Απόψεις και σχόλια σε άρθρο του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ με τίτλο «''Ποιος ευθύνεται για τον ευτελισμό του Ιερατικού Σχήματος''

visit counter

Κυκλοφόρησε πρόσφατα στο διαδίκτυο άρθρο του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ με τίτλο «''Ποιος ευθύνεται για τον ευτελισμό του Ιερατικού Σχήματος'', με αφορμή τα σχετικά με τον Βεζυρέα.( https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/73074-peiraios-serafeim-poios-efthynetai-gia-ton-eftelismo-tou-ieratikoy-sximatos)

Με τρόπο, δυστυχώς, παραπλανητικό, αποκρύπτοντας ιστορικά στοιχεία, προσπαθεί ο Μητροπολίτης να εξάγει το δικό του τελικό  συμπέρασμα, ότι «…δια την περίπτωση του κ. Βεζυρέα και των «ομοηθών» υπάρχει ένοχος. Είναι η Ελληνική Πολιτεία». Σχολιάζοντας τις απόψεις του Μητροπολίτη σημειώνουμε τα εξής;

Α. Ξεχνάει ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σεραφείμ κάτι πολύ βασικό. Ότι, δηλαδή, το «Παλαιοημερολογίτικο ζήτημα» δημιουργήθηκε από τις αδιάκριτες εκκλησιαστικές πρακτικές του Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη (1923), του  Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου και των  Συνόδων τους και της Ελληνικής Πολιτείας το 1924 με τη λεγόμενη «ημερολογιακή μεταρρύθμιση». Έτσι, λοιπόν, ο πρώτος ένοχος για τέτοια φαινόμενα εκκλησιαστικού τσαρλατανισμού είναι οι παραπάνω. Τότε,  Σεβασμιότατε,  η ελληνική πολιτεία, που δίωκε μαζί με την κρατική εκκλησία τους παλαιοημερολογίτες ήταν καλή και τώρα είναι κακή;; Δηλαδή, θα πρέπει να εφαρμόσει την ίδια πρακτική στον 21^ο αιώνα και να καθιερώσει επίσημα έναν ιδιότυπο εκκλησιαστικό ρατσισμό, όπως η Γερμανία, που τόσο θαυμάζετε;;;

Β. Ακολουθούμε το νέο ημερολόγιο και όσο να θεωρούμε τη διόρθωση του εκκλησιαστικού ημερολογίου κάτι τα αναγκαίο, λόγω των συσσωρευμένων αστρονομικών λαθών, άλλο τόσο σεβόμαστε την ελευθερία εκείνων των Ελλήνων πολιτών που θέλουν (για δικούς τους λόγους) να ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο. Διαφωνίες υπάρχουν πολλές, αλλά καλό θα είναι το «Παλαιοημερολογιτικό ζήτημα» με όλες τις πτυχές του να εξετασθεί από Πανορθόδοξη Σύνοδο Ορθοδόξων  επισκόπων, που μέχρι τώρα δεν έγινε. Αυτό πρέπει να ζητάτε σεβασμιότατε, και όχι να προτείνετε εμμέσως πλην σαφώς την αστυνόμευση δια νόμων της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων πολιτών δηλ.την καθιέρωση της σεργιανιστικής Εκκλησίας με άλλη μορφή.

Γ. Σας ενοχλεί η κατοχύρωση της νομιμότητας της  εκκλησιαστικής  κοινότητας  των παλαιοημερολογιτών και δεν σας ενοχλεί η νομιμότητα της Μουφτείας της Θράκης και  νομιμότητα όλων των χριστιανικών, αλλά αιρετικών ομολογιών και άλλων ετεροδόξων κοινοτήτων;; Μην ξεχνάτε σεβασμιότατε, ότι το λεγόμενο αντι-οικουμενιστικό κίνημα από τον χώρο του παλαιού ημερολογίου ξεκίνησε. Επίσης τιμούμε αγίους που είχαν σχέση με τον χώρο του παλαιού ημερολογίου.

Αναφέρω επιγραμματικά την Οσία Σοφία της Κλεισούρας (που είχε ως πνευματικό της  τον παλαιοημερολογίτη επίσκοπο Κυπριανό και ο οποίος την έκειρε μοναχή με το όνομα Μυρτιδιώτισσα), τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, ο οποίος χειροτονήθηκε από τον παλαιοημερολογίτη επίσκοπο Γερμανό Βαρυκόπουλο, (και ο οποίος είχε καθαιρεθεί από την επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος μαζί με τους χειροτονήσαντας αυτόν «αρχιερείς») , και ΔΕΝ ΑΝΑΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΚΕ. Κάποιοι όμως Πατέρες αμφέβαλλαν για την κανονικότητα της χειροτονίας του, γι’ αυτό κι εκείνος απευθύνθηκε στον προϊστάμενο της κυρίαρχης Μονής Μεγίστης Λαύρας, όπου ανήκε και η Σκήτη της Αγίας Άννης, γέροντα Πλάτωνα, για να πληροφορηθεί τι έπρεπε να κάνει.

Εκείνος απευθύνθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Αθηναγόρας (!!!!!!!) απάντησε σε αυτόν: «Δεχόμεθα τον αδελφόν ως έχει». Τα ανωτέρα διηγούνταν ο ίδιος ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

 Επίσης ο  όσιος  Ιωσήφ ο Ησυχαστής είχε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εκκλησιαστική κοινωνία με ζηλωτικούς κύκλους των παλαιοημερολογιτών.

Η μητέρα του Αγίου Ιωσήφ, καθώς και οι δύο αδελφές του, εκάρησαν μοναχές από παλαιοημερολογίτη ιερέα και εκοιμήθησαν, μονάζοντας κατ’ οίκον με το παλαιό ημερολόγιο.

Η ανιψιά του, Βαρβάρα, κόρη της αδελφής του Εργίνας, εκάρη μοναχή με το όνομα Βρυαίνη στο παλαιοημερολογίτικο Μοναστήρι Κοιμήσεως της Θεοτόκου Θρακομακεδόνων. Τον γέροντά της Παρθένιο Σκουρλή (μετά ταύτα «επίσκοπο Κυκλάδων» του Παλαιού Ημερολογίου) και την Ηγουμένη Ευθυμία σεβόταν υπερβαλλόντως μέχρι το τέλος της ζωής του ο Άγιος. Η Βρυαίνη, μετά ταύτα, έχτισε δικό της μοναστήρι της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης στη Σταμάτα Δροσιάς Αττικής, όπου εκοιμήθη και υπάρχει μέχρι σήμερα και το οποίο ανήκει σε παλαιοημερολογητική παράταξη.

Επομένως, στον χώρο του παλιού ημερολογίου υπάρχουν και σήμερα αξιόλογα πρόσωπα και ηθικότατοι κληρικοί.

Δ. Ποιοι χειροτονούν σεσβασμιότατε;; Οι εκάστοτε πολιτικοί ή οι Αρχιερείς; Εσείς ως επίσκοποι δεν μπορείτε να περιφρουρήσετε το ιερατικό αξίωμα και ζητάτε βοηθό το κράτος; Το φαινόμενο της ποικίλης ανηθικότητας στον εκκλησιαστικό χώρο, που, δυστυχώς, έχει γίνει πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες και ΜΜΕ, αποδεικνύει ότι οι ιεροί κανόνες που αφορούν την ιερωσύνη καταπατούνται ασύστολα. Και όποιοι καταπατούν αυτούς τους κανόνες είτε ανήκουν στους παλαιοημερολογίτες, είτε στους νέο-ημερολογίτες,  αυτοί ευτελίζουν το ιερατικό αξίωμα.

Ε. Δεν ευδοκιμεί ο εκκλησιαστικός τσαρλατανισμός μόνο στον χώρο του παλαιού ημερολογίου, αλλά και στον χώρο του νέου. Είναι νωπές ακόμα οι ειδήσεις που φέρουν κληρικούς να είναι μπλεγμένοι με κυκλώματα αρχαιοκαπηλείας. Αποκρύπτετε,  σεβασμιότατε, ότι τα φαινόμενα Βεζυρέα και Τσάκου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην κρατική Εκκλησία, παραβιάζοντας πλήθος ιερών κανόνων που έχουν σχέση με την ιερωσύνη. Ο Βασίλης Βεζυρέας φοίτησε στο Μέσο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Καλαμάτας και στη συνέχεια στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και μεγαλόσχημος υπό Καρθαγένης Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου. Μπορείτε να μας πείτε Σεβασμιότατε, σε ποια ηλικία έγινε η χειροτονία, ποιος έδωσε τη συμμαρτυρία της χειροτονίας και σε ποια μονή ζούσε ως άγαμος κληρικός;; Έγιναν όλα, όπως προβλέπουν οι ιεροί κανόνες;; Οι δικές μας  πληροφορίες λένε, ότι τίποτα από τα οριζόμενα δεν τηρήθηκαν και  τα αποτελέσματα είναι αυτά που βλέπουμε. Οι ιεροί κανόνες, όταν ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝΤΑΙ, ΤΙΜΩΡΟΥΝ ΠΟΙΚΙΛΟΤΡΟΠΩΣ. Ούτε καν το ηλικιακό όριο δεν τηρήθηκε, που θεσπίζουν οι εκκλησιαστικοί κανόνες για τη χειροτονία σε διάκονο (το εικοστό πέμπτο) και σε πρεσβύτερο (το τριακοστό), ώστε η απόφαση για ιεροσύνη να είναι, όσο γίνεται περισσότερο, ώριμη, στερεή και δοκιμασμένη. Αυτοί οι κανόνες εφαρμόζονται σήμερα;;;;

Επίσης, ο Δωρόθεος Τσάκος ήταν νεοημερολογίτης Αρχιμανδρίτης (της Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου), ο οποίος, αφού καταδικάστηκε και καθαιρέθηκε για κιναιδισμό το 1968, «χειροτονήθηκε επίσκοπος», από τον Νικόλαο Κατσουνάκη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, τον οποίο είχαν «χειροτονήσει» ψευδεπίσκοπο Βενεζουέλας αυτοχειροτόνητοι Ουκρανοί!!!!!!!!!!!!!!! Αυτά γιατί δεν τα γράφετε;;;

Ο Σεραφείμ Μίχας ήταν  Ιερομόναχος (της Μητροπόλεως Κυθήρων), ο οποίος είχε καθαιρεθεί το 1981, επειδή αυτοαποσχηματίστηκε.

Δ. Την κατάφωρη παραβίαση των ιερών κανόνων, την καθιέρωση του Αρχιμανδριτισμού και την ανάπτυξη του φαινομένου του Γεροντισμού, που είναι παθολογικές καταστάσεις και ταλανίζουν το σώμα της Εκκλησίας, Σεβασμιότατε, δεν τα βλέπετε;;

Ο Β.Ζουμπουλάκης στις 27-2-2005 έγραψε τις παρακάτω αλήθειες στην εφημερίδα καθημερινή για το φαινόμενο του Αρχιμανδριτισμού.

«Τι είναι οι αρχιμανδρίτες; Είναι άγαμοι ιερείς εν τω κόσμω, χωρίς όμως να είναι μοναχοί – είναι απλώς εγγεγραμμένοι για τυπικούς λόγους στο μοναχολόγιο μιας μονής. Το τρίτον τούτο γένος, πέραν των εγγάμων παπάδων και των μοναχών, είναι κληρικοί καριέρας. Φόρεσαν τα ράσα, σε νεαρότατη συνήθως ηλικία, ορεγόμενοι εκκλησιαστικών αξιωμάτων και κυρίως βέβαια επισκοπής. Γίνονται αρχιμανδρίτες, για να γίνουν δεσποτάδες. Άγαμοι ιερείς στον κόσμο υπήρχαν πάντοτε στην Εκκλησία, μόνο σήμερα όμως και κυρίως στα όρια της Εκκλησίας της Ελλάδος έχουν συγκροτήσει χωριστό σώμα και έχουν αποκτήσει τόση δύναμη. Η ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία κυβερνιέται  –διάβαζε: δυναστεύεται– από τους αρχιμανδρίτες, από αυτό το σώμα φιλόδοξων, αθεολόγητων, απαίδευτων, αυταρχικών και ψυχολογικά προβληματικών –ίνα μη τι χείρον είπωμεν– ανθρώπων. Όταν ένα χριστιανόπουλο, δεκαεφτά ή δεκαοχτώ χρόνων, θέλει να βάλει τα ράσα, όχι για να γίνει παπάς ή καλόγερος, αλλά αρχιμανδρίτης, κάτι δεν πάει καλά εξαρχής με την ψυχική ισορροπία του. Οι αρχιμανδρίτες ξέρουν καλά ένα μόνο πράγμα, αυτό ακριβώς που ξέρει κάθε καριερίστας, την τέχνη των συμμαχιών: σε ποιον να προσκολληθούν, με ποιον και πότε να συμμαχήσουν, με ποιους να συνάψουν σχέσεις δοσοληψίας, οι οποίες, όπως έδειξε η παρούσα κρίση, μπορεί να φτάσουν και πολύ μακριά».

Επίσης, το αξιόλογο βιβλίο  της Σταυρούλας Ζιαζοπούλου – Ζάχου Η δική μου Σοφία (εκδόσεις Εστία, 2010), που διαπραγματεύεται το φαινόμενο του γεροντισμού με πραγματικά γεγονότα , καταλήγει ως εξής:
“Κατάλαβα μέσα από την επαφή μου με ρασοφόρους, γι’ αυτό το φοράνε πολλές φορές, γιατί το ράσο τους δίνει εξουσία, άσυλο, άλλοθι, εύνοια. Αχ, κατακαημένη Εκκλησία, τι σχέση έχεις εσύ μ’ όλους αυτούς που σε αντιπροσωπεύουν… Μακριά, μακριά τους, νιώθω πως μόνο μακριά τους μπορώ να ανασάνω τον αγέρα του Θεού μου, την πηγή της αλήθειας… Δε θέλω να ασπάζομαι χέρι ιερέα που από τη μία μυρίζει λιβάνι κι από την άλλη το χέρι έχει “αρπάξει”χρήματα, αισθήματα, συνειδήσεις… Μισώ αυτά τα πεντακάθαρα παχουλά χέρια των ιερωμένων και μαζί και τη μυρωδιά του ράσου τους, όταν χλευάζει ό,τι ιερότερο έχει η ψυχή του κάθε ανθρώπου από τη φύση της από καταβολής κόσμου: το σεβασμό στο θείο. Ουαί και πάλι ουαί, υποκριτές”.

Ε. Απο τα επίσημα περιοδικά της Εκκλησίας της Ελλάδος πληροφορούμαστε ότι και σήμερα υπάρχουν καθαιρέσεις κληρικών για «κανονικά πραπτώματα». Σε αυτά τα παραπτώματα ανήκουν και οι ηθικές παρεκτροπές. Δεν είδαμε όμως, σεβασμιότατε, να ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ, που προέβησαν στις χειροτονίες τέτοιων κληρικών. Μην μας πείτε ότι αυτοί έγιναν απότομα ΑΝΗΘΙΚΟΙ οι καθαιρεθέντες, ενώ ήταν ΗΘΙΚΟΤΑΤΟΙ ΠΡΙΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΟΥΝ!!!

ΣΤ. Τα Συνοδικά δικαστήρια θεωρούν όμως και κανονικό παράπτωμα την αποτείχιση και όσοι κληρικοί παραπέμφθηκαν σε Συνοδικό δικαστήριο για τη διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας, ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΠΙΣΤΕΩΣ  ΚΑΘΑΙΡΕΘΗΚΑΝ πανηγυρικά. Αποτελεί αυτό ναι ή όχι παραβίαση εκκλησιαστικών κανόνων;; Μήπως και σε αυτό η Πολιτεία φταίει;;Υπενθυμίζουμε τα εξής;

Ο μαθητής του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, μοναχός Ιωσήφ ο Καλόθετος, ακολουθώντας την εκκλησιολογική διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και των προγενεστέρων του Αγίων Πατέρων: α) ∆ιακρίνει την Εκκλησία του Χριστού, των Αποστόλων και των Μαρτύρων από την νέα λεγόμενη εκκλησία που ιδρύεται, εξαιτίας της αποστασίας τους, από τους επισκόπους που ασπάζονται αίρεση, οι οποίοι θεωρούν εσφαλμένα ότι η δική τους είναι η Εκκλησία. Αυτή η νέα λεγόμενη εκκλησία της αιρέσεως είναι πλανεμένη και αποκόπτει τους κοινωνούντες με αυτήν από τον Θεό. ∆ηλαδή, η θεσμική εκκλησία (ή αυτοκέφαλη εκκλησία), όταν ελέγχεται από αιρετικούς επισκόπους, αποσχίζεται αιρετικά από την Εκκλησία του Χριστού, των Αποστόλων και των Μαρτύρων. β) Σημειώνει ότι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Εκκλησίας είναι α) η ανυπαρξία οποιασδήποτε αιρετικής διδασκαλίας και β) η καθαρότητα των δογμάτων των θεοφόρων Αγίων. γ) ∆ιευκρινίζει ότι η διακοπή της κοινωνίας με τους αιρετικούς επισκόπους (ή ψευδο επισκόπους) αποσκοπεί α) στην αποτροπή της κοινωνίας με τη νέα λεγόμενη εκκλησία που ιδρύεται, εξαιτίας της αποστασίας τους, από αυτούς, και β) στην παραμονή των πιστών στην Εκκλησία του Χριστού, των Αποστόλων και των Μαρτύρων. δ) Τονίζει ότι αίρεται η υποχρέωση εν Κυρίω υπακοής των Ορθοδόξων πιστών σε επισκόπους που υιοθέτησαν αίρεση, και στους κοινωνούντες με αυτούς κληρικούς. ε) Αναφέρει ότι όποιος Ορθόδοξος συγχωρήσει αιρετικό πριν αυτός μετανοήσει και επιστρέψει από τη αίρεση στην ορθή πίστη, δεν συγχωρείται από τον Θεό και αμαρτάνει διπλά. Πρώτον, διότι τον συγχωρεί πριν μετανοήσει και επιστρέψει στον Θεό. Και δεύτερον, διότι παριστάνει ότι είναι φιλανθρωπότερος από τον Θεό.

Ζ. Στο άρθρο του ο Σεβασμιότατος Πειραιώς  θέτει και το θέμα της κανονικότητας της ιερωσύνης των ΓΟΧ. Για το θέμα αυτό αρμόδιοι να απαντήσουν είναι οι Σύνοδοι των ΓΟΧ. Επειδή, όμως, ο Σεβασμιότατος πιστεύει ότι η κρατική Εκκλησία είναι άσπιλη και αμόλυντη ως προς την κανονικότητα, του υπενθυμίζουμε το έγγραφο που απέστειλε στη Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος (12 Ιανουαρίου 1974) ο μακαριστός Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, που έγραφε τα εξής;

«…σας ερωτώ, άγιοι αδελφοί· Είμεθα όντως και απολύτως κανονικοί ημείς; Έχομεν άσπιλον κανονικότητα; Απαντώ στεντορείως: ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ! Είμεθα και ημείς αντικανονικοί, πρώτον, διότι ως και εις πρόσφατα τηλεγραφήματά μου ετόνισα, όλοι φέρομεν εν εαυτοίς προπατορικόν αμάρτημα αντικανονικότητος, αμέσως ή εμμέσως, εκ της Ιεραρχίας, την οποίαν εδημιούργησεν η αντικανονική πενταμελής αριστίνδην σύνοδος του 1922, η οποία ανέδειξεν Αρχιεπίσκοπον τον Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, και μάλιστα διά τριών μόνον ψήφων. Υπό της Συνόδου αυτής εξελέγησαν και οι Μητροπολίται Χαλκίδος Γρηγόριος, Κορινθίας και είτα Αθηνών Δαμασκηνός, Ακαρνανίας Κωνσταντίνος, Ηλείας Αντώνιος, Κυθήρων και είτα Λαρίσης και είτα Αθηνών Δωρόθεος, Κερκύρας και είτα Αμερικής και Κων/λεως Αθηναγόρας και τέλος Καρυστίας και είτα Χίου Παντελεήμων, οίτινες εχειροτόνησαν άλλους, εκείνοι άλλους κ.ο.κ. Όλοι, λοιπόν, λόγω προελεύσεως έχομεν εν εαυτοίς το προπατορικόν αμάρτημα της αντικανονικότητος. “Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω” κατά των άλλων. Είμεθα και ημείς αντικανονικοί, δεύτερον, διότι εις την παρούσαν Σύνοδον παρακάθηνται Ιεράρχαι, εκλεγέντες υπό της Αριστίνδην Συνόδου του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Είμεθα και ημείς αντικανονικοί, τρίτον, διότι οι ημίσεις περίπου εκ των Συνέδρων της παρούσης Συνόδου είναι συναυτουργοί των μετά το 1967 γενομένων. Είμεθα και ημείς αντικανονικοί, τέταρτον, διότι το σύνολον των μελών της παρούσης Συνόδου ή τουλάχιστον η συντριπτική πλειονότης, έλαβον χειροτονίαν Διακόνου ή Πρεσβυτέρου ή και αμφοτέρας εις ηλικίαν κατωτέραν της υπό των Ιερών Κανόνων οριζομένης και κινδυνεύουν, αν εφαρμοσθή η απόλυτος κανονική ακρίβεια, την οποίαν εν τούτοις ζητούμεν μετά λυσσώδους επιμονής προκειμένου περί της εκλογής των μετά το 1967 Ιεραρχών, κινδυνεύουν, αν εφαρμοσθή η κανονική ακρίβεια, όχι μόνον να αποκλεισθούν εκ της παρούσης Συνόδου, όχι μόνον να χάσουν την επισκοπήν των, αλλά να καθαιρεθούν τελείως από πάσης ιερατικής εξουσίας, δεδομένου ότι ποινήν καθαιρέσεως επιβάλλουν οι Ιεροί Κανόνες διά την τοιαύτην παράβασιν. Επαναλαμβάνω τους λόγους των τηλεγραφημάτων μου: “Εν τη Εκκλησία της Ελλάδος ουδείς Ιεράρχης ευρεθήσεται κανονικός από ρύπου αντικανονικότητος”. Και: “Εάν αντικανονικότητος παρατηρήσεις εν ημίν, Κύριε, Κύριε, τις υποστήσεται;”...Προσφυέστατα εγράφη προχθές εις ημερησίαν εφημερίδα των Αθηνών, ότι αν θέλη η Πολιτεία να εύρη Επισκόπους ανεπιλήπτου κανονικότητος, ίνα αυτοί και μόνοι αναδείξουν τον νέον Αρχιεπίσκοπον, μίαν λύσιν έχει: Να ζητήση παρά του Θεού όπως στείλη και πάλιν εις την γην τους 12 Αποστόλους!» (Σπ. Καρατζαφέρη, Φάκελλος Εκκλησία, σελ. 137, 139).

Επίσης, η έρευνά μας έδειξε ότι  ο Δωρόθεος Τσάκος “χειροτονήθηκε” ξανά, ως δήθεν “Μητροπολίτης Πατρών”, από τους Παλαιοημερολογίτες Επισκόπους (με Διαδοχή από τη ΡΟΕΔ) Κεφαλληνίας Μάξιμο Βαλλιανάτο και Θηβών Γεράσιμο Βράκα (και ΟΧΙ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟ ΒΡΑΚΑ). .

Η. Γράφει ο σεβασμιότατος:

Επί της οδού Αχαρνών, υπάρχει ένας πετρόκτιστος βυζαντινός Ναός της Αγίας Τριάδος, που όμως δεν είναι Ορθόδοξος Ναός, αλλά Ρωμαιοκαθολικός και μέσα εκεί λειτουργεί με πλήρη Ορθόδοξη Αρχιερατική αμφίεση ένας Ισπανός Βενεδικτίνος παπάς, ο κ. Εμμανουήλ Νιν, μέλος της Ρωμαιοκαθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος, ο οποίος σε μία νύχτα έβγαλε τα Ρωμαιοκαθολικά άμφια του Ισπανού Βενεδικτίνου παπά και έβαλε τα Ορθόδοξα Αρχιερατικά άμφια του «Επισκόπου Καρακοβίας» και λειτουργεί χρησιμοποιώντας τη λειτουργική πράξη της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Αυτό είναι ή δεν είναι αντιποίησις Αρχής και παραπλάνησις του Λαού μας; Ο κύριος Νιν δεν είναι Ορθόδοξος Ιεράρχης και δεν είναι και Έλληνας, που δήθεν προσεχώρησε στον Ρωμαιοκαθολικισμό, ως δήθεν ελληνόρρυθμος.

ΣΧΟΛΙΟ: Να ρωτήσουμε τον σεβασμιότατο και τα εξής. Η λεγόμενη «Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία» (Ουνίτες), μήπως ανήκει στις χριστιανικές ομολογίες που τις χαρακτήρισε ως Εκκλησίες η Σύνοδος της Κρήτης; Ο Εμμανουήλ Νιν είναι Ρωμαιοκαθολικός Βενεδεκτίνος παπάς δηλ. προέρχεται από την ΑΔΕΛΦΗ ΠΑΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, που σύμφωνα με την Κολυμπάριο Σύνοδο έχει Ιερωσύνη και Μυστήρια. Γιατί τότε η διαμαρτυρία του σεβασμιοτάτου για αντιποίηση αρχής;;

Κλείνοντας, θα επαναλάβουμε για μια ακόμα φορά. Για τον ευτελισμό του Ιερατικού Σχήματος, την ευθύνη την έχουν αποκλειστικά ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ και αυτοί είναι πρώτα οι επίσκοποι και όσοι με δόλιο τρόπο το υποκλέπτουν.. Ας μην κοροϊδεύουμε το χριστεπώνυμο πλήρωμα μεταθέτοντας τις ευθύνες. Αν τιμωρούνταν οι επίσκοποι και για τις αποτυχημένες χειροτονίες, τότε, δεν θα υπήρχαν φαινόμενα αγυρτείας και τσαρλατανισμού.

Σχόλιο σε άποψη για την Σύνοδο της Κρήτης, με αφορμή την υπόθεση του επισκόπου Τυχικού.

visit counter

 πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο κείμενο του  Κύπριου  ιατρού Ε.Σωτηριάδη με θέμα «Τα ξεδιάντροπα ψέματα και ο εωσφορικός ανάποδος κόσμος»,* με αφορμή την περίπτωση του επισκόπου Τυχικού.

Στο συγκεκριμένο κείμενο, μεταξύ των άλλων γράφονται και τα εξής:

«…Οποιαδήποτε απόφαση και εάν ελήφθη στην σύναξη του Κολυμπαρίου, αυτή σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ΟΥΤΕ Οικουμενική ΟΥΤΕ Πανορθόδοξη. Άλλωστε το Οικουμενικό Πατριαρχείο ΔΕΝ την έχει ονομάσει ως τέτοια αλλά την αναφέρει απλά ως «Αγία και Μεγάλη». Στην σύναξη αυτή δεν συμμετείχαν όλες οι Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες ούτε επικυρώθηκαν οι αποφάσεις της από όσες Εκκλησίες απουσίαζαν. Επιπροσθέτως, δεν ελήφθη οποιαδήποτε απόφαση που να αποτελεί όρο και δογματική διδασκαλία την οποία εάν κάποιος δεν ενστερνίζεται να του επιβάλλεται η καθαίρεση ή ο αφορισμός

 

ΣΧΟΛΙΟ

Επειδή παρόμοιες απόψεις διατυπώνονται και από άλλους, μας δίνεται η αφορμή να υπενθυμίσουμε τα εξής:

1.      1..Μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του αυτοκράτορα, το 1453 τα τέσσερα ρωμαϊκά Πατριαρχεία της Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων συνέχισαν να συγκαλούν Συνόδους με τις οποίες συνέχισαν τη παράδοση των Οικουμενικών Συνόδων. Ο μόνος λόγος που αυτές οι Σύνοδοι δεν ονομάστηκαν "Οικουμενικές" είναι απλά γιατί ο τίτλος αυτός σημαίνει "Αυτοκρατορικές" επειδή οι αποφάσεις αυτών των Συνόδων γίνονταν τμήμα του Ρωμαϊκού Δικαίου. Με άλλα λόγια οι αποφάσεις των ρωμαϊκών Συνόδων μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου, αλλά όχι πλέον του αυτοκρατορικού Δικαίου. Δεν υπήρχε πλέον Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ρωμαίος αυτοκράτορας να εκδίδει ρωμαϊκούς Νόμους. Έτσι αυτές οι Εννέα Οικουμενικές Σύνοδοι ήταν ταυτόχρονα και εκκλησιαστικοί Νόμοι και ρωμαϊκοί Νόμοι. Οι Σύνοδοι που συνήλθαν μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου με όχι μικρότερο κύρος από τις Οικουμενικές Συνόδους.

2.      2.Στην  Σύνοδος του Κολυμπαρίου δεν συμμετείχαν τέσσερις τοπικές Εκκλησίες, όχι για λόγους πίστεως, αλλά για λόγους εκκλησιαστικής διπλωματίας

3.      3.Από τις  τέσσερις τοπικές Εκκλησίες που δεν συμμετείχαν, ΔΥΟ ΔΕΝ είχαν υπογράψει όλα τα ΠΡΟΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΕΓΟΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, που τελικά εγκρίθηκαν. Αφού  όμως  ΔΕΝ ΑΠΟΚΗΡΥΞΑΝ EΠΙΣΗΜΑ, σημαίνει ότι σιωπηρά τα ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ. Ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής μας δίδαξε ότι η σιωπή στα θέματα της Ορθόδοξης Πίστεως σημαίνει την άρνηση του Θεού. Επομένως, ο Άγιος ρωτάει τον εαυτό του στη συνέχεια: « τί γάρ ἀπολογήσομαι, οὐ τῷ Θεῷ λέγω, ἀλλά τῷ ἐμῷ συνειδότι, εἴ γε διά δόξαν ἀνθρώπων τήν οὐδέν πρός ὕπαρξιν ἔχουσαν, τήν σώζουσάν με πίστιν ἐξομόσομαι ἤδη; ».

Για το συγκεκριμένο θέμα έχουν γραφτεί τα παρακάτω.

 

Σύμφωνα με τις Αποφάσεις της Συνάξεως των Προκαθημένων Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Σαμπεζύ (21-28 Ἰανουαρίου 2016) «Συγκροτεῖται Πανορθόδοξος Γραμματεία τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου ἐξ ἑνός ἀντιπροσώπου ἐξ ἑκάστης Ἐκκλησίας, ἐξονομαζομένου μέχρι τέλους προσεχοῦς Φεβρουαρίου. Αὕτη θά λειτουργῇ ὑπό τόν συντονισμόν τοῦ Γραμματέως ἐπί τῆς Προπαρασκευῆς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου. Ἔργον αὐτῆς θά εἶναι: α) ἡ δημοσίευσις τῶν ὁμοφώνως ὑπό τῶν Προσυνοδικῶν Πανορθοδόξων Διασκέψεων καί τῶν Συνάξεων τῶν Προκαθημένων γενομένων ἀποδεκτῶν κειμένων τῆς ἡμερησίας διατάξεως τῆς Συνόδου εἰς τήν ἐπί τούτῳ δημιουργηθησομένην ἱστοσελίδα». Ωστόσο τα κείμενα που υποβλήθηκαν προς τελική έγκριση στη Μεγάλη Σύνοδο έχουν ήδη αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας αλλά και σε ιδιαίτερη ιστοσελίδα που δημιουργήθηκε από την Εκκλησία της Κύπρου. Τα κείμενα δημοσιεύθηκαν επίσης στην επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η δημοσίευσή τους εκεί όμως διαφέρει από τις δύο προηγούμενες (στην ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Μόσχας και εκείνη της Εκκλησίας της Κύπρου) κατά το ότι στο τέλος των κειμένων περιλαμβάνονται και τα ονόματα των επισκόπων που συμμετείχαν στις προσυνοδικές συνάξεις που τα προετοίμασαν. Εκείνο όμως που κυρίως έχει σημασία είναι ότι σε δύο από τα συνολικά έξι κείμενα που έχουν υποβληθεί προς τελική έγκριση στη Μεγάλη Σύνοδο, στο τέλος υπάρχει σημείωση ότι δεν υπεγράφησαν το μεν ένα από μία Ορθόδοξη Εκκλησία και το άλλο από δύο Ορθόδοξες Εκκλησίες. Συγκεκριμένα:  Α) Στο κείμενο «ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ, Σαμπεζύ-Γενεύη, 21-28 Ἰανουαρίου 2016 – Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ Ἡ συμβολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀδελφοσύνης καί τῆς ἀγάπης μεταξύ τῶν λαῶν, καί ἄρσιν τῶν φυλετικῶν καί λοιπῶν διακρίσεων. ΑΠΟΦΑΣΙΣ» στο τέλος σημειώνεται ότι «Τό κείμενον δέν ὑπεγράφη ὑπό τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας Ἀντιοχείας.» Β) Στο κείμενο «ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΩΛΥΜΑΤΑ ΑΥΤΟΥ» στο τέλος σημειώνεται ότι «Τό κείμενον τοῦτο δέν ὑπεγράφη ὑπό τῶν Ἁγιωτάτων Ἐκκλησιῶν Ἀντιοχείας καί Γεωργίας.».  Τι σημαίνουν άραγε οι δύο αυτές υποσημειώσεις; Δεν έχουν τύχει ομόφωνης υπό πάντων των Ορθοδόξων Εκκλησιών έγκρισης τα κείμενα που υποβλήθηκαν στη Μεγάλη Σύνοδο; Ή πρόκειται για αντιρρήσεις που στο μεταξύ ήρθησαν; Αν όμως συνέβη αυτό, τότε γιατί τα κείμενα δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου χωρίς επισήμανση ότι όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες τα έχουν τελικώς συνυπογράψει;

 

4.      4.Ο καθηγητής του ΑΠΘ Κ. Κυριαζόπουλος σε σχετική αποτίμηση της Συνόδου έγραψε και τα εξής: «….Η Ψευδο-Σύνοδος της Κρήτης εισήγαγε «συνοδικώς», δηλ. δεσμευτικά για τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες που συμμετείχαν….. Η λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη ή Πανορθόδοξη Σύνοδος» δεν είναι Ορθόδοξη Σύνοδος, αλλά Ψευδο-Σύνοδος. Τούτο σημαίνει ότι δεν είναι έγκυρη, ούτε αυτοδικαίως άκυρη, αλλά είναι ακυρώσιμη, ήτοι μπορεί να ακυρωθεί από μια όντως Ορθόδοξη Πανορθόδοξη Σύνοδο, η οποία μπορεί ενδεχομένως να συγκληθεί στο μέλλον….. Η Παναίρεση του Οικουμενισμού εισήχθη «συνοδικώς» μέσω της δογματικής απόφασης της Ψευδο-Συνόδου με τον τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον». Αυτή η δογματική απόφαση αλλοιώνει δογματικά τα άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως «Και εις το Πνεύμα το Άγιον … το εκ του Πατρός εκπορευόμενον», «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν» και «Ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών». Διότι:

Α Α – Αναγνωρίζει τον Παπισμό ως Εκκλησία εντασσόμενη στο «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», χωρίς οι εκπρόσωποι και οι οπαδοί του να μετανοήσουν για τις πλάνες τους, το μη προβλεπόμενο στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και στο Ορθόδοξο Κανονικό Δίκαιο «δογματικό» πρωτείο επισκοπικής εξουσίας επί όλης της Εκκλησίας, το filioque (που έχει καταδικαστεί από την Η΄ Οικουμενική Σύνοδο και το οποίο έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το άρθρο της Πίστεως «Και εις το Πνεύμα το Άγιον… το εκ του Πατρός εκπορευόμενον…», τη νεοπλατωνική, αυγουστίνια, σχολαστική, θεολογία η οποία δεν έχει καμία σχέση με την Ορθόδοξη Πνευματικότητα της θεραπευτικής μεθόδου της κάθαρσης – φωτισμού – θέωσης κλπ. Σημειωτέον ότι ο Παπισμός έχει καταδικαστεί δογματικά από τουλάχιστον δεκαπέντε (15) Συνόδους, Οικουμενικές, Αγίες και Μεγάλες ή Ενδημούσες, ετών 879, 1009, 1054, 1341, 1347, 1351, 1441, 1443, 1450, 1484, 1722, 1727, 1838, 1848 και 1895. Γι’ αυτούς τους λόγους είναι ανίσχυρες 1) οι Εγκύκλιοι του 1902 και ιδίως του 1920, όταν οι αιρετικοί (ή ετερόδοξοι), για πρώτη φορά σε Ορθόδοξα εκκλησιαστικά κείμενα (ή δογματικά και συμβολικά μνημεία), ονομάστηκαν «αναδενδράδες (= κλάδοι) του Χριστιανισμού» και «Εκκλησίες», 2) η άρση της ακοινωνησίας με τους Παπικούς (με τον παραπλανητικό ως προς τους Ορθοδόξους τίτλο «άρση αναθεμάτων») του 1965, και 3) το Κείμενο του Μπαλαμάντ του 1993 της Μεικτής Θεολογικής Επιτροπής Παπικών και Ορθοδόξων, με το οποίο διαπιστώνεται ότι ο Παπισμός δεν είναι αίρεση, αλλά «αδελφή Εκκλησία» με έγκυρα μυστήρια.

Β – Αναγνωρίζει, μαζί με τον Παπισμό, και τις λοιπές αιρέσεις, Μονοφυσίτες, Παλαιοκαθολικούς, Αγγλικανούς και λοιπούς Προτεστάντες ως Εκκλησίες εντασσόμενες στο «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Σημειωτέον ότι ο Μονοφυσιτισμός έχει καταδικαστεί από την Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄ και Ζ΄ Οικουμενικές Συνόδους και συνεπώς, ως προσκρούουσα σε αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους, είναι ανίσχυρη η Β΄ Κοινή Δήλωση του Σαμπεζύ το 1990, η οποία διαπιστώνει δήθεν χριστολογική συμφωνία με τους μονοφυσίτες. Οι Προτεστάντες έχουν καταδικαστεί από τουλάχιστον τρείς (3) Συνόδους, Μείζονες Ενδημούσες και Ενδημούσες, των ετών 1638, 1642 και 1691.

Γ – Αναγνωρίζει το Παγκόσμιο Συμβούλιο των «Εκκλησιών», τα κείμενά του και τους σκοπούς του, ήτοι:

1) Ότι εν λόγω Παγκόσμιο Συμβούλιο είναι «Αδελφότητα Εκκλησιών», στη βάση της ισότητας ως προς την κατεχόμενη από αυτές θεολογική αλήθεια (αρθ. 1 Καταστατικού ΠΣΕ). Και 2) ότι οι «Εκκλησίες – μέλη του» (12 Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες και περίπου 340 Προτεσταντικές «Εκκλησίες») έχουν στόχο την ορατή ενότητά τους, η οποία είναι διαφορετική από την ενότητα εν Χριστώ των Ορθοδόξων Εκκλησιών (αρθ. 3 Καταστατικού ΠΣΕ). Δηλ. έχουν ως στόχο τους την ενότητα της «Εκκλησίας του Οικουμενισμού» ή της Πράσινης Παγκόσμιας Θρησκείας του Σατανά, με βάση τη λεγόμενη «βαπτισματική θεολογία», δηλ. την ένταξη στην ακόμη αόρατη αδιαίρετη Εκκλησία «Εκκλησία του Οικουμενισμού» («θεολογία της ενωμένης αόρατης, αλλά διαιρεμένης ορατής Εκκλησίας») των Χριστιανών εν γένει μέσω βαπτίσματος στο όνομα της Αγίας Τριάδος χωρίς να απαιτείται ούτε ο κανόνας του τύπου της τριπλής κατάδυσης στο νερό ούτε η ακριβής Ορθόδοξη πίστη. Η μεν  «θεολογία της αδιαίρετης αόρατης Εκκλησίας» αλλοιώνει δογματικά το άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», η δε «βαπτισματική θεολογία» αλλοιώνει δογματικά το άρθρο «Ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών»…….

 

 

5.»…οι Προκαθήμενοι και οι Αρχιερείς που ανήκαν στις αντιπροσωπείες των δέκα (10) Αυτοκέφαλων Εκκλησιών διέπραξαν το εκκλησιαστικό ποινικό αδίκημα της ΑΙΡΕΣΕΩΣ, διότι οι εν λόγω Αυτοκέφαλες Εκκλησίες ψήφισαν τη δογματική απόφαση με τον τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», η οποία περιλαμβάνει τις ανωτέρω αναφερόμενες δογματικές αλλοιώσεις του Συμβόλου της Πίστεως…. οι Προκαθήμενοι και οι Αρχιερείς που ανήκαν στις αντιπροσωπείες των δέκα (10) Αυτοκέφαλων Εκκλησιών διέπραξαν το εκκλησιαστικό ποινικό αδίκημα της ΑΙΡΕΣΕΩΣ, διότι οι εν λόγω Αυτοκέφαλες Εκκλησίες ψήφισαν τη δογματική απόφαση με τον τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», η οποία περιλαμβάνει τις ανωτέρω αναφερόμενες δογματικές αλλοιώσεις του Συμβόλου της Πίστεως.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

6. Οι τέσσερις (4) Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες των Πατριαρχείων της Αντιοχείας, της Ρωσίας, της Βουλγαρίας και της Γεωργίας, αν αποφασίσουν ότι πρέπει να μην αναγνωρίσουν και να μην αποδεχθούν τις αποφάσεις της Ψευδο-Συνόδου της Κρήτης και μάλιστα τη δογματική απόφαση «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», η οποία εισάγει «συνοδικώς» την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Νέο-γνωστικισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού, τότε:

1 – είναι υποχρεωμένες να παύσουν την κοινωνία με τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες οι οποίες συμμετείχαν στην εν λόγω Ψευδο-Σύνοδο και συνεπώς 2 – εκκλησιολογικά στερούνται παντελώς της δυνατότητας της μεσοβέζικης λύσης, αφενός μεν να μην αναγνωρίσουν ως ορθόδοξες την Ψευδο-Σύνοδο της Κρήτης και τις αποφάσεις της και μάλιστα την εν λόγω δογματική της απόφαση, αφετέρου δε να διατηρούν την κοινωνία με τις λοιπές δέκα (10) Αυτοκέφαλες Εκκλησίες που εισήγαγαν «συνοδικώς» την Παναίρεση του Οικουμενισμού, 2.Α. με τη μνημόνευση των ονομάτων των Προκαθημένων των δέκα (10) Αυτοκέφαλων από τους Προκαθημένους των τεσσάρων (4) Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων,  2.Β. με τα συλλείτουργα κληρικών των τεσσάρων (4) Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων με κληρικούς των (10) Αυτοκέφαλων, 2.Γ. με την ανταλλαγή γραμμάτων μεταξύ των Προκαθημένων των τεσσάρων (4) Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων με τους Προκαθημένους των (10) Αυτοκέφαλων, 2.Δ. με τη συμμετοχή εκπροσώπων των τεσσάρων (4) Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων σε κοινές επιτροπές διαλόγων με τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες για ένωση με αιρετικούς (ή ετεροδόξους), 2.Ε. με τη συμμετοχή Προκαθημένων και εκπροσώπων των τεσσάρων (4) Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων σε μέλλουσες να συνέλθουν «Πανορθόδοξες Συνόδους». Επομένως, επιβάλλεται, προς το πνευματικό συμφέρον της Ορθοδοξίας και για τον αναγκαίο διαχωρισμό, από την επιτευχθείσα στην Κρήτη ανάμειξη, της Ορθόδοξης Αληθείας από το Οικουμενιστικό ή Νέο-γνωστικό ή Συγκρητιστικό Ψεύδος, η συγκρότηση Τοπικής Συνόδου των τεσσάρων (4) Ορθόδοξων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών για την δογματική καταδίκη των αποφάσεων και μάλιστα της δογματικής απόφασης της Ψευδο-Συνόδου της Κρήτης, προκειμένου να συνέλθουν οι ιεραρχίες των δέκα (10) Αυτοκέφαλων και να μετανοήσουν για την πραγματοποιηθείσα από αυτές ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ, ΕΞ ΑΓΑΠΗΣ, ΕΠΕΚΤΕΙΝΕ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΣΑΡΚΟΥ ΘΕΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΣΑΡΚΩΘΕΝΤΟΣ ΘΕΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ. Η εκκλησιαστική διπλωματία εκκλησιολογικώς είναι ανεπίτρεπτη επί θεμάτων Ορθόδοξης Πίστεως, διότι «φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δε η Αλήθεια» από την άποψη της ΣΩΤΗΡΙΑΣ. Σε πλήρη μορφή την εν λόγω μελέτη μπορείτε να αναγνώσετε στη ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ (www.theognosia.gr).

