Έρευνα:πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου
Εισαγωγή
Η 9η Γενική Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών
(ΠΣΕ), που πραγματοποιήθηκε στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας από τις 14 έως τις
23 Φεβρουαρίου 2006, αποτέλεσε ένα κομβικό σημείο στην ιστορία του οικουμενικού
κινήματος. Με κεντρικό σύνθημα «Θεέ, με τη χάρη Σου, μεταμόρφωσε τον κόσμο», η
Συνέλευση αυτή συγκέντρωσε πάνω από 4.000 χριστιανούς από 348 Εκκλησίες-μέλη,
σηματοδοτώντας μια νέα εποχή όπου η θεολογική αναζήτηση της ενότητας συνδέθηκε
άρρηκτα με τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, ειρήνη και οικολογική προστασία.
Ιδιαίτερη σημασία είχε η ενεργός συμμετοχή των αντιπροσωπειών του Οικουμενικού
Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι οποίες διαδραμάτισαν καθοριστικό
ρόλο στις θεολογικές διαβουλεύσεις, ειδικά όσον αφορά την εφαρμογή του νέου
συστήματος λήψης αποφάσεων με «συναίνεση» (Consensus) [1].
Η Ορθόδοξη Συμμετοχή και ο Ρόλος των Ιεραρχών
Οι ορθόδοξες αντιπροσωπείες στο Πόρτο Αλέγκρε στελεχώθηκαν
από εξέχοντες ιεράρχες, οι οποίοι συνέβαλαν ουσιαστικά στις εργασίες της
Συνέλευσης:
Οικουμενικό Πατριαρχείο
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως ηγετική δύναμη του
ορθόδοξου κόσμου στον θεσμό, εκπροσωπήθηκε από μια ισχυρή ομάδα ιεραρχών:
•
Μητροπολίτης Σασσίμων Γεννάδιος
(Λυμούρης): Υπήρξε το κεντρικό πρόσωπο της ορθόδοξης παρουσίας. Ως
συμπρόεδρος της Ειδικής Επιτροπής για την Ορθόδοξη Συμμετοχή, παρουσίασε τις
καταστατικές αλλαγές που προστάτευαν τους Ορθοδόξους από την πλειοψηφία των
Προτεσταντών. Στη Συνέλευση αυτή εκλέχθηκε για πρώτη φορά Αντιπρόεδρος
(Vice-Moderator) της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ [1].
•
Μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ
(Αδαμάκης): Εκπροσωπώντας τις επαρχίες του Θρόνου στην Ευρώπη, είχε
ενεργό συμμετοχή στις διπλωματικές και διαχριστιανικές επαφές της Συνέλευσης
[1].
•
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος
(Τρακατέλλης): Επικεφαλής της πολυπληθούς υπο-αντιπροσωπείας της
Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής, με βαρύνουσα γνώμη στα θεολογικά
και κοινωνικά ζητήματα [1].
•
Μητροπολίτης Μπουένος Άιρες
Ταράσιος (Αντωνόπουλος): Λόγω της ιδιότητάς του ως ποιμενάρχη της Νότιας
Αμερικής, ηγήθηκε της τοπικής φιλοξενίας και της οργανωτικής υποστήριξης της
ορθόδοξης παρουσίας στη Βραζιλία [1].
Εκκλησία της Ελλάδος
Η Εκκλησία της Ελλάδος απέστειλε επίσημη αποστολή,
εγκεκριμένη από την Ιερά Σύνοδο, με σαφή κατεύθυνση την προάσπιση της ορθόδοξης
εκκλησιολογίας:
•
Μητροπολίτης Δημητριάδος και
Αλμυρού Ιγνάτιος (Γεωργακόπουλος): Ήταν ο επικεφαλής (αρχηγός) της
επίσημης αποστολής της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Πόρτο Αλέγκρε. Είχε την ευθύνη
του συντονισμού των Ελλήνων συνέδρων και της έκφρασης των θέσεων της Ιεραρχίας
στις κεντρικές ψηφοφορίες και διαβουλεύσεις [1].
