Η περιεκτική εκκλησιολογία και οι κίνδυνοι.

visit counter

Γιατί ἡ Περιεκτική Ἐκκλησιολογία δὲν γίνεται δεκτὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη

Ἡ θέση αὐτὴ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν πατερικὴ ἐκκλησιολογία, ἐπειδή:

1. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία

Ὄπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως:
«Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.»

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν μίλησαν ποτὲ γιὰ “ἐκκλησιολογικὰ κλάδια” ἢ γιὰ “βαθμούς ἐκκλησιαστικότητος”.

2. Ἔξω τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως δὲν ὑπάρχει πληρότητα χάριτος

Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς ὁ Καρχηδόνος λέγει:
«Ἔξω τῆς Ἐκκλησίας οὔτε βάπτισμα οὔτε σωτηρία.»

Οἱ Πατέρες δὲν δέχονται “μερικὴ κοινωνία” μὲ τὴν ἀλήθεια.

3. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ὁρίζεται κοινωνιολογικά, ἀλλὰ μυστηριακά

Ἐκκλησία σημαίνει:

• ὀρθή Πίστη
• ὀρθὴ λατρεία
• ἀδιάκοπη ἀποστολικὴ διαδοχή
• ἱερὰ Μυστήρια

Δίχως κοινὴ Πίστη δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία, ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος:
«Ὅπου ὁ Ἐπίσκοπος, ἐκεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία.»

4. Ἡ “περιεκτικότητα” ὑποβαθμίζει τοὺς δογματικοὺς ὅρους

Ἡ Παράδοση δὲν γνωρίζει βαθμούς ἀληθείας.
Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός λέγει:
«Οὐδὲν οὕτως ἀλλοτριώνει ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας ὡς τὸ προσθεῖναι ἢ ἀφελεῖν τι τῇ τῆς πίστεως παραδόσει.»

---

 Ὀρθόδοξη ἀντίληψη Ἐκκλησίας (Σε ἀντίθεση μὲ τὴν “Περιεκτική”)

Ἀρχή	Ὀρθοδοξία	Περιεκτική Ἐκκλησιολογία
Τί εἶναι ἡ Μία Ἐκκλησία;	Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία	Ὅλες οἱ ὁμολογίες “μαζί”
Χάρις	Πληρότητα χάριτος	Βαθμοὶ χάριτος
Δόγμα	Ἀμετάβλητο	Εὐέλικτο / πολυμορφικό
Σχέση μὲ ἄλλες κοινότητες	Διάλογος μαρτυρίας	Διάλογος ἰσοτιμίας
Ἐκκλησιολογία	Μυστηριακή–Πατερική	Κοινωνιολογική–Συγκρητιστική

---

 Πατερικὰ χωρία ποὺ ἀντιτίθενται σαφῶς στὴν “Περιεκτική Ἐκκλησιολογία”

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

«Μὴ κακοδοξοῦντας κοινωνεῖν ἔξεστιν.»

Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης

«Κοινωνία ἀληθείας· ἡ ἕνωσις ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει γίνεται.»

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

«Ἐν τῷ Θεῷ οὐ μερίζεται ἡ ἀλήθεια.»

---

Συμπέρασμα

Ἡ Περιεκτική Ἐκκλησιολογία παρουσιάζει μία “εὐρεία”, ὅμως μη πατερική κατανόηση τῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ Πατέρες δὲν ὁμιλοῦν γιὰ “ἐκκλησιαστικὰ κλάδια” ἢ γιὰ “μερικὴ ἀλήθεια”, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐνότηταν τῆς μιᾶς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ἡ Ὀρθόδοξη ἀντίληψη δὲν εἶναι ἀποκλειστικιστική, ἀλλὰ σωτηριολογική:
Ὁ Χριστὸς ἔδωσε ἕνα Σῶμα, μία Πίστι, μία Ἐκκλησία – γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου.

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ἘΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

(Πατερικὴ – δογματικὴ ἀνάλυση)

Ἡ λεγόμενη Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία (Inclusive Ecclesiology) προβάλλεται ὡς μιὰ “ἀνοιχτή”, “συμπεριληπτική” θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δήθεν ἀγκαλιάζει ὅλες τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες σὲ διάφορους βαθμούς “ἐκκλησιαστικότητος”.

Στὴν πράξη ὅμως, ἀποτελεῖ βαθιὰ ἀντιπατερικὴ καὶ ἀντιεκκλησιολογικὴ θέση μὲ σοβαρὲς σωτηριολογικὲς συνέπειες.

---

 1. Ἀποδόμηση τῆς Ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁμολογεῖ ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ὅμως διδάσκει ὅτι:

• ἡ ἀλήθεια “μοιράζεται” μεταξὺ ὁμολογιῶν,
• ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἡ πληρότητα, ἀλλὰ ἡ “καλύτερη ἔκφανση”,
• ὑπάρχουν “βαθμοὶ χάριτος” καὶ “μερικὴ ἐκκλησιαστικότητα”.

Αὐτὰ ἀναιρεῖ τὴν πατερικὴ ἐκκλησιολογία, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ:

• Ἅγ. Κυπριανὸ Καρχηδόνος:
  «Οὐ δύναται ἔχειν Θεὸν πατέρα ὅστις οὐκ ἔχει τὴν Ἐκκλησίαν μητέρα.»
• Ἅγ. Ἀναστάσιο Σιναΐτη:
  «Ἡ Ἐκκλησία ἑστι μία· οὐκ ἔχει μέρη ἢ κλάδους.»

---

 2. Ἐξίσωσις ἀληθείας καὶ πλάνης

Ἡ περιεκτικὴ θεώρηση ἀναγκαστικὰ ὁδηγεῖ σὲ ἕνα ἀπαράδεκτο συμπέρασμα:

ὅλες οἱ δογματικὲς διδασκαλίες — ἀκόμη καὶ ἀντιφατικὲς — ἔχουν “ἀξία”.

