- Δευ 22 Μαΐ στις 9:37 π.μ.
Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.
Ο 37ος κανόνας της Εν Λαοδικεία Συνόδου λέει:
«Ὅτι οὐ δεῖ παρὰ τῶν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν, τὰ πεμπόμενα ἑορταστικὰ
λαμβάνειν, μηδὲ συνεορτάζειν αὐτοῖς.(37Ος ΚΑΝΟΝΑΣ).
Οπότε το πρόβλημα είναι ποια είναι η ερμηνεία του «συνεορτάζειν».
ΣΤΟ ΠΗΔΆΛΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ο κανόνας αυτός συνδέεται
Α. Με τον ΜΕ΄ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ο οποίος λεει:
«Επίσκοπος ή πρεσβύτερος η διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος,
μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι
τις,καθαιρέσθω.
Β. Με τον -Ό (70ο ) - ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ο οποίος λέει:
«Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ἢ ὅλως τοῦ καταλόγου.
τῶν κληρικῶν, νηστεύοι μετὰ Ἰουδαίων, ἢ ἑορτάζοι μετ᾿ αὐτῶν, ἢ
δέχοιτο παρ᾿ αὐτῶν τὰ τῆς ἑορτῆς ξένια, οἷον ἄζυμα ἤ τι τοιοῦτον,
καθαιρείσθω· εἰ δὲ λαϊκὸς εἴη, ἀφοριζέσθω.
Επομένως η ερμηνεία του «συνεορτάζειν» θα πρέπει να γίνει σε συνδυασμό με τους κανόνες ΜΕ ΚΑΙ Ό (70) ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥΣ.
Ο συνεορτασμός με τους Ιουδαίους αφορά μόνο την εορτή του Πάσχα και αυτός έχει λυθεί από τους Όρους της Α Οικουμενικής για τον καθορισμό της ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα. Στην ερμηνεία του Ο Αποστολικού κανόνα ο Άγιος Νικόδημος επικεντρώνεται ως επί το πλείστον στον συνεορτασμό του Πάσχα ΟΡΘΟΔΌΞΩΝ και ΙΟΥΔΑΙΩΝ.
Το ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΕΙΝ με τους άλλους αιρετικούς περιλαμβάνει:
1.ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ (συνευξάμενος)
2.ΑΠΟΔΟΧΗ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΩΝ ΔΩΡΩΝ (της εορτής ξένια).Εδώ ο Άγιος Νικόδημος κάνει αναφορά στα κουρμπάνια των Αγαρηνών και ΣΤΑ ΑΖΥΜΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ. Πουθενά στην ερμηνεία του κανόνα δεν ταυτίζεται ο ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΣ με την ΙΔΙΑ ημερομηνία της εορτής.
Χαρακτηριστικά αναφέρουν: «Οι τοιαύτα δεχόμενοι και συνηστεύοντες και συνεορτάζοντες δεν είναι ομόφρονες με τους Ιουδαίους (διότι αν ήταν τοιούτοι δεν έπρεπε να καθαιρεθούν η να αφορισθούν,άλλα και τω αναθέματα να παραδοθούν κατά τον κθ της Λαοδικείας). Δίδουσι όμως ΚΑΙ ΥΠΟΨΙΑΝ ΌΤΙ ΤΙΜΏΣΙ ΤΩΝ Ιουδαίων τας τελετάς το οποίον είναι των ορθοδόξων αλλότριον.(ζ Αποστολικός κανόνας).
Αν συνέβαινε αυτό τότε τα έτη π.χ 1974-1977-1980-1984-1987-1990-2001-2004-2007-2010-2011-2014-2017-κατά τα οποία ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ συνέπιπτε την ίδια ημερομηνία με το ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ τότε όλο ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΝΕΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ θα ήταν ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟ.
π.Δημήτριος Αθανασίου
Δευτέρα 22 Μαΐου 2023
Κυριακή 21 Μαΐου 2023
ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΓΙΟΜΑΧΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΩΝ ΓΟΧ ( ΜΕΡΟΣ Β)
Έρευνα:
πρωτοπρεσβύτερου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού-βιοχημικού)
Συνεχίζουμε την παρουσίαση Αγίων του ν.η που μερίδα των ΓΟΧ αμφισβητούν την αγιότητά
τους. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με ο,τι αναφέραμε προηγουμένως τα γνωρίσματα ή κριτήρια των προσώπων,
προκειμένου να καταχωρισθούν στα δίπτυχα των αγίων της Εκκλησίας, είναι τα
εξής:
α) το Ιερό Βάπτισμα
β) το ορθόδοξο φρόνημα
γ) ο ενάρετος βίος
δ) οι εξαιρετικές υπηρεσίες και η προσφορά στην
Εκκλησία
ε) η θαυματουργία
στ) τα Ιερά Λείψανα.
ΟΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ-
Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (κατά κόσμον Φραγκίσκος
Κόττης), από τις Λεύκες της νήσου Πάρου, προσήλθε στο Άγιον Όρος για να μονάσει
το 1921, σε ηλικία 24 ετών. Τότε, στο Άγιον Όρος, όλοι οι Πατέρες ήταν ενωμένοι
και αγαπημένοι και δεν υπήρχε ο λεγόμενος «ζηλωτισμός», ο οποίος δημιουργήθηκε
με τη διόρθωση του Ιουλιανού Ημερολογίου το 1923 .
Ο Άγιος Ιωσήφ με τους γέροντές του και με τον πατέρα
Αρσένιο, τον συνασκητή του, εντάχθηκαν στη χορεία των λεγόμενων «ζηλωτών»
Πατέρων, οι οποίοι δεν μνημόνευαν το όνομα του Πατριάρχη στις ακολουθίες και
δεν είχαν επικοινωνία με τις Μονές του Αγίου Όρους που εξακολουθούσαν να τον
μνημονεύουν κανονικά. Μετά το 1935, που οι λεγόμενοι «παλαιοημερολογίτες» της
Ελλάδος απέκτησαν «Ιεραρχία», ο Άγιος Ιωσήφ εντάχθηκε στην ομάδα των λεγόμενων
«Ματθαιικών» συμμετέχοντας στην γραπτή αποκήρυξη των Αρχιερέων.
Όταν μάλιστα κάποιοι καλοί Ζηλωτές Πατέρες της
μετριοπαθούς γραμμής προσπάθησαν να μεταπείσουν τον Γέροντα Ιωσήφ για την στάση
του εκείνη, αυτός τους απεδίωξε με ταραχή. Όμως, την νύχτα εκείνη στην
συνηθισμένη προσευχητική αγρυπνία του
δεν μπορούσε να προσευχηθεί καθαρά. Και όταν τον πήρε ο ύπνος, είδε ότι βρισκόταν σε ένα μικρό βράχο μέσα
στην άγρια θάλασσα και η ακτή, ένα
μεγάλο βουνό, φαινόταν να βρίσκεται σε απόσταση. Τότε τον κατέλαβε μεγάλη
αγωνία και προσπαθούσε να βρει τρόπο να
πλησιάσει στην ακτή και να πηδήσει σε αυτήν για να γλυτώσει από τον προφανή κίνδυνο. Ώσπου
τελικά συνέβη αυτό προς μεγάλη του
ανακούφιση. Τούτο όμως το θεώρησε ως «σημείον» ότι δεν βάδιζε σωστά. Ο δε π.
Εφραίμ προσευχόμενος για το ίδιο θέμα,
άκουσε –κατά βεβαίωσή του- φωνή που του έλεγε:
«Εν τω προσώπω του Φλωρίνης απεκήρυξες
όλην την Εκκλησίαν». Το συμπέρασμά τους ήταν ότι
ακολούθησαν εσφαλμένη πορεία και ότι η
ομολογιακή στάση και τοποθέτηση του Αγίου Πρώην
Φλωρίνης Χρυσοστόμου ήταν εκκλησιαστική και θεάρεστη, και όχι βεβαίως σχισματική και εξωεκκλησιαστική.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Από το βιβλίο - Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΚΑΙ
ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ (1897-1959)- (Γέροντος Εφραίμ Φιλοθείτου). Έκδοσις ιεράς μονής Αγίου Αντωνίου Αριζόνας
USA 2008 ) πληροφορούμαστε τα εξής:
«Ο όσιος Ιωσήφ ο ησυχαστής ήταν ματθαιίτης, μετά
φλωρινικός λόγω των ματθαιικών χειροτονιών του 1948, και το 1950 λόγω της
εγκυκλίου που έβγαλε ο πρ. φλωρίνης έφυγε και από αυτόν και εκκλησιαζόταν στο
κυριακό της Αγίας Αννης το οποίο δεν μνημόνευε τον πατριάρχη εκείνη την
περίοδο.
Η αλλαγή στην
στάση των Γερόντων έναντι του πρώην Φλωρίνης και της Εκκλησίας του Παλαιού
Ημερολογίου έγινε εξ αιτίας του ότι τον Μάιο του 1950 υπεγράφη η γνωστή
Εγκύκλιος περί ακυρότητος Μυστηρίων των Νεοημερολογιτών και περί Μυρώσεώς τους
σε περίπτωση προσχωρήσεως στο Παλαιό..
Ο Γέροντας δεν είχε πανεπιστημιακό πτυχίο διανοητικής
θεολογίας. Ήταν όμως πραγματικά θεοδίδακτος και ως θεόπτης ήταν κάτοχος της
πραγματικής θεολογίας. Ποτέ μου δεν τον θυμάμαι να ενήργησε χωρίς να έχει
πληροφορία. Σ' αυτό το σημαντικώτατο ζήτημα μας έβαλε όλους μας και κάναμε
τριήμερο νηστεία και προσευχή. Για τρεις μέρες δεν φάγαμε τίποτε, μόνο νεράκι
ήπιαμε.
Την τρίτη μέρα κλείστηκε ο Γέροντας μέσα στην καλύβα
του όλη τη νύκτα κάνοντας δακρύβρεχτη ικευτική προσευχή, κι εμείς απ' έξω τον
περιμέναμε σαν τον Μωυσή να βγει και να μας πει τα αποτελέσματα της
"συνόδου". Μετά την προσευχή φαίνεται θα είδε αποκαλυπτική οπτασία
και βγαίνοντας μας λέει:
- Όσοι πιστοί! Πατέρες, τέρμα. Η πληροφορία είναι να
προχωρήσουμε με τα μοναστήρια κι αυτή είναι η αλήθεια! Οι ζηλωταί είναι
πλανεμένοι!
Ήταν πράγματι μεγάλη και απότομη η στροφή του
Γέροντος, διότι ήταν ζηλωτής και μάλιστα αυστηρός. Μέχρι τότε ήμασταν όλοι
ζηλωτές: Ο Γέρο-Αρσένιος, ο πατήρ Ιωσήφ ο νεώτερος, εγώ, ο παπά-Εφραίμ ο
Κατουνακιώτης, ο Γέρο-Νικηφόρος και άλλοι... Μία τόσο, λοιπόν, απότομη μεταστροφή
του Γέροντος Ιωσήφ στάθηκε <<κεραυνός εν αιθρία>>. Αλλά επειδή ο
Γέροντας ουδέποτε υπήρξε φανατικός και ουδέποτε ακολούθησε κάτι με εμπάθεια,
κατάλαβε αμέσως πως εκείνο που μας έλεγε είναι η αλήθεια και η Ορθοδοξία.
- Γέροντα, τι είδες;
- Δεν θα σας το πω. Το θέμα τελείωσε. Θα
προχωρήσουμε με τα μοναστήρια και θα μνημονεύσουμε τον Πατριάρχη. (σημ: εννοεί
τον Αθηναγόρα)
Πετάγεται ο πατήρ Αθανάσιος.
-Εγώ δεν μνημονεύω τον Πατριάρχη. Είναι αιρετικός!
Ο Γέρο-Αρσένιος, πήγε πίσω από τον γέροντα και του λέει:
- Γέροντα, πολλοί πλανήθηκαν ακόμα και μεγάλοι
Άγιοι.