•
Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως
και Θάσου Προκόπιος (Τσακουμάκος): Συμμετείχε ως έμπειρο μέλος της
Συνοδικής Επιτροπής Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων, έχοντας μακρά
θητεία σε οικουμενικά φόρουμ [1].
Σημειώνεται ότι, πέραν των ανωτέρω ιεραρχών, και στις δύο
αντιπροσωπείες συμμετείχαν κορυφαίοι λαϊκοί και κληρικοί καθηγητές των
Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, όπως ο Γεώργιος Μαρτζέλος και η
Δήμητρα Κούκουρα, οι οποίοι στελέχωσαν τις τεχνικές θεολογικές επιτροπές, όπως
την «Πίστη και Τάξη» [1].
Θεολογικό Όραμα και Κοινωνικές Παρεμβάσεις
Στο Πόρτο Αλέγκρε, το ιστορικό Κείμενο Ενότητας με τίτλο
«Κληθήκαμε να είμαστε η Μία Εκκλησία» σηματοδότησε μια αποφασιστική στροφή.
Αντί των παλαιών αρνητικών ορισμών για το τι δεν είναι το ΠΣΕ, προτάθηκε ένα
θετικό θεολογικό όραμα για το τι οφείλουν να είναι οι Εκκλησίες. Αυτό το όραμα
βασίστηκε στη βαπτισματική θεμελίωση, τονίζοντας ότι όλοι οι βαπτισμένοι στον
Χριστό είναι ενωμένοι στο σώμα Του, επιτρέποντας στην Εκκλησία να εκδηλώνεται
μέσα από μια πλούσια ποικιλομορφία. Παράλληλα, εισήχθη η ανατρεπτική αρχή της
«αμοιβαίας ανταλλαγής δώρων», η οποία υπογραμμίζει ότι η ενότητα δεν είναι
απλώς η προσέγγιση Εκκλησιών, αλλά η αναγνώριση ότι κάθε μία κατέχει
πνευματικούς θησαυρούς που οι υπόλοιπες έχουν ανάγκη. Χωρίς αυτή την αμοιβαία
προσφορά και λογοδοσία, οι χριστιανοί παραμένουν πνευματικά φτωχοί [1].
Η Συνέλευση απέδειξε στην πράξη ότι η θεολογία έχει άμεσο
αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή, εκδίδοντας τρεις σημαντικές δηλώσεις για την
οικονομική δικαιοσύνη και την οικολογία:
•
Δήλωση για το Νερό: Το νερό
αναγνωρίστηκε ως θεμελιώδες δικαίωμα για τη ζωή, και η προστασία του από τη
ρύπανση και την υπερκατανάλωση εντάχθηκε στη χριστιανική μαρτυρία [1].
•
Πρωτοβουλία AGAPE: Η
καταπολέμηση της φτώχειας, του χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών και των
ανισοτήτων της παγκοσμιοποίησης αναδείχθηκαν σε μείζονα εκκλησιαστικά ζητήματα
[1].
•
Πυρηνικά Όπλα: Ζητήθηκε από
το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα να επιστρέψουν στη Συνθήκη Μη Διάδοσης, ενώ
παράλληλα έγινε έκκληση στα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ
για άμεσο περιορισμό της ετοιμότητας των πυρηνικών τους οπλοστασίων [1].
Συνταγματικές Αλλαγές και Διεύρυνση του ΠΣΕ
Πέρα από τις κοινωνικές παρεμβάσεις, το Πόρτο Αλέγκρε
επέφερε ριζικές αλλαγές στην ίδια τη συνταγματική δομή και λειτουργία του ΠΣΕ.
Καταργήθηκε η πλειοψηφική ψηφοφορία και καθιερώθηκε το σύστημα λήψης αποφάσεων
με βάση τη συναίνεση (consensus). Η αλλαγή αυτή ήταν τεράστια, καθώς
αντικατέστησε ένα κοσμικό πολιτικό μοντέλο με ένα καθαρά εκκλησιαστικό, όπου το
θέλημα του Θεού αναζητείται μέσα από τον διάλογο και την κοινή προσευχή. Η
εξέλιξη αυτή δικαίωσε τις προσπάθειες της Ειδικής Επιτροπής για τη Συμμετοχή
των Ορθοδόξων, μετά τις έντονες προστριβές που είχαν σημειωθεί το 1998 στο
Χάραρε [1].
