Η προσευχή των γερόντων της Όπτινα και ποιος την έγραψε;

visit counter

Διάκονος Ίγκορ Τσουκάνοβ

Οι Όσιοι Νίκων και Ισαάκιος σε τοιχογραφία στην είσοδο της Μονής Όπτινα Φωτογραφία: optina. ru    

Πολλοί άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την Εκκλησία, γνωρίζουν την προσευχή των γερόντων της Όπτινα και κατά καιρούς καταφεύγουν σε αυτήν. Οι άνθρωποι της Εκκλησίας συχνά την συμπεριλαμβάνουν στον καθημερινό κανόνα προσευχής τους, επειδή αυτή η προσευχή εκφράζει με περιεκτικότητα και σαφήνεια τις σκέψεις και τα συναισθήματα με τα οποία ο πιστός υποδέχεται τη νέα ημέρα. Πότε εμφανίστηκε αυτή η προσευχή; Έχει συγγραφέα; Το περιοδικό «Ο Θωμάς» προσπάθησε να βρει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.

Σπάνιο προσευχητάριο σήμερα δεν περιέχει την προσευχή των γερόντων της Όπτινα. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα ήταν περιττό να υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά ποια είναι:

«Κύριε, βοήθησέ με να αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα όσα θα μου φέρει η σημερινή ημέρα. Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου. Στην κάθε ώρα της ημέρας φώτιζέ με και δυνάμωνέ με για το κάθε τι. Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω σήμερα, δίδαξέ με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την ακλόνητη πεποίθηση ότι τίποτα δε συμβαίνει χωρίς να το επιτρέψεις Εσύ. Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε όλα μου τα έργα και τα λόγια. Στις απρόοπτες περιστάσεις μη με αφήσεις να ξεχάσω ότι όλα παραχωρούνται από Σένα. Δίδαξέ με να συμπεριφέρομαι σε κάθε μέλος της οικογένειάς μου και σε όλους τους συνανθρώπους μου με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μην ταράξω και να μην στενοχωρήσω κανένα. Κύριε, δος μου τη δύναμη να υποφέρω τον κόπο και τα γεγονότα της ημέρας αυτής σε όλη τη διάρκειά της. Καθοδήγησε τη θέλησή μου και δίδαξέ με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να ελπίζω, να υπομένω, να συγχωρώ και να αγαπώ. Αμήν».

Το κείμενο αυτής της προσευχής είναι εύκολο να το βρει κανείς. Πολύ πιο δύσκολο είναι να ανακαλύψει πώς προέκυψε και ποιος ακριβώς από τους γέροντες της Ιεράς Σταυροπηγιακής ανδρώας Μονής των Εισοδίων της Θεοτόκου «Η Έρημος της Όπτινα» είναι ο συντάκτης της.

Η βασική εκδοχή

Υπάρχει παράδοση σύμφωνα με την οποία το κεντρικό μέρος αυτής της προσευχής το συνέθεσε ο πιο διάσημος από τους γέροντες της Οπτίνα, ο Όσιος Αμβρόσιος (Γκρένκοφ). Αυτό μάλιστα αναφέρεται και σε ορισμένες εκδοχές του βίου του. Άλλοι γέροντες που έζησαν μετά από αυτόν έκαναν τις δικές τους συμπληρώσεις στην προσευχή, προσθέτοντας μια λέξη ή μια γραμμή κάθε φορά, σύμφωνα με την παράδοση αυτή, και έτσι διαμορφώθηκε η προσευχή που διαβάζουμε σήμερα.

Η εναλλακτική εκδοχή

Υπάρχει και μια άλλη άποψη: σύμφωνα με αυτήν, η προσευχή αυτή συντάχθηκε από τους τελευταίους γέροντες της Ερήμου της Όπτινα, που έζησαν στο μοναστήρι λίγο πριν και αμέσως μετά το κλείσιμό του, το 1923, συγκεκριμένα τους Οσίους Ιωσήφ (Λιτόφκιν, εκοιμήθη το 1911), Βαρσανούφιο (Πλιχανκόφ, εκοιμήθη το 1913), Ανατόλιο (Ποτάποφ, εκοιμήθη το 1922), Νεκτάριο (Τίχονοφ, εκοιμήθη το 1928) και άλλους.

Και ποια είναι η πραγματικότητα;

Αποδεικνύεται ότι η συμμετοχή των γερόντων της Όπτινα στη συγγραφή της προσευχής είναι αρκετά σχετική.

Υπάρχουν προσευχές που, όπως όλα δείχνουν, όντως καταγράφηκαν από διάφορους ασκητές της Όπτινα (όπως, για παράδειγμα, η προσευχή μητέρας για τα παιδιά της που συνέθεσε ο Όσιος Αμβρόσιος). Αυτό όμως δεν ισχύει για την προσευχή των γερόντων της Όπτινα.

Όπως ανέφερε στο περιοδικό «Ο Θωμάς» ο υπάλληλος του Γραφείου και ξεναγός της Ιεράς Σταυροπηγιακής ανδρώας Μονής των Εισοδίων της Θεοτόκου «Η Έρημος της Όπτινα» ο ιερομόναχος Ισαάκιος (Γκούσεφ): «Οι γέροντες δεν είχαν συγκεντρωθεί ποτέ για να συνθέσουν αυτήν την προσευχή, και δεν μπορούσαν κιόλας να το κάνουν. Αυτή η προσευχή πήρε την σημερινή της ονομασία στο περιβάλλον των πιστών που ευλαβούνταν τους γέροντες της Όπτινα, ιδιαίτερα τους τελευταίους από αυτούς, δηλαδή όχι μόνο τους γέροντες της Όπτινα που έχουν αγιοκαταταχθεί, αλλά και πολλούς άλλους μοναχούς της Όπτινα, οι οποίοι μετά την κατάργηση της Μονής ζούσαν σε διάφορα μέρη της Περιφέρειας Καλούγκα και της περιοχής Κοζέλσκ. Εκεί υπέμεναν τις θλίψεις, τις στερήσεις και τους κινδύνους, ταυτόχρονα όμως διατηρούσαν τον ανεκτίμητο πνευματικό θησαυρό: τις παραδόσεις της πνευματικής καθοδήγησης».

Ο Όσιος Ισαάκιος (Μπομπρακόφ)    

Τέτοιοι εξόριστοι μοναχοί ήταν, συγκεκριμένα, ο τελευταίος καθηγούμενος της Μονής Όπτινα Όσιος Ισαάκιος (Μπομπρακόφ) και ο Όσιος Νίκων (Μπελιάεφ). Από τις αρχές του 1918, όταν το μοναστήρι «ανακηρύχθηκε» επίσημα σε αγροτικό συνεταιρισμό, αυτοί εξακολουθούσαν να δέχονται τους πιστούς, να εξομολογούν και να λειτουργούν. Πέντε χρόνια αργότερα, με την οριστική κατάργηση του μοναστηριού και των εκκλησιών του, συνέχισαν να καθοδηγούν τα πνευματικά τους παιδιά στις ανοιχτές ακόμα εκκλησίες του Κοζέλσκ, μέχρι την σύλληψή τους.

Ο Όσιος Νίκων (Μπελιάεφ)Πολλοί άνθρωποι εκείνα τα χρόνια αναζητούσαν την επικοινωνία με τους γέροντες της Όπτινα, ζητούσαν από αυτούς πνευματική υποστήριξη και παρηγοριά.

«Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς μια περίπτωση», συνεχίζει ο πατήρ Ισαάκιος, «στην οποία ένας άνθρωπος να πλησιάζει τον ιερέα, να του ξεχύνει τη μεγάλη του θλίψη και να τον ρωτάει πώς να προσεύχεται. Προσευχητάρια δεν υπάρχουν, ούτε βιβλία, αλλά και ο άνθρωπος που ρωτάει είναι αγράμματος. Τι μπορεί να κάνει ο ιερέας; Δεν του μένει τίποτε άλλο παρά να προσφέρει στον άτυχο αυτό άνθρωπο μερικές σύντομες προσευχητικές αιτήσεις προς τον Θεό, απλές αλλά άκρως απαραίτητες για την ανθρώπινη ψυχή κατά την περίοδο των σκληρών δοκιμασιών. Εκείνη την εποχή, πολλοί άνθρωποι, που κρατούνταν στις φυλακές, μπορούσαν να προσεύχονται μόνο με δικά τους λόγια, διατηρώντας όμως το σωστό πνεύμα και το νόημα της προσευχής. Κάπως έτσι προέκυψε η “προσευχή των γερόντων της Όπτινα”».

Είναι πολύ πιθανό οι συγκεκριμένες λέξεις να επιλέχθηκαν και να συγκεντρώθηκαν σε ένα ενιαίο κείμενο από τα πνευματικά τέκνα των εκδιωχθέντων μοναχών της Όπτινα. Αλλά το νόημα και το πνεύμα της προσευχής προήλθε αναμφίβολα από αυτούς τους μοναχούς. Επιπλέον, οι γέροντες ήταν πιθανότατα εξοικειωμένοι με το κείμενο αυτής της προσευχής και ευλογούσαν τα τέκνα τους να το χρησιμοποιούν και να το διαδίδουν περαιτέρω.

Προφανώς, στη διάρκεια της σοβιετικής εποχής η προσευχή αυτή μπορούσε να κυκλοφορεί μεταξύ των πιστών μόνο σε χειρόγραφη μορφή. Μερικές φορές απλώς την μάθαιναν απ’ έξω. Και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι με την πάροδο του χρόνου μπορεί να υπήρξαν κάποιες διαφοροποιήσεις και παραλλαγές στο κείμενο. Μέχρι σήμερα η προσευχή αυτή υπάρχει σε διάφορες εκδοχές, συμπεριλαμβανομένης μιας εκτενέστερης από αυτήν που παραθέσαμε στην αρχή του άρθρου. Αλλά στις συνθήκες σκληρού διωγμού δεν ήταν απαραίτητη η κατά λέξη αναπαραγωγή της. «Μπορούμε να υποθέτουμε ότι αυτή η προσευχή ακόμη και από τους ίδιους τους τελευταίους μοναχούς της Όπτινα δίδονταν στους πιστούς σε διαφορετικές εκδοχές», λέει ο πατήρ Ισαάκιος (Γκούσεφ).

Πολλοί προσεύχονταν με παρόμοια προσευχή ακόμη και πριν από τους γέροντες της Όπτινα. Ως προς το περιεχόμενό της, η προσευχή των γερόντων της Όπτινα μοιάζει πολύ με τις 24 σύντομες προσευχές του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου (που περιλαμβάνονται στον κανόνα της βραδινής προσευχής). Σύμφωνα με τις αναμνήσεις των συγχρόνων του, παρόμοια προσευχή διάβαζε και ο Άγιος Αλέξιος (Μετσιόφ). Μια από τις παραλλαγές της προσευχής των γερόντων της Όπτινα καταλήγει σχεδόν κατά λέξη όπως και η περίφημη προσευχή του Μητροπολίτη Μόσχας Φιλάρετου (Ντροζντόφ), ο οποίος έζησε στα μέσα του 19ου αιώνα:

Κύριε, δεν γνωρίζω τι να ζητήσω από Σένα. Μόνον Εσύ γνωρίζεις τι μου χρειάζεται. Εσύ με αγαπάς παραπάνω απ’ ό,τι εγώ τον εαυτό μου. Πάτερ! Δώσε στο δούλο Σου οτιδήποτε μου χρειάζεται που δεν το ξέρω για να σου το ζητήσω. Δεν τολμώ να σου ζητήσω ούτε σταυρό ούτε παρηγοριά. Μόνο παρευρίσκομαι μπροστά Σου με ανοικτή καρδιά. Εσύ βλέπεις τις ανάγκες μου που εγώ δεν γνωρίζω. Γι’ αυτό ικανοποίησέ τες σύμφωνα με το έλεός Σου. Αν πρέπει να περάσω δοκιμασίες, να λυγίσω και να πέσω, Εσύ έλα ως γιατρός και θεράπευσέ με και ανύψωσέ με. Δεν γνωρίζω το σχέδιό Σου, γι’ αυτό σιωπώ μπροστά Σου και Σου παραδίδομαι. Προσφέρω τον εαυτό μου θυσία σε Σένα. Δεν έχω άλλην επιθυμία παρά να εφαρμόζω το θέλημά Σου το άγιο. Δίδαξε με να προσεύχομαι. Εσύ ο ίδιος προσεύχου μέσα μου. Αμήν.

