ΟΙ ΑΛΙΩΤΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΙΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

visit counter

Επιμέλεια κειμένων: π.Δ.Α

Eισαγωγικά

Προχθές κάποιος Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε Μητρόπολη του εξωτερικού,  προσπάθησε να αποδομήσει ιστορικά τις παραδόσεις περί των άλιωτων αφορισμένων μοναχών του Αγίου Όρους που είχαν συλλειτουργήσει με τους παπικούς και γενικά να παρουσιάσει ως αβάσιμες και ατεκμηριώτες τις αφηγήσεις περι θείας τιμωρίας των φιλοπαπικών στα χρόνια της Λατινοκρατίας. 

Αρχικά, υποστήριξε ότι αυτές οι ιστορίες δεν είναι τεκμηριωμένες ιστορικά άρα δεν αποτελούν και ιστορικά γεγονότα. Φυσικά κάτι τέτοιο αποτελεί ξεκαθάρα μία λογική πλάνη αφού σύμφωνα με τις αρχές της Λογικής η ανυπαρξία αποδείξεων δεν είναι απόδειξη ανυπαρξίας! Επί το αγγλικότερον: the absence of evidence is not evidence of absence. Με άλλα λόγια, το οτι για ένα γεγονός μπορεί να μην υπάρχουν σύγχρονες ιστορικές πηγές που να το τεκμηριώνουν δεν σημαίνει οτι αυτό δεν έλαβε χώρα! 

 

Τι έγραψε ο Μητοπολίτης

Κάθε φορά που συμβαίνει μία συνάντηση του Πάπα Ρώμης με τον Οικουμενικό Πατριάρχη εμφανίζεται στα social media η αφήγηση για τους αφορισμένους άλιωτους μοναχούς που συλλειτούργησαν με τον Πατριάρχη Βέκκο, συνοδευόμενη από μία φωτογραφία που απεικονίζει δύο τερατόμορφες φιγούρες.

Δυστυχώς για αυτούς που δημοσιεύουν και πιστεύουν αυτή την αφήγηση, η ιστορία και η φωτογραφία είναι πλαστές.

Ο Πατριάρχης Ιωάννης Βέκκος (1260–1289) υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της Ένωσης των Εκκλησιών που προωθήθηκε στη Σύνοδο της Λυών (1274) υπό τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο. Στόχος του ήταν η εξασφάλιση πολιτικής και στρατιωτικής συμμαχίας με τη Δύση, για να αποφευχθεί νέα σταυροφορία κατά της Κωνσταντινουπόλεως και να σταθεροποιηθεί η βυζαντινή επιρροή στα Βαλκάνια. Η πολιτική αυτή προκάλεσε έντονη αντίδραση από τους Ανθενωτικούς, κυρίως μοναχούς του Αγίου Όρους, που υπερασπίζονταν τη δογματική καθαρότητα και θεωρούσαν την ένωση προδοσία της πίστης. Στο πλαίσιο αυτό, ο Βέκκος προχώρησε σε διοικητικές διώξεις — καθαιρέσεις, απομακρύνσεις και εγκλεισμούς μοναχών· ορισμένες φορές, με την υποστήριξη της αυτοκρατορικής εξουσίας, σημειώθηκαν και βίαιες επεμβάσεις σε μονές. Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Η΄, ο Βέκκος φυλακίστηκε και παραιτήθηκε από τον θρόνο.

Στους μεταγενέστερους αιώνες δημιουργήθηκαν λαϊκές και φανταστικές διηγήσεις, όπως εκείνη των «αφορισμένων άλιωτων μοναχών» ή άλλες ιστορίες «θείας τιμωρίας» των Ενωτικών, οι οποίες δεν διαθέτουν καμία ιστορική τεκμηρίωση. Τέτοιοι θρύλοι εξυπηρέτησαν την ανάγκη των Ανθενωτικών να ενισχύσουν τη συλλογική τους ταυτότητα και να αποδώσουν συμβολικά την ηθική τους νίκη, όμως αποτελούν δημιουργήματα μεταγενέστερης προφορικής παράδοσης, όχι πραγματικά γεγονότα.

Η αφήγηση για τους άλιωτους μοναχούς δεν έχει κάποια αυθεντική τεκμηρίωση και μαζί με την φωτογραφία εμφανίσθηκαν την δεκαετία του 1970 με τον ισχυρισμό πως το όλο θέμα είχε γίνει γνωστό την δεκαετία του 1930.

Ενδιαφέρον είναι ότι η ίδια εικόνα, ή παραλλαγές της, έχουν εντοπιστεί σε παλαιές ευρωπαϊκές λαϊκές εκδόσεις. Συγκεκριμένα:

Αναφέρεται σε ορισμένα γιουγκοσλαβικά περιοδικά τέχνης της δεκαετίας του 1950 ως "σκαρίφημα από σπηλαιογραφία στη Δαλματία".

Κυκλοφορεί σε μερικά αγγλόφωνα αρχεία ως εικόνα «παράξενων μορφών μέσα σε σπήλαιο στη Βοημία», πιθανότατα φωτογραφία βράχου ή αλλοιωμένη εκτύπωση.

Σε φόρουμ μεταφυσικών θεμάτων εμφανίζεται από τη δεκαετία του 1990 ως "εικόνα παραφυσικών οντοτήτων".

Η απεικόνιση των δύο τερατόμορφων μορφών προέρχεται, όπως φαίνεται, από φωτογραφία αρνητικού που υπέστη υπερέκθεση ή από σχεδίαση με κιμωλία επάνω σε βράχο, δημιουργώντας έτσι τις χαρακτηριστικές «αλλόκοτες» σιλουέτες.

Η φωτογραφία πιθανότατα δεν απεικονίζει τίποτα πέραν ενός σκιτσαρισμένου μοτίβου ή ενός φωτογραφικού πειράματος. Στη συνέχεια αναδημοσιεύτηκε χωρίς πηγή σε έντυπα λαϊκής θρησκευτικότητας, και κάποιος την «έντυσε» με την ιστορία των αφορισμένων μοναχών για εντυπωσιασμό ή ηθικό δίδαγμα. Έτσι, γεννήθηκε ένας σύγχρονος θρησκευτικός αστικός θρύλος.

Απάντηση στα γραφόμενα του Μητροπολίτη.

Πολλά γεγονότα περνούν μέσα από την προφορική παράδοση και επιβιώνουν για αιώνες χωρίς αναγκαστικά να υπάρχει από πίσω πάντοτε ενας ιστορικός να τα καταγράφει. Αλλά ακόμη και να υπήρχε σύγχρονος με τα γεγονότα ιστορικός, πάλι οι αμφισβητίες θα τον θεωρούσαν αναξιόπιστο και προκατειλημμένο, κάτι που έχει γίνει αμέτρητες φορές μέσα στην ιστορία. 

Ακόμη δηλαδή και να υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες που να κατέγραφαν π.χ μία άνωθεν τιμωρία εναντίον των φιλοπαπικών στα χρόνια της Λατινοκρατίας, οι οικουμενιστές σήμερα θα την χαρακτήριζαν ως αναξιόπιστη και ως προϊόν φαντασίας των Ανθενωτικών. Οπότε για ποιόν λόγο γίνεται όλη αυτή η συζήτηση; Για να μας δείξουν οι οικουμενιστές ότι αμφισβητούν επιλεκτικά τις πηγές που δεν τους συμφέρουν; Αυτό το γνωρίζουμε εδώ και χρόνια. Ξεχνούν όμως ότι εαν εισάγουμε στην ορθόδοξη πνευματικότητα την πλάνη του ιστορικισμού- της αντίληψης δηλαδή πως πρέπει να δεχόμαστε μόνο ο,τι τεκμηριώνεται ιστορικά- τότε αναγκαστικά θα πρέπει να καταργήσουμε και μεγάλο μέρος της ιεράς μας παραδόσεως, όπως την εικονογράφηση της Θεοτόκου από τον Ευαγγελιστή Λουκά, το Άγιο Μανδήλιο, την Αγία Ζώνη, το μαρτύριο του Αγίου Φανουρίου, του Αγίου Εφραίμ κλπ κλπ. 

Μπροστά σε όλα αυτά τα γεγονότα δεν υπήρχε κάποιος ιστορικός να τα καταγράφει την στιγμή που εκτυλίσσονταν αλλά διασώθηκαν προφορικά μέσω της Ιεράς Παράδοσης και της Θείας Πρόνοιας (το Πνεύμα το Άγιον φρόντισε ώστε να μην χαθούν στον διάβα των αιώνων) ενώ κάποια εξ αυτών φανερώθηκαν μέσω ΘΑΥΜΑΤΩΝ των ίδιων των Αγίων! Φανταστείτε δηλαδή να εμφανίζεται ένας Άγιος στους ανθρώπους, να τους λέει για τα μαρτύρια που πέρασε, να τους προφητεύει τα μέλλοντα, να θεραπεύει αρρώστους, να ανασταίνει νεκρούς και εμείς να του λέμε "Καλά τα λες χρυσέ μου αλλά δεν έχουμε ιστορικές πηγές, σόρρυ αλλά χάρηκα που τα είπαμε". Αυτά είναι προφανώς αστειότητες και δείχνουν ότι το δυτικό ορθολογιστικό και σχολαστικιστικό πνεύμα έχει διεισδύσει για τα καλά σε πολλούς Ιεράρχες...

Όσο για τους άλιωτους αποστάτες μοναχούς του Αγ. Όρους, ο Μητροπολίτης στην προσπάθεια του να εμφανίσει ώς μύθευμα την εν λόγω παράδοση, αναφέρει ότι η συγκεκριμένη φήμη ξεκίνησε την δεκαετία του '70 και οτι η γνωστή αποτροπιαστική φωτογραφία των αφορισμένων είναι πλαστή. 

Κατ' αρχάς η παράδοση αυτή δεν ξεκινάει την δεκαετία του '70.  Το 1964 υπάρχει επιστολή Αγιορείτη μοναχού ο οποίος υπήρξε ΑΥΤΟΠΤΗΣ μάρτυρας καθώς τη δεκαετία του 1880 είδε με τα ίδια του τα μάτια τους άλιωτους και τυμπανιαίους μοναχούς σε απομακρυσμένο και δύσβατο μέρος της ερήμου του Όρους, καθ' υπόδειξιν μάλιστα του πνευματικού του ο οποίος τον οδήγησε σε εκείνο το σημείο όπου είχαν μεταφερθεί τα πτώματα λόγω του φόβου που προκαλούσαν στους υπόλοιπους μοναχούς και προσκυνητές. Δηλαδή ο πνευματικός του ήδη από τον 19ο αιώνα και ασφαλώς οι παλιότεροι από εκείνον Αγιορείτες ήξεραν την παράδοση αυτή όπως επίσης και το μέρος που είχαν αρχικά θαφτεί (στον νάρθηκα του κοιμητηρίου της Λαύρας). 

Ασφαλώς οι φιλοπαπικοί θα ισχυριστούν οτι ο μοναχός λέει ψεύδη όμως εάν το κάνουν θα εκτεθούν ανεπανόρθωτα! Γιατί προηγούμενως μας έλεγαν ότι δεν δέχονται τις παραδόσεις επειδή δεν έχουν σύγχρονες ιστορικές πηγές από αυτόπτες μάρτυρες. Τώρα όμως που έχουν ιστορική πηγή και μάλιστα με αυτόπτη μάρτυρα τι μπορούν να πουν; Ότι δεν την δέχονται! Μα ασφαλώς αυτό τους λέμε και εμείς ότι δηλαδή και αυτόπτες να υπήρχαν στο παρελθόν και πάλι δεν θα δεχόσασταν τις μαρτυρίες τους! Οπότε τι μας το παίζετε ιστορικοί και αρχαιολόγοι; Όπως βλέπετε, αγαπητοί μου, ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, γι αυτό και ξέρει να ελίσσεται όπως τον συμφέρει κάθε φορά...

Τέλος, περί της γνησιότητας της φωτογραφίας των αφορισμένων δεν έχω να προσθέσω πολλά καθώς η γνησιότητα ή η πλαστότητά της δεν σημαίνει απολύτως τίποτα από την στιγμή που έχουμε αυτόπτες μάρτυρες και μία παράδοση αιώνων σχετικά με το γεγονός. Ακόμη και πλαστή να είναι λοιπόν, τίποτα δεν αλλάζει. Εκτός και εαν αρχίσουμε να ισχυριζόμαστε οτι επειδή π.χ υπήρχαν πολλές πλαστές φωτογραφίες για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τότε αυτό σημαίνει οτι ο Β' Παγκόσμιος δεν έγινε ποτέ και ήταν ένα παραμύθι των παλιότερων για να το παίζουν ήρωες.

✒Κλείνοντας θα ήθελα να εκφράσω μια ειλικρινή μου απορία σχετικά με τις προθέσεις του Μητροπολίτη. Αλήθεια γιατί ενόψει της συνάντησης Πατριάρχη και Πάπα επέλεξε να ασχοληθεί μόνο με μια ορθόδοξη παράδοση ώστε να την ανατρέψει και δεν ασχολήθηκε με το να ανατρέψει διάφορες παπικές παραδόσεις που δεν έμειναν απλές παραδόσεις αλλά ανακηρύχθηκαν ως επίσημα ΔΟΓΜΑΤΑ του παπισμού; 

-Γιατί δεν αποδόμησε την ψευδέστατη παράδοση περί της δήθεν Κωνσταντινείου δωρεάς; 

-Γιατί δεν αποδόμησε την ψευδέστατη παράδοση περί των δήθεν Ισιδωρείων διατάξεων; 

-Γιατί δεν αποδόμησε όλες τις παπικές πλαστογραφίες που έγιναν στον διάβα των αιώνων ώστε να στηρίξουν την πλάνη του παπικού πρωτείου; 

-Γιατί δεν αποδόμησε τις φανταστικές ιστοριούλες που περιέχονται στο επίσημο βιβλίο του Παπισμού, το Liber Pontificalis, ένα βιβλίο γραμμένο αιώνες μετά τα όσα υποτίθεται ότι περιγράφει και σύμφωνα με το οποίο ο Απόστολος Πέτρος ήταν δήθεν ο πρώτος Πάπας της Ρώμης και όρισε ώς μόνους διαδόχους του τους Πάπες; 

Εύλογα τα ερωτήματα. Και η απάντηση μάλλον αυτονόητη...

ΠΗΓΗ. Ν.Γ.Αστεριάδης fb

 

Το ιστορικό των αφορισμένων και άλιωτων μοναχών

Ο αφορισμός είναι η μεγαλύτερη εκκλησιαστική ποινή που μπορεί να επιβληθεί σε χριστιανό, τόσο Ορθόδοξο όσο και Ρωμαιοκαθολικό. Διαβάζοντας την ερμηνεία που δίνουν οι εκκλησιαστικοί κανόνες, βλέπουμε ότι αποτελεί στην ουσία την αποκοπή κάθε σχέσης και επαφής της εκκλησίας με τον αφορισμένο και την παράδοση του στον ίδιο τον Σατανά.

 Επιβάλλεται μόνο σε πολύ σοβαρά αμαρτήματα, τυπικά ασυγχώρητα, όπως σε πολέμιους της χριστιανικής πίστης ή σε μοναχούς και κληρικούς οι οποίοι ήρθαν σε επαφή με αιρετικούς ή αιρετικά δόγματα, προσχωρώντας σε αυτά ή τελώντας κοινές λατρευτικές τελετές , ή έχουν περιπέσει σε σαρκικά αμαρτήματα προσβάλλοντας την πίστη και το λειτούργημα τους. Το πηδάλιο της εκκλησίας, το οποίο κανονίζει τις ποινές ανάλογα με το παράπτωμα που διεπράχθη, επισείει την ποινή του αφορισμού για τοιούτου είδους αμαρτήματα. Στους προηγούμενους αιώνες αυτή η ποινή αποτελούσε όχι και τόσο σπάνια τιμωρία, αφού ο Χριστιανισμός γνώρισε πολλούς διώκτες και αιρετικούς που ταλάνιζαν τα πιστεύω του απλοϊκού λαού.

Μετά το σχίσμα Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, απαγορευόταν (και ακόμη απαγορεύεται) σε ορθοδόξους κληρικούς και μοναχούς να συλλειτουργήσουν με τους καθολικούς ιερείς ή ακόμη χειρότερα, να κοινωνήσουνε από κοινό ποτήριο. Και αν στις μέρες μας βλέπουμε τις δύο εκκλησίες να έχουν έρθει πιο κοντά και να επιτρέπουν, έστω άτυπα, τα μεταξύ τους συλλείτουργα, μέχρι και πριν από μερικές δεκαετίες αυτό θα αποτελούσε σίγουρη αφορμή για αφορισμό.

Από γραπτές πηγές που μιλούν για αφορισμένους, γνωρίζουμε ότι το σώμα τους μετά τον θάνατο παραμένει άλυτο. Δηλαδή δεν αποσυντίθεται όπως συμβαίνει με όλα τα έμβια όντα . Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν τέτοια σώματα και βεβαιώνουν αυτό το φαινόμενο. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το ίδιο συμβαίνει και με αρκετά λείψανα αγίων τα οποία τιμά και σέβεται η εκκλησία. Η αλήθεια όμως είναι ότι υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα τους. Το σώμα του αφορισμένου παρουσιάζεται με σατανικά χαρακτηριστικά, δηλαδή δύσμορφο, τυμπανισμένο και μαυρισμένο, με ανάκατα μαλλιά και μεγάλα νύχια που μεγαλώνουν συνέχεια. Η όψη του τρομοκρατεί ακόμη και τον πιο θαρραλέο και η οσμή που αναδύει θυμίζει κατά πολλούς το θειάφι. Τα λείψανα τον αγίων όμως όσο δύσμορφα και αν είναι, αναδύουν θεϊκή ευωδία, και γαληνεύουν την ψυχή του προσκυνητή παρά τον φοβίζουν. Επίσης, κατά μυστήριο τρόπο, διατηρούν ακόμη την φυσιολογική θερμοκρασία του σώματος ενός ζωντανού ανθρώπου σε αντίθεση με αυτά των αφορισμένων.

Ένα περιστατικό αφορισμού έλαβε χώρα στο άγιο όρος στα χρόνια που τελούσε πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Ιωάννης Βέκκος ΙΑ΄(1276-1282). Αυτός παρακινούμενος από τον Λατινόφρονα αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο, διακήρυξε πως συμφωνεί με την ένωση των δύο εκκλησιών και πως θα θέσει την ορθόδοξη εκκλησία κάτω από την εξουσία του πάπα. Όπως ήταν φυσικό, θύελλα αντιδράσεων ξέσπασε στους κόλπους της εκκλησίας. Ιερείς και μοναχοί καταριόταν τον πατριάρχη και σχεδόν σε καμία εκκλησία δεν μνημονευόταν το όνομα του. Αυτός για να καταστείλει τον επαναστατημένο κλήρο μετέβη με συνοδεία στρατού και λατίνων ιερέων στο άγιο όρος. Εκεί αφού δεν έγινε δεκτός σχεδόν από καμία μονή, για να τρομοκρατήσει την μοναστική κοινότητα, διέταξε τους στρατιώτες να βασανίζουν και να θανατώνουν όσους δεν υπάκουαν στις εντολές του. Έτσι περνώντας από την μονή Ζωγράφου έκαψαν σε έναν πύργο τους μοναχούς που αρνούνταν να δεχτούν τον αιρετικό πατριάρχη, στην μονή Βατοπεδίου απαγχόνισαν 12 μοναχούς και καταπόντισαν στη θάλασσα αλυσοδεμένο τον ηγούμενο, στη μονή Ιβήρων επίσης έπνιξαν τους μοναχούς βυθίζοντας τους στη θάλασσα μαζί με το πλοίο μεταφοράς τους.

Φτάνοντας όμως στη Μεγίστη Λαύρα οι εκεί μοναχοί τους υποδέχτηκαν επίσημα και με κωδωνοκρουσίες. Ακολούθησε συλλείτουργο στο καθολικό της μονής χοροστατώντας ο πατριάρχης βοηθούμενος από έναν Λαυριώτη ιεροδιάκονο και 7 μοναχούς, καθώς και από τους Λατίνους ιερείς που τον συνόδευαν. Μετά την αποπομπή του Ιωάννη Βέκκου από τον πατριαρχικό θρόνο, το 1282, και αφού ματαιώθηκαν τα σχέδια του για ένωση των δύο εκκλησιών, οι μοναχοί και ο ιεροδιάκονος της μονής της Μεγίστης Λαύρας που συλλειτούργησαν μαζί του και με τους Λατίνους, αφορίστηκαν από την ιερά σύνοδο του αγίου όρους. Ο ιεροδιάκονος μετά από σύντομο χρονικό διάστημα νόσησε και σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες της μονή έλιωσε σε λίγες μέρες με τρόπο παρόμοιο που λειώνει ένα κερί. Οι δε μοναχοί, αφού πέθαναν και τάφηκαν έξω από το κοιμητήριο της μονής, κατά την εκταφή τους βρέθηκαν άλιωτοι και τυμπανισμένοι, με πραγματικά τρομακτικά χαρακτηριστικά. Τα τρία από τα επτά σώματα των μοναχών μεταφέρθηκαν στον νάρθηκα του κοιμητηρίου των αγίων Αποστόλων, όπου και έμειναν εκεί σε κοινή θέα μέχρι και τον 19ο αιώνα. Κατά τα τελευταία χρόνια της παραμονή τους εκεί κάποιος προσκυνητής αντικρίζοντας τα έπαθε ανακοπή καρδιά από το σοκ και πέθανε. Αυτός ήταν και ο λόγος που τα μετέφεραν σε μία σπηλιά, στην παραλία της Ρουμανικής σκήτης, που αφού τα τοποθέτησαν μέσα, έχτισαν την είσοδο με λιθάρια για να μην μπορεί να τους δει κανείς. Τα υπόλοιπα 4 σώματα (και τα πιο τρομακτικά) μεταφέρθηκαν αμέσως μετά την εκταφή τους σε μία δύσβατη σπηλιά κοντά στη μονή της Μεγίστης Λαύρας όπου και παραμένουν εκεί ακόμη και σήμερα.

Παρακάτω δημοσιεύεται το αντίγραφο της ιδιοχείρου επιστολής του Ιερομονάχου Γαβριήλ που πιστοποιεί το γεγονός.

«Εις αδελφός ήκουε διά τους αφωρισμένους όπου είναι εις την Λαύραν του Άθωνος, καί οι όποιοι έδέχθησαν καί συνελλειτούργησαν με τόν Ίωάννην Βέκκον, τόν τότε Λατινόφρονα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Είχε άμφιβολίαν όμως αν είναι πράγματι αληθινά όλα αυτά, καί πάντοτε ερευνούσε και ερωτούσε αν ευρίσκεται κανείς νά τους είδεν, ιδίοις όμμασιν ώς αυτόπτης μάρτυς διά νά πεισθεί από την αμφιβολίαν οπού είχε…

Καί από τους πολλούς οπού ερώτησε τού είπαν ότι ό Πνευματικός τούς έχει ιδεί, καί ήρθε καί με έρώτησε έάν γνωρίζω καί εάν τους είδα ιδίοις όμμασι, καί τον έπληροφόρησα ότι τους είδα καί είναι βεβαιότατα, επειδή εγώ ήρθα εις το Αγιον Ορος, εις τα 1885, ετών είκοσι…

Μετά δύο έτη, επειδή έτυχε νά πάρουμε σιτάρι από την Μονήν Κωνσταμονίτου 1200 οκάδες, πηγαίναμε διά θαλάσσης με την βάρκα την ιδικήν μας νά τό περιλάβομε, όπου ήμουν 22 ετών καί ήτο τόν Σεπτέμβριον μήνα δύο ημέρας μετά του Τιμίου Σταυρού.