- Πάτερ Αρσένιε, αυτός ο δρόμος πάει προς τα εδώ και
ο άλλος πάει προς
τα εκεί, όποιον θέλεις διάλεξε ή θα πειθαρχήσεις ή
θα πάρεις τον δρόμο
σου. Εγώ θα ακολουθήσω τα μοναστήρια.
-Γέροντα εγώ δυσκολεύομαι.
-Πάτερ Αρσένιε ένα και ένα κάνουν δυο πάρε δρόμο και
φύγε!
Αμέσως όλοι κοκαλώσαμε. Μόλις άκουσε έτσι ο π.
Αρσένιος λέει στον
γέροντα: Ευλόγησον! Ευλόγησον!
…………………………………………………………………..
Να παρεμβάλλω εδώ, πως σαν πέρασε κάμποσος καιρός, ο
Γέροντας μας εκμυστηρεύτηκε το περιεχόμενο της οπτασίας, που τον πληροφόρησε
για το θέμα του ημερολογίου:
Προσευχόμενος είδε μια φωτισμένη ωραία Εκκλησία, που
είχε μια μικρή έξοδο, όπου απ' αυτήν έβγαιναν όλοι. Στην αυλή όμως μάλωναν και
φώναζε ένας πιστός στον άλλον:
- Εγώ είμαι σωστός!
- Εγώ είμαι σωστότερος! φώναζε ο δεύτερος.
- Εμείς είμαστε η Εκκλησία! φώναζε ο τρίτος.
Και μας εξήγησε ο Γέροντας:
-Αυτό
φανερώνει ότι ναι μεν μάλωναν, αλλά ανήκαν στην Μία, Αγία, Καθολική και
Αποστολική Εκκλησία. Είχαν κοινό το δόγμα και κοινή την Χάρη, αλλά δεν είχαν
ελεύθερο Πνεύμα και αγιασμό , οπότε μάλωναν.
Πως μπορώ να πω εγώ τώρα ότι η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος είναι
κακόδοξη και ότι δεν έχει την Χάρη του Θεού; Να τη πω κακόδοξη για το
ημερολόγιο και μόνον; Και να πω ότι ο Δεσπότης είναι κολασμένος; Είμαι με το
παλιό, αλλά δεν φρονώ όπως φρονούν οι ζηλωτές.
Είναι τον καιρό που υπογράφηκε η βλάσφημη εγκύκλιο
του 1950 από τον Χρυσόστομο Καβουρίδη μετά από πιέσεις ακραίων ζηλωτών.
Η εξήγηση της οπτασίας έχει ως εξής: Η ωραία
Εκκλησία που είδε ο γέροντας είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
Τα πρόσωπα που βγαίνουν, δεν ξέρω τι σημασία έχουν για αυτό δεν θα προσπαθήσω
να τα χαρακτηρίσω.
Το σημαντικό κομμάτι είναι το επόμενο, ο γέροντας
είδε στον προαύλιο χώρο της Εκκλησίας μάλωναν κάποια άτομα (δεν ξέρουμε πόσα
είναι ίσως τρία από τα λεγόμενα του γέροντα), σχετικά με το ποιος είναι ο
σωστός, δηλαδή ποιος είναι η Εκκλησία. Αυτό φανερώνει από τα λεγόμενα του
γέροντα ότι και οι τρεις ανήκαν στην Εκκλησία μιας και ήταν στο προαύλιό της.
Ας προσέξουμε τον αριθμό τρία (αν πράγματι ήσαν τρεις) ίσως να δηλώνει τις
παρατάξεις στις οποίες είχε σπάσει η Εκκλησία νέοημερολογίτες,
παλαιοημερολογίτες μετριοπαθείς (Φλωρινικοί), παλαιοημερολογίτες ακραίοι
(Ματθαϊκοί).
Σύμφωνα με τον γέροντα: Αυτό φανερώνει ότι ναι μεν
μάλωναν, αλλά ανήκαν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Είχαν
κοινό το δόγμα και κοινή την Χάρη, αλλά δεν είχαν ελεύθερο Πνεύμα και αγιασμό ,
οπότε μάλωναν.
Αυτό θεωρώ ότι είναι αρκετοί εξήγηση για να αποστομώσει
διάφορους ακραίους ημερολογιολάτρες, τόσο στο χώρο του νέου ημερολογίου όσο και
στου παλαιού και δείχνει ότι , παρ’ όλες τις αδυναμίες και διαφορές μας ο
Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δεν μας εγκατέλειψε και ποτέ δεν πάψαμε όλοι μαζί να
αποτελούμε την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία Του.
Τελικά όμως, ο Γέροντας Ιωσήφ με την Συνοδία του
στρέφονται προς τις Μονές και απομακρύνονται από τους Ζηλωτές το Φθινόπωρο του έτους εκείνου
(1951), διότι τον Οκτώβριο δέχθηκε χειροτονία από τον εφησυχάζοντα στο Άγιον
Όρος επίσκοπο Μιλητουπόλεως Ιερόθεο ο υποτακτικός του Γέροντος π. Χαράλαμπος, ο
εκ Δράμας καταγόμενος, ακόλουθος του Παλαιού
Ημερολογίου από την εποχή που ήταν λαικός, ο οποίος αργότερα έγινε Ηγούμενος
της Μονής Διονυσίου και κοιμήθηκε
σε γήρας βαθύ το 2001
Άλλα ιστορικά στοιχεία για τον όσιο
Ιωσήφ τον Ησυχαστή
Η μητέρα του Αγίου Ιωσήφ, καθώς και οι δύο αδελφές
του, εκάρησαν μοναχές από παλαιοημερολογίτη ιερέα και εκοιμήθησαν, μονάζοντας
κατ’ οίκον με το παλαιό ημερολόγιο.
Η ανιψιά του, Βαρβάρα, κόρη της αδελφής του Εργίνας,
εκάρη μοναχή με το όνομα Βρυαίνη στο παλαιοημερολογίτικο Μοναστήρι Κοιμήσεως
της Θεοτόκου Θρακομακεδόνων. Τον γέροντά της Παρθένιο Σκουρλή (μετά ταύτα
«επίσκοπο Κυκλάδων» του Παλαιού Ημερολογίου) και την Ηγουμένη Ευθυμία σεβόταν
υπερβαλλόντως μέχρι το τέλος της ζωής του ο Άγιος. Η Βρυαίνη, μετά ταύτα,
έχτισε δικό της μοναστήρι της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης στη Σταμάτα Δροσιάς
Αττικής, όπου εκοιμήθη και υπάρχει μέχρι σήμερα και το οποίο ανήκει σε Σύνοδο
ΓΟΧ.
Από τους πρώτους υποτακτικούς του γέροντα ήταν ο
πατήρ Εφραίμ Καραγιάννης, ο οποίος έγινε ιερεύς (δεν μας είναι γνωστό ποιος τον
χειροτόνησε), εκοιμήθη και τάφηκε στον
κόσμο στο μοναστήρι της Μυρτιδιωτίσσης, όπου εφημέρευε. Το 1934 προσήλθε ο
νεότερος αδελφός του Αγίου Ιωσήφ, Νικόλαος, ο οποίος εκάρη μοναχός με το όνομα
Αθανάσιος.
ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ
Το 1935 ο Όσιος Ιωσήφ γνωρίστηκε με τον ιερομόναχο
Εφραίμ Κατουνακιώτη εκ της Καλύβης του Αγίου Εφραίμ. Ο πνευματικός αυτός
σύνδεσμος ήταν τόσο δυνατός, ώστε ο λεγόμενος παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης -σήμερα
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης- τον θεωρούσε κατ’ εξοχήν διδάσκαλό του στην
πνευματική ζωή.
Ο παπα-Εφραίμ χειροτονήθηκε ιερεύς το 1936 από τον
Επίσκοπο Κυκλάδων Γερμανό Βαρυκόπουλο, ο οποίος ήταν παλαιοημερολογίτης
«αρχιερεύς» και ο οποίος είχε καθαιρεθεί από την επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος
μαζί με τους χειροτονήσαντας αυτόν «αρχιερείς». Οι γονείς του όντως χαριτωμένου
και Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου έγιναν και οι δύο μοναχοί. Ο μεν πατέρας
του, Ιώβ μοναχός, εκάρη στα Κατουνάκια και εκοιμήθη εκεί, όντας με τους ζηλωτές
Πατέρες, ενώ η μητέρα του, Μαρία μοναχή, εκάρη στο παλαιοημερολογίτικο
Μοναστήρι της Κερατέας, όπου και ετάφη και της οποίας το λείψανο ευωδίασε.
Η χειροτονία εις διάκονον και ιερέα του Αγίου Εφραίμ
ήταν η δεύτερη χειροτονία του Κυκλάδων Γερμανού, ενώ τρίτη ήταν αυτή του
ιερομονάχου Ανανία εκ της αδελφότητος Αναναίων της Ιεράς Σκήτης Αγίας Άννης. Ο
παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης υπήρξε επί πολλά έτη ο εφημέριος του Οσίου Ιωσήφ του
Ησυχαστού και της συνοδείας του. Ας σημειωθεί ότι τότε στις ερημικές εκείνες
περιοχές του Άθωνα σχεδόν όλοι ήταν ζηλωτές. Ο μόνος στα Κατουνάκια που δεν
έγινε ποτέ ζηλωτής ήταν ο Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης.
Κάποιοι όμως Πατέρες αμφέβαλλαν για την κανονικότητα
της χειροτονίας του, γι’ αυτό κι εκείνος απευθύνθηκε στον προϊστάμενο της
κυρίαρχης Μονής Μεγίστης Λαύρας, όπου ανήκε και η Σκήτη της Αγίας Άννης,
γέροντα Πλάτωνα, για να πληροφορηθεί τι έπρεπε να κάνει.
Εκείνος απευθύνθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και
ο Πατριάρχης Αθηναγόρας απάντησε σε αυτόν: «Δεχόμεθα τον αδελφόν ως έχει». Τα
ανωτέρα διηγούνταν ο ίδιος ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.
-----------------------------------------------------------------------------
Ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης δια το
δυσώδες του Οικουμενισμού
Η στάση
συγχρόνων Αγίων μας αποτελεί φρένο στον κατήφορο των οικουμενιστικών
ατοπημάτων. Είναι άξια αναφοράς για παράδειγμα, η στάση του Οσίου Εφραίμ
Κατουνακιώτη για τον Οικουμενισμό, μια στάση που δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι,
ήταν απλά ως μια γνώμη του Οσίου αυτού για το θέμα τούτο, αλλά ήταν αποτέλεσμα
πληροφορίας μετά από θερμή προσευχή. Και
φυσικά όσο και να αποφεύγουν να αναφέρονται σ’ αυτό το γεγονός, δεν αποτολμάται
η αμφισβήτησή του.
Σε βίντεο που
προβλήθηκε από τον διαδικτυακό ιστότοπο pemptousia.gr, με τίτλο ‘’Βιώματα από
τον Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη’’, ο ιατρός κ. Βασίλειος Φωτιάδης καταθέτει μια
συγκλονιστική μαρτυρία’’. Αυτή η
μαρτυρία δόθηκε κατά τη συζήτηση που έγινε ‘’στο πλαίσιο ομιλίας που
πραγματοποιήθηκε με θέμα : «Ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης 1912-1998» στο
Πνευματικό Κέντρο του Ι. Ναού Παναγίας Λαοδηγήτριας στη Θεσσαλονίκη 23 Απριλίου
2017’’ (όπως αναφέρει η ιστοσελίδα αυτή).
