Πέμπτη 16 Απριλίου 2026

Προκλητικές προσθήκες στα Εγκώμια από την Εκκλησία της Κύπρου

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

 «παρέδωκεν ο και παρέλαβεν» (Α΄ Κορ. ιε΄, 3)

Διαφορετικά άκουσαν φέτος τα Εγκώμια της Μ. Παρασκευής οι πιστοί στην Κύπρο. Η απόφαση αυτή είχε ληφθεί ήδη την 14η Ιανουαρίου από την Ιερά Σύνοδο της Κύπρου και τώρα ήρθε η ώρα να εφαρμοστεί στην πράξη [1].

Τα Εγκώμια απαρτίζονται από τρεις στάσεις. Στο τέλος κάθε στάσης προστέθηκαν αυθαίρετα τέσσερις νέοι στίχοι πριν από το δοξαστικό, σχετικά με το Κυπριακό ζήτημα.

 Ειδικότερα:

 Στην πρώτη στάση « ζωή ν τάφ» προστέθηκαν οι στίχοι:

 Τν ν Κύπρω, Σώτερ, παροικούντα λαών, τν την θείαν σου ταφήν μεγαλύνοντα, ρσαι τάχει κ δουλείας πονηράς.

 Ες πατρώους οκους κα σκηνώματα Σά πιστρέψαι καταξίωσον, Κύριε, τος τν νδοξον τιμντάς Σου ταφήν.

 Μακρυνθέντες πάντες ντολν ερν, μαρτίας τ ψώνια δρέπομεν, λλ᾿ ατο μεν πάτρης λύτρωσιν κλαυθμ.

  ν Κύπρ, Στερ, τν γίων πληθύς, ν μι φων κετεύει Σοι, τος τς γαρ άποδίωξον ταχύ.

 

Στη δεύτερη στάση «Ἄξιον ἐστί …» προστέθηκαν τα εξής:

 Κράζομεν, Χριστέ, μετανοίας ν κλαυθμ βοντες, λλοθρήσκων τ στρατεύματα δίωξον, κα ερήνην πσι χάρισαι μν.

 τεσι πολλος κα ν θλίψει βαρυτάτη, Σώτερ. μακρν στιν ορτάζοντες, ξαιτούμεθα πάνοδον ταχεαν ν ατας.

 γερσιν δεν, τν τριήμερον τν Σν Οκτίρμον, κα πατρίδος Κύπρου τν ξανάστασιν, καταξίωσον δεν Υἱὲ Θεο.

 Κράζουσι, Χριστέ, σν μν Βαρνάβας τε κα Παλος· λύτρωσιν παράσχου τος δούλοις Σου κα πατρίδα λευθέρωσον ταχύ.

 Ενώ στην τρίτη στάση «Αἱ γένεαί πᾶσαι…» διαβάζουμε:

 Σπεσον ξαναστναι, τς Κύπρου λύων Λόγε, δεσμ στυγνς δουλείας.

 δεν λευθερίαν κ τν τς γαρ, Σώτερ, δίδου τος σος κέταις.

 Υἰὲ Θεο παντάναξ, λευθερίαν δίδου τ νήσ τν γίων.

 Σν σ γέρσει Λόγε, δεν κα τς πατρίδος νάστασιν ατομεν.

 

Στην αναθεωρημένη έκδοση που κυκλοφόρησε για τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος σημειώνει στην Εισαγωγή:

 «Μέσα σ’ ατ τ πλαίσια, ερ Σύνοδος, κατ τ συνεδρία της στς 14 Ιανουαρίου 2026, ποδέχτηκε μόφωνα εσήγησή μας, λαμβάνοντας πόψη τν τραγική κατάσταση, στην ποία βρίσκεται, δ κα 52 χρόνια ή πατρίδα μας, μ τν κτοπισμ το λαο μας ν συνεχίζεται, τος ναούς μας ν καταστρέφονται κα τν κατοχ ν δραιώνεται, πως προσθέσουμε στ γκώμια τς Μ. Παρασκευς κα κάποια, πο ν ναφέρονται στη δοκιμαζόμενη πατρίδα μας κα τν κζήτηση, π τν καθαιρέτη το δου, κατ τν εσημη ατ μέρα, τς βοήθειάς Του γι τν πελευθέρωσή της κα τν πιστροφ στς στίες κα τ ερά μας».


Ενώ σε άλλο σημείο τονίζει:

 «[…] Πιστεύουμε ότι μέσα στο συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα της Μεγάλης Παρασκευής, θα κατανοήσει καλύτερα και ο λαός μας τον κίνδυνο που διατρέχουμε και θα αναπέμψει θερμότερες τις ικεσίες και τις προσευχές του, προς τον Θεό για τη λύτρωση μας “εκ της καταδυναστείας των αλλοφύλων”». 

 Ως γνωστό, τα Εγκώμια, ο Επιτάφιος Θρήνος, αναφέρονται στον θρήνο της Υπεραγίας Θεοτόκου κατά την ταφή του Υιού και Θεού της, του Θεανθρώπου Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 

 Η εμπλοκή ενός αλλότριου εθνικού θέματος (όσο δίκαιο και αν είναι το αίτημα του Κυπριακού λαού, όσο άδικη και αν είναι η μέχρι σήμερα αντιμετώπισή του από τη Διεθνή Κοινότητα) σε ένα τόσο ιερό Εγκώμιο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προκλητική και σκανδαλώδης… Όχι γιατί το θέμα που προστέθηκε είναι καθαυτό λάθος. Αντιθέτως είναι απολύτως ορθό να προσεύχονται οι πιστοί στον Κύριο για την απελευθέρωση της πατρίδας τους, όπως έγινε εξάλλου και με την επανάσταση του ‘21 και όπως θα έπρεπε πάντα να γίνεται. Οι «ευσεβείς πόθοι» ωστόσο, πρέπει να πραγματώνονται και με τον ορθό τρόπο.

 Ο Επιτάφιος θρήνος, είναι κάτι Ιερό καθώς αποδίδεται στον Κύριο μας. Τα Εγκώμια δεν είναι απλά ένα ποίημα που εκφωνείται σε κάποια εκδήλωση για να προκαλέσουν κάποιον συναισθηματισμό, μια καρδιακή θλίψη, αλλά είναι ψαλμός, στο λειτουργικό τυπικό εν ώρα Ιεράς Ακολουθίας του Επιταφίου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και συνοδεύεται από κατάνυξη και ψυχικό πένθος.

 Δυστυχώς όμως οι Ακολουθίες αυτές της Μεγάλης Εβδομάδας και δη της Μ. Παρασκευής, λόγω των Εγκωμίων, συγκινούν ορισμένους χριστιανούς λόγω της ποιητικής ή γλωσσικής/φιλολογικής αξίας τους, και όχι λόγω του περιεχόμενου και της ουσίας αυτών των Ακολουθιών.

 Πέραν αυτών, η Ιερά Σύνοδος θα μπορούσε να κερδίσει την ευαισθησία του λαού στα εθνικά θέματα με χίλιους δυο άλλους τρόπους (μέσα από σχετικές εκδηλώσεις κλπ.) και όχι μέσα από την λειτουργική παράδοση.

 Πέρα από τα προαναφερθέντα λάθη είναι σημαντικό να τονίσουμε για μια ακόμη φορά πως πρέπει να τηρείται η Παράδοση της Εκκλησίας και να αποφεύγονται σφόδρα οι καινοτομίες.

 Αρυόμενοι από το θαυμάσιο σχετικό άρθρο για την απόφαση της Ι. Συνόδου της Κύπρου, του αδελφού Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, παραθέτουμε τα στοιχεία που άντλησε από την Εκκλησιαστική γραμματεία σχετικά με την λειτουργική Παράδοση της Εκκλησίας μας [2].

 «Ιουστίνος, ο Φιλόσοφος και Μάρτυρας (2ος αι.): Η λειτουργική παράδοση συνδέεται με την παράδοση της πίστεως. Επομένως, ο πυρήνας της λειτουργικής παραδόσεως ευρίσκεται στο σωτηριώδες κήρυγμα του Κυρίου.

