεμβρίου 2015). Συμπροσευχή όλων των συνέδρων πραγματοποιήθηκε την δεύτερη ημέρα (10/09/2015) 

............................................................................

 Ο ηγούμενος μιας μεικτής και διομολογιακής μοναστικής κοινότητας Enzo Bianchi ήταν προσκεκλημμένος ομιλητής σε συνέδριο ορθόδοξου μοναστηριού;

Σύμφωνα με Δελτίο Τύπου που εξέδωσε η Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού Θήρας φέτος επί τη τριακοσιο(300)στη επετείω από της ανιδρύσεώς της (1711-2011), διοργάνωσε την 17ην και 18ην Ιουλίου ε.ε. διήμερο, επιστημονικό συνέδριο προς τιμήν του Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου, με θέμα: «Προφήτης Ηλίας: ο ζηλωτής υποφήτης του Θεού». Στο συνέδριο συμμετείχαν καθηγητές Πανεπιστημίου και επιστήμονες ποικίλων ειδικοτήτων. ……

……………………………………………………………………………

Η δεύτερη συνεδρία, τις απογευματινές ώρες κεντρικό θέμα είχε τη θέση του Προφήτου Ηλιού στη Θεία Λατρεία και προήδρευσε ο κ. Νικόλαος Ολυμπίου, Πρόεδρος του τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Στο θέμα «Η τιμή του Προφήτου Ηλιού στη Δύση», ο καθηγούμενος του Monastero di Bose Ιταλίας Enzo Bianchi αναφέρθηκε στην παρουσία του Προφήτου Ηλία μέσα στο έργο των Λατίνων πατέρων της αδιαιρέτου Εκκλησίας.

Τα  «Συνέδρια Ορθόδοξης Πνευματικότητας»-Σχόλια -Παρατηρήσεις

Κατά καιρούς στη οικουμενιστική κοινότητα στο Bose της Ιταλίας, διοργανώνονται ‘’Διεθνή Συνέδρια Ορθόδοξης Πνευματικότητας’’.  Ομιλητές στα Συνέδρια αυτά δεν θα είναι μόνο οι Ορθόδοξοι προσκεκλημένοι, αλλά και Παπικοί, Αγγλικανοί, βιβλικοί μελετητές, θεολόγοι διάφοροι, πατρολόγοι, μοναχοί της Ανατολής και της Δύσης (έτσι το αναφέρουν), φιλόσοφοι και συγγραφείς από όλο τον κόσμο.

Κατ’ αρχή θα πρέπει να σημειωθεί, ότι η οικουμενιστική αυτή κοινότητα λειτουργεί κάτω από Βατικανό, καθότι λειτουργεί με βάση τον Βατικάνειο «Κώδικα  Κανονικού Δικαίου».  Είναι μια «Ιδιωτική ένωση πιστών» (Associazone private di fedeli) (άρθρα 114, 116, 117 και 322) και όχι ‘’μοναστική’’ κοινότητα όπως παρουσιάζεται.

Θέματα Συνεδρίων

Διαλέγουν η θεματολογία να είναι τέτοια, που να μην άπτεται των δογματικών διαφορών με τις αιρετικές κοινότητες.   Η αναφορά σε ‘’διαφορετικές παραδόσεις’’ στην οικουμενιστική αυτή κοινότητα, καλύπτει τη ‘’διαφορετικότητα’’ με τρόπο που να υπηρετεί την οικουμενιστική δράση της.  

Έτσι σε Συνέδριο για τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο(6-9 Σεπτεμβρίου 2022) συμμετείχε εκτός των άλλων και Νεστοριανός.   Είναι περιττό να επεξηγήσει κανείς τι είδους ‘’Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας’’ πραγματοποιήθηκε.

Η  παρουσία Ορθοδόξων σε μια τέτοια οικουμενιστική κοινότητα, όπως αυτή στο Bose, προσδίδει διαφοροτρόπως ‘’εγκυρότητα’’ σ’ αυτήν. 

Δεν προκαλεί κανένα ερωτηματικό το γεγονός ότι η οικουμενιστική  αυτή κοινότητα  ‘’απευθύνεται πρωτίστως στους Παπικούς, στους Κόπτες και τους Αιθίοπες, στους Λουθηρανούς, στους Μαρωνίτες,  στους Παλαιοκαθολικούς,  στους Ουνίτες, αλλά  και στους Ορθόδοξους’’;

Θεολογικά Συνέδρια στην Μονή Bose

Ενδεικτικά μερικά θέματα των συνεδρίων είναι τα παρακάτω.

2008: Η πνευματική πατρότητα στην Ορθόδοξη Παράδοση.

2007: Ο Μεταμορφωθείς Ιησούς Χριστός μέσα στην Ορθόδοξη Πνευματικότητα.

2006: Ο Νικόλαος Καβάσιλας και η Θεία Λειτουργία.

2005: Ο Ανδρέας Ρούμπλιεφ και η Ρωσική Εικόνα.

2004: Η προσευχή του Ιησού. κοκ.

2003: Το συνέδριο απαρτιζόταν από δύο μέρη. Το πρώτο, είχε ως θέμα ‘Η έρημος της Γάζης: Βαρσανούφιος, Ιωάννης και Δωρόθεος’ και το δεύτερο ‘Η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας 1917-1918’. Στο συνέδριο εκπροσωπήθηκαν όλες σχεδόν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες και οι μεγάλες θεολογικές προσωπικότητες της Δύσης.

Να σημειωθεί επίσης ότι ο εκ των Ομιλητών Ορθόδοξος Καθηγ. Andrew Louth, Durham και ο μοναχός Νικόλαος της Ορθοδόξου Μονής Μεγ.Αντωνίου, Saint Laurent en Royans μεταφράζουν συστηματικά ορθόδοξα πατερικά κείμενα στις κύριες ευρωπαϊκές γλώσσες.

Τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών εκπροσώπησε ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Μπιζαούρτης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη και Διευθυντής του Γραφείου Προσωπικού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών συνοδευόμενος από τους Αρχιμανδρίτες Νεκτάριο Τσολίδη και Νύφων Βιντζηλέων καθώς και τον Μοναχό Γεώργιο. Παρών ήταν και ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος. Από πλευράς Ορθόδοξων Θεολογικών Σχολών ήταν οι Καθηγητές Κωνσταντίνος Σκουτέρης, Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, Γεώργιος Μαρτζέλος, Αντώνιος Ταχιάος και John Chryssavgis.

Τέλος εκπροσωπήθηκε ο ‘Σύνδεσμος’ και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.

Την Κυριακή το πρωί, 14 Σεπτεμβρίου ε.ε. και ώρα 7 π.μ. στο Καθολικό της Μονής τελέστηκε Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του π. Αθηναγόρα Fasiolo. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε η ακολουθία της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Γύρω στις 9.30 το πρωί κηρύχθηκε η έναρξη του συμποσίου με χαιρετισμό του Προϊσταμένου της Ιεράς Μονής Bose π. Enzo Bianchi. Ακολούθησε μήνυμα του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, το οποίο διάβασε ο Μητροπολίτης Σηλυβρίας. Χαιρετισμό απηύθυνε και ο Δήμαρχος της περιοχής κ. Enzo Ghico. Στην συνέχεια παρουσιάστηκαν οι δύο πρώτες εισηγήσεις γενικής εισαγωγής.

--------------------------------------------------------------------------

Από 5 - 8 Σεπτεμβρίου 2012 στο γνωστό Ρωμαιοκαθολικό  οικουμενιστικό «μοναστήρι» του Bose στη βόρεια Ιταλία,  διοργανώνεται διεθνές συνέδριο με θέμα «Άνθρωπος – Θεματοφύλαξ  της Κτίσεως" ή «Άνθρωπος -Οικονόμος της δημιουργίας του Θεού”

Στο μοναστήρι εγκαταβιώνουν «μοναχοί και μοναχές» που ανήκουν σε διαφορετικά χριστιανικά δόγματα.Πρόκειται δηλαδή για μια, μεικτή και διομολογιακή μοναστική κοινότητα

Ανάμεσα στους ομιλητές είναι ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, ο Καρδινάλιος Roger Etchegaray, ο Σέρβος επίσκοπος Ρεμεζιάνας (βοηθός του Πατριάρχη Σερβίας) Ανδρέας, ο Παντελής Καλαϊτζίδης της Ορθόδοξης Ακαδημίας  Βόλου,ο Δημήτρης Μόσχος Λέκτορας στο Τμήμα θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών και μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού "Σύναξη" και πολλοί άλλοι Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί.

Μηνύματα στο συνέδριο απέστειλαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Πατριάχης Μόσχας Κύριλλος, ο Καρδινάλιος Ταρσίζιο Μπερτόνε κ.α.

------------------------------------------------------

-Το τριήμερο 26-28 Νοεμβρίου 2014 πραγματοποιήθηκε συνέδριο με θέμα «Ιστορικοποιώντας τον οικουμενισμό» (Historicizing ecumenism). Θεολόγοι και ιστορικοί από όλη την Ευρώπη απόλαυσαν την φιλοξενία της  μοναστικής κοινότητας», συμμετείχαν στην λατρευτική ζωή της και εξέτασαν με σύγχρονα αναλυτικά εργαλεία ποικίλες πτυχές της ιστορίας της οικουμενικής κίνησης. Συστηματικά και εν γένει θεωρητικά προβλήματα της οικουμενικής θεολογίας, γεγονότα κομβικής σημασίας στην πορεία για την προώθηση της χριστιανικής ενότητας, η συμβολή σημαντικών μορφών του διαχριστιανικού διαλόγου στην προσπάθεια υπέρβασης όσων εμποδίζουν την πλήρη κοινωνία των χριστιανικών Εκκλησιών μελετήθηκαν επισταμένα, κομίζοντας νέα στοιχεία στην έρευνα, αναδεικνύοντας τα επιτεύγματα, αλλά και εξετάζοντας τις προκλήσεις και τα εμπόδια που αντιμετωπίζει η οικουμενική κίνηση σήμερα.

Το συνέδριο διοργανώθηκε από το «Ίδρυμα Θρησκευτικών Σπουδών Ιωάννης ΚΓ´» υπό την ευθύνη του καθηγητή Alberto Melloni (Reggio Emilia/Μπολόνια). 

Μερικές από τις εισηγήσεις είναι οι παρακάτω: 

- «Η “ενότητα της Εκκλησίας” στην υστερομεσαιωνική Εκκλησιολογία – λυδία λίθος για την οικουμενική κίνηση σήμερα»·

-· «Θεολογικές γλώσσες οικουμενικών συγκλήσεων»·

- «Χριστολογικοί διάλογοι με τις Εκκλησίες της Ανατολής»·

 «Απολογισμός του οικουμενισμού σήμερα. Μια μοναστική προοπτική»·( Enzo Bianchi (ηγούμενος της οικουμενικής μοναστικής κοινότητας του Bose)

-«Οικουμενισμός και μοναστικές εμπειρίες του εικοστού αιώνα»)·

 «Διεθνής, διομολογιακή, οικουμενική. Η κοινότητα του Taizé και η Μετερρυθμισμένη Εκκλησία στη Γαλλία: η “υπόθεση” των αδελφών παστόρων»·

- «Το καθολικό συνέδριο για την άμεση προπαρασκευή οικουμενικών ερωτήσεων για την ανανέωση της καθολικής εκκλησιολογίας στη Β´ Βατικανή Σύνοδο: Ανάλυση του μνημονίου του 1959 και των συναντήσεων του 1960 [Gazzada] και του 1961 [Strasbourg]»)·

-· «Η γένεση ενός οικουμενιστή:

Εκ μέρους της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών του Βόλου συμμετείχε ο επιστημονικός της συνεργάτης κ. Γεώργιος Βλαντής (επίσης επιστημονικός συνεργάτης της έδρας Συστηματικής Θεολογίας του Τμήματος Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου), ο οποίος παρουσίασε εισήγηση με θέμα «Καθολικότητα, ενότητα, χάρη: ο Νίκος Νησιώτης για τη Β´ Βατικανή Σύνοδο». 

Ανάμεσα στα άλλα ο κ. Γεώργιος Βλαντής είπε: 

Ο διακεκριμένος θεολόγος Νίκος Νησιώτης παρέστη εκ μέρους του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών ως Ορθόδοξος παρατηρητής στη Β´ Βατικανή Σύνοδο. Την εμπειρία του και τις θεολογικές του κρίσεις για το μοναδικό αυτό συνοδικό γεγονός τις αποτύπωσε σε πλειάδα κειμένων που δημοσιεύτηκαν στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά κατά τη διάρκεια των εργασιών της συνόδου, αλλά και μετά το πέρας της. Επίσης, στη διάρκεια της ζωής του επανειλημμένα έδωσε σχετικές διαλέξεις και συμμετείχε εν γένει στην προώθηση των σχέσεων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τόσο με την Ορθοδοξία, όσο και με τις λοιπές Εκκλησίες που δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο του ΠΣΕ.