Αὐτὸ συνεπάγεται:

• τὸ Filioque “ἐμπλουτίζει” δήθεν τὴν θεολογία,
• ἡ παπικὴ πρωτοκαθεδρία “ἐκφράζει” μία “ἄλλη ἄποψη”,
• οἱ Προτεστάντες “προσφέρουν” μία “κατανόηση τῆς πίστεως”.

Αὐτὴ ἡ λογικὴ καταργεῖ τὴν δογματικὴ διάκριση μεταξὺ ἀλήθειας καὶ αἱρέσεως.

Ὅμως:

• Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός:
  «Οὐκ ἔστιν ἡμῖν κοινὸν οὐδὲν πρὸς τοὺς αἱρετικούς.»
• Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης:
  «Ἡ ἀλήθεια οὐ μερίζεται.»

---

 3. Ἀκύρωση τοῦ ρόλου τῶν Ἁγίων Συνόδων

Ἀν δεχθοῦμε ὅτι:

«ὅλοι ἔχουν μέρος τῆς ἀληθείας»,

τότε γιατί οἱ Ἅγιες Οἰκουμενικές Σύνοδοι:

• ἀναθεμάτισαν τὸ Filioque;
• ἀπέκλεισαν τοὺς Μονοφυσίτες;
• διέστειλαν τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὸν Παπισμό;

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ἀκυρώνει ἐν τοῖς πράγμασι:

• τὴν συνοδικὴ ἀλήθεια,
• τὴν ἀδιάκοπη ἱστορικὴ μαρτυρία,
• τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῶν Πατέρων.

---

 4. Ἀλλοίωση τῆς ἔννοιας τῶν Μυστηρίων

Ἡ θεωρία λέει ὅτι ὑπάρχουν “μυστήρια” καὶ “χάρη” ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ὅμως:

• Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης:
  «Τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἀνενέργητα· ἔξω Ἐκκλησίας οὐκ ἔστι χάρις.»
• Ἅγ. Κύριλλος Ἱεροσολύμων:
  *«Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μένει.»

Ἐὰν ὅλες οἱ ὁμολογίες ἔχουν χάρη:

• γιατί βαπτίζουμε προσερχόμενους ἑτεροδόξους;
• γιατί οἱ Πατέρες ἠγωνίστηκαν μέχρι αἵματος;
• γιατί ὑπάρχει διάκριση Ὀρθοδοξίας – αἱρέσεως;

---

 5. Ἀδυνάτισμα τῆς ὁμολογίας καὶ τῆς ἀποστολῆς

Ἄν δὲν ὑπάρχει ἕνα Σῶμα Χριστοῦ ἀλλὰ πολλά “κομμάτια”, τότε:

• για ποιο λόγο νὰ γίνῃ κανείς Ὀρθόδοξος;
• ποιο νόημα ἔχει ἡ ιεραποστολή;
• γιατί μαρτύρησαν χιλιάδες γιὰ τὴν Πίστη;

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ὁδηγεῖ σὲ:

• σχετικοποίηση τῆς Μαρτυρίας,
• ἀποδυνάμωση τῆς ἱεραποστολῆς,
• εξαφάνιση τοῦ ὁμολογιακοῦ φρονήματος.

---

 6. Θεολογικὸς συγκρητισμός καὶ πανθρησκεία

Ἄν οἱ διαφορὲς τῶν ὁμολογιῶν δὲν διαλύουν τὴν ἐνότητα, τότε γιατί νὰ σταματήσουμε ἐκεῖ;

Η λογικὴ τῆς περιεκτικότητας ὁδηγεῖ:

• στὴν ἰδέα μιᾶς οἰκουμενικῆς “χριστιανικῆς” κοινότητος,
• στὴν έπειτα πανθρησκεία (Interfaith),
• καὶ τέλος στὴν θρησκευτικὴ νεοειδωλολατρία τῆς “παγκόσμιας πνευματικότητος”.

Οἱ Πατέρες ὅμως:

• Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος:
  «Μία ἡ ἀλήθεια· πλείαι δὲ αἱ πλάνοι.»

---

 7. Ἀποχριστοκεντροποίηση τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία μετατρέπει τὴ θεανθρώπινη Ἐκκλησία σὲ:

• κοινωνιολογικὸ φαινόμενο,
• διαχριστιανικὸ “οργανισμό”,
• ἢ “ἐμπειρία κοινότητος”.

Ὅμως:

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει βαθμούς ἢ παραλλαγές – εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ Ίδιος.

Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος:
«Μία ἡ θυσιαστήριον, ὡς εἷς ὁ Χριστός.»

Ἄν ἡ Ἐκκλησία εἶναι “κοινότητα κοινοτήτων”, τότε:

• ἀλλοιώνεται ὁ Χριστοκεντρικὸς χαρακτήρας της,
• ὁ Χριστὸς ἐξισώνεται μὲ ἄλλες “ἐμπειρίες”,
• κι ἡ σωτηρία γίνεται ἀφηρημένη “πνευματικότητα”.

---

 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία:

• ἀποδυναμώνει τὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία,
• ἀκυρώνει τὴν πατερικὴ παράδοση,
• θολώνει τὰ δογματικὰ ὅρια,
• ἀποδομεί τὴν ἱεραποστολή,
• ὁδηγεῖ σὲ συγκρητισμό,
• ἀνατρέπει τὴν σωτηριολογικὴ μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶναι ἕνας τρόπος θεώρησης ποὺ καταλήγει — ἐν ονόματι τῆς “ἀγάπης” —
στὴν ἄρνηση τῆς ἀλήθειας.

Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος:
«Οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἄνευ ἀκριβείας.»

 

Ἡ ἔννοια τοῦ «συνεύχεσθαι» (Τι είναι ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ)

visit counter

Ο  όρος «συνεύχεσθαι» στους Ιερούς Κανόνες δεν περιορίζεται μόνο στη συλλειτουργία κληρικών, όπως υποστηρίζουν οι Οικουμενιστές, αλλά έχει πολύ ευρύτερη έννοια.