 Ο Τερτυλλιανός (τέλος 2ου αι.) τονίζει τη σημασία της λειτουργικής παραδόσεως για θέματα που δεν μαρτυρούνται στην Αγία Γραφή, ενώ ο Ωριγένης διαβεβαιώνει ότι η λειτουργική παράδοση διαβιβάστηκε από τον Ίδιο τον Κύριο.

 Ο Μέγας Βασίλειος θεωρεί τη λειτουργική παράδοση ως ισχυρότατη «άγραφη διδασκαλία» που συνδέεται με τον ίδιο τον Κύριο. Επισημαίνει ότι η άγραφη λειτουργική παράδοση εδραιώθηκε στην Εκκλησία με το κριτήριο «της αλήθειας που έγινε αποδεκτή πάντοτε, παντού και από όλους» (Βικέντιος Λυρίνου)» .

 Βλέπουμε λοιπόν πως η λειτουργική Παράδοση είναι Θεοπαράδοτη και Αγιοπαράδοτη και δεν δύνανται οι Επίσκοποι να παίρνουν αυθαίρετες αποφάσεις. 

 Εν αντιθέσει, οφείλουν να είναι οι κύριοι φυλακές της παραδόσεως. 

 Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου έχει γίνει πλέον γνωστός για το λίαν οικουμενιστικό του προφίλ. Γι’ αυτό και τέτοιες καινοτομίες εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου της Κύπρου δεν μας εκπλήσσουν καθόλου, καθώς τον τελευταίο καιρό με τα όσα τραγικά συνέβησαν στην Μητρόπολη Πάφου είδαμε πολλά ανήκουστα…

 Ωστόσο, απ’ το μετερίζι της Αγιοπατερικής, Ιεροκανονικής Αποτείχισης οφείλουμε να επισημαίνουμε κάθε Οικουμενιστικό έκτροπο και να αναδεικνύουμε το δρόμο που μας άφησαν οι Άγιοι Πατέρες, που είναι και ο μόνος που οδηγεί στην σωτηρία.

 

Είθε ο Αναστημένος Κύριος να τους φωτίζει όλους προς μετάνοια.

 

Χριστός Ανέστη!

 

[1] https://www.alphanews.live

[2] https://katanixi.gr

 

https://katanixi.gr/proklitikes-prosthikes-sta-egkomia-apo-tin-ekklisia-tis-kyproy/?fbclid=IwY2xjawRM40dleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeTy4YSNvt8yejCj3EEd1XlbYkWnT34nAQ-UzJFvxJ1XTT6EX6wOTtdRu9fvk_aem_7fzaqekIiF2WPzmqjiMHyQ


Τετάρτη 15 Απριλίου 2026

Ευρήματα 2.000 ετών κάτω από τον Πανάγιο Τάφο «δείχνουν» τον κήπο του Ιησού!


Αρχαιολογικά ευρήματα 2.000 ετών στην Ιερουσαλήμ ενισχύουν την περιγραφή των Ευαγγελίων

Ανατροπή στην Ιερουσαλήμ: Ευρήματα 2.000 ετών κάτω από τον Πανάγιο Τάφο «δείχνουν» τον κήπο του Ιησού!

Ο Ναός της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ, μία από τις πιο εμβληματικές τοποθεσίες του χριστιανικού κόσμου, βρίσκεται εκ νέου στο επίκεντρο της επιστημονικής και θεολογικής συζήτησης. Οι πρώτες ανακοινώσεις από τις αρχαιολογικές ανασκαφές κάτω από το δάπεδο του ναού φέρνουν στο φως ευρήματα που φαίνεται να συνδέονται με την εποχή του Ιησού Χριστού, ενισχύοντας –έστω έμμεσα– την αφήγηση των Ευαγγελίων.

Οι έρευνες ξεκίνησαν το 2022 υπό την καθοδήγηση της Ιταλίδας αρχαιολόγου Φραντσέσκα Ρομάνα Στασόλα, από το Πανεπιστήμιο Λα Σαπιέντσα της Ρώμης, με αφορμή τις εργασίες ανακαίνισης του ναού. Κάτω από το δάπεδο του 19ου αιώνα αποκαλύφθηκε ένας αρχαίος λατομικός χώρος, ο οποίος χρονολογείται από την Εποχή του Σιδήρου και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως χώρος ταφής.

Το πιο εντυπωσιακό εύρημα αφορά κατάλοιπα καλλιεργειών ηλικίας περίπου 2.000 ετών – ελαιόδεντρων και αμπελιών. Το στοιχείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς συνδέεται με την περιγραφή του Ευαγγελίου του Ιωάννη, σύμφωνα με την οποία ο τάφος του Ιησού βρισκόταν σε έναν «κήπο». Η ύπαρξη γεωργικής δραστηριότητας στην περιοχή ενισχύει την ιστορική αξιοπιστία αυτής της αναφοράς.

Οι επιστήμονες, ωστόσο, αποφεύγουν τις απόλυτες ερμηνείες. Παρότι τα ευρήματα είναι συμβατά με τις βιβλικές περιγραφές, δεν αποδεικνύουν οριστικά ότι ο συγκεκριμένος χώρος αποτελεί τον τόπο ταφής του Ιησού. Αντίθετα, προσφέρουν ένα σημαντικό κομμάτι στο παζλ της ιστορικής τοπογραφίας της Ιερουσαλήμ κατά τη ρωμαϊκή περίοδο.

Η ιστορική πορεία του ναού

Η ιστορία του ίδιου του ναού είναι εξίσου σύνθετη. Ο χώρος θεωρείται από την πρώιμη χριστιανική παράδοση ως το σημείο της Σταύρωσης και της Ταφής. Τον 4ο αιώνα, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας διέταξε την ανέγερση ναού πάνω από το σημείο, καθιερώνοντας τη σημασία του στην παγκόσμια χριστιανική συνείδηση.

Στους αιώνες που ακολούθησαν, το κτίσμα υπέστη καταστροφές και ανακατασκευές, διαμορφώνοντας σταδιακά τη σημερινή του μορφή. Οι ανασκαφές δεν περιορίστηκαν στα φυτικά κατάλοιπα· νομίσματα και κεραμικά ευρήματα, που χρονολογούνται έως τον 4ο αιώνα, προσφέρουν πολύτιμα στοιχεία για τη χρήση και τη συνεχή κατοίκηση της περιοχής.

Η πολυεπίπεδη αυτή αρχαιολογική εικόνα αποκαλύπτει έναν χώρο που εξελίχθηκε από λατομείο σε τόπο ταφής και, τελικά, σε ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα του κόσμου.

Ανάμεσα στην πίστη και την επιστήμη

Πέρα από τη θρησκευτική διάσταση, η σημασία της ανακάλυψης είναι και ιστορική. Η Ιερουσαλήμ υπήρξε διαχρονικά σταυροδρόμι πολιτισμών, θρησκειών και εξουσιών. Τα νέα δεδομένα συμβάλλουν στην καλύτερη κατανόηση αυτής της πολυπλοκότητας, φωτίζοντας την καθημερινότητα και τη χρήση του χώρου στην αρχαιότητα.

Η επικεφαλής των ερευνών υπογραμμίζει ότι το μεγαλύτερο εύρημα δεν είναι απαραίτητα ο εντοπισμός ενός συγκεκριμένου τάφου, αλλά η αποκάλυψη της ιστορίας των ανθρώπων που έζησαν, πίστεψαν και διαμόρφωσαν τον χώρο. Είτε κάποιος προσεγγίζει το ζήτημα μέσα από την πίστη είτε μέσα από την επιστήμη, το βέβαιο είναι ότι ο Ναός της Αναστάσεως παραμένει σημείο όπου η ιστορία και η θρησκεία συναντώνται.

Σε έναν κόσμο που αναζητά διαρκώς αποδείξεις, ίσως η αξία τέτοιων ανακαλύψεων να μην βρίσκεται μόνο στις απαντήσεις που προσφέρουν, αλλά και στα ερωτήματα που εξακολουθούν να θέτουν.

ΠΗΓΗ. https://www.tanea.gr/2026/04/15/


ΕΒΡΑΙΚΟ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑ 2026


Ιστορικό πλαίσιο και βασική αρχή

Οι Πατέρες της Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ όρισαν το θεολογικό και κανονικό πλαίσιο για τον καθορισμό της ημερομηνίας του Ορθόδοξου Πάσχα. Δεν όρισαν συγκεκριμένο ημερολόγιο, ούτε τεχνικό αλγόριθμο. Η εφαρμογή έγινε μεταγενέστερα με αστρονομικά και μαθηματικά εργαλεία.

Ένας βασικός κανόνας που αποδίδεται σε αυτή την παράδοση είναι σαφής: το Ορθόδοξο Πάσχα τελείται μετά το εβραϊκό Πάσχα.

---------------------------------------------------

Η καθοριστική συμβολή του Χιλλέλ Β΄

Η σημερινή μορφή του εβραϊκού ημερολογίου οφείλεται στον Hillel II.

Γύρω στον 4ο αιώνα μ.Χ.( περίπου το 358–359 μ.Χ -ΜΕΤΑ ΤΗΝ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ) καταργήθηκε η ανάγκη παρατήρησης της Σελήνης ,εισήχθη μαθηματικό σύστημα υπολογισμού και εξασφαλίστηκε ενιαία χρονολόγηση για όλες τις κοινότητες.

Έτσι το ημερολόγιο έγινε πλήρως προβλέψιμο και μαθηματικό. Επομένως για τον καθορισμό της ημερομηνίας του ΕΒΡΑΙΚΟΥ ΠΑΣΧΑ πρέπει να λαμβάνουμε τον τρόπο υπολογισμού του ΧΙΛΛΕΛ Β προκειμένου να εφαρμόζουμε τον όρο εορτασμού του ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΣΧΑ της Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

Για ευνόητους λόγους αποφεύγω να παρουσιάσω τους μαθηματικούς τύπους υπολογισμού του ΕΒΡΑΙΚΟΥ ΠΑΣΧΑ του ΧΑΛΛΕΛ Β. Απλά σημειώνω τα εξής.

1.Το σύστημα ΧΑΛΛΕΛ Β είναι σεληνοηλιακό (συνδυάζει κύκλους Σελήνης και Ήλιου).

2. Ο «μέσος» σεληνιακός μήνας θεωρείται: 29 ημέρες, 12 ώρες, 793 “μέρη” (όπου 1 ώρα = 1080 μέρη)

3.ΤΟ 2026 είναι κανονικό έτος με 12 μήνες ( 353, 354, 355 ημέρες ) και ΟΧΙ ΕΜΒΟΛΙΜΟ με 13 μηνες.

3.Αντιστοιχεί στο έτος 5786 από δημιουργιας κόσμου.( 3761 π.Χ)

4. Το Pesach αρχίζει στις 15 Νισάν . Ο μήνας Νισάν ξεκινά με τη νέα σελήνη της άνοιξης .Το Pesach τελείται πάντα μετά την εαρινή ισημερία

 

-------------------------------------------------------------------

Για το 2026 (Εβραϊκό έτος 5786):

  • Αρχή Νισάν (Rosh Chodesh Nisan): 19 Μαρτίου 2026
  • 14 Νισάν (Erev Pesach/Προετοιμασία): 31 Μαρτίου 2026
  • 15 Νισάν (Pesach 1): 1 Απριλίου 2026
  • 21 Νισάν (Pesach 7): 7 Απριλίου 2026
  • 22 Νισάν (Pesach 8): 8 Απριλίου 2026

Η διάρκεια είναι 7 ή 8 ημέρες ανάλογα με την παράδοση (Διασποράς ή Ισραήλ).

 Βασικές Ημερομηνίες Νισάν 5786=2026

 

Συμβάν

Εβραϊκή Ημερομηνία

Γρηγοριανή Ημερομηνία

Ημέρα

Αρχή Νισάν

1 Νισάν

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026

Έναρξη μήνα

 

 

 

 

14 Νισάν

14 Νισάν

Τρίτη 31 Μαρτίου 2026

Προετοιμασία/Ταχανά

15 Νισάν

15 Νισάν

Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

 Έναρξη Πεσάχ

21 Νισάν

21 Νισάν

Τρίτη 7 Απριλίου 2026

7η ημέρα (ΤΕΛΟΣ ΠΕΣΑΧ ΓΙΑ ΙΣΡΑΗΛ_

22 Νισάν

22 Νισάν

Τετάρτη 8 Απριλίου 2026

8η ημέρα (ΤΕΛΟΣ ΠΕΣΑΧ ΓΙΑ ΔΙΑΣΠΟΡΑ)



 ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑ 2026

 

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

ΑΡΧΗ ΠΕΣΑΧ

Τετάρτη 1 Απριλίου 2026 (μετά το ηλιοβασίλεμα)

15 Νισάν 5786

ΤΕΛΟΣ ΠΕΣΑΧ

Τετάρτη 8 Απριλίου 2026 (μετά το ηλιοβασίλεμα)

22 Νισάν 5786

Διάρκεια

8 ημέρες (Διασπορά) / 7 ημέρες (Ισραήλ)


ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑ 2026

 

ΙΟΥΛΙΑΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 (ΝΕΟ) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΑΡΧΗ ΠΑΣΧΑ

Κυριακή 30 Μαρτίου 2026

Κυριακή 12 Απριλίου 2026

ΤΕΛΟΣ ΠΑΣΧΑ (Κυριακή Θωμά)

Κυριακή 6 Απριλίου 2026

Κυριακή 19 Απριλίου 2026

Διαφορά

-13 ημέρες

+13 ημέρες


ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑ 2026

 

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

ΕΒΡΑΪΚΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

ΑΡΧΗ ΠΕΣΑΧ

Τετάρτη 1 Απριλίου 2026 (μετά το ηλιοβασίλεμα)

15 Νισάν 5786

ΤΕΛΟΣ ΠΕΣΑΧ

Τετάρτη 8 Απριλίου 2026 (μετά το ηλιοβασίλεμα)

22 Νισάν 5786


📅 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

 

Εορτή

Ιουλιανό Ημερολόγιο

ΝΕΟ Ημερολόγιο

Εβραϊκό Πάσχα (Αρχή)

1 Απριλίου 2026

1 Απριλίου 2026

Εβραϊκό Πάσχα (Τέλος)

8 Απριλίου 2026

8 Απριλίου 2026

Ορθόδοξο Πάσχα (Αρχή)

30 Μαρτίου 2026

12 Απριλίου 2026

Ορθόδοξο Πάσχα (Τέλος)

6 Απριλίου 2026

19 Απριλίου 2026


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ. Μόνο με το ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ φαίνεται ότι εφαρμόζεται ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΤΗΣ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (ΔΗΛ.ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΒΡΑΙΚΟ ΠΑΣΧΑ) ενώ με το Ιουλιανό δημιουργείται πρόβλημα.

 


Τρίτη 14 Απριλίου 2026

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟ ΓΙΟΡΤΑΣΑΝ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ ΤΟ 2026;; (ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΩΝ)


Όπως είναι γνωστό το ΠΑΣΧΑΛΙΟ που ακολουθούνε οι Παλαιοημερολογίτες και οι Νεοημερολογίτες είναι το ΙΔΙΟ, αλλά διαφέρουν οι ημερομηνίες. Το θέμα που θα εξετάσουμε τώρα είναι ποιοι ορθόδοξοι Χριστιανοί (Παλαιού η Νέου ημερολογίου) ακολουθούν τον βασικό όρο εορτασμού του ΠΑΣΧΑ, που απαιτεί να τελείται το ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ (ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ).

Γνωρίζουμε ότι το Εβραϊκό ημερολόγιο είναι ηλιοσεληνιακό. Αυτό σημαίνει ότι βασίζεται στους κύκλους της Σελήνης για τους μήνες, αλλά προσαρμόζεται στον κύκλο του Ήλιου για τα έτη. Αυτό δεν ακολουθεί ΟΥΤΕ ΤΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟ , ΟΥΤΕ ΝΕΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, που είναι ΗΛΙΑΚΑ.( Ηλιακό σημαίνει ότι βασίζεται στην κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο. Στόχος του είναι οι μήνες να ακολουθούν τις εποχές (ισημερίες και ηλιοστάσια).

Σχετικά με το ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ γνωρίζουμε ότι αυτό συνδέεται με την 14η του μήνα ΝΙΣΣΑΝ. Σύμφωνα με τη Βίβλο (Έξοδος), η 14η του μηνός ΝΙΣΣΑΝ είναι η ημέρα που οι Ισραηλίτες θυσίασαν τον αμνό και ξεκίνησε η Έξοδος από την Αίγυπτο. Είναι η παραμονή του Εβραϊκού Πάσχα (Pesach).

Επειδή ο ΝΙΣΣΑΝ είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης, η 14η ΝΙΣΣΑΝ είναι η ημερομηνία με την πρώτη Πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία. Επομένως για να καθορίσουμε το ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ πρέπει να βρούμε την ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ. Και για να είμαστε ακριβείς πρέπει να καθορίσουμε την ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. Για το 2026 έχουμε τα παρακάτω στοιχεία, με βάση το ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.

ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ. Ξεκινά με τη δύση του ηλίου την Τετάρτη, 1 Απριλίου 2026. Στο Ισραήλ, η γιορτή διαρκεί 7 ημέρες, ενώ στην ομογένεια (εκτός Ισραήλ) διαρκεί 8 ημέρες.

Στην Ιερουσαλήμ (7 ημέρες): Τελειώνει με την εμφάνιση των αστεριών την Τετάρτη, 8 Απριλίου 2026.

Η ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ ΕΙΝΑΙ η 12η Απριλίου 2026.Δηλ.Όσοι ακολουθούν το νέο ημερολόγιο το 2026 εόρτασαν το ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΒΡΑΙΚΟ.

Όσοι ακολούθησαν το ΙΟΥΛΙΑΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ εόρτασαν το ΠΑΣΧΑ ΤΗΝ 30Η ΜΑΡΤΙΟΥ (Πριν το ΝΟΜΙΚΟ ΦΑΣΚΑ).

ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΟ.

 


Ο «Οικουμενισμός του Αίματος» και η Ορθόδοξη Μαρτυρία: Μεταξύ Σεβασμού και Δογματικής Ακρίβειας

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Εισαγωγικά

Η παρουσίαση πρόσφατα  από διάφορα ιστολόγια της περίπτωσης του Πακιστανού υπουργού  Σαχμπάζ Μπάτι (Shahbaz Bhatti) που δολοφονήθηκε το 2011, Ρωμαιοκαθολικού, μας θέτει το θέμα του ΟΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ.

Ο Σαχμπάζ Μπάτι, ο μοναδικός Χριστιανός υπουργός στην κυβέρνηση του Πακιστάν, αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο αυταπάρνησης μέσα από τον ανυποχώρητο αγώνα του για τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Σε ένα περιβάλλον έντονων θρησκευτικών διώξεων, ο Μπάτι ύψωσε το ανάστημά του ενάντια στους σκληρούς νόμους περί βλασφημίας που στοχοποιούσαν αθώους, επιλέγοντας συνειδητά τον δρόμο της δικαιοσύνης παρά τις συνεχείς απειλές κατά της ζωής του. Η ακλόνητη πίστη του στον Χριστό, την οποία επιβεβαίωσε με προφητικό βιντεοσκοπημένο μήνυμα λίγο πριν τη δολοφονία του, υπήρξε η κινητήριος δύναμη πίσω από τη δράση του. Η βίαιη εξόντωσή του από ένοπλους το 2011 όχι μόνο συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη, αλλά ανέδειξε με δραματικό τρόπο το κόστος της θρησκευτικής ελευθερίας. Σήμερα, η παρακαταθήκη του παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η αληθινή πίστη δοκιμάζεται στην πράξη και ότι το θάρρος απέναντι στην αδικία μπορεί να εμπνεύσει ολόκληρες γενιές, αποτελώντας φάρο ελπίδας σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις.

Οικουμενισμός του Αίματος» (Ecumenism of Blood)

Στη σύγχρονη εποχή, όπου οι διωγμοί των Χριστιανών παγκοσμίως εντείνονται, ο όρος «Οικουμενισμός του Αίματος» (Ecumenism of Blood) κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Η κεντρική ιδέα είναι συγκλονιστική: για τους διώκτες του Χριστιανισμού, το δόγμα δεν έχει σημασία. Οι σφαίρες και τα μαχαίρια εξτρεμιστικών οργανώσεων (όπως το ISIS ή η Μπόκο Χαράμ) δεν διακρίνουν Ορθοδόξους, Καθολικούς, Κόπτες ή Διαμαρτυρόμενους. Το μόνο κριτήριο για τη στοχοποίησή τους είναι η ομολογία του ονόματος του Χριστού.

