Γιατί ἡ
Περιεκτική Ἐκκλησιολογία
δὲν γίνεται δεκτὴ ἀπὸ
τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη
Ἡ θέση αὐτὴ
δὲν συμβιβάζεται
μὲ τὴν πατερικὴ ἐκκλησιολογία, ἐπειδή:
1. Ἡ
Ἐκκλησία εἶναι Μία
Ὄπως ὁμολογοῦμε στὸ
Σύμβολο τῆς Πίστεως:
«Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καὶ Ἀποστολικὴν
Ἐκκλησίαν.»
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν μίλησαν ποτὲ γιὰ “ἐκκλησιολογικὰ κλάδια” ἢ γιὰ
“βαθμούς ἐκκλησιαστικότητος”.
2. Ἔξω
τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως δὲν ὑπάρχει πληρότητα χάριτος
Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς ὁ
Καρχηδόνος λέγει:
«Ἔξω τῆς Ἐκκλησίας οὔτε
βάπτισμα οὔτε
σωτηρία.»
Οἱ
Πατέρες δὲν δέχονται “μερικὴ κοινωνία” μὲ τὴν
ἀλήθεια.
3. Ἡ
Ἐκκλησία δὲν ὁρίζεται κοινωνιολογικά, ἀλλὰ μυστηριακά
Ἐκκλησία
σημαίνει:
- ὀρθή Πίστη
- ὀρθὴ λατρεία
- ἀδιάκοπη ἀποστολικὴ διαδοχή
- ἱερὰ Μυστήρια
Δίχως κοινὴ
Πίστη δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία, ὅπως
διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ
Θεοφόρος:
«Ὅπου ὁ Ἐπίσκοπος, ἐκεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία.»
4. Ἡ
“περιεκτικότητα” ὑποβαθμίζει
τοὺς δογματικοὺς ὅρους
Ἡ
Παράδοση δὲν γνωρίζει
βαθμούς ἀληθείας.
Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ
Εὐγενικός λέγει:
«Οὐδὲν οὕτως ἀλλοτριώνει ἀπὸ τῆς
Ἐκκλησίας ὡς τὸ προσθεῖναι ἢ ἀφελεῖν
τι τῇ τῆς πίστεως παραδόσει.»
Ὀρθόδοξη ἀντίληψη
Ἐκκλησίας (Σε ἀντίθεση μὲ τὴν “Περιεκτική”)
|
Ἀρχή |
Ὀρθοδοξία |
Περιεκτική Ἐκκλησιολογία |
|
Τί εἶναι
ἡ Μία Ἐκκλησία; |
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία |
Ὅλες οἱ ὁμολογίες “μαζί” |
|
Χάρις |
Πληρότητα χάριτος |
Βαθμοὶ
χάριτος |
|
Δόγμα |
Ἀμετάβλητο |
Εὐέλικτο
/ πολυμορφικό |
|
Σχέση μὲ
ἄλλες κοινότητες |
Διάλογος μαρτυρίας |
Διάλογος ἰσοτιμίας |
|
Ἐκκλησιολογία |
Μυστηριακή–Πατερική |
Κοινωνιολογική–Συγκρητιστική |
Πατερικὰ χωρία ποὺ ἀντιτίθενται σαφῶς στὴν
“Περιεκτική Ἐκκλησιολογία”
Ἅγιος
Ἰωάννης Χρυσόστομος
«Μὴ
κακοδοξοῦντας
κοινωνεῖν ἔξεστιν.»
Ἅγιος
Θεόδωρος Στουδίτης
«Κοινωνία ἀληθείας·
ἡ ἕνωσις ἐν τῇ ὀρθῇ
πίστει γίνεται.»
Ἅγιος
Γρηγόριος ὁ Θεολόγος
«Ἐν
τῷ Θεῷ οὐ μερίζεται ἡ
ἀλήθεια.»
Συμπέρασμα
Ἡ Περιεκτική
Ἐκκλησιολογία
παρουσιάζει μία “εὐρεία”, ὅμως μη πατερική κατανόηση
τῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ Πατέρες δὲν ὁμιλοῦν γιὰ “ἐκκλησιαστικὰ κλάδια” ἢ γιὰ
“μερικὴ ἀλήθεια”, ἀλλὰ
γιὰ τὴν ἐνότηταν τῆς
μιᾶς Ὀρθοδόξου Πίστεως.