Στο εν λόγω
βίντεο ο ιατρός κ. Βασίλειος Φωτιάδης αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: ‘’Σ’ ένα πανηγύρι στη Μικρά Αγία Άννα, ήταν
ένας διανοούμενος, της Εκκλησίας θα λέγαμε, όχι κληρικός, ο οποίος
πρωτοστατούσε για τον Οικουμενισμό. Είχε
κάποιες θέσεις ή απόψεις, έλεγε στον Γέροντα Γεράσιμο «θέλω να πάω στον παπά
Εφραίμ, αλλά δεν δέχεται. Του υπέδειξε ο
Γέροντας Γεράσιμος να ακολουθήσει τον γιατρό και θα ανοίξει κι η πόρτα. Τον είδε ο παππά Εφραίμ και του είπε «Γέροντα
πρέπει να προσέξουμε αυτό, πρέπει να προσέξουμε εκείνο. Παρών εγώ.
Σε κάποια φάση λέει (ο Γέροντας) «Δεν ακούω καλά. Έλα πιο κοντά να μου το πεις και
πλησίασε». «Φύγε αυτή τη στιγμή από δω
γρήγορα». Σοκαρίστηκε αυτός, έπαθα κι
εγώ. «Αυτή τη στιγμή που σου λέω. Αυτά που θέλεις, αυτές οι δοξασίες είναι
πλάνες». «Μα, λέει Γέροντα». «Πλάνες…έξω…έξω». Σοκαρίστηκε ο άνθρωπος, βγήκε έξω, τελείως
έξω. Ρώτησε μετά τον π. Ιωσήφ, τον νυν
γέροντα, λέει «δεν μπορώ να κάνω τίποτα, αφού ο Γέροντας…». «Λέω Γέροντα τι έγινε, δεν αισθάνομαι καλά κι
εγώ που τον έφερα…». «Να σου πω παιδάκι
μου», μου λέει, «εγώ παιδάκι μου καταλαβαίνω κι αλλιώς τους ανθρώπους. Δεν καταλάβαινα τι έλεγε και έκανα μια
προσευχή μέσα μου να δω τι γίνεται κι εκείνη τη στιγμή τον πλησίασα να δω τι
ανέδιδε». «Δυσοσμία», μου λέει, «βρωμιά
και κατάλαβα ότι όλα αυτά που έχει είναι πλάνες». Βγήκε έξω και έκλαιγε ο άνθρωπος αυτός και
λέει «πιθανόν να κάνω λάθος». Μπήκε
μέσα μετά και του λέει (ο Γέροντας)
«Παιδάκι μου θα χάσεις την ψυχή σου, πρόσεξε καλά». Και πράγματι μετανόησε. Και έκανε μια τέτοια θερμή προσευχή γι’ αυτόν
τον άνθρωπο εκεί μπροστά που λιώσαμε κι εμείς στην κυριολεξία. Κι από τότε αυτός ο άνθρωπος διατήρησε μια
επικοινωνία με τον Άγιο Εφραίμ’’.
Παρόμοια εμπειρία κατέγραψε και ο καθηγητής κ. Δ.
Τσελεγγίδης, όπου ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης κατόπιν προσευχής αισθάνθηκε τη
δυσωδία του Οικουμενισμού, αναφέροντας ότι ‘’ο Οικουμενισμός έχει δαιμόνια’’.
Είναι αλήθεια
πως όσοι επιμένουν στη στρέβλωση του Οικουμενισμού, ούτε ακροθιγώς δεν
αναφέρονται στην προσευχητική αυτή εμπειρία του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη,
που μετά από θερμή προσευχή, του φανερώθηκε το δυσώδες του Οικουμενισμού.
ΣΧΟΛΙΑ
Το ερώτημα όμως παραμένει. Γιατί δεν τους
αποδέχονται οι ΓΟΧ ως Αγίους τα πρόσωπα που αναφέραμε;;;Ένα μέρος της απάντησης
βρίσκεται σε μια εισήγηση του Θεοφιλ. Ἐπισκόπου
Χριστιανουπόλεως κ. Γρηγορίου (ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ)
στην Ε´ Πανελλήνια Σύναξη Κληρικών. Γράφει λοιπόν ο
Θεοφιλέστατος:
«Ένα άλλο θλιβερό σημείο είναι ότι η κρατούσα
Εκκλησία προπαγανδίζει νέα σύγχρονα πρόσωπα των τελευταίων δεκαετιών του
περασμένου αιώνα ότι ήταν άγιοι. Αυτό το επιτυγχάνει μέσω ραδιοτηλεοπτικών
σταθμών, εντύπων, βιβλίων και διαδικτύου. Τα πρόσωπα αυτά που προβάλλονται ως
«άγια», πράγματι έχουν δείξει στην βιοτή τους ότι είχαν μία πνευματική ζωή που
-τολμάμε να πούμε- ότι ήταν και υποδειγματική σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Δεν
είναι όμως άγιοι, διότι δεν υπάρχει η ανάδειξη της αγιότητος αυτών από τον Θεό.
Ιερά Λείψανα άφθαρτα που να ευωδιάζουν και να θαυματουργούν δεν υπάρχουν. Επίσης
σε μερικούς τίθεται θέμα της ορθής πίστεως, διότι το φανερώνει η βιοτή τους.
Επομένως γίνεται μία προσπάθεια τον καλό άνθρωπο να τον κάνουν Άγιο. Αυτό είναι
εκτροπή από τα της Ορθοδόξου Παραδόσεως και των κριτηρίων αγιότητος».
Αν κατανοούμε σωστά και οι Όσιοι ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, ΠΑΪΣΙΟΣ,
Ιωσήφ Ησυχαστής και Εφραίμ Κατουνακιώτης ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ !!!!!!!!!!!!Και
ποια είναι η ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ; Να ακολουθήσουν την νοοτροπία και τις πάψεις των ΓΟΧ;
Όμως οι αναφερόμενοι Άγιοι κινήθηκαν μακριά από Ζηλωτικές πρακτικές. Ιδιαίτερα
οι όσιοι Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Εφραίμ Κατουνακιώτης τους ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΑΝ ΕΠΙΣΗΜΑ
και ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, επειδή τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους τον πέρασαν στις
ζηλωτικές παρατάξεις Ματθαιϊκων και Φλωρινικών. Παραθέσαμε αδιάσειστα ιστορικά
στοιχεία ότι οι προσναφερθέντες Άγιοι ήταν αντι-οικουμενιστές και
αντι-αιρετικόί.Άρα είχαν ορθή πίστη.Όμως επειδή ήταν και άνθρωποι φυσικά θα
είχαν υποπέσει σε διάφορα λάθη γιατί ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ. Αυτό όμως
δεν σημαίνει ότι υπήρξε αγιότητα σε αυτούς; Αυτό το μαρτυρούν τα θαύματα αλλά
και η ΚΟΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που τους αποδέχτηκε και τους ανακήρυξε ως
Αγίους.
Τώρα αν υπήρχαν φορείς που με διάφορους τρόπους
εκμεταλλεύτηκαν τους Αγίους αυτό είναι άλλο θέμα. Εχω μαρτυρία κληρικού που
ήταν πολλά χρόνια δίπλα στον Άγιο Παϊσιο και μάλιστα ήταν ένα από τα πρόσωπα
που βοήθησε τον Άγιο να φτιάξει τον τάφο του δίπλα στο κελί στην Παναγούδα. Το
γιατί τάφηκε εκτός Αγίου όρους είναι ένα θέμα που όποιος το ψάξει εύκολα
βρίσκει την εξήγηση. Για τα λείψανα του Αγίου Πορφυρίου έγινε
ιδιαίτερος λόγος στην ανακομιδή των λειψάνων του.
Επίσης υπάρχουν ευωδιάζοντα λείψανα τον Οσίων Ιωσήφ
του Ησυχαστή και Εφραίμ Κατουνακιώτη.
Από
την εκταφή του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή. Ευωδίαζε η κάρα του Γέροντα
Όταν κάναμε την εκταφή του Γέροντος,
τρία χρόνια μετά την κοίμησή του, τον βγάλαμε κεχριμπάρι, αυτό είναι σημείο
αγιότητος. Όλα τα άγια λείψανά του ήσαν όπως το κεχριμπάρι.
Στην εκταφή, όλοι οι παραδελφοί έλεγαν, εγώ θα πάρω
αυτό, εγώ θα πάρω το άλλο κι’ εγώ έλεγα μέσα μου: «Εγώ δεν θα μιλήσω καθόλου,
ο,τι μου δώσουν».
Ο πατήρ Αθανάσιος πήρε το χέρι του, λέγοντας:
-Αυτό το χεράκι με έσωσε, με τις μπαταριές που
έτρωγα!
Και ενώ όλοι έπαιρναν κάποιο κομμάτι από το άγιο
Λείψανό του για ευλογία, εγώ καθόμουν παράμερα. Γυρνάει τότε ο Γερο-Αρσένιος
και λέει:
-Την κάρα να την δώσετε στον παπα-Εφραίμ.
-Να ’ναι ευλογημένο. Σ’ ευχαριστώ πολύ.
Άλλος είχε σκοπό να την πάρη, γιατί όλοι της
συνοδείας μας είμαστε εκεί. Έτσι δεν έβαλα θέλημα πουθενά και πήρα την κάρα του
αγίου Γέροντός μου.
Η κάρα του αγιορείτου γέροντος Ιωσήφ του
Ησυχαστού (+1959) βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου στην
Αριζόνα (περιοχή Φλόρανς) των ΗΠΑ.
Στη Νέα Σκήτη την έβαλα στο παρεκκλήσι δίπλα στο
κελλί μου. Στην Ιερά Μονή Φιλοθέου την είχα στο κελί μου και τώρα στην Αριζόνα
είναι τοποθετημένη στο παρεκκλήσι του αγίου Παντελεήμονος και ευωδιάζει, από
την Νέα Σκήτη μέχρι σήμερα συνεχώς. Και είναι πολύ παράδοξο μυστήριο, ότι όσο
περνούν τα χρόνια, ευωδιάζει και περισσότερο.
Και ξεκινώντας είτε την αγρυπνία μου είτε την θεία
Λειτουργία είτε οποιαδήποτε διακονία, πηγαίνω βάζω μετάνοια, παίρνω την ευχή
του και κάνω υπακοή ακόμα και σήμερα.
Τα λείψανα του αγιασμένου Γέροντος Ιωσήφ, όπου κι’
αν υπάρχουν, παντού ευωδιάζουν και κάνουν θαύματα σε όσους τα προσκυνούν
ανάλογα με την πίστη που έχει ο καθένας.
Πάντοτε στην γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
κάνουμε πανηγύρι και το απόγευμα της ίδιας ημέρας κάνουμε το μνημόσυνο για τον Γέροντά
μας, που τον πιστεύουμε απόλυτα ως σύγχρονο Άγιο.
Κάποτε στη Μονή Φιλοθέου, όταν βγάλαμε την κάρα του
από την στολισμένη θήκη της, για να κάνουμε το μνημόσυνο, ευωδίαζε πολύ και
μάλιστα μπροστά στο στόμα.
Απορούσαμε γιατί στο στόμα περισσότερο και τότε
πετάγεται ένα καλογέρι και μου λέει:
-Γέροντα, ξέρεις γιατί ευωδιάζει απ’ το
στόμα; Γιατί έλεγε την ευχή συνέχεια μ’ αυτό.
Πράγματι, είχε δίκιο, αυτή είναι η αλήθεια! Διότι
θες η ευχή, που με το στόμα έλεγε, θες τα σωτήρια λόγια του Θεού, που πάντα αυτό
το στόμα έβγαζε για την ωφέλεια όλων, θες η παντελής αποφυγή της αργολογίας και
της κατακρίσεως, θες τα παιδαγωγικά του λόγια για την τελείωσι των υποτακτικών
του, θες το μελίρρυτο ψάλσιμό του, που από τον Θεό έλαβε, όλα από το στόμα του
έβγαιναν. Ευλογημένο λοιπόν και τρισευλογημένο. Γι’ αυτό και στην κάρα του το
στοματάκι του ευωδιάζει πολύ περισσότερο από κάθε άλλο μέρος της.