Η Παγίδα και η Πραγματικότητα του Όρου

Ο όρος, που χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τον Πάπα Φραγκίσκο, περιγράφει μια «ενότητα» που επιτυγχάνεται όχι μέσα από θεολογικά συνέδρια, αλλά μέσα από το κοινό μαρτύριο. Το αίμα που χύνεται θεωρείται ότι «ποτίζει» το δέντρο της Χριστιανοσύνης συνολικά, δημιουργώντας έναν δεσμό αδελφοσύνης που υπερβαίνει τις επίγειες διαιρέσεις.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν:

  • Οι 21 Μάρτυρες στη Λιβύη (2015): Ανάμεσα στους Κόπτες που εκτελέστηκαν, υπήρχε και ένας άνδρας από το Γκάνα (πιθανώς καθολικός), οι οποίοι πέθαναν ψιθυρίζοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ».
  • Ο Σαχμπάζ Μπάτι (Shahbaz Bhatti): Ο Ρωμαιοκαθολικός Υπουργός Μειονοτήτων στο Πακιστάν, που δολοφονήθηκε το 2011 επειδή υπερασπίστηκε τα δικαιώματα όλων των μειονοτήτων ενάντια στους νόμους περί βλασφημίας. Η στάση του, γεμάτη πνευματική γαλήνη, αποτελεί ύψιστη απόδειξη αγάπης.

Η Θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Εδώ γεννάται το κρίσιμο ερώτημα: Τιμώνται αυτοί οι μάρτυρες ως Άγιοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία; Η απάντηση απαιτεί μια λεπτή αλλά σαφή διάκριση μεταξύ του ανθρώπινου σεβασμού και της επίσημης εκκλησιολογικής αναγνώρισης.

1. Δογματικά και κανονικά, η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακηρύσσει επισήμως ως Αγίους και Μάρτυρες μόνο εκείνους που ήταν βαπτισμένα μέλη της και μετείχαν στην ορθή πίστη. Επομένως, πρόσωπα όπως ο Σαχμπάζ Μπάτι ή οι Κόπτες της Λιβύης δεν εγγράφονται στο επίσημο Ορθόδοξο Εορτολόγιο, ούτε χτίζονται ναοί στο όνομά τους από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η αγιοκατάταξη δεν είναι μια ηθική επιβράβευση, αλλά βεβαίωση ότι η πίστη του προσώπου ήταν ταυτόσημη με εκείνη της Εκκλησίας.

2. Η  Ορθόδοξη Εκκλησία τρέφει βαθύτατο σεβασμό για το αίμα που χύνεται για τον Χριστό. Πολλοί   αποκαλούν αυτούς τους ανθρώπους «μάρτυρες του Χριστού» με την έννοια της ομολογίας. Στην παράδοση υπάρχει η έννοια του «Βαπτίσματος του Αίματος», που ιστορικά αφορούσε ακόμα και αβαπτίστους που πίστεψαν τη στιγμή του μαρτυρίου.

Ο «Οικουμενισμός του Αίματος» μπορεί να θεωρηθεί μια ακόμη παγίδα αν χρησιμοποιηθεί για να εξαλείψει τις δογματικές διαφορές με τρόπο τεχνητό. Ωστόσο, παραμένει μια υπενθύμιση ότι ο πόνος και η θυσία για την Αλήθεια είναι μια γλώσσα που την καταλαβαίνουν όλοι.

Ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει αυστηρή στα θέματα της «κοινωνίας των αγίων» για λόγους δογματικής ακρίβειας —καθώς μάρτυρες που δεν είναι Ορθόδοξοι δεν τιμώνται λειτουργικά ως Άγιοι— τους τιμάμε ως αδελφούς εν Χριστώ που σήκωσαν έναν Σταυρό πέρα από τις δικές μας δυνάμεις.