 

7.Στην  άποψη του κ.Ε.Σ. ότι η  «σύναξη του Κολυμπαρίου, αυτή σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ΟΥΤΕ Οικουμενική ΟΥΤΕ Πανορθόδοξη», επειδή  το Οικουμενικό Πατριαρχείο ΔΕΝ την έχει ονομάσει ως τέτοια αλλά την αναφέρει απλά ως «Αγία και Μεγάλη», υπάρχει η παρακάτω απάντηση που γράφεται 

στη Εγκύκλιο  της Κολυμπάριας Συνόδου του 2016:

«

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της μιάς, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας αποτελεί αυθεντικήν μαρτυρίαν της πίστεως εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, τον Μονογενή Υιόν και Λόγον του Θεού, τον φανερώσαντα, διά της ενανθρωπήσεως, του όλου επιγείου έργου, της σταυρικής θυσίας και της αναστάσεώς Αυτού, τον Τριαδικόν Θεόν ως άπειρον Αγάπην. Όθεν, εν ενί στόματι και μια καρδία απευθύνομεν τον λόγον της «εν ημίν ελπίδος» (Α’ Πετρ. γ’, 15) ου μόνον προς τα τέκνα της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, αλλά και προς πάντα άνθρωπον, «τον μακράν και τον εγγύς» (Εφεσ. β’, 17). Η «ελπίς ημών» (Α’ Τιμ. α’, 1), ο Σωτήρ του κόσμου, απεκαλύφθη ως «Θεός μεθ’ ημών» (Ματθ. α’, 23) και ως Θεός «υπέρ ημών» (Ρωμ. η’, 32), «ος πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α’ Τιμ. β’, 4). Τον έλεον κηρύττοντες και την ευεργεσίαν ου κρύπτοντες, εν επιγνώσει των λόγων του Κυρίου «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσιν» (Ματθ. κδ’, 35), εν «χαρά πεπληρωμένη» (Α’ Ιωάν. α’, 4) ευαγγελιζόμεθα τον λόγον της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης, προσβλέποντες προς την «ανέσπερον και αδιάδοχον και ατελεύτητον ημέραν» (Μ. Βασιλείου, Εις την Εξαήμερον Β’. PG 29, 52). Το γεγονός ότι «το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. γ’, 20), δεν αναιρεί, αλλ’ ενδυναμώνει την μαρτυρίαν ημών εν τω κόσμω.   Εν τούτω στοιχούμεν τη παραδόσει των Αποστόλων και Πατέρων ημών, οίτινες ευηγγελίζοντο τον Χριστόν και την δι’ αυτού σωστικήν εμπειρίαν της πίστεως της Εκκλησίας, θεολογούντες «αλιευτικώς», ήγουν αποστολικώς προς τους ανθρώπους εκάστης εποχής διά να μεταδώσουν εις αυτούς το Ευαγγέλιον της ελευθερίας «η Χριστός ημάς ηλευθέρωσεν» (Γαλ. ε´, 1). Η Εκκλησία δεν ζη διά τον εαυτόν της. Προσφέρεται δι’ ολόκληρον την ανθρωπότητα, διά την ανύψωσιν και την ανακαίνισιν του κόσμου εις καινούς ουρανούς και καινήν γην (πρβλ. Αποκ. κα’, 21). Όθεν δίδει την ευαγγελικήν μαρτυρίαν και διανέμει εν τη οικουμένη τα δώρα του Θεού: την αγάπην Του, την ειρήνην, την δικαιοσύνην, την καταλλαγήν, την δύναμιν της Αναστάσεως και την προσδοκίαν της αιωνιότητος. ….Ταύτα απευθύνοντες εν Συνόδω προς τα ανά τον κόσμον τέκνα της Αγιωτάτης Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας και προς την οικουμένην πάσαν, επόμενοι τοις αγίοις Πατράσι και τοις συνοδικοίς θεσπίσμασι προς διαφύλαξιν της πατροπαραδότου πίστεως και προς «ανάληψιν χρηστοηθείας» εις την καθ’ ημέραν ζωήν ημών, επ’ ελπίδι της «κοινής αναστάσεως», δοξολογούμεν την τρισυπόστατον Θεότητα ασμασιν ενθέοις:

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: *Ολόκληρο το κείμενο του κ.Ε.Σωτηριάδη δημοσιεύεται στο link.

(https://orthodoxostypos.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%BE%CE%B5%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B1-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CF%89%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C/

 

Ο τόπος που κοιμήθηκε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

visit counter

Νεότερες αγιολογικές μελέτες για τον τόπο της κοίμησης του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, μας δίνουν τις εξής πληροφορίες.

1.      Αποκλείεται κάθε ενδεχόμενο θανάτου του αγ. Ιω άννου στα Κόμανα της Αρμενίας ή Καππαδοκίας (σημερ. Şar/Adana στην Τουρκία), παρόλο που ορισμένες πηγές μνημονεύουν αυτήν την πόλη ως τόπο του θανάτου του.

2.      Αποκλείονται και τα Κόμανα της Αμπχαζίας, τα οποία, εξαιτίας μιας νεοφανούς εκδοχής ενός άγνωστου έλληνα αρχαιολόγου Κωνσταντίνου Βρύσση στα τέλη του 19ου αι., μόλις από το 1884 άρχισαν να θεωρούνται ως τόπος θανάτου του ι. Χρυσοστόμου.

3.      Το ενδεχόμενο, το χωριό Βιζέρι στον Πόντο (σημερ. Akbelen, Τουρκία) κοντά στα αρχαία Κόμανα του Πόντου (σημερ. Gömenek στην Τουρκία) να απετέλεσε τόπο θανάτου του αγ. Ιωάννου, με βάση επίσημες ταξιδιωτικές μαρτυρίες έως τις αρχές του 20ού αι. για την λάρνακα (σαρκοφάγο) του ι. Χρυσοστόμου, αποδείχτηκε εσφαλμένο.

4.      Τελικά καταλήξανε στο συμπέρασμα  ότι ο Άγιος που εμφανίστηκε στον ι. Χρυσόστομο, τη νύχτα πριν το θάνατό του στα Κόμανα το 407, ήταν κατά πάσαν πιθανότητα ο αγ. μάρτυρας Βασιλίσκος, ανιψιός του αγ. Θεόδωρου του Τήρωνος, συστρατιώτης και συναθλητής των αγίων μαρτύρων Ευτροπίου και Κλεονίκου, ο οποίος και μαρτύρησε στα Κόμανα του Πόντου μεταξύ του 309 και του 311. Άρα, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία μπορούμε να πούμε ότι η πόλη Κόμανα όπου πέθανε και ενταφιάστηκε ο ι. Χρυσό στομος βρισκόταν στον Πόντο, στη θέση του σημερινού τουρκικού χωριού Gömenek.

5.      Η μερική εκδοχή πως ο Άγιος που εμφανίστηκε στον ι. Χρυσόστομο ήταν επίσκοπος των Κομάνων, κάτι που για πρώτη φορά ευρίσκουμε στο Διάλογο του Παλλάδιου (μία από τις πρώτες έγκυρες πηγές περί του αγ. Ιωάννου), δεν ενισχύεται όπως θα έπρεπε από άλλες αγιολογικές πηγές για την ύπαρξη, την ιδιότητα και το μαρτύριο του αγ. Βασιλίσκου του επισήμου Αγιολογίου. Ακόμη και στην ακραία περίπτωση να αποδεικνυόταν από ερευνητές μελλοντικά πως ο αγ. Βασιλίσκος επίσκοπος Κομάνων και ο αγ. μάρτυρας Βασιλίσκος των Κομάνων είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, ένα πράγμα γνωρίζουμε με βεβαιότητα: από τις πηγές φέρεται έκαστος ενταφιασμένος στον ίδιο κατά μέρος τόπο, στα Κόμανα του Πόντου, και ο ένας εμφανίστηκε το 407 εκεί στον ι. Χρυσόστομο. Ως εκ τούτου – ανεξάρτητα από το εάν κάποιος άγνωστος μέχρι στιγμής αγ. Βασιλίσκος επίσκοπος Κομάνων ή ο γνωστός μας αγ. Βασιλίσκος μάρτυρας των Κομάνων ενδέχεται να υπήρξαν αμφότεροι διαφορετικά πρόσωπα ή ένα και το αυτό πρόσωπο – ο θάνατος και ο ενταφιασμός του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου συνέβη στα Κόμανα του Πόντου, δηλ. στην τοποθεσία του σημερινού Gömenek στην Τουρκία. είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι η πόλη με το όνομα Κόμανα όπου πέθανε και ενταφιάστηκε ο αγ. Ιωάννης ο Χρυσό στομος βρισκόταν στον Πόντο, στη θέση του σημερινού τουρκικού χωριού Gömenek, που είναι κοντά στην πόλη Tokat.( Αρχιμανδρίτη Δωροθέου Dbar)

«Καλύτερα στα χέρια των Ισαύρων παρά στα χέρια του Επισκόπου Φαρέτριου…»

visit counter

Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος περιγράφει στην Διακόνισσα Ολυμπιάδα τα όσα υπέστη στην Καισάρεια από τον Επίσκοπο Φαρέτριο:

«Ἐπρόκειτο νά μποῦμε στήν Καππαδοκία, ἀφοῦ εἴχαμε πλέον γλυτώσει ἀπό τά χέρια τοῦ ἐπισκόπου τῆς Γαλατίας, ὁ ὁποῖος μᾶς εἶχε ἀπειλήσει μέ θάνατο. Τότε μᾶς συνάντησαν πολλοί ἄνθρωποι, λέγοντας: “Ὁ Φαρέτριος σέ περιμένει μέ ἀγωνία καί πηγαινοέρχεται ἀνησυχώντας μήπως προσπεράσετε καί δέν καταφέρει νά σέ συναντήσει. Ἔχει ξεσηκώσει μάλιστα γιά τήν ὑποδοχή σου καί ὅλα τά μοναστήρια, ἀνδρικά καί γυναικεῖα καί κάνει τά πάντα, ὥστε νά σέ δεῖ, νά σέ ἀσπασθεῖ καί νά σοῦ δείξει ὅλη τήν ἀγάπη του”. Ἐγώ βέβαια, τά ἄκουγα ὅλα αὐτά, ἀλλά στήν πραγματικότητα δέν πίστευα τίποτα ἀπό τά λεγόμενά τους. Τό μόνο πού σκεπτόμουν ἦταν ὅτι ἀσφαλῶς μέ περίμεναν ἀκριβῶς τά ἀντίθετα. Δέν ἔλεγα ὅμως τίποτα ἀπ’ αὐτά πού εἶχα μέσα μου σ’ ἐκείνους πού μοῦ τά μετέφεραν.

Ὅταν τελικά φθάσαμε στήν Καισάρεια, ἀναμμένος ἀπό τή φλόγα τοῦ πολύ ὑψηλοῦ πυρετοῦ, ἀποκαμωμένος καί ὑποφέροντας μέχρι θανάτου, βρῆκα ἐπιτέλους ἕνα κατάλυμμα στήν ἄκρη τῆς πόλης. Ἀμέσως μετά, φρόντισα νά βρῶ κανένα γιατρό γιά νά μέ βοηθήσει νά σβήσω τό καμίνι τοῦ πυρετοῦ πού μέ κατέκαιε. Ἦταν τό κορύφωμα τοῦ τριταίου πυρετοῦ, τόν ὁποῖο ἐπιβάρυνε ἡ ταλαιπωρία τῆς ὁδοιπορίας, ἡ κόπωση, ἡ συντριβή, ἡ ἀπουσία ἀνθρώπων πού νά μέ διακονοῦν, ἡ ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, ἡ ἔλλειψη ἰατρικῆς παρακολούθησης, ἡ καταπόνηση ἀπό τή ζέστη καί τίς ἀγρυπνίες.

Ἔτσι, ἔφθασα στήν πόλη σχεδόν νεκρός. Τότε ὅμως ἦλθαν κοντά μου ὅλος ὁ κλῆρος, ὁ λαός, οἱ μοναχοί, οἱ μοναχές καί οἱ γιατροί. Ὅλοι αὐτοί μέ περιποιήθηκαν πολύ καί μέ διακόνησαν ὑποδειγματικά, μέ πολλή ἐπιμέλεια καί σεβασμό. Ὁ ὑψηλός πυρετός μέ εἶχε βέβαια τελείως ἐξαντλήσει, ἀλλά λίγο‒λίγο ἡ ἀρρώστια σταμάτησε καί λούφαξε.

Ὁ Φαρέτριος ὅμως δέν φαινόταν πουθενά, ἀλλά σιωποῦσε ‒–δέν ξέρω μέ ποιά σκέψη‒– περιμένοντας νά φύγουμε ἀπό τήν πόλη.

Ὅταν τελικά διεπίστωσα ὅτι τό κακό ὑποχώρησε ἤρεμα, σκεπτόμουν νά ἀναχωρήσω καί νά πορευθῶ πρός τήν Κουκουσό, ὥστε νά ἀναπαυθῶ λίγο ἀπό τίς συμφορές πού μέ εἶχαν βρεῖ κατά τή διάρκεια τῆς ὁδοιπορίας. Ἐνῶ λοιπόν βρισκόμουν σ’ αὐτή τήν κατάσταση, μᾶς εἶπαν ὅτι ξαφνικά, εἶχε ἐμφανισθεῖ πλῆθος Ἰσαύρων πού εἶχαν κυριεύσει ὅλη τήν περιοχή τῆς Καισάρειας. Εἶχαν πυρπολήσει ἤδη ἕνα χωριό καί προχωροῦσαν καταστρέφοντας ὅ,τι εὕρισκαν μπροστά τους. Ὁ ὑπεύθυνος ἀξιωματικός πού ἦταν ἐπικεφαλῆς μιᾶς ἰσχυρῆς στρατιωτικῆς μονάδας τῆς περιοχῆς, ἀποφάσισε ἀμέσως νά βγοῦν γιά νά τούς ἀναχαιτήσουν. Ἀνησυχοῦσαν τόσο, μήπως αὐτοί ἐπιτεθοῦν καί στήν πόλη καί γι’ αὐτό ἦταν φοβισμένοι καί ἀγωνιοῦσαν γιά τή ζωή καί τόν τόπο τους, ὤστε ἐπιστρατεύθηκαν γιά τή φύλαξη τῶν τειχῶν ἀκόμα καί οἱ γέροντες.

‘Ενῶ βρισκόμαστασταν σ’ αὐτή τήν κατάσταση ξαφνικά, τά ξημερώματα ὅρμησε στό κατάλυμμά μου μιά μανιασμένη ὁμάδα μοναχῶν, ἀπειλώντας μας καί λέγοντας ὅτι ἄν δέν ἔβγαινα ἔξω, θά ἔκαιγαν κι ἐμᾶς καί τό σπίτι πού μέναμε. Δέν μποροῦσε νά τούς ἠμερέψει τίποτα, οὔτε ὁ φόβος τῶν Ἰσαύρων, οὔτε ἡ κατάστασή μου ἀπό τήν ἀρρώστια πού τόσο πολύ μέ ταλαιπωροῦσε, οὔτε τίποτε ἄλλο. Ἀντίθετα, ἐπέμεναν μέ τόση ὀργή στήν ἀπειλή τους. ὥστε φοβήθηκαν κι αὐτοί ἀκόμα οἱ ντόπιοι φρουροί μας. Γιατί κι αὐτούς ἀκόμα τούς ἀπειλοῦσαν λέγοντας, ὅτι εἶχαν ἤδη κτυπήσει θανάσιμα πολλούς τοπικούς φρουρούς.

Ὅταν οἱ φρουροί ἄκουσαν ὅλα αὐτά, ἄρχισαν νά μέ παρακαλοῦν ἐπίμονα λέγοντας: “Προτιμοῦμε νά πέσουμε στά χέρια τῶν Ἰσαύρων, παρά σ’ αὐτά τά θηρία”. Ὁ τοπικός διοικητής ἄκουσε τά συμβάντα καί ἀμέσως ἔτρεξε νά μᾶς βρεῖ, ἐπειδή ἀγωνιοῦσε γιά μᾶς καί τή ζωή μας καί ἤθελε πολύ νά μᾶς βοηθήσει. Οἱ μοναχοί ὅμως δέν δέχθηκαν οὔτε ἐκείνου τίς παρακλήσεις καί ἔτσι ἀποδείχθηκε κι αὐτός ἀνίσχυρος ὑπερασπιστής μας. Βλέποντας λοιπόν ὁ διοικητής ὅτι τά πράγματα βρίσκονταν σέ πλῆρες ἀδιέξοδο -καί μή μπορώντας νά μᾶς συμβουλεύσει νά φύγουμε καί ἔτσι νά ἐκτεθοῦμε σέ βέβαιο θάνατο, ἀλλά οὔτε καί νά παραμείνουμε στήν πόλη κάτω ἀπό τέτοια ἀπειλή- ἔστειλε ἀνθρώπους καί παρακάλεσε τό Φαρέτριο νά μᾶς ἐπιτρέψει νά μείνουμε λίγο ἀκόμη στήν πόλη λόγῳ τῆς ἀπειλῆς τῶν Ἰσαύρων. Δέν κατάφερε ὅμως καί πάλι τίποτα. Ἔτσι τήν ἑπόμενη ἡμέρα οἱ ἴδιοι μοναχοί ὅρμησαν κατεπάνω μας πιό ὀργισμένοι, ὥστε φοβήθηκαν ὅλοι καί κανένας ἀπό τούς πρεσβυτέρους δέν τολμοῦσε νά μᾶς παρασταθεῖ καί νά μᾶς βοηθήσει. Κι αὐτό γιατί ἐκεῖνοι ντρέπονταν, ἐπειδή πίστευαν ὅτι ὅλα αὐτά γίνονταν κατ’ ἐντολήν τοῦ Φαρέτριου, καί γι’αὐτό κρύβονταν ἀπό μᾶς καί ὅταν τούς καλούσαμε σέ συμπαράσταση, δέν ὑπάκουαν.

Τί χρειάζεται νά πῶ περισσότερα ἐπάνω σ’ αὐτό τό θέμα; Κάτω ἀπό τή σοβαρή αὐτή ἀπειλή τῆς ζωῆς μας καί ἀπό τήν τυραννία τοῦ πυρετοῦ, πού δέν μέ εἶχε ἀκόμα ἀφήσει, ἀποφάσισα καί ἔπεσα στό φορεῖο καί τό μεσημέρι μέ ἔβγαλαν ἀπό τό σπίτι, ἐνῶ ὁ λαός γόγγυζε, κραύγαζε καί καταριόταν αὐτόν πού προκάλεσε τά τόσα δεινά καί ὅλοι μᾶς ἀποχαιρετοῦσαν, κλαίγοντας καί θρηνώντας.

Ὅταν βγήκαμε πιά ἀπό τήν πόλη ἐμφανίστηκαν ἀθόρυβα μερικοί κληρικοί καί μᾶς προέπεμψαν κλαίγοντας. Ἄκουσα κάποιους νά λένε:

“Ποῦ τόν πᾶτε; Τόν ὁδηγεῖτε σέ σίγουρο θάνατο”. Κάποιος ἄλλος ἀπό ἐκείνους πού ἰδιαίτερα μέ σέβονται καί μέ ἀγαποῦν μοῦ ἔλεγε: “Πήγαινε, νά γλυτώσεις ἀπό μᾶς. Εἶναι καλύτερα νά πέσεις στά χέρια τῶν Ἰσαύρων παρά νά μείνεις κοντά μας. Ὅπου κι ἄν πέσεις θά εἶσαι πιό ἀσφαλής ἀπό τά δικά μας χέρια”.

Ἀκούγοντας καί βλέποντας ὅλα αὐτά ἡ καλή Σελευκεία, ἡ σύζυγος τοῦ Ρουφίνου -ὁ ὁποῖος πολύ μᾶς συμπαραστάθηκε- ἔστειλε ἀνθρώπους καί μέ παρακέλεσε ἱκετεύοντας, νά καταλύσω στό ἀγρόκτημά τους, πού βρισκόταν λίγο μακρύτερα ἀπό τήν ἔξοδο τῆς πόλης. Δέχθηκα τήν πρόσκληση καί πήραμε τό δρόμο γιά ἐκεῖ.

Οὔτε ὅμως ἐκεῖ μ’ ἄφησαν οἱ διῶκτες μου ἥσυχο. Μόλις ἔμαθε ὁ Φαρέτριος ὅτι εἶχα καταλύσει ἐκεῖ, τούς ἀπείλησε πολύ ἄγρια, ὅπως ἔλεγε ἡ Σελεύκεια. Ὅταν βέβαια, ἐγώ εἶχα ἀποδεχθεῖ τήν πρόσκλησή τους, δέν γνώριζα τίποτα ἀπό ὅλα αὐτά. Ἡ Σελευκεία τά εἶχε κρατήσει ὅλα μυστικά καί μόνον στόν ἐπιστάτη τους εἶχε δώσει ἐντολή νά μᾶς προσφέρει κάθε ἀνάπαυση. Τόν εἶχε ἐπιπλέον προειδοποιήσει λέγοντάς του, ὅτι ἄν ἔλθουν οἱ μοναχοί καί θελήσουν νά μᾶς προσβάλουν ἤ νά μᾶς κάνουν κακό νά συγκεντρώσει τούς ἐργάτες καί ἀπό τά ἄλλα κτήματά τους καί νά τούς ἀποκρούσουν. Μέ παρακάλεσε ἐπίσης, ἄν βρεθῶ σέ δυσκολία, νά μή δυσκολευθῶ νά καταφύγω στό σπίτι τους πού εἶχε ἀπόρθητο πύργο, καί ἔτσι νά γλιτώσω ἀπό τά χέρια τοῦ ἐπισκόπου καί τῶν μοναχῶν.

Δέν δέχθηκα βέβαια, αὐτή τήν πρόταση καί ἔμεινα στό κτῆμα, χωρίς νά ὑποψιάζομαι τίποτα ἀπό ἐκεῖνα πού μέ περίμεναν. Ὁ Φαρέτριος τήν ἀπειλοῦσε συνεχῶς καί τήν πίεζε νά μέ διώξει ἀπό τό κτῆμα τους. Ἡ Σελευκεία, μή ὑποφέροντας αὐτές τίς πιέσεις καί ἀπό τό φόβο πού τῆς εἶχε ἐμπνεύσει ὁ Φαρέτριος, -ἐνῶ ἐγώ τά ἀγνοοῦσα ὅλα αὐτά- μέ εἰδοποίησε τά μεσάνυχτα ὅτι εἶχαν ἐμφανισθεῖ στήν περιοχή βάρβαροι. Τό εἶπε βέβαια αὐτό, ἐπειδή ντρεπόταν νά μοῦ πεῖ τό τί περνοῦσε ἀπό τό Φαρέτριο, γιά τή φιλοξενία πού μοῦ παρεῖχε στό ἀγρόκτημά τους.

Ἦρθε λοιπόν, μέσα στό σκοτάδι τῆς νύκτας ὁ πρεσβύτερος Εὐήθιος καί σχεδόν φωνάζοντας μοῦ εἶπε νά σηκωθῶ γιά νά φύγουμε, ἐπειδή εἶχαν φθάσει οἱ βάρβαροι.

Σκέψου σέ ποιά κατάσταση βρέθηκα, ἀκούγοντας αὐτά. Στήν πόλη, καθώς μοῦ εἶπε ὁ πρεσβύτερος, δέν μπορούσαμε νά καταφύγουμε, μήπως παθαίναμε ἀπό τούς διῶκτες μας χειρότερα, ἀπό ἐκεῖνα πού θά μᾶς ἔκαναν οἱ Ἴσαυροι. Ἔτσι σηκωθήκαμε καί φύγαμε.

Ἦταν μεσάνυκτα. Ἡ νύκτα ἦταν χωρίς φεγγάρι, μαύρη καί σκοτεινή καί γι’ αὐτό δυσκολευόμαστε πιό πολύ. Δέν μᾶς παράστεκε κανείς ὡς βοηθός καί συνοδός στήν πορεία. Ὅλοι μᾶς εἶχαν ἐγκαταλείψει. Ἤμουν σχεδόν σίγουρος ὅτι τό τέλος μου πλησίαζε. Τούς εἶπα κάποια στιγμή νά ἀνάψουν λαμπάδες γιά νά βλέπουμε, ἀλλά ὁ πρεσβύτερος εἶπε ὄχι, γιατί φοβόταν ὅτι ἔτσι θά μᾶς ἐντόπιζαν οἱ βάρβαροι πιό εὔκολα. Ἔτσι προχωρούσαμε ὅσπου ὁ ἡμίονος πού μετέφερε τό φορεῖο μου, γονάτισε ἀπότομα ‒ἐπειδή ὁ δρόμος ἦταν κακοτράχαλος καί ἀνηφορικός- καί μέ πέταξε κάτω. Λίγο ἀκόμα καί θά μέ σκότωνε. Ἔβαλα ἔπειτα ὅσες δυνάμεις μοῦ εἶχαν ἀπομείνει, καί μέ τή βοήθεια τοῦ πρεσβυτέρου Εὐηθίου βάδιζα ἤ καλύτερα συρόμουν, γιατί πῶς μποροῦσε κανείς νά περπατήσει σέ τόσο δύσβατη καί ὀρεινή περιοχή καί μέσα στήν ἀσέληνη νύκτα.

Σκέψου τί θά μποροῦσα νά πάθω, ἀφοῦ τόσο ὑπέφερα καί ἐνῶ ὁ πυρετός ἐξακολουθοῦσε νά μέ κατακαίει. Ἀπό ὅλες αὐτές τίς σκευωρίες δέν γνώριζα τίποτα, ἀλλά εἶχα στρέψει τήν προσοχή μου στούς βαρβάρους καί φοβόμουν ὅτι θά ἔπεφτα τελικά στά χέρια τους. Πῶς τό βλέπεις; Δέν θά ἀρκοῦσαν καί μόνο αὐτά τά παθήματα νά ἐξαλείψουν τίς ἁμαρτίες μου καί νά μοῦ χαρίσουν πνευματική προκοπή;

Αὐτά ὅλα τά ἔπαθα, καθώς νομίζω, ἐξαιτίας τῆς ζήλειας τοῦ Φαρέτριου. Γιατί, ὅταν ἐκεῖνος εἶδε ὅτι μέ τό πού ἔφθασα στήν Καισάρεια δέχθηκα τόσες τιμές καί περιποιήσεις ἀπό τούς τοπικούς παράγοντες, ἀπό τούς λογίους καί ἀπό σύσσωμο τό λαό τῆς περιοχῆς πού μέ φρόντιζε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, μέ φθόνησε. Δέν τό λέω βέβαια αὐτό μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα, ἀλλά ἔτσι ἔδειξαν τά πράγματα. Τί ἄλλο θά μποροῦσε κανείς νά προσθέσει γιά τίς τόσες περιπέτειες κατά τό διάστημα τῆς πορείας, γιά τούς φόβους καί τούς κινδύνους πού περάσαμε;»

(Προς την Διακόνισσα Ολυμπιάδα - Επιστολή 9η)