Εισαγωγικά
Δημοσιεύουμε διαμορφωμένο απόσπασμα από κείμενο του Χωροεπισκόπου Νοβο-Μπρντο και Παννονίας Μαξίμου της επισκοπής Ράσκας-Πριζρένης στην εξορία που αναφέρεται στην ερμηνεία του 15ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου. Ολόκληρο το κείμενο του Χωρεπισκόπου Μαξίμου (21 Μαΐου 2016) αποτελεί απάντηση σε κείμενο του αρχιμανδρίτη Νικοδήμου Μπογκοσάβλιεβιτς, ο οποίος χαρακτήρισε τον επίσκοπο Αρτέμιο και το ποίμνιό του ως «σχισματικούς» και «αιρετικούς». Ο Μάξιμος υπερασπίζεται την απόφαση διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τον πατριάρχη Ειρηναίο (2010) βάσει του 15ου κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου της Κωνσταντινούπολης, επιχειρηματολογώντας ότι ο οικουμενισμός αποτελεί αίρεση που έχει ήδη καταδικαστεί από αγίους Πατέρες (Ιουστίνος Τσέλιισκι, Παΐσιος, Σεραφείμ Σομπόλεφ κ.ά.), και όχι μόνο από Σύνοδο. Ασκεί σφοδρή κριτική στον Νικόδημο για ασυνέπεια, έλλειψη πνευματικής εμπειρίας, ακαδημαϊκό ελιτισμό και ψεύτικο αντιοικουμενισμό, ενώ παραθέτει ιστορικά παραδείγματα αγίων (Μάξιμος Ομολογητής, Θεόδωρος Στουδίτης, Γρηγόριος Παλαμάς) που δεν περίμεναν συνοδική καταδίκη για να αντισταθούν σε αιρέσεις. Τα βασικά σημεία του κειμένου του Αρχιμανδρίτη Νικοδήμου είναι τα εξής :
Ολόκληρο το κείμενο του Αρχιμανδρίτη Νικοδήμου βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://православнапородица.орг.срб/ctenie/vera-svetih/1110-nikodim-bogosavljevic-opasnost-raskola |
----------------------------------------------------------------------
Η ερμηνεία του 15ου κανόνα
Η ερμηνεία σας του 15ου κανόνα της Διπλής Συνόδου της Κωνσταντινούπολης, επί του οποίου εμείς επικαλούμαστε και για τον οποίο μας θεωρείτε σχισματικούς — ακόμα και αίρεση, δείχνει ότι ουσιαστικά βρίσκεστε στην ίδια θέση με τους οικουμενιστές. Μάλιστα βρίσκεστε σε μεγαλύτερη ασυνέπεια από αυτούς, γιατί ισχυρίζεστε ότι ο επίσκοπος Αρτέμιος είναι σε αίρεση, και την ίδια στιγμή «ότι ο Θεός θα τον ελεήσει γιατί ομολογεί την ορθόδοξη πίστη και παλεύει γι' αυτήν». Πώς κάποιος που δημιουργεί αίρεση μπορεί καθόλου να είναι ορθόδοξος, πόσο μάλλον να ομολογεί την ορθοδοξία; Πώς κάποιος μπορεί ταυτόχρονα να είναι αιρετικός και ορθόδοξος, ακόμα και να ομολογεί την ορθοδοξία και να την υπερασπίζεται; Μήπως τέτοια ανοησία παίρνετε ως θεολογική βάση της στάσης σας προς τον επίσκοπο Αρτέμιο; Από αυτό είναι φανερό ότι προφανώς δεν γνωρίζετε το θεολογικό περιεχόμενο της λέξης «αίρεση». Αυτή δηλώνει μια ομάδα ανθρώπων που εντός κάποιας θρησκευτικής οργάνωσης προωθεί και υποστηρίζει κάποια διαφορετική, νέα διδασκαλία. Φυσικά, οι οικουμενιστές δεν μπορούν να μας πουν ποιο νέο δόγμα εισάγουμε στην Εκκλησία (οι αβάσιμες και κακόβουλες φλυαρίες και επινοήσεις τους σίγουρα δεν είναι επιχείρημα και απάντηση σε αυτό το ερώτημα), δεν μπορούν γιατί δεν εισάγουμε τίποτα νέο, αντίθετα, παλεύουμε εναντίον πολλών καινοτομιών δογματικών, κανονικών και λειτουργικών που εκείνοι επιβάλλουν. Άρα, με την κρίση ότι είμαστε αίρεση ουσιαστικά επιβεβαιώσατε ότι εμείς δεν ομολογούμε την ορθοδοξία, αλλά κάποια άλλη θρησκευτική διδασκαλία. Και την ίδια στιγμή ισχυρίζεστε ότι ο επίσκοπος παλεύει και ομολογεί την ορθόδοξη πίστη; Απλά, δύο ασυμβίβαστες θέσεις, και με τι τις συμβιβάσατε στο μυαλό σας; — Αυτό μόνο εσείς το ξέρετε, με λογική και θεολογία προφανώς όχι! Σε πνεύμα τέτοιας ανοησίας είναι χτισμένη η συνολική σας στάση προς τον επίσκοπο Αρτέμιο και τον αγώνα του, καθώς και προς την κανονική θεμελίωσή του.