1. Η γλωσσική – πατερική χρήση του ρήματος
   Το «συνεύχομαι» σημαίνει γενικά προσεύχομαι μαζί, είτε σε ιερό χώρο είτε εκτός ναού. Δεν συνδέεται αποκλειστικά με τη θεία λειτουργία.
2. Στην Αγία Γραφή
   Το ρήμα «εὔχεσθαι» αναφέρεται πάντα σε απλή προσευχή, όχι σε λειτουργική πράξη.
3. Στους Ιερούς Κανόνες
   Οι Κανόνες χρησιμοποιούν τον όρο χωρίς να τον περιορίζουν στη Θεία Λειτουργία.
   – Ορισμένοι Κανόνες αναφέρονται ρητά σε λαϊκούς, άρα αφορούν απλή συμπροσευχή.
   – Ο ΞΕ΄ Αποστολικός απαγορεύει την είσοδο σε συναγωγές ή τόπους αιρετικών «προσεύξασθαι» — κάτι που δεν μπορεί να σημαίνει συλλείτουργο.
   – Ο ΛΖ΄ Λαοδικείας απαγορεύει «συνεορτάζειν» με αιρετικούς και Ιουδαίους.
   – Ο Β΄ Αντιοχείας απαγορεύει ακόμη και κατ’ οίκον συμπροσευχή.
   – Ο Ι΄ Αποστολικός επιβάλλει αφορισμό για απλή προσευχή με «ἀκοινώνητον».
4. Ο Θ΄ Κανόνας Αγ. Τιμοθέου Αλεξανδρείας
   Ο Κανόνας δεν επιτρέπει στους αιρετικούς να παρίστανται σε καμία φάση της Θείας Λειτουργίας, εκτός αν έχουν υποσχεθεί μετάνοια.
5. Συμπέρασμα
   Η έννοια του «συνεύχεσθαι» στους Κανόνες περιλαμβάνει:
   – απλή συμπροσευχή,
   – κοινές λατρευτικές πράξεις,
   – συλλειτουργία.
   Δεν περιορίζεται μόνο στη Θεία Λειτουργία, όπως ισχυρίζονται οι Οικουμενιστές.

 

 

Ανοιχτή Επιστολή πρός: Δημήτρη Νατσιό – Κυριάκο Βελόπουλο – Αφροδίτη Λατινοπούλου – Νίκο Παπαδόπουλο

visit counter

Το Φανάρι συναντά τον Πάπα — κι εσείς; 

Κυρίες και κύριοι πρόεδροι,

Γράφω με σεβασμό προς τους θεσμούς, αλλά και με την ευγενική εκείνη ειρωνεία που ταιριάζει όταν όλοι μιλούν για «πατρίδα και πίστη», αλλά όταν έρχεται η ώρα να πάρουν θέση — επικρατεί μια περίεργη σιωπή.

Τις τελευταίες ημέρες είδαμε στο Φανάρι μια λαμπρή φιέστα: Πατριάρχης και Πάπας, χαμόγελα, καμπάνες, κοινές προσευχές, δηλώσεις περί «ενότητας» και «συμπόρευσης». Ωραίες εικόνες, τηλεοπτικά άψογες. Μόνο που, όπως ξέρετε καλύτερα από όλους, η εικόνα είναι συχνά το πιο ύπουλο ψέμα.

Γι’ αυτό και η ερώτησή μου είναι απλή — τόσο απλή που φοβάμαι ότι θα αποδειχθεί δύσκολη:

Τι γνώμη έχετε γι’ αυτή τη συνάντηση;

Ρωτώ εσάς, που συχνά στα λόγια υψώνετε σημαίες Ορθοδοξίας.

Κύριε Νατσιέ,

εσείς που στα συνέδριά σας μιλάτε για «ακέραια πίστη» και «αλήθεια άνευ εκπτώσεων», πώς βλέπετε το κοινό “Πάτερ ημών” στη λατινική; Τη στιγμή που οι κανόνες μιλούν ξεκάθαρα; Σας βρίσκει σύμφωνους η θεολογική… ευκαμψία; Ή θα αρκεστείτε σε ένα ακόμα «θα το εξετάσουμε»;

Κύριε Βελόπουλε,

εσείς που στα τηλεοπτικά παράθυρα διαβεβαιώνετε για την «ορθοδοξία της ψυχής» σας και καταγγέλλετε τους πάντες για «προδοσίες», θα κάνετε εξαίρεση για τη Ρώμη; Σας άκουσα να φουντώνετε για χίλια πράγματα — αλλά για το Φανάρι, η ένταση χάθηκε. Γιατί άραγε; Ξεμείνατε από οργή ή από γραμμή;

Κυρία Λατινοπούλου,

εσείς που δηλώνετε «παραδοσιακή Χριστιανή» και γράφετε για αλλοιώσεις της ελληνικής ταυτότητας, πώς σας φαίνεται η αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως από εκείνους που τώρα αγκαλιάζουμε δημοσίως; Στα κείμενα που κυκλοφορούν με το όνομά σας καταγγέλλετε “φίμωση”, “διαστρέβλωση” και “σιωπές”. Θα μιλήσετε τώρα για τη μεγαλύτερη σιωπή όλων;

Κύριε Παπαδόπουλε,

εσείς που φωτογραφίζεστε μπροστά σε εικόνες και κάνετε καμπάνιες για «επιστροφή στις ρίζες», ποια είναι η θέση σας για το χαμόγελο του Πατριάρχη προς τον Πάπα; Αλήθεια, πώς συνδυάζεται ο ζήλος σας για «καθαρή πίστη» με το γεγονός ότι η ίδια η Εκκλησία προσεύχεται πλέον δημόσια με όσους αρνούνται την αλήθεια της;

Δεν σας ζητώ καταγγελίες.

Ζητώ το αυτονόητο: τοποθέτηση.

Γιατί, όταν μιλάτε για Ορθοδοξία, το κάνετε με τόση ένταση ώστε κανείς να νομίζει πως στηρίζετε στους ώμους σας τον Άθωνα. Αλλά όταν η κεφαλή της Εκκλησίας κάνει πράξεις που έρχονται σε σύγκρουση με όσα κηρύττετε στα φυλλάδιά σας, τότε — ω του θαύματος — δεν βγαίνει ούτε ψίθυρος.

Μήπως τελικά η πίστη χρησιμοποιείται μόνο όταν προσφέρει ψήφους;

Μήπως η Ορθοδοξία γίνεται παντιέρα στις οθόνες, αλλά εξαφανίζεται όταν χρειάζεται πραγματική στάση;

Μήπως ενοχλεί περισσότερο μια ταινία που δεν έπαιξε η ΕΡΤ, παρά μια συμπροσευχή που δεν έπρεπε να γίνει;

Σας ζητώ, λοιπόν, με σεβασμό και καθαρό λόγο:

Πείτε δημόσια ποια είναι η θέση σας για όσα έγιναν στο Φανάρι. Όχι αύριο. Όχι «όταν τελειώσετε συνεδριάσεις».

Τώρα. Σήμερα.

Γιατί η πίστη δεν είναι εργαλείο. Και η σιωπή — ειδικά σε ζητήματα αλήθειας — είναι κι αυτή μια επιλογή. Μόνο που συνήθως διαλέγεται από όσους φοβούνται να δυσαρεστήσουν ταυτόχρονα και τον Θεό και τους ψηφοφόρους.

ΠΗΓΗ.Χανιά Παρών (fb)

Η πληγή της πίστεως στη Νίκαια

visit counter

Η Νίκαια, τόπος όπου οι Άγιοι Πατέρες ύψωσαν την αλήθεια της Ορθοδοξίας και διατύπωσαν το Σύμβολο της Πίστεως, έγινε και πάλι μάρτυρας μιας βαθιάς πνευματικής προσβολής. Εκεί όπου οι Πατέρες διακήρυξαν την ορθή πίστη, εμφανίστηκαν οι σφετεριστές του ονόματος της Εκκλησίας, Βαρθολομαίος, Θεόδωρος και οι λοιποί ψευδεπίσκοποι, έχοντας κοντά τους τον παναιρεσιάρχη πάπα της Ρώμης, να προσεύχονται από κοινού, να ομολογούν το Σύμβολο της Πίστεως και να παρουσιάζουν αυτήν την πράξη ως ενότητα. Η εικόνα που προβλήθηκε δεν είναι τίποτε άλλο παρά διαστρέβλωση της αληθείας και προσβολή του Αγίου Πνεύματος, διότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινή προσευχή εκεί όπου η πίστη αλλοιώνεται, ούτε ενότητα εκεί όπου η πλάνη εξισώνεται με την αποκάλυψη του Θεού. 

Οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας είναι σαφείς. Ο 10ος, ο 45ος και ο 65ος των Αγίων Αποστόλων απαγορεύουν απολύτως τη συμπροσευχή με αιρετικούς και ορίζουν καθαίρεση και αφορισμό για όσους την επιχειρούν. Οι Κανόνες της Λαοδικείας καταδικάζουν τη λήψη ευλογίας από αιρετικούς και την προσευχή μαζί τους. Αυτοί οι Κανόνες επικυρώθηκαν από τις Οικουμενικές Συνόδους· δεν είναι γνώμες ανθρώπων, αλλά οι φραγμοί που τοποθέτησε το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία, ώστε να μη νοθευθεί η πίστη που σώζει. 

Όταν λοιπόν, στη Νίκαια, τελείται μνημόσυνο υπέρ του πάπα, όταν ο πάπας προσεύχεται μαζί με αυτούς που φορούν ορθόδοξα άμφια, όταν παρουσιάζεται «κοινή πίστη» εκεί όπου υπάρχουν δογματικές εκτροπές, αυτό δεν είναι απλώς παράβαση Κανόνων· είναι διαστρέβλωση της αλήθειας, είναι βεβήλωση του τόπου των Πατέρων, είναι όνειδος για την ορθόδοξη συνείδηση. Διότι ο παπισμός δεν είναι μία άλλη «παράδοση»· είναι αίρεση που καταδικάστηκε επανειλημμένα από την Παράδοση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Από τον Μέγα Φώτιο, που αποκάλυψε το filioque ως αλλοίωση της Τριαδολογίας, μέχρι τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, που στην Φλωρεντία δήλωσε πως «ουδέν έχομεν κοινόν με τους Λατίνους», η Εκκλησία πάντοτε στάθηκε απέναντι στον παπισμό ως διδασκαλία αλλότρια. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης προειδοποιεί ότι όποιος μνημονεύει αιρετίζοντα γίνεται συμμέτοχος της πλάνης του. Ο Μέγας Βασίλειος εφιστά την προσοχή στην «μικρά παράτριψιν» των δογμάτων, διότι ακόμη και μικρό βήμα προς την αίρεση οδηγεί σε μεγάλη πνευματική πτώση. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος διδάσκει πως ενότητα χωρίς αλήθεια γίνεται ενότητα του σκότους. 

Ο οικουμενισμός, όπως εμφανίζεται σήμερα, δεν είναι απλώς λάθος· είναι παναιρέση. Γιατί δεν αλλοιώνει μόνο ένα δόγμα, αλλά όλη την εκκλησιολογία, τη σωτηριολογία, την ίδια την αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας. Προσπαθεί να μας πείσει ότι η Ορθοδοξία και ο παπισμός έχουν μία αλήθεια, ένα πνεύμα, μία χάρη. Όμως το Άγιο Πνεύμα δεν αντιφάσκει με τον εαυτό Του· δεν οδηγεί τους Πατέρες να καταδικάσουν την αίρεση και μετά να την αναγνωρίσει ως «αδελφή Εκκλησία». Αυτό είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, διότι αποδίδεται στην θεία χάρη η σύγχυση που προέρχεται από την ανθρώπινη πλάνη. 

Η μνημόνευση του πάπα μέσα σε ορθόδοξη λατρεία αποτελεί ομολογία κοινωνίας. Και κοινωνία έξω από την αλήθεια είναι συμμετοχή στην πλάνη. Δεν υπάρχει αγάπη που να προδίδει την αλήθεια. Δεν υπάρχει ενότητα χωρίς κοινή πίστη. Δεν υπάρχει Εκκλησία όπου η αλήθεια γίνεται διαπραγματεύσιμη. Οι Πατέρες δεν μας δίδαξαν να μισούμε πρόσωπα, αλλά να αποστρεφόμαστε κάθε αιρετική διδασκαλία που απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Χριστό. Η ομολογία δεν είναι σκληρότητα, αλλά ταπεινή υπευθυνότητα. Και η αντίσταση στην πλάνη δεν είναι φανατισμός, αλλά πίστη στον Χριστό που είπε «ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς». 