(Πηγή: Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης, Γέρων
Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959).
------------------------------------------------------------------------------------------------
Κλείνοντας το αφιέρωμα στον Άγιο Ιωσήφ του Ησυχαστή
αναφέρουμε και τα πρόσωπα εκείνα που είχαν πνευματική επικοινωνία με τον Όσιο
και βοήθησαν στην ανάκαμψη του Αγιορείτικου μοναχισμού.
Ο πρώτος συνασκητής του Γέροντα Ιωσήφ, ο Γέροντας
Αρσένιος, μαζί με τον παπαΧαράλαμπο και την συνοδεία του μετακινήθηκαν το 1967
στο Μπουραζέρι και τελικά, τον Σεπτέμβριο του 1979, ως συνοδεία εικοσιένα μελών
στην Ιερά Μονή Διονυσίου, όπου ο παπαΧαράλαμπος έγινε ηγούμενος.
Ο παπα Εφραίμ, τώρα προηγούμενος της Ιεράς Μονής
Φιλοθέου, πήγε με την συνοδεία του το 1967 στο Κελλί του Αγίου Αρτεμίου της
Σκήτης της Προβάτας, και το 1973 πλαισιούμενος από την εικοσιεξαμελή συνοδεία
του ανέλαβε την ηγουμενία της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, η οποία μετατράπηκε από
ιδιόρρυθμη σε κοινοβιακή. Το 1979 δωδεκαμελής ομάδα της διευρυμένης πλέον
αδελφότητας της Φιλοθέου εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου. Το 1980
ένα από τα πνευματικά τέκνα του παπαΕφραίμ, ο ήδη μακαριστός Εφραίμ ο νεώτερος,
πλαισιούμενος από εικοσαμελή ομάδα της Φιλοθέου, ανέλαβε την ηγουμενία της
Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου, που επίσης μετατράπηκε σε κοινοβιακή, ενώ το 1981 μια
δωδεκαμελής ομάδα επάνδρωσε την Ιερά Μονή Καρακάλλου. Εξάλλου ο προηγούμενος
της Ιεράς Μονής Φιλοθέου ίδρυσε και καθοδηγεί αρκετά γυναικεία και ανδρικά
μοναστήρια στην Ελλάδα, όπως και δεκαοκτώ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
και τον Καναδά, με κεντρικό το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου της Αριζόνας, όπου
και εγκαταβιώνει.
Ο Γέροντας Ιωσήφ, τώρα Βατοπαιδινός, εγκαταστάθηκε
το 1975 στο Κουτλουμούσι, ακολούθως στην Κύπρο, από όπου επέστρεψε το 1981 στο
Κελλί του Ευαγγελισμού της Καψάλας, για να αναλάβει και να επανδρώσει τελικά με
συνοδεία που απαρτιζόταν από εικοσιτρία μέλη την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, η οποία
ήταν επίσης ιδιόρρυθμη και είχε φτάσει σε πλήρη σχεδόν διάλυση. Το 1990 η Μονή
μετατράπηκε σε κοινοβιακή και εκλέχθηκε ηγούμενος ο Γέροντας Εφραίμ, και ήδη
αριθμεί περί τα εκατό μέλη.
Τέλος το έτος 2001 οκταμελής συνοδεία μοναχών με τον
πρώην ηγούμενο της Ιεράς Μονής Φιλοθέου Εφραίμ τον νεώτερο εγκαταστάθηκε στην
Βατοπαιδινή Σκήτη του Αγίου Ανδρέου στις Καρυές και έχει ήδη εξελιχθεί σε
εικοσαμελή αδελφότητα.
Ένα άλλο πνευματικό τέκνο του Γέροντα Ιωσήφ ήταν ο
ερημίτης Γεώργιος Βίτκοβιτς . Αυτός έμεινε έξι μήνες μαζί του διδασκόμενος την
αδιάλειπτη προσευχή και ακολούθως εγκαταστάθηκε στο Παλαιό Ρωσικό, αλλά
επισκεπτόταν τον Γέροντα Ιωσήφ κατά περιόδους και βρέθηκε δίπλα του κατά την
κοίμησή του. Ο ερημίτης αυτός προώθησε την παράδοση του διδασκάλου του στον
σερβικό μοναχισμό.
Αρκετά τέλος πνευματικά τέκνα και έκγονα του Γέροντα
Ιωσήφ ίδρυσαν και καθοδηγούν γυναικεία και ανδρικά μοναστήρια σε διάφορες
περιοχές της Ελλάδος και του εξωτερικού. Υπολογίζεται ότι από την ρίζα του
Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού προέρχονται άμεσα ή έμμεσα περισσότεροι από
χίλιους μοναχοί και μοναχές
Παρασκευή 19 Μαΐου 2023
ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΓΙΟΜΑΧΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΩΝ ΓΟΧ ( ΜΕΡΟΣ Α)
Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού-βιοχημικού)
Εισαγωγικά
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση η ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του ευσεβούς λαού ανακήρυττε
Αγίους. Βασικά κριτήρια ήταν η αγία βιοτή, το χάρισμα της παρρησίας προς τον
Θεό, θαύματα και θεοσημία μέσω των πρεσβειών των. Η Ιερά Σύνοδος κάποιας
τοπικής Εκκλησίας επενέβαινε για να διαπιστώσει την τοπική βίωση της αγιότητας,
να διακηρύξει -εξαγγείλει αυτό πανηγυρικά και να γράψει τον Άγιο στο
εορτολόγιο-Αγιολόγιο. Στους νεότερους χρόνους η βαρύτητα για την τιμή ενός
Αγίου πέφτει αποκλειστικά στα πορίσματα των ερευνών μιας Επιτροπής το δε
αποφασιστικό κριτήριο αποτελεί ο «εξονυχιστικός έλεγχος» του βίου του Αγίου και
όχι η ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του ευσεβούς λαού, ο οποίος έχει την αποκλειστική δυνατότητα
της άμεσης αναγνώρισης του Αγίου καθώς και την διατήρηση ζωντανής της τιμής του
Αγίου μέσα στον χρόνο. Έτσι λοιπόν υπάρχουν Άγιοι και στοω χωρο του π.η αλλα
και στον χώρο του ν.η.
Σημερινά κριτήρια Αγιοκατάταξης
Ποια, όμως είναι τα κριτήρια για να ενταχθεί ένα
πρόσωπο στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας; Το ερώτημα αυτό επανέρχεται στη
συζήτηση κάθε φορά που η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανακοινώνει
μια αγιοκατάταξη.
Πρώτα από όλα θα πρέπει να έχει περάσει μεγάλο
χρονικό διάστημα από τη ζωή και το θάνατο του προσώπου που ζητείται η
αγιοποίησή του, ενώ κατά τη διάρκεια του βίου του πρέπει να έχει κάνει θαύματα
τα οποία ωστόσο να μπορούν να αποδειχθούν.
Το λείψανό του να είναι άφθαρτο ή να ευωδιάζει καθώς
και να υπάρχουν μαρτυρίες περί αγιότητας του βίου του. Την ίδια στιγμή, ο
τοπικός μητροπολίτης συγκεντρώνει στοιχεία σχετικά με το βίο του προσώπου και,
έπειτα, με έκθεσή του προς το Φανάρι, εισηγείται την αγιοκατάταξή του.
Σημαντική κρίνεται η άποψη των πιστών. Εως τον 15ο
αιώνα το μόνο κριτήριο για την ένταξη μοναχών και κληρικών στα δίπτυχα της
Εκκλησίας ήταν η αναγνώρισή τους από τους πιστούς, χωρίς να υπάρχει
συγκεκριμένη εκκλησιαστική διαδικασία.
Ως κριτήριο δεν υπολογίζονται ο πατριωτισμός ή οι
ηρωικές πράξεις. Για αυτό και το 2003 είχε απορριφθεί πρόταση να αγιοκαταταχθεί
ο Αθανάσιος Διάκος. Οπως είχε αποφασίσει τότε η Ιερά Σύνοδος, ναι μεν είναι
ήρωας αλλά δεν συντρέχουν λόγοι κατατάξεώς του στο αγιολόγιο της Εκκλησίας,
ασχέτως αν τα τελευταία χρόνια έχουν ανακηρυχθεί άγιοι που έχουν συνδεθεί με
την Επανάσταση του 1821 αλλά και την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ
ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
|
ΕΤΟΣ
ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ |
ΑΓΙΟΙ |
|
||
|
2020 |
Μοναχός Δανιήλ
Κατουνακιώτης Μοναχός Ιωσήφ
Ησυχαστής Ιερομόναχος
Εφραίμ Κατουνακιώτης |
|
||
|
2021 |
Αρχιερείς:
Αγχιάλου Eυγένιος, Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, Δέρκων Γρηγόριος, Εφέσου Διονύσιος,
Αδριανουπόλεως Δωρόθεος, Νικομηδείας Αθανάσιος και Τυρνόβου Ιωαννίκιος. Μητροπολίτης
Χίου, Πλάτωνας, μαζί με κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς που σφαγιάσθηκαν στη
Χίο το 1822. Διδάσκαλος
Αναστάσιος Γόρδιος (1654 – 7 Ιουνίου 1729). |
|
||
|
2022 |
Ιερομάρτυρας
Ανανίας επίσκοπος Λακεδαιμονίας Ιερομόναχος
Βησσαριώνας Ευμένιος
Σαριδάκης Οικουμενικός
Πατριάρχης Κύριλλος Α’ Οικουμενικός
Πατριάρχης Κύριλλος ΣΤ’ |
|
||
|
2023 |
Οικουμενικός
Πατριάρχης Ιερεμίας Α’ Γέροντας
Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης |
|
||
|
2018 |
ΑΓΙΟΣ
ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΠΑΤΜΟΥ |
|
||
|
2013 |
ΑΓΙΟΣ
ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ |
|
||
|
2015 |
ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ |
|
||
|
2017 |
ΙΑΚΩΒΟΣ
ΤΣΑΛΙΚΗΣ |
|
||
|
|
|
|||
|
2011 |
ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ
ΝΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ |
|
||
|
2009 |
ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ |
|
||
Περιπτώσεις
Αγιομαχίας στον χώρο ΓΟΧ
Περιπτώσεις αγιομαχίας στην ιστορία της Ορθόδοξης
Εκκλησίας υπάρχουν δυστυχώς αναρίθμητες. Πόσοι άγιοι δεν εκδιώχθηκαν από τις
εστίες τους, καθαιρέθηκαν από τις εκκλησιαστικές τους θέσεις, εξορίστηκαν,
φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή θανατώθηκαν από "ορθόδοξους
χριστιανούς"...
Σήμερα βλέπουμε να πολεμούνται όσιοι γέροντες από
παλαιοημερολογίτες, αλλά και πολεμούνται και όσιοι γέροντες του παλαιού
ημερολογίου, όπως η γερόντισσα Ταρσώ η διά Χριστόν σαλή και ο π. Ιερώνυμος της
Αίγινας, που η αγιότητά τους μαρτυρείται και διακηρύσσεται ακόμη κι από τους
ορθόδοξους χριστιανούς του νέου ημερολογίου...
Δυστυχώς όμως σε χώρους ΓΟΧ αναπτύχθηκε ένα είδος αγιομαχίας που έρχεται
σε αντίθεση με την ΚΟΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. Το πρώτο τρανταχτό
παράδειγμα ήταν η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ από ομάδα ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ ΓΟΧ που
ευτυχώς πλέον έχει σταματήσει.
Οι ΓΟΧ συνεχίζουν να βλασφημούν, αρνούμενοι να
αποδεχθούν την χάρη του Αγίου Πνεύματος, που διά των συγχρόνων Αγίων
θαυματουργεί! Οι Άγιοι κατ' αυτούς του Νέου Ημερολογίου, ούτε καν γνωρίζουν σε
τι ...Θεό πιστεύουν!!! Γιατί το Νέο Ημερολόγιο –κατ’ αυτούς– είναι πλάνη,
σχίσμα και αίρεση!