………………………………………………………………………………
Ας επιστρέψουμε στον πολύ σημαντικό 15ο κανόνα. Ερμηνεύετε τον εντελώς οικουμενιστικά, και αυτό σημαίνει αυθαίρετα, σχετικιστικά, αναποτελεσματικά, εντελώς εκτός του πνεύματος του ίδιου του κανόνα, αστοχώντας (προφανώς εσκεμμένα) την ουσία και το νόημά του. Με μια λέξη, όπως οι οικουμενιστές δείχνετε πόσο λυπάστε που αυτός ο κανόνας υπάρχει και ως τέτοιος σας κάνει μεγάλο πρόβλημα, γιατί διδάσκει τους ορθόδοξους πώς να αντισταθούν στην αίρεση. Απλώς εκπλησσόμαστε από τον τυπολατρία και την επιφάνεια με την οποία προσεγγίσατε την ερμηνεία του δοθέντος κανόνα, αν και προσπαθείτε στο γράψιμό σας να αφήσετε την εντύπωση θεολογικής συνέπειας και ακαδημαϊκής θεμελιώδους επάρκειας, ακόμα και λογικότητας. Όμως, η εντύπωση δεν μπορεί να εξαπατήσει τους προσεκτικότερους αναγνώστες των γραμμών σας.
Η επιφάνεια που παρατηρούμε στην ερμηνεία σας του προαναφερθέντος κανόνα συνίσταται στη διαπίστωση και την ασταθή, σχετικιστική σας θέση ότι ο οικουμενισμός δεν έχει καταδικαστεί από σύνοδο. Για να υπερβείτε αυτή την επιφάνεια σας συνιστούμε προσεκτικότερη ανάγνωση του 15ου κανόνα, ο οποίος λέει: Κι εκείνοι που χωρίζονται από την κοινωνία με τον επίσκοπό τους για κάποια αίρεση, που έχει καταδικαστεί από τις άγιες συνόδους, ή από τους Πατέρες, δηλαδή όταν αυτός κηρύττει δημόσια την αίρεση και με ακάλυπτο μέτωπο (με ακάλυπτο κεφάλι, δηλαδή ανοιχτά, δημόσια) διδάσκει γι' αυτήν στην εκκλησία, τέτοιοι όχι μόνο δεν θα υποστούν ποινή σύμφωνα με τους κανόνες γι' αυτό, που πριν από τη συνοδική απόφαση χώρισαν από τέτοιον επίσκοπο, αλλά αντίθετα, θα αξιωθούν της τιμής που πρέπει στους ορθόδοξους. Γιατί αυτοί δεν καταδίκασαν επισκόπους, αλλά ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους, ούτε με σχίσμα κατέστρεψαν την ενότητα της Εκκλησίας, αλλά αντίθετα έσπευσαν να απελευθερώσουν την Εκκλησία από το σχίσμα και τη διαίρεση.
Η διάκριση «Συνόδων» και «Πατέρων»
Καταλάβατε, λοιπόν, το μήνυμα· για σας και γι' αυτούς που οδηγήσατε σε πλάνη κάναμε έντονες τις κρίσιμες λέξεις του κανόνα, που σε σκόνη και στάχτη διασκορπίζουν την πλάνη σας ότι χρειάζεται να χωριστεί κανείς από τον προκαθήμενο που κηρύττει μόνο εκείνη την αίρεση που έχει συνοδικά καταδικαστεί. Αυτός είναι ο ισχυρισμός σας, ενώ στον ίδιο τον κανόνα βλέπουμε ότι αρκεί η αίρεση να έχει καταδικαστεί και από τους Πατέρες! Ποιων Πατέρων; Φυσικά, των αγίων Πατέρων. Και ποιος μεταξύ των αγίων Πατέρων καταδίκασε με τον πιο ηχηρό τρόπο την αίρεση του οικουμενισμού; Ο άγιος Ιουστίνος του Τσέλιε (Πόποβιτς)! Αυτός επίσημα αγιοκατατάχθηκε και με αυτή την πράξη της αγιοκατάταξης οι οικουμενιστές, λοιπόν, επικαλέστηκαν την ανάθεμα αυτού του αγίου Πατέρα, ο οποίος την ομολογία του οικουμενισμού τους ονομάζει αναμφίβολα αίρεση. Αλλά μήπως είναι μοναχική φωνή μεταξύ των αγίων Πατέρων; Καθόλου! Ο άγιος Γαβριήλ Γεωργιανός, ο άγιος γέροντας Παΐσιος, ο άγιος Σεραφείμ Σομπόλεφ και πλήθος άλλων σύγχρονων και επίσημα αγιοκαταταγμένων(!) Πατέρων καταδικάζουν αναμφίβολα τον οικουμενισμό ως κακή αίρεση, που πράγματι είναι. Με αυτό είναι φανερό τι είδους και πόση πλάνη διαδίδετε και συγχέετε τους απλόκαρδους χριστιανούς που η συνείδηση τους ωθεί να παλεύουν και να αντιστέκονται στην οικουμενιστική αίρεση και στους φορείς και κήρυκές της, ενώ εσείς με τέτοιο γράψιμό σας παγιδεύετε τη συνείδησή τους. Καταλάβετε, λοιπόν, ότι είστε σε πλάνη και συνετιστείτε!
Η μαρτυρία του επισκόπου Νικοδήμου Μιλάς
Με τέτοια πατερική ουσία και νόημα του προαναφερθέντος κανόνα, ότι έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά ΚΑΘΗΚΟΝ να διακόψουμε την κοινωνία με προκαθημένους — φορείς αιρέσεων, μαζί μας συμφωνεί και ο επίσκοπος Νικόδημος Μιλάς, και για καλύτερη κατανόηση του δοθέντος κανόνα παραθέτουμε και τη δική του ερμηνεία του: ...αν ένας επίσκοπος, μητροπολίτης ή πατριάρχης αρχίσει να κηρύττει δημόσια στην εκκλησία κάποια αιρετική διδασκαλία, που είναι ενάντια στην ορθοδοξία, τότε οι εν λόγω (τοπικοί επίσκοποι και ιερείς) ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΧΩΡΙΣΤΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ από αυτόν τον επίσκοπο, μητροπολίτη και πατριάρχη, και γι' αυτό όχι μόνο δεν θα υποστούν καμία κανονική ποινή, αλλά θα επαινεθούν κιόλας, γιατί με αυτό δεν εξεγέρθηκαν ενάντια σε νόμιμους επισκόπους, αλλά ενάντια σε ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους, ούτε εισήγαγαν σχίσμα στην εκκλησία, αλλά αντίθετα, όσο μπορούσαν, απελευθέρωσαν την εκκλησία από το σχίσμα και τη διαίρεση. Στην ερμηνεία του ο επίσκοπος Νικόδημος ακόμα τονίζει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ΧΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ, σε αντίθεση με εσάς, που περιμένετε συνοδική καταδίκη του οικουμενισμού. Αν όχι εμάς, ακούστε τουλάχιστον τον σοφό ομώνυμό σας.
Η ιστορική μαρτυρία των αγίων
Τέτοια επιφάνειά σας ευνοεί μόνο τους οικουμενιστές, τους οποίους συνειδητά ή όχι, με το γράψιμό σας πολύ ευχαριστήσατε, και οι οποίοι με τέτοια δική σας και δική τους στάση σε μεγάλο βαθμό νεκρώνουν τη σκουριασμένη συνείδησή τους, με την οποία βαθιά αμάρτησαν ενάντια στην ορθόδοξη πίστη και την πατερική παράδοση. Σε συμφωνία με τον ισχυρισμό σας τίθεται και το εξής ερώτημα: ποιος άγιος ομολογητής περίμενε συνοδική καταδίκη της αίρεσης για να διακόψει την κοινωνία με τους αιρετικούς και να ξεκινήσει τον αγώνα με τις αιρέσεις της εποχής του; Τι λέει γι' αυτό η ιστορία της Εκκλησίας; — Κανένας.