Εμείς μένουμε στην αληθινή Εκκλησία. Δεν ακολουθούμε την πλάνη, δεν αποδεχόμαστε την νόθευση, δεν υποτάσσουμε την πίστη σε ανθρώπινες σκοπιμότητες. Στη Νίκαια θριάμβευσε η αλήθεια των Πατέρων· και όσο την κρατούμε καθαρή, δεν μπορεί να την σβήσει κανείς. Καλούμε κάθε καρδιά που αγαπά την Ορθοδοξία να σταθεί στο φως της αλήθειας· με νηφαλιότητα, με αγάπη, με φόβο Θεού, με προσευχή για όσους πλανώνται και με καθαρή ομολογία για όσους θέλουν να γνωρίσουν την οδό της σωτηρίας. 

Η πίστη φυλάσσεται όταν ομολογείται. Και η αλήθεια νικά όταν δεν φοβόμαστε να την πούμε. 

Στη γη της Νικαίας, όπου οι Πατέρες ύψωσαν το Σύμβολο της Πίστεως, η αλήθεια συνεχίζει να ζητά φωνή. Ας μην τη σιωπήσουμε. 

Στη Νίκαια η Ορθοδοξία δεν παραδίδεται. 

Όσο υπάρχει ομολογία, υπάρχει ζωή. 

Όσο υπάρχει αλήθεια, υπάρχει Εκκλησία. 

Όσο υπάρχει Χριστός, δεν φοβόμαστε το ψεύδος. 

Οι Πατέρες μάς παρέδωσαν την αλήθεια. Εμείς οφείλουμε να την κρατήσουμε. 

Στη Νίκαια δεν θα επιτρέψουμε να πρυτανεύσει η πλάνη. 

Θλιβερές εικόνες προσβολής της πίστης παρακολουθήσαμε από τους σφετεριστές του ονόματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Βαρθολομαίο, Θεόδωρο και λοιπούς ψευδεπισκόπους, στην ιστορική Νίκαια της Βιθυνίας. Με συντροφιά τους τον αρχιαιρεσιάρχη πάπα, ως δήθεν ανώτεροι των Αγίων Αποστόλων, των Ιερών Συνόδων και της εκκλησιαστικής παραδόσεως, καταπάτησαν, σε συνέχεια της πάγιας τακτικής τους, αναρίθμητους κανόνες της Εκκλησίας και συμπροσευχήθηκαν με τους παπικούς αλλά και λοιπούς αιρετικούς, τολμώντας να ανακηρύξουν κοινή πίστη μετά των Λατίνων, ομολογώντας από κοινού το Σύμβολο της Πίστεως. Κανόνες της Εκκλησίας μας παρατίθενται κάτωθι. 

Κανών 10ος Αγίων Αποστόλων «Εί τις προσεύξεται με καθηρημένῳ ή ἀφορισμένῳ, καὶ οὗτος ἀφοριζέσθω.»

Κανών 45ος Αγίων Αποστόλων «Ἐπίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος… ἐὰν μόνον συμπροσευξάμενος τοῖς αἱρετικοῖς γένηται, καθαιρείσθω.»

Κανών 65ος Αγίων Αποστόλων «Εἴ τις κληρικός ή λαϊκός εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν αἱρετικῶν… ἀφοριζέσθω.»

Λαοδικείας – Κανών 33ος «Οὐ δεῖ ἀπὸ αἱρετικῶν προσευχὰς ἢ εὐλογίας λαμβάνειν.»

Λαοδικείας – Κανών 34ος «Οὐ δεῖ προσεύχεσθαι μετὰ αἱρετικῶν ἢ σχισματικῶν.» 

Κανόνες οι οποίοι επικυρώθηκαν μετέπειτα και από τις Οικουμενικές Συνόδους. Υπάρχουν επίσης εκατοντάδες αναφορές μεγάλων Αγίων της Ορθοδοξίας όπου καταδικάζουν κάθε παράνομη κοινωνία και συμπροσευχή με αιρετικούς. Εμείς λοιπόν αποστρεφόμαστε κάθε είδους πνευματική παρανομία, προδοσία της πίστης και μαζί και αυτούς που πράττουν αυτά. Μένουμε στην αληθινή Εκκλησία και ομολογούμε καθώς ομολόγησε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος «Εί τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν, έγγραφόν τε ή άγγραφον αθετεί, ανάθεμα.» 

Η πληγή που άνοιξε στη Νίκαια δεν ήταν απλώς δημόσια εικόνα· ήταν τραύμα στο σώμα της Εκκλησίας, μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η πλάνη ως οδός σωτηρίας και η σύγχυση ως δήθεν ενότητα. Εκεί όπου κάποτε Πατέρες της Ζ΄ Συνόδου ύψωναν την ομολογία υπέρ των ιερών εικόνων και της αληθινής πίστεως, σήμερα κάποιοι τόλμησαν να σταθούν δίπλα σε αιρετικούς, επικαλούμενοι μια ψευδεπίγραφη «αγάπη» που δεν έχει ρίζα στο Ευαγγέλιο. Διότι η αληθινή αγάπη δεν προδίδει την αλήθεια. Και η αλήθεια δεν υποχωρεί για να κολακεύσει την πλάνη. 

Ο παπισμός κρίθηκε ως αίρεση από την ίδια την Παράδοση της Εκκλησίας, από τους Αγίους που είδαν στην αλλοίωση του Συμβόλου, στο filioque, στην πλάνη του πρωτείου και στο αλάθητο του πάπα μια βαθιά διαστρέβλωση του Αγίου Πνεύματος. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, φωτεινός στύλος της Ορθοδοξίας,

είπε πως «ουδέν έχομεν κοινωνόν προς τους Λατίνους» γιατί «ούτε Εκκλησία είναι αυτοί ούτε Πατέρες έχουν». Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διακήρυξε ότι η διδασκαλία τους περί θείας χάριτος είναι ξένη προς την αποκαλυφθείσα αλήθεια. Και πολλοί Πατέρες μίλησαν για «παναίρεση», διότι ο οικουμενισμός δεν περιορίζεται σε ένα δόγμα αλλά διαβρώνει όλη τη σωτηριολογική αλήθεια της Εκκλησίας. 

Η συμπροσευχή με αιρετικούς γίνεται πληγή όχι μόνο γιατί παραβιάζει κανόνες αλλά γιατί δηλώνει ότι «είμαστε ένα» εκεί όπου το Άγιο Πνεύμα βεβαιώνει πως δεν υπάρχει ενότητα εκτός της αληθινής πίστεως. Χωρίς κοινή αλήθεια, δεν υπάρχει κοινή Εκκλησία. Χωρίς κοινή Εκκλησία, δεν υπάρχει κοινή προσευχή. Και η παραβίαση αυτής της αρχής δεν ενώνει, αλλά ξεριζώνει τις ψυχές από την παράδοση που τις γέννησε. 

Ο οικουμενισμός είναι επικίνδυνος όχι επειδή οι άνθρωποι έξω από την αλήθεια είναι εχθροί, αλλά επειδή η παραδοχή της πλάνης ως «μία εκ των πολλών αληθειών» οδηγεί σε σιωπηρή αποδοχή ότι η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι μοναδική. Όμως η Εκκλησία είναι μία, όπως διακηρύσσει το Σύμβολο της Πίστεως. Η μία Εκκλησία δεν μοιράζεται τη σωτηρία με τη νόθευση. Ο πιστός καλείται να παραμείνει σταθερός όχι από σκληρότητα, αλλά από φόβο Θεού και αγάπη για την αλήθεια που σώζει. 

Μένουμε λοιπόν στην οδό που χάραξαν οι Άγιοι. Μένουμε στην ορθόδοξη ομολογία που δεν αλλάζει για να αρέσει, που δεν προδίδεται για να χειροκροτηθεί από τον κόσμο. Και καθώς οι καιροί σκοτεινιάζουν, η καρδιά του πιστού στέκεται ήρεμη και άγρυπνη, γνωρίζοντας πως η χάρη φυλάσσει όσους δεν παζαρεύουν το Ευαγγέλιο. Εμείς κρατούμε τη φλόγα της πίστεως, και όποιος επιθυμεί ας σταθεί πλάι μας, όχι με οργή, αλλά με καθαρή καρδιά που ζητά τον Χριστό και τίποτα λιγότερο. 

Όπου η αλήθεια τραυματίζεται, εκεί η ομολογία γίνεται καθήκον. Και όπου η πλάνη υψώνεται, εκεί η πίστη γίνεται φως που δεν σβήνει. 

Στη Νίκαια κάποτε θριάμβευσε η αλήθεια. Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει τόπος νοθείας. 

Κάθε καρδιά που αναζητά την ορθόδοξη αλήθεια ας υψώσει τον λόγο της· η εποχή μας έχει ανάγκη από καθαρή ομολογία. 

Προσευχηθείτε, μοιραστείτε, ομολογήστε. Η πίστη φυλάσσεται όταν μιλιέται. 

Στη γη που έγραψε ιστορία πίστεως, η αλήθεια έχει ακόμη φωνή. 

Ο μεγάλος αποστάτης της ορθοδοξίας Προσοχή μη σας πλανήσει

Τα γεγονότα στην λειτουργική Σύναξη στο Φανάρι στις 30 Νοε 2025 και οι ερμηνείες τους

visit counter

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

Κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι την Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2025 (εορτή του Αγίου Ανδρέα), παρουσία του Πάπα Λέοντος ΙΔ,παρατηρήθηκαν τα εξής:

1.Έγινε μνημόνευση του Πάπα.(«Υπέρ του αγιωτάτου επισκόπου και  Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΔ…)

2.Έγινε ανταλλαγή ασπασμού ειρήνης. Συγκεκριμένα ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξήλθε, ενώ ιερουργούσε, του Ιερού Βήματος κατά την φρικτή ώρα του "Αγαπήσωμεν αλλήλους" και έδωσε τον λειτουργικό ασπασμό εν μέση Εκκλησία με τον Πάπα Ρώμης Λέοντα.

3.Ψάλθηκε πολυχρόνιο στον Πάπα «εν  Εκκλησία και εν ώρα Λατρείας».

4.Ευλογησαν από κοινού Πάπας και Πατριάρχης το εκκλησίασμα του Πατριαρχικού ναού

5.Ο Πάπας απήγγειλε το Πάτερ ημών.

6.Ο πατριάρχης δώρησε παλλίο (αρχιερατικό άμφιο)  στον Πάπα.

Σχόλια-Ερμηνεία

Α. Μνημόνευση κατά την Θεία Λειτουργία: Η μνημόνευση επισκόπου κατά τη Θεία Λειτουργία ("υπέρ του Επισκόπου Ρώμης...") σημαίνει την πλήρη αναγνώρισή του ως κανονικού ιεράρχη εντός της Μίας Εκκλησίας και αποτελεί το κορυφαίο σημείο της εκκλησιαστικής κοινωνίας. Θεωρείται κατεξοχήν πράξη συμπροσευχής.

Β. Λειτουργικός ασπασμός ειρήνης ("Αγαπήσωμεν αλλήλους"): Ο ασπασμός αυτός ανταλλάσσεται μεταξύ κληρικών που βρίσκονται σε πλήρη μυστηριακή κοινωνία. Η ανταλλαγή του με ετερόδοξο ιεράρχη θεωρείται σοβαρή παράβαση των Κανόνων.

Γ. Κοινή ευλογία και απαγγελία του "Πάτερ ημών": Η τέλεση κοινών προσευχών, όπως η απαγγελία της Κυριακής Προσευχής από κοινού σε ώρα λατρείας, εμπίπτει στην έννοια της συμπροσευχής.