Όμως η ΑΓΙΟΜΑΧΙΑ συνεχίζεται ιδιαίτερα για τους
σύγχρονους Αγίους Παϊσιο-Πορφύριο και Ιάκωβο Τσαλίκη. Βασικό κριτήριο της
αμφισβήτησης είναι ότι οι άγιοι ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο και αφού ανήκαν
στην Κρατική Εκκλησία του νέου ημερολογίου ήταν Οικουμενιστές. Και ο
Οικουμενισμός ΔΕΝ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΑΓΙΟΥΣ.
Βασικός εκπρόσωπος αυτής της Αγιομαχίας είναι ο
π.Νικόλαος Δημαράς (ΓΟΧ εκ του νέου ημερολογίου) καθώς και ο Εσφιγμενίτης ηγούμενος
Μεθόδιος.
(Στον παρακάτω πίνακα το ΝΑΙ σημαίνει ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ και το ΟΧΙ
απόρριψη).
------------------------------------------------------------------------------------------------------
|
ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΥ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ |
ΣΥΝΟΔΟΣ
ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ |
ΣΥΝΟΔΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΥ |
ΜΑΤΘΑΪΚΟΙ |
ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΥΝΗΓΑΛΑΚΗ |
|
ΑΓ.ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΝΑΙ |
|
ΑΓ.ΠΑΪΣΙΟΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΝΑΙ |
|
ΑΓ.ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
---------------- |
|
ΑΓ.ΙΑΚΩΒΟΣ
ΤΣΑΛΙΚΗΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
---------------------------- |
|
ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ
ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ (ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ
ΜΟΝΑΧΗ) |
ΝΑΙ |
ΝΑΙ |
ΟΧΙ |
ΝΑΙ |
|
ΑΓΙΟΣ
ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
-------------------- |
|
ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο
ΙΑΤΡΟΣ |
ΝΑΙ(;;;) |
ΟΧΙ |
ΟΧΙ |
ΝΑΙ |
|
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΠΛΑΝΑΣ |
ΝΑΙ |
ΝΑΙ |
|
ΝΑΙ |
|
ΕΦΡΑΙΜ
ΚΑΤΟΥΝΙΩΤΗΣ |
------------ |
----------- |
------------ |
ΝΑΙ |
|
ΙΩΣΗΦ Ο
ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ |
- |
- |
- |
ΝΑΙ |
ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Παρακαλώ τους αναγνώστες αν
γνωριζουν να συμπληρώσουν ή να διορθώσουν τον ελλιπή πίνακα σε σχόλια.
Περιπτώσεις
Αγιομαχίας
Ο
εσφιγμενίτης ηγούμενος Μεθόδιος συνεχίζει
να κατηγορεί ονομαστικά τους Αγίους
Παίσιο, Πορφύριο και Ιάκωβο, που ανεξάρτητα από το ποιος τους αγιοκατάταξε, ο
Θεός «μιλά» δι’ αυτών, αφού δι’ αυτών συνεχίζει να ενεργεί θαύματα!
Ακόμα και
τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο (που κάποια Παλαιοημερολογίτικα ιστολόγια
προβάλλουν και χρησιμοποιούν προς το συμφέρον τους ως υπέρμαχο του Παλαιού
Ημερολογίου) δεν διστάζει να κακολογεί και να ειρωνεύεται ο εσφιγμενίτης
Μεθόδιος γράφων: «Ο Φιλόθεος Ζερβάκος μια ζωή δεν ήξερε τι Θεό πίστευε, πότε
(πήγαινε) με το Παλιό, πότε με το Νέο. Πότε έτσι, πότε αλλιώς»!
Άρα, το
πρόβλημά τους δεν είναι ο Οικουμενισμός, (εκτός αν θεωρηθεί ως Οικουμενιστής
και ο γέροντας Φιλόθεος), αλλά το Ημερολόγιο!
Λόγοι Εσφιγμενίτη Μεθοδίου
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Πολλοί των ευλαβών νεοημερολογιτών μας λένε: «Μα δεν
βλέπετε θαύματα πού κάνει ο τάδε πατήρ; Μα δεν βλέπετε τον πατέρα Παΐσιο, ο
οποίος αγίασε; Μα δεν βλέπετε τον πατέρα Πορφύριο ο οποίος αγίασε;». Αν είναι
έτσι οι άγιοι, προτιμούμε να μην είμαστε άγιοι.
Όταν ο πατήρ Παΐσιος, απ’ εδώ που ξεκίνησε ζούσε με
τα φίδια, οι παλαιότεροι πατέρες τον είχαν ως πλανεμένον. Όταν έγινε Πατριάρχης
ο Βαρθολομαίος είπε: «Μας έδωσε ο Θεός τον καλύτερο Πατριάρχη». Είχε σκάψει και
τον τάφο του στο καλύβι του, αλλά ευτυχώς ο Θεός δεν συμβαδίζει με τις βουλές
τις δικές μας, ούτε με τις ματαιοδοξίες μας. Παραχώρησε ο Θεός και πέθανε στον
κόσμο!
Και είναι φοβερό το παράδειγμα πατέρες. Γιατί τόσα
χρόνια που έχουμε στο Άγιον Όρος, μόνον δύο θυμάμαι να πέθαναν έξω. Ο πατήρ
Νικάνωρ ο Χιλιανδαρινός, ο οποίος υπέγραψε εναντίον της Μονής μας και ο οποίος
μετά την υπογραφή του εμάζεψαν τα δάκτυλά του έτσι ώστε δεν μπόρεσε να
υπογράψει ξανά και δεύτερος ο πατήρ Παΐσιος, στους οποίους είπανε θέλετε να
πάτε στον Άγιον Όρος να πεθάνετε; Και είπαν «ΟΧΙ».
Φανερή εγκατάλειψη της Κυρίας Θεοτόκου. Γιατί οι
παλαιότεροι πατέρες έλεγαν: «Να μας αξιώσει ο θεός, να πεθάνουμε στο Άγιον
Όρος».
(Λόγος του Μεθοδίου της Μονής Εσφιγμένου
μέ τίτλο «ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ», Περιοδικό ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ 2005 τεύχος 19)
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Για τον πλανεμένο, Παΐσιο, που κάθε άλλο παρά
Ορθόδοξο φρόνημα είχε, θα συνεχίσομε στο επόμενο τεύχος. Εδώ αρκεί να
σημειώσωμε ότι ο Παΐσιος αποδοκιμάστηκε από την ίδια την Παναγία μας, η οποία
τον εγκατέλειψε και πέθανε μακριά από το Άγιον Όρος, μοναχός ων, μέσα σε ένα …
γυναικείο μοναστήρι, ενώ ο Παΐσιος, … «προορατικός» ων, έφτιαχνε τάφους στο
Άγιον Όρος για να έχει… μνήμη θανάτου… και να ταφή εκεί…..(Περιοδικό Άγιος
Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης 2004 τεύχος 205)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Δυστυχώς αυτήν την εικόνα παρουσιάζει το σημερινόν
Άγιον Όρος. Προσπαθεί με τα δεκανίκια διαφόρων ψευδοαγίων, τύπου Παϊσίου και
Πορφυρίου, να κρατά τους πιστούς σε κοινωνία με την αίρεσιν, κατηγορών και
διώκων συγχρόνως τους Ζηλωτάς πατέρας, ώστε να ευαρεστή τω κυρίω αυτού,
Βαρθολομαίω τω Λατινόφρονι…
(Περιοδικό Άγιος Αγαθάγγελος
Εσφιγμενίτης 2005 τεύχος 212)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Είχαν ανάγκη οι γνήσιοι Άγιοι της Ορθοδοξίας να
πιάνουν… τον σφυγμό των προσερχόμενων για να μαντέψουν;
Που έπαιρναν, όπως ο μάγος Πορφύριος, με το σώμα
τους σχήμα-στάσιν «μυστικήν» στο Μαντείο της Δωδώνης;
Που θαύμαζαν… το άγαλμα του Δία στο Μουσείο της
Αθήνας, αντί να διαφωτίσουν τους ανθρώπους και να ξεσκεπάσουν την δαιμονική
θρησκεία των ειδώλων;
Που «έβλεπαν» αρχαία κάτω από τη γη; Και μάλιστα
όπως από την Αθήνα έβλεπε ο Πορφύριος… τα αρχαία που βρίσκονταν στο
Βελιγράδι!!!
Που κράταγαν το χέρι ασθενούς, όπως έκανε ο μάγος
Πορφύριος, και του έκαναν καυτηριασμό χωρίς νάρκωση στο χειρουργείο;!!!
Που ορμούσαν… σαν αίλουροι, όπως έκανε ο μάγος
Πορφύριος, και έγδυναν τον συνομιλητή τους!!! για να αποδείξουν ότι όντως είχε
κάνει εγχείρησιν και να επιβεβαιωθεί με αυτό τον τρόπο το… διορατικό τους
χάρισμα!!!
Που «πέρναγαν μέσα από τους τοίχους», όπως έκανε ο
μάγος Πορφύριος γιατί όπως εντυπωσιασμένα διηγούνταν το πνευματικοπαίδια του
γνώριζε άριστα την μοριακή δομή και την διάσπασιν της ύλης;
Και αν ήταν όντως άγιος ο Πορφύριος γιατί οι μαθητές
του έκαναν την ανακομιδή των λειψάνων του νύκτα; Μήπως κατά την εκταφή του
υπήρχαν σημεία που αναιρούσαν την φήμη τους ως αγίου; (Περιοδικό Άγιος
Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης 2005 τεύχος 211)
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς από τις ανοησίες και τις
σοφιστείες του πλανεμένου Παϊσίου;
Όταν σύσσωμη η Εκκλησία
διδάσκει την αποτείχιση των Ορθοδόξων από τους κακοδόξους, Λατινόφρονες και
Οικουμενιστές επισκόπους, εμείς θα ακούσουμε τον πλανεμένο επαινετή του
κακοδόξου Βαρθολομαίου και του προσκυνητή του μασώνου Δημητρίου; Όχι! Μυριάκις
Όχι! (Περιοδικό Άγιος Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης 2005 τεύχος 211), των
σχισματικών καταληψιών της Μονής Εσφιγμένου μέ τίτλο «ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ»,
Περιοδικό ΒΟΑΝΕΡΓΕΣ 2005 τεύχος 19)
Ο όσιος Παΐσιος ως Εσφιγμενίτης και η
άποψή του για τους παλαιοημερολογίτες
Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, κατά κόσμον Αρσένιος
Εζνεπίδης, γεννήθηκε το έτος 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας, όπου βαπτίστηκε
με το όνομα Αρσένιος από τον άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη. Ήρθε στην Ελλάδα ως βρέφος με τους πρόσφυγες
τής Μικρασιατικής Καταστροφής.
Προσήλθε το 1953 στο Άγιον Όρος για να μονάσει.
Πρώτη μονή της μετανοίας του ήταν η Ιερά Μονή Εσφιγμένου, στην οποία έμεινε έως
το 1956. Εκεί με ρασοευχή ονομάστηκε Αβέρκιος από τον ηγούμενο Καλλίνικο και
του ανατέθηκε το διακόνημα του ξυλουργού.
Κατόπιν, πήγε στην μονή Φιλοθέου, όπου έγινε
μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Παΐσιος. Για ένα διάστημα ασκήτευσε στην μονή
Στομίου Κονίτσης και στο θεοβάδιστο όρος Σινά. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος και από
το έτος 1979 έως το τέλος της επίγειας ζωής του ασκήτευσε στο κελλί «Παναγούδα»
της μονής Κουτλουμουσίου.
Κοιμήθηκε οσιακά το 1994, ενώ το έτος 2015, ύστερα
και από πάνδημο αίτημα, κατατάχθηκε επισήμως στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης
Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Ο όσιος Παΐσιος είχε ξεκάθαρη θέση ενάντια στον
φονταμενταλιστικό ζηλωτισμό-παλαιοημερολογιτισμό. Τον θεωρούσε
«καρκίνωμα» για την Εκκλησία.
Ο όσιος λυπόταν για τις παρατάξεις των
παλαιοημερολογιτών που είναι ξεκομμένες σαν τα κλήματα από την Άμπελο και δεν
έχουν κοινωνία με τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και τις κατά τόπους αυτοκέφαλες
Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Ο όσιος έλεγε χαρακτηριστικά:
«Και εμείς βέβαια εδώ στο Άγιον Όρος με το παλιό
ημερολόγιο πάμε. Αλλά είναι άλλη περίπτωση. Είμαστε ενωμένοι με την Εκκλησία,
με όλα τα Πατριαρχεία, και μ' αυτά που έχουν το νέο ημερολόγιο και μ' αυτά που
έχουν το παλιό ημερολόγιο. Αναγνωρίζουμε τα μυστήριά τους και αυτοί τα δικά
μας. Οι ιερείς τους συλλειτουργούν με τους ιερείς μας.
Ενώ αυτοί οι καημένοι (δηλ. οι «παλαιοημερολογίτες»)
ξεκόπηκαν. Οι περισσότεροι και ευλάβεια έχουν και ακρίβεια και αγωνιστικότητα
και ζήλο Θεού. Μόνο που είναι αδιάκριτος, «ου κατ' επίγνωσιν». Άλλοι από
απλότητα, άλλοι από αμάθεια, άλλοι από εγωισμό παρασύρθηκαν. Θεώρησαν τις 13
μέρες θέμα δογματικό και όλους εμάς πλανεμένους και έφυγαν από την Εκκλησία.
Δεν έχουν κοινωνία ούτε με τα Πατριαρχεία και τις Εκκλησίες που πάνε με το νέο,
αλλά ούτε και με τα Πατριαρχεία και τις Εκκλησίες που πάνε με το παλιό, γιατί
δήθεν μολύνθηκαν από την επικοινωνία με τους νεοημερολογίτες.».
Είναι, όντως, λυπηρό το γεγονός να ζούμε μέσα στην
χάρη του άχρονου Θεού και να καταφέρουμε εμείς οι άνθρωποι να μετατρέψουμε ένα
εργαλείο, που είναι η μέτρηση του χρόνου, σε μέσο διαχωρισμού των χριστιανών.
Οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι παλαιότεροι και οι
σύγχρονοι, όπως ο όσιος Παΐσιος, μας δίδαξαν πίστη στον Θεό, ταπεινό και
αγωνιστικό φρόνημα, εντός, όμως, της Εκκλησίας, ενότητα, μακριά από σχίσματα
και σκάνδαλα.
Ο ΆΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ
Ο Άγιος Παϊσιος συνέχισε την παράδοση, που θέλει
τους μοναχούς στην πρώτη γραμμή των αγώνων για την υπεράσπιση της πίστεως....
Ο καθηγητής της ερήμου Μέγας Αντώνιος υπήρξεν ο
πρώτος διδάξας και πράξας σ’ αυτό το θέμα, όταν άφησε το ερημητήριό του και
κατέβηκε στην τότε μεγαλούπολη Αλεξάνδρεια, τεθείς μαζί με τον μαθητή του Μέγα
Αθανάσιο Αλεξανδρείας επικεφαλής του αγώνος των Ορθοδόξων εναντίον της φοβεράς
αιρέσεως του Αρείου 1.
Πράγματι, οι Άγιοι γνωρίζοντες εμπειρικά, με τη Χάρη
του Αγίου Πνεύματος, την καταστροφή, που προξενεί στον άνθρωπο η αμετανόητη
εμμονή στην αίρεση, αγωνίσθηκαν μέχρι και αίματος για να διατηρηθεί ανοικτή για
τους ανθρώπους η οδός της αληθούς θεογνωσίας και θεοκοινωνίας, την οποία
ναρκοθετεί η αίρεση.
Οι Άγιοι δεν έκαναν, τρόπον τινά, ξεχωριστή
«αντιαιρετική εργασία». Αυτή προέκυψε αβίαστα ως αποτέλεσμα της ξεκάθαρης δογματικής
συνειδήσεως που είχαν για την μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας ως κιβωτού
της σωτηρίας.
Ο Άγιος Παίσιος, συγκεκριμένα, βοήθησε αθόρυβα
αμέτρητους ανθρώπους να ξεφύγουν από τις ποικιλώνυμες πλάνες, νέες και παλαιές.
Και όχι μόνον τους βοήθησε να φύγουν από την πλάνη, αλλά τους βοήθησε να
συνδεθούν οργανικά και συνειδητά με το πνευματικόν ιατρείον της Εκκλησίας.
Πλήθος ανθρώπων ελευθέρωσε από μάγια και λοιπές
δαιμονικές επήρειες. Όλοι αυτοί δοξάζουν τον Τριαδικό Θεό και τον γνήσιο
θεράποντά του Άγιο Παίσιο τον Αγιορείτη.
Το φρόνημα του Αγίου μας ήταν γνήσια Ορθόδοξο και
εκκλησιοκεντρικό. Όλη η φροντίδα του ήταν να συνδέσει τους κουρασμένους και
ταλαιπωρημένους από τα πάθη, την αμαρτία και τις πλάνες ανθρώπους με τον Σωτήρα
Χριστό και την Εκκλησία του· όχι με τον εαυτό του.
Ο τρόπος του ήταν, όπως έλεγε χαρακτηριστικά, όλα να
γίνονται «με πόνο και αγάπη», προς οικοδομή πνευματική και για τη δόξα του
Θεού.
Ολόκληρα βιβλία έχουν γραφεί από ανθρώπους, που
βοηθήθηκαν από τον Άγιο να απαγκιστρωθούν από μαγείες, αποκρυφισμούς και
απωανατολίτικες ινδουιστικές και βουδιστικές πλάνες .
Ο Άγιος, επίσης, γνωρίζοντας το πως εργάζεται ο
πονηρός, ειδικά στην εποχή μας, για να τυλίξει τον κόσμον όλον «σε μια κόλλα
χαρτί» και να επιβάλει παγκοσμίως την εξουσία του Αντιχρίστου, έγραψε στα 1987
με το ίδιο του το χέρι, και έτσι ιδιόγραφο ζήτησε να τυπωθεί, ξεχωριστό
καθοδηγητικό φυλλάδιο με τίτλο «Σημεία των καιρών». Το μήνυμα, που περνά ο
Άγιος και με αυτό το κείμενό του, είναι αγωνιστικό και αισιόδοξο: η νίκη είναι του
Χριστού και αυτών που αγαπούν και ακολουθούν τον Χριστό.
Ο Άγιος Γέροντας χαρακτήριζε, όπως και ο Άγιος
Πορφύριος, τις προτεσταντικές παραφυάδες και ιδιαίτερα τους λεγομένους
Πεντηκοστιανούς ως μεγάλη πλάνη και μεγάλο δαιμόνιο και πολλούς βοήθησε να δούν
αυτή την πραγματικότητα και να φύγουν από εκεί.
Κρυστάλλινη ήταν η θέση του και απέναντι στον
σύγχρονο μεγάλο πειρασμό για την Εκκλησία, που ακούει εις το όνομα
οικουμενισμός και χαρακτηρίζεται από τον άλλον Άγιο της εποχής μας, τον Σέρβο
Ιουστίνο Πόποβιτς ως παναίρεση.
Για το θέμα αυτό, ήδη από το ξεκίνημα σχεδόν του
πειρασμού των συμπροσευχών και των ισοπεδωτικών οικουμενιστικών ανοιγμάτων...
της ουσιαστικής καταργήσεως των ορίων της Εκκλησίας
και της εξομοιώσεώς της με τις ποικιλώνυμες αιρετικές παρασυναγωγές έγραψε
επιστολή, την οποίαν έστειλε προς τον άλλον ομολογητή και αγωνιστή της
Ορθοδόξου πίστεως π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα
Ορθόδοξος Τύπος.
Εκεί με έναν εξαιρετικό συνδυασμό λεπτότητος αλλά
και παρρησίας αναφέρεται στον«... βαθύ [του] πόνον διά την γραμμήν και κοσμικήν
αγάπην δυστυχώς του πατέρα μας κ.κ. Αθηναγόρα. Όπως φαίνεται, αγάπησε μίαν
άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα
μας δεν του κάμνει καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή» 3.
Επισημαίνει στην ίδια επιστολή: «Ας γνωρίζωμεν ότι
δεν υπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, αλλά και πνευματικοί. Επομένως, η μέλλουσα
οργή του Θεού δεν μπορεί να αντιμετωπισθή με συνεταιρισμόν αμαρτωλών (διότι
διπλήν οργήν θα λάβωμεν), αλλά με μετάνοιαν και τήρησιν των εντολών του Κυρίου»
.
Ιδιαίτερα τραγική είναι η διαπίστωση του Αγίου ότι
«... μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν
ούτε ψίχα πνευματική, ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως να ομιλούν για αγάπη και
ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν τον έχουν
αγαπήσει» .
Και σε άλλο σημείο: «Ας ευχηθούμε να δώση ο Θεός τον
φωτισμόν Του σε όλους μας και εις τον Πατριάρχην μας Κον. Αθηναγόραν,... να
πραγματοποιηθή η γαλήνη ανάμεσα στο σκανδαλισμένο ορθόδοξο πλήρωμα, η ειρήνη
και η αγάπη μεταξύ των Ορθοδόξων Ανατολικών Εκκλησιών και κατόπιν ας γίνη
σκέψις διά την ένωσιν μετά των άλλων Ομολογιών, εάν και εφ’ όσον ειλικρινώς
επιθυμούν να ασπαθούν το Ορθόδοξον δόγμα» 6. Σχολιάζοντες τα ανωτέρω επισημαίνουμε
ότι ο Άγιος δεν ονομάζει «Εκκλησίες» τους παπικούς και προτεστάντες, αλλά
«Ομολογίες» και θεωρεί ότι η αληθής μέθοδος ενώσεως είναι μία και απλή: η
μετάνοια και επιστροφή των αιρετικών.
Ο Άγιος, ως θεοφώτιστος, διέκρινε εγκαίρως ότι ο
διαχριστιανικός Οικουμενισμός οδηγεί τελικά και στον διαθρησκειακό Οικουμενισμό
και την Πανθρησκεία:
Γράφει σε άλλο κείμενό του:
«Σήμερα δυστυχώς μπήκε η ευρωπαική ευγένεια και
πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να
προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. “Μία θρησκεία, σου λένε, να υπάρχη”
και τα ισοπεδώνουν όλα. Ήρθαν και σ’ εμένα μερικοί και μου είπαν: “Όσοι
πιστεύουμε στον Χριστό να κάνουμε μία θρησκεία”. “Τώρα είναι σαν να μου λέτε,
τους είπα, χρυσό και μπακίρι, χρυσό τόσα καράτια και τόσα που τα ξεχώρισαν, να
τα μαζέψουμε πάλι και να τα κάνουμε ένα. Είναι σωστό να τα ανακατέψουμε πάλι;
Ρωτήστε έναν χρυσοχόο: Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό;. Έγινε
τόσος αγώνας για να λαμπικάρη το δόγμα.
Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και
απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: "Όχι μόνο με αιρετικό,
αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε.
Πρέπει να βρίσκωνται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι.
Είναι μια παρουσία".
Τι παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική
και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαικό πνεύμα νομίζει ότι και τα
πνευματικά θέματα μπορούν να μπούν στην Κοινή Αγορά...» .
Θα κλείσουμε με ένα απόσπασμα από τη βιογραφία του
Αγίου, που έγραψε ένας από τους πιο κοντινούς του μαθητές, ο Λιβανικής
καταγωγής παπα-Ισαάκ και ολοκλήρωσε μετά την κοίμησή του η συνοδεία του. Γράφει
λοιπόν ο παπα-Ισαάκ, περιγράφοντας την αταλάντευτη στάση του Αγίου στα θέματα
της Ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας:
«Από το Στόμιο είδαμε τον Γέροντα σφοδρό πολέμιο των
αιρέσεων. Στα θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυγκατάβατος.