Ένας από τους γέροντες της Όπτινα, ο Όσιος Μακάριος (Ιβανόφ), βρισκόταν σε στενή πνευματική επικοινωνία με τον Άγιο Φιλάρετο. Δεν αποκλείεται κάποιες παραλλαγές μιας τέτοιας προσευχής να κυκλοφορούσαν ήδη στο λαϊκό περιβάλλον της εποχής τους. Όμως, η ονομασία «προσευχή των γερόντων της Όπτινα» δόθηκε στη συγκεκριμένη απεύθυνση προς τον Θεό ακριβώς επειδή την ενέκριναν οι γέροντες της Όπτινα ως αναγκαία και πλήρως σύμφωνη με το πνεύμα της Εκκλησίας.

Διάκονος Ίγκορ Τσουκάνοβ
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Фома.Ru

7/17/2025

Η αποστολή ιερών εικόνων μέσω εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων

visit counter

Σχετικά με τα πνευματικά οφέλη και τους πιθανούς κινδύνους της διάδοσης ιερών εικόνων μέσω εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων και κοινωνικών δικτύων

Ιερέας Αντώνιος Ρουσακέβιτς

Το ζήτημα της αποστολής ιερών εικόνων μέσω εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων και κοινωνικών δικτύων απαιτεί σοβαρή θεολογική ανάλυση, καθώς αφορά τόσο σε πτυχές της ιεραποστολικής δραστηριότητας όσο και στο ζήτημα της ευλαβικής στάσης απέναντι στα ιερά. Οι σύγχρονες τεχνολογίες προσφέρουν νέες δυνατότητες για τη διάδοση της διδασκαλίας της πίστης, ωστόσο, ταυτόχρονα ενέχουν τον κίνδυνο βεβήλωσης του ιερού και μετατροπής του σε υλικό ψηφιακής κατανάλωσης. Η πατερική παράδοση, ακολουθώντας την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο, υποστηρίζει ότι η εικόνα δεν είναι απλώς μια απεικόνιση, αλλά «παράθυρο στον ουράνιο κόσμο», κάτι που υποχρεώνει τους πιστούς να την αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερη ευλάβεια.

Εικόνα του Αγίου Ιγνατίου (Μπριαντσανίνοφ)

Η χρήση ψηφιακών εικόνων για σκοπούς κατήχησης και πνευματικής νουθεσίας φαίνεται θεολογικά δικαιολογημένη, καθώς, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, «πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα οἰκοδομεῖ» (Α΄ Κορ. 10:23). Η αποστολή ιερών εικόνων μπορεί να λειτουργήσει ως υπενθύμιση για προσευχή, ως εδραίωση της πίστης ή ως μέσο πνευματικής υποστήριξης σε δύσκολες περιστάσεις. Ωστόσο, εδώ πρέπει να ληφθεί υπόψη το πλαίσιο: εάν οι εικόνες των αγίων κυκλοφορούν σε χώρο, όπου συνυπάρχουν με κοσμικό, και μερικές φορές αμαρτωλό περιεχόμενο, υπάρχει κίνδυνος για την απώλεια του ιερού τους νοήματος. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο υπό το πρίσμα της προειδοποίησης του Ευαγγελίου: «Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων» (Μτ. 7: 6).

Από την άποψη της λειτουργικής θεολογίας, η εικόνα, με την παραδοσιακή έννοια, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προσευχητική πρακτική και τον χώρο του ναού, στον οποίο τιμάται και γίνεται μέρος της εκκλησιαστικής Παράδοσης. Στο ψηφιακό περιβάλλον, αυτό το ιερό πλαίσιο συχνά απουσιάζει, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην αποϊεροποίηση της εικόνας. Επιπλέον, η μαζική αποστολή ιερών εικόνων χωρίς την απαραίτητη νοηματοδότηση μπορεί να τις μετατρέψει σε μια μορφή «πνευματικού spam», που στερείται προσωπικής συμμετοχής και προσευχητικής διάθεσης.

Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το ιεραποστολικό δυναμικό της ψηφιακής διάδοσης των ιερών εικόνων. Για πολλούς ανθρώπους, ειδικά όταν έχουμε συνθήκες που δεν ευνοούν την πρόσβαση στους ναούς, αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα εξοικείωσης με την ορθόδοξη παράδοση. Ωστόσο, μια τέτοια χρήση πρέπει να συνοδεύεται από επεξηγηματικά κείμενα, προσευχές ή παραπομπές σε έγκυρες πηγές, προκειμένου να αποφευχθεί μια επιφανειακή προσέγγιση.

Σημαντικό κριτήριο αποτελεί και το κίνητρο του αποστολέα: αν η αποστολή εικόνων γίνεται για λόγους ματαιοδοξίας, τύπων ή επιθυμίας να επιδείξει την εξωτερική ευσέβεια, αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ευαγγελική προτροπή της Επί του Όρους ομιλίας: «Οταν οὖν ποιῇς ἐλεημοσύνην, μὴ σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου» (Μτ. 6: 2). Αντιθέτως, αν αυτό γίνεται με ειλικρινή επιθυμία για πνευματική ωφέλεια του πλησίον, μια τέτοια ενέργεια μπορεί να θεωρηθεί μια μορφή σύγχρονου αποστολικού κηρύγματος.

Από πρακτικής άποψης, είναι σκόπιμο να τηρούνται ορισμένοι κανόνες: να αποστέλλονται ιερές εικόνες μόνο σε όσους είναι έτοιμοι να τις δεχτούν με ευλάβεια, να συνοδεύονται με σύντομη εξήγηση ή προσευχή, να αποφεύγονται μαζικές αποστολές σε ομάδες, στις οποίες είναι πιθανό να γίνει ασεβής υποδοχή τους. Υπό αυτή την έννοια, ο ψηφιακός χώρος απαιτεί από τον χριστιανό να είναι ακόμα πιο συνειδητοποιημένος σε σύγκριση με τις παραδοσιακές μορφές επικοινωνίας.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι το ζήτημα της αποστολής ιερών εικόνων μέσω εφαρμογών και κοινωνικών δικτύων δεν επιδέχεται μονοσήμαντη απάντηση. Η επίλυσή του εξαρτάται από το θεολογικό, λειτουργικό και ηθικό πλαίσιο. Το κύριο κριτήριο πρέπει να είναι ο σεβασμός προς τα ιερά και η έγνοια για το πνευματικό όφελος του πλησίον.

Κάποτε ο Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος έγραψε: «Να ξεκινάς κάθε έργο για χάρη του Εσταυρωμένου Κυρίου, στην τέλεσή του να εμπνέεσαι από τη μνήμη του Σταυρού Του και να αφιερώνεις τα αποτελέσματα στη δόξα του Θεού». Πιστεύω ότι και οι σύγχρονες τεχνολογίες δεν αποτελούν εξαίρεση ως μέσο «προς δόξαν Θεού», αν χρησιμοποιούνται με σύνεση και φόβο Θεού.

Εν κατακλείδι, πρέπει να τονιστεί ότι η ψηφιακή επικοινωνία, με όλη της την ταχύτητα και την προσβασιμότητα, δεν πρέπει να υποκαθιστά τη ζωντανή προσευχητική επικοινωνία και τη συμμετοχή στα εκκλησιαστικά μυστήρια. Μια εικόνα σε εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων μπορεί να μας θυμίζει τον Θεό, αλλά δεν αντικαθιστά την προσευχή μπροστά σε μια ιερή εικόνα σε ναό ή στο σπίτι. Όταν αξιοποιούμε τα οφέλη της τεχνολογικής προόδου, είναι σημαντικό να διατηρούμε τη νηφαλιότητα και να καθοδηγούμαστε από τις αγιοπατερικές αρχές, ώστε να μην χάσουμε το κυριότερο – την χαριτωμένη επικοινωνία με τον Θεό και τους αγίους Του.

Ιερέας Αντώνιος Ρουσακέβιτς
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Sretensky Monastery

9/8/2025

ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΟΦΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ (Β)-Ο Αντίχριστος θα είναι πρόσωπο

visit counter

Ν.Σωτηρόπουλου (θεολόγου)

Στο βιβλίο του «Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ, Μια εκσυγχρονιστική ερμηνευτική προσέγγιση», ο καθηγητής κ. Γεώργιος Πατρώνος ισχυρίζεται ότι ο 'Αντίχριστος δεν είνε πρόσωπο, αλλά δι' αυτού σημαίνονται οι αιρέσεις και γενικώς το κακό κατά της 'Εκκλησίας του Χριστού. Στο παρόν άρθρο και στο επόμενο με βάσι το θεόπνευστο κείμενο της Καινής Διαθήκης θα δείξωμε ότι ο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο, άνθρωπος, ο χειρότερος όλων των ανθρώπων, με όλη τη δύναμι του Σατανά μέσα του. ῎Ετσι φρονούν οι άγιοι Πατέρες της 'Εκκλησίας. 'Αλλ' ο εκσυγχρονιστικός ερμηνευτής κ. Πατρώνος δέχεται, όπως φαίνεται, τη λεγομένη «Μεταπατερική θεολογία»...

῎Ηδη έχουμε ειπεί ότι, όπως ο Χριστός είνε πρόσωπο, έτσι και ο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο. Τώρα θ' αναφέρωμε πλήθος επιχειρήματα υπέρ της εκδοχής, ότι ο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο, άνθρωπος. 'Αρχίζουμε από το λόγο, τον οποίον ο Χριστός είπε για τον 'Αντίχριστο αμέσως, και θα συνεχίσωμε με τους λόγους, τους οποίους είπε για τον 'Αντίχριστο διά μέσου των αποστόλων του. 'Ο Χριστός, λοιπόν, είπε στους 'Ιουδαίους·

«'Εγώ ελήλυθα εν τω ονόματι του Πατρός μου, και ου λαμβάνετέ με· εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λήψεσθε» 'Ιωάν. 5:43.

 

'Εγώ ήλθα εξ ονόματος του Πατρός μου, και όμως δεν με δέχεσθε. ῞Οταν άλλος έλθη εξ ονόματος του εαυτού του, εκείνον θα τον δεχθήτε. Δεν είνε ολοφάνερο εδώ, ότι με τις λέξεις «άλλος» και «εκείνος» σημαίνεται πρόσωπο; Και δεν είνε επίσης ολοφάνερο, ότι ο ερχόμενος εξ ονόματος του εαυτού του, ο αυτοχειροτόνητος και αυτοαπεσταλμένος και υπεραλαζών, τον οποίο θα δεχθούν οι 'Ιουδαίοι, ενώ απέρριψαν τον 'Ιησού ως Μεσσία, Χριστό, θα είνε ο 'Αντίχριστος; '

Ερωτούμε τον κ. Πατρώνο· γιατί στο βιβλίο σας δεν αναφέρατε αυτό το λόγο του Χριστού; Μήπως δεν τον αναφέρατε, ακριβώς διότι δείχνει ολοκάθαρα, ότι ο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο, το οποίο οι 'Ιουδαίοι θα παραδεχθούν ως Μεσσία; 'Ερχόμεθα στον απόστολο 'Ιωάννη. Τα χωρία περί 'Αντιχρίστου στις Καθολικές 'Επιστολές του Α´ και Β´ ήδη έχουμε σχολιάσει και αποδείξει ότι ο εκσυγχρονιστικός καθηγητής της θεολογίας τα παρερμηνεύει και τα κακοποιεί δεινώς. Τώρα θα παράσχωμε αποδείξεις για τον 'Αντίχριστο ως πρόσωπο και άνθρωπο από την 'Αποκάλυψι του 'Ιωάννου. Στην 'Αποκάλυψι ο 'Αντίχριστος εμφανίζεται με τη μορφή θηρίου και πάντοτε ονομάζεται με το όνομα «θηρίον» λόγω της θηριωδίας του και της απανθρωπίας του. Είνε το θηρίο, που αναβαίνει «εκ της αβύσσου» 'Αποκ. 11:7, «εκ της θαλάσσης» 13:1. Είνε και άλλο θηρίο, που αναβαίνει «εκ της γης», από την ξηρά 13:11. Το δεύτερο αυτό θηρίο υποστηρίζει το πρώτο, τον 'Αντίχριστο, και είνε «ψευδοπροφήτης» (16:13, 19:20, 20:10). Και αφού το δεύτερο θηρίο είνε ψευδοπροφήτης, άρα πρόσωπο, γιατί να μη παραδεχθούμε ότι και το πρώτο θηρίο, ο 'Αντίχριστος, ο υποστηριζόμενος από τον ψευδοπροφήτη, είνε επίσης πρόσωπο; Κατά το 19:20 το θηρίο, ο 'Αντίχριστος, και ο ψευδοπροφήτης «ζώντες εβλήθησαν οι δύο εις την λίμνην του πυρός την καιομένην εν θείω». Αυτός ο λόγος «ζώντες εβλήθησαν κλπ.» ισχύει για ζωντανές υπάρξεις με σώμα, κακούς ανθρώπους, οι οποίοι ρίπτονται στην κόλασι. ῎Οχι λοιπόν ο ψευδοπροφήτης μόνο, αλλά και «οι δύο», το θηρίο 'Αντίχριστος και ο ψευδοπροφήτης, ρίπτονται στην κόλασι, διότι και οι δύο είνε πρόσωπα, άνθρωποι. Μόνο πρόσωπα πηγαίνουν στην κόλασι, δαίμονες και δαιμονικοί άνθρωποι. Κατά το κ´ 10 ο Διάβολος, το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης, σατανική τριάς, θα βασανίζωνται στην κόλασι αιωνίως. Και από τούτο φαίνεται, ότι το θηρίο 'Αντίχριστος είνε Το «θηρίον» είνε λέξι γένους ουδετέρου. 'Αλλά σε χωρία της 'Αποκαλύψεως για το θηρίο χρησιμοποιούνται αντωνυμίες γένους αρσενικού. Στο 13:8, αντί κανονικώς να γράφεται, «προσκυνήσουσιν αυτό (το θηρίον)», γράφεται, «προσκυνήσουσιν αυτόν».

Στο 13:14, αντί να γράφεται, «ποιήσαι εικόνα τω θηρίω, ο είχε την πληγήν της μαχαίρας και έζησε», γράφεται, «ποιήσαι εικόνα τω θηρίω, ος είχε την πληγήν κλπ.». Στο 17:11 για «το θηρίον», αντί να γράφεται «και αυτό», γράφεται «και αυτός». Οι αντωνυμίες για το θηρίο «αυτόν», «ος», «αυτός» είνε γένους αρσενικού κατά το νοούμενο, επειδή δηλαδή το θηρίο νοείται ως πρόσωπο, άνθρωπος.

 Κατά το 13:12 το δεύτερο θηρίο, ο ψευδοπροφήτης, «την εξουσίαν του πρώτου θηρίου πάσαν ποιεί ενώπιον αυτού». Κατά το 13:14 ο ψευδοπροφήτης κάνει σημεία, σατανικά θαύματα, «ενώπιον του θηρίου». Και στο 19:20 γράφεται, «και επιάσθη το θηρίον και ο μετ' αυτού ψευδοπροφήτης ο ποιήσας τα σημεία ενώπιον αυτού». 'Ο ψευδοπροφήτης ενεργεί «ενώπιον αυτού», «ενώπιον του θηρίου», αυτό δε σημαίνει ότι είναι υποτελής στο θηρίο, και οι ενέργειές του γίνονται κατά τη θέλησι και προς ευχαρίστησι του θηρίου. 'Αλλ' αυτά δείχνουν ότι το θηρίο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο. Και η φράσι «ο μετ' αυτού ψευδοπροφήτης», η οποία παρουσιάζει τον ψευδοπροφήτη ως συνεργάτη του θηρίου, δείχνει ότι το θηρίο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο, διότι συνεργασία νοείται μεταξύ προσώπων. Το αυτό δείχνει και η φράσι «εξουσίαν ως βασιλείς μίαν ώραν λαμβάνουσι μετά του θηρίου» 17:12. Το θηρίο «λαμβάνει δύναμιν» από τον δράκοντα, τον Σατανά, «και εξουσίαν μεγάλην» 13:2.

Τα «δέκα κέρατά» του (13:1) σημαίνουν τη μεγάλη δύναμι και εξουσία του. Το θηρίο λαμβάνει και έχει «θρόνον» (13:2, 16:10) και φέρει «δέκα διαδήματα» 13:1. Είναι δηλαδή βασιλεύς με μεγάλη βασιλική εξουσία.

Το θηρίο έχει μίσος (17:16), λαλεί και βλασφημεί (13:5-6), διεξάγει πόλεμο (11:7, 13:7, 19:19) και νικά, προσωρινώς (11:7, 13:7), ενώ τελικώς και οριστικώς νικά το 'Αρνίον, ο Χριστός (16:2, 17:14). Στο θηρίο δίνεται «εξουσία επί πάσαν φυλήν και λαόν και γλώσσαν και έθνος». Παγκοσμιοποίησι και παγκόσμια διακυβέρνησι…῞ Του θηρίου κατασκευάζεται «εικών», είδωλο, και προσκυνείται και το θηρίο και το είδωλό του, και οι προσκυνούντες χάνονται (13:4, 12, 14:9-11, 16:2). Το θηρίο δηλαδή θεοποιείται και λατρεύεται. Στο 17:8 η φράση για το θηρίο «ην και ουκ έστι και παρέσται» θεωρείται παρωδία του ονόματος του Θεού και του Χριστού «ο ῎Ων και ο ῏Ην και ο 'Ερχόμενος» 1:4, 8.

Το θηρίο 'Αντίχριστος παρωδείται ως ψευτοθεός. ῞Όλα αυτά, τα οποία αναφέραμε από την 'Αποκάλυψι για το θηρίο, δεν δύνανται να ευσταθήσουν παρά μόνο αν δεχθούμε ότι το θηρίο είνε πρόσωπο.

Ναί, το θηρίο, ο 'Αντίχριστος, είνε πρόσωπο, άνθρωπος. Στο 'Αποκ. 13:18 ο απόστολος 'Ιωάννης γράφει για τον αριθμό του θηρίου· «'Αριθμός γαρ ανθρώπου εστί».

Στη Β´ προς Θεσσαλονικείς 'Επιστολή, κεφάλαιο β´, ο απόστολος Παύλος ομιλεί σαφώς, σαφέστατα, και με πολλά λόγια, τεκμήρια, για τον 'Αντίχριστο ως πρόσωπο και άνθρωπο, τον σατανικώτερο και απαισιώτερο όλων των ανθρώπων. Πλάνοι και απατεώνες είχαν διαδώσει ότι από ώρα σε ώρα γίνεται η δευτέρα παρουσία. Και πολλοί πίστευσαν στη διάδοσι, έπαυσαν να εργάζωνται, και περίμεναν από στιγμή σε στιγμή να εμφανισθή ο Χριστός... 'Ο δε Παύλος, για να άρη την πλάνη και να καθησυχάση τους πιστούς, έγραψε, ότι δεν θα έλθη η ημέρα του Κυρίου, «εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν η σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός» Β´ Θεσ. 2:3–4. Χρειάζεται ερμηνεία αυτό το χωρίο ως προς τη φύσι και το χαρακτήρα του 'Αντιχρίστου; Δεν είνε αυτονόητο; 'Ασφαλώς είνε αυτονόητο. 'Αλλ' ο κ. Πατρώνος δυστυχώς μυωπάζει, δεν βλέπει το χωρίο ως σαφές, σαφέστατο, και μας αναγκάζει να ερμηνεύσωμε το αυτονόητο. Κατά τον κ. καθηγητή ο 'Αντίχριστος δεν είνε κανένα μελλοντικό και αναμενόμενο πρόσωπο, αλλά με αυτό το όνομα σημαίνεται το κακό κατά της 'Εκκλησίας, το οποίον υπάρχει σ' όλους τους χριστιανικούς αιώνες. Λάθος, κ. Πατρώνε!

Κατά τον αποστολικό λόγο ο 'Αντίχριστος θα έλθη στο μέλλον. Θα έλθη «η αποστασία πρώτον», το αποκορύφωματού κακού, και τότε θα «αποκαλυφθή», θα εμφανισθή, ο 'Αντίχριστος. Και αφού πρώτα έλθη η αποστασία και ο 'Αντίχριστος, έπειτα θα έλθη και ο Χριστός. 'Ο 'Αντίχριστος, λοιπόν, ούτε στην αποστολική εποχή υπήρχε, καίτοι το κακό κατά της 'Εκκλησίας υπήρχε, ούτε στις ημέρες μας έχει ακόμη εμφανισθή, καίτοι είνε ημέρες αποστασίας από την πίστι. Θα εμφανισθή στο αποκορύφωμα της αποστασίας προς τιμωρία όσων δεν θέλησαν να κυβερνηθούν από το Χριστό, και είνε άξιο και δίκαιο να κυβερνηθούν από τον 'Αντίχριστο. 'Ως προς τη φύσι και το χαρακτήρα του 'Αντιχρίστου ρητώς ο 'Απόστολος λέγει, ότι είνε «ο άνθρωπος της αμαρτίας», ο κατ' εξοχήν αμαρτωλός και ασεβής άνθρωπος, ο χείριστος των ανθρώπων. 'Επίσης λέγει, ότι είνε «ο υιός της απωλείας», ο άνθρωπος της απωλείας, χαρακτηρισμός με τον οποίον ο Χριστός χαρακτήρισε τον 'Ιούδα ('Ιωάν. 17:12), ισχύει δε για τον 'Αντίχριστο σε μεγαλύτερο βαθμό. 'Ο 'Αντίχριστος θα είνε ο άνθρωπος της απωλείας, της καταστροφής, με την έννοια, ότι θα κλείση την ανθρωπότητα μέσα σ' ένα ηλεκτρονικό κουτί, θα την ελέγχη και θα την καταστρέψη με την άνευ προηγουμένου σε σκληρότητα και κακουργία δικτατορική και τυραννική εξουσία του. 'Ο Ταμερλάνος, ο Τσεγκίς Χαν, ο Χίτλερ και ο Στάλιν θα ωχριούν προ αυτού! 'Ο 'Αντίχριστος θα είνε ο άνθρωπος της απωλείας και με τη χειρίστη έννοια, ότι, όσους θα τον δεχθούν, θα οδηγήση στην αιώνια απώλεια, και ο ίδιος θα οδηγηθή σ' αυτήτήν απώλεια. 'Ο 'Αντίχριστος θα είνε «ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν η σέβασμα». Δηλαδή θα εναντιωθή και θα σηκώση το κεφάλι του εναντίον κάθε άλλου, που ονομάζεται Θεός η είδωλο. Θα είνε τόσο σατανικό και υπερήφανο ον, ώστε θα θέση τον εαυτό του υπεράνω όλων των Θεών, των ψευδών και του αληθινού. Αυτό δείχνει ότι ο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο όμοιο με το Σατανά και 'Εωσφόρο, αφού ο Σατανάς σημαίνει τον πρώτον «αντικείμενον», και 'Εωσφόρος κατάντησε να σημαίνη τον «υπεραιρόμενον», το πλέον υπερήφανο ον. Τέτοια θα είνε η αξίωσι του 'Αντιχρίστου για τον εαυτό του, «ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός». 'Ο 'Αντίχριστος δηλαδή θα ενθρονισθή στο ναό του Θεού ως Θεός! 'Ο Θεός, όπως φαίνεται, θα επιτρέψη να κατασκευάσουν πάλι οι 'Εβραίοι τον 'Εβραικό ναό και εκεί να ενθρονίσουν τον 'Αντίχριστο ως Μεσσία και Θεό. Τον 'Ιησού, ο οποίος και με λόγια διακήρυξε και με έργα απέδειξε, ότι είνε ο Μεσσίας και ο Θεός, οι 'Εβραίοι απέρριψαν και σταύρωσαν. Τον 'Αντίχριστο, τον ψευδομιμητή του Χριστού, τον πίθηκο του Χριστού κατά την έκφρασι του ιερού Αυγουστίνου, θα δεχθούν ως Μεσσία και Θεό. Με τη φράσι, «αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός», όπου η λέξι «αποδεικνύντα» είνε μετοχή ρήματος αποπειρατικού ενεστώτος, ο 'Απόστολος θέλει να ειπή, ότι ο 'Αντίχριστος θα προσπαθή ματαίως να αποδείξη για τον εαυτότου, ότι Θεός είνε αυτός, όχι ο 'Ιησούς. Και τώρα ερωτούμε· 'Αφού ο 'Αντίχριστος είνε «ο άνθρωπος της αμαρτίας», «ο υιός της απωλείας», «ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος», ο αποδεκτός από τους 'Εβραίους, ο ενθρονιζόμενος «εις τον ναόν του Θεού ως Θεός», και ο προσπαθών να αποδείξη τον εαυτό του Θεό, δεν είνε απ' αυτά φανερό και ολοφάνερο, ότι ο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο, άνθρωπος, ο οποίος θα παραστήση τον εαυτό του ως «Θεόν»; Δεν είνε ψευδομιμητής του Θεανθρώπου Χριστού; ῞Οπως ο 'Ιωάννης, έτσι και ο Παύλος δεν θεωρούσε το θέμα του 'Αντιχρίστου παρωνυχίδα και ανάξιο λόγου, όπως το θεωρούν μερικοί σήμερα. Και άλλοτε ο Παύλος είχε μιλήσει στους Θεσσαλονικείς για τον 'Αντίχριστο, και τώρα επανέρχεται και λέγει· «Ου μνημονεύετε ότι έτι ων προς υμάς ταύτα έλεγον υμίν;» (στιχ. 5). Λησμονείτε ότι σας έλεγα αυτά, όταν ακόμη ήμουν μαζί σας; Δυστυχώς πολλοί χριστιανοί η αγνοούν η λησμονούν τη διδασκαλία της Γραφής για τον 'Αντίχριστο και επηρεάζονται από εσφαλμένες αντιλήψεις. Στο στιχ. 6 ο 'Απόστολος γράφει· «Και νυν το κατέχον οίδατε εις το αποκαλυφθήναι αυτόν εν τω εαυτού καιρώ». Και τώρα γνωρίζετε τι είνε εκείνο, το οποίο τον εμποδίζει, ώστε να εμφανισθή όταν έλθη ο καιρός του. Την εποχή των 'Αποστόλων και μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνος ο 'Αντίχριστος, ο οποίος θα είνε και πολιτικός άρχων, δεν ήταν δυνατό να εμφανισθή, διότι οι 'Ισραηλίτες δεν είχαν κράτος, ήταν υπό κατοχή. Τώρα δεν υπάρχει εμπόδιο, αφού οι 'Ισραηλίτες απέκτησαν κράτος. 'Ο καιρός του 'Αντιχρίστου είνε εγγύς. Πόσο εγγύς, ο Θεός γνωρίζει. Πάντως, όταν οι 'Εβραίοι κτίσουν το ναό, θα ξέρωμε, ότι ο καιρός του 'Αντιχρίστου έφθασε. Με την παγκοσμιοποίησι προετοιμάζεται το έδαφος για τον παγκόσμιο δικτάτορα.

Στους στιχ. 7, 8 ο 'Απόστολος λέγει· «Το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας, μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται· και τότε αποκαλυφθήσεται ο άνομος». ῎Ηδη βεβαίως η σκοτεινή υπόθεσι της ανομίας ενεργείται. Πρέπει μόνο ν' αναμένωμε, έως ότου φύγη από τη μέση εκείνος, που τώρα εμποδίζει. Και τότε θα εμφανισθή ο άνομος (ο 'Αντίχριστος). Κατά τον κ. Πατρώνο ο 'Αντίχριστος δεν είνε πρόσωπο, αλλ' είνε το κακό κατά της 'Εκκλησίας, το οποίο υπάρχει σ' όλους τους χριστιανικούς αιώνες. 'Εδώ το κακό ονομάζεται «ανομία». 'Ο δε 'Απόστολος κάνει διάκρισι μεταξύ «ανομίας» και «ανόμου». Και για μεν την ανομία λέγει ότι είνε ήδη παρούσα, για δε τον άνομο λέγει, ότι δεν είνε παρών, θα εμφανισθή στο μέλλον. Πως λοιπόν ο κ. Πατρώνος δεν παραδέχεται ότι ο 'Αντίχριστος είνε πρόσωπο του μέλλοντος; Είπαμε ότι ο 'Αντίχριστος θα είνε ο χειρότερος και απαισιώτερος άνθρωπος, ο μεγαλύτερος δικτάτωρ και τύραννος της ανθρωπότητος. Να φοβηθούμε γι' αυτό τον 'Αντίχριστο; ῎Οχι! 'Ο 'Αντίχριστος δεν θα είνε αυτοδύναμος. 'Η δύναμί του θα είνε από το Σατανά. 'Ο δε Σατανάς έχει περιωρισμένη δύναμι. «Μείζων ο εν υμίν η ο εν τω κόσμω», γράφει στους πιστούς ο 'Ιωάννης (Α´ 'Ιωάν. 4:4). 'Ο Θεός, που είνε στους πιστούς, είνε ισχυρότερος από το Σατανά, που είνε στον κόσμο. Και πόσο ισχυρότερος είνε ο Θεός; 'Ασυγκρίτως, διότι έχει άπειρη δύναμι και είνε παντοδύναμος. Μπροστά στο Χριστό, τον ενανθρωπήσαντα Θεό, ο 'Αντίχριστος και ο Σατανάς είνε σχεδόν μηδενικά! Για τον 'Αντίχριστο στο στιχ. 8 ο 'Απόστολος λέγει, «και τότε αποκαλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος αναλώσει τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη επιφανεία της παρουσίας αυτού». 'Εδώ «επιφάνεια» σημαίνει «λάμψις». 'Εδώ επίσης και στον επόμενο στιχ. 9 «παρουσία» σημαίνει «δύναμις» (Βλέπε ερμηνεία του Β´ Θεσ. 2:8–9 στο ημέτερο έργο «'Ερμηνεία δυσκόλων χωρίων της Γραφής», τομ. Γ´, σελ. 366–370). 'Η έννοια του χωρίου είνε· Και τότε θα εμφανισθή ο άνομος, τον οποίον ο Κύριος θα εξολοθρεύση με την πνοή του στόματός του και θα καταργήση με τη λάμψι της δυνάμεώς του. Τόσο ισχυρός είνε ο Κύριος, ώστε με ένα φύσημα του στόματός του και με τη λάμψι της δυνάμεώς του θα διαλύση τον 'Αντίχριστο. Να μη φοβούμεθα λοιπόν τον 'Αντίχριστο. Την αμαρτία να φοβούμεθα. Και το Χριστό να παρακαλούμε, αν ο 'Αντίχριστος έλθη στις ημέρες μας, να μας δώση δύναμι να τον αντιμετωπίσωμε, όπως έδωσε δύναμι στους μάρτυρες και ομολογητές και αντιμετώπισαν τους πολεμίους της Πίστεως.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΟΦΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ (Α)

visit counter

Κριτική του βιβλίου «Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ, Μια εκσυγχρονιστική ερμηνευτική προσέγγιση».του καθηγητή Γ.Πατρώνου,  από τον μακαριστό Ν.Σωτηρόπουλο.

MEΡΟΣ-Α

Το βιβλίο εξέδωσε η 'Αποστολική Διακονία και προλόγισε επαινετικώς ο Γενικός Διευθυντής της 'Αποστολικής Διακονίας, ο Φαναρίου 'Αγαθάγγελος. 'Εμείς δεν θα επαινέσωμε το βιβλίο, αλλά θα το ελέγξωμε και θα το ψέξωμε, διότι περιέχει πλήθος αιρετικών αντιλήψεων του συγγραφέως. 'Εκφράζουμε δε τη λύπη μας, αλλά και τη λύπη άλλων 'Ορθοδόξων, για την 'Αποστολική Διακονία, η οποία εξέδωσε τέτοιο βιβλίο, και για τον 'Επίσκοπο, ο οποίος το προλόγισε... Και παρακαλούμε τον 'Αρχιεπίσκοπο κ. 'Ιερώνυμο και την 'Ι. Σύνοδο να επιληφθούν του θέματος. Δεν είνε δυνατό η αυτή πηγή, η 'Αποστολική Διακονία, να «βρύη το γλυκύ και το πικρόν» 'Ιακ. 3:11. Το πικρότερο πράγμα στο θρησκευτικό χώρο είνε η αίρεσι.

Πολλές παρατηρήσεις θα μπορούσαμε να κάνωμε πάνω στα λόγια και στις αντιλήψεις του κ. Πατρώνου στο εν λόγω βιβλίο. 'Αλλά θα κρίνωμε το βιβλίο ως προς ωρισμένα μόνο σημεία, τα χειρότερα και τα πλέον απαράδεκτα. 'Επειδή η 'Αποκάλυψι του 'Ιωάννου είνε προφητικό βιβλίο, πράγμα το οποίο, όπως θα ιδούμε, δεν παραδέχεται ο κ. Πατρώνος, γράφει για την προφητεία·

«Προφητεία πολλοί νομίζουν, ότι είναι η ικανότητα και δυνατότητα να διεισδύει κανείς στο μέλλον και να προλέγει τα ερχόμενα γεγονότα κατά ένα μηχανιστικό τρόπο ανεξάρτητα από τις ιστορικές προϋποθέσεις και τα ιστορικά δεδομένα» (σελ. 33).