Επήγαμε τό εσπέρας καί έμείναμε εις τόν άρσανάν της Μεγ. Λαύρας, όπως τό πρωΐ έξακολουθήσωμε τό ταξίδιόν μας, καθώς καί έγινε.

Μόλις όμως εξακολουθήσαμε ολίγον διάστημα, από τήν Λαύραν, ακούω καί μου λέγει ό Γέροντας μου, Μελέτιος Μοναχός,

«παιδί μου Γαβριήλ εδώ παρεμπρός υπάρχουν οι αφωρισμένοι, οι οποίοι έδέχθησαν τους Λατινόφρονας εις την Μεγίστην Λαύραν, καί συλλειτούργησαν με τόν Ίωάννην Βέκκον καί τους μετ' αύτού, τους οποίους εγώ τους έχω ιδεί καί άλλοτε, αλλά επειδή είσαι νέος καί ίσως νά γίνει κάποτε λόγος καί νά λέγουν μερικοί οτι ψέματα είναι όλα αυτά, και ότι δεν υπάρχουν τίποτα, ούτε άφωρισμένοι, αλλά τά λέγουν διά φοβέρα εις τους ανθρώπους, δι αυτό νά πάμε, νά τους ίδης ιδίοις όμμασι, νά μή πιστεύεις ότι καί αν σου λέγουν μετά, διότι καί ή Αγία Γραφή λέει, ό οφθαλμός είναι πιστότερος της ακοής…

Και λέγοντας ο Γέροντας τα τοιαύτα, φθάσαμε εις ενα άπότομον γκρεμνόν, όπου μόνον να τόν ιδεί ό άνθρωπος τρομάζει, καί μού λέγει,

«εδώ είναι »,

Εγώ δέ περιεργαζόμουν νά τους ιδώ καί τόν λέγω

«με κοροϊδεύεις;»

Λοιπόν γέλασε καί μού λέγει,

«τί νομίζεις, μήπως είναι κανένας Σταυρός ή τίποτα Εικόνες για νά τους βλέπουν οι άνθρωποι και νά κάμνουν τόν Σταυρόν τους; ενώ έχουν του διαβόλου την μορφήν, την οποίαν θά ίδης και τότε θά πιστέψεις...»

Τότε λοιπόν προσεγγίσαμεν εις την απότομον έκείνην χαράδραν καί μετά κόπου πολλού, βγήκαμε έξω, καί μέ τά είκοσι νύχια πού λέει ο λόγος, ανεβήκαμε πέντε-έξι μέτρα καί έπειτα είδα ένα σπήλαιον καί εισήλθαμε, καί βλέπω εκεί μέσα ένα ελεεινόν θέαμα:

Τρεις ανθρώπους ακουμπισμένους εις τόν βράχον, όρθιοι, μέ τά ρούχα, ράσα καί ζωστικά, οι οφθαλμοί ανοικτοί, τά μαλλιά καί τό γένειον καί των τριών μακρύ καί κατάλευκον, τά πρόσωπα των όπως είναι τό χρώμα της φούμας ( μαύρο ), ομοίως καί αι χείρες προς τά κάτω, οι δάκτυλοι ολίγον έστραμμένοι προς τά μέσα, οι όνυχες των χειρών εως 2-4 πόντους μεγάλοι, των δε ποδών δεν έφαίνοντο, επειδή ήσαν καλυμμένα με τις κάλτσες και τα παπούτσια…

Μάλιστα θέλησα νά τους ψηλαφήσω νά ιδώ αν πραγματικά τό σώμα ήτο μαλακό, ή μόνον ξηρό δέρμα καί οστά, αλλά δέν μου άφησε ό Γέρων και μου λέγει,

«μή βάλεις εσύ χέρι επί την οργήν του Θεού…»

Είς όλα όμως τα άλλα έβαλα μεγάλην επιμέλειαν, μόνον χέρι δέν έβαλα. Καί τότε διόλου δεν εδειλίασα, τώρα όμως, όταν τους ενθυμηθώ, ταράττεται ή ψυχή μου καί δεν ημπορώ ούτε νά κοιμηθώ ήμερόνυκτα ολόκληρα, ούτε νά φάγω δύο καί τρεις ημέρας, ενώ τότε όπου τους είδα ούτε έβαλα τίποτε εις τόν νουν μου…

Γράφω το παρόν, ίδια χειρί εις τάς 2 Μαρτίου 1964 εν τη Ιερά Μονή Ξενοφώντος, Γαβριήλ Ιερομόναχος Πνευματικός, από τό Ιβηριτικό Κελί «Γεννέσιον του Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστού Ιωάννου», του επιλεγομένου «Μαλλάκι».

Σημ: Το χειρόγραφο έχει δημοσιευθεί στο βιβλίο “Φιλήματα Ιούδα” της ιεράς μονής Εσφιγμένου το έτος 1993. Η φωτογραφία στην αρχή του άρθρου είναι τραβηγμένη στο σπήλαιο των αφορισμένων το έτος 1932 και εικονίζει τα σώματα δύο αφορισμένων μοναχών που συλλειτούργησαν με τον αιρεσιάρχη πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το έτος 1932 στο περιοδικό “Κήρυξ των Ορθοδόξων”, αριθ. Φύλ. 132 του έτους 1932 και στη συνέχεια στο περιοδικό “Δίστομον ρομφαίαν” το έτος 1934.

(Άγιορειτικόν Έγκόλπιον – Ήμερολόγιον τού έτους 2004)

Η περιεκτική εκκλησιολογία και οι κίνδυνοι.

visit counter

Γιατί ἡ Περιεκτική Ἐκκλησιολογία δὲν γίνεται δεκτὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη

Ἡ θέση αὐτὴ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν πατερικὴ ἐκκλησιολογία, ἐπειδή:

1. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία

Ὄπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως:
«Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.»

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν μίλησαν ποτὲ γιὰ “ἐκκλησιολογικὰ κλάδια” ἢ γιὰ “βαθμούς ἐκκλησιαστικότητος”.

2. Ἔξω τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως δὲν ὑπάρχει πληρότητα χάριτος

Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς ὁ Καρχηδόνος λέγει:
«Ἔξω τῆς Ἐκκλησίας οὔτε βάπτισμα οὔτε σωτηρία.»

Οἱ Πατέρες δὲν δέχονται “μερικὴ κοινωνία” μὲ τὴν ἀλήθεια.

3. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ὁρίζεται κοινωνιολογικά, ἀλλὰ μυστηριακά

Ἐκκλησία σημαίνει:

• ὀρθή Πίστη
• ὀρθὴ λατρεία
• ἀδιάκοπη ἀποστολικὴ διαδοχή
• ἱερὰ Μυστήρια

Δίχως κοινὴ Πίστη δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία, ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος:
«Ὅπου ὁ Ἐπίσκοπος, ἐκεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία.»

4. Ἡ “περιεκτικότητα” ὑποβαθμίζει τοὺς δογματικοὺς ὅρους

Ἡ Παράδοση δὲν γνωρίζει βαθμούς ἀληθείας.
Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός λέγει:
«Οὐδὲν οὕτως ἀλλοτριώνει ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας ὡς τὸ προσθεῖναι ἢ ἀφελεῖν τι τῇ τῆς πίστεως παραδόσει.»

---

 Ὀρθόδοξη ἀντίληψη Ἐκκλησίας (Σε ἀντίθεση μὲ τὴν “Περιεκτική”)

Ἀρχή	Ὀρθοδοξία	Περιεκτική Ἐκκλησιολογία
Τί εἶναι ἡ Μία Ἐκκλησία;	Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία	Ὅλες οἱ ὁμολογίες “μαζί”
Χάρις	Πληρότητα χάριτος	Βαθμοὶ χάριτος
Δόγμα	Ἀμετάβλητο	Εὐέλικτο / πολυμορφικό
Σχέση μὲ ἄλλες κοινότητες	Διάλογος μαρτυρίας	Διάλογος ἰσοτιμίας
Ἐκκλησιολογία	Μυστηριακή–Πατερική	Κοινωνιολογική–Συγκρητιστική

---

 Πατερικὰ χωρία ποὺ ἀντιτίθενται σαφῶς στὴν “Περιεκτική Ἐκκλησιολογία”

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

«Μὴ κακοδοξοῦντας κοινωνεῖν ἔξεστιν.»

Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης

«Κοινωνία ἀληθείας· ἡ ἕνωσις ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει γίνεται.»

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

«Ἐν τῷ Θεῷ οὐ μερίζεται ἡ ἀλήθεια.»

---

Συμπέρασμα

Ἡ Περιεκτική Ἐκκλησιολογία παρουσιάζει μία “εὐρεία”, ὅμως μη πατερική κατανόηση τῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ Πατέρες δὲν ὁμιλοῦν γιὰ “ἐκκλησιαστικὰ κλάδια” ἢ γιὰ “μερικὴ ἀλήθεια”, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐνότηταν τῆς μιᾶς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ἡ Ὀρθόδοξη ἀντίληψη δὲν εἶναι ἀποκλειστικιστική, ἀλλὰ σωτηριολογική:
Ὁ Χριστὸς ἔδωσε ἕνα Σῶμα, μία Πίστι, μία Ἐκκλησία – γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου.

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ἘΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

(Πατερικὴ – δογματικὴ ἀνάλυση)

Ἡ λεγόμενη Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία (Inclusive Ecclesiology) προβάλλεται ὡς μιὰ “ἀνοιχτή”, “συμπεριληπτική” θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δήθεν ἀγκαλιάζει ὅλες τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες σὲ διάφορους βαθμούς “ἐκκλησιαστικότητος”.

Στὴν πράξη ὅμως, ἀποτελεῖ βαθιὰ ἀντιπατερικὴ καὶ ἀντιεκκλησιολογικὴ θέση μὲ σοβαρὲς σωτηριολογικὲς συνέπειες.

---

 1. Ἀποδόμηση τῆς Ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁμολογεῖ ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ὅμως διδάσκει ὅτι:

• ἡ ἀλήθεια “μοιράζεται” μεταξὺ ὁμολογιῶν,
• ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἡ πληρότητα, ἀλλὰ ἡ “καλύτερη ἔκφανση”,
• ὑπάρχουν “βαθμοὶ χάριτος” καὶ “μερικὴ ἐκκλησιαστικότητα”.

Αὐτὰ ἀναιρεῖ τὴν πατερικὴ ἐκκλησιολογία, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ:

• Ἅγ. Κυπριανὸ Καρχηδόνος:
  «Οὐ δύναται ἔχειν Θεὸν πατέρα ὅστις οὐκ ἔχει τὴν Ἐκκλησίαν μητέρα.»
• Ἅγ. Ἀναστάσιο Σιναΐτη:
  «Ἡ Ἐκκλησία ἑστι μία· οὐκ ἔχει μέρη ἢ κλάδους.»

---

 2. Ἐξίσωσις ἀληθείας καὶ πλάνης

Ἡ περιεκτικὴ θεώρηση ἀναγκαστικὰ ὁδηγεῖ σὲ ἕνα ἀπαράδεκτο συμπέρασμα:

ὅλες οἱ δογματικὲς διδασκαλίες — ἀκόμη καὶ ἀντιφατικὲς — ἔχουν “ἀξία”.

Αὐτὸ συνεπάγεται:

• τὸ Filioque “ἐμπλουτίζει” δήθεν τὴν θεολογία,
• ἡ παπικὴ πρωτοκαθεδρία “ἐκφράζει” μία “ἄλλη ἄποψη”,
• οἱ Προτεστάντες “προσφέρουν” μία “κατανόηση τῆς πίστεως”.

Αὐτὴ ἡ λογικὴ καταργεῖ τὴν δογματικὴ διάκριση μεταξὺ ἀλήθειας καὶ αἱρέσεως.

Ὅμως:

• Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός:
  «Οὐκ ἔστιν ἡμῖν κοινὸν οὐδὲν πρὸς τοὺς αἱρετικούς.»
• Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης:
  «Ἡ ἀλήθεια οὐ μερίζεται.»

---

 3. Ἀκύρωση τοῦ ρόλου τῶν Ἁγίων Συνόδων

Ἀν δεχθοῦμε ὅτι:

«ὅλοι ἔχουν μέρος τῆς ἀληθείας»,

τότε γιατί οἱ Ἅγιες Οἰκουμενικές Σύνοδοι:

• ἀναθεμάτισαν τὸ Filioque;
• ἀπέκλεισαν τοὺς Μονοφυσίτες;
• διέστειλαν τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὸν Παπισμό;

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ἀκυρώνει ἐν τοῖς πράγμασι:

• τὴν συνοδικὴ ἀλήθεια,
• τὴν ἀδιάκοπη ἱστορικὴ μαρτυρία,
• τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῶν Πατέρων.

---

 4. Ἀλλοίωση τῆς ἔννοιας τῶν Μυστηρίων

Ἡ θεωρία λέει ὅτι ὑπάρχουν “μυστήρια” καὶ “χάρη” ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ὅμως:

• Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης:
  «Τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἀνενέργητα· ἔξω Ἐκκλησίας οὐκ ἔστι χάρις.»
• Ἅγ. Κύριλλος Ἱεροσολύμων:
  *«Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μένει.»

Ἐὰν ὅλες οἱ ὁμολογίες ἔχουν χάρη:

• γιατί βαπτίζουμε προσερχόμενους ἑτεροδόξους;
• γιατί οἱ Πατέρες ἠγωνίστηκαν μέχρι αἵματος;
• γιατί ὑπάρχει διάκριση Ὀρθοδοξίας – αἱρέσεως;

---

 5. Ἀδυνάτισμα τῆς ὁμολογίας καὶ τῆς ἀποστολῆς

Ἄν δὲν ὑπάρχει ἕνα Σῶμα Χριστοῦ ἀλλὰ πολλά “κομμάτια”, τότε:

• για ποιο λόγο νὰ γίνῃ κανείς Ὀρθόδοξος;
• ποιο νόημα ἔχει ἡ ιεραποστολή;
• γιατί μαρτύρησαν χιλιάδες γιὰ τὴν Πίστη;

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία ὁδηγεῖ σὲ:

• σχετικοποίηση τῆς Μαρτυρίας,
• ἀποδυνάμωση τῆς ἱεραποστολῆς,
• εξαφάνιση τοῦ ὁμολογιακοῦ φρονήματος.

---

 6. Θεολογικὸς συγκρητισμός καὶ πανθρησκεία

Ἄν οἱ διαφορὲς τῶν ὁμολογιῶν δὲν διαλύουν τὴν ἐνότητα, τότε γιατί νὰ σταματήσουμε ἐκεῖ;

Η λογικὴ τῆς περιεκτικότητας ὁδηγεῖ:

• στὴν ἰδέα μιᾶς οἰκουμενικῆς “χριστιανικῆς” κοινότητος,
• στὴν έπειτα πανθρησκεία (Interfaith),
• καὶ τέλος στὴν θρησκευτικὴ νεοειδωλολατρία τῆς “παγκόσμιας πνευματικότητος”.

Οἱ Πατέρες ὅμως:

• Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος:
  «Μία ἡ ἀλήθεια· πλείαι δὲ αἱ πλάνοι.»

---

 7. Ἀποχριστοκεντροποίηση τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία μετατρέπει τὴ θεανθρώπινη Ἐκκλησία σὲ:

• κοινωνιολογικὸ φαινόμενο,
• διαχριστιανικὸ “οργανισμό”,
• ἢ “ἐμπειρία κοινότητος”.

Ὅμως:

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει βαθμούς ἢ παραλλαγές – εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ Ίδιος.

Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος:
«Μία ἡ θυσιαστήριον, ὡς εἷς ὁ Χριστός.»

Ἄν ἡ Ἐκκλησία εἶναι “κοινότητα κοινοτήτων”, τότε:

• ἀλλοιώνεται ὁ Χριστοκεντρικὸς χαρακτήρας της,
• ὁ Χριστὸς ἐξισώνεται μὲ ἄλλες “ἐμπειρίες”,
• κι ἡ σωτηρία γίνεται ἀφηρημένη “πνευματικότητα”.

---

 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ἡ Περιεκτικὴ Ἐκκλησιολογία:

• ἀποδυναμώνει τὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία,
• ἀκυρώνει τὴν πατερικὴ παράδοση,
• θολώνει τὰ δογματικὰ ὅρια,
• ἀποδομεί τὴν ἱεραποστολή,
• ὁδηγεῖ σὲ συγκρητισμό,
• ἀνατρέπει τὴν σωτηριολογικὴ μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶναι ἕνας τρόπος θεώρησης ποὺ καταλήγει — ἐν ονόματι τῆς “ἀγάπης” —
στὴν ἄρνηση τῆς ἀλήθειας.

Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος:
«Οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἄνευ ἀκριβείας.»

 

Ἡ ἔννοια τοῦ «συνεύχεσθαι» (Τι είναι ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ)

visit counter

Ο  όρος «συνεύχεσθαι» στους Ιερούς Κανόνες δεν περιορίζεται μόνο στη συλλειτουργία κληρικών, όπως υποστηρίζουν οι Οικουμενιστές, αλλά έχει πολύ ευρύτερη έννοια.

1. Η γλωσσική – πατερική χρήση του ρήματος
   Το «συνεύχομαι» σημαίνει γενικά προσεύχομαι μαζί, είτε σε ιερό χώρο είτε εκτός ναού. Δεν συνδέεται αποκλειστικά με τη θεία λειτουργία.
2. Στην Αγία Γραφή
   Το ρήμα «εὔχεσθαι» αναφέρεται πάντα σε απλή προσευχή, όχι σε λειτουργική πράξη.
3. Στους Ιερούς Κανόνες
   Οι Κανόνες χρησιμοποιούν τον όρο χωρίς να τον περιορίζουν στη Θεία Λειτουργία.
   – Ορισμένοι Κανόνες αναφέρονται ρητά σε λαϊκούς, άρα αφορούν απλή συμπροσευχή.
   – Ο ΞΕ΄ Αποστολικός απαγορεύει την είσοδο σε συναγωγές ή τόπους αιρετικών «προσεύξασθαι» — κάτι που δεν μπορεί να σημαίνει συλλείτουργο.
   – Ο ΛΖ΄ Λαοδικείας απαγορεύει «συνεορτάζειν» με αιρετικούς και Ιουδαίους.
   – Ο Β΄ Αντιοχείας απαγορεύει ακόμη και κατ’ οίκον συμπροσευχή.
   – Ο Ι΄ Αποστολικός επιβάλλει αφορισμό για απλή προσευχή με «ἀκοινώνητον».
4. Ο Θ΄ Κανόνας Αγ. Τιμοθέου Αλεξανδρείας
   Ο Κανόνας δεν επιτρέπει στους αιρετικούς να παρίστανται σε καμία φάση της Θείας Λειτουργίας, εκτός αν έχουν υποσχεθεί μετάνοια.
5. Συμπέρασμα
   Η έννοια του «συνεύχεσθαι» στους Κανόνες περιλαμβάνει:
   – απλή συμπροσευχή,
   – κοινές λατρευτικές πράξεις,
   – συλλειτουργία.
   Δεν περιορίζεται μόνο στη Θεία Λειτουργία, όπως ισχυρίζονται οι Οικουμενιστές.

 

 

Ανοιχτή Επιστολή πρός: Δημήτρη Νατσιό – Κυριάκο Βελόπουλο – Αφροδίτη Λατινοπούλου – Νίκο Παπαδόπουλο

visit counter

Το Φανάρι συναντά τον Πάπα — κι εσείς; 

Κυρίες και κύριοι πρόεδροι,

Γράφω με σεβασμό προς τους θεσμούς, αλλά και με την ευγενική εκείνη ειρωνεία που ταιριάζει όταν όλοι μιλούν για «πατρίδα και πίστη», αλλά όταν έρχεται η ώρα να πάρουν θέση — επικρατεί μια περίεργη σιωπή.

Τις τελευταίες ημέρες είδαμε στο Φανάρι μια λαμπρή φιέστα: Πατριάρχης και Πάπας, χαμόγελα, καμπάνες, κοινές προσευχές, δηλώσεις περί «ενότητας» και «συμπόρευσης». Ωραίες εικόνες, τηλεοπτικά άψογες. Μόνο που, όπως ξέρετε καλύτερα από όλους, η εικόνα είναι συχνά το πιο ύπουλο ψέμα.

Γι’ αυτό και η ερώτησή μου είναι απλή — τόσο απλή που φοβάμαι ότι θα αποδειχθεί δύσκολη:

Τι γνώμη έχετε γι’ αυτή τη συνάντηση;

Ρωτώ εσάς, που συχνά στα λόγια υψώνετε σημαίες Ορθοδοξίας.

Κύριε Νατσιέ,

εσείς που στα συνέδριά σας μιλάτε για «ακέραια πίστη» και «αλήθεια άνευ εκπτώσεων», πώς βλέπετε το κοινό “Πάτερ ημών” στη λατινική; Τη στιγμή που οι κανόνες μιλούν ξεκάθαρα; Σας βρίσκει σύμφωνους η θεολογική… ευκαμψία; Ή θα αρκεστείτε σε ένα ακόμα «θα το εξετάσουμε»;

Κύριε Βελόπουλε,

εσείς που στα τηλεοπτικά παράθυρα διαβεβαιώνετε για την «ορθοδοξία της ψυχής» σας και καταγγέλλετε τους πάντες για «προδοσίες», θα κάνετε εξαίρεση για τη Ρώμη; Σας άκουσα να φουντώνετε για χίλια πράγματα — αλλά για το Φανάρι, η ένταση χάθηκε. Γιατί άραγε; Ξεμείνατε από οργή ή από γραμμή;

Κυρία Λατινοπούλου,

εσείς που δηλώνετε «παραδοσιακή Χριστιανή» και γράφετε για αλλοιώσεις της ελληνικής ταυτότητας, πώς σας φαίνεται η αλλοίωση του Συμβόλου της Πίστεως από εκείνους που τώρα αγκαλιάζουμε δημοσίως; Στα κείμενα που κυκλοφορούν με το όνομά σας καταγγέλλετε “φίμωση”, “διαστρέβλωση” και “σιωπές”. Θα μιλήσετε τώρα για τη μεγαλύτερη σιωπή όλων;

Κύριε Παπαδόπουλε,

εσείς που φωτογραφίζεστε μπροστά σε εικόνες και κάνετε καμπάνιες για «επιστροφή στις ρίζες», ποια είναι η θέση σας για το χαμόγελο του Πατριάρχη προς τον Πάπα; Αλήθεια, πώς συνδυάζεται ο ζήλος σας για «καθαρή πίστη» με το γεγονός ότι η ίδια η Εκκλησία προσεύχεται πλέον δημόσια με όσους αρνούνται την αλήθεια της;

Δεν σας ζητώ καταγγελίες.

Ζητώ το αυτονόητο: τοποθέτηση.

Γιατί, όταν μιλάτε για Ορθοδοξία, το κάνετε με τόση ένταση ώστε κανείς να νομίζει πως στηρίζετε στους ώμους σας τον Άθωνα. Αλλά όταν η κεφαλή της Εκκλησίας κάνει πράξεις που έρχονται σε σύγκρουση με όσα κηρύττετε στα φυλλάδιά σας, τότε — ω του θαύματος — δεν βγαίνει ούτε ψίθυρος.

Μήπως τελικά η πίστη χρησιμοποιείται μόνο όταν προσφέρει ψήφους;

Μήπως η Ορθοδοξία γίνεται παντιέρα στις οθόνες, αλλά εξαφανίζεται όταν χρειάζεται πραγματική στάση;

Μήπως ενοχλεί περισσότερο μια ταινία που δεν έπαιξε η ΕΡΤ, παρά μια συμπροσευχή που δεν έπρεπε να γίνει;

Σας ζητώ, λοιπόν, με σεβασμό και καθαρό λόγο:

Πείτε δημόσια ποια είναι η θέση σας για όσα έγιναν στο Φανάρι. Όχι αύριο. Όχι «όταν τελειώσετε συνεδριάσεις».

Τώρα. Σήμερα.

Γιατί η πίστη δεν είναι εργαλείο. Και η σιωπή — ειδικά σε ζητήματα αλήθειας — είναι κι αυτή μια επιλογή. Μόνο που συνήθως διαλέγεται από όσους φοβούνται να δυσαρεστήσουν ταυτόχρονα και τον Θεό και τους ψηφοφόρους.

ΠΗΓΗ.Χανιά Παρών (fb)

Η πληγή της πίστεως στη Νίκαια

visit counter

Η Νίκαια, τόπος όπου οι Άγιοι Πατέρες ύψωσαν την αλήθεια της Ορθοδοξίας και διατύπωσαν το Σύμβολο της Πίστεως, έγινε και πάλι μάρτυρας μιας βαθιάς πνευματικής προσβολής. Εκεί όπου οι Πατέρες διακήρυξαν την ορθή πίστη, εμφανίστηκαν οι σφετεριστές του ονόματος της Εκκλησίας, Βαρθολομαίος, Θεόδωρος και οι λοιποί ψευδεπίσκοποι, έχοντας κοντά τους τον παναιρεσιάρχη πάπα της Ρώμης, να προσεύχονται από κοινού, να ομολογούν το Σύμβολο της Πίστεως και να παρουσιάζουν αυτήν την πράξη ως ενότητα. Η εικόνα που προβλήθηκε δεν είναι τίποτε άλλο παρά διαστρέβλωση της αληθείας και προσβολή του Αγίου Πνεύματος, διότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινή προσευχή εκεί όπου η πίστη αλλοιώνεται, ούτε ενότητα εκεί όπου η πλάνη εξισώνεται με την αποκάλυψη του Θεού. 

Οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας είναι σαφείς. Ο 10ος, ο 45ος και ο 65ος των Αγίων Αποστόλων απαγορεύουν απολύτως τη συμπροσευχή με αιρετικούς και ορίζουν καθαίρεση και αφορισμό για όσους την επιχειρούν. Οι Κανόνες της Λαοδικείας καταδικάζουν τη λήψη ευλογίας από αιρετικούς και την προσευχή μαζί τους. Αυτοί οι Κανόνες επικυρώθηκαν από τις Οικουμενικές Συνόδους· δεν είναι γνώμες ανθρώπων, αλλά οι φραγμοί που τοποθέτησε το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία, ώστε να μη νοθευθεί η πίστη που σώζει. 

Όταν λοιπόν, στη Νίκαια, τελείται μνημόσυνο υπέρ του πάπα, όταν ο πάπας προσεύχεται μαζί με αυτούς που φορούν ορθόδοξα άμφια, όταν παρουσιάζεται «κοινή πίστη» εκεί όπου υπάρχουν δογματικές εκτροπές, αυτό δεν είναι απλώς παράβαση Κανόνων· είναι διαστρέβλωση της αλήθειας, είναι βεβήλωση του τόπου των Πατέρων, είναι όνειδος για την ορθόδοξη συνείδηση. Διότι ο παπισμός δεν είναι μία άλλη «παράδοση»· είναι αίρεση που καταδικάστηκε επανειλημμένα από την Παράδοση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Από τον Μέγα Φώτιο, που αποκάλυψε το filioque ως αλλοίωση της Τριαδολογίας, μέχρι τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, που στην Φλωρεντία δήλωσε πως «ουδέν έχομεν κοινόν με τους Λατίνους», η Εκκλησία πάντοτε στάθηκε απέναντι στον παπισμό ως διδασκαλία αλλότρια. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης προειδοποιεί ότι όποιος μνημονεύει αιρετίζοντα γίνεται συμμέτοχος της πλάνης του. Ο Μέγας Βασίλειος εφιστά την προσοχή στην «μικρά παράτριψιν» των δογμάτων, διότι ακόμη και μικρό βήμα προς την αίρεση οδηγεί σε μεγάλη πνευματική πτώση. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος διδάσκει πως ενότητα χωρίς αλήθεια γίνεται ενότητα του σκότους. 

Ο οικουμενισμός, όπως εμφανίζεται σήμερα, δεν είναι απλώς λάθος· είναι παναιρέση. Γιατί δεν αλλοιώνει μόνο ένα δόγμα, αλλά όλη την εκκλησιολογία, τη σωτηριολογία, την ίδια την αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας. Προσπαθεί να μας πείσει ότι η Ορθοδοξία και ο παπισμός έχουν μία αλήθεια, ένα πνεύμα, μία χάρη. Όμως το Άγιο Πνεύμα δεν αντιφάσκει με τον εαυτό Του· δεν οδηγεί τους Πατέρες να καταδικάσουν την αίρεση και μετά να την αναγνωρίσει ως «αδελφή Εκκλησία». Αυτό είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, διότι αποδίδεται στην θεία χάρη η σύγχυση που προέρχεται από την ανθρώπινη πλάνη. 

Η μνημόνευση του πάπα μέσα σε ορθόδοξη λατρεία αποτελεί ομολογία κοινωνίας. Και κοινωνία έξω από την αλήθεια είναι συμμετοχή στην πλάνη. Δεν υπάρχει αγάπη που να προδίδει την αλήθεια. Δεν υπάρχει ενότητα χωρίς κοινή πίστη. Δεν υπάρχει Εκκλησία όπου η αλήθεια γίνεται διαπραγματεύσιμη. Οι Πατέρες δεν μας δίδαξαν να μισούμε πρόσωπα, αλλά να αποστρεφόμαστε κάθε αιρετική διδασκαλία που απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Χριστό. Η ομολογία δεν είναι σκληρότητα, αλλά ταπεινή υπευθυνότητα. Και η αντίσταση στην πλάνη δεν είναι φανατισμός, αλλά πίστη στον Χριστό που είπε «ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς». 

Εμείς μένουμε στην αληθινή Εκκλησία. Δεν ακολουθούμε την πλάνη, δεν αποδεχόμαστε την νόθευση, δεν υποτάσσουμε την πίστη σε ανθρώπινες σκοπιμότητες. Στη Νίκαια θριάμβευσε η αλήθεια των Πατέρων· και όσο την κρατούμε καθαρή, δεν μπορεί να την σβήσει κανείς. Καλούμε κάθε καρδιά που αγαπά την Ορθοδοξία να σταθεί στο φως της αλήθειας· με νηφαλιότητα, με αγάπη, με φόβο Θεού, με προσευχή για όσους πλανώνται και με καθαρή ομολογία για όσους θέλουν να γνωρίσουν την οδό της σωτηρίας. 

Η πίστη φυλάσσεται όταν ομολογείται. Και η αλήθεια νικά όταν δεν φοβόμαστε να την πούμε. 

Στη γη της Νικαίας, όπου οι Πατέρες ύψωσαν το Σύμβολο της Πίστεως, η αλήθεια συνεχίζει να ζητά φωνή. Ας μην τη σιωπήσουμε. 

Στη Νίκαια η Ορθοδοξία δεν παραδίδεται. 

Όσο υπάρχει ομολογία, υπάρχει ζωή. 

Όσο υπάρχει αλήθεια, υπάρχει Εκκλησία. 

Όσο υπάρχει Χριστός, δεν φοβόμαστε το ψεύδος. 

Οι Πατέρες μάς παρέδωσαν την αλήθεια. Εμείς οφείλουμε να την κρατήσουμε. 

Στη Νίκαια δεν θα επιτρέψουμε να πρυτανεύσει η πλάνη. 

Θλιβερές εικόνες προσβολής της πίστης παρακολουθήσαμε από τους σφετεριστές του ονόματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Βαρθολομαίο, Θεόδωρο και λοιπούς ψευδεπισκόπους, στην ιστορική Νίκαια της Βιθυνίας. Με συντροφιά τους τον αρχιαιρεσιάρχη πάπα, ως δήθεν ανώτεροι των Αγίων Αποστόλων, των Ιερών Συνόδων και της εκκλησιαστικής παραδόσεως, καταπάτησαν, σε συνέχεια της πάγιας τακτικής τους, αναρίθμητους κανόνες της Εκκλησίας και συμπροσευχήθηκαν με τους παπικούς αλλά και λοιπούς αιρετικούς, τολμώντας να ανακηρύξουν κοινή πίστη μετά των Λατίνων, ομολογώντας από κοινού το Σύμβολο της Πίστεως. Κανόνες της Εκκλησίας μας παρατίθενται κάτωθι. 

Κανών 10ος Αγίων Αποστόλων «Εί τις προσεύξεται με καθηρημένῳ ή ἀφορισμένῳ, καὶ οὗτος ἀφοριζέσθω.»

Κανών 45ος Αγίων Αποστόλων «Ἐπίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος… ἐὰν μόνον συμπροσευξάμενος τοῖς αἱρετικοῖς γένηται, καθαιρείσθω.»

Κανών 65ος Αγίων Αποστόλων «Εἴ τις κληρικός ή λαϊκός εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν αἱρετικῶν… ἀφοριζέσθω.»

Λαοδικείας – Κανών 33ος «Οὐ δεῖ ἀπὸ αἱρετικῶν προσευχὰς ἢ εὐλογίας λαμβάνειν.»

Λαοδικείας – Κανών 34ος «Οὐ δεῖ προσεύχεσθαι μετὰ αἱρετικῶν ἢ σχισματικῶν.» 

Κανόνες οι οποίοι επικυρώθηκαν μετέπειτα και από τις Οικουμενικές Συνόδους. Υπάρχουν επίσης εκατοντάδες αναφορές μεγάλων Αγίων της Ορθοδοξίας όπου καταδικάζουν κάθε παράνομη κοινωνία και συμπροσευχή με αιρετικούς. Εμείς λοιπόν αποστρεφόμαστε κάθε είδους πνευματική παρανομία, προδοσία της πίστης και μαζί και αυτούς που πράττουν αυτά. Μένουμε στην αληθινή Εκκλησία και ομολογούμε καθώς ομολόγησε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος «Εί τις πάσαν παράδοσιν Εκκλησιαστικήν, έγγραφόν τε ή άγγραφον αθετεί, ανάθεμα.» 

Η πληγή που άνοιξε στη Νίκαια δεν ήταν απλώς δημόσια εικόνα· ήταν τραύμα στο σώμα της Εκκλησίας, μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η πλάνη ως οδός σωτηρίας και η σύγχυση ως δήθεν ενότητα. Εκεί όπου κάποτε Πατέρες της Ζ΄ Συνόδου ύψωναν την ομολογία υπέρ των ιερών εικόνων και της αληθινής πίστεως, σήμερα κάποιοι τόλμησαν να σταθούν δίπλα σε αιρετικούς, επικαλούμενοι μια ψευδεπίγραφη «αγάπη» που δεν έχει ρίζα στο Ευαγγέλιο. Διότι η αληθινή αγάπη δεν προδίδει την αλήθεια. Και η αλήθεια δεν υποχωρεί για να κολακεύσει την πλάνη. 

Ο παπισμός κρίθηκε ως αίρεση από την ίδια την Παράδοση της Εκκλησίας, από τους Αγίους που είδαν στην αλλοίωση του Συμβόλου, στο filioque, στην πλάνη του πρωτείου και στο αλάθητο του πάπα μια βαθιά διαστρέβλωση του Αγίου Πνεύματος. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, φωτεινός στύλος της Ορθοδοξίας,

είπε πως «ουδέν έχομεν κοινωνόν προς τους Λατίνους» γιατί «ούτε Εκκλησία είναι αυτοί ούτε Πατέρες έχουν». Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διακήρυξε ότι η διδασκαλία τους περί θείας χάριτος είναι ξένη προς την αποκαλυφθείσα αλήθεια. Και πολλοί Πατέρες μίλησαν για «παναίρεση», διότι ο οικουμενισμός δεν περιορίζεται σε ένα δόγμα αλλά διαβρώνει όλη τη σωτηριολογική αλήθεια της Εκκλησίας. 

Η συμπροσευχή με αιρετικούς γίνεται πληγή όχι μόνο γιατί παραβιάζει κανόνες αλλά γιατί δηλώνει ότι «είμαστε ένα» εκεί όπου το Άγιο Πνεύμα βεβαιώνει πως δεν υπάρχει ενότητα εκτός της αληθινής πίστεως. Χωρίς κοινή αλήθεια, δεν υπάρχει κοινή Εκκλησία. Χωρίς κοινή Εκκλησία, δεν υπάρχει κοινή προσευχή. Και η παραβίαση αυτής της αρχής δεν ενώνει, αλλά ξεριζώνει τις ψυχές από την παράδοση που τις γέννησε. 

Ο οικουμενισμός είναι επικίνδυνος όχι επειδή οι άνθρωποι έξω από την αλήθεια είναι εχθροί, αλλά επειδή η παραδοχή της πλάνης ως «μία εκ των πολλών αληθειών» οδηγεί σε σιωπηρή αποδοχή ότι η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι μοναδική. Όμως η Εκκλησία είναι μία, όπως διακηρύσσει το Σύμβολο της Πίστεως. Η μία Εκκλησία δεν μοιράζεται τη σωτηρία με τη νόθευση. Ο πιστός καλείται να παραμείνει σταθερός όχι από σκληρότητα, αλλά από φόβο Θεού και αγάπη για την αλήθεια που σώζει. 

Μένουμε λοιπόν στην οδό που χάραξαν οι Άγιοι. Μένουμε στην ορθόδοξη ομολογία που δεν αλλάζει για να αρέσει, που δεν προδίδεται για να χειροκροτηθεί από τον κόσμο. Και καθώς οι καιροί σκοτεινιάζουν, η καρδιά του πιστού στέκεται ήρεμη και άγρυπνη, γνωρίζοντας πως η χάρη φυλάσσει όσους δεν παζαρεύουν το Ευαγγέλιο. Εμείς κρατούμε τη φλόγα της πίστεως, και όποιος επιθυμεί ας σταθεί πλάι μας, όχι με οργή, αλλά με καθαρή καρδιά που ζητά τον Χριστό και τίποτα λιγότερο. 

Όπου η αλήθεια τραυματίζεται, εκεί η ομολογία γίνεται καθήκον. Και όπου η πλάνη υψώνεται, εκεί η πίστη γίνεται φως που δεν σβήνει. 

Στη Νίκαια κάποτε θριάμβευσε η αλήθεια. Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει τόπος νοθείας. 

Κάθε καρδιά που αναζητά την ορθόδοξη αλήθεια ας υψώσει τον λόγο της· η εποχή μας έχει ανάγκη από καθαρή ομολογία. 

Προσευχηθείτε, μοιραστείτε, ομολογήστε. Η πίστη φυλάσσεται όταν μιλιέται. 

Στη γη που έγραψε ιστορία πίστεως, η αλήθεια έχει ακόμη φωνή. 

Ο μεγάλος αποστάτης της ορθοδοξίας Προσοχή μη σας πλανήσει