Έλεγε: “Στην Αλήθεια δεν γίνονται εκπτώσεις. Η
Αλήθεια είναι ο Χριστός”.
Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το
μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, την πληροφορία του αρυόμενος από
την εν καρδία του θεία χάρι. Ο βίος του αποδείκνυε την υπεροχή της Ορθοδοξίας.
Με την διάκρισή του συμβούλευε: “Στους Χριστιανούς
που δεν είναι Ορθόδοξοι, δεν πρέπει να τους λέμε ότι θα πάνε στην κόλαση η ότι
είναι αντίχριστοι αλλά ούτε και ότι θα σωθούν. Διότι μ’ αυτόν τον τρόπο τους
αναπαύουμε ψεύτικα και θα κριθούμε γι’ αυτό. Θα πρέπει να τους βάλουμε την καλή
ανησυχία, να τους πούμε ότι βρίσκονται σε πλάνη”.
Είχε μεγάλη ορθόδοξη ευαισθησία, γι’ αυτό δεν
δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα μη ορθόδοξα. Τόνιζε: “Για να
συμπροσευχηθούμε με κάποιον πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη”. Διέκοπτε τις
σχέσεις του η απέφευγε να δη κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με
ετεροδόξους. Τα “μυστήρια” των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε και συμβούλευε οι
προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία να κατηχούνται καλά, πριν βαπτισθούν.
Για ένα διάστημα είχε διακόψει, μαζί με όλο σχεδόν
το υπόλοιπο Άγιον Όρος, το μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα για
τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο:
“Κάνω προσευχή”, είπε σε κάποιον, “για να κόβη ο Θεός μέρες από μένα και να τις
δίνη στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώση την μετάνοιά του”.
Τους Αντιχαλκηδονίους (μονοφυσίτες) –όπως και όλους
τους αιρετικούς και ετεροθρήσκους– τους θεωρούσε μεν ως πλάσματα Θεού και
αδελφούς μας κατά σάρκα (από τον Αδάμ), αλλά όχι παιδιά του Θεού και αδελφούς
μας και κατά πνεύμα, που θεωρούσε μόνο τους Ορθοδόξους. Όσον αφορά δε τα
εσχάτως υποστηριζόμενα από μονοφυσίτες (και φιλομονοφυσίτες) ο Γέροντας είχε
επισημάνει: “Αυτοί δεν λένε ότι δεν κατάλαβαν τους Αγίους Πατέρες, αλλ’ ότι οι
Άγιοι Πατέρες δεν τους κατάλαβαν. Δηλαδή σαν να έχουν αυτοί δίκαιο και τους
παρεξηγήσανε”. Τέλος χαρακτήρισε ως βλασφημία κατά των Αγίων Πατέρων την
προτεινόμενη κάθαρση των Λειτουργικών βιβλίων από τον χαρακτηρισμό του
αιρετικού για τον Διόσκορο και Σεβήρο.
Είπε:“Τόσοι άγιοι Πατέρες που είχαν θείο φωτισμό και
ήταν σύγχρονοι, δεν τους κατάλαβαν και τους παρεξήγησαν και ερχόμαστε εμείς
μετά από τόσους αιώνες να διορθώσουμε τους Αγίους Πατέρες; Αλλά και το θαύμα
της Αγίας Ευφημίας δεν το υπολογίζουν; Και αυτή παρεξήγησε τον τόμο των
αιρετικών;”»8.
Ας ευχηθούμε να αποτελέσουν οι τόσο ξεκάθαρες και
σύμφωνες με την παράδοση των Αγίων Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων θέσεις
του Αγίου Παισίου οδηγό για όλους μας,
αλλά και ιδιαιτέρως γι’ αυτούς που χειρίζονται από
θέσεως ευθύνης τα θέματα των σχέσεών μας με τους ετεροδόξους.
Ο Γέροντας Παΐσιος για Αθηναγόρα και Οικουμενισμό
[…] Τα πραχθέντα και λεχθέντα υφ’ Υμών, Παναγιώτατε
Δέσποτα, στο Μιλάνο, αναμοχλεύουν στη μνήμη μας τα λόγια του ηγιασμένου
Γέροντος Παισίου του Αγιορείτου, απευθυνομένου προς τον αοίδιμοπρο κάτοχο και
ποδηγέτη Υμών, κυρό Αθηναγόρα.
Γράφει ο Γέρων: «Επειδή βλέπω τον μεγάλο σάλο εις
την Εκκλησίαν μας, εξ αιτίας των διαφόρων φιλενωτικών κινήσεων και των επαφών
του Πατριάρχου (Αθηναγόρα) μετά του Πάπα, επόνεσα κι εγώ σαν τέκνον Της και
εθεώρησα καλόν, εκτός από τις προσευχές μου, να στείλω κι ένα μικρόκομματάκι
κλωστή (που έχω σαν φτωχός Μοναχός), διά να χρησιμοποιηθεί κι αυτό, έστω για
μία βελονιά, διά το πολυκομματιασμένοφόρεμα της Μητέρας μας...
Φαντάζομαι ότι θα με καταλάβουν όλοι, ότι τα
γραφόμενά μου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας βαθύς μου πόνος διά την γραμμήν
και κοσμικήν αγάπην δυστυχώς του πατέρα μας κ. Αθηναγόρα.
Όπως φαίνεται, αγάπησε μιάν άλλην γυναίκα μοντέρνα,
που λέγεται Παπική «Εκκλησία», διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν τούκάμνει
καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή. Αυτή η αγάπη, που ακούσθηκε από την
Πόλι, βρήκε απήχησι σε πολλά παιδιά του, που την ζούν εις τας πόλεις. Άλλωστε
αυτό είναι και το πνεύμα της εποχής μας: η οικογένεια να χάση το ιερό νόημά
της, που ως σκοπόν έχουν την διάλυσιν και όχι την ένωσιν (sic).
Με μία τέτοια περίπου κοσμική αγάπη και ο Πατριάρχης
μας φθάνει στη Ρώμη. Ενώ θα έπρεπε να δείξη αγάπη πρώτα σε μας τα παιδιά τουκαί
στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός, δυστυχώς, έστειλε την αγάπη του πολύ μακριά. Το
αποτέλεσμα ήταν να αναπαύσει μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμο
και έχουν την κοσμικήν αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση, όμως, όλους εμάς, τα
τέκνα της Ορθοδοξίας, μικρά και μεγάλα, που έχουν φόβο Θεού.
Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει,
δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για
αγάπη και ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δένΤόν
έχουν αγαπήσει».
ΓΕΡΩΝ ΠΑÏΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, «Ἄγνωστη ἐπιστολή
πόνου κατά οἰκουμενιστῶν καί φιλενωτικῶν», Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους
23‐1‐1969, Θεοδρομία ΙΒ 3 (Ἰούλιος‐Σεπτέμβριος 2010), 420‐423.
Ο Όσιος Παίσιος για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο
Ο κ. Βαρθολομαίος επισκέφθηκε το Άγιον Όρος αμέσως
μετά την εκλογή και ενθρόνισή του ως Οικουμενικού Πατριάρχου, δηλαδή λίγο μετά
τις 22-10-1991. Λέγεται ότι τότε ο Όσιος Παισιος είπε ότι : «Ο Θεός μας έδωσε
αυτά τα δύσκολα χρόνια τον καλύτερο Πατριάρχη»12. Επίσης, υπάρχει ένα βίντεο
από την επίσκεψη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου
Όρους στις 07-11-1992, όπου φαίνεται ότι ο τότε μοναχός Παίσιος ασπάζεται τον
Πατριάρχη Βαρθολομαίο13. Επίσης, λέγεται ότι τον Μάιο του 1994 ο Όσιος Παισιος
είπε ότι «ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι ο,τι καλύτερο έδωσε ο Θεός στην
Ορθοδοξία τα τελευταία χρόνια»14. Τέλος, κυκλοφορεί και μία φωτογραφία του
Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Όσιο Παισιο, που πολλοί λέγουν ότι είναι
φωτομοντάζ.(περισσότερα σχόλια στην συνέχεια).
Θαυμαστή εμφάνιση του αγίου Πορφυρίου σε πιστή του πατρίου
ημερολογίου
Μαρτυρία της κ. Μαρίας Κουντούρη: ΠΗΓΗ. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
"Καλό απόγευμα, φίλοι μου. Ακολουθώ το Πάτριο
Ημερολόγιο. Το 2014 βρισκόμουν σε προσκυνηματικό ταξίδι στους Αγίους Τόπους.
Είχαμε πάει στη Βηθλεέμ, στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου· οι
γυναίκες είμασταν έξω από την πύλη του μοναστηριού, γιατί είναι άβατο το
μοναστήρι.
Είδαμε έναν γέροντα που ερχόταν κοντά μας. Πιάναμε
το χέρι του να το ασπαστούμε, και με τρόπο το γύριζε και ασπαζόταν το δικό μας·
η δεύτερη κίνησή του ήταν να πιάσει τον ώμο μας και να μας φιλήσει
σταυρωτά.
Είχαμε μουδιάσει όλες γιατί αυτός ο γέροντας,
μεγάλος σε ηλικία, φορούσε πλεκτό σκουφάκι, είχε γαλανά μάτια, λευκό δέρμα που
έλαμπε. Κι εγώ προσωπικά όταν με αγκάλιασε, με τον τρόπο που ανέφερα πιο πάνω,
ο γέροντας αυτός μοσχοβολούσε, το πρόσωπό του έλαμπε· από καλοσύνη, από
αγιότητα, δεν ξέρω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μα ποτέ το πρόσωπο αυτό, που με
έκανε να νιώσω γαλήνη και δέος. Μετά, αφού μας ασπάστηκε όλες, μπήκε μέσα στο
μοναστήρι.
Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, μία φίλη, συζητώντας
διάφορα πνευματικά θέματα, μου έδωσε μία πλαστικοποιημένη φωτογραφία .Όταν την
είδα ξαφνιάστηκα. Της λέω: "Αυτόν τον γέροντα, τον συναντήσαμε στην
Βηθλεέμ, μοσχοβολούσε και έλαμπε". Μου λέει η φίλη μου: "Τι είναι
αυτό που λες; Ο Γέροντας αυτός έχει κοιμηθεί το 1991, είναι ο Άγιος
Πορφύριος"...
Η ανακομιδή των λειψάνων του Οσίου
Πορφυρίου
Μυστικά ήθελε, από μεγίστη ταπείνωση, να γίνει η
κηδεία του ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος, μυστικά ήθελε να είναι και τα λείψανά
του, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Πράγματι η κηδεία του έγινε μυστικά, με λίγους
πατέρες που τον διακονούσαν εκεί στα ασκητικά Καυσοκαλύβια (στο κάτω, νότιο
μέρος) του Αγίου Όρους στις 2 Δεκεμβρίου 1991 μ.Χ. (νέο), βάζοντάς τον σε έναν
απλό καλογερικό τάφο, που κοσμούσαν λίγες πέτρες και ένας ξύλινος σταυρός…
Η ανακομιδή μάλιστα φέρεται να έγινε έναν μήνα πριν
συμπληρωθούν τα τρία χρόνια, στις 3 Νοεμβρίου 1994 μ.Χ., (ημέρα ανακομιδής των
λειψάνων του Αγίου Γεωργίου) ώστε να επιτευχθεί η μυστικότητα. Σύμφωνα δε με
κάποιες μαρτυρίες, τα ιερά λείψανα του Οσίου Πορφυρίου έχουν πια ταφεί σε
απόρρητο μέρος στο παρακείμενο δάσος των Καυσοκαλυβίων, σε τόπο που μόνο ένας –
δυο πατέρες γνωρίζουν!
Τα άφθαρτα χέρια
Όπως ομολογεί εδώ και χρόνια, ένας από τους μοναχούς
που ήταν συνεχώς δίπλα του στις τελευταίες του ώρες, ο Γέροντας Ακάκιος ο
Καυσοκαλυβίτης, τα χέρια του Αγίου Πορφυρίου βγήκαν παντελώς άφθαρτα από τον
τάφο! Γιατί με αυτά τα χέρια ευλογούσε! Με αυτά τα χέρια θεράπευε! Με αυτά τα
χέρια έδινε τους θησαυρούς της αγάπης και της παρηγοριάς του, “ανασταίνοντας”
την ζωή των ανθρώπων!
Ο Όσιος Πορφύριος για τους Πατριάρχες
Δημήτριο και Βαρθολομαίο
Στο βιβλίο με τίτλο «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες», τόμος Β΄, έκδοση Αγιοπαυλίτικου Ιερού Κελλίου Αγίων Θεοδώρων, Άγιον
Όρος 2018, στη σελίδα 145, διαβάζουμε την εξής διήγηση ενός υποτακτικού του
Οσίου Πορφυρίου :
«Λίγους μήνες πριν την κοίμησή του (του Αγίου
Πορφυρίου), καθόμασταν στο Κελλί και συνομιλούσαμε. Ξαφνικά τίναξε το κεφάλι
προς τα πίσω και συνοφρυώθηκε, λέγοντας :
– Ώωω…!
– Τι έπαθες Γέροντα; Τι έγινε…;
– Τον φάγανε…!!!
– Ποιόν φάγανε;
– Τον Οικουμενικό Πατριάρχη… τον φάγανε οι
Αμερικάνοι! Θέλουνε να βάλουνε δικό τους.
Ο Άγιος το είδε την ίδια στιγμή, που συνέβη. Μετά
ανακοινώθηκε επίσημα η κοίμησή του».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κων/λεως (επί 19 έτη στον
Θρόνο) κ. κ. Δημήτριος κοιμήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1991, σε ηλικία 77 ετών, με
διάγνωση : ‘’οξύ ισχαιμικό επεισόδιο’’. Ακριβώς δύο μήνες πριν την κοίμηση του
Αγίου (2-12-1991).
Ανάλυση της φράσεως του Οσίου Πορφυρίου
: «Τον Οικουμενικό Πατριάρχη… τον φάγανε οι Αμερικάνοι! Θέλουνε να βάλουνε δικό
τους».
Ο Όσιος Πορφύριος, λοιπόν, ενώ σωματικώς βρισκόταν
στο Κελλί του με τον υποτακτικό του, νοερώς, με το διορατικό χάρισμα, που του
δώρισε ο Χριστός, βρισκόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και έβλεπε τι ακριβώς
γινόταν. Η μαρτυρία του Αγίου Πορφυρίου είναι πολύ νευραλγική, διότι μας
πληροφορεί για δύο πράγματα :
Πρώτον, ότι οι
Αμερικάνοι ‘’φάγανε’’, δηλαδή σκοτώσανε, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κυρό
Δημήτριο, αφού του προκάλεσαν οξύ ισχαιμικό επεισόδιο. Είναι γνωστό ότι ο
Πατριάρχης κυρός Δημήτριος προέβη κι αυτός με τη σειρά του σε απαράδεκτα και
αντικανονικά οικουμενιστικά ανοίγματα. Αυτά, όμως, εν σχέσει με τα
οικουμενιστικά ανοίγματα του Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρα ήταν ηπιότερα και
γίνονταν, όχι ιδία βουλή και εκουσία θελήσει του κυρού Δημητρίου, αλλά υπό την
ασφυκτικότατη πίεση του περιβάλλοντός του, στο οποίο εδέσποζαν ο μέγας
οικουμενιστής, συνοδοιπόρος του Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρα, Μητροπολίτης
Χαλκηδόνος κυρός Μελίτων Χατζής, Γέροντας του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος
τότε ως μητροπολίτης Φιλαδελφείας από το 1973 ως το 1990 υπήρξε διευθυντής του
Ιδιαίτερου Γραφείου του Πατριάρχου κυρού Δημητρίου, κατευθύνων ουσιαστικώς τις
κινήσεις του ταπεινού και απλού Πατριάρχου. Ο Πατριάρχης κυρός Δημήτριος με τον
ήπιο χαρακτήρα του κατάφερε να μετριάσει και να δαμάσει τον ήδη καλπάζοντα
Οικουμενισμό του Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρα. Αυτός, λοιπόν, ήταν ο κύριος
λόγος, που οι Αμερικανοί τον ‘’φάγανε’’.
Δεύτερον,
– που είναι και το σημαντικότερο – ότι οι Αμερικάνοι ήθελαν μετά τον Δημήτριο
να βάλουν δικό τους Πατριάρχη. Είκοσι μόλις μέρες μετά την κοίμηση του κυρού
Δημητρίου στις 2-10-1991, Οικουμενικός Πατριάρχης έγινε ο κ. Βαρθολομαίος στις
22-10-1991. Άρα, σύμφωνα με τον Όσιο Πορφύριο, οι Αμερικάνοι βάλανε δικό τους
Πατριάρχη, δηλαδή τον Βαρθολομαίο. Με πόνο και θλίψη διαπιστώνουμε ότι δυστυχώς
ο μεν κ. Βαρθολομαίος είναι ο Πατριάρχης των Αμερικάνων, ο Αμερικανικός
Πατριάρχης, ο Αμερικανοκίνητος Πατριάρχης, ο εκλεκτός της Αμερικής στο πάλαι
ποτέ περίπυστο Φανάρι, που μέχρι τον 19ο αι. αποτελούσε την κοιτίδα της
Ορθοδοξίας, το δε Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει μεταλλαχθεί σε Αμερικανικό
προτεκτοράτο.
(πηγή:katanixi.gr)
Ο Όσιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης για τον Πατριάρχη
Βαρθολομαίο
Στο βιβλίο του κ. Στυλιανού Γ. Παπαδόπουλου με τίτλο
«Ο μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης», έκδοση Πατέρων της Ι. Μ. Οσίου Δαβίδ του
Γέροντος, γράφονται τα κάτωθι:
«Ο τότε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Βαρθολομαίος στις
2 Οκτώβρη 1989 λειτούργησε στη Μονή του Οσίου Δαβίδ του Γέροντος. Χάρηκε
ιδιαίτερα ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης και του «προφήτεψε» με βεβαιότητα, όταν
ακόμη ο Πατριάρχης Δημήτριος δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα υγείας :
– «Εσύ θα γίνεις Πατριάρχης! Θα ποιμάνεις την
Εκκλησία του Χριστού, και σου εύχομαι, σαν Πατριάρχης, να επισκεφτείς το
μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ».
Σε δύο χρόνια γεννήθηκε πρόβλημα νέου Πατριάρχη. Ο
ταπεινός Δημήτριος είχε κοιμηθεί. Τον Οκτώβριο του 1991, ο Γέροντας Ιάκωβος
ρώτησε τον π. Π. κι έμαθε ότι πολλά, για την εκλογή, εξαρτώνται από το αν η
τουρκική κυβέρνηση θ’ αφαιρέσει ονόματα συνοδικών μητροπολιτών από τον κατάλογο
υποψηφίων.
Τότε κατέβηκε στο ναό και προσευχήθηκε στον όσιο
Δαβίδ. Βγήκε και είπε στον π. Π. :
– «Εγώ, πάτερ μου, έκανα προσευχή στον Όσιο και του
είπα : εσύ, άγιε Δαβίδ, μ’ άκουσες σε όσα έχω ζητήσει. Δεν ξέρω τι θα κάνεις,
πήγαινε στην Τουρκία και μπέρδεψε τους Τούρκους και τα χαρτιά τους. Και
φρόντισε να βγεί ο πατήρ Βαρθολομαίος Πατριάρχης»!
Αργότερα, όταν του ανακοίνωσαν ότι εξελέγη Πατριάρχης
ο Βαρθολομαίος, έλαμψε από χαρά, σηκώθηκε όρθιος, έκανε το Σταυρό του και είπε
τρεις φορές «Δόξα σοι ο Θεός»!
Επί των ανωτέρω έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής :
Οι ανωτέρω δηλώσεις των Οσίων Παισίου και Ιακώβου
έγιναν την περίοδο από το 1989 έως το 1994. Αυτή την περίοδο ο κ. Βαρθολομαίος,
ως Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και νέος Οικουμενικός Πατριάρχης, είχε ήδη
πραγματοποιήσει τα πρώτα του βήματα προς τον Οικουμενισμό, τα οποία εν
συγκρίσει με τα εν έργω και λόγω αλματώδη οικουμενιστικά βήματα (παρουσία Παπών
στις θρονικές εορτές, συμπροσευχές με αιρετικούς και αλλοθρήκους,
οικουμενιστικοί διάλογοι, υπογραφή κοινών κειμένων, ψευδοσύνοδος Κρήτης,
Ουκρανικό ζήτημα), που πραγματοποίησε από τότε μέχρι σήμερα, μπορούν να
θεωρηθούν ως νηπιακά και μικρού βεληνεκούς. Φαίνεται ότι πιθανόν οι Όσιοι,
επειδή ασχολούνταν περισσότερο με τα μοναχικά τους καθήκοντα, να μην γνώριζαν
λεπτομερειακώς την μέχρι τότε πορεία του κ. Βαρθολομαίου και από την μεγάλη
τους αγάπη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ορθοδοξία να διετύπωσαν τα
ανωτέρω. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμη και οι Άγιοι, που όσο ζούσαν επί γης
δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως Αγίους, δεν κατέχουν το αλάθητο, αλλά
αντιθέτως σε αρκετές εκτιμήσεις τους, ως άνθρωποι, έπεσαν έξω και έσφαλαν,
χωρίς βεβαίως αυτό να μειώνει καθόλου την αγιότητά τους. Είμαστε πεπεισμένοι
ότι, εάν οι Όσιοι Παίσιος και Ιάκωβος ζούσαν σήμερα και έβλεπαν τα μέχρι της
σήμερον οικουμενιστικά έργα και τις ημέρες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου,
οπωσδήποτε θα διαφωνούσαν, θα τον ήλεγχαν και θα ανασκεύαζαν τις πρώιμες
τοποθετήσεις τους. Άλλωστε, η όλη πρακτική του βίου αυτών των συγχρόνων Αγίων
μαρτυρεί περί της εμμονής στην αποκλειστικότητα και μοναδικότητα της Ορθοδόξου
Εκκλησίας ως κιβωτού σωτηρίας, της αποφυγής των συμπροσευχών με αιρετικούς και
αλλοθρήσκους, της μη αναγνωρίσεως των αιρέσεων ως Εκκλησιών και των αιρετικών
ως εχόντων έγκυρο βάπτισμα, Χάρη, αποστολική διαδοχή, ιερωσύνη και μυστήρια,
γεγονός το οποίο έρχεται σε σφοδρή αντιπαράθεση με το συγκρητιστικό,
διαχριστιανικό, διαθρησκειακό και οικουμενιστικό μοντέλο, το οποίο καλλιεργεί
και αναπτύσσει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Επομένως, θεωρούμε ότι, παρά την φαινομενική
αντίθεση και σύγκρουση των διατυπωθεισών εκτιμήσεων περί του Πατριάρχου
Βαρθολομαίου ανάμεσα στον Όσιο Πορφύριο, η μαρτυρία του οποίου τυγχάνει πιο
αξιόπιστη, και τους Οσίους Παίσιο και Ιάκωβο, ουσιαστικά υπάρχει συμφωνία
ανάμεσά του, η οποία πηγάζει από το κοινό Ορθόδοξο φρόνημά τους, τους
αντιαιρετικούς αγώνες τους και την απορριπτική στάση τους έναντι του
Οικουμενισμού.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ………