Τα σενάρια για τον Κοινό εορτασμό του Πάσχα μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών Παπικών. (Απόψεις – σχόλια - προβληματισμοί)

visit counter

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού).

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ Δημοσιεύσαμε το video από την ημερίδα της Εστίας Πατερικών Μελετών για το Κοινό Πασχάλιο. Διαπιστώσαμε ότι στα τόσα θεολογικά που αναφέρθηκαν, δεν ασχολήθηκαν οι ομιλητές με τα πρακτικά θέματα. Δηλ. τι θα πρέπει να κάνει  το χριστεπώνυμο πλήρωμα,  αν γίνει αλλαγή του υπολογισμού της ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα. Το κείμενο, που ακολουθεί, απευθύνεται κυρίως  στους αντι-οικουμενιστές (αποτειχισμένους ή μη) που ακολουθούν το νέο ημερολόγιο. Θα ήταν ενδιαφέρουσα μια εποικοδομητική παράθεση απόψεων.

 

Mέχρι τώρα δεν έχει ξεκαθαριστεί το μοντέλο το οποίο θα εφαρμοστεί για τον  κοινό εορτασμό του Πάσχα Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Τα υπάρχοντα σενάρια είναι τρία:

1. Υπολογισμός της ημερομηνίας του Πάσχα με βάση το Γρηγοριανό ημερολόγιο, όπως πρότεινε η Β Βατικανή Σύνοδος. Αυτός ο υπολογισμός  απορρίπτεται ασυζητητί, επειδή το συγκεκριμένο ημερολόγιο δεν εφαρμόζει όλους τους όρους εορτασμού τους οποίους καθόρισε η Α Οικουμενική Σύνοδος και καταδικάστηκε γι΄αυτό από τρεις Πανορθοδόξους Συνόδους του 16^ου αιώνα, επειδή η ημερομηνία του Πάσχα των Ρωμαιοκαθολικών βρίσκεται μέσα στην εορταστική περίοδο του Νομικού Φάσκα.

2. Καθιέρωση της δεύτερης Κυριακής του Απριλίου ως ημέρα  μόνιμου εορτασμού  του Πάσχα. Και αυτό το σενάριο καταρρίπτεται, γιατί δεν εφαρμόζει πλήρως τον όρο της Α Οικουμενικής Συνόδου που αφορά την απαγόρευση ημερολογιακού συνεορτασμού με το Πάσχα των Εβραίων.

3. Καθιέρωση κοινού εορτασμού του Πάσχα με αστρονομικά δεδομένα του ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ, όπου έχει ληφθεί υπόψη όλη η εορταστική περίοδος του Νομικού Φάσκα.

Απαραίτητα στοιχεία για το Νομικό Φάσκα

Όταν οι Άγιοι Πατέρες αναφέρονται στο Πάσχα των Ιουδαίων, έχουν υπόψη τους όχι τους σύγχρονούς μας ραββινικούς Εβραίους (οι πασχάλιοι υπολογισμοί των οποίων έχουν υποστεί σημαντικές αλλαγές μετά την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας, του 325 μ.Χ.), αλλά τους Βιβλικούς Εβραίους της εποχής του Χριστού.  Οι Άγιοι Πατέρες ονομάζουν το Βιβλικό αυτό πάσχα ως «Νομικόν Φάσκα» (Φασέχ, ή Πάσχα του Μωσαϊκού Νόμου) και αντιλαμβάνονται (ή ακόμη και ορίζουν!) τον εορτασμό του να αρχίζει τη νύκτα της πρώτης πανσελήνου μετά την εαρινή ισημερία.

Η εντολή που έδωσε ο Θεός στον Μωϋσή, που θέσπισε το Πάσχα των Εβραίων.

«  ἐναρχόμενοι τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς τοῦ πρώτου ἀφ᾿ ἑσπέρας ἔδεσθε ἄζυμα ἕως ἡμέρας μιᾶς καὶ εἰκάδος τοῦ μηνός, ἕως ἑσπέρας». ( Εξ. 12,18 )                   Δηλαδή, θα αρχίσετε να τρώγετε άζυμα από την εσπέραν που αρχίζει η δεκάτη τετάρτη του πρώτου μηνός μέχρι της εσπέρας της εικοστής πρώτης του αυτού μηνός.

-Ο εορτασμός αρχίζει πάντοτε με  την πανσέληνο που έπεται της εαρινής ισημερίας (ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ). Ο υπολογισμός των ημερών  γίνεται  από την ημέρα της Πανσελήνου και διαρκεί ΟΚΤΩ ΜΕΡΕΣ. Επίσης, πρέπει να έχουμε  υπόψη το ότι ο υπολογισμός της Κυριακής του Ορθοδόξου Πάσχα ΔΕΝ πρέπει να ΣΥΜΠΙΠΤΕΙ ή να ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ της έναρξης του Νομικού Φάσκα, ούτε κατά τη διάρκειά του, εφαρμόζοντας τους παρακάτω κανόνες.

Ο  7ος ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ  ΚΑΝΟΝΑΣ  ο οποίος λέει:   «Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ἢ ὅλως τοῦ καταλόγου  τῶν κληρικῶν, νηστεύοι μετὰ Ἰουδαίων ἢ ἑορτάζοι μετ᾿αὐτῶν, ἢ δέχοιτο παρ᾿αὐτῶν τὰ τῆς ἑορτῆς ξένια, οἷον ἄζυμα ἤ τι τοιοῦτον, καθαιρείσθω· εἰ δὲ λαϊκὸς εἴη, ἀφοριζέσθω». Δηλαδή, ο Ζ’ Αποστολικός κανόνας «ζητά την καθαίρεση του Επισκόπου ή του Πρεσβυτέρου ή του Διακόνου που θα επιτελέσει την αγίαν του Πάσχα ημέραν μετά των Ιουδαίων». ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Ο 37ος κανόνας της Εν Λαοδικεία Συνόδου λέει: «Ὅτι οὐδ εῖ παρὰ τῶν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν, τὰ πεμπόμενα ἑορταστικὰ  λαμβάνειν, μηδὲ συνεορτάζειν αὐτοῖς.

 

 

 

Το υποθετικό  σενάριο

Υπενθυμίζουμε ότι το τέταρτο υποθετικό σενάριο, που αναφέραμε προηγουμένως  είναι το εξής:

«Καθιέρωση κοινού εορτασμού του Πάσχα με αστρονομικά δεδομένα του ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ, όπου έχει ληφθεί υπόψη όλη η εορταστική περίοδο του Νομικού Φάσκα, ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

 

Περιγραφή του σεναρίου

1.Όλοι οι υπολογισμοί των ημερομηνιών γίνονται με το ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ (Διορθωμένο Ιουλιανό)

2.Η εαρινή ισημερία θεωρείται η 21η Μαρτίου (ν.η)

3.Η πασχαλινή Πανσέληνος είναι αυτή που συμβαίνει μετά την 21η Μαρτίου.

4.Το Νομικό Φάσκα είναι αυτό που καθορίζεται από το βιβλίο της Εξόδου της Παλαιάς Διαθήκης.

5.Για τον καθορισμό του Πάσχα των Λατίνων ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΥΠΟΨΗ Η ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΦΑΣΚΑ.(που διαρκεί οκτώ μέρες)

Προβληματισμοί και ερωτήματα

Για το  σενάριο αυτό   (υποθετικό προς το παρόν, αλλά πολύ πιθανό), οι αποτειχισμένοι του νέου ημερολογίου  θα πρέπει να προβληματιστούν και να   απαντήσουν στα εξής  βασικά ερωτήματα.

«1.Αν η ρύθμιση της ημερομηνίας της εορτής του Πάσχα γίνει σύμφωνα με το ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ  ΑΥΤΗ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΦΑΣΚΑ, ΟΠΩΣ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ Η Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, θα την  αποδεχτούν την ρύθμιση αυτή ή  θα την απορρίψουν, επειδή αυτή είναι πρακτική της οικουμενιστικής πολιτικής του Φαναρίου;;

2.Αν απορριφθεί το σενάριο αυτό για λόγους εκκλησιαστικής ενότητας, θα παραμείνουν στο υπάρχον καθεστώς ή θα γυρίσουν στην προ του 1924 κατάσταση, διαιωνίζοντας τα λάθη που αντιτίθενται στις προϋποθέσεις εορτασμού της Α Οικουμενικής Συνόδου; Τρανταχτό παράδειγμα το Πάσχα του 2024, που εορτάστηκε ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ  μετά την ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ και ΟΧΙ την πρώτη Κυριακή μετά την Πασχαλινή Πανσέληνο.

3.Στην  περίπτωση που η Ελλαδική Εκκλησία αποδεχθεί το υποθετικό σενάριο, ποιοι θα θεωρούνται ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ;

 

Απόψεις-Σχόλια

 

Για να απαντηθούν  τα ερωτήματα  αυτά, θα  πρέπει να λάβουμε υπόψη και τα εξής.

Α. Ο καθορισμός  της ημερομηνίας της εορτής του Πάσχα είναι σύνθετο πρόβλημα. Αστρονομικό (ισημερία - πανσέληνος) και θεολογικό (απαραίτητα Κυριακή, χωρίς να προηγείται ή να συμπίπτει με την περίοδο του  Πάσχα των Εβραίων (ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ) και γενικότερα αιρετικών. Σκοπός της απόφασης ήταν να υπάρξει ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ όλων των ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτή η ενότητα υπήρξε μια Συνοδική απόφαση, η οποία έχει τα εξής χαρακτηριστικά.

Έχει δύο σκέλη, ΤΟ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟ και το ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ. Έτσι η μεγάλη αυτή εορτή θα έπρεπε να εορτάζεται:

1. πάντοτε μετά την εαρινή ισημερία (που τότε ήταν 21 Μαρτίου με το Ιουλιανό Ημερολόγιο),

2. πάντοτε μετά την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, (ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ)

3. πάντοτε ημέρα Κυριακή, την επόμενη της πανσελήνου και

4. πάντοτε μετά το Πάσχα των Εβραίων, που διαρκεί από την 14^η Νισάν (Πασχαλινή Πανσέληνος)  έως 21 Νισάν. (Οκτώ μέρες αν υπολογιστεί και η 14^η Νισάν).

Αν η πανσέληνος συνέπιπτε Κυριακή, το Πάσχα μεταφερόταν την ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ.

Β. Ο Άγιος Ι. Χρυσόστομος στο λόγο του «εις τους τα πρώτα Πάσχα νηστεύοντας» λέει: «Χρόνων ακρίβειαν και ημερών παρατήρησιν δεν ηξεύρει η του Χριστού Εκκλησία. Επειδή όσαις φοραίς τρώγει τον ζωοποιόν άρτον τούτον και το ποτήριον τούτο πίνει, καταγγέλλει τον θάνατον του Κυρίου και Πάσχα επιτελεί˙ αλλ’ επειδή εις την πρώτην σύνοδον εσυνάχθησαν οι Πατέρες και εδιώρισαν πότε να γίνεται το Πάσχα, τιμώσα η Εκκλησία πανταχού την συμφωνίαν και ένωσιν, εδέχθη τον διορισμόν, οπού εκείνοι έκαμαν».

 O Όσιος Νικόδημος επίσης μας παροτρύνει να προσέξουμε πως ο θείος Χρυσόστομος ονομάζει σχισματικούς τους Λατίνους, επειδή εκαινοτόμησαν το πασχάλιό τους και Καλαντάριο, όχι επειδή αυτό δεν είναι ορθό κατά την ισημερία, αλλά, γιατί χωρίσθηκαν γι’ αυτό από μας, το οποίο είναι έγκλημα ασυγχώρητο. «Το δε να σχίση τινάς την Εκκλησίαν και να αντιστέκηται φιλονείκως και να κάμνη διχοστασίας και διαιρέσεις και να χωρίζη τον εαυτό του πάντοτε από την κοινήν σύνοδον της Εκκλησίας, τούτο είναι αμάρτημα ασυγχώρητον και κατηγορίας άξιον και πολλήν έχει κόλασιν και τιμωρίαν».

Τα παραπάνω λόγια των Αγίων Χρυσοστόμου και Νικοδήμου δεν αποκλείουν κάποια αστρονομική διόρθωση, αρκεί αυτή:

Α. Να είναι σύμφωνη με ό,τι καθόρισε η Α Οικουμενική Σύνοδος.

Β. Να μη  γίνεται αιτία το ημερολόγιο να δημιουργούμε σχίσματα.

Οι Άγιοι της Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ μόνο όρους καθόρισαν και έδωσαν εντολή στους ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΥΣ να καθορίσουν τα ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ (π.χ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ) και ούτε απαγόρευσαν κάποια επιστημονική μεταβολή (αν χρειαστεί), που να είναι σύμφωνη με τους όρους εορτασμού που έθεσαν.

Επομένως, κάθε διόρθωση, που να τηρεί απαραβίαστα όλους τους όρους, που έθεσε για το Πάσχα η Α Οικουμενικη Σύνοδος, δεν εμπίπτει  στην απαγόρευση του έβδομου Αποστολικού Κανόνα. Αυτό επειδή η διόρθωση θα λάβει υπόψη και την περίοδο εορτασμού του Νομικού Φάσκα.

Γ. Η εμμονή αντιμετώπισης του προβλήματος μόνο θεολογικά, δημιούργησε την σημερινή κατάσταση. Οικουμενιστές ακολουθούν το Ιουλιανό ημερολόγιο και άλλα θέματα, όπως το Ουκρανικό, δημιούργησαν σχίσματα. Δηλ. το ημερολόγιο ΔΕΝ ΒΟΗΘΗΣΕ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ , ΟΥΤΕ ΕΓΙΝΕ  ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.

 Το ερώτημα, επομένως, είναι, αν με την εφαρμογή του μέχρι τώρα υπολογισμού του Πάσχα εφαρμόζουμε και το ΣΚΟΠΟ και τις ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ. Και ενώ η ισημερία και η πανσέληνος ως ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ παραβλέπονται, καθιέρώνονται η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ (!!!!!!) και η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ (!!!!!!) στο όνομα του ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ και της ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ.

Δ. Η παραμονή στο μέχρι τώρα Πασχάλιο (που στο θέμα του Πάσχα ακολουθεί το Ιουλιανό), θα διαιωνίζει τα λάθη του Ιουλιανού ημερολογίου  με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζονται σωστά όλοι οι όροι καθορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα, που καθόρισε η Α Οικουμενική Σύνοδος. Τρανταχτό παράδειγμα το Πάσχα του 2024, που εορτάστηκε ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ  μετά τη ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ και ΟΧΙ την πρώτη Κυριακή μετά την Πασχαλινή Πανσέληνο.

Ε. Σύμφωνα με τους ισχύοντες Πασχάλιους πίνακες, το Ορθόδοξο και Ρωμαιοκαθολικό Πάσχα συνέπιπτε μέχρι τώρα στα έτη: 2001, 2004, 2007, 2010, 2011, 2014, 2017, 2025, και συμπίπτει  στο εξής στα ετη 2028, 2031, 2034, 2037, 2038, 2041, 2045, 2048,

2052, 2055, 2059, 2061, 2069, 2071, 2075, 2079, 2082, 2085, 2091, 2095, 2096, 2099.

Ένα θέμα που δεν αντιμετωπίστηκε μέχρι τώρα είναι και το εξής: Έπρεπε όλοι οι ορθόδοξοι να συμφωνήσουν στην αστρονομική διόρθωση και να τεθεί επιπλέον και ο εξής περιορισμός, ως προέκταση της απόφασης της Α Οικουμενικής Συνόδου. Όταν θα συμπίπτει την ίδια Κυριακή το Πάσχα των Ορθοδόξων με το Πάσχα των Παπικών, να μετατίθεται η ημερομηνία του Ορθόδοξου Πάσχα την επόμενη Κυριακή. Έτσι θα έχαναν οι Οικουμενιστές ένα μέσο καλλιέργειας του λαϊκού Οικουμενισμού.

ΣΤ. Θεωρητικά, για τη διόρθωση του Πασχαλίου  θα πρέπει να υπάρξει Πανορθόδοξη Σύνοδος, για να εξεταστεί το θέμα και να παρθούν ΟΜΟΦΩΝΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ, που δεν θα ξεφεύγουν από το γράμμα και το πνεύμα των όρων που έθεσε η Α Οικουμενική Σύνοδος. Όμως, λόγω κυριαρχίας του οικουμενιστικού πνεύματος, δεν  είναι δυνατή η σύγκλιση τέτοιας Συνόδου που θα δώσει ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΛΥΣΗ.

Ζ. Η αποδοχή της διόρθωσης της ημερομηνίας του Πάσχα δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε την οικουμενιστική εκκλησιαστική  πολιτική του Φαναρίου. Απλά ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΆ ΤΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΑΥΤΗ (αν υπάρξει) και ξεχωρίζουμε τη θέση μας από την Οικουμενιστική πρακτική του Φαναρίου, δεχόμενοι ΜΟΝΟ το γράμμα και το πνεύμα της Α Οικουμενικής Συνόδου, (ΟΧΙ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ) που δυστυχώς μέχρι τώρα δεν εφαρμοζόταν σωστά και δεν συγκλήθηκε Πανορθόδοξη Σύνοδος, για να λύσει το θέμα. ΟΥΔΕΝ ΚΑΚΟΝ ΑΜΙΓΕΣ ΚΑΛΟΥ.

Σε επόμενο άρθρο μας θα παραθέσουμε αναλυτικούς πίνακες, όπου θα αποδείξουμε και τα συσωρευμένα λάθη του Ιουλιανού ημερολογίου ως προς το Πάσχα και τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν με τη νέα πιθανή εκκλησιαστική κατάσταση  παλαιο-πασχιτών και νεο-πασχιτών.

Η ημερολογιακή σύμπτωση  της εορτής (που θα είναι αποτέλεσμα  σωστής  διόρθωσης) με τους αιρετικούς Παπικούς ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟ, ο οποίος απαιτεί και ΚΟΙΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, ΚΟΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ.

Ο 37ος κανόνας της Εν Λαοδικεία Συνόδου λέει: «Ὅτι οὐ δεῖ παρὰ τῶν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν τὰ πεμπόμενα ἑορταστικὰ  λαμβάνειν, μηδὲ συνεορτάζειν αὐτοῖς.(37ος ΚΑΝΟΝΑΣ).

Ερμηνεία του 37^ου της εν  Λαοδικεία Συνόδου.

ΣΤΟ ΠΗΔΆΛΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ο κανόνας αυτός συνδέεται

Α. Με τον ΜΕ΄ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ο οποίος λέει:

«Επίσκοπος ή πρεσβύτερος η διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος, μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τις, καθαιρέσθω.

 

Β. Με τον -Ό (70^ο ) - ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ο οποίος λέει:

«Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ἢ ὅλως τοῦ καταλόγου τῶν κληρικῶν, νηστεύοι μετὰ Ἰουδαίων, ἢ ἑορτάζοι μετ᾿ αὐτῶν, ἢ δέχοιτο παρ᾿ αὐτῶν τὰ τῆς ἑορτῆς ξένια, οἷον ἄζυμα ἤ τι τοιοῦτον, καθαιρείσθω· εἰ δὲ λαϊκὸς εἴη, ἀφοριζέσθω.

 

Επομένως η ερμηνεία του «συνεορτάζειν» θα πρέπει να γίνει σε συνδυασμό με τους κανόνες (ΜΕ)  ΚΑΙ Ό (70^ος ) ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥΣ.

Ο συνεορτασμός με τους Ιουδαίους αφορά μόνο την εορτή του Πάσχα και αυτός έχει λυθεί από τους Όρους της Α Οικουμενικής για τον καθορισμό της ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα.  Στην ερμηνεία του Ο Αποστολικού κανόνα ο Άγιος Νικόδημος επικεντρώνεται ως επί το πλείστον στον συνεορτασμό του Πάσχα ΟΡΘΟΔΌΞΩΝ και ΙΟΥΔΑΙΩΝ.

Το ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙΝ με τους άλλους αιρετικούς περιλαμβάνει:

1.ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ (συνευξάμενος)

2.ΑΠΟΔΟΧΗ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΩΝ ΔΩΡΩΝ (της εορτής ξένια).Εδώ ο Άγιος Νικόδημος κάνει αναφορά στα κουρμπάνια των Αγαρηνών και ΣΤΑ ΑΖΥΜΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ. Πουθενά στην ερμηνεία του κανόνα δεν ταυτίζεται ο ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΣ με την ΙΔΙΑ ημερομηνία της εορτής.

Χαρακτηριστικά αναφέρουν: «Οι τοιαύτα δεχόμενοι και συνηστεύοντες και συνεορτάζοντες δεν είναι ομόφρονες με τους Ιουδαίους (διότι αν ήταν τοιούτοι δεν έπρεπε να καθαιρεθούν η να αφορισθούν,άλλα και τω αναθέματα να παραδοθούν κατά τον κθ της Λαοδικείας) α΄ΦΟΡαΝ Δίδουσι όμως. ΚΑΙ ΥΠΟΨΙΑΝ. ΌΤΙ ΤΙΜΏΣΙ ΤΩΝ Ιουδαίων τας τελετάς το οποίον είναι των ορθοδόξων αλλότριον.(ζ Αποστολικός κανόνας).

Αν συνέβαινε αυτό τότε τα έτη π.χ 1974-1977-1980-1984-1987-1990-2001-2004-2007-2010-2011-2014-2017- 2025 κατά τα οποία ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ συνέπιπτε την ίδια ημερομηνία με το ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ τότε όλο ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΝΕΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ θα ήταν ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟ.

Στην συνέχεια  θα παραθέσουμε αναλυτικούς πίνακες που θα αποδείξουμε και τα συσωρευμένα λάθη του Ιουλιανού ημερολογίου ως προς το Πάσχα και τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν με την νέα πιθανή εκκλησιαστική κατάσταση  παλαιο-πασχιτών και νεο-πασχιτών.

 

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

ΕΤΟΣ	ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΑΣΧΑ ΑΠΟ  ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣΑ ΠΑΣΧΑΛΙΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ (Ν.Η)	ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΑΣΧΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ	ΛΑΤΙΝΩΝ ΠΑΣΧΑ (Γρηγοριανό ημερολογιο)
2026	12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	05 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
2027(*)	02 ΜΑΙΟΥ	04 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	28 ΜΑΡΤΙΟΥ
2028	16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
2029	08 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	08 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	01 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
2030	28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
2031(*)	13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
2032	02 ΜΑΙΟΥ	02 ΜΑΙΟΥ	28 ΜΑΡΤΙΟΥ
2033	24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
2034	09 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	09 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	09 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
2035	29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	25 ΜΑΡΤΙΟΥ
2036	20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
2037 (*)	05 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ	05 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

 

Πως δημιουργήσαμε τον παραπάνω πίνακα.ΠΑΡΑΔΕΊΓΜΑ

Από τα υπάρχοντα αστρονομικά δεδομένα της σελίδας https://timesles.com/el/calendar/moon/phases/years/2026/full-moon/

δημιουργήσαμε τους παρακάτω πίνακες

Υπολογισμός ημερομηνίας του Πάσχα του έτους 2027 με αστρονομικά δεδομένα

Εαρινή ισημερία: 21 Μαρτίου (ν.η)

Πασχαλινή πανσέληνος :22 Μαρτίου: Δευτέρα.

Νομικό Φάσκα:22 Μαρτίου διαρκεί μέχρι 29 Μαρτίου.

Κυριακή Πάσχα ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ  ΤΟΥ  ΝΟΜΙΚΟΥ  ΦΑΣΚΑ:.28 ΜΑΡΤΙΟΥ

Κυριακή μετά το τέλος του ΝΟΜΙΚΟΥ ΦΑΣΚΑ.04 ΑΠΡΙΛΙΟΥ (ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑ) 

Λατίνων Πάσχα:28 Μαρτίου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ	ΕΤΟΣ 2027.
Ημερομηνία από τους παλιούς Πασχάλιους πίνακες	02 ΜΑΙΟΥ
Ημερομηνία με αστρονομικά δεδομένα και σύμφωνα με την Α Οικουμενική.	04 Απριλίου
Λατίνων Πάσχα	28 ΜΑΡΤΙΟΥ

Σχόλιο. Η ημερομηνία του Πάσχα από τους παλιούς Πασχάλιους Πίνακες είναι ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ επειδή το Πάσχα γιορτάζεται την ΔΕΥΤΕΡΗ Κυριακή μετά την ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ. Οπότε δημιουργείται σοβαρό θέμα απόστασης περίπου ενός μήνα.

Κ.λ.π.

 

Επίλογος

Γνωρίζω εκ των προτέρων τα αφοριστικά σχόλια που θα ακολουθήσουν τη δημοσίευση του άρθρου, το οποίο δημοσιεύεται ως αρχή προβληματισμού και συζήτησης. Μη ξεχνάμε όμως, ότι η κοινωνική ζωή θα επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό, τα ποικίλα προβλήματα (επαγγελματικά, κοινωνικά, οικογενειακά)  θα δημιουργήσουν μεγάλες πιέσεις και θα πρέπει να προταθούν πρακτικές λύσεις. Μπορούμε τα φανταστούμε τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν π.χ. το 2027, όταν αστρονομικά το Πάσχα προσδιορίζεται στις 04 Απριλίου και με τα ισχύοντα Πασχάλια στις 02 Μαϊου (περίπου ένα μήνα αργότερα);;;;

Η Εορτή του Πάσχα επηρεάζει ΟΛΟ ΤΟΝ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΚΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ και έχει σοβαρότατο αντίκτυπο στη ζωή των ορθοδόξων. Η αντι-οικουμενιστική θεολογία θα αντιμετωπιστεί από το μεγαλύτερο μέρος του χριστεπωνύμου πληρώματος, όπως αντιμετωπίστηκε η ημερολογιακή μεταρρύθμιση του 1924.

Οι μέχρι τώρα ημερολογιακές συμπτώσεις ποια προβλήματα δημιούργησαν;;; Μη  ξεχνάμε ότι  από το 2025 μέχρι το 2099 θα ακολουθήσουν άλλες 22 ημερολογιακές συμπτώσεις εορτασμών. (τις αναφέραμε προηγουμένως).

Η  αντι-οικουμενιστική  θεολογία θα πρέπει να ξεφύγει από το ημερολόγιο και τις ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΧΡΟΝΩΝ  και να πάρει άλλη μορφή. Να επικεντρωθεί στα θέματα πίστεως και εκκλησιαστικής ιστορίας, όπως τα διατηρεί αιώνες τώρα η Ορθόδοξη Εκκλησία.

ΟΧΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΠΑΣΧΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ!

visit counter

 

Μόνον μὲ τὴν ἐπιστροφὴν εἰς τὴν ἀλήθειαν  τῆς κοινῆς παραδόσεως τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων  ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα

 

ΟΧΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΠΑΣΧΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ!

 

Τὸ Φανάρι εἶναι πρόθυμον νὰ ἐγκαταλείψη τὴν ὄντως ἀληθινὴν πίστιν τῶν Ὀρθοδόξων καὶ νὰ τὴν ἀντικαταστήση μὲ τοὺς μύθους τῶν Λατίνων, ὥστε νὰ ἔχη κάτι κοινὸν νὰ ἑορτάση μετ’ αὐτῶν;

 

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, Δρ. Θεολογίας

   Ἡ πρόσφατη Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπὸ τῆς 1ης μέχρι καὶ τῆς 3ης Σεπτεμβρίου 2024 ἀναφέρθηκε μεταξὺ τῶν ἄλλων στὸν προγραμματισμένο γιὰ τὰ τέλη Μαΐου 2025 ἑορτασμὸ τῶν 1700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νικαίας παρουσίᾳ τοῦ Πάπα Φραγκίσκου. Καὶ ἐφόσον οἱ θεοφόροι Πατέρες αὐτῆς τῆς Συνόδου ἀσχολήθηκαν καὶ μὲ τὸ ζήτημα τῆς ρύθμισης τῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ἡ ἀνακοίνωση τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου ὑπογραμμίζει τὰ ἑξῆς: «Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἐκφράζεται ὁμοθυμαδὸν ἡ εὐχὴ ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος ὑπὸ τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, νὰ μὴ ἀποτελέση μίαν εὐτυχῆ ἁπλῶς σύμπτωσιν, ἀλλὰ τὴν ἀπαρχὴν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διὰ τὸν ἑορτασμὸν του κατ’ ἔτος, συμφώνως πρὸς τὸ Πασχάλιον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Αὐτὴ ἡ εὐχὴ γιὰ ἕνα κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα ἀπὸ τὸ 2025 καὶ στὸ ἑξῆς μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν δημιούργησε μία μεγάλη ἀναστάτωση σὲ πολλοὺς πιστούς, ὅπως φαίνεται ἀπὸ πάμπολλες ἀναφορὲς σὲ συζητήσεις καὶ ἄρθρα μὲ τὸ θέμα αὐτό.

   Μία γρήγορη ἀνάγνωση αὐτῆς τῆς εὐχῆς ποὺ ἐκφράζεται ἀπὸ τὴν Πατριαρχικὴ Σύνοδο πείθει τὸν καλοπροαίρετο ἀναγνώστη, νὰ ἐκφράσει συγχαρητήρια στὰ μέλη αὐτῆς τῆς Συνόδου. Διότι προφανῶς μέσα στὸ πνεῦμα τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Νικαίας, οἱ ὁποῖοι εἰσήγαγαν μία κοινὴ  ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ἐκεῖνα ἐπὶ τέλους ἐπιθυμοῦν νὰ θέσουν τέρμα στὴ διαίρεση καὶ νὰ προωθήσουν τὴν ἑνότητα ὁλόκληρης τῆς χριστιανοσύνης στὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα. Μόνο ἡ διατύπωση «συμφώνως πρὸς τὸ Πασχάλιον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» μειώνει κάπως αὐτὴ τὴν τόσο θετικὴ εἰκόνα. Παραξενεύεται καὶ ἀναρωτιέται κανείς, γιατί ἐδῶ ἡ ἐπιμονὴ στὸ Πασχάλιον τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας; Δυστυχῶς δὲν μᾶς τὸ ἐξηγεῖ ἡ ἀνακοίνωση.

Ἀνατολικὴ καὶ Δυτικὴ Χριστιανοσύνη

   Ἐὰν βέβαια ἀναλύσει κανεὶς τὸ κείμενο μὲ κάπως μεγαλύτερη διεισδυτικὴ διάθεση, ἀπορεῖ σὲ ἀρκετὰ σημεῖα μὲ τὶς διατυπώσεις ποὺ ἐπιλέγονται. Ἐντύπωση πρῶτα ἀπ’ ὅλα προκαλεῖ ὅτι ἐξισώνονται ἀπόλυτα ἡ Δυτικὴ καὶ ἡ Ἀνατολικὴ Χριστιανοσύνη. Σὰν νὰ μὴ ἀναπτύχθηκε ποτὲ μία οὐσιαστικὴ διαφοροποίηση στὴν πίστη (βλ. π.χ. Φιλιόκβε, θεώρηση τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ ὡς κτιστές, Πρωτεῖο ἐξουσίας καὶ Ἀλάθητο τοῦ Πάπα, Μαριολατρία, Πάπας ὡς ἀρχηγὸς τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ), σὰν νὰ μὴ καταγράφηκε ποτὲ ἡ κατακτητικὴ διάθεση τῆς Δυτικῆς “Χριστιανοσύνης” ἐναντίον τῆς Ἀνατολικῆς μὲ στρατιωτικὰ μέσα (βλ. τὶς Σταυροφορίες, στὶς ὁποῖες ὁ Πάπας ἐκ τῶν προτέρων παρεῖχε στοὺς μετέχοντες γενικὴ ἄφεση ἁμαρτιῶν[1]), μὲ ἄλλα καταπιεστικὰ μέσα (βλ. τὶς Ἑνωτικὲς Συνόδους, ἰδίως τῆς Λυὼν καὶ τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας) καὶ πολλὰ ἐπὶ πλέον (βλ. π.χ. τὴν καθιέρωση τῆς Οὐνίας, τοῦ Δούρειου Ἵππου τῆς Παποσύνης ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία ὑφίσταται καὶ βασιλεύει μέχρι σήμερα). Μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ δεδομένα πῶς μπορεῖ νὰ γίνει λόγος γιὰ Δυτικὴ καὶ Ἀνατολικὴ Χριστιανοσύνη, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ δύο ἰσόκυρες παραδόσεις ποὺ διασῴζουν καὶ οἱ δύο τὴν αὐθεντικὴ πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνέχεια τῆς μίας Ἐκκλησίας Του;

Κοινὸς ἑορτασμὸς

  Τὸ ἑπόμενο σημεῖο, συναφὲς μὲ τὸ πρῶτο στὸ ὁποῖο ἀναφερθήκαμε, εἶναι ἡ ἐπισήμανση ὅτι τὸ 2025 εἶναι ἔτος κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα γιὰ Ὀρθόδοξους καὶ Παπικούς, ὅπως προφανῶς καὶ ὅλα τὰ προηγούμενα ἔτη ποὺ συνέπεσε ἡ ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα. Οἱ λέξεις «κοινὸς ἑορτασμὸς» εἶναι σαφῶς παραπλανητικές, ἐπειδὴ δὲν ἀποδίδουν τὴν πραγματικότητα. Οἱ συγκεκριμένες λέξεις παραπέμπουν στὸ δεδομένο, ὅτι ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν ἄλλο ἑορτάζουμε κάτι, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχουμε τὴν ἴδια ἀντίληψη. Ναὶ μὲν καὶ στὶς δύο πλευρὲς ἡ πραγματικότητα τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητας συνδέεται μὲ τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ στὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ἀλλὰ στὴν οὐσία πρόκειται γιὰ ἕνα διαφορετικὸ  Χριστό, γιὰ ἕνα διαφορετικὸ Θεό. Στὴν μία πλευρά, στοὺς Παπικούς, βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο ἡ Μεγάλη Παρασκευή, στὴν ὁποία μὲ τὴν Σταύρωση συντελεῖται ἡ σωτηρία, καὶ ἡ Ἀνάσταση εἶναι μόνο μία προέκταση τοῦ γεγονότος τῆς σωτηρίας ποὺ ἔχει ἤδη χαριστεῖ στὴν ἀνθρωπότητα. Ἐνῷ στὴν ἄλλη πλευρά, στὴν Ὀρθοδοξία, εἶναι ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου, ποὺ μὲ μοναδικὸ τρόπο δηλώνεται μέσῳ τοῦ θριαμβευτικοῦ ὕμνου: «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασιν ζωὴν χαρισάμενος». Αὐτὴ τὴ λύση τοῦ ἀνθρωπίνου δράματος φανερώνει ἀκριβῶς καὶ ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν ἀπεικόνιση τῆς Καθόδου στὸν Ἅδη. Ἐνῷ ἡ δυτικὴ εἰκόνα τοῦ ἰδίου γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως παρουσιάζει, ἀντίθετα μὲ ὅσα ἀναφέρονται στὴν Ἁγία Γραφή, ἕνα Χριστὸ ποὺ θριαμβολογώντας μὲ λάβαρο στὸ χέρι ἐξέρχεται τοῦ τάφου, ἀφήνοντας τοὺς φύλακες ὡσὰν νεκρούς. Αὐτὸ τὸ μεγάλο μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως στὴν Ὀρθοδοξία δὲν ἐπιτελεῖται μὲ φασαρία ἀλλὰ ἐν σιωπῇ, ὅπως καὶ ὅλα τὰ μυστήρια. Γι’ αὐτό, ἄλλωστε,  ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἔγινε – μᾶς τὸ ἐπιβεβαιώνει ἡ ὑμνολογία – ὅπως καὶ ἡ ἐνανθρώπηση: «Κύριε, ἐσφραγισμένου τοῦ τάφου ὑπὸ τῶν παρανόμων, προῆλθες ἐκ τοῦ μνήματος, καθὼς ἐτέχθης ἐκ τῆς Θεοτόκου». Ἴσως θὰ ἰσχυριστεῖ κάποιος, ὅτι αὐτὰ εἶναι λεπτομέρειες. Ὄχι, δὲν εἶναι λεπτομέρειες. Ὅπως προφανῶς καὶ ὅλη ἡ κατανόηση τῆς σωτηρίας στοὺς Λατίνους δὲν εἶναι λεπτομέρεια.

Πῶς ὁ ἀλλοτριωμένος Θεὸς τῆς Δύσεως προσφέρει σωτηρίαν;

    Αὐτὸ τὸ «πῶς» ἀνέλυσε ἡ σχολαστική, ἡ μεσαιωνικὴ θεολογία τῆς Δύσης μὲ θεμελιωτὴ τὸν Ἄνσελμο Καντερβουρίας, ζώντας μάλιστα στὴν ψευδαίσθηση, ὅτι ξεπερνοῦσε μὲ τὶς “πρωτότυπες” θέσεις της τὴν πατερικὴ θεολογία. Τόσο ἡ πτώση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὅσο καὶ ἡ σωτηρία του σ’ αὐτὴ τὴ δυτικὴ θεολογία δὲν ἀγγίζει βαθύτερα τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ἀλλὰ ἀφορᾶ μόνο στὴν ἠθικὴ σφαῖρα, δηλ. στὸ ζήτημα τῆς σωστῆς συμπεριφορᾶς, ἕνα, σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίληψή της, καθαρὰ ἐξωτερικὸ στοιχεῖο τοῦ ἀνθρώπου. Στὸν ἄνθρωπο εἶχε δοθεῖ ἐξ ἀρχῆς ἡ δυνατότητα τῆς ἀθανασίας ὡς ἐπὶ πλέον δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο ἔχασαν οἱ πρωτόπλαστοι καὶ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα ποὺ προέκυψε ἀπ’ αὐτοὺς μὲ τὴν παράβαση τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ στὸν παράδεισο. Τὸ ἔχασαν, ἐπειδὴ μὲ τὴν μὴ τήρηση τῆς ἐντολῆς τοῦ Δημιουργοῦ τους Τὸν προσέβαλαν, Τὸν ἀτίμασαν. Καὶ ὁ Θεός, ἀνταποκρινόμενος στὴ δικαιοσύνη καὶ τάξη ποὺ ὀφείλει νὰ ρυθμίζει τὴ σχέση τῶν νοημόνων ὄντων, δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ τιμωρήσει τὸν ἄνθρωπο γιὰ τὴν ἀτίμωση ποὺ Τοῦ εἶχε προκαλέσει, στερώντας του τὸ ἐπὶ πλέον δῶρο τῆς ἀθανασίας. Ἑπομένως, προκειμένου νὰ παρέχει ἐκ νέου αὐτὸ τὸ δῶρο στὸν ἄνθρωπο, ἔπρεπε νὰ ζητήσει ἱκανοποίηση γιὰ τὴν τρωθεῖσα τιμή Του. Ἐφόσον ὁ ἄνθρωπος ἐξ ἰδίων δυνάμεων, λόγῳ τῆς ἁμαρτωλότητάς του, ἦταν ἀδύνατο νὰ θεραπεύσει αὐτὴ τὴν προσβολὴ τοῦ Θεοῦ, προέκυψε ὡς μόνη λύση, νὰ τὸ ἀναλάβει ἕνας «Θεὸς ἄνθρωπος», δηλ. στὸ ἴδιο πρόσωπο πλήρης Θεὸς καὶ πλήρης ἄνθρωπος. Χωρὶς νὰ χρεωστοῦσε θάνατο λόγῳ τῆς ἀναμαρτησίας του, μπόρεσε νὰ προσφέρει αὐτὴν τὴν ἱκανοποίηση στὸν Θεὸ γιὰ τὴν προσ­βληθεῖσα τιμή Του καὶ ἔτσι μέσῳ τῆς σταυρικῆς θυσίας νὰ ξεπληρώσει ὅλες τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων.

   Ὅπως διακρίνει ὁ ἀναγνώστης εὔκολα, αὐτὴ ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐντελῶς ἀνθρωπόμορφη. Πρόκειται γιὰ κακέκτυπο Θεοῦ, ὁ ὁποῖος στὴ σχέση μὲ τὸ δημιούργημά Του, τὸν ἄνθρωπο, λόγῳ τῆς ἀνυπακοῆς τῶν πρωτοπλάστων χάνει τὴν ψυχική Του ἰσορροπία. Πρῶτο μέλημά Του, προφανῶς, προκειμένου νὰ ἀνυψώσει τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀρχική του θέση, ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἐξισορρόπησή Του μέσῳ τῆς ἀποκατάστασης τῆς τιμῆς Του. Ἔτσι στὴ Δύση ἡ σταυρικὴ θυσία ἀποβαίνει ἀπόλυτα κεντρική. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἐφόσον μὲ τὴ σταυρική Του θυσία ἔχει δοθεῖ τὸ ἀπαραίτητο ἀντίτιμο καὶ ἔχει νικηθεῖ ὁ Διάβολος, ἀποτελεῖ, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἄρσης τῆς τιμωρίας, ἁπλῶς μία φυσικὴ συνέχεια. Μάλιστα, ἐφόσον δόθηκε τὸ ἀντίτιμο μὲ τρόπο πού, λόγῳ τῆς θυσίας τοῦ Θεανθρώπου ὑπερβαίνει ἀσύγκριτα τὴν ἀρχικὴ προσβολή, ὁ Θεὸς τῶν Παπικῶν παρέχει τὴν Ἀνάσταση ὡς ἀμοιβὴ ὄχι μόνο στὸν Χριστὸ ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Μέσῳ αὐτῆς τῆς μεσαιωνικῆς δυτικῆς θεμελίωσης τῆς σωτηρίας ὁ σταυρὸς μὲ τὸν ἔντονο τονισμὸ τῆς θυσίας ἔχασε προοδευτικὰ τὸν χαρακτῆρα του ὡς σύμβολο νίκης καὶ ζωῆς. Ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ σταυρὸ ποὺ φέρει τὴν λυγισμένη ἀπὸ τὸν πόνο μορφὴ τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ τονίζεται ἔτσι ἡ ἐκ μέρους τοῦ Χριστοῦ πλήρης ἐξόφληση τοῦ χρέους τῆς ἀνθρωπότητας πρὸς τὸν Θεὸ-Πατέρα.

Πῶς σῴζονται οἱ ἄνθρωποι εἰς τὸ πλαίσιον αὐτό;

  Ἡ προσωπικὴ δικαίωση τοῦ κάθε πιστοῦ στὸν Παπισμὸ συλλαμβάνεται καὶ ἐκτίθεται φυσικὰ μέσα στὸ πλαίσιο ὅλων ἐκείνων τῶν δεδομένων ποὺ ἔχουν ἐπισημανθεῖ ὥς τώρα. Ἐφ’ ὅσον τὸ ἀντίτιμο γιὰ τὴν ἀρχικὴ προσβολὴ τοῦ Θεοῦ ἔχει δοθεῖ στὸ ἀκέραιο, ἐφόσον ἡ θεία δικαιοσύνη ἔχει ἱκανοποιηθεῖ καὶ ἐφόσον ἡ διάθεση τοῦ Θεοῦ ἄλλαξε ἀπέναντι στὸν ἄνθρωπο, μένει τώρα στὸν κάθε πιστό, μετὰ τὴ βάπτισή του, ἡ εὐθύνη γιὰ τὶς προσωπικές του ἁμαρτίες. Ἀφοῦ πρόκειται γιὰ παραβάσεις τῆς ἠθικῆς τάξης ὀφείλει νὰ τιμωρηθεῖ γι’ αὐτές, νὰ προσφέρει δηλ. τὴν ἀνάλογη ἱκανοποίηση, ὥστε νὰ δικαιωθεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Σὲ αὐτὴ τὴν πορεία ἔχει ἀνάγκη γιὰ πράξεις/ ἔργα, πράξεις ὡς ἐκδήλωση τῆς μετάνοιάς του, δηλ. πράξεις ἀσκητικές, ὅπως καὶ καλὰ ἔργα. Γιὰ τὴν περίπτωση ὅμως ποὺ στὴ ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου αὐτὲς οἱ ἀσκητικὲς πράξεις καὶ τὰ καλὰ ἔργα δὲν ἀρκοῦσαν, γιὰ νὰ καλύψουν τὶς ἀντίστοιχες ποινὲς τῶν ἁμαρτιῶν του, δυτικοὶ θεολόγοι τοῦ 13ου αἰώνα ἀνέπτυξαν τὴ θεωρία, ὅτι ὁ Πάπας διαθέτει ἕνα θησαυρό, τὸ θησαυρὸ τῶν περισσευόντων ἀξιομισθιῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων. Αὐτὸν τὸν θησαυρὸ μπορεῖ νὰ χρησιμοποιήσει ἐλεύθερα ὁ Ποντίφικας τῆς Ρώμης, γιὰ νὰ ἀναπληρωθοῦν οἱ ἐλλείψεις αὐτὲς μὲ ἀφέσεις ἤ λυσίποινα, ἀκόμα καὶ μετὰ τὸ θάνατο τοῦ πιστοῦ, ὅταν στὸ καθαρτήριο πῦρ, μετὰ τὴν ἀπαραίτητη ἐξιλέωση ἐκεῖ, περιμένει τὴν μετάβασή του στὸν παράδεισο.

  Μὲ τὶς πρακτικὲς αὐτὲς δημιουργεῖται ἡ ἀποτρόπαια εἰκόνα ἑνὸς Θεοῦ ποὺ ζυγίζει τὰ πάντα μέχρι τὴν τελευταία λεπτομέρεια στὴ ζυγαριὰ τῆς δικαιοσύνης Του. Τελικὰ προκύπτει ἕνας τερατώδης ἄτεγκτος Θεὸς ποὺ πάσῃ θυσίᾳ ἐπιμένει στὴν ἀπόλυτη τήρηση τῆς ἰσορροπίας τῆς ἁμαρτίας – προσβολῆς Του καὶ τῆς ποινῆς ποὺ ἁρμόζει ὡς ἱκανοποίηση γι’ αὐτήν.

  Οἱ Παπικοί, ὅπως γίνεται εὔκολα ἀντιληπτὸ μὲ βάση τὰ παραπάνω, δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ νιώσουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὡς ἀποκατάσταση τῆς ἀνθρώπινης φύσης.  Ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν ὅτι μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου συναναστήθηκε στὸ πρόσωπό Του ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη φύση. Ἀρκεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος νὰ ἐνταχθεῖ σὲ αὐτὴν τὴν ἀναστημένη φύση μὲ τὸ βάπτισμά του. Τὰ λόγια ποὺ ἐκφωνεῖ θριαμβευτικὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος στὸν Κατηχητικό του Λόγο, καὶ μαζί του τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας σὲ ὅλους τούς αἰῶνες τὴ νύκτα τῆς Ἀναστάσεως, γιὰ τοὺς Παπικοὺς δὲν ἔχουν κανένα νόημα, ἀλλὰ μαρτυροῦν σύμφωνα μὲ τὰ δικά τους δεδομένα μία διαστρέβλωση τῆς ἀνθρώπινης φύσης ἐκ μέρους τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Λόγος αὐτὸς φανερώνει τὸν θάνατο ὡς ἁπτὴ πραγματικότητα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, τὴν ὁποία καταργεῖ ὁ Χριστὸς μὲ τὴν κάθοδο στὸν Ἅδη καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Ἀναφερόμενος ὁ Ἅγιος στὴ νέκρωση τοῦ θανάτου διασαλπίζει:  «Ἠλευθέρωσε γὰρ ἡμᾶς τοῦ Σωτῆρος ὁ θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν, ὁ ὑπ’ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τὸν Ἅδην ὁ κατελθών εἰς τὸν Ἅδην. Ἐπίκρανεν αὐτόν, γευσάμενον τῆς σαρκὸς αὐτοῦ», γιὰ νὰ συνεχίσει λίγο παρακάτω: Ὁ Ἅδης «ἐπικράνθη. Καὶ γὰρ κατηργήθη … ἐνεπαίχθη … ἐνεκρώθη … καθηρέθη … ἐδεσμεύθη. Ἔλαβε σῶμα, καὶ Θεῷ περιέτυχεν. Ἔλαβε γῆν, καὶ συνήντησεν οὐρανῷ. Ἔλαβεν ὅπερ ἔβλεπε καὶ πέπτωκεν ὅθεν οὐκ ἔβλεπε. Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Ποῦ σου, Ἅδη, τὸ νεῖκος; …». Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἐδῶ ἡ χρήση τῶν συγκεκριμένων ρημάτων. Ὅλα ἐκφράζουν πέρα γιὰ πέρα ὑπαρξιακὲς καταστάσεις. Καταστρέφεται, καταλύεται , ἐξαφανίζεται ὁ θάνατος καὶ ὁ Ἅδης. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνει λόγος γιὰ ἠθικὲς κατηγορίες καὶ δικανικοὺς ὅρους. Δὲν ἀναιρεῖται ἁπλῶς μία τιμωρία. Κυριαρχεῖ ἀπόλυτα ἡ καινὴ διάσταση τῆς ἀνθρώπινης φύσης ποὺ ἔχει ἀναδυθεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ: «Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ζωὴ πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Χριστὸς γὰρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο».

   Κλείνοντας αὐτὸ τὸ ἄρθρο θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω τὴν εὐχή, ὁ παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ἡ περὶ αὐτὸν Ἱερὰ Σύνοδος νὰ μπορέσουν νὰ ἀναπτύξουν μία θεολογικὴ ἐπιχειρηματολογία ἐνδεχομένως πιὸ πειστικὴ ἀπὸ ἐκείνη τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, Μεγάλου Φωτίου, Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Μάρκου Ἐφέσου κ.ἄ., ὥστε ἡ λεγόμενη Δυτικὴ “Χριστιανοσύνη” ἐπὶ τέλους νὰ ἀνοίξει τὰ μάτια της καὶ νὰ συνειδητοποιήσει τὶς ψευδεῖς ἀντιλήψεις ποὺ ἔχει δημιουργήσει γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Διότι μόνο μὲ τὴν προϋπόθεση αὐτή, δηλ. τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἀλήθεια τῆς κοινῆς χριστιανικῆς παράδοσης τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, μόνο μὲ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς παπικῆς καὶ προτεσταντικῆς Δύσης στὸν ὄντως Τριαδικὸ Θεὸ μας ἔχει νόημα ἕνας κοινὸς ἑορτασμός. Ὅπως ἔχουν σήμερα τὰ πράγματα ὁ ὁρισμὸς μίας κοινῆς ἡμερομηνίας δὲν ἔχει νὰ προσ­φέρει ἀπολύτως τίποτε, ἀφοῦ πέρα ἀπὸ τὴν κοινὴ ἡμερομηνία στὴν οὐσία δὲν θὰ ὑπάρχει κάτι τὸ κοινό. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ ὅτι ἡ Πατριαρχικὴ Ἱερὰ Σύνοδος εἶναι πρόθυμη νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ὄντως ἀληθινὴ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων καὶ νὰ τὴν ἀντικαταστήσει μὲ τὰ παραμύθια τῶν Λατίνων, ὥστε νὰ ἔχει κάτι κοινὸ νὰ ἑορτάσει μαζί τους. Ἀπόδειξη ἐδῶ εἶναι ἡ ἐπιμονὴ στὸ «Πασχάλιον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», ἀφοῦ μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων οἱ Δυτικοὶ ἔχουν ἀκυρώσει καὶ τὸν κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιὰ τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα, κοινὸ ἑορτασμὸ προφανῶς ὄχι μεταξὺ αἱρετικῶν καὶ ὀρθοδόξων, ἀλλὰ κοινὸ ἑορτασμὸ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων.

Σημείωσις:

1. Μετὰ τὴν κατάκτηση τῶν ἑδρῶν τῶν παλαιῶν ἀνατολικῶν Πατριαρχείων, τῆς Ἀντιόχειας, τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀκολούθησε ἡ ἀντικατάσταση τοῦ Ὀρθόδοξου Πατριάρχη ἀπὸ Λατῖ­νο Πατριάρχη. Γιὰ τὴν Ἀλεξάνδρεια ὁρίστηκε Λατῖνος Πατριάρχης ἀκόμα καὶ χωρὶς τὴν κατάκτηση τῆς πόλης. Καὶ αὐτοὶ οἱ Λατῖνοι Πατριάρχες παρέμειναν μέχρι καὶ τὴν Β΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Λατῖνο Πατριάρχη τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ μέχρι σήμερα ὑπάρχει παράλληλα μὲ τὸν Ὀρθόδοξο.
2. ΠΗΓΗ.ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ.(Μία αντιρρητική θέση)

visit counter

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικός)

Εισαγωγικά.

Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε σε Μητρόπολη της Αττικής, μετά την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από το πίσω μέρος της Αγίας Τραπέζης, εκτός των άλλων, ανέδειξε και ένα νέο πρόβλημα. Την άγνοια του χριστεπωνύμου πληρώματος εκτός των άλλων και για τις Λατινικές επιδράσεις στην Ορθόδοξη λατρεία. Γνωρίζουμε την οικουμενιστική νοοτροπία του επισκόπου της συγκεκριμένης Μητρόπολης. Ο Επίσκοπος αυτός είναι  υπέρμαχος  του ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΥ  και προέβη και σε άλλες  οικουμενιστικές ενέργειές, για τις οποίες το χριστεπώνυμο πλήρωμα ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕ ΠΛΗΡΩΣ. Όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια,  όλες οι μαρτυρίες των ειδικών λειτουργιολόγων, της λειτουργικής θεολογίας  και των υπαρχόντων μοναστηριακών τυπικών ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΟΥΝ το  χριστεπώνυμο πλήρωμα.

Δυστυχώς, κάποιοι υπερ-ορθόδοξοι αντι-οικουμενιστές θεώρησαν την αντίδραση του λαού  για την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από το πίσω μέρος της Αγίας Τράπεζας ως υγιή ορθόδοξη αντίδραση, χωρίς να ερευνήσουν  περισσότερο το θέμα. Δυστυχώς,  υπάρχουν  λατινικές πρακτικές που  έχουν εισβάλλει στην  Ορθόδοξη λατρεία και λόγω έλλειψης σωστής κατήχησης οι περισσότεροι τα αγνοούν.

Αποτέλεσμα των λατινικών επιδράσεων αυτών είναι να αναπαράγουμε την ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ της Σταύρωσης την οποία προβάλλουμε ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΩΣ.(!!!!!;;;;) και ποικιλοτρόπως. Δηλαδή, αγωνιζόμαστε υποτίθεται Ορθοδόξως, για να διατηρήσουμε κάθε ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ στην ορθόδοξη λατρεία. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο.

 Στο παρακάτω άρθρο προσπαθούμε να διερευνήσουμε το θέμα, αφού προηγουμένως ξεκαθαρίσουμε ότι άλλο είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ (=μόνο σχήμα) και άλλο ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ (=Σταυρός + Χριστός).

Περισσότερα στον παρακάτω σύνδεσμο.

https://fdathanasiou.wordpress.com/2024/09/09/%ce%bf-%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b9%ce%b5%cf%81/

Η κοινή ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα

visit counter

 

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημ.Αθανασίου(χημικού)

Μετά το τέλος της Ι ’ Συνάξεως της Ιεραρχίας του Οικουμενικού Θρόνου την Τρίτη 3-9-2024 , το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση στην οποία αναφέρει ότι γίνεται πρόταση προς τον Πάπα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Φραγκίσκο για τον εορτασμό του Πάσχα σε κοινή ημερομηνία με του Ορθόδοξους.

Συγκεκριμένα στο  σχετικό ανακοινωθέν αναφέρεται: «Εἰς τήν καταληκτήριον ὁμιλίαν του, ὁ Παναγιώτατος ὑπενθύμισεν εἰς τήν σεπτήν Ἱεραρχίαν ὅτι ἐντός τοῦ ἀρξαμένου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, κατά τά τέλη Μαΐου 2025, θά πραγματοποιηθῇ εἰς τήν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας ὁ ἐπίσημος ἑορτασμός τῆς συμπληρώσεως 1700 ἐτῶν ἀπό τῆς ἐκεῖσε συγκλήσεως τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῇ αὐτοπροσώπῳ συμμετοχῇ τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου

Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἐκφράζεται ὁμοθυμαδόν ἡ εὐχή ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα κατά τό ἑπόμενον ἔτος ὑπό τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, νά μή ἀποτελέσῃ μίαν εὐτυχῆ ἁπλῶς σύμπτωσιν, ἀλλά τήν ἀπαρχήν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διά τόν ἑορτασμόν του κατ᾽ ἔτος, συμφώνως πρός τό Πασχάλιον τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

ΣΧΟΛΙΑ

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στα λόγια του Πατριάρχη   που αναφέρονται στην  καθιέρωση ΚΟΙΝΗΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ «συμφώνως προς το Πασχάλιο της καθ΄ήμάς Ορθοδόξου Εκκλησίας».( Ορθόδοξο Πασχάλιο καλείται ο τρόπος προσδιορισμού του Ορθόδοξου Πάσχα)

Σύμφωνα με την απόφαση της Α Οικουμενικής Συνόδου το Πάσχα  πρέπει να τελείται κάθε χρόνο (α) την πρώτη Κυριακή, (β) μετά την πρώτη πανσέληνο, (γ) που έπεται της Εαρινής Ισημερίας. Επειδή, όμως, το Νομικό Φάσκα τελείται όταν πληρούνται οι δύο τελευταίοι όροι, για να αποφευχθεί ο συνεορτασμός στην περίπτωση που πληρείται και ο πρώτος όρος, υπάρχει και ένας τέταρτος όρος, ο οποίος ορίζει ότι: όταν η εαρινή ισημερία και η επόμενη πανσέληνος συμπέσουν την ίδια ημέρα και είναι ημέρα Κυριακή, το Χριστιανικό Πάσχα μετατίθεται για την επόμενη Κυριακή.

Το τέταρτο όρο του καθορισμού της ημερομηνίας εορτής του Πάσχα ΔΕΝ ΕΛΑΜΒΑΝΕ ΥΠΟΨΗ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ γι΄αυτό αναθεματίστηκε από τρείς Συνόδους του 16^ου αιώνα.

Αξιοσημείωτα ιστορικά γεγονότα.

Πρέπει στο σημείο αυτό να αναφέρουμε  ιστορικά γεγονότα, που ίσως τα δούμε να επαναλαμβάνονται σήμερα.

Α.Η Β Βατικάνειο Σύνοδος στις 4 Δεκεμβρίου 1963 δήλωσε: «Η Αγία Σύνοδος δεν εναντιούται εις το να ορισθεί παγία Κυριακή δια την εορτήν του Πάσχα εν τω Γρηγοριανώ ημερολογίω, συγκατανευόντων όσων ενδιαφέρονται σχετικώς, ιδία δε των διισταμένων προς την κοινωνία της Αποστολικής Έδρας αδελφών..»

Β. Στο Β Οικουμενικό Ευρωπαϊκό  Συμπόσιο, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 1969 ο Πατριάρχης Αθηναγόρας έγραψε σε μήνυμά του προς το Συμπόσιο, ευθυγραμμιζόμενος με την Β Βατικανή Σύνοδο «Και αύθις επαναλαμβάνουμεν εις όλον τον Χριστιανικόν κόσμον ως ημέρα εορτασμού του Πάσχα ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ελπίζοντες ότι ο κοινός ούτος εορτασμός θα αποτελέση όχι μόνο εν σύμβολον, αλλά και μία θετικήν συμβολήν εις την τελείωσιν της χριστιανικής ενότητας»(Πρακτική Β Οικουμενιού Ευρωπαϊκού Συμποσίου .Αθηνα 11 Ιουνίου 1969)

Γ. Αποστάσεις από το θέμα κράτησε τότε η  Σύνοδος της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Υπάρχει περίπτωση να εφαρμοστεί το ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑΛΙΟ σε ΚΟΙΝΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ (ΚΟΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ) ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ;

 

Επειδή κοινή ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα  σημαίνει  καθορισμός συγκεκριμένης  Κυριακής  εορτασμού,  η  απάντηση  στο ερώτημα  είναι ΑΡΝΗΤΙΚΉ. Αυτό συμβαίνει επειδή ΔΕΝ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΕΤΗ Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ (ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ), ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΚΥΡΙΑΚΗ.

Συγκεκριμένα αν καθοριστεί ως κοινή ημερομηνία εορτής του Πάσχα η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΙΟΥ (ΣΤΑΘΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ)  (που μάλλον προς τα εκεί τείνουν να αποφασίσουν ) τότε τα έτη που η πανσέληνος θα είναι το δεύτερο Σάββατο ή την Δεύτερη Κυριακή του Απριλίου τότε θα γίνεται ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΩΝ. (περισσότερα σε μελλοντικό άρθρο με παραδείγματα).

Υπήρχε περίπτωση να υπάρχει ΚΟΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ  μόνο αν οι Ρωμαιοκαθολικοί καταργούσαν το δικός τους ημερολόγιο (Γρηγοριανό) και προσαρμοζόταν πλήρως στα επίσημα αστρονομικά δεδομένα (με νέο ημερολόγιο), ώστε η σωστή αστρονομική Ισημερία, η σωστή εαρινή  πανσέληνος μετά την ισημερία  και ο μη συνεορτασμός με το Νομικό Φάσκα να καθορίσουν την Κυριακη του Πάσχα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ  ΣΤΑΘΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ.

Αυτό όμως φαίνεται αδύνατο σύμφωνα με την απόφαση της Β Βατικάνειας  Συνόδου, που αναφέραμε παραπάνω, η οποία ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΕ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.

Οι Παπικοί δεν υπάρχει περίπτωση να  αθετήσουν κάτι από την Β Βατικανή ,που γι΄αυτούς είναι Οικουμενική Σύνοδος.

Απ΄ότι φαίνεται πάμε για νέο ΣΧΙΣΜΑ ΠΑΛΑΙΟΠΑΣΧΙΤΩΝ και ΝΕΟΠΑΣΧΙΤΩΝ.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ: ΘΕΟΣΗΜΕΙΑ καθώς οι ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ! Σύσσωμο και άφθορο ανακαλύφθηκε το λείψανο του Μητροπολίτη Ζαχουμίου-Ερζεγοβίνης Λεόντιου!

visit counter

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ!!! ΘΕΟΣΗΜΕΙΑ καθώς οι ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ! Σύσσωμο και άφθορο ανακαλύφθηκε το λείψανο του Μητροπολίτη Ζαχουμίου-Ερζεγοβίνης Λεόντιου! ΖΩΝΤΑΝΟΣ «Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι»! Ζωντανός ειδικά το μάτι της καρδιάς το αριστερό είναι σαν να βλέπει και το όλο ύφος του εκφραστικότατο.

 -----------------------------------------------------

Σύσσωμο και άφθορο ανακαλύφθηκε το λείψανο του Μητροπολίτη Ζαχουμίου – Ερζεγοβίνης Λεόντιου.

Η εκκλησία στο Μόσταρ, δυστυχώς, καταστράφηκε, εκεί όπου είχε εναποτεθεί το λείψανο όταν όμως ανακαλύφθηκε ο τάφος του το εύρημα ήταν συνταρακτικό.

Ο επίσκοπος άφθορος με τα άμφια και την Παναγία του και ευωδίαζε.

Τα λείψανα του Μητροπολίτη της Σερβικής Εκκλησίας, Λεοντίου Ζαχουμίου -Ερζεγοβίνης, βρέθηκαν όταν καθαρίζονταν τα ερείπια της κατεστραμμένης Εκκλησίας στο Μόσταρ. Παρεμπιπτόντως, Κοιμήθηκε το 1888 και ετάφη στην Εκκλησία, βρίσκοντας τον τάφο, είδαν πολύ νερό και όταν τον άνοιξαν, τι να δουν. Είδαν τον Επίσκοπο με άμφια, την Παναγία, πλήρως διατηρημένη το εγκόλπιο όπως μπορούμε να δούμε και μόνοι μας. Το σώμα ευωδίαζε . Ο Άγιος δείχνει τα λείψανά του σε μια δύσκολη στιγμή για το Srbski, για την ενίσχυση των Σέρβων, της Εκκλησίας και των Πιστών.

 

Η αφθαρσία λειψάνων είναι ένδειξη αγιότητας σύμφωνα με Ορθόδοξη πίστη.

 

Στον Ελλαδικό χώρο ο τελευταίος άγιος που ανασύρθηκε με άφθορο λείψανο ήταν ο Άγιος Βησσαρίωνας στη Μονή Αγάθωνος στη Λαμία που είπε το συνταρακτικό ”με πληροφόρησε η Παναγία πως ο Αντίχριστος γεννήθηκε” κάτι που συμφωνεί με πρόρρηση του Αγ Γαβριήλ του δια Χριστόν Σαλού της Γεωργίας ”φεύγω για να έρθει ο Αντίχριστος γιατί του είμαι εμπόδιο ο Θεός μου αποκάλυψε το όνομα του αλλά ο άγγελος δεν με εξουσιοδότησε να το κοινοποιήσω”..

 Δύσκολες εποχές γι αυτό και πληθαίνουν οι θεοσημείες σαν αυτή προς ενίσχυση της πίστης..

 

Τι έγραφε ο σέρβικος τύπος το 2010:

 Κατά την πρόσφατη εκκαθάριση των υπολειμμάτων του κατεστραμμένου καθεδρικού ναού στο Μόσταρ, προκειμένου να τον αποκαταστήσουν, οι ιερείς βρήκαν τα άφθαρτα λείψανά του στον τάφο του Μητροπολίτη Ζαχουμίου-Ερζεγοβίνης Λεόντι Ραντούλοβιτς, ο οποίος ισοπεδώθηκε μαζί με την εκκλησία πριν από 18 χρόνια. Το σώμα του Μητροπολίτη, που θάφτηκε πριν από 122 χρόνια, σώζεται πλήρως και τα άμφια είναι άθικτα. Πολλοί πιστοί που έρχονται να προσκυνήσουν τα λείψανα λένε ότι μια ιδιαίτερη ευωδιά απλώνεται στην εκκλησία, η μυρωδιά του αγίου. 

Δεν θα μπορούσαμε να λάβουμε μεγαλύτερη ευλογία από αυτή στην αρχή της ανακαίνισης του Καθεδρικού Ναού της Αγίας Τριάδας. Τα σώματα των αγίων, στα οποία ανήκει και ο Leontije Radulović, είναι πέρα ​​από τους νόμους της φύσης, δεν αποσυντίθενται και επιπλέον, όταν γίνεται εκταφή δεν υπάρχει δυσοσμία. Αυτό έγινε τώρα. Βρήκαμε το σώμα του πλήρως διατηρημένο, δεν αποσυντέθηκε παρόλο που ο τάφος ήταν αρκετά εμποτισμένος με νερό. Και τα ρούχα είναι σχεδόν ανέγγιχτα – λέει ο ιερέας της ενορίας του Μόσταρ Radivoje Krulj.

Οι Σέρβοι που επιστρέφουν στο Μόσταρ λένε ότι είναι σαν προφητεία, σημάδι ότι θα ξημερώσουν καλύτερα πρωινά για τους Σέρβους του Μόσταρ.

Τα λείψανα του Μητροπολίτη Leonti Radulović μεταφέρθηκαν στον παλιό ορθόδοξο ναό της Γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, μέχρι τη Saborna, τον σημαντικότερο ναό των Σέρβων στην κοιλάδα Neretva, που πυρπολήθηκε και στη συνέχεια ναρκοθετήθηκε στις 15 Ιουνίου και 16, 1992, στην εορτή της Αγίας Τριάδας, ανοικοδομείται. Το φέρετρο με τα λείψανα του Μητροπολίτη τοποθετήθηκε σε τιμητικό χώρο στον παλιό ορθόδοξο ναό για να τα προσκυνήσουν και να τα ασπαστούν οι πιστοί. Μετά την αναστήλωση του Καθεδρικού ναού, της Αγία Τριάδα θα εναποτεθεί ξανά εκεί

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ το 1835, στο Πόποβο Πόλγε, με το κοσμικό όνομα Λούκα. Επέζησε από δύο φυλακίσεις, τουρκικές και αυστροουγγρικές, έφτασε στο Βελιγράδι, στο Ντουμπρόβνικ, στο Μαυροβούνιο, για να βρει ηρεμία στο Μόσταρ, όπου τα λείψανά του βρίσκονται μέχρι σήμερα. 

Ο Μητροπολίτης Λεόντιος δεν διοίκησε την επισκοπή Ερζεγοβίνης παρά για μισό χρόνο. Αρρώστησε, αλλά και από τις συνέπειες της αιχμαλωσίας και του μαρτυρίου. Παρουσιάστηκε στον Κύριο στις 12 Οκτωβρίου 1888 και ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τα έργα, τα βάσανα και τα μαρτύριά του, ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας στο Μόσταρ, ακριβώς κάτω από το πρεσβυτέριο του επισκόπου.

Ο Μητροπολίτης Λεόντιος είναι ο πρώτος Σέρβος Μητροπολίτης Ερζεγοβίνης, μετά την κατάργηση του Πατριαρχείου Πετς. Πέθανε μόλις έξι μήνες από την ενθρόνιση, βασανισμένος σε τουρκικά και αυστριακά μπουντρούμια. Ήταν πολύ δημοφιλής, γι’ αυτό τον έθαψαν σε έναν υπέροχο μαρμάρινο τάφο, στο κέντρο του άλλοτε υπέροχου και τώρα μαρτυρικού καθεδρικού ναού του Μόσταρ, ο οποίος καταστράφηκε από τους Δυτικούς το 1992. Το λείψανο του αποκαλύφθηκε 2 μέρες πριν την κοίμηση του Πατριάρχη Σερβίας Παύλου 

Δύσκολες εποχές γι αυτό και πληθαίνουν οι θεοσημείες σαν αυτή προς ενίσχυση της πίστης..

 

dimpenews.com

Η ΙΕΡΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ, Η ΑΓΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ

visit counter

 

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού).

Η ιερά προσκομιδή είναι η αυτοτελής, πλέον, ακολουθία που προηγείται της Θείας Λειτουργίας και έχει σκοπό την προετοιμασία, την ευλογία των ευχαριστιακών ειδών, του άρτου και του οίνου, ώστε αυτά να μεταβληθούν κατά τη θεία λειτουργία σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

Το Άγιο δισκάριο ως μικρογραφία της Εκκλησίας

Το δισκάριο περιέχει: (αριστερή εικόνα).

1. Τον Αμνό

2. Τη μερίδα της Θεοτόκου

3. Τις  μερίδες των αγγέλων και όλων των αγίων και τοποθετούνται αριστερά του Αμνού. Οι άγιοι που μνημονεύονται είναι οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι, οι Θεοπάτορες μαζί με τον άγιο της ημέρας και τελευταίος ο Πατέρας της Εκκλησίας που συνέγραψε την τελούμενη Θεία Λειτουργία.

4. Τη μερίδα του Επισκόπου

5. Μερίδες ζώντων

6. Μερίδες κεκοιμημένων

Όπως βλέπουμε έτσι συναγμένους επάνω στο δισκάριο τον Κύριο και δίπλα Του τη Θεοτόκο, όλους τους αγίους αγγέλους και δικαιωμένους ανθρώπους, τα ζώντα και τα κεκοιμημένα μέλη της Εκκλησίας ως μία πνευματική οικογένεια, μία σύναξη γύρω από το Χριστό, είναι ωσάν να βλέπουμε την εικόνα της οικουμενικής Εκκλησίας, της στρατευόμενης και της θριαμβεύουσας, συνηγμένης επί τω αυτώ σε κάθε θεία λειτουργία, ώστε να πραγματοποιείται κάθε φορά σε κάθε λειτουργία η προσευχή του Κυρίου προς τον Πατέρα Του «ίνα πάντες εν ώσιν». Αυτό συνιστά τον εκκλησιολογικό χαρακτήρα της ιεράς προσκομιδής. Άριστη περιγραφή αυτής της εικόνας μας δίδει ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.

ΒΑΣΙΚΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΣΟΙ ΜΝΗΜΟΝΕΥΤΟΝΤΑΙ (ΖΩΝΤΕΣ - ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΙ)  ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ.

Όμως, παράλληλα, αυτή η σύναξη πάνω στο ιερό δισκάριο κατά τρόπο μυστικό και εσχατολογικό είναι μία εικόνα, πρόγευση της βασιλείας του Θεού, όπου ο Κύριος-Βασιλεύς ως επί του θρόνου Του κάθεται επί του δισκαρίου και γύρω Του είναι συνηγμένη όλη η Εκκλησία και αναμένει την τελική κρίση και δικαίωση, πράγμα το οποίο άριστα αποτυπώνεται εικονογραφικά με το θέμα της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου και της τελικής κρίσεως, ιδιαίτερα στους πρόναους των μοναστηριακών Ναών.

Διηγήσεις από τα συναξάρια των Αγίων

Από τον βίο της Οσίας Μελάνης της Ρωμαίας ((338-439 μ. Χ.).

Διασώζεται στις σελίδες του βίου της και η εκκλησιολογική (κριτική) διαμαρτυρία της Αγίας προς λειτουργό ιερέα, που μνημόνευσε αιρετική στην Αγία Αναφορά της Θ. Λειτουργίας.

Μεταφρασμένο κείμενο. Διηγείται ο λειτουργός ιερέας.

 «Όπως μνημόνευσα λοιπόν στην αγία αναφορά το όνομα της γυναίκας ενός υπάτου μαζί με τους κεκοιμημένους, η οποία τελείωσε το βίο της στη ξενιτιά, στους αγίους Τόπους – διότι έχουμε τη συνήθεια εμείς να το κάνουμε αυτό, ώστε να μεσιτεύουν για εμάς τη φοβερή εκείνη ώρα – και επειδή είχε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί μας, με εμάς τους ορθοδόξους, κάποιοι μας πληροφόρησαν ότι είναι αιρετική∙ τόσο αγανάκτησε η ευλογημένη (δηλ. η Οσία Μελάνη), ώστε αμέσως, την ίδια στιγμή, να μου φωνάξει αυθόρμητα∙ «Ζει ο Κύριος, αν την ονομάζεις – μνημονεύεις, δεν θα κοινωνώ από την προσφορά σου». Κι όταν της έδωσα το λόγο μου πάνω στο άγιο θυσιαστήριο, ότι ποτέ πια δε θα τη μνημονεύσω, απάντησε∙ «Πολύ είναι και μία φορά! Επειδή τη μνημόνευσες, δεν κοινωνώ».

(πηγή: ΜΗΤΕΡΙΚΟ ΤΟΜΟΣ ΣΤ -ΕΚΔΟΣΗ  «Ι. Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου», στις σελίδες 205-323 όπου  υπάρχει (εκτεταμένος) ο βίος της Οσίας Μελάνης)

ΣΧΟΛΙΑ

1. Η μνημόνευση στην Αγία Αναφορά (εκφώνως) προϋποθέτει ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ στην Ιερά Προσκομιδή (μιστικώς). Δηλ. όσα ονόματα εκφώνως μνημονεύονται, έχουν μνημονευθεί μυστικά στην Ιερά Προσκομιδή με εξαγωγή μερίδος.

2. Η Οσία θεωρούσε πως είναι παράβαση της ορθόδοξης πίστης (και μολυσμός πίστεως), η μνημόνευση αιρετικών (έστω και λαϊκών)  την ώρα της αγίας αναφοράς. Κατά τη συστολή των Τιμίων δώρων (ένωση Σώματος και Αίματος κατά την οποία  Λειτουργός  ρίχνει τις μερίδες μνημόνευσης στο Δισκοπότηρο), τότε προκύπτει μολυσμός του Μυστηρίου, επειδή πνευματικά ακάθαρτη μερίδα τη βάλαμε στο Άγιο Ποτήριο.

3. Μόνο ΜΙΑ ΦΟΡΑ έγινε η  μνημόνευση της  αιρετικής στην προσκομιδή και στην Αγία Αναφορά  και αυτό  ήταν η αιτία να διακόψει η Οσία Μελάνη τη Μυστηριακή και ως εκ τούτου την εκκλησιαστική κοινωνία (αποτείχιση) με τη συγκεκριμένη τοπική εκκλησία.

Τι διδασκόμαστε από αυτό; Ότι, όταν μνημονεύονται  ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ, διακόπτουμε την εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς που τους μνημονεύουν.

Ο κ.Ν.Σακαλάκης έγραψε και τα εξής με αφορμή το γεγονός αυτό από το βίο της Οσίας:

«Το ομολογιακό βάρος της εκκλησιολογικής στάσης της Οσίας Μελάνης «αντιμετωπίζεται» από το πλήρωμα, σήμερα, με δύο τρόπους, έναν άμεσο και έναν έμμεσο. Ο άμεσος στηρίζεται στην πλήρη άγνοια (άσχετοι) της ιστορίας  των  αγίων,  ο  δεύτερος  (έμμεσος)  τρόπος απηχείται στα εγχειρήματα διατυπώσεως θεωριών με σκοπό να εξοβελίσουν το καθήκον τους, ως πολεμική ιερά, έναντι της παναιρέσεως του οικουμενισμού, δηλ. εφευρίσκουν «δυνητικές» δικαιολογίες, ότι (δήθεν) θα προκληθούν σχίσματα στην Εκκλησία από την διακοπή μνημόνευσης των σημερινών αιρετικών επισκόπων ή ας γίνουμε πιο ευαίσθητοι στην προσωπική κάθαρση ή ας μείνουμε εντός εκκλησίας κ.λ.π.

Στην προοπτική που έχει διανοίξει η ομολογιακή – εκκλησιολογική στάση της Οσίας Μελάνης, είναι ανάγκη ο κάθε πιστός να επαναξιολογήσει τη σχέση του με τους αιρετικούς ποιμένες. Να μιμηθεί δηλ. την Οσία Μελάνη

Το φρόνημα της Αγίας Μελάνης περί «μη ονομάζειν αιρετικούς εν τη αγία αναφορά», συνιστά υποχρεωτικότητα διακοπής της μνημονεύσεως των σημερινών οικουμενιστών επισκόπων. Αν θελήσει κανείς να αποτιμήσει την σημερινή Μοναχική – Μοναστηριακή πραγματικότητα με μέτρο την Οσία Μελάνη, θα είναι πολλαπλή η διαπίστωση ομολογιακής ανεπάρκειας. Θωρακίζονται (κρύβονται) πίσω από ασκητικά κείμενα, ανεχόμενοι την αίρεση στο όνομα, φευ, του αγιασμού και της υπακοής!

Σήμερα, οι σκέψεις (και μόνο) περί μη εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους αιρετικούς επισκόπους απωθούνται. Δεν φθάνουν καν στη συνείδηση. Εκλαμβάνονται ως ανταρσία κατά της Εκκλησίας. δυστυχώς!»

Ένα άλλο παράδειγμα που αποδεικνύει τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ παλαιών και νεοφανών Αγίων είναι και το παρακάτω από το βίο του Οσίου Ευμενίου (Σαριδάκη) στο βιβλίο του Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου. 

«Ο Άγιος Νικηφόρος ο λεπρός και ο γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης».

Γράφει ο μοναχός Ιερόθεος (πνευματικό τέκνο του αγ. Ευμενίου):

«Ο  Γέροντας μου εκμυστηρεύθηκε ότι μνημόνευσε στην Πρόθεση τον ευρωπαίο γνωστό ανθρωπιστή Ραούλ Φολερώ, παπικό στο δόγμα, επειδή είχε ευεργετήσει το Λεπροκομείο και ήταν πολύ καλός άνθρωπος. Τότε, άγγελος Κυρίου του πέταξε τη μερίδα από το άγιο Δισκάριο τρεις φορές. Την τρίτη φορά, του εμφανίσθηκε λέγοντάς του ότι εκεί (στην Πρόθεση) έχουν θέση μόνο τα μέλη της Εκκλησίας. Του εξήγησε ότι στο κομποσχοίνι του μπορεί να βάλει τους πάντες, αιρετικούς, ετεροθρήσκους, φονιάδες, εγκληματίες, ασελγείς, ζώντες και κεκοιμημένους, το πλήρωμα όλης της οικουμένης. Στην Ευχαριστιακή Αναφορά όμως, μόνο τους Ορθοδόξους, γιατί αυτοί αποτελούν τα μέλη της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας» (Σελ. 89).