Τέλος, η Συνέλευση ολοκλήρωσε το ενωτικό της έργο
ανοίγοντας τις πόρτες της και ενισχύοντας τη συμμετοχή των Πεντηκοστιανών και
άλλων Ευαγγελικών Εκκλησιών, αναγνωρίζοντας έμπρακτα ότι η χριστιανική ενότητα
δεν αφορά μόνο τις ιστορικές, παραδοσιακές ομολογίες, αλλά το σύνολο των
σύγχρονων χριστιανικών κινημάτων [1].
Ένα Εκλαϊκευμένο Παράδειγμα
Για να γίνει πιο κατανοητή η σημασία της 9ης Γενικής
Συνέλευσης, μπορούμε να τη φανταστούμε ως μια μεγάλη παγκόσμια οικογενειακή
συνάντηση. Σε αυτή τη συνάντηση, συγγενείς που είχαν χρόνια να μιλήσουν (οι
διαφορετικές χριστιανικές Εκκλησίες) αποφάσισαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.
Αντί να διαφωνούν για το ποιος έχει δίκιο, επέλεξαν να αφήσουν στην άκρη τις
διαφορές τους και να δουν τι καλό μπορεί να προσφέρει ο ένας στον άλλον – αυτή
είναι η αρχή της «αμοιβαίας ανταλλαγής δώρων» [1].
Οι βασικές αλλαγές μπορούν να απεικονιστούν ως εξής:
•
Πράξεις αντί μόνο λόγων: Οι
συμμετέχοντες δεν περιορίστηκαν σε θεολογικές συζητήσεις. Αντιθέτως, εστίασαν
σε πρακτικά προβλήματα, όπως η προστασία του πλανήτη και η αντιμετώπιση της
φτώχειας, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα όλων των ανθρώπων σε καθαρό νερό [1].
•
Το τέλος της «ψηφοφορίας των
πολλών»: Το παλαιότερο σύστημα πλειοψηφικής ψηφοφορίας αντικαταστάθηκε
από τη «συναίνεση» (consensus). Αυτό σημαίνει ότι οι αποφάσεις λαμβάνονταν μέσω
συζήτησης μέχρι να συμφωνήσουν όλοι μαζί, αντί να επιβάλλονται από την
πλειοψηφία [1].
•
Διεύρυνση της συμμετοχής: Η
«οικογενειακή παρέα» μεγάλωσε, καθώς άνοιξαν οι πόρτες σε νέα μέλη, όπως οι
Πεντηκοστιανοί, αναγνωρίζοντας ότι η χριστιανική οικογένεια είναι πολύ ευρύτερη
από τις παραδοσιακές Εκκλησίες [1].
Συνοψίζοντας, η Συνέλευση του Πόρτο Αλέγκρε ήταν η στιγμή
που οι Εκκλησίες αποφάσισαν να λειτουργήσουν λιγότερο σαν «κοινοβούλιο» και
περισσότερο σαν μια αληθινή πνευματική κοινότητα που νοιάζεται για τα
προβλήματα του κόσμου [1].
Συμπέρασμα
Η 9η Γενική Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών
στο Πόρτο Αλέγκρε του 2006 αποτελεί ένα ορόσημο για το οικουμενικό κίνημα. Μέσα
από τη θεολογική αναζήτηση της ενότητας, τις κοινωνικές παρεμβάσεις και τις
συνταγματικές αλλαγές, η Συνέλευση αυτή επαναπροσδιόρισε τον ρόλο του ΠΣΕ,
αναδεικνύοντας την ανάγκη για μια Εκκλησία που είναι ενωμένη όχι μόνο στη
πίστη, αλλά και στην πράξη, αντιμετωπίζοντας τις σύγχρονες προκλήσεις του
κόσμου με πνεύμα συνεργασίας και αμοιβαίας προσφοράς.
Αναφορές
[1] Πηγή: https://cemes.weebly.com/uploads/2/7/8/8/27884917/9_cemes,_an._p._vassiliadou.pdf