Ο Νησιώτης αναγνωρίζει την οικουμενική σημασία της Β´ Βατικανής, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι διαγιγνώσκει στην εμπειρία της ενότητας που βίωσε η σύνοδος την παρουσία ενός από τα πλέον προφανή σημεία της χάριτος του Θεού. Ωστόσο, αρνείται να προσδώσει το χαρακτηρισμό «οικουμενική» στη σύνοδο, καθώς αυτή δεν φέρει τα γνωρίσματα των αρχαίων οικουμενικών συνόδων. Αντί να δείξει μια εκκλησιαστική αυτάρκεια που δυναμιτίζει τον διάλογο, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία θα έπρεπε τουλάχιστον να προσκαλέσει στο μεγάλο συνοδικό γεγονός του Βατικανού τις υπόλοιπες Εκκλησίες. Για τον Νησιώτη είναι αδιανόητο να εκλαμβάνεται η κοινωνία με τον επίσκοπο Ρώμης ως κριτήριο για την πρόσκληση ή μη μιας Εκκλησίας σε ένα γεγονός τέτοιας ολκής.

Η κριτική του Νησιώτη ενάντια στο παπικό πρωτείο είναι σκληρή: θεωρεί ότι στη ρωμαιοκαθολική προοπτική η καθολικότητα εντοπίζεται κατ᾽ εξοχήν στην ενότητα της Εκκλησίας sub romano ponitfice και όχι στην εμπειρία του «καθ᾽ όλον» στην υπό τον επίσκοπο σύναξη της κάθε τοπικής Εκκλησίας. Πιστεύει ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προτείνει μια αυστηρά ιεραρχική εκκλησιολογία θεμελιωμένη de jure divino. Η Β´ Βατικανή Σύνοδος παρουσιάζει μια ιδιαίτερη έγνοια για την ταξινόμηση των ανθρώπων σε κατηγορίες που εκλαμβάνει ως ιερές, αποδίδοντας στον πάπα εξουσίες που η παράδοση των αρχαίων συνόδων ουδέποτε απέδωσε. Η εμμονή σε μια πυραμιδοειδή εκκλησιολογία μεστή κατηγοριοποιήσεων de jure divino διασπά την οντολογική ενότητα του Λαού του Θεού, προς διακονίαν του οποίου υπάρχει ο κλήρος. Στη Ρώμη ο Νησιώτης είναι διατεθειμένος να αναγνωρίσει μόνο ένα πρωτείο τιμής και αγάπης.

Ιδιαιτέρως επικρίνει ο Έλληνας θεολόγος την ελλειμματική πνευματολογία της Β´ Βατικανής Συνόδου, η οποία είναι απόρροια ενός χριστομονισμού και ενός υπερτονισμού του θεσμικού στοιχείου στην εκκλησιολογία, με αποτέλεσμα να παραθεωρείται η πνευματολογική, μυστηριακή, προφητική και χαρισματική διάσταση της Εκκλησίας. Στα κείμενα της Συνόδου δίνεται η εντύπωση ότι το Πνεύμα υπάρχει μόνο για να θεμελιώνει τις νομικές δομές που έχουν ήδη de jure divino εγκαθιδρυθεί από τον Χριστό. Κατά τον Νησιώτη όμως η ύψιστη αυθεντία στην Εκκλησία δεν είναι ο πάπας, αλλά το όλο Σώμα στην εμπιστοσύνη του ότι το Πνεύμα θα οδηγήσει το πλήρωμα «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν».

Ο Νησιώτης μαρτυρεί τον πόθο της μεγάλης πλειοψηφίας των πατέρων της Β´ Βατικανής Συνόδου για ένα οικουμενικό άνοιγμα της Εκκλησίας τους. Στο βαθμό όμως που η Ρώμη εκπροσωπεί το όραμα ενός οικουμενισμού ομόκεντρων κύκλων, όπου ως απόλυτο δικαιοδοσιακό κέντρο αναγνωρίζεται ο επίσκοπος της Ρώμης, θα συνεχίσουν να υπάρχουν ανυπέρβλητες δυσκολίες στην προσέγγιση με τις Εκκλησίες που εκπροσωπεί το ΠΣΕ, οι οποίες αρνούνται την αναγνώριση ενός τέτοιου κέντρου, αγωνιζόμενες όμως ειλικρινά για την αποκατάσταση της ορατής ενότητας του Σώματος του Χριστού.

Ο Νησιώτης επαινεί ιδιαιτέρως το περί Θείας Λειτουργίας σύνταγμα της Β´ Βατικανής Συνόδου, ενώ επικρίνει τις προσπάθειες λήψης δεσμευτικών αποφάσεων υπό τη μορφή ενός άκαμπτου νόμου σε ζητήματα οικογενειακής ηθικής. Στο ζήτημα της σχέσης Εκκλησίας και κόσμου δεν βρίσκει στα συνοδικά κείμενα την ποθούμενη ανάπτυξη μιας εκκλησιολογικής κοσμολογίας, η οποία να εκλαμβάνει την Εκκλησία ως τον υπό του Πνεύματος μεταμορφούμενο κόσμο.

Η κριτική του Νησιώτη δίνει συχνά την εντύπωση μονομερειών και γενικεύσεων, ενώ είναι προφανές ότι προδευτεροβατικάνεια σχήματα επηρεάζουν την κρίση του. Ωστόσο, δεν της λείπει ο ρεαλισμός και η ειλικρινής πρόθεση συμβολής στην πολύ μεγάλη και απαιτητική προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για την επικαιροποίηση του μηνύματός της. Οι εκκλησιολογικές προϋποθέσεις του Νησιώτη μαρτυρούν μια ανοιχτότητα δυσεύρετη σε σύγκριση προς τις εξκλουσιβιστικές εκκλησιολογίες πολλών Ορθόδοξων της εποχής του. 

Μολονότι συγκρίνοντας το Ρωμαιοκαθολικισμό με την Ορθοδοξία δίνει την εντύπωση πως έχει στο νου του μια μάλλον ιδεαλιστική εκδοχή της δεύτερης, είναι προφανές πως δεν εκπροσωπεί τα αντιδυτικά σχήματα που η θεολογική γενιά του ᾽60 εφάρμοσε. Η εκκλησιολογική και εν γένει οικουμενική ανοικτότητα του Νησιώτη, σε συνδυασμό με την άρνησή του να αποδεχτεί τα σχήματα αυτά, συμβάλλει στην εξήγηση της αμηχανίας της γενιάς του ᾽60 ως προς το έργο του και της λήθης όπου έχει αυτό περιπέσει και η οποία δεν οφείλεται μόνο στις εκδοτικές περιπέτειες των κειμένων του Νησιώτη (διασπορά σε δυσεύρετα περιοδικά, ελάχιστες επανεκδόσεις, κ.λπ.).

Η κριτική του στη Β´ Βατικανή Σύνοδο συνοδεύεται από μια αυστηρότατη κριτική στην Ορθοδοξία, η οποία, όπως υποστήριζε ο επιφανής θεολόγος, απέτυχε να κάνει την εκκλησιολογία της καθημερινή πραγματικότητα στη ζωή της. Στη θέση του ενός πάπα έβαλε πολλούς, αντί για τη μοναρχία ζει μέσα σε ένα καθεστώς πολυαρχίας, δεσμευμένη μέσα στην περηφάνια της για το ένδοξο παρελθόν της και στους εθνικισμούς των Ορθόδοξων χωρών, όπως αυτοί παρουσιάζονται στην πραγματικότητα της διασποράς.

--------------------------------------------------------------------

Συμπροσευχή όλων των συνέδρων πραγματοποιήθηκε την δεύτερη ημέρα (10/09/2015) του 23ου Διεθνούς Οικουμενι(στι)κού Συνεδρίου για την Ορθόδοξη Πνευματικότητα που διεξάγεται στην οικουμενιστική μεικτή και διομολογιακή μοναστική κοινότητα του Μπόζε της Ιταλίας από (9-12 Σεπτεμβρίου 2015) .

Αναγνώσθηκαν μάλιστα και τα μηνύματα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου (αυτό τον τίτλο αναφέρει το οικουμενιστικό μοναστήρι στην ανακοίνωσή του) και του Γενικού Γραμματέα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Tο έτος 2016 διοργανώθηκε Διεθνές Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας  με θέμα «Μαρτύριο και κοινωνία», με συνεπακόλουθο να μην περιοριστούν στους Ορθοδόξους μάρτυρες.Οι Παπικοί προέβαλαν και πάλι τον καλούμενο από αυτούς "οικουμενισμό αίματος’’. (Θα επανέλθουμε στο θέμα)

-------------------------------------------------------------------------

-Τον Σεπτέμβριο του 2017 πραγματοποιήθηκε το 25^ο  Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας με γενικό θέμα: «Το δώρο της φιλοξενίας».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης πραγματοποίησε  την εναρκτήρια ομιλία στα Ιταλικά με θέμα “Φιλοξενώντας την ανθρωπότητα σε μία κατοικήσιμη γη”.

Μεταξύ των άλλων είπε:

“Άλλωστε αυτός ο τόπος για όσους τον επισκέπτονται χαρίζει γαλήνη και ειρήνη, διότι εδώ υπάρχει μια γνησία πνευματικότης. Δεν ξέρω κατά πόσον η πνευματικότης της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας επηρέασε την πνευματικότητα της Κοινότητος Μπόζε, πάντως εδώ, το αισθάνεται κανείς όταν έρχεται, ότι βασιλεύει η αγάπη κυρίως, η ειρήνη, η γαλήνη, και η πνευματικότης.”

Με άλλα λόγια! Ο Πατριάρχης  πιστεύει ότι η πνευματικότητα μιας καθαρά οικουμενιστικής μοναστικής, μικτής, διομολογιακής κοινότητας είναι γνήσια πνευματικότητα παρόλον ότι δεν παραλείπει να αναφέρει ότι δεν ξέρει αν η μοναστική κοινότητα του Μπόζε έχει επηρεαστεί από την Ορθοδοξία.!!!

Ακολούθησε ομιλία του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου 

 

Από 5 έως 8 Σεπτεμβρίου 2018, το 25ο Διεθνές Συνέδριο «Ορθοδόξου Πνευματικότητος», με το γενικό θέμα : «Διάκρισις και χριστιανικός Βίος».

Συμμετείχαν οικουμενιστές από πολλές Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπως ο Σεβ. Μητρ. Ζιμπάμπουε κ.Σεραφείμ, η καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ κ. Βασιλική Σταθοκώστα, ο Αρχιμ. Θεοδόσιος Μαρτζούχος, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ.α. Μήνυμα στο Συνέδριο απηύθυνε, ως κατ’ έτος, ο οικουμενιστής Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος,το οποίο ανέγνωσε ο εκπρόσωπός του Αρχιμ. Αθηναγόρας Φασίολο, κληρικός της Μητροπόλεως Ιταλίας. Εισήγηση με θέμα «Εγρήγορση και αυθεντικότητα στην Εκκλησία σήμερα», πραγματοποίησε στις 8 Σεπτεμβρίου ο οικουμενιστής Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Θρόνου π. Ιωάννης Χρυσαυγής.

Το 2018 πραγματοποιήθηκε το 26ο Διεθνές Συνέδριο Ορθοδόξου Πνευματικότητος, με το γενικό θέμα: “Διάκρισις και χριστιανικός Βίος”.

Συμμετέχουν σημαντικοί θεολόγοι από πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Μήνυμα στο Συνέδριο απηύθυνε, ως κατ’ έτος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, το οποίο ανέγνωσε ο εκπρόσωπός του Αρχιμ. Αθηναγόρας Φασίολο, κληρικός της Μητροπόλεως Ιταλίας.

Εισήγηση με θέμα: “Εγρήγορση και αυθεντικότητα στην Εκκλησία σήμερα”, πραγματοποίησε και ο Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Θρόνου π. Ιωάννης Χρυσαυγής.

Οι εργασίες του Συνεδρίου θα διήρκεσαν  από Τετάρτη 5 Σεπτ έως  το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2018.

 

--------------------------------------------------------------------------

Στις 11-9- 2019 πραγματοποιήθηκε συνέδριο με θέμα: THEOLOGY OF FREEDOM”(= Η Θεολογία της Ελευθερίας»).Το  οργάνωσαν από κοινού το Ινστιτούτο Βιβλικής Θεολογίας του Αγίου Ανδρέα της Μόσχας και η μοναστική αδελφότητα του Bose. Οι εργασίες του συνεδρίου πραγματοποιήθηκαν στους φιλόξενους χώρους του μοναστηριού του Bose από τις 23 έως τις 28 Οκτωβρίου τ. ε. και ξεκίνησαν με την εισήγηση του Ομότιμου καθηγητού Θεολογίας Jürgen Moltmann με τίτλο “Dimensions of Human Freedom in the Presence of God”. Γενικότερα συμμετείχαν θεολόγοι ακαδημαϊκού επιπέδου προερχόμενοι από διαφορετικά μέρη του κόσμου (Η.Π.Α., Γερμανία, Ιταλία, Ρωσία, Ουκρανία, Ελβετία, Ελλάδα, Σερβία, Αγγλία) και από διαφορετικές θεολογικές σχολές και παραδόσεις, γεγονός που προσέδωσε στο όλο συνέδριο μία ιδιαιτερότητα τόσο στην προσέγγιση, όσο και στη μεθοδολογική ανάλυση του θέματος. 

Οντολογική και ηθική ελευθερία, ανθρωπολογία, δημιουργία, κτιστόν και άκτιστον, θέωσις, θεολογία της απελευθέρωσης και πολιτική θεολογία, ήταν ορισμένοι μόνο από τους όρους που ανέλυσαν οι ομιλητές του συνεδρίου. Παράλληλα, αναπτύχθηκε η εσωτερική σχέση μεταξύ της έννοιας της ελευθερίας του ανθρώπου, ως δυνατότητα επιλογής, και του Θεού σε σχέση με τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη, όπως αυτή αποτυπώνεται στα έργα των Rousseau, Hugo, Tillich, Nussbaum, Berdjaev, Tolstoj, Yannaras, Zizioulas, Tatakis.

Μεταξύ των εισηγητών ήταν και ο Επ. Καθηγητής πρωτ. Αυγουστίνος Μπαϊραχτάρης (από την Πατριαρχική Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Κρήτης),

 

 

  -----------------------------------------------------------------------

 

ΣΥΝΕΔΡΙΟ 2022

Από τις 6 έως τις 9 Σεπτεμβρίου διεξήχθη στη μονή Bose, το 28ο Διεθνές Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας, το οποίο είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο και την πνευματική του διδασκαλία.(θα επανέλθουμε στο θέμα).

Τώρα, πώς η Ορθόδοξη Πνευματικότητα μπορεί να χωρέσει σε ένα Οικουμενιστικό, αντορθόδοξο μοναστήρι, σε ένα άντρο της Πανθρησκείας, όπως η μονή Μποζέ, είναι πραγματικά ακατανόητο!

Γράφουν στο σημείωμα της παρουσίασής τους ότι ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος είναι ένας Οικουμενικός Άγιος και ότι διαβάστηκε πέρα από τα όρια της αρχαίας Ανατολικής Συριακής Εκκλησίας, η οποία από τον 5^ο αιώνα δεν είναι σε κοινωνία με τον υπόλοιπο Χριστιανισμό. Αυτό το Συνέδριο -όπως λένε- έχει σκοπό να αναδείξει τη διδασκαλία του, που βασίζεται στην ταπεινοφροσύνη και στο έλεος του Θεού, ώστε να αποτελέσει έμπνευση για να βρουν οι χριστιανοί τη γαλήνη, τη χαρά και την παγκόσμια συμπόνια…

Ποιοι παρευρέθηκαν στο Συνέδριο;

Στην εισαγωγική ομιλία του, ο ηγούμενος της μονής Μποζέ, απευθύνει καλωσόρισμα σε πολλούς παρευρισκόμενους, όπως «τον Σεβασμιώτατο μητροπολίτη Βελγίου Αθηναγόρα, εξ ονόματος της ΑΘΠ του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος ευθύς εξ αρχής παρακολουθεί τα συνέδριά μας και τα έχει θέσει υπό την αιγίδα του..», τον επίσκοπο Siluan της ρουμανικής ορθόδοξης αρχιεπισκοπής Ιταλίας – εκπρόσωπο του πατριάρχη Ρουμανίας Δανιήλ. Τον αρχιμανδρίτη Αμφιλόχιο Μίλτο – εκπρόσωπο της εκκλησίας της Ελλάδος. Τον ηγούμενο Παντελεήμονα της ορθόδοξης εκκλησίας της Πολωνίας. Τον επίσκοπο Άστι του Bylis – εκπρόσωπο του αρχιεπισκόπου Αναστασίου και της ορθόδοξης εκκλησίας της Αλβανίας.

Παρόντες επίσης ήταν μέλη άλλων ορθόδοξων εκκλησιών: ελληνο-ορθόδοξο πατριαρχείο της Αντιοχείας, Πατριαρχείο Μόσχας, Πατριαρχείο Σερβίας και Πατριαρχείο Γεωργίας… από την ελλη-ορθόδοξη μονή της Saydnaya (Συρία), τη Μονή του Αγίου Μακαρίου (Αίγυπτος), τη μονή Buna-vestire (Ρουμανία), τη μονή Suprasl (Πολωνία), …την Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, το Κέντρο Οικουμενικών Μελετών «Μητροπολίτης Παντελεήμων Παπαγεωργίου» της Θεσσαλονίκης, τη Θεολογική Ακαδημία Βόλου, τη Θεολογική Ακαδημία Μόσχας, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Η συμμετοχή των «Ορθοδόξων» κληρικών, μοναχών και θεολόγων σε τέτοια συνέδρια όπου διασύρονται οι Άγιοί μας, όπως επίσης η παρουσία τους σε οικουμενιστικά μοναστήρια, αποτελεί πράξη ανεύθυνη, πράξη προδοτική και βλάσφημη.

Στην εναρκτήρια ομιλία του ο ηγούμενος της Μονής μεταξύ των άλλων είπε και τα εξής:

«…Χαιρόμαστε ιδιαίτερα για την παρουσία μεταξύ μας πολλών μοναχών και μοναζουσών από Ανατολή και Δύση, μαρτυρία της σημασίας που έχει η διδασκαλία του Ισαάκ ακόμη σήμερα, ιδίως στην μοναστική ζωή: έρχονται από την ελλη-ορθόδοξη μονή της Saydnaya (Συρία), τη Μονή του Αγίου Μακαρίου (Αίγυπτος), τη μονή Buna-vestire (Ρουμανία), τη μονή Suprasl (Πολωνία). Επίσης από την Σλοβακία, από την Γερμανία (Σκήτ Αγίου Σπυρίδωνος), από το Βέλγιο (Chevetogne), την Γαλλία (En Calcat και Solesmes), την Ελβετία (Eremo S. Croce) και την Ιταλία (Κοπτική Μονή της Lachiarella, από τις βενεδικτιανές μονές της Dumenza και της S. Giustina της Padova, από την ορθόδοξη μονή Παντοκράτορος της Αρόνα, τη Μονή της Αγίας Βαρβάρας στο Montaner, τις φραγκισκανές αδελφές από τη μονή Sant’Agata Feltria, τις μοναχές από το Cottolengo di Pralormo και το Montezago).

Η συμμετοχή Ορθοδόξων σε τέτοια συνέδρια αποτελεί αναγκαιότητα; Δίνεται Ορθόδοξη μαρτυρία στα ‘’Διεθνή Συνέδρια Ορθόδοξης Πνευματικότητας’’ στο Bose της Ιταλίας; «Ελάτε να συλλαβήσωμεν εν προσευχή το Ευαγγέλιο της Ορθοδοξίας και την Ορθοδοξία του Ευαγγελίου», προέτρεπε ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.  Αυτό εάν έχομε υπόψη μας, αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο μετάδοσης της αλήθειας της Ορθόδοξης Πίστης στους αλλοδόξους.

-------------------------------------------------------------------------------

Συμπροσευχές στο Bose (φωτο)

Επίλογος

Η μοναστική ζωή είναι μίμηση της πολιτείας των Αγγέλων. «Τι άλλο ποθεινότερο, ωσάν το να μιμείται τινάς επί γης των Αγγέλων πολιτεία; Τι άλλο μακαριστώτερο, ωσάν το να είναι τινάς ενωμένος με τον αγαπητόν του Θεόν διά της αγάπης και της αδιαλείπτου εν καρδία προσευχής, ήτις ξεύρει να αποκτάται δια μέσου της ησυχίας;», ερωτά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, αναφερόμενος στη μοναστική ζωή. Ουδέ επ’ ελάχιστον μπορεί να γίνει τέτοια αναφορά στο οικουμενιστικό κράμα του Bose.

 

 

Η οικουμενιστική μοναστική κοινότητα Ταϊζέ

visit counter

Οι μοναστικές κοινότητες Bose,Taize και Ιωνά ((Ιona community)

ως δρόμοι του διαχριστιανικου (οικουμενιστικού) μοναχισμού.

Έρευνα:Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

ΜΕΡΟΣ-Α

Η μοναστική κοινότητα Ταϊζέ. Κοινότητα Ταϊζέ: Ένα συνονθύλευμα χριστιανικών δογμάτων

Το Ταϊζέ είναι μια κοινότητα 181 κατοίκων, που ανήκει στο διαμέρισμα Saône-et-Loire (Σαόν ε Λουάρ), στην περιοχή της Βουργουνδίας, στην ανατολική Γαλλία. Πρόκειται για μια έκταση 3500 χιλιάδων στρεμμάτων, στην οποία εδρεύουν δύο εκκλησίες: μία ενοριακή και μία μεγαλύτερη, γνωστή ως η Εκκλησία της Συμφιλίωσης. Και οι δύο βρίσκονται υπό την εποπτεία της  οικουμενιστικής μοναστικής κοινότητας του Ταϊζέ, που ιδρύθηκε από τον ρωμαιοκαθολικό αδελφό Roger (Ροζέ).

Ημοναστική  Κοινότητα του Ταιζέ ιδρύθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σήμερα απαριθμεί περισσότερους από εκατό αδελφούς Ρωμαιοκαθολικής και Προτεσταντικής παραδόσεως. Δίδει έμφαση στην ποιμαντική της νεολαίας και στη μελέτη της Βίβλου. Το Taizé δεν είναι τίποτε άλλο παρά Οικουμενιστικό  μόρφωμα που πρωτοστατεί, μαζί με την κοινότητα του Αγίου Αιγιδίου και τη διομολογιακή μικτή μοναστική κοινότητα Bose, σε παντοειδείς οικουμενιστικές πρακτικές με την συνεχή -δυστυχώς- συμμετοχή ορθοδόξων επισκόπων, άλλων κληρικών, μοναχών και λαικών.

Ιστορικό της ίδρυσης

Στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, το 1940, ένας 25χρονος νέος, ο Ροζέ, έφυγε από την Ελβετία και μετακόμισε στην Βουργουνδία της Γαλλίας, στο μικρό χωριό Ταϊζέ, 10 χιλιόμετρα νότια του Κλυνί. Εκεί δημιούργησε μια κοινότητα, με σκοπό να φυγαδεύσει πρόσφυγες και δραπέτες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Το έτος 1949 ιδρύθηκε και επίσημα η μοναστική κοινότητα Ταϊζέ, με τη συνδρομή του αδερφού Ροζέ και άλλων επτά μοναχών.

«Είχε από την νεότητα του(ο Ροζέ) τη διαίσθηση ότι η κοινοβιακή ζωή μπορούσε να αποτελέσει ένα σημάδι ότι ο θεός είναι αγάπη και μόνο Αγάπη. Αναζητούσε ένα μέρος μέσα στην ταραχώδη περίοδο της  μοναρχίας του γερμανικού αυταρχισμού, για να εγκαινιάσει μια κοινοβιακή ζωή για αδελφούς: «αδελφούς αποφασισμένους να δώσουν την ζωή τους και οι οποίοι θα προσπαθούν πάντα να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον και να είναι συμφιλιωμένοι, μια κοινότητα, στην οποία η καλοσύνη της καρδιάς θα βιωνόταν πολύ συγκεκριμένα, και όπου η αγάπη θα ήταν το επίκεντρο των πάντων». Δεν είχε πολλά χρήματα και στις 28 Αυγούστου του 1940, έφτασε στο χωριό του Taizé, όπου ήταν ”κανονισμένο” να δει ένα σπίτι. Εκεί, υπήρχε μια γυναίκα που του ζήτησε να μείνει μαζί τους λίγο καιρό παραπάνω. Ο Roger αποφάσισε να αγοράσει ένα σπίτι εκεί και να αρχίσει μια ζωή κοινότητας, όπου οι λίγοι αδελφοί που τον συντρόφευαν να ακολουθούν τον Χριστό στην απλότητα, την αθλιότητα και την κοινότητα. Μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες του και συνάμα όραμα ήταν η ειρήνη μεταξύ των Χριστιανών από διαφορετικές ομολογίες και παραδόσεις, η οποία θα μπορούσε να συνιστά ένα ουσιώδες πρότυπο βεβαίωσης της ειρήνης στην ανθρωπότητα.

Έτσι ξεκινά το Taizé, μία μεγάλη θεολογική Κοινότητα  χωρίς συγκεκριμένη θεολογική δογματική ταύτιση, ανοιχτή σε όλους εκείνους που αναζητούν την κοινωνία με τον Θεό, μέσω κοινής προσευχής, κοινών ύμνων, κοινών προβληματισμών και κοινών συζητήσεων.

 

Η φιλοσοφία της κοινότητας Ταϊζέ

Πρόκειται για μια θεολογική Κοινότητα χωρίς ξεχωριστή θεολογική δογματική ταυτότητα, ανοιχτή σε όλους εκείνους που αναζητούν την κοινωνία με τον Θεό. Στο Ταϊζέ δεν υπάρχει κανενός είδους ιεραρχία, καθώς τέτοιες  σχέσεις απουσιάζουν από την μικρή καθημερινή πρακτική της λειτουργίας. Το σώμα είναι ένα και διακονεί.

Δίνεται έμφαση στην ποιμαντική της νεολαίας και στη μελέτη των Γραφών. Η καθημερινότητα περιλαμβάνει κοινή προσευχή, κοινούς εύληπτους ύμνους, μελέτη περικοπών ή κειμένων, συζητήσεις περί σύγχρονων προβλημάτων, διακονίες, και μια ειρηνική συμβίωση, με γνώμονα την Χαρά, την Απλότητα και το Έλεος που διδάσκει ο Κύριος στους Μακαρισμούς.

Όραμα του ιδρυτή της, το οποίο προσπαθεί να υλοποιεί καθημερινά η κοινότητα, είναι η ειρήνη μεταξύ των χριστιανών από διαφορετικές ομολογίες και παραδόσεις, η οποία θα μπορούσε να συνιστά ένα ουσιαστικό πρότυπο πιστοποίησης της ειρήνης σε όλο τον κόσμο.