Δ. Ψαλμωδία Πολυχρονίου: Το Πολυχρόνιο είναι μια ικετήρια προσευχή της Εκκλησίας για τον ιεράρχη της. Ψάλλεται μόνο για κανονικούς, Ορθόδοξους επισκόπους.

Ε.Η προσφορά Παλλίου στον Πάπα. Το Πάλλιο (Pallium) είναι ένα άμφιο, μια στενή λωρίδα από λευκό μαλλί αρνιών, διακοσμημένη με έξι μαύρους σταυρούς, που φοριέται γύρω από τους ώμους, πάνω από τα άλλα λειτουργικά άμφια. 

Ερμηνεία και Συμβολισμός του Παλλίου

Η προσφορά και η χρήση του Πάλλιου ερμηνεύεται με τους ακόλουθους τρόπους:

-Σύμβολο Ποιμενικού Αξιώματος: Συμβολίζει τον αρχιεπίσκοπο ως τον Καλό Ποιμένα, ο οποίος φέρει στους ώμους του το χαμένο πρόβατο, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χριστού.

-Πληρότητα του Αξιώματος: Για τον Πάπα, το Πάλλιο συμβολίζει την "πληρότητα του παπικού αξιώματος" (plenitudo pontificalis officii).

-Ενότητα με την Αγία Έδρα: Όταν απονέμεται σε αρχιεπισκόπους, υποδηλώνει τη συμμετοχή τους στην υπέρτατη ποιμαντική εξουσία του Πάπα και αποτελεί εξωτερικό σημάδι της κοινωνίας και της ενότητάς τους με τη Ρώμη και τον Πάπα.

-Αποστολική Συνέχεια: Μαζί με τον Δακτύλιο του Αλιέα, το Πάλλιο είναι ένα από τα κύρια σύμβολα που τονίζουν την αποστολική συνέχεια και την ποιμαντική αποστολή του Ποντίφικα.

-Θυσία του Χριστού: Οι τρεις καρφίτσες (aciculae) που τοποθετούνται στο Πάλλιο (αν και σε σύγχρονες μορφές μπορεί να είναι απλώς διακοσμητικά στοιχεία) παραπέμπουν στα τρία καρφιά της Σταύρωσης του Χριστού.Δηλδή συνοπτικά αποτελεί η προσφορά Παλλίου         ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ.

 

Οι Ιεροί Κανόνες, όπως ο 45ος και ο 46ος Αποστολικός Κανόνας, καθώς και κανόνες από τοπικές Συνόδους, απαγορεύουν ρητά σε κληρικούς να προσεύχονται ή να συλλειτουργούν με αιρετικούς ή σχισματικούς.

Η συμπροσευχή, με απλά λόγια, είναι η κοινή προσευχή ή η τέλεση λατρευτικών πράξεων από μέλη διαφορετικών χριστιανικών ομολογιών (π.χ., Ορθόδοξοι με Ρωμαιοκαθολικούς, Προτεστάντες κ.λπ.) ή, γενικότερα, με ανθρώπους άλλων θρησκειών.

Στο πλαίσιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας και των Ιερών Κανόνων της, η έννοια έχει μια πολύ συγκεκριμένη και αυστηρή σημασία:

1. Η Κανονική Απαγόρευση: Η Ορθόδοξη Εκκλησία, βασιζόμενη σε πληθώρα Ιερών Κανόνων (όπως ο 45ος Αποστολικός Κανόνας, κανόνες της Συνόδου της Λαοδικείας κ.ά.), απαγορεύει ρητά στους ορθοδόξους κληρικούς και λαϊκούς να προσεύχονται λατρευτικά μαζί με ετεροδόξους (αυτούς που έχουν διαφορετικά δόγματα, δηλαδή τους αιρετικούς ή σχισματικούς). Ο κύριος λόγος αυτής της απαγόρευσης δεν είναι η έλλειψη αγάπης προς τους άλλους, αλλά η θεολογική και εκκλησιολογική συνέπεια. Η κοινή προσευχή, ιδίως η λειτουργική (π.χ. μέσα στην εκκλησία, κατά τη Θεία Λειτουργία), αποτελεί την κορυφαία έκφραση της ενότητας της πίστης. Όταν δύο πλευρές προσεύχονται μαζί με τον ίδιο τρόπο, δηλώνουν ότι πιστεύουν ακριβώς το ίδιο και ότι βρίσκονται σε πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία (μυστηριακή ενότητα).
2. Εκκλησιολογική Συνέπεια: Εφόσον η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί τον εαυτό της τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και θεωρεί ότι οι άλλες ομολογίες έχουν αποκλίνει σε θέματα δόγματος (π.χ. το Filioque, το πρωτείο του Πάπα, κ.ά.), η συμπροσευχή θα σήμαινε σιωπηρή αναγνώριση αυτών των αποκλίσεων ως Ορθόδοξων ή τουλάχιστον ασήμαντων.

Συνοψίζοντας, η συμπροσευχή είναι η κοινή λατρευτική προσευχή με ετεροδόξους, η οποία, κατά την παραδοσιακή Ορθόδοξη άποψη, αποτελεί παραβίαση των Ιερών Κανόνων, καθώς προϋποθέτει ενότητα πίστης που στην πραγματικότητα δεν υφίσταται ακόμη.

Ο  Άγιος  Γρηγόριος  ο Παλαμάς, ο Άγιος Φώτιος, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός   και άλλοι Πατέρες (π.χ. μας διδάσκουν την πάγια θεολογική θέση ότι ο Παπισμός είναι ΑΙΡΕΣΗ επειδή περιέχει αιρετικές διδασκαλίες (όπως το Filioque, το πρωτείο εξουσίας του Πάπα, το αλάθητο), οι οποίες αποτελούν εμπόδιο για την πλήρη μυστηριακή κοινωνία. Από αυτή τη σκοπιά, η συμπροσευχή ή η τέλεση κοινών τελετών θεωρείται εκκλησιολογικά απαράδεκτη.

Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, σε έναν απολογητικό λόγο του προς τον ευσεβέστατο βασιλιά Θεοδόσιο, λέει:

«Ήταν επίσης χρήσιμο και αναγκαίο, Μεγαλειότατε, να απομακρύνετε από τα άγια θυσιαστήρια εκείνον που τα μολύνει…»

Σε άλλο κείμενό του, μιλά για τον πνευματικό μολυσμό που προέρχεται από τη συμπόρευση και τη «κοινωνία» με αιρετικούς. Λέει:

«Επομένως, είναι πράξη παράνομη, βεβήλωση και ένοχη σαν να έχει χυθεί αίμα, το να αγαπά κανείς να συναναστρέφεται με ασεβείς αιρετικούς και να διατηρεί κοινωνία μαζί τους.»

Αυτό επιβεβαιώνεται και από το αμέσως επόμενο απόσπασμα, από το οποίο φαίνεται ότι η βεβήλωση αυτή προέρχεται από την κοινωνία με αιρετικούς που δεν έχουν καταδικαστεί ακόμη από Σύνοδο.

Σε επιστολή του προς τον κλήρο και τον λαό της Κωνσταντινούπολης, πριν από τη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο, ο άγιος Κύριλλος γράφει:

«Να διατηρείτε πάντα αναμμένη αυτήν την πίστη και να κρατάτε τους εαυτούς σας καθαρούς και άμεμπτους· ούτε να έχετε κοινωνία με τον μνημονευθέντα (τον Νεστόριο και κάθε ΑΙΡΕΤΙΚΟ), ούτε να τον θεωρείτε διδάσκαλο, εάν εξακολουθεί να είναι λύκος αντί για ποιμένα.(για το θέμα του πνευματικού μολυσμού θα επανέλθουμε σε άλλο άρθρο).

Έχει καταδικαστεί ο Παπισμός ως αίρεση;;

visit counter

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος έγραφε σε σχετική του μελέτη ««…Είναι λοιπόν “κατεγνωσμέναι” παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως; Ας ίδωμεν: Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε: “Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω!” (αυτόθι, σελ. 263-264). Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!

        Ότε ο Πάπας Ρώμης Σέργιος ο Δ΄ εχρησιμοποίησε το Σύμβολον μετά της προσθήκης του Φιλιόκβε (1009), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος, μετ’ απόφασιν Συνόδου, διέγραψε το όνομα του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. α΄, σελ. 344). Τα ονόματα των Προκαθημένων Εκκλησιών δεν διαγράφονται βεβαίως δια “τοπικά έθιμα”, αλλά δι’ αιρέσεις!

          Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1054, οπότε εγένετο και το οριστικόν Σχίσμα, αποκαλέσασα ειδικώς το “Φιλιόκβε”, όχι “τοπικόν έθιμον”, αλλά “βλάσφημον δόγμα” (αυτόθι,σελ.344).

         Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασαν και αι με τον Ησυχασμόν ασχοληθείσαι Σύνοδοι του 1341, του 1347 και του 1351.

        Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, Σύνοδος εν Ρωσία κατά το 1441, Σύνοδος εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1484, κατεδίκασαν και απεκήρυξαν την ψευδοσύνοδον της Φλωρεντίας, η οποία είχε δεχθή την “ένωσιν” επί ψευδούς και ασυστάτου βάσεως, ήτοι μη θεωρήσασα ως αιρέσεις τας καινοτομίας της Δύσεως.

         Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1722 καταδικάζει “της Λατινικής κακοδοξίας και κακοφροσύνης τα δόγματα” και αποφαίνεται ότι οι Λατίνοι δι’ αυτών “εξαπατώσι τους απλουστέρους, ευγάνοντές τους από τα ευσεβή Δόγματα της του Χριστού Εκκλησίας και σύροντές τους αθλίως εις τον βυθόν της απωλείας” (αυτόθι,το. Β΄,σελ. 823-824).

       Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1727 αποκηρύσσει τας ετεροδιδασκαλίας των Λατίνων, παλαιάς τε και νέας και χαρακτηρίζει ταύτας “λήρον μακρόν και Κολακείας ψυχοβλαβούς εφευρέματα και ηπατημένης διανοίας γεννήματα” (αυτόθι, σελ.867).

       Σύνοδος εν Κωσταντινουπόλει κατά το 1838 καταδικάζει δριμύτατα τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως “βλασφημίας κατά της Ευαγγελικής αληθείας”, ως “εωσφορικήν πλάνην”, ως “απομάκρυνσιν από του Θεού και της αμώμου και αδόλου Πίστεως του Ιησού Χριστού” κ.λ.π.(αυτόθι,σελ.896,902).

       Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1848 καταδικάζει τον Παπισμόν ως αίρεσιν! “Τούτων των πλατυνθεισών, κρίμασιν οίς οίδε Κύριος, επί μέγα μέρος της Οικουμένης αιρέσεων, ήν ποτε ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός”, όν χαρακτηρίζει ως ανατρέποντα πάσας τας Οικουμενικάς Συνόδους δια των πλανών του!(Αυτόθι, σελ.906).

      Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1895 καταδικάζει τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως “φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας”, ως “καινοτομίας αθέσμους και αντιευαγγελικάς”, ως “ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς αναγομένας εις τα θεοπαράδοτα της Πίστεως Δόγματα”, ως “αντιευαγγελικάς και παναθέσμους”, ως “σπουδαίας και ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς”, της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των Εκκλησιαστικών Πατέρων και της παρερμηνείας της τε Αγίας Γραφής και των Όρων των Αγίων Συνόδων”, και επάγεται: “Διό και δικαίως απεκηρύχθη και αποκηρύσσεται, εφ όσον αν εμμένη εν τη πλάνη αυτού” (αυτόθι, σελ.933,935,936,938,942).

      Και συνεχίζει η αποκαλυπτική μελέτη του μακαριστού Ιεράρχη: «Ερωτώμαι: έπρεπε ο Πατριάρχης να ηρώτα προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος είμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι’ έμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν αξίωσιν. Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικόν, τον Ευγένιον Βούλγαρην, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση, πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι δια των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων και αν όλοι αυτοί ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα! Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς δια την πλήρωσιν του αιτήματος του Κυρίου “ίνα πάντες εν ώσιν”, αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον! Δι ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής…».