Να μερικά μόνο παραδείγματα και αποδείξεις:
- Ο άγιος Μάξιμος Ομολογητής δεν έζησε να δει την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο, στην οποία συνοδικά καταδικάστηκε η μονοθελητική και μονοενεργητική αίρεση, εναντίον της οποίας πάλεψε και έπαθε στον διωγμό μέχρι θανάτου·
- Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, μαζί με τον άγιο Νικηφόρο Ομολογητή, δεν περίμεναν σύνοδο για να καταδικάσουν την εικονομαχία ως αίρεση και να αντιταχθούν στον ασεβή αυτοκράτορα Λέοντα, και οι δύο εξορίστηκαν και έπαθαν στην εξορία· ο πρώτος μαζί με τους μοναχούς του, που έμειναν πιστοί στην ορθόδοξη πίστη και σ' αυτόν, τον πνευματικό τους πατέρα, ακριβώς όπως ο επίσκοπος Αρτέμιος και το μοναχικό του·
- Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς δεν περίμενε σύνοδο για να καταδικάσει τον βαρλααμιτικό σχολαστικισμό του Ιωάννη Καλέκα (ο οποίος τον κατηγορούσε για την ορθόδοξη στάση του, δηλαδή τη διάκριση που κάνει μεταξύ ουσίας και ενέργειας του Θεού) αλλά διέκοψε την κοινωνία και με αυτό, όπως η ουσία, το νόημα και η λογική του 15ου κανόνα επιτάσσει, αγνόησε εντελώς την απαγόρευση λειτουργίας, την καθαίρεση, ακόμα και την ανάθεμα από τον εν λόγω πατριάρχη και το μόνιμο σύνοδό του (1344). Αντιθέτως, σύντομα μετά σε ορθόδοξη σύνοδο αυτός ο πατριάρχης αιρετικός καταδικάστηκε και καθαιρέθηκε, αλλά ο άγιος Γρηγόριος δεν περίμενε αυτή τη σύνοδο με σταυρωμένα χέρια, προσευχόμενος μόνο και μετανοώντας, αλλά πάλεψε ακριβώς με τη διακοπή της κοινωνίας με αυτόν τον αιρετικό πατριάρχη και την ομολογία της πίστης.
Και πολλά άλλα παρόμοια παραδείγματα, που επιβεβαιώνουν την ορθότητα της στάσης και της δράσης μας μεταξύ των αγίων Πατέρων.
Το νόημα των Οικουμενικών Συνόδων
Αν οι άγιοι Πατέρες με τέτοιο δικό σας «σαλονικιώτικο ζήλο» περίμεναν «κάποιος άλλος εκεί» να καταδικάσει την αίρεση και τους αιρετικούς, δεν θα είχαν ποτέ φτάσει στις ορθόδοξες συνόδους, στις οποίες αυτό συνέβη, γιατί αυτές οι σύνοδοι ήταν ακριβώς χάρη στο ζήλο τους που κινήθηκαν, οργανώθηκαν, χάρη στα επιχειρήματά τους θεμελιώθηκαν, αν και πολλοί από αυτούς, όπως βλέπουμε, δεν τις πρόλαβαν καν στη ζωή τους. Άρα, οι ορθόδοξες οικουμενικές και τοπικές σύνοδοι ήταν απλώς το αποκορύφωμα εκείνου του αγώνα που οι άγιοι Πατέρες πολύ πριν από αυτές ξεκινούσαν και διεξήγαγαν εναντίον αιρέσεων και αιρετικών. Ήταν, λοιπόν, ο στέφανος, όχι η αρχή, όπως εσείς λανθασμένα θεωρείτε, του πατερικού αγώνα του ζήλου και της ομολογίας της αληθινής πίστης. Δεν κάθονταν απλώς, δεν μετανοούσαν και δεν προσεύχονταν, αλλά λεοντόψυχα αντιτάσσονταν στους αιρετικούς με όλα τα διαθέσιμα κανονικά μέσα, με πλήρη ετοιμότητα να υποστούν διωγμούς γι' αυτό, και αυτός ο 15ος κανόνας αποτελεί την κανονική αρθρογράφηση αυτής της ιερής ζήλο των αγίων Πατέρων, με την οποία διαφυλάσσεται η πίστη και εδραιώνεται η Εκκλησία και η μόνη δυνατή της ενότητα — η ενότητα στην πίστη.
Η αντιπαράθεση με τη στάση του Νικοδήμου
Γι' αυτό βλέπουμε ότι η στάση σας είναι εντελώς αντίθετη σε αυτόν τον κανόνα, στον οποίο, υποτίθεται, επικαλείστε, αδέξια και θλιβερά υποστηρίζοντας τον ηττοπαθή σας ισχυρισμό ότι εν μέσω αυτής της αιρετικής αταξίας εναντίον της Εκκλησίας χρειάζεται σιωπή (εκτός, κατά εσάς, αν κάποιος είναι θεολογικά μορφωμένος, και πόσοι τέτοιοι υπάρχουν σήμερα;), μετάνοια και προσευχή. Αυτό που τώρα αναφέραμε από τον δοθέντα κανόνα και εσείς διαβάσατε και περάσατε ήσυχοι με ήσυχη συνείδηση, και τον ίδιο τον κανόνα τον γυρίσατε ανάποδα, «αποδεικνύοντας» ότι οι άγιοι Πατέρες με αυτόν τον κανόνα εννοούσαν όπως εσείς, αντίθετα από αυτό που στον ίδιο τον κανόνα θέσπισαν και έγραψαν. Φαντάζομαι και εσείς καταλαβαίνετε πόσο παράλογη ακούγεται τέτοια ερμηνεία σας, και ελπίζουμε μόνο ότι είστε συνειδητοί ότι με τέτοια ερμηνεία του 15ου κανόνα εσείς εντελώς ανατρέπετε την πατερική παράδοση και την καταργείτε. Ναι, με την ερμηνεία σας εσείς αυτόν τον κανόνα και την ύπαρξή του ουσιαστικά απογυμνώσατε, αποκοιμίσατε και τελικά καταργήσατε. Η παραποίηση της πατερικής θεολογίας είναι ανορθόδοξη πρακτική των καινοτόμων, μεταξύ των οποίων ιδιαίτερα διακεκριμένου επισκόπου Αθανασίου Γεβτιτς, ο οποίος χωρίς ντροπή και αιδώ αναδιαμορφώνει, πλαστογραφεί, προσθέτει και μετακινεί την παράδοση του ίδιου του πνευματικού του πατέρα, του αγίου Ιουστίνου Τσέλιισκι. Μεταμφιέζει τα άγια λείψανά του, αλλά και την αγιοπατερική του θεολογία, προφανώς, σε οικουμενιστικό ένδυμα που δεν του ταιριάζει. Σε αυτές τις ανέντιμες πρακτικές αυτού του επισκόπου είστε και εσείς συνειδητοί, μάλιστα παλεύετε εναντίον τους, όπως τουλάχιστον παρουσιάζετε το έργο σας στη δημοσιότητα, ενώ στην πράξη ακολουθείτε την ίδια εκείνη ανάποδη πρακτική παραποίησης της πατερικής διδασκαλίας.
Η συνοδική καταδίκη του οικουμενισμού
Άρα, βλέπουμε ότι ο λόγος σας στέκεται απέναντι στους αγίους Πατέρες; Δεν έχουν βρεθεί σε τέτοια κατάσταση οι εαυτούς τους οι οικουμενιστές; Μας πείθουν ότι είναι μεγαλύτερες αυθεντίες από τους αγίους Πατέρες. Ελπίζουμε ότι σε τέτοια πλάνη δεν θα παραμείνετε πολύ, αν ήδη έχετε πέσει σε αυτήν, θέλουμε να πιστεύουμε — όχι συνειδητά.
Όμως, ακόμα κι αν επιμένετε στην προφανώς ακανόνιστη τυπολατρία ότι η αίρεση πρέπει να είναι συνοδικά καταδικασμένη για να απομακρυνόμαστε από τους κήρυκές της, θα ικανοποιήσουμε και την επιμονή σας σε τέτοια μορφή, αν και προηγουμένως είδαμε ότι στην πατερική παράδοση είναι ανύπαρκτη. Τυπικά μιλώντας (κατά το πρότυπό σας) ο οικουμενισμός έχει αναθεματιστεί ως αίρεση σε τοπική σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας του εξωτερικού, η οποία τώρα βρίσκεται σε κοινωνία με τις υπόλοιπες τοπικές εκκλησίες. Με την αποδοχή σε κοινωνία αυτής της Τοπικής Εκκλησίας, αποδεχθήκαν και οι αποφάσεις και οι στάσεις της, από τις οποίες ποτέ δεν αποκηρύχθηκε, τουλάχιστον όχι τυπικά. Άρα αυτή η αίρεση έχει καταδικαστεί σε μια νόμιμη εκκλησιαστική σύνοδο μιας τοπικής εκκλησίας. Αλλά και αν δεν είχε καταδικαστεί, ο οικουμενισμός στην πρακτική του εκδήλωση και ύπαρξη συνίσταται στην προσευχητική και εκκλησιαστική κοινωνία (αναγνώριση εκκλησιαστικότητας, αποστολικής διαδοχής κλπ.) με ήδη καταδικασμένους αιρετικούς, άρα, με αυτό ο οικουμενισμός είναι αυτομάτως καταδικασμένος, γιατί προπαγανδίζει καταδικασμένες αιρέσεις ως χριστιανισμό, καταδικασμένους αιρετικούς ως Εκκλησία. Εσείς είστε σίγουρα συνειδητοί γι' αυτό, τότε γιατί τέτοια αποκήρυξη του 15ου κανόνα και αμφισβήτηση της θεραπευτικής και αναγκαίας εφαρμογής του στην Εκκλησία, που σήμερα επιτίθεται από οικουμενιστές αιρετικούς; Εξάλλου ωραία παραθέτετε τον κανόνα και την ερμηνεία του από τον επίσκοπο Νικόδημο Μιλάς, και μετά δίνετε τη δική σας ερμηνεία εντελώς αντίθετη στα παρατιθέμενα αποσπάσματα.
Ο διωγμός του επισκόπου Αρτεμίου
Με λύπη πρέπει να διαπιστώσουμε, το μικρό φως ελπίδας με το οποίο ανακοινώσατε τον εαυτό σας ως αληθινό αγωνιστή για την καθαρότητα της πίστης ακριβώς το εξαφανίσατε με τέτοια στάση σας για τον 15ο κανόνα και τη συνολική κατάσταση στην Εκκλησία. Η δική σας, και στην ουσία «λύση» που προσφέρει ο Βλάντιμιρ Ντιμιτρίγιεβιτς, να «προσευχόμαστε και να μετανοούμε» είναι σε θεολογική έννοια «ανακάλυψη του ζεστού νερού». Μήπως εμείς οι χριστιανοί και οι μοναχοί δεν το ξέραμε και δεν το κάναμε αυτό μέχρι τώρα, και περιμέναμε εσάς τους δύο να μας «φωτίσετε»; Οι «καρποί» της ταπεινοφροσύνης, της μετάνοιας και της προσευχής σας που δείχνετε απλώς επιβεβαιώνουν ότι πραγματικά σας χρειάζεται έμπειρος πνευματοφόρος γέροντας, και μάλιστα — όσο το δυνατόν γρηγορότερα, πριν με τη μόρφωση και το αξίωμα που έχετε στην αυτοπεποίθηση και τον ελιτισμό σας (με τον οποίο άλλους πολύ τολμηρά ετικετοποιείτε, ενώ οι ίδιοι τον κατέχετε), δεν γίνετε δημιουργός κάποιας νέας σεργιανικής αίρεσης, ή κάτι παρόμοιο.
Ο διωγμός του επισκόπου Αρτεμίου δεν ήταν αφορμή να υπερασπιστεί την εξουσία και την αξιοπρέπειά του. Όπως βλέπετε, έχει καθαιρεθεί και αφοριστεί, που ως συνέπεια της σύγκρουσής του με τους οικουμενιστές στον έξυπνο δείχνει ποιος είναι ο σκοπός του επισκόπου. Αν ο σκοπός του ήταν η εξουσία, θα είχε εγκαταλείψει προ πολλού τον αγώνα του εναντίον του οικουμενισμού και θα «έπαιζε» όπως οι οικουμενιστές υπό τον Ιρίνεϊ Μπούλοβιτς, τον Αμφιλόχιο και τον Αθανάσιο Γεβτιτς, «παίζουν», όπως, εξάλλου, κάνει το υπόλοιπο σερβικό επισκοπάτο. Όποιος θέλει να μείνει στην εξουσία δεν πηγαίνει στις κατακόμβες, αλλά πηγαίνει να προσκυνήσει τον Ιρίνεϊ Μπούλοβιτς, τη «γκρίζα εμινέντσα» της Σερβικής Εκκλησίας και πατέρα του οικουμενισμού στη Βαλκανική χερσόνησο και πέραν αυτής. Φαντάζομαι σας είναι σαφής αυτή η «εξίσωση» λειτουργίας της «συνοδικότητας» στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία; Ή είστε τυφλοί; Συμφωνείτε ότι ο επίσκοπος Αρτέμιος ουσιαστικά διώκεται για την ορθόδοξη ομολογία πίστης και τον αντιοικουμενισμό, και παρ' όλα αυτά μένετε στη θέση των οικουμενιστών ότι ο επίσκοπος με τον αγώνα του για την πίστη υπερασπίζεται τον θρόνο και την εξουσία του. Πάλι είστε ασυνεπείς στον εαυτό σας.
Η νέα σελίδα αντίστασης
Ο επερχόμενος διωγμός των ορθοδόξων άνοιξε απλώς μια νέα σελίδα στην επέκταση του οικουμενισμού και των οικουμενιστών στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, και αυτή η δραστήρια και επιθετική επιβολή του οικουμενισμού με ακανόνιστα μέσα και διωγμό απλώς άναψε συναγερμό στη συνείδησή μας και στην ορθόδοξη συνείδηση, και έδειξε ότι και στην αντίσταση των ορθοδόξων χρειάζεται να γυρίσουμε νέα σελίδα, και αυτό είναι η πιο ανοιχτή και δραστήρια αντίσταση στους οικουμενιστές, όχι μόνο με γράψιμο, λόγο, προσευχή και μετάνοια, που κάναμε και πολύ πριν από εσάς και τον Βλάντα Ντιμιτρίγιεβιτς, ιδιαίτερα ο επίσκοπός μας. Ο επίσκοπος Αρτέμιος ως ιερομόναχος, και ως θεολόγος, έκανε ό,τι μπορούσε τότε: έγραφε και μιλούσε, έλεγχε και προσευχόταν, όπως και ο άγιος Ιουστίνος Τσέλιε, ο οποίος δεν συλλειτούργησε με τον πατριάρχη Γερμανό, ούτε τον μνημόνευσε, αλλά μνημόνευσε τον επίσκοπό του Ιωάννη Βελιμίροβιτς που δεν ήταν οικουμενιστής. Στον πατριάρχη Γερμανό ήταν πολύ γνωστή η απάντηση του πατρός Ιουστίνου στην επιθυμία του να έρθει στο μοναστήρι Τσέλιιε και να λειτουργήσει. Ο άγιος Ιουστίνος του μετέφερε μέσω της ηγουμένης των Τσέλιιε: μπορεί, ας έρθει, αυτός θα μπει από τη μια πύλη, εγώ θα βγω από την άλλη, ας λειτουργήσει αυτός, εγώ πάω στο δάσος, μέχρι να φύγει. Γι' αυτό κι εμείς κατά το πρότυπο του πνευματικού μας παππού, του αγίου Ιουστίνου Τσέλιε, ανάμεσα σε πατριάρχη οικουμενιστή και δάσος διαλέξαμε το δάσος. Ο 15ος κανόνας αφορά τη διακοπή της κοινωνίας με συγκεκριμένους οικουμενιστές στην ιεραρχία του Βελιγραδινού Πατριαρχείου, γι' αυτό κι εσείς κάντε ό,τι έκανε ο ιερομόναχος Αρτέμιος, και αργότερα στην εποχή του ο επίσκοπος Αρτέμιος και ο όσιος Ιουστίνος Τσέλιισκι, και θα είναι αρκετό από εσάς. Φαντάζομαι σας είναι σαφές σε όλα αυτά ότι η διακοπή της κοινωνίας επισκόπου με πατριάρχη συνεπάγεται μεγαλύτερες συνέπειες από τη διακοπή ενός αρχιμανδρίτη — συνέπειες που εσείς κακόβουλα ονομάζετε σχίσμα, ενώ εμείς εφαρμογή του 15ου κανόνα.
……………………………………………………….
Η υποκρισία και το παρελθόν του Νικοδήμου
Επίσης, αν ήδη αποφασίσατε να ζητήσετε συγχώρεση, ιδιαίτερα από εμάς το μοναχισμό στην εξορία, ξεκινήστε με τη σειρά, και πρώτα ζητήστε συγνώμη που μέχρι πρότινος ήσαστε δραστήριο μέλος της καινοτόμου αποστασίας στη ΣΟΕ(Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία) , και μετά ζητήστε συγχώρεση για τον ρόλο σας του συνοδοιπόρου του δυστυχισμένου μητροπολίτη Αμφιλόχιου, κατά την ακανόνιστη κατάληψη της Επαρχίας μας. Φαντάζομαι είστε συνειδητοί της υποκρισίας σας στην οποία έχετε πέσει, γιατί επικρίνετε τον επίσκοπο Αρτέμιο ότι με βάση το άρθρο 111 του Καταστατικού της ΣΟΕ δεν απέβαλε τον επίσκοπο Αθανάσιο από την Επαρχία, ενώ οι ίδιοι ήσασταν ένας από τους εισβολείς σε αυτήν! Άρα, δεν απέβαλε τον επίσκοπο Αθανάσιο, και δεν αναφέρετε, από ντροπή φαντάζομαι, ότι δεν απέβαλε ούτε εσάς, ούτε τον μητροπολίτη σας, αν και, σύμφωνα με τον δικό σας ισχυρισμό, έπρεπε. Τότε κάνατε διαλέξεις στον επαρχιακό κλήρο «εμβολιάζοντάς τους κατά του πνεύματος του Αρτεμίου», για το οποίο η Επαρχία μας και πριν από αυτά τα γεγονότα «ήταν εκτός Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», όπως γράψατε! Με αυτά τα λόγια από εσάς μίλησε όλη η, ήδη παροιμιώδης, ζήλεια και κακία που τραγικά κληρονομήσατε από τον πνευματικό σας πατέρα, τον Αμφιλόχιο, γιατί αυτά είναι τα δικά του λόγια, ότι «ο Αρτέμιος από την Επαρχία του κάνει αίρεση».
Οι πρώην αδελφοί του επισκόπου Αρτεμίου ουδέποτε του συγχώρεσαν το γεγονός ότι παρέμεινε ο μόνος συνεπής συνεχιστής της παράδοσης του πατρός Ιουστίνου. Ενώ εκείνοι ενέδωσαν στον δυτικόστροφο υπαρξισμό και τον οικουμενισμό του Ιωάννη Ζηζιούλα, ο Αρτέμιος επέλεξε τον ανένδοτο αγώνα για την Ορθοδοξία, αποδεχόμενος το τίμημα των διωγμών και των ταπεινώσεων που υφίσταται μέχρι και σήμερα – ακόμη και από εσάς
Πολύ τους ελέγχει αυτή του η επιμονή στη γραμμή του πατρός Ιουστίνου, τόσο που και εσείς, πρώην (αν;) τέκνο του μητροπολίτη, φέρετε αυτή την κληρονομημένη πικρία και μίσος προς τον επίσκοπο Αρτέμιο, για το οποίο δεν είστε αμερόληπτοι, αν και για προκατάληψη κατηγορείτε εμάς. Ο Θεός να σας βοηθήσει με αυτήν την «πνευματική κληρονομιά» από τον πρώην πνευματικό σας πατέρα, και με τα υπόλοιπα που πήρατε από αυτόν, από τα οποία ο καλός Θεός να σας ελευθερώσει. Και μετά από όλα αυτά τολμάτε να γράφετε για τον επίσκοπο Αρτέμιο και να παρουσιάζεστε τώρα στη σερβική ορθόδοξη κοινή γνώμη ως ζηλωτής. Αν ήδη αγωνίζεστε για μετάνοια και προσευχή ως λύση της τρέχουσας οδυνηρής κατάστασης στην Εκκλησία, τότε δύσκολα θα έχετε χρόνο να γράφετε περαιτέρω τέτοια θεολογικά, λογικά και ηθικά ασυνεπή κείμενα, γιατί για μετάνοια προφανώς έχετε αρκετό υλικό. Δεν είναι σοφό να προσθέτετε κι άλλο με τέτοιο «ζήλο» σας.
Χωρεπίσκοπος Νοβομπρντσκί και Παννονικός Μαξίμος
Πηγή. https://www.eparhija-prizren.org/k/episkop-artemije