Η μοναστική κοινότητα δέχεται επισκέψεις 100.000 και περισσοτέρων νέων προσκυνητών κάθε χρόνο, χριστιανών και μη. Έτσι, τα μέλη της έχουν τη   δυνατότητα να αλληλεπιδρούν με διαφορετικά δόγματα και να εξοικειώνονται και με άλλες παραδόσεις.

«Ο στόχος είναι, πρώτιστα, εν Αγίω Πνεύματι, να φιλοξενήσουμε άνευ όρων και διακρίσεων ανθρώπους και να τους βοηθήσουμε να ανακαλύψουν αυτό το μέρος, ανεξάρτητα των επαγγελμάτων που φέρουν∙ ωστόσο, χαιρόμαστε ιδιαιτέρως να φιλοξενούμε ακόμα νέους θεολόγους από διάφορες εκκλησίες, παραδόσεις και πανεπιστήμια. Όμως στο Taizé δεν αναλαμβάνονται ως καθήκοντα οι θεολογικές σπουδές. Bέβαια, στην ημερήσια διάρθρωση της μοναστικής ζωής και της κοινότητας υπάρχει χώρος για αυτές. Έχουν επίσης φιλοξενηθεί και μη χριστιανοί, εβραίοι και μουσουλμάνοι θεολόγοι, βουδιστές μοναχοί, οι οποίοι έχουν έρθει να μοιραστούν μαζί μας την εμπειρία τους και τα ερωτήματα τους» αναφέρει ο μοναχός  Ρίτσαρντ .

«Στο Ταιζέ δεν υπάρχουν επικεφαλής και ακόλουθοι, οι σχέσεις κυριαρχίας απουσιάζουν από την μικρή καθημερινή πρακτική της λειτουργίας, γιατί το σώμα είναι ένα. Βρισκόμαστε όλοι εδώ για να διακονήσουμε, όχι να διακονηθούμε. Το μοναστήρι του Taizé είναι ένα μέρος στο οποίο τραγουδούμε πολύ και προσευχόμαστε, διότι θα θέλαμε οι προσευχές μας να έχουν μια ομορφιά από την παρουσία του Θεού. Ο αδελφός Ροζέ ήθελε πάντα αυτό το μέρος να είναι όμορφο, να υπάρχει το κάλλος του Θεού. Υπάρχει μεγάλη ομορφιά όταν τραγουδάμε και προσευχόμαστε μαζί. Στα χρόνια της νεότητας του ο Ροζέ είχε επισκεφτεί τις ρωσικές ορθόδοξες εκκλησίες και πιστεύω ενδιαφερόταν για αυτήν την ομορφιά και την ακρίβεια της ορθόδοξης προσευχής »  προσθέτει ο μοναχός  Ρίτσαρντ.

Σήμερα, στο  Taizé, ζούνε μόνιμα  εκατό μοναχοί, ρωμαιοκαθολικοί και διαμαρτυρόμενοι, που προέρχονται  από τριάντα διαφορετικές χώρες, από διαφορετικές εκκλησίες, ωστόσο όλοι τους ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι ζωής, με γνώμονα την απλότητα.

 

Οι οικουμενιστικές αντιλήψεις του Ρωμαιοκαθολικού ηγουμένου του Ταιζέ

Ο Ρωμαιοκαθολικός ηγούμενος Αλοίς, του οικουμενιστικού παπικού μοναστηριού Ταιζέ, έχει επισκεφθεί τον Πάπα Βενέδικτο 16ο, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Κωνσταντινούπολη, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών στο Πόρτο Αλέγρε (Βραζιλία), τον Πατριάρχη Αλέξιο Β΄ στη Μόσχα, και τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ, δρ Ρόουαν Γουίλιαμς.

Ο ίδιος δηλώνει ότι :«Με αυτές τις επισκέψεις θα ήθελα να δείξω ότι μαζί με τους αδελφούς μου επιζητούμε με πάθος την κοινωνία μεταξύ των χριστιανών. Στο Ταιζέ θα θέλαμε να συνδράμουμε να γίνει πιο αντιληπτή η κοινωνία που, εν Χριστώ, υπάρχει ήδη μεταξύ όλων των βαπτισμένων.»

Οι επισκέπτες στο Ταϊζε

Ετησίως το Taizé, το επισκέπτονται εκατοντάδες θεολόγοι από όλο τον κόσμο,  ωστόσο το Ταιζέ  δεν είναι μια κοινότητα θεολόγων, αλλά ένα μοναστήρι που ανοίγει την αγκαλιά του σε όλους τους ανθρώπους ποικίλλων ομολογιακών, εθνικών, πολιτισμικών, γλωσσολογικών προελεύσεων. Όλοι μαζί όμως έχουν ένα κοινό στοιχείο, προσεύχονται με κοινούς ύμνους και εργάζονται μαζί για τη χρονική παραμονή τους στο μοναστικό κέντρο.

Μεταξύ των επισκεπτών και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος επισκέφτηκε για πρώτη φορά την κοινότητα το 2017, με μεγάλη επιτυχία και πλήθος κόσμου, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Καθολικής Επισκοπής Σύρου. Αυτή ήταν και η πρώτη επίσκεψη Οικουμενικού Πατριάρχη στην κοινότητα, ενώ τα βήματά του ακολούθησε η Θεολογική σχολή του Α.Π.Θ., της οποίας οι φοιτητές εγκαταστάθηκαν για δύο μήνες στο πολυπολιτισμικό μοναστήρι.

Σε μια ομιλία του, μπροστά σε πλήθος 1500 ατόμων, ο Πατριάρχης  δήλωσε ότι η κοινότητα του Ταϊζέ μαρτυρεί πως το πέρασμα του χρόνου φέρνει πιο κοντά τους διαιρεμένους χριστιανούς, επιτρέποντάς τους να προχωρούν μαζί τον δρόμο της ενότητας. Επισήμανε ότι με τον όρο συμφιλίωση (όπως λέγεται η μία από τις δύο εκκλησίες της κοινότητας) αναφερόμαστε σε έναν παράγοντα ειρήνης, έναν μοχλό για να ξεπεραστούν ιστορικές αντιπαλότητες, ένα μέσο εξουδετέρωσης των πολώσεων του παγκόσμιου κοινωνικού τοπίου και των συγκρούσεων. Παρατήρησε ότι η συμφιλίωση είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα για τις εκκλησίες μας και για τον κόσμο γενικότερα, και τόνισε ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης η ορθόδοξη εκκλησία πρέπει να είναι σε θέση να εξοπλιστεί με τα εργαλεία εκείνα για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που θέτει η ύστερη νεωτερικότητα.  

Τα μηνύματα του Πατριάρχη  Βαρθολομαίου στην Ταϊζέ το έτος 2021

Με την έναρξη του νέου έτους, ο Αρχιεπίσκοπος του Τορίνο Cesare Nosiglia αποφάσισε να εκθέσει την Ιερά Σινδόνη ως προσκύνημα για τους πιστούς της κοινότητας, με ηγούμενο τον αδελφό Alois και των γύρω περιοχών του Τορίνο. Την προσευχή μπροστά στο κειμήλιο των Ρωμαιοκαθολικών παρακολούθησαν διαδικτυακά χιλιάδες νέοι, ακόλουθοι της κοινότητας.

Μεταξύ των μηνυμάτων που έστειλαν ο καρδινάλιος Πιέτρο Παραλέν, εκ μέρους του Πάπα, και ο αιδεσιμότατος Κριστιάν Κρίγκερ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εκκλησιών, αξιοσημείωτη ήταν και η παραίνεση του κ. Βαρθολομαίου προς τους νέους της Ταϊζέ να εξερευνήσουν σε βάθος τους ύμνους της –ρωμαιοκαθολικής και προτεσταντικής κατά κύριο λόγο- κοινότητας, τη ρυθμική τους ηρεμία και την μακρά σιωπή που συνθέτουν την προσευχή της κοινότητας, καθώς η προσδοκία ότι όλα θα συμβούν αμέσως “τροποποιεί βαθιά την ικανότητά μας να εκτιμούμε και να συλλογιζόμαστε την ομορφιά ενός κόσμου που, αν και ακίνητος, βρίσκεται ωστόσο σε συνεχή μεταμόρφωση“. Τόνισε οτι η υπερβολική αγάπη για τη δική μας δύναμη  είναι εντελώς αποσυνδεδεμένη από τη μόνη δύναμη που έχει σημασία: αυτή της αγάπης προς τον συνάνθρωπο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: «Η ενότητα έχει τις ρίζες της στην ταπεινότητα. Είναι το τέλειο σκηνικό της, το σημάδι της ελπίδας με το οποίο θα αρθούν όλες οι διαιρέσεις μας”.

Απορίες

-Προς τι η εκλεκτική συμπάθεια του Πατριάρχη της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς μια κοινότητα που αποτελείται κατά κύριο λόγο από αλλόδοξα μέλη; (μάλιστα, στην κοινότητα υπάρχει και ένα Ορθόδοξο Παρεκκλήσι). Πότε οι Άγιοι της Εκκλησίας μας ενθάρρυναν τέτοιες συναναστροφές;

-Προς τι οι πατρικές νουθεσίες προς τους νέους της κοινότητας για εκμάθηση και προσήλωση σε ύμνους προτεσταντικής φύσεως;

-Από πότε ενθαρρύνεται η ανάμειξη των Ορθοδόξων σε ένα τουρλού δογμάτων  όταν, εδώ και αιώνες, γίνονται τιτάνιοι αγώνες από άξιους ιεράρχες ώστε να διαφυλαχτεί η ακεραιότητα της ορθόδοξης πίστης μας;

-Μήπως είναι τελικά ηλίου φαεινότερον πως ο κ. Βαρθολομαίος είναι φίλα προσκείμενος προς την ιδέα της Πανθρησκείας;

--------------------------------------------------------------------------

Ο Ολιβιέ Κλεμάν για την οικουμενιστική κοινότητα Ταιζέ

Ο Ολιβιέ Κλεμάν, Συγγραφέας και θεολόγος, υπήρξε καθηγητής στο ινστιτούτο Ορθόδοξης Θεολογίας του Αγίου-Σέργιου στο Παρίσι. Από το βιβλίο του με τίτλο «Ταιζέ : ένα νόημα για τη ζωή» (Bayard, 1997) παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα.

«Στο Ταιζέ, αδελφοί με διαφορετικό θρήσκευμα, εθνικότητα, μόρφωση, γλώσσα, όλα αυτά διαφορετικά και καμιά φορά αντίθετα, προσεύχονται και εργάζονται μαζί: ναι, είναι δυνατόν, ο Χριστός καταστρέφει κάθε χώρισμα. Αυτή η ιστορική και γεωγραφική διαφορετικότητα εξαλείφεται μπρος στη διαφορά των χαρισμάτων. Η κοινότητα είναι μια κυψέλη σε δραστηριότητα. Μερικοί δημιουργούν ομορφιά, ζωγραφίζουν πίνακες, καμιά φορά εικόνες, πλάθουν θαυμαστά πήλινα ικανά να εξευγενίσουν την καθημερινή ζωή. Μαθαίνουν επίσης διάφορες γλώσσες για να ανταποκριθούν στην παγκόσμια κλήση του Ταιζέ. Σεμνή αγγελία αλλά βαθιά ριζωμένη αυτής της συμφιλιωμένης , μεταμορφωμένης ανθρωπιάς, προς την οποία η ιστορία ψηλαφίζει με πόνο, μια ιστορία της οποίας το Πνεύμα, πάντα εν δράσει, απειλεί τις αδιαφάνειες, αλλά φωτίζει τις πραγματοποιήσεις, είτε πρόκειται για τέχνη, για επιστήμη η για πνευματικότητα. Οι σημερινοί νέοι είναι κουρασμένοι από τα λόγια ( αλλά και από τις φωνές), διψούν για αυθεντικότητα. Είναι μάταιο να τους μιλάει κανείς για κοινωνία εάν δεν μπορεί – «έλα και δες» - να τους δείξει ένα χώρο όπου δημιουργείται η κοινωνία. Ένα χώρο όπου να τους δέχονται όπως είναι, χωρίς να τους κρίνουν, όπου δεν τους ζητούν ένα δογματικό διαβατήριο, χωρίς όμως γι’ αυτό να κρύβουν το ότι συγκεντρώνονται γύρω από το Χριστό και ότι μια οδός – «είμαι η οδός», έχει πει – αρχίζει εκεί για όποιον το θέλει. (σελ.14-15)

Είναι ο σύνδεσμος μεταξύ μιας βαθειάς πνευματικής εμπειρίας και ενός δημιουργικού ανοίγματος στον κόσμο, που είναι στην καρδιά των εμψυχωμένων συναντήσεων στο Ταιζέ, οι οποίες διαρθρώνονται από πολλά χρόνια γύρω από το θέμα «εσωτερική ζωή και ανθρώπινη αλληλεγγύη». Και είναι αυτός ο χριστιανισμός που πρέπει να λαβαίνουμε υπ’ όψην μας, γιατί όσο περισσότερο γίνεται κανείς άνθρωπος προσευχής, τόσο περισσότερο γίνεται άνθρωπος υπευθυνότητας. Η προσευχή δεν απαλλάσσει από τα καθήκοντα αυτού του κόσμου: μας κάνει ακόμα πιο υπεύθυνους. Τίποτα δεν είναι πιο υπεύθυνο από το να προσεύχεται κανείς. Αυτό πρέπει αληθινά να το καταλάβουμε και να το δώσουμε και στους νέους να το καταλάβουν. Η προσευχή δεν είναι μια διασκέδαση, δεν είναι ένα είδος ναρκωτικού για τη Κυριακή, αλλά μας στρατολογεί στο μυστήριο του Πατέρα, μέσα στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Γύρω από ένα Πρόσωπο που μας αποκαλύπτει κάθε πρόσωπο, και μας κάνει τελικά υπηρέτες κάθε προσώπου. (σελ.58-59)

Η «εμπιστοσύνη» είναι μια λέξη κλειδί στο Ταιζέ. Οι συναντήσεις που η κοινότητα εμψυχώνει, στην Ευρώπη και στις άλλες ηπείρους, είναι μέρος ενός προσκυνήματος εμπιστοσύνης πάνω στη γη. Η λέξη «εμπιστοσύνη» είναι ίσως μια από τις πιο ταπεινές λέξεις, τις πιο καθημερινές και τις πιο απλές που υπάρχουν, αλλά ταυτόχρονα ένα από τις πιο ουσιαστικές. Αντί να μιλάμε για «αγάπη», η ακόμη για «κοινωνία», που είναι βαριές λέξεις, θα μιλήσουμε για «εμπιστοσύνη», γιατί στην εμπιστοσύνη περικλείονται όλες αυτές οι πραγματικότητες. Στην εμπιστοσύνη, υπάρχει το μυστήριο της αγάπης, το μυστήριο της κοινωνίας, και τελικά το μυστήριο του Θεού ως Τριάδα. (σελ.87-88)

Σχέση της κοινότητας Ταϊζε με ορθοδοξες μοναστικές αδελφότητες

Ορθόδοξες μοναχές από την Ελλάδα συμμετείχαν στους εορτασμούς για την 75η επέτειο από την ίδρυση της Παπικής οικουμενιστικής κοινότητας Ταιζέ

 Η Γερόντισα Ιακώβη του Ιερού Ησυχαστηρίου του Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου – Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου νομού Σερρών, παραβρέθηκε και μίλησε στους εορτασμούς για την 75η επέτειο από την ίδρυση της Παπικής οικουμενιστικής κοινότητας Ταιζέ .

Η Γερόντισα μίλησε περί μοναχισμού και τόνισε την αγάπη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου ο οποίος όπως χαρακτηριστικά ανέφερε “αγωνίζεται να εφαρμόσει την εντολή του Κυρίου για ενότητα και αδελφοσύνη”.

 Πνευματικός καθοδηγητής του Ιερού Ησυχαστηρίου του Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου, είναι ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος του Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτης Αλέξιος.

Σχέση της κοινότητας Ταϊζε με με το Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ

Ποια είναι όμως η σχέση της κοινότητας του Taizé με το Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου;

«Μερικοί αδελφοί και εγώ, λέγει ο μοναχός  Ρίτσαρντ, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Γνωρίζω ορισμένους διδάσκοντες και έχω μελετήσει πολλά από τα άρθρα τους και τα έργα τους, μερικά από τα οποία με διευκόλυναν να κατανοήσω πολλές ορθόδοξες πτυχές και γενικά θεολογικές διαστάσεις. Με το να γνωρίσω το Πανεπιστήμιο αυτό, αντιλαμβανόμουν ότι η παρουσία των φοιτητών θα ερχόταν να εμπλουτίσει τις συναντήσεις στο εδώ. Είμαστε, λοιπόν, πολύ χαρούμενοι που εδώ και λίγα χρόνια φιλοξενούμε φοιτητές για το διάστημα λίγων μηνών του καλοκαιριού, και ελπίζω οι φοιτητές να από-λαμβάνουν κάτι από το Taizé. Η παρουσία τους βοήθησε πολύ, ώστε να εξοικειωθούμε με την ορθόδοξη εκκλησία και παράδοση» επισημαίνει ο μοναχός Ρίτσαρντ. Η ζωή στο μοναστήρι του Ταιζέ είναι βασισμένη σε τρείς κοινές προσευχές μέσα στον μεγάλο ναό της Συμφιλίωσης, οι οποίες δίνουν τον, ιδιαίτερο, παλμό της ημέρας.

 

Συμπεράσαματα

Η οικουμενιστική Κοινότητα Taizé εμπράκτως καθιστά την αλήθεια δευτερεύουσα. Έχει επεκτείνει τα οικουμενιστικά ολισθήματά της και σε διαθρησκειακό επίπεδο.

Παρουσιάζεται σάν ‘’μοναστική’’ κοινότητα. Έχει δολίως αποκληθεί ‘’μοναστική’’.  Είναι όμως μια από αυτές τις κοινότητες, που με βάση το Βατικάνειο «Κώδικα  Κανονικού Δικαίου» (Codise di Diritto Canonico), θεωρούνται «Ιδιωτικές ενώσεις πιστών» (Associazones private di fedeli). 

Δυστυχώς οι οικουμενιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην «Κοινότητα Taizé», σκοπό έχουν να καταδείξουν ότι οι δογματικές διαφορές αποτελούν απλά διαφορετικές παραδόσεις.  Τούτο άλλωστε υπονοείται και από τα κατά καιρούς παπικά κελεύσματα, όπου οι δογματικές διαφορές καλούνται σκοπίμως εκκλησιαστικά έθιμα.

Καθίσταται η αλήθεια της Πίστης δευτερεύουσα, χάριν της ανθρωπάρεσκης αγάπης.   Επακόλουθο λοιπόν και τούτο από  το ανθρωπάρεσκο των ελασσόνων στα οικουμενιστικά διαλογικά παίγνια.  Καθίστανται τοιουτοτρόπως η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και η ομολογία της αλήθειας δευτερεύουσες.  Είναι ξεκάθαρο δείγμα παπικής δολιότητας η «Κοινότητα Taizé» και συνεπώς είναι απαράδεκτη η συμμετοχή Ορθοδόξων σ΄αυτές τις οικουμενιστικές συνάξεις.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι σαφέστατος.

Μας λέει: ’’Ουδέν όφελος βίου καθαρού, δογμάτων διεφθαρμένων’’.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην προς Τίτον, κεφ. 3, στ. 10:

’’Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ’’.

Ο Μαθητής του Κυρίου μας Ιωάννης γράφει επίσης: (Β’ Ιωάννου, 10-11)

’’Εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν (τοῦ Χριστοῦ) οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν, καί χαίρειν αυτῶ μή λέγετε. Ὁ γάρ λέγων αὐτῶ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς’’.

Εμείς, από πότε γίναμε ανώτεροι στην αγάπη, από τον Απόστολο Παύλο και από τον Ιωάννη, τον ηγαπημένο Μαθητή του Κυρίου μας;

Σε ολόκληρο το Ευαγγέλιο, Αγάπη και ψεύδος δεν συναπαντώνται πουθενά. Η αγάπη ποτέ δεν θυσιάζει την Αλήθεια. Αγάπη, που κρύβει και συγκαλύπτει την αίρεση, είναι εωσφορική.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ-ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ-ΠΑΠΙΚΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

visit counter

Έρευνα: του πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου


Το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της Ένωσης Ορθοδόξων και Παπικών υπήρξε, ως γνωστόν η λεγόμενη «άρση των αναθεμάτων»,το 1965, ερήμην των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία παρουσιάστηκε σε παραποιημένες μεταφράσεις στους Ορθοδόξους ως «άρση των αναθεμάτων του 1054», ενώ στο πρωτότυπο κείμενο αναφέρεται ως «άρση της ακοινωνησίας»! Επακολούθησε ο περιβόητος «Διάλογος της αγάπης», (1965 έως 1980), που αποσκοπούσε να προλειάνει το έδαφος, ώστε να επιτευχθεί το κατάλληλο κλίμα για τον εν συνεχεία Θεολογικό Διάλογο μεταξύ των δύο πλευρών, Ορθοδόξων και παπικών. Στη συνέχεια φθάσαμε στην πλήρη αμοιβαία εκκλησιαστική αναγνώριση Ορθοδοξίας και Παπισμού, ως «Αδελφών Εκκλησιών» το 1993 στο Balamand, η οποία κατόπιν επισφραγίστηκε συνοδικά στη «Σύνοδο» της Κρήτης το 2016.
Όπως αποκαλύπτει ο μακαριστός καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης, και άλλες εκκλησιαστικές προσωπικότητες, η πορεία προς την «ένωση» προχώρησε επί τη βάσει ενός καλά μελετημένου σχεδίου, που εκπόνησε το Βατικανό:
«Ο Πάπας Παύλος ο ΣΤ΄ και οι περί αυτόν Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι εξεπόνησαν ενα καλώς μελετηθέν ευρύτατον πρόγραμμα ρωμαιοκεντρικού Οικουμενισμού, σύμφωνον προς την Λατινικήν Εκκλησιολογίαν»
Η Μικτή θεολογική επιτροπή για τον διάλογο Ορθοδόξων και Παπικών, που συνεδρίασε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον Ιούνιο του 2023 ασχολήθηκε με το τελευταίο θέμα των διαχριστιανικών διαλόγων που είναι «Το Πρωτείο και η Συνοδικότητα στην Εκκλησία, κατά την δεύτερη χιλιετία»Απομένει να μελετήσουμε το τελικό κείμενο της συνάντησης, ώστε να δούμε το προτεινόμενο επίσημο σχέδιο της Ένωσης με τους Παπικούς. Μπορούμε όμως να προβλέψουμε όμως το μοντέλο αυτό αν ανατρέξουμε σε ιστορικά γεγονότα που σχετίζονται με τις προσπάθειες για την Ένωση Ορθοδόξων-Παπικών
-------------------------------------------------------
Μελετώντας γεγονότα που προηγήθηκαν και σχετίζονται με το θέματα της ένωσης Ορθοδόξην-Παπικών διαπιστώνουμε ότι δυστυχώς το Φανάρι, ερήμην του πιστού λαού, ενεργεί βήματα προς την ένωση –διάβαζε υποταγή– με τους παπικούς. Είναι χαρακτηριστικό της φαναριώτικης άποψης για την «ένωση» το κείμενο του Βορειοαμερικανικού Ορθοδόξου – Καθολικού Συμβουλίου, με τίτλο «Βήματα προς την κατεύθυνση μίας επανενωμένης Εκκλησίας: Σχέδιο για μία Ορθόδοξη – Καθολική θεώρηση περί του μέλλοντος». Το Συμβούλιο συνεδρίασε στο Georgetown University, Washington DC, στις 2 Οκτωβρίου 2010, και το κείμενο δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του USCCB (Συμβούλιο των Καθολικών Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών). Στο κείμενο και στο 7ο σημείο αναφέρεται ότι ο Επίσκοπος της Ρώμης, μετά την «ένωση», θα είναι «από αρχαίο έθιμο» ο «πρώτος» των επισκόπων όλου του κόσμου και των περιφερειακών πατριαρχών και τα «πρεσβεία τιμής» του δεν θα είναι τιμητικό προβάδισμα, αλλά πραγματική εξουσία, διά της οποίας θα μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις καθοριστικές για την Εκκλησία. Προφανώς όλα αυτά σύμφωνα με τις αποφάσεις της Α΄ Βατικανής Συνόδου, το 1870, μετά την οποία τα περί «αλαθήτου» του Πάπα αποτελούν δόγμα των Λατίνων…

Και εδώ το Βατικανό ρίπτει στους Ορθοδόξους το δέλεαρ, που έριψε παλαιότερα και έπιασε στους μονοφυσίτες της Μέσης Ανατολής. Λέγει ότι αν οι Ορθόδοξοι επίσκοποι αναγνωρίσουν το Πρωτείο του Πάπα και την απόλυτη εξάρτησή τους από το Βατικανό, θα μπορούν να αναφέρονται σ’ αυτόν όπως σήμερα στους Πατριάρχες και στους Προκαθημένους των τοπικών τους Ορθοδόξων Εκκλησιών…

Η Ιστορία αποδεικνύει πως με τη ριζωμένη επί αιώνες στο Βατικανό αιρετική κοσμική συνείδηση, όταν οι Ορθόδοξοι επίσκοποι αποδεχθούν την υποταγή τους στον Πάπα, τότε θα τους επιβάλει τη θέλησή του και θα τους μετατρέψει από υπεύθυνους για το ποίμνιό τους και για όλη την Εκκλησία Επισκόπους, σε βικαρίους του, σε άβουλα και πειθήνια δηλαδή όργανά του.
-----------------------------------------------------
Εκτός από τους Λατίνους επισκόπους των ΗΠΑ το παπικό μοναστήρι του Bose έχει αναλάβει την ευθύνη της προώθησης της «κοινωνίας» με τους Ορθοδόξους.

Το κέρδος για τους ρωμαιοκαθολικούς από τα συνέδρια του Bose είναι αφ᾽ ενός μεν οι οικουμενιστές Ορθόδοξοι να αισθάνονται οικεία, αφ᾽ ετέρου δε οι μη οικουμενιστές να γνωρίσουν μία «με κατανόηση και χωρίς αυταρχισμό και απολυτότητα» όψη ανθρώπων του Βατικανού… Φυσικά κανένα κέρδος δεν έχει η Ορθοδοξία. Ουδείς ρωμαιοκαθολικός όλα αυτά τα χρόνια έχει εμφανώς επηρεαστεί, ακόμη και από σημαντικές εισηγήσεις σημαντικών ορθοδόξων θεολόγων. Αντίθετα, ο οικουμενισμός προωθήθηκε στους ορθοδόξους…

…Η στρατηγική επιδίωξη του Βατικανού είναι παράλληλα με την προώθηση του Πρωτείου του Πάπα, να πείσει τους Ορθοδόξους πιστούς ότι τίποτε δεν τους χωρίζει από τους ρωμαιοκαθολικούς και επομένως είναι σε πορεία πλήρους κοινωνίας…
------------------------------------------------------
Το 2011 μήνυμα σε πολλούς αποδέκτες έστειλε με αφορμή το Πάσχα ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου, Stanislav Hocevar. Ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος, στο μήνυμά του προς τους πιστούς, (Postojanom ljubavlju preobrazimo sebe) ανέφερε ότι η δύναμη του Χριστού μπορεί να ακυρώσει όλη την ενέργεια την οποία χρησιμοποιούσαμε ως τώρα στις εχθρότητές μας και όλες τις εντάσεις ανάμεσά μας, καθώς και να μετατρέψει αυτήν την ενέργεια σε ενέργεια για την ανάπτυξη της αμοιβαίας συνεργασίας. «Χάρη στην Ανάσταση του Ιησού Χριστού εμείς μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη την αμοιβαία εχθρότητα και να βρούμε δρόμους ενότητας, διατηρώντας πάντα τις διαφορετικότητές μας».

Σύμφωνα με τα λόγια του αν μέχρι τώρα αισθανόμασταν μοναχοί, αιχμαλωτισμένοι η απομονωμένοι, τώρα, με την αγάπη του Χριστού, η οποία είναι υπεράνω όλων αυτών, μπορούμε να αρχίσουμε τη δημιουργία νέας κοινότητας, με νέα ελπίδα και σοφία». Κατά τον τρόπο αυτό δεν πρόκειται να χάσουμε την ταυτότητά μας, αλλά θα απαλλαγούμε από την καταστροφική επενέργεια του παρελθόντος, παράλληλα με την ανανέωση του πνεύματος, της πίστης και της δημιουργικότητάς μας». «Ας γίνει λοιπόν, αδελφοί και αδελφές, πραγματικότητα αυτό το Πάσχα η ελπίδα, η πίστη, η αγάπη, η ενότητα και συνεργασία», κατέληξε ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου Stanislav Hocevar .

Δηλαδή με απλά λόγια ο Παπικός Αρχιεπίσκοπος του Βελιγραδίου μας προσκαλεί να γίνουμε Ουνίτες.!!! Ενότητα στη διαφορετικότητα, προτείνει. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν αφίστανται οι Παπικοί από τις αποφάσεις της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου για τις “Ανατολικές Εκκλησίες”, όπως ονομάζουν τις Ορθόδοξες και τις Μονοφυσιτικές Εκκλησίες.

. Η πρότασή του προς τους Ορθόδοξους είναι σαφέστατη. Γίνετε Ουνίτες! Κρατείστε και το “Σύμβολο της Πίστεως” χωρίς το Filioque. Συνεχίστε να έχετε τη μοναχική τάξη που έχετε. Τελείτε τα μυστήριά σας με τον τρόπο που τα τελείτε. Κρατείστε ο,τι άλλο έθιμο θέλετε.

Η διαφορετικότητα δεν ενοχλεί τον Παπισμό καθόλου. Η ποικιλία – ακόμη και σε θέματα δόγματος – ουδόλως ενοχλεί το Βατικανό. Οι εν Ελλάδι Παπικοί απαγγέλλουν το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filioque. Αφού και ο ίδιος ο Πάπας το απαγγέλλει – ορισμένες φορές – χωρίς το Filioque ως Σύμβολο της πίστεως μιάς αρχαίας μορφής!!! Οι Μαρωνίτες δέχονται μόνον πέντε Οικουμενικές Συνόδους. Και κάτι έγινε.!!! Το Βατικανό “αγρόν ηγόρασεν …”.

Ένα μόνον τους ενοχλεί. Σε ένα μόνον δεν δέχονται παζάρια η συμβιβασμό. Στο πρωτείο και στο αλάθητο. Στα παπικά δόγματα. Αν εμείς προδώσουμε την πίστη μας και δεχθούμε τα παπικά δόγματα τότε η ένωση θα γίνει αμέσως πραγματικότητα. Για τους Παπικούς από αυτό και μόνο εξαρτώνται όλα.
-----------------------------------------------------
Ουνίτες Επίσκοποι της Ευρώπης συναντήθηκαν, από τις 23 έως τις 26 Οκτωβρίου 2014, στο Λβοφ της δυτικής Ουκρανίας. Θέμα της σύναξής τους ήταν «Ο ρόλος της αποστολής (ιεραποστολής) των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών, πρώτιστα στην οικουμενική κίνηση, όπως επίσης στις ευρωπαικές κοινωνίες»! Δηλαδή, με άλλα λόγια, η δράση της Ουνίας, εις βάρος των Ορθοδόξων!
-----------------------------------------------------

Στις 16 Δεκεμβρίου του 2019 ο καρδινάλιος Kurth Koch, υπεύθυνος για την προώθηση της ενότητας των χριστιανών έδωσε διάλεξη στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης. Είπε μεταξύ άλλων «το έγγραφο της Ραβέννα αποτελεί σημαντική πρόοδο στον ορθόδοξο-καθολικό διάλογο, δεδομένου ότι για πρώτη φορά οι δύο εταίροι ήταν ικανοί να δηλώσουν από κοινού ότι η Εκκλησία χρειάζεται το πρωτείο σε όλα τα επίπεδά της, συμπεριλαμβανομένου του παγκόσμιου επιπέδου. Στη συνέχεια, η ολομέλεια στο Κέιτι ( Chieti) συνέταξε, το 2016, το κείμενο “Συνοδικότητα και πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία. Προς μια κοινή αντίληψη, στην υπηρεσία της ενότητας της Εκκλησίας”. Το επόμενο βήμα θα είναι η μελέτη του “Πρωτείου και της συνοδικότητας στη δεύτερη χιλιετία και σήμερα”».[…] Τελικός στόχος και σκοπός της Επιτροπής Διαλόγου είναι η αποκατάσταση κοινωνίας μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.[…]

Μία απόλυτα μεθοδευμένη παπική κυριαρχία περαίνεται μέσω αυτών των Μικτών Διαλόγων μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών, οι οποίοι άρχισαν επίσημα το 1980 στο ιερό νησί της Πάτμου.

Σε αυτούς τους διαλόγους οι παπικοί εισήλθαν αμετανόητοι μεν, με δολιότητα δε.

Στο βιβλίο του πατρός Θεοδώρου Ζήση «Ουνία Νεώτερες εξελίξεις» μεταξύ άλλων καταγράφεται η εναρκτήρια πρόθεση του Πάπα «Δια τούτο με το διάταγμα ‘Περί των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών’ της Β’ Βατικανείου Συνόδου (1963-1965) αποφασίζετο η καλυτέρα οργάνωσις και επέκτασις των ουνιτικών εκκλησιών ως και η ίδρυσις νέων ουνιτικών πατριαρχείων».

Την φωτεινή σελίδα αυτών των ζοφερών διαλόγων που ήταν η καταδικαστική απόφαση της Ουνίας στην ΣΤ΄ ολομέλεια της Μικτής Επιτροπής Διαλόγου στο Freising του Μονάχου το 1990, αμαύρωσε και καταπόντισε η Ζ΄ Συνέλευση της Μικτής Επιτροπής του Διαλόγου Ορθοδόξων Παπικών στο Balamand του Λιβάνου το 1993, όπου αναιρέθηκε η καταδίκη της Ουνίας.

Κατά την 7η Γενική Συνέλευση στο Balamand (1993) οι Ορθόδοξοι εκπρόσωποι έκαναν ένα ασύλληπτο άλμα παρακάμπτοντας πλήθος αιρετικών διδασκαλιών του Παπισμού (Filioque, πρωτείο, κτιστή Χάρις, άζυμα, καθαρτήριο πυρ, Μαριολατρεία κλπ) και αναγνώρισαν τους Παπικούς ως αδελφή Εκκλησία, με έγκυρα μυστήρια, ταυτότητα πίστεως, με αποστολική διαδοχή (από κοινού υπευθύνους δια την τήρησιν της Εκκλησίας του Θεού εν τη πιστότητι προς την Θείαν Οικονομίαν,,, παρ. 13 και 14)
-----------------------------------------------------
Η Ι΄ Συνέλευση της Μικτής Θεολογικής Επιτροπής στη Ραβέννα τον Οκτώβριο του 2007 αποτελεί τη συνέχεια της παπικής επίθεσης και της ηττοπάθειας από πλευράς Ορθοδόξων συνέδρων. […] ο Διάλογος Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, όπως μέχρι τώρα εξελίσσεται, δείχνει να οδηγή σε ουνιτικού τύπου ένωσι και μάλιστα βάσει σχεδίου που έχει εκπονήσει το Βατικανό. Είχαμε εκφράσει την ελπίδα ότι «οι Ορθόδοξοι δεν θα υποκύψουν στις προαιώνιες παπικές αξιώσεις, δεν θα αμνηστεύσουν την Ουνία, δεν θα αναγνωρίσουν στον Πάπα κάποια μορφή πρωτείου εξουσίας και παγκοσμίου δικαιοδοσίας, ούτε θα δεχθούν να συνεργασθούν στους Βατικάνειους σχεδιασμούς για ένωση που άμεσα η έμμεσα θα παραθεωρή την ακαινοτόμητο Ορθόδοξο Πίστι» έγραφε σε κείμενο του ο μακαριστός Ηγούμενος της Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους π. Γεώργιος Καψάνης τον Δεκέμβριο του 2007.

Και συνεχίζει «Που όμως οδηγεί το «Κείμενο της Ραβέννας»; Υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύουμε ότι το «Κείμενο της Ραβέννας» επιβεβαιώνει τους φόβους, ότι οι Ορθόδοξοι υποχωρούμε στις παπικές αξιώσεις. Οι λόγοι είναι οι εξής:

α) Το κείμενο ομιλεί για «ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Δεν πρόκειται για τεχνικό όρο, του οποίου η χρησιμοποίησις θα διευκόλυνε τον διάλογο. Αντιθέτως, του έχει δοθεί πλήρες θεολογικό περιεχόμενο, έτσι ώστε ο διάλογος να γίνεται με την προϋπόθεση ότι η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι αληθινή, ορθοδοξούσα, Εκκλησία. Η Ορθόδοξη αντιπροσωπεία στο σημείο αυτό έχει υποχωρήσει ανεπίτρεπτα. Με το κείμενο του Balamand (1993) είχε αναγνωρίσει την ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως Εκκλησία με την πλήρη σημασία του όρου: «Και από τις δυό πλευρές αναγνωρίζεται ότι αυτό που ο Χριστός ενεπιστεύθη στην Εκκλησία Του -ομολογία της αποστολικής πίστεως, συμμετοχή στα ίδια μυστήρια, προ πάντων στη μοναδική Ιερωσύνη που τελεί τη μοναδική θυσία του Χριστού, αποστολική διαδοχή των επισκόπων- δεν δύναται να θεωρείται ως η ιδιοκτησία της μίας μόνον από τις Εκκλησίες μας» 

Πρόκειται για ουσιαστική υποχώρηση από την πιο θεμελιώδη και αφετηριακή βάσι των θεολογικών διαπραγματεύσεων. Ενώ δηλαδή οι Ρωμαιοκαθολικοί, όταν αναγνωρίζουν ορισμένα συστατικά στοιχεία της Εκκλησίας στην Ορθόδοξο Εκκλησία (έγκυρα Μυστήρια και αποστολική διαδοχή), μένουν πιστοί στην εκκλησιολογία της Β´ Βατικανείου, οι Ορθόδοξοι παραιτούνται από την διαχρονικώς μαρτυρουμένη υπό εγκρίτων Πατέρων και συνόδων πίστη μας, ότι λόγω των αιρετικών της δογμάτων η Εκκλησία της Ρώμης απεκόπη από το σώμα της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δεν έχει τα στοιχεία που την καθιστούν αληθή Εκκλησία Χριστού, και πλέον είναι αιρετική Εκκλησία. Διστάζουν να εκφράσουν ακόμη και την ιστορική διαπίστωσι, όπως την διετύπωσε ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «προ χρόνων πολλών απεσχίσθη της Δυτικής Εκκλησίας, της Ρώμης, φαμέν, το περιώνυμον άθροισμα εκ της των ετέρων τεσσάρων αγιωτάτων Πατριαρχών κοινωνίας, αποσχοινισθέν εις έθη και δόγματα της Καθολικής Εκκλησίας και των Ορθοδόξων αλλότρια… (τα δε των Ορθοδόξων αλλότρια πάντως αιρετικά)».

β) Αλλά και αυτήν την, κακώς γενομένη, «αλληλοαναγνώρισι» υπερκέρασε η Οδηγία του Βατικανού τον Ιούλιο του 2007 με τις γνωστές «Απαντήσεις», με τις οποίες ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ χαρακτηρίζει «ελλειμματικές» τις Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες, επειδή δεν έχουν κοινωνία με τον διάδοχο του Πέτρου!

γ) Οι αναφορές του «Κειμένου της Ραβέννας» στην αποστολική πίστη, στα εισαγωγικά Μυστήρια, στην Ιερωσύνη, στην Ευχαριστία και στην αποστολική διαδοχή γίνονται με τόση φυσικότητα για την ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ώστε να νομίζη κανείς ότι η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε όλα αυτά τα σημεία ορθοδοξεί. Αλλά διερωτώμεθα μαζί με τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό: «Πόθεν ούν ημίν ανεφάνησαν εξαίφνης όντες ορθόδοξοι, οι διά τοσούτων χρόνων και υπό τοσούτων Πατέρων και διδασκάλων κριθέντες αιρετικοί;». 

Πράγματι, πότε οι Ρωμαιοκαθολικοί έδωσαν σαφείς ενδείξεις ότι απέβαλαν τις γνωστές ετεροδιδασκαλίες τους; Αντιθέτως μάλιστα, έχουν δώσει καλώς τεκμηριωμένες αποδείξεις επιμονής σε αυτές. Πως έχουν την αποστολική πίστι, εφ' όσον το Φιλιόκβε, η κτιστή Χάρις, το Πρωτείο ως προνόμιο παγκοσμίου δικαιοδοσίας, το Αλάθητο, η άσπιλος σύλληψις της Θεοτόκου κ.α. αποτελούν ακόμη βασικά και αδιαπραγμάτευτα δόγματά τους; Πως έχουν έγκυρα εισαγωγικά Μυστήρια (Βάπτισμα, Χρίσμα), Ιερωσύνη και Ευχαριστία, εφ' όσον κατά τον άγιο Μάρκο έχουν αποσχισθή από την Καθολική Εκκλησία του Χριστού; Άλλωστε τελεί εν ισχύι, επικυρωμένος από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο ο α´ Κανών του Μεγάλου Βασιλείου, ότι «οι της Εκκλησίας αποστάντες ουκ έτι έσχον την Χάριν του Αγίου Πνεύματος εφ' εαυτούς· επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπήναι την ακολουθίαν… απορραγέντες, λαικοί γενόμενοι, ούτε του βαπτίζειν, ούτε του χειροτονείν είχον εξουσίαν, ούτε ηδύναντο Χάριν Πνεύματος Αγίου παρέχειν, ης αυτοί εκπεπτώκασι».
-------------------------------------------------------
Τον Μαϊο 2021 ακούστηκαν απίστευτα πράγματα, ανείπωτες βλασφημίες από το στόμα του νέου Μητροπολίτη Ιταλίας Πολύκαρπου μετά την συνάντηση που είχε στο Βατικανό με τον πάπα.

Ιδού τι δήλωσε σύμφωνα με το vaticanews.

«Η συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο πήγε πολύ καλά. Ήταν μια πολύ εγκάρδια συνάντηση ενός υιού με τον αγαπημένο του πατέρα, μια συνάντηση ενός επισκόπου με τον προκαθήμενο και πατριάρχη του. Ο Άγιος Πατέρας έχει μεγάλη, γνήσια καρδιά. Τον ευχαρίστησα για το ενθαρρυντικό μήνυμα που μου έστειλε για την ενθρόνισή μου. Ζήτησα πάλι, και αυτήν την φορά στην Ιταλία ως επίσκοπος, την παπική ευλογία του για το έργο μου, και τον διαβεβαίωσα για τις θερμές μου προσευχές να του δώσει ο Θεός πολλά χρόνια σωματικής και πνευματικής υγείας για το καλό της παγκόσμιας (universal) Εκκλησίας και επίσης για το καλό του κάθε ανθρώπου καλής θελήσεως, για τον οποίο ο Άγιος Πατέρας έχει ιδιαίτερη ευαισθησία.»

Σε άλλο σημείο ανέφερε:

«Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι η εγγύτητα, οι χειρονομίες, οι πρωτοβουλίες του Πάπα Φραγκίσκου και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου είναι γνήσιες και μακριά από οποιαδήποτε κοσμική άποψη ή απόπειρα εντυπωσιασμού. Είναι δύο άνθρωποι που έχουν τις ίδιες σκέψεις και ευαισθησίες, που γνωρίζουν ότι πρέπει να ενεργούν μαζί για το καλό της ταραγμένης ανθρωπότητας, και πρόσφατα ακόμη πιο ταραγμένης από την υγειονομική κρίση και την οικονομική κρίση που προκάλεσε η πανδημία του κορωνοϊού. Το ταξίδι των Καθολικών και των Ορθόδοξων προς την πλήρη ενότητα βρίσκεται στο σωστό δρόμο υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και κινείται προς την γραμμή του τερματισμού. Πιστεύω ότι ο στόχος αυτός έχει ήδη επιτευχθεί στο επίπεδο των πιστών, και αυτό είναι πιο σημαντικό από ό, τι σε θεσμικό επίπεδο.»

Τέλος, απαντώντας στο ερώτημα για το τι θα μπορούσε σήμερα να απειλήσει την πορεία προς την ενότητα.

«Ο σχετικισμός, η αδιαφορία, η αδράνεια, η απαισιοδοξία, η ιδέα μιας επιφανειακής ενότητας, μιας διοικητικής-θεσμικής ενότητας, ο σεκουλαρισμός, πιθανά γεωπολιτικά παίγνια: όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την ενότητα. Η Εκκλησία δεν είναι θεσμός αυτού του κόσμου, αλλά είναι το θεανθρώπινο μυστικό σώμα του Χριστού.»(Σημείωση.Σεκουλαρισμός είναι η άποψη πως το κράτος και οποιαδήποτε άλλη κοινωνική οντότητα πρέπει να είναι εντελώς διαχωρισμένη από τη θρησκεία και από διάφορους θρησκευτικούς θεσμούς και δόγματα.

Σχολιάζοντας τις δηλώσεις αυτές διάφοροι εκκλησιαστικοί αναλυτές επισήμαναν ότι οι δηλώσεις του Σεβ. Ιταλίας δεν είναι τυχαίες, αλλά τροχιοδεικτικές. Μας δείχνουν με αρκετή σαφήνεια, που οδηγούνται τα πράγματα και ποια σκοτεινά σχέδια «ενώσεως» υλοποιούνται σταδιακά. Ας μη λησμονούμε ότι και η «Σύνοδος» της Κρήτης (2016), έπαιξε τον δικό της καθοριστικό ρόλο, διότι «άνοιξε το δρόμο» προς την «ένωση» απροϋπόθετα, χωρίς την επάνοδο των ετεροδόξων στην Ορθοδοξία. Ο Σεβ. Ιταλίας δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να εκφράσει το «πνεύμα» της «Συνόδου» της Κρήτης και να προωθεί τις αποφάσεις της!

(Μητροπολίτης Θεοδόσιος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας UOC)
----------------------------------------------------
Η χορήγηση Αυτοκεφαλίας από το Φανάρι στο «εκκλησιαστικό» μόρφωμα των σχισματικών της Ουκρανίας το 2018, έδωσε την ευκαιρία και τη δυνατότητα στους θιασώτες του Οικουμενισμού, αλλά και στο Βατικανό, να θέσουν σε εφαρμογή ένα νέο τρόπο υλοποίησης της «ενώσεως», σύμφωνα με τον οποίον, αυτή θα γίνει κατ’ αρχήν τμηματικά, προφανώς για να μετριαστεί η αναμενόμενη ισχυρή λαϊκή αντίδραση!

Το μεγάλο ζητούμενο, αλλά και δυσεπίλυτο πρόβλημα για τους θιασώτες του οικουμενισμού είναι να βρεθεί μια φόρμουλα της «ενώσεως των Εκκλησιών», αποδεκτή όχι μόνο από τους ιθύνοντες και σχεδιαστές της, αλλά και από τον πιστό λαό του Θεού.

Το τελικό μοντέλο της ένωσης θα επιτευχθεί ως εξής, σύμφωνα με σχετικό άρθρο του γραφείου Αιρέσεων της Μητροπόλεως Πειραιώς και με το οποίο συμφωνούμε.

«Σε πρώτη φάση επιδιώκεται η «ένωση» των σχισματικών του Επιφανίου με τους ουνίτες της Ουκρανίας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία τοπική «Εκκλησία», που θα περιλαμβάνει τους ουνίτες και όσους ακολουθούν τον Επιφάνιο.

Σε μια επόμενη φάση, θα επιδιωχθεί, κατά πάσαν πιθανότητα, η ενσωμάτωση όλων των Ορθόδοξων Εκκλησιών, που ακολουθούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο με όλες τις ουνιτικές κατά τόπους «Εκκλησίες», οι οποίες θα υπάγονται στο πρωτείο εξουσίας του Οικουμενικού Πατριάρχου.

Και τέλος σε μια τρίτη και τελευταία φάση θα επιδιωχθεί η «ένωση» των ελληνοφώνων Ορθόδοξων Εκκλησιών, με τον αιρετικό Παπισμό μέσω όλων αυτών των εξουνιτισμένων υβριδικών «Εκκλησιών», που θα έχουν εν τω μεταξύ δημιουργηθεί. Όλοι αυτοί, («Ορθόδοξοι» και Παπικοί), θα υπάγονται μέσω του Οικουμενικού Πατριάρχου στον Πάπα. Ο πρώτος τη τάξει θα είναι ο Πάπας και αμέσως μετά από αυτόν ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Είναι γνωστό ότι οι ελληνόφωνες Ορθόδοξες Εκκλησίες, παρά τις ελάχιστες διαφορές τους με το Φανάρι, ακολουθούν «κατά πόδας» τις επιλογές του Φαναρίου, ενώ οι σλαβόφωνες έχουν δική τους πορεία και ακολουθούν κατά πόδας την Μόσχα ως «δορυφόροι» της. Απ’ ό,τι φαίνεται, με βάση τα σημερινά δεδομένα, η παγκόσμια Ορθοδοξία οδηγείται σταδιακά σε διάσπασή της σε ελληνόφωνες και σλαβόφωνες Εκκλησίες, πράγμα το οποίο διακαώς επιθυμεί το Βατικανό. Μάλιστα υπάρχουν βάσιμοι φόβοι, ότι αυτό το μέγα ανοσιούργημα θα πραγματοποιηθεί κατά την προετοιμαζόμενη «Οικουμενική Σύνοδο» του 2025, με την συμπλήρωση 1700 ετών από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, (325 μ.Χ.). Θα αφορά δε την «ένωση» του Βατικανού με τις ελληνόφωνες Τοπικές Εκκλησίες, ενώ οι σλαβόφωνες θα απέχουν και δεν θα συμμετάσχουν».

Εννοείται ότι η Ένωση αυτή θα γίνει χωρίς να έχουν λυθεί οι μεγάλες δογματικές διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού.

Ο καθηγητής Π.Μπούμης προκειμένου να προωθήσει το μοντέλο της ένωσης παρά τις δογματικές διαφορές Ορθοδόξων και Παπικών έγραψε ότι οι δήθεν, γι’ αυτόν, δογματικές πλάνες του Παπισμού τελικά ήταν απλές παρεξηγήσεις του παρελθόντος! Το μεν Filioque ήταν «μεταφραστικό λάθος», το δε πρωτείο εξουσίας, (αλαθήτου), μπορεί να επιλυθεί, αν δεχθούμε ότι το πρωτείο δεν προέρχεται άμεσα από τον Πάπα, αλλά έμμεσα, μέσω δηλαδή της Οικουμενικής Συνόδου. 

Οι άγιοι Πατέρες της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου, (879-880), οι οποίοι θεώρησαν το Filioque ως αιρετική και κακόδοξη διδασκαλία, πλανήθηκαν, όπως προκύπτει από την θέση του κ. καθηγητή, ο οποίος διορθώνοντας αυτούς, αποφαίνεται ότι το Filioque ήταν «μεταφραστικό λάθος»! Αρκεί λοιπόν τώρα να γίνουν κάποιες «συμφωνίες» εκατέρωθεν και στη συνέχεια «μία ειδική κοινή, αρχιερατική ακολουθία- λειτουργία των εκατέρωθεν προκαθημένων, όπου θα γίνει και μία επίσημη ομολογία συμφωνίας και επιλύσεως των δύο ουσιαστικών-βασικών διαφορών, δηλαδή του Filioque και του πρωτείου εξουσίας (αλαθήτου)».

 Και ω του θαύματος! Η πολυπόθητη ενότητα Ανατολής και Δύσεως είναι πλέον γεγονός! Όλες οι υπόλοιπες, (δεκάδες), πλάνες του Παπισμού αυτόματα εξαφανίστηκαν! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τι άλλο μένει τώρα να ρυθμιστεί; Το αν θα γίνει η ένωση με τους παπικούς διά μέσου της χρίσεώς των με το άγιο Μύρο, ή χωρίς αυτό. Αλλά και αυτό το θέμα το έχει επιλύσει ο κ. καθηγητής. 

Γράφει: «Και αν για την περίπτωση της εισδοχής μόνον των Ουκρανών χρειάζεται, είναι απαραίτητη, η χρίση τους με το άγιο μύρο, ωστόσο για μια φανερή-ολοκληρωμένη ενότητα του συνόλου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με την Ορθόδοξη ίσως δεν είναι απαραίτητο ούτε αυτό (αυτή η χρίση)».!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η ιερωσύνη των Παπικών

visit counter

.

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Αποστολική διαδοχή και Παπισμός

Επειδή εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχουν μυστήρια, γι’ αυτό και οι Κληρικοί των Παπικών και αυτός ο Πάπας, για μας τους Ορθοδόξους, δεν έχουν ιεροσύνη, δηλαδή έχει διακοπεί σε αυτούς η Αποστολική Διαδοχή. Αυτό, βέβαια, μπορεί να ακούγεται λίγο παράξενα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, βάσει της Ορθοδόξου Θεολογίας.

Η αποστολική διαδοχή δεν είναι απλώς μια σειρά χειροτονιών, αλλά συγχρόνως και μετοχή στην αποκαλυπτική αλήθεια. Όταν μια Εκκλησία αποκόπτεται από τον κορμό της Ορθοδόξου Εκκλησίας, λόγω δογματικών διαφορών, αυτό σημαίνει ότι υπολείπεται και στο μυστήριο της ιεροσύνης. Δηλαδή, όταν χάνεται η αποκαλυπτική αλήθεια και υιοθετούνται αιρετικές απόψεις, αυτό έχει συνέπειες και στην αποστολική διαδοχή. Διότι οι άγιοι Απόστολοι μετέδιδαν το χάρισμα της ιεροσύνης, αλλά ταυτόχρονα παρέδιδαν, δια της αναγεννήσεως, και όλη την αποκαλυπτική παράδοση. Στο σημείο αυτό πρέπει να υπενθυμίσουμε την διδασκαλία του αγίου Ειρηναίου Επισκόπου Λυώνος, στην οποία φαίνεται καθαρά ότι η Εκκλησία συνδέεται στενότατα με την Ορθοδοξία και την θεία Ευχαριστία, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι όταν χάνεται η Ορθόδοξη πίστη, τότε δεν υπάρχει ούτε Εκκλησία ούτε και θεία Ευχαριστία. Οπότε ο Κληρικός που χάνει την ορθόδοξη πίστη αποκόπτεται από την Εκκλησία και, βεβαίως, τότε δεν υφίσταται και η αποστολική παράδοση και αποστολική διαδοχή. Το ότι ο άγιος Ειρηναίος συνδέει την αποστολική διαδοχή όχι μόνον με την χειροτονία, αλλά και με την διατήρηση της αληθούς πίστεως, φαίνεται από ένα χωρίο: «Δια τούτο τοις εν τη Εκκλησία πρεσβυτέροις υπακούειν δει, τοις την διαδοχήν έχουσιν από των αποστόλων, καθώς επεδείξαμεν, τοις συν τη επισκοπική διαδοχή το χάρισμα της αληθείας ασφαλές, κατά την ευδοκίαν του Πατρός ειληφόσι».       

Επειδή, λοιπόν, δεν υπάρχει ιεροσύνη στους Παπικούς, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν μυστήρια, και όσα τελούνται δεν είναι αγιαστικά μυστήρια.

 Φαίνεται τελικά πως η Σύνοδος της Κρήτης έχει αποδυθεί a priori σ’ έναν αγώνα της πάση θυσίας αναγνωρίσεως βαπτίσματος και ιερωσύνης των παπικών. Είναι ομολογουμένως άχαρο το  έργο να προσπαθείς ν’ αποδείξεις τα αυτονόητα στους ετσιθελικά επιμένοντας, οι οποίοι μάλιστα σεμνύνονται με βαρύγδουπους  θεολογικούς τίτλους και επισκοπικές θέσεις…

Η άρνηση ιερωσύνης στους πάσης φύσεως και αποχρώσεως αιρετικούς και κυρίως στους παπικούς, είναι έργο θεολογικής δικαιοσύνης, αφού αυτοί οι ίδιοι απέκοψαν εαυτούς από τους κρουνούς της θείας χάριτος που εκπηγάζουν από το Σώμα του ζώντος Χριστού την Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Αλλά είναι και έργο αγάπης διότι έτσι κεντούν την συνείδησή τους, ότι βρίσκονται σε λάθος κατεύθυνση και χρήζουνε θεραπείας και επιστροφής στην αρχέγονη αγάπη της εκκλησίας μας.

Εάν οι παπικοί έχουν ιερωσύνη τότε κάθε τους ιεροπραξία είναι έγκυρη. Αλλά μπορούν να μας υποδείξουν και αποδείξουν ότι ο αγιασμός τους των Θεοφανείων, ή και ένας καθημερινός «μικρός» αγιασμός παραμένει αναλλοίωτος και διαυγέστατος για πολλά χρόνια;

Εάν οι παπικοί έχουν ιερωσύνη και επομένως πλουσία την χάρη των μυστηρίων, που είναι τότε οι αγιασμένες και θεωμένες υπάρξεις οι διορατικοί και προορατικοί, οι ασώματοι ασκητές τους, τα ευωδιάζοντα χαριτόβρυτα λείψανα και το «νέφος» των μαρτύρων;

Σύμφωνα  δε την παρατήρηση του πατερικού θεολόγου Νικολάου Π. Βασιλειάδη «Μόνον η Ορθοδοξία έχει Μάρτυρες…διότι  μόνον οι Ορθόδοξοι Μάρτυρες ομολογούν άχραντη ανόθευτη, απαραχάρακτη την πίστη της ευαγγελικής αληθείας. Μόνον αυτοί χύνουν το αίμα τους, για να μένουν αμόλυντα τα θεοπαράδοτα Μυστήρια της Μιας Εκκλησίας». Οι παπικοί –όσο και εάν ενοχλεί η υπενθύμιση αυτή- οντολογικά και θεολογικά στερούνται ιερωσύνης. 

«Κατά το Κανονικόν Δίκαιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η υπό των ετεροδόξων τελουμένη θεία Ευχαριστία δεν θεωρείται ως τοιαύτη, η δε συμμετοχή εις αυτήν μελών της ορθοδόξου Εκκλησίας δεν είναι δυνατόν να θεωρηθή ουδέ ως «κατ’ οικονομίαν» επιτρεπομένη» (Ιερώνυμος Κοτσώνης).

Γενικότερα δε κατά τον καθηγητή Παναγιώτη Τρεμπέλα «…όσοι ενόθευσαν την διδασκαλία της Εκκλησίας παρεισάγοντες ιδικής των επινοήσεως διδάγματα και παρέμενον αμετακίνητοι εις τα εσφαλμένα δόγματά των, απεκόπτοντο και εξεβάλλοντο του σώματος της Εκκλησίας».

Αφελή ίσως για πολλούς τα ως άνω ερωτήματα. Όμως όλα αυτά και άλλα παραπλήσια συν Θεώ θα τα θεμελιώσουμε αποστολικοπατερικά, δογματικά, ηθικά και εκκλησιαστικά με το αιώνιο και αδιαπραγμάτευτο κύρος των Οικουμενικών μας Συνόδων.

Κομβικό σημείο επαναδιαπραγμάτευσης σχέσεων Ανατολής και Δύσεως, θεωρείται -η κατά το παρελθόν άγνωστος  ορολογία- η λεγόμενη βαπτισματική θεολογία. Κατά τους ισχυρισμούς των ενθέρμων ορθοδόξων οικουμενιστών, η αναγνώρισης του βαπτίσματος των παπικών και όχι μόνον, συνεπάγεται και αναγνώριση της ιεροσύνης. Οι σοφιστείες αυτές του βαπτίσματος απορρίπτονται ασυζητητί. Ο λόγος εμφανής και απλός. Το βάπτισμα είναι έγκυρο μόνο με την τριπλή κατάδυση-βύθισμα εις την κολυμβήθρα και την επίκληση της Αγίας Τριάδος. Αυτό είναι απαρασάλευτο και αδιαπραγμάτευτο ορθόδοξο δόγμα.

Όμως η αιρετική και βλάσφημη διδασκαλία του filioque ανατρέπει εκ βάθρων όλο το μυστήριο της αγίας Τριάδος και κάθε επομένως επίκλησή της είναι άκαιρη, άκυρη και αιρετική.

Ο καθηγητής κ. Βασίλειος Γιούλτσης βαθύτατος μελετητής του ιερού Φωτίου και της περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού διδασκαλίας γράφει: «Δια τον Φώτιον, ως και δι’ όλους τους ορθοδόξους, το δόγμα αποτελεί κυρίως έκφρασιν του περιεχομένου της πίστεως και κανόνα ζωής των ομολογούντων την πίστιν ταύτην. Όθεν απόκλισις εκ του ορθού δόγματος συνεπάγεται ουχί απλώς αλλοίωσιν των υπό της Εκκλησίας κηρυσσομένων αληθειών, αλλ’ εν ταυτώ διατάραξιν της ζωής των πιστών και διασάλευσιν των εν τη εκκλησιαστική κοινότητι διαμορφωθεισών σχέσεων…Η δυτική άποψις υποστηρίζουσα δια το άγιον Πνεύμα εκπόρευσιν εκ του Πατρός και του Υιού υποβιβάζει αυτό έναντι των ως άνω θείων προσώπων και διασπά ούτω την τριαδικήν ενότητα των ισαξίων και ισοσθενών υποστάσεων…Η ενότης δόγματος και ήθους απετέλει δια τους ορθοδόξους, γενικώς θεμελιώδη αρχήν, άνευ της οποίας ήτο αδιανόητος η θέσις του πιστού εντός του εκκλησιαστικού σώματος…». Επομένως δεν ημπορούν ατιμωρητί να παραβιάζονται τα δόγματα αφού κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη  οι ιεροί και θείοι Κανόνες είναι «αι πηγαί των πνευματικών και ζωηρρύτων υδάτων και τα νοητά θεμέλια, δια των οποίων η Παναγία Τριάς «συνέστησε και συνέπηξε» την Καθολικήν Εκκλησίαν.

Σχετικά με την ιερωσύνη των Παπικών παλιότερα ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου  ‘εγραψε;

«Σε ένα προηγούμενο κείμενό μου έγραφα ότι ο Πάπας και οι Παπικοί δεν έχουν Ιερωσύνη, γιατί με την αιρετική διδασκαλία του Filioque και τόσες άλλες αιρέσεις που δημιούργησαν, αποκόπηκαν από την Εκκλησία του Χριστού και, επομένως, διακόπηκε  η αποστολική παράδοση και διαδοχή. Αυτό ξένισε μερικούς που ισχυρίζονται ότι ο Πάπας έχει ιερωσύνη.

Θα ήθελα να κάνω μερικές συμπληρωματικές επεξηγήσεις πάνω στην άποψη αυτή.

Ο Μ. Βασίλειος αντιμετώπισε στην εποχή του διάφορα προβλήματα για το πώς θα δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία στους κόλπους της τους αιρετικούς. Αφού κάνει την διάκριση μεταξύ αιρέσεως, σχίσματος και παρασυναγωγής, αναφερόμενος στους αιρετικούς που έχουν αποκλίνει, όπως λέγει ο Γεννάδιος Σχολάριος, “κατ’ ευθείαν ή πλαγίως”, “περί τι των άρθρων της πίστεως”, γράφει ότι “οι δε της Εκκλησίας αποστάντες, ουκ έτι έσχον την Χάριν του Αγίου Πνεύματος αφ’ εαυτούς· επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπήναι την ακολουθίαν”. Δηλαδή, όσοι απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία, λόγω διαφοράς πίστεως, έχασαν την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορούν να την μεταδώσουν, γιατί διακόπηκε η αποστολική διαδοχή. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης παρατηρεί: “Καθώς έν μέλος κοπή από το σώμα, νεκρούται παρευθύς με το να μη μεταδίδεται πλέον εις αυτό ζωτική δύναμις· τοιουτοτρόπως και αυτοί αφ’ ου μίαν φοράν εσχίσθηκαν παρευθύς και την πνευματικήν χάριν και ενέργειαν του Αγίου Πνεύματος έχασαν, μη μεταδιδομένης ταύτης εις αυτούς δια των αφών και συνδέσμων, ήτοι δια της κατά Πνεύμα ενώσεως”.

Επομένως, εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν ενεργούν μυστήρια, ούτε υπάρχει ιερωσύνη, ούτε γίνεται αληθής θεία Λειτουργία. Σε αυτό το σημείο στηρίζονται και όλοι οι ιεροί Κανόνες για την απαγόρευση της συμπροσευχής με αιρετικούς.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τηρεί αυτήν την αρχή στην πράξη και αυτό φαίνεται από το εξής απλό γεγονός. Όταν ένας Παπικός “Ιερεύς” ή “Επίσκοπος” θέλει να γίνει Ορθόδοξος, δεν δεχόμαστε την “ιερωσύνη” που είχε, αλλά τον ξαναχειροτονούμε. ….Αυτό σημαίνει ότι εάν ο Πάπας μετανοήσει και θελήσει να γίνει Ορθόδοξος, τότε, επανερχόμενος στην Εκκλησία, πρέπει να ξαναχειροτονηθεί , αφού κατά τον Αριστηνό “αιρετικός, ο κατά την πίστιν αλλότριος· ο δε κατά τι ιάσιμον ζήτημα, σχισματικός”.

Αυτή είναι η βασική εκκλησιολογική θέση όπως την εκφράζει ο Μ. Βασίλειος και η όλη πρακτική της Εκκλησίας. Εφ’ όσον δεν δεχόμαστε την “ιερωσύνη” των αιρετικών, δεν δεχόμαστε και τα αποτελέσματα που απορρέουν από την “ιερωσύνη” τους. Γι’ αυτόν τον λόγο και ο Πάπας δεν θεωρείται διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, έστω και αν στην σημαία του Βατικανού τίθενται τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών, με την παρερμηνεία που δίδουν οι Παπικοί στον σχετικό λόγο του Χριστού (Ματθ. ις’, 13-20).