 

Λάθος, κ. Πατρώνε! Δεν υπάρχουν χριστιανοί, οι οποίοι δίδουν στην προφητεία την έννοια, την οποία σείς αποδίδετε σ' αυτούς. Οι χριστιανοί δεν νομίζουν, ότι έχει κάποιος την ικανότητα και τη δυνατότητα να διεισδύει στο μέλλον και να προλέγει τα μέλλοντα κατά τρόπο μηχανιστικό. Οι χριστιανοί πιστεύουν ότι προφητεία είνε η πρόγνωση και πρόρρηση μελλόντων γεγονότων, τα οποία δεν δύναται κανείς να συμπεράνη από τα δεδομένα του παρόντος, αλλ' ο προφήτης τα προγνωρίζει και τα προλέγει, διότι δέχεται αποκάλυψη από το Θεό, ο οποίος είναι υπεράνω της σχετικότητος του χρόνου και γνωρίζει τα μέλλοντα. 'Επίσης οι χριστιανοί δεν φρονούν ότι ο προφήτης προλέγει τα μέλλοντα ανεξαρτήτως προς ορισμένα πράγματα, αλλά φρονούν ότι προλέγει δυσάρεστα η ευχάριστα γεγονότα του μέλλοντος με σκοπό, όταν μεν πρόκειται για ευχάριστα γεγονότα, να ενθαρρύνη τους πιστούς στις παρούσες δοκιμασίες και να τους χαροποιήση, όταν δε πρόκειται για δυσάρεστα γεγονότα, να τους προετοιμάση εν όψει αυτών, για να μη «πέσουν από τα σύννεφα». 'Επίσης προλέγει τα μέλλοντα, για να πιστεύσουν καλοπροαίρετοι άπιστοι, και να ενισχυθούν στην πίστι πιστοί, όταν οι προφητείες εκπληρωθούν. Θεωρούμε δε ύβρι κατά των χριστιανών τον ισχυρισμό, ότι φρονούν ότι ο προφήτης προλέγει τα μέλλοντα κατά τρόπο μηχανιστικό.

 'Ο κ. Πατρώνος για τις μεσσιακές προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης γράφει·

«Στα προφητικά κυρίως βιβλία έχουμε μόνο ένα είδος προσδοκίας στη μελλοντική έλευση ενός Μεσσία, και μάλιστα του βασιλικού γένους Δαβίδ, εγκοσμιοκρατικού μάλλον χαρακτήρα και άσκησης κοσμικής εξουσίας» (σελ. 73).

 

Ευτυχώς ο κ. καθηγητής παραδέχεται έστω και ένα μόνο είδος προφητικής προσδοκίας, της προσδοκίας του Μεσσία. 'Αλλά δυστυχώς, δυστυχέστατα, παρερμηνεύει και διαστρέφει το νόημα των μεσσιακών προφητειών, όπως οι σωβινισταί και σιωνισταί 'Εβραίοι. Διότι, όπως εκείνοι, έτσι και αυτός θεωρεί ότι η Παλαιά Διαθήκη προφητεύει το Μεσσία ως βασιλέα κοσμικού χαρακτήρος! '

Ωραία ερμηνεία για τους 'Εβραίους, οι οποίοι καταδίκασαν και σταύρωσαν τον 'Ιησού, διότι δεν ίδρυσε κοσμική βασιλεία και δεν ικανοποίησε τους εθνικούς τους πόθους! Και μεγάλη βλασφημία κατά του Χριστού, ότι δήθεν προφητεύτηκε ως κοσμικός βασιλεύς! Είνε τυφλός ο κ. καθηγητής και δεν είδε στην Παλαιά Διαθήκη, ότι ο Μεσσίας δεν θα ίδρυε κοσμική βασιλεία, αλλά θα υφίστατο παθήματα και θάνατο για τις αμαρτίες των ανθρώπων; Ούτε στην Καινή Διαθήκη είδε τη σαφεστάτη δήλωσι του 'Ιησού ενώπιον του Ρωμαίου ηγεμόνος, «'Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου»; 'Ιωάν. 18:36.

Μία παράγραφος του βιβλίου του κ. Πατρώνου φέρει τον τίτλο: Το «προφητικό» στοιχείο στην Καινή Διαθήκη (σελ. 36). Γιατί ο συγγραφεύς τη λέξι «προφητικό» θέτει εντός εισαγωγικών; Διότι δεν παραδέχεται προφητείες στην Καινή Διαθήκη. Να είμεθα ευχαριστημένοι, διότι συγκαταβαίνει και παραδέχεται τις μεσσιακές προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, έστω και αν τις διαστρέφη. Γράφει:

«Θα ήταν παράλογο, αν συνεχίζαμε να δίνουμε νέες μελλοντικές διαστάσεις στην αρχαία προφητική προσδοκία. Το ευαγγέλιο είναι η εκπλήρωση της προφητείας και ο 'Ιησούς Χριστός είναι “το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος” 'Αποκ. 22:13, όχι μόνο κάθε αναμονής και προσδοκίας, αλλά και κάθε αποκάλυψης με την ιστορική έννοια αλλά και την εσχατολογική προοπτική» (σελ. 36). Γράφει επίσης· «Στην Καινή Δια θήκη τονίζεται ότι η προφητεία και οι προφήτες νοούνται μέχρι του 'Ιωάννη του Βαπτιστή . Μετά απ' αυτόν δεν έχουμε πλέον προφήτες αλλά ψευδοπροφήτες…'Ο 'Ιησούς Χριστός είναι το τέλος της προφητείας» (σελ. 39).

 

Λάθη και σ' αυτά τα λόγια του κ. καθηγητού. 'Ο λόγος του Χριστού στο Ματθ. 11:13, «πάντες οι προφήται και ο νόμος έως 'Ιωάννου προεφήτευσαν», σημαίνει, ότι ο πρόδρομος 'Ιωάννης είνε ο τελευταίος από τους προφήτες, οι οποίοι προφήτευσαν την έλευσι του Χριστού, δεν σημαίνει, ότι μετά Χριστόν δεν υπάρχουν προφήτες, αλλά μόνο ψευδοπροφήτες. 'Υπάρχουν και μετά Χριστόν αληθινοί προφήτες. 'Αστόχως δε ο κ. Πατρώνος χρησιμοποιεί το λόγο του Χριστού στο 'Αποκ. 22:13, για να υποστηρίξη τη θέσι του, ότι ο Χριστός είνε το τέλος της προφητείας. Οι τρεις τίτλοι «το Α και το Ω», «ο πρώτος και ο έσχατος», «αρχή και τέλος» σημαίνουν, ότι ο Χριστός είνε ο πάντοτε υπάρχων, ο Αιώνιος, δεν σημαίνουν, ότι είνε το τέλος της προφητείας. '

Ο ῎Αγαβος δεν ήταν προφήτης, ο οποίος προφήτευσε μελλοντικά πράγματα; (Πραξ. 11:27–28 και 21:10–11). Οι 'Απόστολοι δεν προφήτευσαν; 'Αναφέρουμε ωρισμένα παραδείγματα: 'Ο Πέτρος δεν προφήτευσε ότι θα εμφανίζονταν ψευδοδιδάσκαλοι, αιρετικοί, αρνηταί του Δεσπότου Χριστού, και ότι πολλοί θα τους ακολουθούσαν; Β´ Πετρ. 2:1–2. Και ο Παύλος δεν προφήτευσε, ότι θα εμφανίζονταν «λύκοι βαρείς», αιρετικοί, μάλιστα και από το ιερατείο; (Πραξ. 20:29– 30). Και ο Χριστός δεν προείπε την ίδρυσι και το ακατάλυτο της 'Εκκλησίας του; (Ματθ. 16:18). Δεν προείπεν επίσης τα γεγονότα των εσχάτων καιρών προ του τέλους του κόσμου, όπως βλέπουμε στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (κεφ. 24), του Μάρκου (κεφ. 13) και του Λουκά (κεφ. 21); Και για το ῞Αγιο Πνεύμα ο Χριστός είπε, «Και τα ερχόμενα αναγγελεί υμίν» 'Ιωάν. 16:13. Και ο Παύλος γρα φει: «Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς απο στήσονταί τινες της πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις και διδασκαλίαις δαιμονίων» Α´ Τιμ. 4:1. ῞Οπως δε στην Παλαιά Διαθήκη είχαμε προφητείες αναμονής και προσδοκίας του Χριστού στην πρώτη παρουσία του, έτσι και στην Καινή Διαθήκη, ιδίως στην 'Αποκάλυψι, έχουμε προφητείες αναμονής και προσδοκίας του Χριστού στη δευτέρα παρουσία του. «'Ιδού έρχεται…», φωνάζει ο 'Ιωάννης στο 'Αποκ. 1:7. 'Ο κ. Πατρώνος κηρύττει και την αίρεσι της αποκαταστάσεως πάντων. Γράφει:

«'Από υπέρτατη αγάπη ήρθε στον κόσμο, ενανθρώπησε και θυσιάστηκε ως 'Αμνός για τη σωτηρία και την πνευματική τελείωση του ανθρώπου, αλλά και από αγάπη και πάλι θα έρθει στο μέλλον εν δόξη για να κρίνει τον κόσμο, όχι με την έννοια της καταδίκης, αλλά της εσχατολογικής αποκατάστασής του στο αρχαίο κάλλος και της θέωσης όλων μας στο αναστημένο κυριακό σώμα» (σελ. 27).

 

'Ο Χριστός με την πρώτη παρουσία του δεν ήλθεν «ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ' ίνα σωθή ο κόσμος δι' αυτού» 'Ιωάν. 3:17, βλέπε και 12:47. Δεν ήλθε δηλαδή για να δικάση και να τιμωρήση τον κόσμο, αλλά για να τον σώση. Με τη δευτέρα όμως παρουσία του ο Χριστός θα έλθη ως κριτής, για να κρίνη τον κόσμο κατά τα έργα εκάστου. Και οι μεν αγαθοί θα κληρονομήσουν «βασιλείαν» και «ζωήν αιώνιον», οι δε κακοί θα παραπεμφθούν «εις το πυρ το αιώνιον», «εις κόλασιν αιώνιον» Ματθ. 25:34, 41, 46. Πλήθος είνε τα χωρία της Γραφής, τα οποία κατά τη δευτέρα έλευσί του παρουσιάζουν το Χριστό ως κριτή και τιμωρό των αμετανοήτων ασεβών. 'Αλλ' ο κ. καθηγητής παραβλέπει αυτό το πλήθος των χωρίων και διδάσκει ότι ο Χριστός κατά τη δευτέρα παρουσία του θα κρίνει τον κόσμο όχι με την έννοια της καταδίκης, αλλά με την έννοια της αποκαταστάσεως του κόσμου στο αρχαίο κάλλος και της θεώσεως όλων! ῞Οσοι συνεπώς δεν επέτυχαν τη θέωσι στη ζωή αυτή, θα την επιτύχουν και αυτοί στη δευτέρα παρουσία! Και θα την επιτύχουν «στο αναστημένο κυριακό σώμα». Τι σημαίνει η τελευταία αυτή φράσι, ομολογούμε ότι δεν καταλαβαίνουμε. ῞Οτι δε η κρίσι του Χριστού κατά τη δευτέρα παρουσία δεν θα έχη την έννοια της καταδίκης, τούτο ο κ. Πατρώνος υποστηρίζει και στη σελ. 112 του βιβλίου του, όπου και παραπέμπει στο χωρίο Α´ Πετρ. 4:5, παραβλέποντας ότι εκεί ο 'Απόστολος λέγει για τους ασώτους και ασεβείς του προηγουμένου στιχ. 4, ότι «αποδώσουσι λόγον τω ετοίμως έχοντι κρίναι», θα λογοδοτήσουν δηλαδή στον κριτή Χριστό, και θα τιμωρηθούν για την ασωτεία και ασέβειά τους. Κατά κόρον ο κ. Πατρώνος επικαλείται την αγάπη του Χριστού, όπως και πολλοί άλλοι αγαπολόγοι της εποχής μας. 'Αλλ' ο Χριστός δεν είνε μόνον αγάπη, είνε και δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη είνε έννοια σύστοιχη με την έννοια του κριτού. Κριτής χωρίς δικαιοσύνη και τιμωρία των κακοποιών, δεν νοείται. Και πως λοιπόν οι αγαπολόγοι καταργούν μία ιδιότητα του Κυρίου, τη δικαιοσύνη; ῞Οποιος δεν εκτιμά μία τόσο μεγάλη αγάπη και θυσία του ενανθρωπήσαντος Θεού, είνε χυδαία ψυχή και δικαίως αναθεματίζεται Α´ Κορ. 16:22 και κολάζεται Ματθ. 25:46. Στο τέλος της σελ. 112 του βιβλίου του ο συγγραφεύς, ενώ αλλού μίλησε για εσχατολογική αποκατάστασι του κόσμου και θέωσι όλων (σελ. 27), αντιφάσκοντας τώρα προς τον εαυτό του ομιλεί για εσχατολογική δικαίωσι των πιστών, όχι όλων δηλαδή, καίτοι πάλι υποστηρίζει ότι η κρίσι κατά τη δευτέρα παρουσία δεν θα έχη την έννοια της καταδίκης, και άρα ούτε οι κακοί θα καταδικασθούν. Τα λέγει και έτσι, τα λέγει και αλλιώς ο κ. καθηγητής η λόγω συγχύσεως, η σκοπίμως, ώστε, όταν κατηγορηθή για μία θέσι του, να επικαλεσθή την άλλη θέσι του…

Σχόλια και επισημάνσεις στις απόψεις του π.Θ.Ζήση για τις νέες ταυτότητες και τον Π.Α.

visit counter

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=ji2GY6cqXQc&embeds_referring_euri=https%3A%2F%2Fkatanixi.gr%2F&source_ve_path=Mjg2NjY (από 40ο λεπτό και έπειτα) δημοσιεύεται ομιλία του π.Θ.Ζ. και για τον προσωπικό αριθμό (Π.Α).

Ο π.Θ.Ζ. με ορισμένες από τις απόψεις, που εξέφρασε, μάς δημιούργησε σοβαρότατες απορίες και ενστάσεις. Αναρωτιέμαι, αν ο π.Θ.Ζ. ζει σε παράλληλο σύμπαν. Τώρα ανακάλυψε τα προβλήματα που δημιουργεί η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, η οποία άρχισε να εφαρμόζεται πολλά χρόνια πριν σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής (εκπαίδευση, υγεία, οικονομία κ.α).

Ο π.Θ.Ζ. τώρα ανακάλυψε ότι η ηλεκτρονική ταυτότητα και ο Π.Α είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης;;; Γιατί δεν βλέπει το δάσος (ηλεκτρονική διακυβέρνηση) και βλέπει μόνο τα δύο  δένδρα του δάσους (ηλεκτρονική ταυτότητα και Π.Α).Υπάρχει για τον π.Θ.Ζ. καλή ηλεκτρονική διακυβέρνηση μέχρι τώρα και κακή από εδώ και πέρα;; Γιατί μέχρι τώρα όλοι οι διαφωνούντες δεν ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας για το Ηλεκτρονικό φακέλωμα;;;

Υπενθυμίζουμε ότι  με τον όρο ηλεκτρονική κυβέρνηση εννοούµε τη «διαδικτυωµένη κυβέρνηση η οποία συνδυάζει τη νέα τεχνολογία µε συστήµατα εσωτερικής κληρονοµιάς και µε τη σειρά της συνδέει τις κυβερνητικές πληροφοριακές υποδοµές προς τα έξω µε οτιδήποτε ψηφιακό και µε οποιονδήποτε – τον φορολογούµενο, τους προµηθευτές, τους πελάτες, τους ψηφοφόρους και κάθε άλλο θεσµό της κοινωνίας – σχολεία, εργαστήρια, µέσα µαζικής ενηµέρωσης, νοσοκοµεία, άλλες κυβερνήσεις και άλλα κράτη του κόσµου».

Δεν υποστηρίζω κανένα νομοθετικό μέτρο που εφαρμόζει  τον ποικιλόμορφο φασισμό και τη δέσμευση της πολιτικής ελευθερίας, όπως οι ηλεκτρονικές ταυτότητες και ο Π.Α. Όμως, ζώντας σε μία οργανωμένη ανθρώπινη κοινωνία, με νόμους και κυβερνήσεις (που υποτίθεται εκλέγονται από τον λαό δημοκρατικά) θα πρέπει να εξετάζουμε, πώς θα ενεργήσουμε στην εφαρμογή νόμων  και σε άλλες πολιτικές αποφάσεις, που διέπουν τις σχέσεις ΚΡΑΤΟΥΣ - ΠΟΛΙΤΗ  και όχι τη σχέση ΑΝΘΡΩΠΟΥ - ΘΕΟΥ. Θα πρέπει ο κάθε Έλληνας πολίτης να ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ ΣΩΣΤΑ και να ενεργήσει ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ξεκαθαρίζοντας ότι η παραλαβή ή όχι της νέας ηλεκτρονικής ταυτότητας και η χρήση του Π.Δ δεν αποτελεί ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΆΞΗ ΑΛΛΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ.

Γενικά χαρακτηριστικά της ομιλίας.

1. Είναι μια καθαρά πολιτική ομιλία με θεολογικό μανδύα.

2. Στον Π.Α δόθηκε και εσχατολογικό περιεχόμενο και χαρακτηρίστηκε προχάραγμα. Έγινε σύνδεση του νόμου με το κεφάλαιο 13, στιχ. 17 της Αποκάλυψης, χωρίς να αναφερθεί στο ιστορικό πλαίσιο, που προβλέπει το θεόπνευστο βιβλίο για το Χάραγμα.

3. Υπήρχε έμμεση προτροπή για ΕΙΣΠΗΔΗΤΙΚΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ (αν και είπε ο π.Θ.Ζ. ότι απέτρεψε πρακτικές που μοιάζουν με αυτό), αδιαφορώντας ο ομιλητής για τα κοινωνικά προβλήματα που θα δημιουργηθούν στους ανθρώπους από τη μη εφαρμογή του νόμου. Υπενθυμίζω ότι ο νόμος για τις νέες ταυτότητες και τον Π.Α ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ή ΑΡΝΗΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ.

4. Ο π.Θ.Ζ. έδειξε, σε ορισμένα σημεία, ότι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ.(περισσότερα παρακάτω)

Στη συνέχεια θα παρουσιάσω ορισμένα απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα  της ομιλίας του π.Θ.Ζ. με σχόλια κατά περίπτωση.

π.Θ.Ζ. «Τον Π.Α ετοιμάζεται να επιβάλλει η κυβέρνηση υποχρεωτικά στις ταυτότητες όλων των πολιτών. Έναν αριθμό που θα συνοδεύει τον πολίτη από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο και θα αποδεικνύει την ταυτότητά του … χωρίς αυτό τον αριθμό δεν θα αναγνωρίζεται η ύπαρξή του. Θα είναι απομονωμένος και σε αδυναμία να ωφεληθούν οι άνθρωποι από τα αγαθά της οργανωμένης κοινωνίας. Ο αριθμός δεν έχει καμία σχέση με το πρόσωπο….Τον ονομάζουν προσωπικό, αλλά είναι απρόσωπος. Μέχρι τώρα, η ταυτότητα των ανθρώπων αποδεικνυόταν με το όνομά του, τα φυσικά του γνωρίσματα, την εθνική προέλευση (ιθαγένεια) τη θρησκευτική του πίστη και άλλα χαρακτηριστικά φυσικά και μοναδικά για κάθε πρόσωπο από τη δημιουργική ενέργεια του Θεού …όχι με τεχνητά και ανθρώπινα κατασκευάσματα. Τώρα, μας βάζουν σαν ταυτότητα πλασματικό κατασκεύασμα, ανθρώπινο κατασκεύασμα τον Π.Α. …Στην ακολουθία του όρθρου σε μία από τις ευχές διαβάζουμε: «Μνήσθητι, Κύριε, πάντων κατ΄ όνομα και στην προσκομιδή και μπροστά στην Αγία Τράπεζα λέμε « ..και ων τα ονόματα εμνημονεύσαμεν …» Μας δίνετε ονόματα να μνημονεύουμε. Φανταστείτε να μας δίνετε χαρτιά ζώντων και τεθνεώτων με αριθμούς… όχι …Ιωάννου, Ευγενίας, Λεωνίδα κ.λ.π. αλλά 150, 152, 152, …

 

ΣΧΟΛΙΑ.

α/  Ο  προσωπικός αριθμός ταυτοποίησης δεν αντικαθιστά το όνομα.  Εάν κάποιο τεχνολογικό επίτευγμα  με αναγνωρίζει  π.χ. μέσω του αποτυπώματος του δακτύλου μου, αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ μετατράπηκα σε αποτύπωμα δακτύλου ή ότι στερήθηκα το όνομά μου. Αν πάλι ο φορολογικός υπολογιστής με αναγνωρίζει με τη βοήθεια ενός συνόλου αριθμών, ούτε αυτό σημαίνει ότι στερήθηκα το χριστιανικό και ανθρώπινο όνομά μου.

β/ Στην ορθόδοξη εκκλησία πάντα οι χριστιανοί μνημονεύονται με το όνομά τους στην Προσκομιδή. Κανένας πολιτικός νόμος δεν επέβαλε, ούτε ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ  να μνημονεύουμε τους ανθρώπους  με τον αριθμό ταυτότητας, ούτε με τον ΑΦΜ ή τον ΑΜΚΑ ή Π.Α. Η σχετική αναφορά του π.Θ.Ζ. είναι λαϊκισμός για εντυπωσιασμό και τίποτε άλλο.

γ/ Υπενθυμίζω στον π.Θ.Ζ. ότι η νέα ταυτότητα περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία, που είχαν και οι παλιές, με τη διαφορά ότι ορισμένα εξ αυτών βρίσκονται σε chip.

Συγκεκριμένα θα περιέχουν.

Στην Εμπρόσθια πλευρά: Φωτογραφία κατόχου, Αριθμό Δελτίου Ταυτότητας, Επώνυμο, Όνομα, Φύλο, Ημ. Γέννησης, Ιθαγένεια, Ημ. Έκδοσης, Ημ. Λήξης, Αρχή Έκδοσης, Υπογραφή Κατόχου.

Στην πίσω πλευρά: Όνομα Πατέρα, Όνομα Μητέρας, Τόπος γέννησης, Ομάδα αίματος (προαιρετικά), Ύψος (υποχρεωτικά από το 24ο έτος). Εφόσον αποφασισθεί σχετικά, ο Προσωπικός Αριθμός πολίτη.

Στο chip θα περιέχεται: Φωτογραφία κατόχου σε ψηφιακή μορφή, στοιχεία μηχανικώς αναγνώσιμης ζώνης, Δύο δακτυλικά αποτυπώματα, Επώνυμο πατρός, Επώνυμο μητρός, Δήμος εγγραφής και αριθμός δημοτολογίου, Τόπος έκδοσης.

Σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΕ) 2019/1157, ταυτότητες κρατών μελών που δεν διαθέτουν μηχανικώς αναγνώσιμη ζώνη (MRZ), παύουν να ισχύουν την 3η Αυγούστου 2026.

Επομένως, οι παραπάνω απόψεις του π.Θ.Ζ. για το περιεχόμενο των ταυτοτήτων απορρίπτονται και αποδεικνύεται ότι ο ομιλητής δεν έχει διαβάσει το περιεχόμενο

 του νόμου και τα άλλα σχετικά.

 

«π.Θ.Ζ : Ο Θεός είναι πρόσωπο και έπλασε τους ανθρώπους ως πρόσωπα κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση… Δεν είναι αριθμός ή αριθμοί τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Δεν λέμε Αγία Τριάδα ένα, δύο, τρία, αλλά Αγία Τριάς, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Έχουν ονόματα τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος με ξεχωριστά υποστατικά ιδιώματα, όπως ξεχωριστά προσωπικά ιδιώματα έχει κάθε άνθρωπος, που δεν θέλει να πάψει να είναι πρόσωπο, εικόνα Θεού και να μεταβληθεί σε ένα απρόσωπο πλήθος ατόμων, σε μία μάζα εξαρτημένων πολιτών χωρίς λογική και ελευθερία.

ΣΧΟΛΙΑ.

α/ Το πρώτο θέμα, που θα πρέπει να εξετάσουμε, είναι τι είναι το ΠΡΟΣΩΠΟ στην Ορθόδοξη Θεολογία. Η λέξη πρόσωπο αποτελείται από τα δύο συνθετικά, προς και ωψ που σημαίνει όψη. Από την παραπάνω ετυμολογία γίνεται αντιληπτό ότι η έννοια του προσώπου έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά, αφού σχετίζεται με τον τρόπο ύπαρξής του.

Στο βιβλίο της Γενέσεως γίνεται λόγος για τη δημιουργία του ανθρώπου. «Και είπεν ο Θεός· ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν... και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ' εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γεν. α΄, 26-27). «Και έλαβε Κύριος ο Θεός τον άνθρωπον, ον έπλασε, και έθετο αυτόν εν τω παραδείσω της τρυφής, εργάζεσθαι αυτόν και φυλάσσειν... Και είπεν Κύριος ο Θεός· ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον· ποιήσωμεν αυτώ βοηθόν κατ' αυτόν» (Γεν. β΄, 15-18). «Αύτη η βίβλος γενέσεως ανθρώπων· η ημέρα εποίησεν ο Θεός τον Αδάμ, κατ' εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν· άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς και ευλόγησεν αυτούς» (Γεν. ε΄, 1-2).

Ο Θεός, κατά την Αγία Γραφή, δημιούργησε άνθρωπο και όχι «πρόσωπο» ή «ανθρώπινο πρόσωπο». (όπως υποστηρίζει ο π.Θ.Ζ.)

Ο άνθρωπος, κατά τους Πατέρες της ανατολής, είναι πρόσωπο, από τη στιγμή που κοινωνεί με τον Θεό, που είναι το Απόλυτο πρόσωπο, και με τους άλλους ανθρώπους. Πλάστηκε κατ΄ εικόνα Θεού, για να προχωρήσει στο καθ΄ ομοίωση και να γίνει ΠΡΟΣΩΠΟ.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Σαββαΐτης, στη Φιλοκαλία, υποστηρίζει πως ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ευκαιρία να είναι πρόσωπο, με δύο τρόπους. Από τη μια, με τη λογική ψυχή του, κοινωνούσε με τον πνευματικό κόσμο και δι’ αυτού, ανάγετο προς τον Θεό. Μ' αυτό τον τρόπο, έχοντας εμπειρία Θεού, κοινωνούσε σωστά και με τον συνάνθρωπό του. Από την άλλη, με τις αισθήσεις, κοινωνούσε με τον υλικό κόσμο και πάλι δι' αυτού, ανάγετο προς τον Θεό. Σύμφωνα μ' αυτόν τον φιλοκαλικό Πατέρα της Ανατολής, το προπατορικό αμάρτημα, ήταν η, εξ' αιτίας της φιλαυτίας, τάση αυτονόμησης του ανθρώπου έναντι του Θεού και ουσιαστικά, ο ξεπεσμός και υποβιβασμός του, από πρόσωπο σε άτομο.

Έτσι, κατά τους Πατέρες της Ανατολής, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει και πάλι ΠΡΟΣΩΠΟ, μόνο όταν αποβάλλει τη φιλαυτία, δηλαδή τον ατομικισμό του. Οι Πατέρες, βλέπουν πως αυτό γίνεται κατορθωτό, με τη μετοχή του ανθρώπου, στην ασκητική λειτουργική και μυστηριακή ζωή της εκκλησίας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ. Ο  άνθρωπος μπορεί να χαρακτηρισθεί πρόσωπο, όταν ενωθεί με τον Θεό δια της θεώσεως και στην κατάσταση της θεώσεως. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο πραγματικός άνθρωπος. 

Καθένας γεννιέται ως άτομο και αναγεννιέται ως πρόσωπο μέσα στην Εκκλησία. Δεν γίνεται ΠΡΟΣΩΠΟ, ούτε με την πολιτική ελευθερία, ούτε με τους πολιτικούς νόμους. Επομένως, δεν υπάρχει καμία σύνδεση μεταξύ ΠΡΟΣΩΠΟΥ - ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Π.Α.

β/ Κάθε Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος έχει τα δικά Του «ονόματα». Εννοείται, ότι τα ονόματα αυτά δίνονται από εμάς, στην προσπάθειά μας να περιγράψουμε με κτιστές λέξεις την αιώνια Ύπαρξη του Θεού. (δεν είναι, δηλαδή, άκτιστα και αιώνια). Τα ονόματα των Προσώπων της Αγίας Τριάδας είναι τα εξής:

1^ο Πρόσωπο: Πατέρας

2^ο Πρόσωπο: Υιός, Λόγος, Σοφία, Δύναμις.

3^ο Πρόσωπο: Άγιο Πνεύμα, Παράκλητος.

Το όνομα κάθε προσώπου της Αγίας Τριάδος  είναι ΣΧΕΤΙΚΟ και ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ για καλύτερη θεολογική περιγραφή και διατύπωση  του Τριαδολογικού δόγματος.

Δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται η έννοια της ονοματοδοσίας, όπως συνηθίζεται  στους ανθρώπους στην ΑΚΤΙΣΤΗ και ΑΝΑΡΧΗ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ.

γ/ Ο  Θεός παραχώρησε στον άνθρωπο  το δικαίωμα της «δι’ ασκήσεως ελευθερίας», δηλαδή της ελευθερίας, που εκφράζεται ως επιλογή ανάμεσα στο καλό και το κακό, τη ζωή και το θάνατο. Αυτή η μορφή ελευθερίας εκφράζεται ως επιλογή ανάμεσα στο καλό και το κακό και τη χαρακτηρίζουμε ως «ΗΘΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ή «ΔΙ’ ΑΣΚΗΣΕΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Αυτή την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο και σχετίζεται με τη σχέση ΑΝΘΡΩΠΟΥ - ΘΕΟΥ και η σωστή χρήση καταξιώνει τον άνθρωπο ως ΠΡΟΣΩΠΟ.  Δεν σχετίζεται με καμία ΠΟΛΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ή ΠΟΛΤΙΚΟ ΝΟΜΟ. Η πολιτική ελευθερία θεσπίστηκε μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων και αυτή σχετίζεται με νόμους και πολιτικές επιλογές ή πρακτικές.

π.Θ.Ζ. Τώρα, μας φακελώνουν με τον προσωπικό αριθμό. (αναφέρεται στο φακέλωμα των κομμουνιστών παλιότερα)…Θα εμφυτεύεται  τσιπ (;;;) στο οποίο θα περνούν όλα τα στοιχεία μας …καταργείται η ιδιωτικότητα και τα μυστικά μας. Όλοι θα ξέρουν όλα (;;;;;) και θα μας εκβιάζουν με αυτά που ξέρουν με χίλιους τρόπους ..(;;) ..Μόνο στη Δευτέρα παρουσία θα καταργηθεί η ιδιωτικότητα και η μυστική ζωή του κάθε ανθρώπου…θα παρουσιαστούν τότε όλα γυμνά και τετραχηλισμένα. Τώρα ο Soros και η νέα παγκόσμια τάξη θα τα γνωρίζουν όλα και θα μας χειραγωγούν, όπου αυτοί θέλουν, όχι όπου επιτάσσουν η λογική, το δίκαιο και η ελευθερία τα κύρια χαρακτηριστικά του προσώπου, που επιτάσσουν οι εντολές του Θεού.. θέλουμε να μοιάσουμε στον Θεό, δεν είμαστε αριθμοί.

ΣΧΟΛΙΑ.

α/ Δεν γνωρίζουμε από πού αντλεί τις παραπάνω πληροφορίες ο π.Θ.Ζ. περί μελλοντικών εκβιασμών  από τρίτους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το φακέλωμα και τα συναφή θα βρίσκονται στα χέρια κυβερνητικών αξιωματούχων. Αυτοί θα μας εκβιάζουν, όπως στη  περίοδο του covid,για τον εμβολιασμό. Τότε θα έχουμε και ευκαιρία ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, όταν προκύπτουν και θέματα σχετικά με την ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ.

β/ Το θέμα, που θα πρέπει να εξετάσουμε, είναι, ποια είναι η θέση της Αγίας Γραφής και της Πατερικής γραμματείας  για το λεγόμενο ΦΑΚΕΛΛΩΜΑ.

Στην Π. Διαθήκη το πρώτο φακέλωμα είναι η ένταξη των απογόνων του Αβραάμ στα μέλη του «περιούσιου λαού» του Θεού, που γίνεται με την περιτομή και είναι μια αιματηρή καταγραφή, γιατί για να ενταχθεί κανείς στον κατάλογο αυτό, έπρεπε να προσφέρει τμήμα του ιδίου σώματος, σαν σφραγίδα και επικύρωση της διαθήκης μεταξύ Θεού και Αβραάμ (Γέν. 17. 9-14). Ο μη φακελωμένος (δηλ. ο απερίτμητος) αποκόπτεται από τον λαό του Θεού. Ακολουθεί το φακέλωμα των μελών του λαού του Θεού σε φυλές. Γίνεται ένταξη, καταμέτρηση και σύνταξη γενεαλογικών καταλόγων (Έξ. 6. 14-27). Ακολουθεί η απογραφή και η καταγραφή σε καταλόγους ολόκληρης της κοινότητας των Ισραηλιτών: «Απογράψτε εσύ κι ο Ααρών, ολόκληρη την κοινότητα των Ισραηλιτών. Καταρτίστε κατάλογο κατά συγγένειες και οικογένειες. Καταχωρήστε ένα προς ένα τα ονόματα όλων των αντρών από είκοσι ετών και πάνω, όλους τους στρατεύσιμους Ισραηλίτες, που συγκροτούν τις διάφορες στρατιωτικές μονάδες» (Αρ. 1. 2-3). Αυτό και εάν δεν είναι φακέλωμα! Έχουμε την απογραφή των Λευιτών (Αρ. 3. 14-39), καθώς και την απαρίθμηση των ικανών Λευιτών (Αρ. 4. 34-49). Έχουμε επίσης την καταγραφή όλης της γενεαλογικής γραμμής από Αδάμ μέχρι Αβραάμ (Α΄ Χρον. 1. 1-27), αλλά και σε ολόκληρο το βιβλίο των Α΄ Χρονικών έχουμε τις πάσης φύσεως καταγραφές των απογόνων των διαφόρων προπατόρων και πατριαρχών. Ακολουθεί ο κατάλογος αυτών που επέστρεψαν από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας αναλυτικά (Α΄ Έσδρας 5. 7-45), καθώς επίσης και τον κατάλογο όσων είχαν αλλοεθνείς γυναίκες (9. 18-36) και (Β΄ Έδρας 10. 18-44). Επίσης, κατάλογος των αιχμαλώτων της Βαβυλώνας υπάρχει και στο Β΄ Έσδρας 2. 1-70 και μάλιστα οι επιστρέφοντες «αναζήτησαν την εγγραφή τους στους γενεαλογικούς καταλόγους των προγόνων τους» (2. 62). Επίσης, ακολουθεί κατάλογος των οικογενειών, που επέστρεψαν από τη Βαβυλώνα (8. 1-14) και στο (Νεεμ. 7. 4-68). Στο Νεεμ. 11. 1-24 έχουμε τον κατάλογο αυτών που εγκαταστάθηκαν στην Ιερουσαλήμ, καθώς και των ιερέων και των λευιτών (12. 1-26).

Αλλά και στην Κ. Διαθήκη έχουμε καταγραφές και φακελώματα: Έτσι, στην αρχή των Ευαγγελίων Ματθαίου και Λουκά, έχουμε την καταγραφή της γενεαλογίας του Χριστού, όπου οι προπάτορες έχουν φακελωθεί κανονικά. Αλλά και ο ίδιος ο Χριστός φακελώθηκε με την απογραφή: «Εγένετο δε εν ταις ημέραις εκείναις εξήλθε δόγμα παρά Καίσαρος Αυγούστου απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην………. Ανέβη δε και Ιωσήφ από της Γαλιλαίας εκ πόλεως Ναζαρέτ εις την Ιουδαίαν εις πόλιν Δαυίδ………. απογράφεσθαι συν Μαριάμ τη μεμνηστευμένη αυτώ γυναικί, ούση εγκύω» (Λουκ. 2. 1-5). Κάποιες παρατηρήσεις πάνω στο χωρίο αυτό: Ένας παγκόσμιος δικτάτορας, ο Αύγουστος, διέταξε να απογραφεί (δηλ. να φακελωθεί), ο κάθε άνθρωπος σ’ ολόκληρη την Οικουμένη. Στην απογραφή προσήλθε και η οικογένεια του Χριστού (Ιωσήφ και Μαρία μαζί με το κυοφορούμενο) και δεν αρνήθηκαν, ούτε άγγελος Κυρίου τους προέτρεψε να μην πάνε να δώσουν τα στοιχεία τους και επομένως να φακελωθούν και τα στοιχεία τους να τα έχει ο κάθε ένας, που θα μπορούσε να τους κάνει κακό. Δεν σήκωσαν την παντιέρα της άρνησης στην αντίχριστη πολιτική εξουσία, που ήθελε να καταγράψει τα προσωπικά τους στοιχεία και επομένως να τους παρακολουθεί με τους ρουφάνιους της τότε εποχής (rufianni). Βέβαια, θα μπορούσαμε ακόμη και τον Θεό μας να κατατάξουμε, ως τον μέγιστο καταγραφέα, που καταγράφει (δηλ. φακελώνει) τους δικούς του ανθρώπους στο βιβλίο ή αυτούς που δεν εφαρμόζουν το λόγο του Θεού, τον γεγραμμένο στις προφητείες (Απκ. 5. 1, 5. 2, 5. 3, 5. 4, 5. 5, 5. 7, 5. 8, 5. 9, 20. 12, 22. 9, 22. 18, 22. 19) και το βιβλίο της ζωής (Απκ. 17. 8, 20. 12, 20. 15).

Ως Εκκλησία όμως και μέλη της πρέπει να εκτελούμε τις θείες εντολές του Ιησού, των Αποστόλων και των μεγάλων Πατέρων. Γνωρίζουμε, ότι η βασιλεία του Χριστού «ουκ’ εστι εκ του κόσμου τούτου». Επί Ρωμαίων αυτοκρατόρων «ποία ελευθερία προσώπου και δημοκρατία» υπήρχε, ιδίως στην εποχή του Χριστού; Ξεχνάμε ότι φακέλωναν (ρουφιάνοι) φυλάκιζαν, βασάνιζαν, αλλά και εσταύρωναν και έριχναν στα θηρία και έκαιγαν αλείφοντας με πίσσα τους Χριστιανούς; Ο Κύριος, που μπορούσε να τους πατάξει αστραπιαία τι έκανε; Περιέγραψε μεν με τα μελανότερα χρώματα την κατάσταση, αλλά δείχνοντας το νόμισμα είπε: «Απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Η αγία οικογένεια υπήκουσε στην εξουσία και απεγράφη…

π.Θ.Ζ: Μας σέρνει ο διάβολος και ο αναμενόμενος Αντιχριστος Μεσσίας. Τελικά, ακόμα και αν δεν φτάσαμε στα έσχατα και στο χάραγμα του Αντιχρίστου, με την ταυτότητα και τον Π.Α προετοιμάζεται το χάραγμα. Και επαληθεύεται η Αποκάλυψη σε δύο σημεία. Στο ότι ο Αντίχριστος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ (1.07.25, ΑΛΛΆ ΤΟ ΌΝΟΜΆ ΤΟΥ ΈΙΝΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 666 …θέλουν να μας δώσουν και εμάς ταυτοτικό αριθμό, σαν τον Αντίχριστο και δεύτερο χωρίς το χάραγμα του Αντιχρίστου και το ΠΡΟΧΑΡΑΓΜΑ με τον Π.Α. δεν μπορεί ούτε να αγοράσει, ούτε να πουλήσει, όπως θα συμβεί σε όσους δεν πάρουμε τον Π.Α. όπως λέγει το βιβλίο της Αποκάλυψης. Υπάρχουν πολλοί Άγιοι και Γέροντες που μίλησαν και προπαντός αυτά που είπε ο άγιος Γέροντας Παϊσιος. Εκεί στηριζόμαστε. Δεν κάνει  λάθη ο Άγιος, που μας είπε ότι, όταν τα μαζέψουν όλα σε ένα, μην το πάρετε…

ΣΧΟΛΙΑ

α/ Υπάρχει προχάραγμα πριν το Χάραγμα;;

Η νεόκοπος αυτή θεωρία δεν μαρτυρείται πουθενά στην Ιερά Παράδοση και την Αγία Γραφή. Το μοναδικό χωρίο που προσάγεται για να υποστηριχθεί η θεωρία αυτή περί προ-εσχατολογικού χαράγματος (σφραγίσματος) προέρχεται από μία σχετική ομιλία του Οσίου Εφραίμ του Σύρου με τον τίτλο «Λόγος  εις την παρουσία του Κυρίου, περί συντελείας του κόσμου και εις την παρουσία του Αντιχρίστου». Το κείμενο της ομιλίας ανήκει στα ΝΟΘΑ ΕΡΓΑ, που αποδίδονται στον Όσιο Εφραίμ και η Ορθόδοξη Εκκλησία ΔΕΝ ΤΑ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ.

Το επίμαχο αυτό σημείο είναι: «Τοιούτον γαρ τρόπον σκευάζει ο τύραννος, ίνα πάντες ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ βαστάζωσιν, όταν έλθη απατήσαι τα σύμπαντα, εν τω καιρώ τω ιδίω, εν σημείοις, εις το πλήρωμα των καιρών».

Αν υποθέσουμε ότι το κείμενο αυτό δεν είναι νόθο, αλλά πραγματικό, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

Η ομιλία αυτή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ, αλλά ένα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ και ως εκ τούτου ούτε το χωρίο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ. Η ομιλία έχει ως πλαίσιο ανάπτυξης τα 3,5 χρόνια της κακοποιού δράσεως του ΘΗΡΙΟΥ και επομένως, ερμηνευτικά τα διαλαμβανόμενα τοποθετούνται στο ίδιο χρονικό πλαίσιο. Αν υποτεθεί ότι θα υπήρχε προ-εσχατολογική σφραγίδα θα έπρεπε να υπάρχει και ΠΡΟ- ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, ο οποίος θα την επέβαλε μέσω μιας ειδικής και συγκεκριμένης διαδικασίας, γεγονός που αγνοεί πλήρως η Ιερά Παράδοση. Αν υπήρχε ένας ιστορικός προ - Αντίχριστος και ένα προ - χάραγμα (σφράγισμα), θα έπρεπε να υπήρχε παράλληλα και μια ιστορική και συγκεκριμένη επέμβαση του Θεού, προκειμένου να εφαρμοστεί το όνομα του Αρνίου και του Πατρός αυτού ως εξωτερικό προ - σφράγισμα των δούλων Του «επί των μετώπων αυτών» το οποίο ΑΓΝΟΕΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ, ούτε το διαπιστώνουμε τουλάχιστον στο σύγχρονό μας ιστορικό κλίμα.

Εξάλλου, ο Άγιος Ιωάννης ο θεολόγος ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ, έστω και υπαινικτικά σε κανένα απολύτως προ – χάραγμα - σφράγισμα. Η Πατερική Παράδοση ένα και μόνο προ - χάραγμα - σφράγισμα γνωρίζει ως διαχρονικό αντιχριστολογικό σημείο. Το ανέκαθεν ενεργούμενο ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ και τα συμφυή με αυτό ΧΑΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΜΟΡΦΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΣ, που τα δεχόμαστε θεληματικά από τα πονηρά και ακάθαρτα πνεύματα στην καρδιά μας και τα οποία μας οδηγούν στη ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΝΤΙ - ΧΡΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ και οριστική κοινωνία με τη σατανική τριάδα ΔΡΑΚΟΝΤΑ – ΘΗΡΙΟ - ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΗ.

β/ Δεν θα είναι άνθρωπος ο Αντίχριστος με συγκεκριμένο όνομα αλλά μόνο το 666;

Ο άγιος Χρυσόστομος απαντώντας στην απορία αν ο Αντίχριστος θα είναι ο ίδιος ο σατανάς, δηλώνει ότι θα είναι άνθρωπος δεχόμενος όλη την ενέργεια του σατανά.

Το όνομά του θα είναι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ και γραμματο-αριθμητικά και προσθετικά. θα αντιστοιχεί στο 666. Επίσης, για την ερμηνεία της έννοιας ΧΑΡΑΓΜΑ υπάρχουν σχετικές δημοσιεύσεις στα παρακάτω links:

1.      https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2025/09/blog-post_67.html

2.      https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2025/09/666.html

3.      https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2025/09/blog-post_52.html

 

γ/ Κάνουν λάθη οι Άγιοι;;

Φυσικά και κάνουν. Αλάνθαστος είναι ΜΟΝΟ ο Θεός.Σχετικά με την επιστολή του Οσίου Παϊσίου, υπάρχει σχετική δημοσίευση του γράφοντος για το θέμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://fdathanasiou.wordpress.com/2023/10/15/o-%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%8a%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%ce%bd%ce%ad%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b5%cf%82/

ΕΠΙΛΟΓΟΣ : Άλλο να μιλάμε ως πολίτες, μέλη κομμάτων και ψηφοφόροι και άλλο ως Εκκλησία και ως μέλη της και εξ ονόματός της. Ως πολίτες μπορούμε να πρεσβεύουμε - ή όχι - τα όσα λέμε και να δραστηριοποιούμεθα σε συλλόγους, κόμματα, οργανώσεις, και κατά της παγκοσμιοποίησης, αν έτσι νομίζουμε. Αλλά να μην μπλέκουμε την Αγία Γραφή και την Εκκλησία, εκτός αν πρόκειται για αγώνα υπέρ της δικαιοσύνης και υπεράσπισης αδελφών και τότε επικαλούμενοι νόμους του κράτους.