Ἡ Ὀρθόδοξη ἀντίληψη δὲν
εἶναι ἀποκλειστικιστική, ἀλλὰ
σωτηριολογική:
Ὁ Χριστὸς ἔδωσε
ἕνα Σῶμα, μία Πίστι, μία Ἐκκλησία – γιὰ τὴ
σωτηρία τοῦ κόσμου.
ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ἘΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ
(Πατερικὴ
– δογματικὴ ἀνάλυση)
Ἡ
λεγόμενη Περιεκτικὴ
Ἐκκλησιολογία
(Inclusive Ecclesiology) προβάλλεται ὡς
μιὰ “ἀνοιχτή”, “συμπεριληπτική”
θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία
δήθεν ἀγκαλιάζει ὅλες τὶς χριστιανικὲς
ὁμολογίες σὲ διάφορους βαθμούς “ἐκκλησιαστικότητος”.
Στὴν
πράξη ὅμως, ἀποτελεῖ βαθιὰ
ἀντιπατερικὴ καὶ ἀντιεκκλησιολογικὴ θέση μὲ
σοβαρὲς σωτηριολογικὲς συνέπειες.
1. Ἀποδόμηση τῆς Ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁμολογεῖ ὅτι
εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ
Ἐκκλησία.
Ἡ
Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ὅμως διδάσκει ὅτι:
- ἡ ἀλήθεια “μοιράζεται” μεταξὺ ὁμολογιῶν,
- ἡ Ὀρθοδοξία δὲν
εἶναι ἡ πληρότητα, ἀλλὰ ἡ
“καλύτερη ἔκφανση”,
- ὑπάρχουν “βαθμοὶ χάριτος” καὶ “μερικὴ ἐκκλησιαστικότητα”.
Αὐτὰ ἀναιρεῖ
τὴν πατερικὴ ἐκκλησιολογία,
ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ:
- Ἅγ. Κυπριανὸ Καρχηδόνος:
«Οὐ δύναται ἔχειν Θεὸν πατέρα ὅστις οὐκ ἔχει τὴν Ἐκκλησίαν μητέρα.» - Ἅγ. Ἀναστάσιο Σιναΐτη:
«Ἡ Ἐκκλησία ἑστι μία· οὐκ ἔχει μέρη ἢ κλάδους.»
2. Ἐξίσωσις ἀληθείας καὶ πλάνης
Ἡ
περιεκτικὴ θεώρηση ἀναγκαστικὰ ὁδηγεῖ σὲ
ἕνα ἀπαράδεκτο συμπέρασμα:
ὅλες
οἱ δογματικὲς διδασκαλίες — ἀκόμη καὶ ἀντιφατικὲς
— ἔχουν “ἀξία”.
Αὐτὸ συνεπάγεται:
- τὸ Filioque “ἐμπλουτίζει” δήθεν τὴν θεολογία,
- ἡ παπικὴ πρωτοκαθεδρία “ἐκφράζει” μία “ἄλλη ἄποψη”,
- οἱ Προτεστάντες “προσφέρουν”
μία “κατανόηση τῆς
πίστεως”.
Αὐτὴ ἡ
λογικὴ καταργεῖ τὴν δογματικὴ
διάκριση μεταξὺ ἀλήθειας καὶ αἱρέσεως.
Ὅμως:
- Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ
Εὐγενικός:
«Οὐκ ἔστιν ἡμῖν κοινὸν οὐδὲν πρὸς τοὺς αἱρετικούς.» - Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης:
«Ἡ ἀλήθεια οὐ μερίζεται.»
3. Ἀκύρωση τοῦ ρόλου τῶν Ἁγίων Συνόδων
Ἀν δεχθοῦμε ὅτι:
«ὅλοι ἔχουν μέρος τῆς ἀληθείας»,
τότε γιατί οἱ
Ἅγιες Οἰκουμενικές Σύνοδοι:
- ἀναθεμάτισαν τὸ Filioque;
- ἀπέκλεισαν τοὺς Μονοφυσίτες;
- διέστειλαν
τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὸν
Παπισμό;
Ἡ
Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ἀκυρώνει ἐν τοῖς
πράγμασι:
- τὴν συνοδικὴ ἀλήθεια,
- τὴν ἀδιάκοπη ἱστορικὴ μαρτυρία,
- τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῶν Πατέρων.
4. Ἀλλοίωση τῆς ἔννοιας τῶν
Μυστηρίων
Ἡ θεωρία
λέει ὅτι ὑπάρχουν “μυστήρια” καὶ “χάρη” ἔξω ἀπὸ τὴν
Ἐκκλησία.
Ὅμως:
- Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης:
«Τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἀνενέργητα· ἔξω Ἐκκλησίας οὐκ ἔστι χάρις.» - Ἅγ. Κύριλλος Ἱεροσολύμων:
*«Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μένει.»
Ἐὰν ὅλες οἱ ὁμολογίες
ἔχουν χάρη:
- γιατί
βαπτίζουμε προσερχόμενους ἑτεροδόξους;
- γιατί
οἱ Πατέρες ἠγωνίστηκαν μέχρι αἵματος;
- γιατί
ὑπάρχει διάκριση Ὀρθοδοξίας – αἱρέσεως;
5. Ἀδυνάτισμα τῆς ὁμολογίας καὶ
τῆς ἀποστολῆς
Ἄν δὲν ὑπάρχει
ἕνα Σῶμα Χριστοῦ ἀλλὰ πολλά “κομμάτια”, τότε:
- για
ποιο λόγο νὰ γίνῃ κανείς Ὀρθόδοξος;
- ποιο
νόημα ἔχει ἡ ιεραποστολή;
- γιατί
μαρτύρησαν χιλιάδες γιὰ
τὴν Πίστη;
Ἡ
Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ὁδηγεῖ σὲ:
- σχετικοποίηση
τῆς Μαρτυρίας,
- ἀποδυνάμωση τῆς ἱεραποστολῆς,
- εξαφάνιση
τοῦ ὁμολογιακοῦ φρονήματος.
6. Θεολογικὸς συγκρητισμός καὶ πανθρησκεία
Ἄν οἱ διαφορὲς τῶν
ὁμολογιῶν δὲν διαλύουν τὴν
ἐνότητα, τότε γιατί νὰ σταματήσουμε ἐκεῖ;
Η λογικὴ
τῆς περιεκτικότητας ὁδηγεῖ:
- στὴν ἰδέα μιᾶς
οἰκουμενικῆς “χριστιανικῆς” κοινότητος,
- στὴν έπειτα πανθρησκεία
(Interfaith),
- καὶ τέλος στὴν θρησκευτικὴ νεοειδωλολατρία τῆς “παγκόσμιας
πνευματικότητος”.
Οἱ
Πατέρες ὅμως:
- Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος:
«Μία ἡ ἀλήθεια· πλείαι δὲ αἱ πλάνοι.»
7. Ἀποχριστοκεντροποίηση τῆς Ἐκκλησίας
Ἡ
Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία μετατρέπει τὴ θεανθρώπινη Ἐκκλησία σὲ:
- κοινωνιολογικὸ φαινόμενο,
- διαχριστιανικὸ “οργανισμό”,
- ἢ “ἐμπειρία κοινότητος”.
Ὅμως:
Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει βαθμούς ἢ
παραλλαγές – εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ Ίδιος.
Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ
Θεοφόρος:
«Μία ἡ
θυσιαστήριον, ὡς εἷς ὁ Χριστός.»
Ἄν ἡ Ἐκκλησία
εἶναι “κοινότητα
κοινοτήτων”, τότε:
- ἀλλοιώνεται ὁ Χριστοκεντρικὸς χαρακτήρας της,
- ὁ Χριστὸς ἐξισώνεται μὲ
ἄλλες “ἐμπειρίες”,
- κι ἡ σωτηρία γίνεται ἀφηρημένη “πνευματικότητα”.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ἡ
Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία:
- ἀποδυναμώνει τὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία,
- ἀκυρώνει τὴν πατερικὴ παράδοση,
- θολώνει
τὰ δογματικὰ ὅρια,
- ἀποδομεί τὴν ἱεραποστολή,
- ὁδηγεῖ σὲ συγκρητισμό,
- ἀνατρέπει τὴν σωτηριολογικὴ μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Εἶναι ἕνας τρόπος θεώρησης ποὺ καταλήγει — ἐν ονόματι τῆς “ἀγάπης” —
στὴν ἄρνηση τῆς ἀλήθειας.
Ὅπως
λέγει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος:
«Οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἄνευ ἀκριβείας.»
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου